Κυριακὴ ΙΒ´ Ματθαίου (26 Αὐγούστου) Τρεῖς συγκλονιστικὲς ἐρωτήσεις Τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

ΤΡΕΙΣ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ (Κυρ. ΙΒ´ Ματθ., 26.08.12) «ὁ Χριστὸς μὲ ἀγάπη καὶ τρυφερότητα εἰσέρχεται στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ δημιουργεῖ ἐκπλήξεις καὶ ἐρωτήσεις».

Κυριακὴ ΙΒ´ Ματθαίου (26 Αὐγούστου)Τρεῖς συγκλονιστικὲς ἐρωτήσεις 

Τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

.                 Ἕνας νέος, ὅπως μᾶς εἶπε τὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, πλησίασε τὸν Χριστὸ καὶ συζήτησε μαζί Του. Ὁ διάλογος τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Χριστὸ πάντα εἶναι ἀποκαλυπτικός, διότι ἡ ἐνέργειά Του εἰσδύει μέσα στὴν ὕπαρξή τους, ἀποκαλύπτει τὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ τους κόσμου, δημιουργεῖ μεγάλη ἔκπληξη. Στὴν πραγματικότητα, ὁ Χριστὸς μὲ ἀγάπη καὶ τρυφερότητα εἰσέρχεται στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ δημιουργεῖ ἐκπλήξεις καὶ ἐρωτήσεις. Ἔτσι, διασώζεται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἐλευθερία.
.            Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν νεανίσκο τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ ὁποῖος διαδοχικὰ διετύπωσε δύο ἐρωτήσεις στὸν Χριστὸ καὶ στὴν συνέχεια οἱ Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ συνέχισαν μὲ μιὰ τρίτη ἐρώτηση.

.            Ἡ πρώτη ἐρώτηση ἦταν: «διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;» (Ματθ. ιθ´, 16). Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ περικλείει δύο σημεῖα ἐνδιαφέροντα. Τὸ ἕνα εἶναι ὁ στόχος τοῦ νέου αὐτοῦ ποὺ εἶναι ἡ ἀπόκτηση τῆς αἰωνίου ζωῆς, καὶ τὸ δεύτερον εἶναι τὸ μέσον, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ τὴν ἀποκτοῦσε. Ὁ νέος κυρίως ρωτοῦσε νὰ μάθη γιὰ τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ εἰσέλθη στὴν αἰώνια ζωή, δηλαδὴ στὸν Παράδεισο. Καὶ αὐτὸ εἶναι φυσικό, γιατί σὲ κάθε ἐπιστήμη δίνεται προτεραιότητα στὴν μέθοδο μὲ τὴν ὁποία φθάνει κανεὶς στὸ προσδοκώμενο ἀποτέλεσμα. Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ὁ Χριστὸς ὑπέδειξε τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ φθάση στὴν αἰώνια ζωή.

.                   Ἡ δεύτερη ἐρώτηση τοῦ νέου ἐκείνου ἦταν: «τί ἔτι ὑστερῶ;» (Ματθ. ιθ´ 20). Πρόκειται γιὰ μιὰ σημαντικὴ ἐρώτηση, γιατί δὲν πρέπει κανεὶς νὰ παραμένη σὲ μιὰ στάσιμη κατάσταση, δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ εἶναι ἀναπαυμένος σὲ αὐτὸ ποὺ κάνει. Ἡ πορεία πρὸς τὴν αἰώνια ζωὴ ἀπαιτεῖ μιὰ διαρκῆ κίνηση, που σημαίνει ἔξοδο ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας, ἀπαγκίστρωση ἀπὸ τὴν φιλαυτία καὶ πορεία πρὸς τὸ αἰώνιο ποὺ δὲν ἔχει τέλος. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κάνουν λόγο γιὰ μιὰ διαρκῆ τελείωση. Κάθε στάση γιὰ νὰ θαυμάσουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ μετρήσουμε τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ἀγῶνος εἶναι πτώση. Σὲ αὐτὴν τὴν ἐρώτηση ὁ Χριστὸς ὑπέδειξε τὴν τέλεια ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, γιατί σὲ μιὰ τέτοια διαρκῆ πορεία πρὸς τὸν Θεὸ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθερος ἀπὸ ἐξαρτήσεις, θὰ πρέπει νὰ ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὸν νόμο τῆς βαρύτητας, τῆς ἕλξης τῆς γῆς.

.                Ἡ τρίτη ἐρώτηση προερχόταν ἀπὸ τοὺς Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν εἶδαν τὴν ἀδυναμία τοῦ νέου ἐκείνου νὰ ἀρνηθῆ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀκολουθήση τὸν Χριστό. Ἡ ἐρώτηση τῶν Μαθητῶν ἦταν: «τίς ἄρα δύναται σωθῆναι;» (Ματθ. ιθ´ 25). Δηλαδή, ἂν οἱ πλούσιοι ποὺ ἔχουν στηριγμένη τὴν προσοχή τους στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, στὸν πλοῦτο, εἶναι ἀδύνατον νὰ σωθοῦν, τότε ποιος μπορεῖ νὰ σωθῆ; Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἄποψη ποὺ ἐπικρατοῦσε τότε στοὺς Ἰουδαίους, ὅτι τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ εἶναι εὐλογίες τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὅτι οἱ πλούσιοι ἔχουν τὴν ἰδιαίτερη εὔνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτό, βέβαια, δὲν ἰσχύει σήμερα. Πάντως, ὁ ἄνθρωπος στὸν ἀγώνα του γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς αἰωνιότητος, τὴν ἀπόκτηση τῆς σωτηρίας, αἰσθάνεται ἀδύνατος, ἀνίσχυρος, ἀνίκανος. Ὁ δρόμος αὐτὸς εἶναι μεγάλος, τραχὺς καὶ ἐπικίνδυνος, γιατί ἔχει πολλὲς δυσκολίες. Ὁπότε, χρειάζεται βοήθεια, γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς ἀπάντησε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ γιὰ τὸν Θεὸ ὅλα εἶναι δυνατά. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ πορεία πρὸς τὴν σωτηρία δὲν εἶναι δικό μας κατόρθωμα, ἀλλὰ δῶρο τοῦ Θεοῦ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται.

.                Πάντως, ὁ διάλογος τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι δημιουργικός, ἀποτελεσματικὸς καὶ σωτηριώδης. Γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ρωτᾶμε τὸν Χριστὸ μὲ τὴν προσευχή, νὰ ἔχουμε ἐπικοινωνία μαζί Του, καὶ ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι δύσκολο, γιὰ διαφόρους λόγους, θὰ πρέπει νὰ κάνουμε διάλογο μὲ τοὺς φίλους του Χριστοῦ, ποῦ εἶναι οἱ ἅγιοι, οἱ Κληρικοὶ ποὺ ἔχουν σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Χριστό, νὰ διαβάζουμε τὴν Ἁγία Γραφή, καὶ τὰ ἔργα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

.                 Δυστυχῶς σήμερα οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἰδιαίτερα οἱ νέοι, δὲν ἔχουν τέτοιες πνευματικὲς ἀναζητήσεις, δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ψυχικὴ καὶ πνευματική τους πρόοδο, δὲν κάνουν διάλογο μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς φίλους Του. Τὸ χειρότερο ἀκόμη εἶναι ὅτι οἱ διάλογοι τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων γίνονται γιὰ πολὺ χαμηλὰ πράγματα, γιὰ λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας, γιὰ πράγματα ἐλάσσονος σημασίας.
.                  Πρέπει νὰ ἀρχίσουμε τὸν διάλογο μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς φίλους Του γιὰ τὸ αἰώνιο μέλλον μας, γιατί οἱ ἀπαντήσεις ποὺ θὰ λάβουμε θὰ γεμίσουν τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο ἀπὸ εἰρήνη καὶ ζωή.