ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΗΜΑΙΑΣ (κατάθεση της τέως Λυκειάρχου Κασσιανής Παπαποστόλου)

Οι Έλληνες στρατιώτες, ηττημένοι νικητές υποχωρούσαν από το μέτωπο. Είχαμε καταφύγει όλοι οι κάτοικοι στα χωριά, τάχα για ν’ αποφύγουμε την πρώτη μπόρα. Ήμασταν στο Κοσμάτι. Ψιλόβρεχε μέρες ολόκληρες. Ο στρατός κατέβαινε με φρυγμένα τα χείλη, αμίλητος, σκυθρωπός. Στην αρχή στέκαμε στους δρόμους και μοιράσαμε όσο ψωμί είχαμε. Οι χωρικοί, άλλοι ήσαν απλόχεροι, άλλοι σκέπτονταν και την πείνα που τους περίμενε με την κατοχή. Ήταν πόνος ψυχής να βλέπεις ατέλειωτα να περνούν αυτοί οι βουβοί στρατιώτες. Και η φύση τόσο πένθιμη, τόσο θλιβερή. Όταν η βροχή δυνάμωσε, τραβηχτήκαμε στο μεγάλο δωμάτιο με το χωριάτικο δάπεδο, στο επάνω πάτωμα του χωριάτικου σπιτιού του παπού μου. Ήμασταν πολλές γυναίκες και παιδιά. Η κουβέντα λιγοστή, θλιμμένη... Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε από μια δυνατή σπρωξιά. Αμίλητοι μπήκαν μέσα μια ομάδα αξιωματικών. «Να βγουν τα παιδιά έξω», διέταξε ο επικεφαλής. Στάθηκαν σε μια γωνιά του δωματίου και οι γυναίκες τραβήχτηκαν σιωπηλές στην άκρη. Ένας στρατιώτης έβγαλε από πάνω του ένα αμπέχωνο, δεύτερο, ένα πουλόβερ, δεύτερο, πουκάμισο, δεύτερο, φανέλλα, δεύτερη, και ξετύλιξε από το σώμα του μια σημαία ενός τάγματος πεζικού της Ηπείρου κατατρυπημένη από τις σφαίρες. Ο επικεφαλής αξιωματικός την πήρε, τη φίλησε, τη δίπλωσε με προσοχή, και την έβαλε σε ένα μικρό μαύρο κουτί–βαλιτσάκι. Σήμανε προσοχή, χαιρέτησαν όλοι, και σε στάση προσοχής είπε: «Στρατιώτη, αυτή τη στιγμή σου παραδίδω τη σημαία και μαζί μ’ αυτήν, την τιμή της πατρίδας· να τη φυλάξεις ως κόρη οφθαλμού». Ο στρατιώτης συγκινημένος είπε: «Ορκίζομαι να παραδώσω πρώτα την ψυχή μου και ουδέποτε τη σημαία». Αναλύθηκα σε δυνατούς λυγμούς και το κορμί μου δονιζόταν ολόκληρο. Ο αξιωματικός γύρισε θυμωμένος. «Δεν είπα να βγούνε έξω τα παιδιά;», είπε. «Εγώ δεν είμαι παιδί», του είπα. «Εγώ θα σπουδάσω, και τη σημαία αυτή θα την παραδίδω εγώ στα παιδιά». Όταν στη σταδιοδρομία μου ερχόταν η ώρα στη γιορτή της σημαίας να την παραδώσω στο σημαιοφόρο, ποτέ δεν μπόρεσα να νικήσω τους δυνατούς λυγμούς που με έπνιγαν, μου έκοβαν τη λαλιά, και αφήνοντας μισή την προσλαλιά, άφηνα σε κάποιον άλλο να παραδώσει τη σημαία. Υποσχόμουν στον εαυτό μου ότι την άλλη φορά θα είμαι πιο συγκρατημένη, όμως δεν το κατάφερα ποτέ· η εικόνα εκείνη δούλευε πάντα ασυναίσθητα μέσα μου.   πηγή