Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Κυριακή Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. ιζ΄ 14 – 23) «Φέρετέ μοι αὐτόν ὧδε»

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἀριθμός  46
Κυριακή   Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(Ματθ. ιζ΄ 14 – 23)
«Φέρετέ μοι αὐτόν ὧδε»
Ἀπό μικρό παιδί πλεγμένος στά δίχτυα τοῦ Σατανᾶ ὁ νέος ὁ σεληνιαζόμενος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ἀδελφοί μου, εἶχε καταντήσει κάτω ἀπό τή βασανιστική ἐξουσία του ψυχικό καί σωματικό ἐρείπιο. Ἀπό τή στιγμή ὅμως πού ἡ ἀγάπη καί ἡ δύναμη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ τόν ἐθεράπευσαν, ἕνας καινούργιος κόσμος ἔγινε μέσα του, ὁ κόσμος τῆς χαρᾶς καί τῆς γαλήνης, τοῦ θάρρους καί τῆς αἰσιοδοξίας, τῆς ὑγείας καί τῆς εὐτυχίας.
Μά καί σήμερα οἱ νέοι, πολλοί νέοι, σεληνιάζονται καί «κακῶς πάσχουν», κάτω ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ Σατανᾶ καί τῶν παθῶν τῆς ἁμαρτίας καί γίνονται συχνά, σωματικά καί ἠθικά ἐρείπια. Γι’αὐτό, μέ τήν ἴδια λαχτάρα καί σήμερα ὁ Χριστός μᾶς φωνάζει τό: «Φέρετέ μοι αὐτόν ὧδε».
Νά ὁδηγήσωμε δηλ. τά παιδιά καί τούς νέους κοντά Του. Γιατί κοντά στό Χριστό καί μέσα στό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου Του τά παιδιά μεγαλώνουν σάν σέ θερμοκήπιο, στήν ἀρχή, προφυλαγμένα ἀπό τούς σκληρούς βοριάδες καί τίς καταστρεπτικές καταιγίδες τῆς ἁμαρτωλῆς κοινωνίας μας. Καί, ἀφοῦ στεθεροποιηθοῦν καί ἀποκτήσουν βάσεις γερές, εἶναι ἕτοιμα, ὕστερα, νά ἀντιμετωπίσουν τίς ἐπιθέσεις τίς πολύμορφες τοῦ κακοῦ καί νά νικήσουν. Ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιό Του εἶναι ὁ καλύτερος παιδαγωγός, ὁ τρυφερώτερος φίλος, ὁ δυνατώτερος προστάτης. Κοντά Του οἱ νέοι μας βρίσκουν τή δύναμη, πού θά χρειασθῇ νά ἀναπτύξουν ὅλες τους τίς δημιουργικές πρωτοβουλίες, νά πραγματοποιήσουν τά ὄνειρά τους, νά χτίσουν ἕνα κόσμο καλύτερο ἀπό αὐτόν πού τούς περιβάλλει, νά ἀπολαύσουν τήν εὐτυχία τῆς ζωῆς ὁλοκληρωμένη, νά περιμένουν, μέ βεβαιότητα, καί τήν εὐτυχία τῆς αἰώνιας ζωῆς.
Ὁ Χριστός εἶναι ὁ αἰώνιος νέος, ὁ αἰώνιος νικητής, ὁ μόνος μακάριος, ὁ μόνος ἐλεύθερος, ὁ νέος καί νεοποιός, ἡ συνισταμένη ὅλων τῶν εὐγενικῶν ἰδανικῶν, πού ποθῇ κάθε ὡραία νεανική καρδιά. Εἶναι ὁ μόνος ἡγέτης καί ἀρχηγός, πού δέν ἀπαγοητεύει ποτέ, πού τά ὑπόσχεται καί τά δίνει ὅλα στούς φίλους καί ὁπαδούς Του καί τίποτε δέν περιμένει, δέν δέχεται ἀπό αὐτούς, σάν ἀνταμοιβή. Πρέπει βέβαια νά Τόν ἀναζητήσουν καί νά Τόν βροῦν. Νά Τόν παραδεχτοῦν καί νά Τοῦ ἀφοσιωθοῦν, νά Τοῦ παραδώσουν τήν καρδιά καί τήν σκέψη τους, νά Τόν ζήσουν στή ζωή τους. Τότε, ἀκολουθῶντας τόν δύσκολο δρόμο τῆς ἀρετῆς, θά φτάσουν πολύαθλοι καί νικητές, ὅπως ὁ ἀρχαῖος, ὁ μυθικός ἥρωας Ἡρακλῆς, στούς κόσμους τῶν ἡμιθέων. Τά νειᾶτα τους θά μείνουν αἰώνια, γιατί ἡ δόξα καί ἡ ὀμορφιά τῆς ἁγιότητας θά ἐξουδετερώσῃ καί θά ἐμποδίσῃ τό γερασμό τῆς ἁμαρτίας νά τούς ρυτιδώσῃ τήν ψυχή, νά διαβρώσῃ τήν καρδιά καί νά κατασπιλώσῃ τό σῶμα.
Ὁ δίκαιος Ἄβελ, ὁ πάγκαλος Ἰωσήφ, ἡ Παρθένος Μαρία, ὁ ἠγαπημένος μαθητής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, στρατειά ὁλόκληρη καί νέφος ἡρώων καί μαρτύρων, μέχρι σήμερα ἀστράφτουν καί φωτίζουν, καί ἠλεκτρίζουν ἀπό τήν αἰώνια δόξα τους ὅλους ἐκείνους, πού φλέγονται γιά τά μεγάλα καί αἰώνια ἰδανικά. Ὅσοι γηράσαμε καί καμπουριάσαμε κάτω ἀπό τό βάρος τῶν παθῶν τῆς ἁμαρτίας, ὅσοι εἴμαστε «κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι»ἀπό τό ἄγχος καί τόν πόνο τῆς ζωῆς- καί ποιός δέν εἶναι;- ὅσοι βρισκόμαστε κοντά στό κατῶφλι τῆς ἄλλης ζωῆς, σ’ Ἐκεῖνον ἄς στρέψωμε τό βλέμμα τῆς ἐλπίδας καί ἄς Τοῦ δοθοῦμε τελικά. Θά εἶναι ἡ πιό ὄμορφη πρᾶξη τῆς ζωῆς μας. Ἀλλά καί ὅσοι μέ τά φτερά τῆς νιότης ξεκινοῦν καί πετᾶνε γιά κάποιους ἄλλους κόσμους καί κάποιες ἄλλες χαρές, «ἐλᾶτε νειᾶτα στό Λυτρωτή, τό Σταυρωμένο θριαμβευτή. Τί χαρά τά νειᾶτα νά δοθοῦν στό Χριστό, γι’ Αὐτόν ν’ἀγωνισθοῦν, μέ τή σημαία τοῦ ἔργου Του ἐμπρός νά προχωροῦν!».                                            Γένοιτο!

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου