Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Τετάρτη, Ιουνίου 26, 2013

π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος: "Πῶς πάει ὁ ζῆλος σου";



  π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος
Σ’ ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» (1-11-1956), τὸ
 ὁποῖο εἶχε φυλάξει στὸ ἀρχεῖο του ὁ ἀείμνηστος Γέροντας,
 πατὴρ Ἀρσένιος Κομπούγιας, τοῦ ἡσυχαστηρίου
 «Παναγία ἡ Γοργοεπήκοος» στὴ Ναύπακτο, γράφει
 τὸ ἑξῆς σημαντικὸ γεγονός:


 
Ἕνας ἱερεὺς ζηλωτὴς, μὲ πλούσια δράση,
 εἶδε κάποτε ἕνα ὄνειρο. 
Ὁ ἴδιος μᾶς τὸ ἔχει περιγράψει ὡς ἑξῆς:
 

 
«Καθόμουνα στὴν πολυθρόνα μου, κουρασμένος 
κι ἐξαντλημένος ἀπὸ τὴν ἐργασία. 
Τὸ σῶμα μου πονοῦσε ἀπ’ τὴ μεγάλη κόπωση.
 

 
Πολλοὶ στὴν ἐνορία μου ζητοῦσαν τὸν πολύτιμο «Μαργαρίτη».
 Καὶ πολλοὶ τὸν εἶχαν βρεῖ. Ἡ ἐνορία μου προόδευε 
ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ἡ ψυχὴ μου πλημμύριζε ἀπὸ χαρά, ἐλπίδα 
καὶ θάρρος. Τὰ κηρύγματά μου ἔκαναν μεγάλη ἐντύπωση. 
Πολλοὶ προσήρχοντο στὴν Ἐξομολόγηση. 
Ἡ ἐκκλησία μου ἦταν πάντοτε ἀσφυκτικὰ γεμάτη. 
Εἶχα κατορθώσει νὰ κινητοποιήσω ὁλόκληρη τὴν ἐνορία.
 

 
Ἱκανοποιημένος ἀπ’ ὅλα, ἐργαζόμουνα κάθε μέρα
 μέχρις ἐξαντλήσεως. Ἐνῷ σκεπτόμουνα ὅλα αὐτὰ, 
χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, μὲ πῆρε ὁ ὕπνος.
 Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς, ποὺ θὰ σᾶς περιγράψω:
 

 
Ἕνας ξένος μπῆκε στὸ δωμάτιο χωρὶς νὰ χτυπήσει 
τὴν πόρτα. Τὸ πρόσωπό του ἦταν γλυκὸ κι 
εἶχε μεγάλη πνευματικότητα.
 Ἦταν καλὰ ντυμένος καὶ κρατοῦσε στὸ χέρι του
 μερικὰ ὄργανα χημικοῦ ἐργαστηρίου. 
Ἡ ὅλη του ἐμφάνιση προκαλοῦσε παράξενη ἐντύπωση. 
Ὁ ξένος μὲ πλησίασε. 
Κι ἐνῷ μοῦ ἅπλωνε τὸ χέρι του γιὰ νὰ μὲ χαιρετήσει
, μὲ ρώτησε:
 

 
-Πῶς πάει ὁ ζῆλος σου;
 

 
Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ μοῦ προξένησε μεγάλη χαρά.
 Γιατὶ ἤμουν πολὺ ἱκανοποιημένος μὲ τὸ ζήλο μου.
 Καὶ δὲν εἶχα καμία ἀμφιβολία, 
πὼς κι αὐτὸς ὁ ξένος θὰ ἦταν πολὺ χαρούμενος, 
ἄν τὸν γνώριζε.
 

 
Τότε, ὅπως θυμᾶμαι ἀπ’ τὸ ὄνειρό μου,
 γιὰ νὰ τοῦ δείξω πόση ἀξία ἔχει ὁ ζῆλος μου,
 σὰν νὰ ἔβγαλα ἀπ’ τὸ στῆθος μου μιὰ συμπαγῆ 
μᾶζα, ποὺ ἀκτινοβολοῦσε σὰν χρυσάφι. 
Τοῦ τὴν ἔβαλα στὸ χέρι καὶ τοῦ λέω:
 

 
-Αὐτὸς εἶναι ὁ ζῆλος μου.
 

 
Ἐκεῖνος τὴν πῆρε καὶ τὴ ζύγισε προσεκτικὰ 
πάνω στὴ ζυγαριὰ του:
 

 
-Ζυγίζει πενῆντα κιλά, μοῦ λέει σοβαρά.
 

 
Ἐγὼ μόλις ποὺ μποροῦσα νὰ συγκρατήσω τὴ χαρὰ 
μου γιὰ τὸ βάρος αὐτό.
 Ἐκεῖνος ὅμως μὲ σοβαρότητα, σημείωσε 
τὸ βάρος σ’ ἕνα χαρτὶ καὶ συνέχισε τὴν ἐξέτασή του.
 

 
Ἔσπασε τὴ μᾶζα ἐκείνη σὲ κομμάτια καὶ τὴν ἔβαλε 
μέσα σ’ ἕνα χημικὸ τηγάνι πάνω στὴ φωτιά. 
Ὅταν ἡ μᾶζα ἔλειωσε καὶ καθαρίστηκε, τὴν ἔβγαλε
 ἀπ’ τὴ φωτιά. 
Ξεχώρισε τὰ διάφορα στοιχεῖα. 
Ὅταν αὐτὰ κρύωσαν, σχηματίσθηκαν διάφορα κομμάτια. 
Τὰ ἄγγιζε μ’ ἕνα σφυράκι καὶ ζύγιζε τὸ βάρος
 κάθε κομματιοῦ πάνω στὸ χαρτί.
 

 
Ὅταν τελείωσε, μοῦ ἔριξε μιὰ ματιὰ γεμάτη ἀπὸ 
συμπόνια καὶ μοῦ λέει:
 

 
-Εὔχομαι νὰ σὲ λυπηθεῖ ὁ Θεὸς καὶ νὰ σωθεῖς.
 

 
Κι ἀμέσως, ἐγκατέλειψε τὸ δωμάτιο.
 

 
Στὸ χαρτὶ ποὺ μοῦ ἄφησε στὸ τραπέζι, 
ἦταν γραμμένα τὰ ἑξῆς:
 

 
Ἀνάλυσις τοῦ ζήλου τοῦ ἱερέως Χ.
 

 
Συνολικὸν βάρος: 50 κιλὰ
 

 
Ἡ προσεκτικὴ ἀνάλυσις παρουσιάζει τὰ ἑξῆς στοιχεῖα:
 
• Φανατισμός: 
5 κιλά.
 
• Προσωπικὴ φιλοδοξία: 
15 κιλά.
 
• Φιλοχρηματία:
 12 κιλά.
 
• Τάση πρὸς ἐπιβολὴ καὶ κυριαρχία πάνω
 στὶς ψυχές: 
8 κιλά.
 
• Ἐπίδειξις: 
10 κιλὰ παρὰ 20 γραμμάρια.
 
• Ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό: 
10 γραμμάρια.
 
• Ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους:
 10 γραμμάρια.
 

 
Σύνολον: 50 κιλά.
 

 
Ἡ παράξενη συμπεριφορὰ τοῦ ξένου καὶ ἡ ματιὰ
 μὲ τὴν ὁποία μὲ ἀποχαιρέτησε, μοῦ μετέδωσαν
 κάποια ἀνησυχία. 
Μὰ ὅταν εἶδα τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐξετάσεώς του,
 ἔνοιωσα τὰ γόνατά μου νὰ λυγίζουν.
 

 
Θέλησα στὴν ἀρχὴ ν’ ἀμφισβητήσω τὴν ὀρθότητα 
τῶν ἀριθμῶν. 
Μὰ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἄκουσα ἕναν ἀναστεναγμὸ τοῦ
 ξένου, ποὺ εἶχε φθάσει στὴν ἐξώπορτα. 
Ἠρέμησα κι ἄρχισα νὰ σκέπτομαι πιὸ ψύχραιμα. 
Μὰ καθὼς σκεπτόμουν, σκοτείνιασε μπροστὰ μου.
 Δὲν μποροῦσα νὰ διαβάσω τὸ χαρτί, ποὺ κρατοῦσα
 στὰ χέρια μου. 
Ἀγωνία καὶ φόβος μὲ κατέλαβαν.
 Στὰ χείλη μου ἦλθε ἡ κραυγή:
 

 
-Κύριε, σῶσον με…
 

 
Ἔριξα πάλι μιὰ ματιὰ στὸ χαρτί. 
Ξαφνικά, μεταμορφώθηκε αὐτὸ σ’ ἕναν ὁλοκάθαρο 
καθρέπτη, ποὺ καθρέπτιζε τὴν καρδιὰ μου. 
Ἔνοιωσα καὶ ἀνεγνώρισα τὴν κατάστασή μου. 
Μὲ δάκρυα στὰ μάτια παρακαλοῦσα τὸν Κύριο
 νὰ μ’ ἐλευθερώσει ἀπ’ τὸ ΕΓΩ μου.
 Τέλος, ξύπνησα μὲ μιὰ κραυγὴ ἀγωνίας.
 

 
Στὰ περασμένα χρόνια, παρακαλοῦσα τὸν Θεὸ νὰ 
μὲ σώσει ἀπὸ διαφόρους κινδύνους.
 Μὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ἄρχισα νὰ παρακαλῶ τὸν Θεὸ
 νὰ μ’ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ δικὸ μου ΕΓΩ.
 

 
Γιὰ πολὺ καιρὸ ἔνοιωθα ταραγμένος. 
Τέλος, ὕστερα ἀπὸ ἐπίμονες προσευχές, 
ἔνοιωσα τὸ φῶς τοῦ Κυρίου νὰ πλημμυρίζει τὴν καρδιὰ
 μου καὶ νὰ καίει τ’ ἀγκάθια τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ μου. 
Ὅταν ὁ Κύριος μὲ καλέσει κοντὰ Του, 
θὰ Τὸν εὐχαριστήσω ὁλόθερμα γιὰ τὴν ἀποκάλυψη
 ἐκείνης τῆς ἡμέρας, 
γιατὶ μοῦ φανέρωσε τότε τὸν ἀληθινὸ ἑαυτὸ μου 
καὶ ὁδήγησε τὰ πόδια μου στὸν πιὸ στενό, 
ἀλλὰ καὶ πιὸ ὄμορφο δρόμο.
 Ἀπὸ τότε κάθε μέρα ἀνανέωνα τὶς ἀποφάσεις μου.
 

 
Ἐκείνη ἡ ἐπίσκεψη ποὺ μοῦ ἔκανε Ἐκεῖνος 
ποὺ «ἐτάζει καρδίας καὶ νεφρούς» (πρβλ. Ψαλμ. 7:10),
 μὲ ἔκανε ἄλλον ἄνθρωπο καὶ ὠφέλησε πολὺ 
τὴν ἐργασία μου».
 

 
--------------------------------------------------------------------
πηγή: Ἀναγνωστόπουλος Στέφανος (Πρεσβύτερος), 
"Οἱ Ἀναβαθμοὶ στὴν ἐν Χριστῷ πορεία", Πειραιᾶς, 2011.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το «Ελληνικά και Ορθόδοξα» απεχθάνεται τις γκρίνιες τις ύβρεις και τα φραγγολεβέντικα (greeklish).
Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
1) Ο σχολιασμός και οι απόψεις είναι ελεύθερες πλην όμως να είναι κόσμιες .
2) Προτιμούμε τα ελληνικά αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και ότι γλώσσα θέλετε αρκεί το γραπτό σας να είναι τεκμηριωμένο.
3) Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
4) Κανένα σχόλιο δεν διαγράφεται εκτός από τα spam και τα υβριστικά

  Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός ἀτιμίαν δι' ἡμᾶς ὑπέμεινε τὰς ἀκάνθας ἡ κεφαλή ἡ ὄψις τὰ ἐμπτύσματα αἱ σιαγόνες τὰ ῥαπίσματα τὸ στό...