Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Μπερδέψαμε τα άρματα με τα…νταούλια στον τοίχο της Ιστορίας



Του Γ. ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗ
Αφορμή για το συγκεκριμένο σημείωμά μου αποτέλεσε ένα σχόλιο του φίλου Δημήτρη με αφορμή τις αξιώσεις συγγενών και φίλων, γνωστών και διάσημων τεθνεώτων από την πολιτεία και το κράτος.
Το σχόλιο έχει να κάνει με καινοφανή(;)  πράγματα στην Ελλάδα του 2016.
Ένας νέος τραγουδιστής έφυγε πρόσφατα από τη ζωή μετά από τροχαίο δυστύχημα και η οικογένεια του απαιτεί κάποια οδός να πάρει το όνομα του.
Είναι άξιο να αναρωτηθεί κανείς, η μια οδός θα έχει το όνομα του τραγουδιστή και η άλλη του… Κολοκοτρώνη;
Δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να σχολιάσω την απαίτηση οικογένειας ηθοποιού (πολύ γνωστού)  η κηδεία του να γίνει δημοσία δαπάνη…
Αυτό κατά την ταπεινή μου άποψη αποτελεί την απόλυτη ισοπέδωση.
Ισοπέδωση στα πρότυπα, ισοπέδωση στην ιστορική μνήμη, ισοπέδωση στα οράματα του μέλλοντος.
Βέβαια δεν είναι παράξενο αυτό, τη στιγμή που τα νέα παιδιά προτιμούν να πάνε σε ένα ριάλιτι ή ένα τάλεντ σώου αντί να σπουδάσουν και να αφιερωθούν σε μια επιστήμη.
Εκεί που οδηγούμαστε πάντως, ο ιστορικός του μέλλοντος, θα δυσκολευτεί να διακρίνει μεταξύ ενός ήρωα που πρόσφερε τη ζωή του για την ελευθερία της πατρίδας, ενός νέου παιδιού με καλή φωνή που τραγουδούσε στη παραλιακή και είχε πολυτελέστατο τζίπ και ενός ηθοποιού που στα νιάτα του ενθουσίαζε τον κοριτσόκοσμο από τις συμμετοχές του σε ανάλαφρες ελληνικές ταινίες.
Έχουμε κάνει το πρώτο βήμα (και το… δεύτερο και ίσως πολλά ακόμα) για να μεταλλαχτούμε σε μια κοινωνία που τα μπουμπούκια της (τη νεολαία) για ανθίσουν και να προοδεύσουν θα τα ποτίζει με ουίσκυ αντί για νερό και για λίπασμα θα τους δείχνει ριάλιτυ και τάλεντ σώου στην τηλεόραση!
το είδαμε εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου