Μισθωτοὶ ποιμένες, μισθωμένοι ἄρχοντες.

 

Μισθωτοὶ ποιμένες, μισθωμένοι ἄρχοντες.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων

Σχετικῶς μὲ τὸ θέμα τῶν αὐξήσεων τῶν μισθῶν τῶν ἀρχιερέων, ἡ χρονικὴ συγκυρία καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἔγινε, δημιουργεῖ πολλὰ ἐρωτήματα σχετικῶς μὲ τὸ γιατί τώρα αὐτὴ ἡ κίνησις ἀπὸ τὴν πλευρᾶ τῆς κυβερνήσεως, ἀπὸ ποὺ σχεδιάστηκε καὶ ποιά ἡ βαθυτέρα στόχευσι αὐτῆς τῆς ἐνεργείας.

Αὐτὸ ποὺ ἀμέσως πολλοὶ ἐπεσήμαναν καὶ ἐσχολίασαν, καὶ σωστά, εἶναι ὅτι ἡ κυβέρνησις ξεχρεώνει (καὶ μάλιστα φτηνά) τὶς μέχρι τώρα ὑπηρεσίες τῆς Ἱεραρχίας καὶ προκαταβάλει τὴν ἐξαγορά τους γιὰ ὅσα θὰ ἀκολουθήσουν (ἐκλογὲς, ταυτότητες, μεταναστευτικό, ἐθνικὲς ὑποχωρήσεις, τὴν σιωπὴ στὰ σκάνδαλα, τὴν οἰκονομικὴ καταβαράθρωσι τοῦ λαοῦ καὶ τὸ ξεπούλημα τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου).

(Στὸ παρὸν θὰ ἐστιάσουμε μόνο σὲ μερικὰ σημεία, διότι μιὰ συνολικὴ τεκμηριωμένη ἀνάλυσι ἀπαιτεῖ πολὺν χῶρο καὶ χρόνο καὶ τοῦ γράφοντος καὶ τῶν πιθανῶν ἀναγνωστῶν).

Α. Τὰ ψεύδη τῶν «ἐπισήμων χειλέων»

Λέει ὁ ἄριστος τῶν ἀρίστων:

«Αὐτὴ ἡ αὔξησι ... ἦταν ἕνα πάγιο αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια. Αὐτό ἦταν τὸ αἴτημα τῆς Ἱεραρχίας ἐν συνόλῳ, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ κρίναμε ὅτι ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα νὰ τὸ ἰκανοποιήσουμε» ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Συνέντευξι στὸν Νικόλαο Χατζηνικολάου. 11 Ιουνίου 2026 [1]

Λένε, ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος:

«Ἀπὸ τὸ σῶμα τῶν Ἀρχιερέων, τοὐλάχιστον ἐπισήμως, δὲν ὑπῆρξε κατὰ τὴν γνώμη μου κάποιο αἴτημα ποὺ νὰ ἐκφράστηκε ὡς παράπονο γιὰ τὸ ὕψος τῆς ἀποζημιώσεώς μας». ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ 20 Ἰουνίου 2026 [2]

«Οὐ­δέ­πο­τε σέ σύ­νο­δο ἐ­τέ­θη ἤ δι­α­τυ­πώ­θη­κε γρα­πτῶς ἀ­πό κά­ποι­ον Ἱ­ε­ράρχη δη­μο­σί­ως αἴ­τη­μα αὐξήσεως τῶν ἀ­πο­δο­χῶν μας. Ἑ­πο­μέ­νως τό λε­χθέν ἀ­πό ἐ­πί­ση­μα χεί­λη ὅ­τι αὐ­τό ἀ­πο­τε­λοῦ­σε «πά­γι­ο αἴ­τη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», δέν εἶ­ναι ἀ­λη­θές». ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝ 19 Ἰουνίου 2026 [3]

Δηλαδὴ λένε ὅτι τὰ «ἐπίσημα χείλη», δηλ. ὁ Πρωθυπουργός, λένε ψέμματα.

Ἀναγκάζεται νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσῃ καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τύπου τῆς ΔΙΣ Βαρθολομαῖος, ὅταν ἐρωτήθηκε ἀπὸ δημοσιογράφους γιὰ τὶς δηλώσεις τοῦ Νέας Σμύρνης, ὅτι δηλ.  «Οὐ­δέ­πο­τε σέ σύ­νο­δο ἐ­τέ­θη ἤ δι­α­τυ­πώ­θη­κε γρα­πτῶς ἀ­πό κά­ποι­ον Ἱ­ε­ράρ­χη δη­μο­σί­ως αἴ­τη­μα αὐξήσεως τῶν ἀ­πο­δο­χῶν μας. Ἑ­πο­μέ­νως τό λε­χθέν ἀ­πό ἐ­πί­ση­μα χεί­λη ὅ­τι αὐ­τό ἀ­πο­τε­λοῦ­σε «πά­γι­ο αἴ­τη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», δέν εἶ­ναι ἀ­λη­θές», στὴν παρατήρησι τοῦ δημοσιογράφου:

«Ἄρα δὲν ὑπῆρξε τέτοια τοποθέτηση ἢ ἀντίδραση στὴ Σύνοδο», ἀπήντησε ὅτι:

«Δὲν ὑπῆρξε γιατί δὲν ὑπῆρξε κάτι γραπτῶς ἔτσι ὅπως ἀνέφερε ἀληθῶς καὶ ὁ ἴδιος». ΠΟΛΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΙΛΚΙΣΙΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ 19/6/26 Συνέντευξις στὸ ΟΡΕΝ (4)

Ἄρα συμφωνεῖ καὶ αὐτὸς, ὁ ἐκπρόσωπος τύπου τῆς ΕτΕ, ὅτι δὲν ὑπῆρχε αἴτημα πρὸς τὴν Κυβέρνησι.

Β. Ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ἡ ... «ἀξιοπρέπεια» τῆς Ἐκκλησίας.

«Πιστεύω ὅτι εἶναι (ἡ αὔξησις τοῦ μισθοῦ) καὶ μιὰ ἔνδειξη καὶ μιὰ κίνηση ἀξιοπρέπειας πρὸς τὴν Ἐκκλησία».  ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (ὅ.π.)

Ἐπειδὴ πολλοὶ, εὐλόγως, βλέποντας τὰ μέχρι ώρα ἔργα του, θὰ ἀπορήσουν ἀκούγοντας ὅτι ὁ κ. Πρωθυπουργὸς κήδεται γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια τῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζει ὁ Μητσοτάκης, δηλώνει στὸν πετσωμένο δημοσιογράφο:

«Δυσκολεύομαι, κ. Χατζηνικολάου, νὰ δεχτῶ ὅτι ὁ μισθὸς τοῦ Μητροπολίτη, ποὺ διοικεῖ ἐν πάσει περιπτώσει μιὰ μεγάλη Μητρόπολη, θὰ εἶναι σημαντικὰ χαμηλότερος ἀπὸ τὸν μισθὸ τοῦ Μουφτῆ.» ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (ὅ.π.)

«Δυσκολεύεται» νὰ δεχτῇ ὅτι ὁ μισθὸς ἑνὸς Μητροπολίτη θὰ εἶναι σημαντικὰ χαμηλότερος ἀπὸ τὸν μισθὸ τοῦ Μουφτή!!! Μισθολογικὰ ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀξιοπρέπεια τῆς «Ἐκκλησίας». Ἀνεβαίνει ὁ μισθὸς ἀνεβαίνει καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια. Στὰ λεφτὰ εὑρίσκεται ἡ ἀξιοπρέπεια κατὰ τὸν κ. Πρωθυπουργό. (Καὶ στὸ ἅγιον Ὄρος πῆγε κουβαλῶντας 150 ἐκατομύρια εὐρά. Τόσο κόστιζε ἡ ἀξιοπρέπεια τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων ποὺ τοῦ ἔκαναν τεμενάδες καὶ ὑποδοχές. Ἡ δὲ ἀξιοπρέπεια τοῦ λαοῦ, μὲ τὰ 750 €, ποὺ εὐρίσκεται, κατὰ τὴν μητσοτάκειο κλίμακα;)

Ὁ Σεβ. Βαρθολομαῖος, παρότι ἐκπρόσωπος τοῦ τύπου, ἀντιλαμβάνεται τὴν οὐσία τῶν λεγομένων τοῦ Πρωθυπουργοῦ καὶ σπεύδει νὰ διαμαρτυρηθῇ λέγοντας:

«Ὅσον ἀφορᾶ γιὰ τοὺς ἀρχιερεῖς, εἶναι πολὺ ταπεινὸ κριτήριο γιὰ ὅλους ἐμᾶς, γιὰ μερικὰ εὐρὼ παραπάνω, νὰ θεωρήσετε ὅτι γίνεται ἡ ὅλη συζήτηση». ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ (ὅ.π)

Καὶ ὅμως, Σεβασμιώτατε, παρότι εἶναι ὄντως ταπεινωτικὸ γιὰ τοὺς ἐπισκόπους, (διότι ὅταν λέει «ἐκκλησία» ὁ Πρωθυπουργὸς, ἐννοεῖ τὴν Ἱεραρχία, ὅπως κάνει καὶ ἡ ἴδια ἡ Ἱεραρχία ὅταν, συνήθως, θεωρεῖ ἑαυτὴν Ἐκκλησία), καλῶς ἀντιλαμβάνεστε ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ Πρωθυπουργοῦ σκόπευε στὴν ταπείνωσι καὶ τὸν ἐξευτελισμὸ τῆς Ἱεραρχίας. Αὐτὸ εἶναι, κατὰ τὴν γνώμη μου, τὸ κεντρικώτερο σημεῖο αὐτῆς τῆς ἐνέργειας τῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν τῶν Ἱεραρχῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσιωδεστέρα στόχευσις.

Καὶ γιατί τὸ κάνει τώρα;

Οἱ ἀρχιερεῖς (μιλᾶμε γιὰ ἐκείνους ποὺ κατευθύνουν τὰ γεγονότα, ἐννοοῦνται οἱ ὁλίγες ἐξαιρέσεις ποὺ ἀντιδροῦν, ὅσο μποροῦν, ἔστω καὶ πλαδαρά, καὶ οἱ πολλοὶ ποὺ σιωποῦν, ἀδικαιολογήτως) συνεργάζονται ἀπολύτως μὲ τοὺς ἑκάστοτε ἄρχοντες, ὄχι στὸ πλαίσιο τῆς συναλληλίας τῶν θεσμῶν (πράγμα τὸ ὁποῖο θὰ ἦταν ἐπιβεβλημένο καὶ ὀφέλιμο) ἀλλὰ στὴν ἐξυπηρέτησι τοῦ ἰδίου ὀφέλους ὅλων τους (ἰδιοτέλεια), τὸ ὁποῖο δὲν ὑπηρετεῖ οὔτε τὴν πίστι, οὔτε τὴν πατρίδα. [Δὲν ξεχνοῦμε ὅτι οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες δὲν ἐνδιαφέρονται οὔτε γιὰ τὸν λαὸ, οὔτε γιὰ τὴν χῶρα, μισοῦν δὲ τὴν πίστι· οἱ δὲ πνευματικοὶ ἄρχοντες, ἐπίσης οὔτε γιὰ τὸν λαὸ, οὔτε γιὰ τὴν χῶρα, οὔτε γιὰ τὴν ἀληθὴ πίστι. Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀντιληφθῇ αὐτὸ, πρέπει νὰ ἐνσκύψῃ ἀφ᾿ἑνὸς στὰ πεπραγμένα τῶν παραπάνω καὶ παράλληλα νὰ μελετήσῃ τὴν ἱστορία, αλλὰ καὶ τὸν ὀρθόδοξη πατερικὴ θεολογία καὶ θὰ τὸ καταλάβῃ, ἄν δὲν ἔχει τελείως διαφθαρεῖ]. Ἡ «συνεργασία», ἐκ μέρους τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, ἐννοεῖται ὡς δουλικὴ ὑποταγὴ στὰ ὁποιαδήποτε κελεύσματα τῶν ἀρχόντων, ὅχι ἀπλῶς τὰ ἐναντίον τοῦ λαοῦ καὶ τῆς χῶρας, ἀλλὰ καὶ τὰ εὐθέως ἐνάντια τῆς πίστεως, τὴν ὁποία ὑποτίθεται ὅτι ὑπερασπίζονται. Τὰ γεγονότα βοοῦν. Καὶ γίνεται, ἡ ὑποταγή, ἐκ μέρους τῶν ἐπισκόπων θεληματικῶς. Θέλουν καὶ εἶναι ἐξαρτήματα τοῦ συστήματος, ποὺ λυμαίνεται τὴν χώρα. Θέλουν καὶ εἶναι ὄργανα μιᾶς ἀντεθνικῆς καὶ ἀντίχριστης κυβερνήσεως καὶ τοῦ γενικώτερου κομματικοῦ συστήματος. Θέλουν καὶ προδίδουν τὴν ἐλευθερία τῆς πίστεως γιὰ τὴν ἀπόλαυσι τῆς ἐξουσίας.

Ἀπὸ ποιμένες γίναν μισθωτοὶ γιὰ τὴν νομὴ τῆς ἐξουσίας. Γιὰ νὰ ἀπολαύσουν ὅσα αὐτὴ προσφέρει στοὺς ὑπηρέτες της. Καὶ ἐνῷ σκύβουν τὸ κεφάλι καὶ χειροφιλοῦν πρωθυπουργοὺς καὶ ὑπουργούς, γίνονται τύραννοι πρὸς τὸν κλῆρο καὶ δυνάστες πρὸς τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ἰσχύει ἀφετηριακῶς ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸ κράτος, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τοὺς Τούρκους, καὶ φτάνει μέχρι σήμερα, ὅπου τὸ φαινόμενο ἔχει ἐνταθῇ καθότι ἡ ἔμπρακτη πατερικὴ πίστι τείνει νὰ ἐξαφανιστῇ καὶ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὸν διαλυτικὸ Οἰκουμενισμό.

Μισθωτὸς δὲν εἶναι ὁ ἱερωμένος ποὺ παίρνει τὸν μισθό του ἀπὸ τὸ κράτος. Πρέπει νὰ ἔχει τὰ πρὸς τὸ ζεῖν, καὶ πρέπει νὰ ἔχει τόσα ὅσα ἀπαιτοῦνται γιὰ νὰ μπορῇ νὰ ζῇ αὐτὸς καὶ ἡ οικογένειά του. Δὲν προσέφεραν καὶ προσφέρουν οἱ ἱερεῖς στὸ ἔθνος μας, στὸν λαό μας, σὲ κάθε χωριὸ καὶ σὲ κάθε γωνιὰ τῆς χώρας; Καὶ προσέφεραν καὶ προσφέρουν, ἀρκεῖ νὰ ἔχουν συναίσθησι ὅτι εἶναι ἱερεῖς τοῦ ὑψίστου καὶ ὅχι μισθωτοὶ ὑπάλληλοι τοῦ κάθε κυβερνήτη , καὶ νὰ πολιτεύονται, ἔργῳ καὶ λόγῳ, ἀναλόγως τῆς κλήσεώς τους.

Αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν ἐκπτωσι τῆς ἱερωσύνης τονίζει ἀδιάντροπα αὐτὴ ἡ ἐνέργεια τῆς κυβερνήσεως. Εἶναι ἕνα θριαμβευτικὸ χτύπημα ἐναντίον τῆς πίστεως. Λέει ξεκάθαρα: «Ἰδοῦ οἱ ἀρχιερεῖς σας. Ἰδοῦ οἱ ποιμένες σας. Εἶναι μισθωτοί μου. Εἶναι ὑπάλληλοί μου». Καὶ τὸ κάνει γιατὶ ξέρει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ καμμία οὐσιαστικὴ ἀντίδρασι ἐκ μέρους τῶν Ἱεραρχῶν. Γιατὶ δὲν ἔχουν τί νὰ ποῦν. Τί οὐσιαστικὸ νὰ ποῦν;

Πότε ὑπερασπίστηκαν τὴν πίστι, ἀπὸ τὸν εὐτελισμό της καὶ τὴν δημόσια κατασυκοφάντησί της, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς κυβερνῶντες; Ποτέ.

Πότε ὑπερασπίστηκαν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὶς ἀδικίες καὶ τὸν ἐξανδραποδισμό του ἀπὸ τὶς μισελληνικὲς κυβερνήσεις; Ποτέ.

Πότε ὑπερασπίστηκαν τὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν σεβασμάτων τῆς πίστεως; Ποτέ.

Καὶ ὁ λαὸς τὰ ξέρει αὐτά. Τὰ ἔζησε καὶ τὰ ζεῖ. Γι᾿ αὐτὸ δὲν τολμοῦν νὰ μιλήσουν.

Δεδομένης, λοιπόν, τῆς ὑποστηρίξεως στὶς ἐκλογὲς τῶν κυβερνώντων, τί νόημα ἔχει μία προκλητικὴ αὔξησις 30000 εὐρῶν τὴν χρόνο; Πολὺ περισσότερα μοιράζουν οἱ βουλευτὲς τῆς ἐπαρχίας στοὺς εὐνοούμενούς τους παπάδες γιὰ ἐπισκευὲς, καλωπισμοὺς, πλακοστρώσεις καὶ καμπαναριά, καὶ ἄλλες «προσφορὲς» γιὰ εὐτρεπισμὸ ναῶν. Πρὸς τοὺς ἐπισκόπους, καὶ μάλιστα τοὺς εὐπειθεῖς καὶ «δραστήριους», δὲν δίνουν τὰ «χρειαζούμενα», τὰ ὁποία ὁπωσδήποτε θὰ εἶναι πολλαπλάσια τῶν 30000 εὐρῶν; Ἄν ἐνδιαφερόταν, ἔστω καὶ μισθολογικὰ, γιὰ τὴν Ἐκκλησία, θὰ φρόντιζε γιὰ τὸν μισθὸ ὁλοκλήρου τοῦ κλήρου. Δὲν ἀσχολεῖται ὅμως μὲ τὸν ὑπόλοιπο κλῆρο, ποὺ ἔχει οἰκογένειες καὶ παιδιά. Ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μιλάει γιὰ ἐκκλησία, διότι ὑπολείπεται ὁ λαός. Κλῆρος καὶ λαὸς εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἄρα δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν Ἐκκλησία, οὔτε ἀναφέρεται σ᾿ αὐτὴν. Ἐξ ἄλλου θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἀφήσῃ τὴν Ἐκκλησία νὰ ἀξιοποιήσῃ τὴν περιουσία ποὺ τῆς ἔχει ἀπομείνει, ἐπ᾿ὡφελείᾳ τοῦ λαοῦ, ὥστε νὰ μὴν παραπονεῖται ὁ Λαρίσης λέγοντας:

«Παλεύουμε μέ τήν ἑλληνική γραφειοκρατία νά πετύχουμε ὅρους ἀξιοποίησής της, χωρίς ἀποτελέσματα, τήν ἴδια στιγμή πού ἄλλοι…» ΛΑΡΙΣΗΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ. 14/6/26 [5]

Γραφειοκρατία εἶναι ἡ ἑκάστοτε κυβέρνησις, ἐννοεῖται. Ὁπωσδήποτε εἶναι βαρύ, οἱ φίλοι του Ραββίνοι καὶ Μουφτῆδες καὶ Παπιστὲς-Προτεστάντες νὰ ἀξιοποιοῦν ὅπως θέλουν τὴν περιουσία τῶν θρησκευτικῶν ὀργανισμῶν τους, καὶ ἡ «ἐπίσημος» Ἐκκλησία τῆς χώρας νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὸ κάνει.... (Δὲν φταῖτε καὶ ἐσεῖς, σεβασμιώτατε; Δὲν ἔχετε τρόπους νὰ διεκδικήσετε ὅσα σᾶς ἀναλογοῦν; Τζάμπα κάνατε τὶς ἐκκλησίες ἐμβολιαστικά κέντρα; ἥ τὸ κάνατε γιὰ νὰ προστεύσετε τὸν λαό ἀπὸ ... τὸν ἰό, διὰ τῶν καλοπληρωμένων σκευασμάτων; )

Ἄρα τὸ οἰκονομικὸ ἀντίκρυσμα συγκρινόμενο μὲ τὴν συγκυρία καὶ τὴν ἀντίδρασι τοῦ λαοῦ δὲν δικαιολογεῖ τὴν κίνησι τοῦ πρωθυπουργοῦ. Μᾶλλον λειτουργεῖ ἀντίθετα, προκαλεῖ τὴν ἀγανάκτησι καὶ τὸν «σκανδαλισμὸ» τοῦ λαοῦ καὶ τὸν ἐξευτελισμὸ τῆς Ἱεραρχίας.

Γιατὶ , λοιπὸν, ἕναν τέτοιο πιστὸ καὶ ὑπάκουο δοῦλο, τὴν ἱεραρχία, νὰ θελήσῃ νὰ τὸν ἐξευτελίσῃ ὁ ἄρχων τῆς χῶρας; Δὲν ἤξερε ὅτι εἶναι προκλητικὴ μιὰ τέτοια αὔξησι στὴν παροῦσα οἰκονομικὴ συγκυρία καὶ κοινωνικὴ κατάστασι; Αὐτὸ τὸ καταλαβαίνει καὶ ὁ πλέον ἀπλοῦς καὶ ἀφελῆς. Ὁ πρωθυπουργός μας δὲν εἶναι οὔτε ἀπλοῦς, οὔτε ἀφελῆς. Ἔτσι, ὅμως, μειώνεται στὰ μάτια τοῦ λαοῦ ἡ Ἱεραρχία, ἀλλὰ περιορίζονται καὶ οἱ δυνατότητες ὑποστηρίξεώς του.

Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅμως ὅτι εἶναι πιόνι καὶ μαριονέτα ἄλλων, (μὲ τὸ ἀζημίωτο, βεβαίως). Ἄρα ὑπάρχουν προτεραιότητες ποὺ ὑπερβαίνουν τὸ προσωπικό του συμφέρον. Καὶ μία τέτοια στόχευσις εἶναι ἡ ταπείνωσις καὶ ἡ περιθωριοποίησις τῆς Ἐκκλησίας στὰ μάτια τοῦ λαοῦ. Καὶ αὐτὸ ξεκινάει ἀπὸ τὴν ταπείνωσι καὶ τὸν ἐξευτελισμό τῆς Ἱεραρχίας κατ᾿ ἀρχήν, καὶ τοῦ κλήρου ἀκολούθως. Ἀκολουθεῖ «ὁ χωρισμὸς ἐκκλησίας καὶ κράτους». Αὐτὸ ἰσχύει ἀκόμη καὶ ἄν ἀποσυρθῇ τὸ νομοσχέδιο. Τότε θὰ ἔχει τὸ ἐπὶ πλέον ἐπιχείρημα ὅτι «Μὴν μοῦ ζητᾶτε πλέον, ἐγῶ προσπάθησα νὰ σᾶς δώσω κάτι, ἀλλὰ ... ἀντιδράσατε καὶ οἱ ἴδιοι, ἀντέδρασε καὶ ὁ λαός». Τὸ ἴδιο θὰ ποῦν καὶ ὅποιοι τὸν διαδεχθοῦν στὴν ἐξουσία, ἐφ᾿ὅσον ὑπακούουν στὰ ἴδια ἀφεντικά. Ἄρα, κίνησις μάτ.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸν λαό, ἕνα μέρος του ἀντιλαμβάνεται τὴν ἔκπτωσι καὶ τὸν ἐξευτελισμό τῆς Ἱεραρχίας. Ἡ μετατροπή της σὲ δουλικὸ τῶν κυβερνώντων ἤ σὲ ἀμέτοχο παρατηρητὴ τῆς λεηλασίας τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου, καὶ τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ λαοῦ, εἶναι ἀντιληπτὴ ἀπὸ ἀρκετούς. Ἡ παρέκκλισίς της ἀπὸ τὸν δρόμο τῶν Πατέρων καὶ ἡ συμπόρευσις της στὸν νεοεποχήτικο σχεδιασμό, καὶ ὁ μετασχηματισμός της σὲ ἐτεροζυγοῦντα ὑπηρέτη ἀλλοτρίων συμφερόντων καὶ κατευθύνσεων, εἶναι ἀντιληπτὴ ἀπὸ ὁλιγωτέρους, ὅσους κάπως γνωρίζουν τὰ κριτήρια τὰ «κατὰ τὰς τῶν ἁγίων θεοοπνεύστους θεολογίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας τὸ εὐσεβὲς φρόνημα» (ἁγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ὑπάρχει ὅμως τὸ μεγάλο μέρος τοῦ λαοῦ, τὸ ὁποῖο δὲν ἀντιλαμβάνεται τὰ παραπάνω, διατηρεῖ ὅμως τὴν ἀπλοϊκὴ πίστι στὴν Ἐκκλησία, καὶ βλέπει ἐκφραστές της, τοὺς Ἰεράρχες καὶ τοὺς κληρικούς. Αὐτοὺς σκοπεύει ἡ ἐνέργεια αὐτή. Εἶναι ἐνέργεια κατὰ τῆς πίστεως τοῦ ἀπλοῦ λαοῦ, τοῦ ἐγκαταλελειμμένου, τοῦ ἀκατήχητου, ἀλλὰ καὶ δειλοῦ, χωρὶς ἀνδρεία πλέον, λαοῦ τοῦ Θεοῦ.. Καὶ γίνεται συνεργείᾳ τῶν αρχόντων καὶ τῶν ἱερέων (κυρίως τῶν ἀρχιερέων, ἐν προκειμένῳ) .

Δὲν ἔχει ἀλλάξει τίποτα ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ. Ἐπαναλαμβάνονται ὅσα ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στὸ Εὐαγγέλιό του καὶ ἐρμηνεῦει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:

«Οἱ μὲν ἔλεγον ὅτι «Ἀγαθός ἐστιν»· (ὁ Κύριος) ἄλλοι ἔλεγον «οὑκ, ἀλλὰ πλανᾷ τὸν ὄχλον». Οὐδεὶς μέντοι παρρησίᾳ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων». (Κατὰ Ἰωάννην 7, 12-13)

Λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: Ἡ πρώτη γνώμη, ὅτι εἶναι ἀγαθὸς, θεωρῶ ὅτι εἶναι ἡ γνώμη τῶν πολλῶν, τοῦ λαοῦ. Ἡ ἄλλη , ὅτι πλανᾷ τὸν ὄχλον, εἶναι τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ἱερέων.

«Καὶ οἱ μὲν ἔλεγον, ὅτι «Ἀγαθός ἐστιν», οἱ δὲ, «Οὒκ, ἀλλὰ πλανᾷ τὸν ὄχλον». Ἐκείνην μὲν οὖν οἶμαι τὴν δόξαν τῶν πολλῶν εἶναι· ταύτην δὲ, τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ἱερέων. Τὸ γὰρ διαβάλλειν τῆς ἐκείνων βασκανίας καὶ πονηρίας ἐστί». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ. PG 59.274

Συνεργασία ἀρχόντων καὶ ἱερέων. Καὶ τότε καὶ τώρα, πάντοτε καὶ παντοῦ. Καὶ  ἐρωτᾷ ὁ Χρυσορρήμων: «Βλέπεις παντοῦ, τοὺς μὲν ἄρχοντες (τὸ ἀρχικόν, τοὺς ἡγέτες δηλ. πολιτικοὺς καὶ πνευματικοὺς, ἄρχοντες καὶ ἱερεῖς, ὅπως λέει παραπάνω) διεφθαρμένους, τοὺς δὲ ἀρχομένους, νὰ εἶναι ὑγιεῖς μὲν κατὰ τὴν κρίσι, νὰ μὴν ἔχουν ὅμως τὴν ἀνδρεία ποὺ εἶναι ἀναγκαῖα στὸ πλῆθος;»

«Ὁρᾷς πανταχοῦ τὸ μὲν ἀρχικὸν διεφθαρμένον, τοὺς δὲ ἀρχομένους ὑγιαίνοντας μὲν τῇ κρίσει, οὐκ ἔχοντας δὲ ἀνδρείαν προσήκουσαν, ἧς μάλιστα τῷ πλήθει δεῖ;» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ. PG 59.274

Ἐμεῖς τὰ βλέπουμε; Βλέπουμε τοὺς διεφθαρμένους ἄχροντες, πολιτικούς καὶ ἐκκλησιαστικούς; Βλέπουμε τὰ μπαζώματα, τοὺς ΟΠΕΚΕΠΕδες, τὴν διεφθαρμένη δικαιοσύνη, τοὺς Κολυμπαριστές, τοὺς διῶκτες τῆς πίστεως καὶ ὅσων προσπαθοῦν νὰ τὴν κρατήσουν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν; Καὶ ὅταν τὰ βλέπουμε τί κάνουμε;    

Ἄς μείνουμε σὲ αὐτὰ τὰ λίγα... Δυστυχῶς ὑπάρχουν πολλὰ καὶ πολλά ἀκόμη... Δὲν ἔχει τέλος αὐτὸ τὸ πανηγύρι...

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 28 Ἰουνίου 2026

………………………………………………………………….

[1] ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ https://www.primeminister.gr/2026/06/11/38697

[2] ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Φέϊσμπουκ. https://www.facebook.com/startmediacorfu/photos/%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AD%CF%89%CE%BD-%CF%85%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA/2045292266367607/

[3] ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ἐφημ. Τῶν Συντακτῶν.

https://www.efsyn.gr/politiki/1408995/o-mitropolitis-symeon-adeiazei-mitsotaki-gia-tis-ayxiseis-misthon-den-itan-aitima-tis-ekklisias-na-aposyrthei-i-diataxi/

[4] ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΚΙΛΚΙΣΙΟΥ https://www.youtube.com/watch?v=m5Mu05AZtUA&t=25s

[5] ΛΑΡΙΣΗΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ἐφημ. Ἐλευθερία: https://www.eleftheria.gr/arthra/trypies-tsepes/

Πηγή

Ας μιλήσουμε για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά μια που το έφερε η επικαιρότητα…

 

Ας μιλήσουμε για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά μια που το έφερε η επικαιρότητα…

Με αφορμή τις ανεπιβεβαίωτες φήμες για τον Γιάννη Κωνσταντέλια, άλλοι ανακαλύπτουν τώρα τις πλάνες των Χιλιαστών και άλλοι τις... δικαιολογούν ως σεβαστές, ενώ οι ίδιοι πετροβολούν την Ορθοδοξία!

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Μια έντονη φημολογία που συνοδεύει την ξαφνική αποχώρηση του Γιάννη Κωνσταντέλια από την Εθνική Ελλάδας, στάθηκε αρκετή για να γίνουν πανελλήνιο θέμα συζήτησης οι λεγόμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Σύμφωνα με τις ανεπιβεβαίωτες φήμες που κυκλοφορούν, ο Κωνσταντέλιας φέρεται να είναι μέλος της συγκεκριμένης αίρεσης, η οποία – ανάμεσα σε πολλές κακοδοξίες που πρεσβεύει – στηρίζει και την ουδετερότητα απέναντι στην ιδέα του έθνους.

Ούτε γνωρίζω, ούτε μπορώ να επιβεβαιώσω, ούτε και έχει ιδιαίτερη σημασία αν ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής ανήκει όντως σε αυτή τη θρησκευτική κίνηση. Αυτό που έχει σημασία είναι η κριτική στην ίδια την κακοδοξία και όχι στο πρόσωπο που ενδέχεται να την πιστεύει. Ξαφνικά όλοι άρχισαν να μιλούν για τις παρασιτικές πεποιθήσεις των Ιεχωβάδων, σαν να προσγειώθηκαν στην Ελλάδα χθες. Κι όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, εδώ και δεκαετίες προειδοποιεί και ενημερώνει για την ανθελληνική, αντικοινωνική και αντιχριστιανική δράση της συγκεκριμένης αίρεσης.

Στους σταθμούς του μετρό και στις πόρτες μας

Οι (ψευδο)Μάρτυρες του Ιεχωβά ή αλλιώς Χιλιαστές, αποτελούν μια παγκόσμια ελιτιστική σέκτα, αποτέλεσμα μιας ανίερης επιμειξίας Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού. Δεν πιστεύουν στην ιδέα της πατρίδας, αλλά σε μια διεθνιστική κάστα των «εκλεκτών» του Θεού, όπου υποτίθεται ότι ανήκουν οι ίδιοι. Η δομή της συγκεκριμένης οργάνωσης θυμίζει πολυεθνική εταιρεία και οι Χιλιαστές λειτουργούν ως «πλασιέ» που προωθούν την «αλήθεια» τους με τόσο ξύλινο λόγο που δεν έχουν ούτε οι έμποροι telemarketing.

Οι περισσότεροι πιθανότατα τους έχετε δει έξω από σταθμούς του μετρό όπου στήνουν τα σταντ τους για να προσηλυτίσουν κόσμο με τα ξενόφερτα περιοδικά τους, που μοιάζουν σαν προσπέκτους αιρετικής προπαγάνδας. «Περιέργως» σε αυτήν την περίπτωση οικειοποιούνται μια χαρά τις κρατικές υποδομές (εκμεταλλευόμενοι τη μεγάλη κίνηση πεζών έξω απ’ το μετρό), αλλά στον Στρατό δεν πατούν ούτε απ’ έξω, γιατί – όπως είπα – απεχθάνονται την έννοια του έθνους και επιπλέον δεν δέχονται να πολεμήσουν (ούτε καν σε αμυντικό πόλεμο), δεν πιάνουν όπλο και δεν έχουν καμία υπόληψη στη σημαία, γιατί τη θεωρούν ειδωλολατρικό σύμβολο.

Άλλοι έχετε δει τους Χιλιαστές να σας χτυπούν την πόρτα για να πουν ένα καθορισμένο «ποίημα» και να εκτοξεύσουν προβαρισμένα  «επιχειρήματα», ποντάροντας ότι θα παρασύρουν κάποιο θύμα που δεν έχει ιδέα από Καινή Διαθήκη. Γιατί όποιος γνωρίζει από Καινή Διαθήκη, σε δευτερόλεπτα θα εντοπίσει τις ουρανομήκεις βλακείες που υποστηρίζουν. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις φεύγουν σαν ζεματισμένοι.

Περιμένουν τον «μεσσία» τους για παγκόσμια κυβέρνηση

Ως αίρεση με ευθέως σιωνιστική καταγωγή («πατέρας» των Χιλιαστών θεωρείται ο Κάρολος Ρώσσελ, ευαγγελιστής πάστορας που έγινε γνωστός για την έκδοση του θρησκευτικού περιοδικού «Η Σκοπιά της Σιών και Κήρυξ της του Χριστού Παρουσίας» το 1879) που συγκλίνει άψογα με τις μεσσιανικές δοξασίες του Ιουδαϊσμού, περιμένουν και αυτοί τον «Χριστό», για να κυβερνήσει ως επίγειος βασιλιάς τους για χίλια έτη. Εξ ου και το όνομα Χιλιαστές. Να πόσο «όμορφα» δένουν οι προσμονές Ιουδαίων και Χιλιαστών για τον ερχομό του Αντιχρίστου. Όλες οι πλάνες εκτός Ορθοδοξίας, περιμένουν κάποιον «μεσσία» που θα λάβει σάρκα και οστά σε αυτό το ερεβώδες πρόσωπο. Οι 144.000 πιο… εκλεκτοί Χιλιαστές θα αρπαχτούν στον ουρανό, ενώ οι υπόλοιποι θα ζήσουν τη χιλιετή κυβέρνηση στη γη, με κυβερνητικούς αξιωματούχους τον… Αβραάμ, τον Μωυσή, τον Δαβίδ, τον Νώε, τον Ιωάννη Βαπτιστή (δεν είναι ανέκδοτο, όντως αυτά πιστεύουν!). Εμάς τους υπόλοιπους θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι.

Τελικά «η Σκοπιά της Σιών» μετά από αρκετές αλλαγές ονομάτων, έμεινε σήμερα σκέτη «Σκοπιά», το επίσημο περιοδικό της αίρεσης. Στη βραχύχρονη ιστορία των Χιλιαστών, οι διδάσκαλοι τους έχουν γίνει επανειλημμένες φορές ρεζίλι με την εσχατολογική τους υστερία. Πρώτος ο Ρώσσελ, κάνοντας μαθηματικούς υπολογισμούς βασισμένους σε προφητείες του Δανιήλ και στις μετρήσεις των διαστάσεων της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας (!), προφήτευσε ότι το τέλος του κόσμου θα συμβεί το 1914. Αφού η «φώτιση» του Ρώσσελ πήγε άπατη, οι Χιλιαστές αναθεώρησαν και είπαν ότι απλά έπεσαν 4 χρόνια έξω: το τέλος του κόσμου θα γινόταν το 1918. Μετά το 1920. Μετά το 1925. Μετά το 1975. Και μετά το 2000, με το millennium. Έπειτα από αυτά τα απανωτά ρεζιλίκια, η διοίκηση του Μπρούκλιν είπε «σταματήστε να εκτίθεστε και πείτε απλά ότι το τέλος είναι… κοντά». Και αυτό ακριβώς λένε ως σήμερα.

Για την Ορθοδοξία, πόλεμος – Για την αίρεση, δεν… τρέχει και τίποτα

Επιστρέφοντας στο θέμα για τον Κωσταντέλια, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι στη συζήτηση που έγινε για την αποχώρηση του από την Εθνική, πολλοί σχολίαζαν «και τι σας νοιάζουν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του; Ας πιστεύει ότι θέλει. Δικαίωμά του». Είναι οι ίδιοι που λίγες μέρες πριν έγιναν μέχρι και «λογιστές» του κράτους για να καυτηριάσουν τις αυξήσεις στους μισθούς των Μητροπολιτών. Άρα για την Ορθοδοξία μπορούμε να έχουμε άποψη για όλα, αλλά για τους αιρετικούς «δικαίωμά του ότι πιστεύει ο καθένας»; Σοβαρά; Που το βρήκατε αυτό;

Είναι εκτός κριτικής μια αίρεση που πιστεύει ότι όλοι εμείς οι ορθόδοξοι είμαστε άπιστη και ειδωλολατρική «φύρα» που θα αφανιστεί στον Αρμαγεδδώνα; Μια εθνοπροδοτική αίρεση που θα στέκεται αμέτοχος θεατής, σε περίπτωση που ο Έλληνας θα πολεμήσει για να υπερασπιστεί την πατρίδα του; Μια αίρεση απάνθρωπη, που ούτε καν αίμα δεν καταδέχεται να δώσει για να βοηθήσει τον συνάνθρωπο, επειδή φαντασιώνονται απαγορεύσεις από τον Μωσαϊκό νόμο;

Μια αίρεση που λαμβάνει ειδική μεταχείριση στη (μη) στράτευση όσο τα ελληνόπουλα υπηρετούν τη θητεία τους; Μια αίρεση που βλέπει την ελληνική σημαία ως κουρελόπανο και τον σταυρό ως μισητό όργανο βασανιστηρίου; Μια αίρεση πολυεθνική που αποτελεί πρόδρομο της παγκόσμιας διακυβέρνησης και όργανο υπονόμευσης του έθνους;

Μια αίρεση άκρως ελιτιστική και ρατσιστική, που λειτουργεί ως κλειστή κλίκα και δεν κοινωνικοποιείται πουθενά πέρα από τους κύκλους της, περιορίζοντας αυστηρά το έργο της εντός των μελών της; Μια αίρεση που ελέγχει ασφυκτικά τους πιστούς της, επιβάλλοντας κώδικα ντυσίματος, ταίρια για γάμο, απαγορεύσεις βιβλίων, απαγορεύσεις συμμετοχής σε γιορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα κλπ), περιορισμούς στην εργασία; Και ακόμα, απαγορεύσεις σε κοινές δραστηριότητες (εδώ είναι το ζουμί), όπως αθλητικές, πολιτικές και κοινωνικές.

Και το χειρότερο απ’ όλα, μια αίρεση που πλανά ανθρώπους και τους οδηγεί στην αιώνια απώλεια, με μια τερατώδη παρερμηνεία των Γραφών.

Δεν μας ενδιαφέρει το πρόσωπο αλλά η πλάνη

Χρειάζονται αρκετά άρθρα για να αναφέρουμε το πλήθος κακοδοξιών που κηρύττουν. Δεν δέχονται την Αγία Τριάδα, τη θεότητα και την ανάσταση του Χριστού, τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, την αγιότητα και αειπαρθενία της Παναγίας, την ιερότητα του Σταυρού, την αθανασία της ψυχής, τα ιερά μυστήρια, την ιεροσύνη, τα θαύματα των αγίων, τις εικόνες κλπ. Και αυτά είναι μόνο λίγα και βασικά από τα αίσχη που στηρίζουν.

Απέχουν προκλητικά από το σύνολο και τρέφονται από την αποδόμηση του. Παρασιτικά δρουν στο στρατό, παρασιτικά στην κοινωνία, παρασιτικά στην υγεία, παρασιτικά στην πίστη. Ακριβώς αντίθετα από την πλατιά και αδιάκριτη αγάπη της Ορθοδοξίας, που κενώνεται για να προσφερθεί παντού. Τον αιρετικό ως πρόσωπο δεν τον κρίνουμε, αλλά τον συμπονούμε και προσευχόμαστε για την επιστροφή του στην αληθινή οδό. Αλλά την αίρεση όχι μόνο θα την κρίνουμε, αλλά οφείλουμε να την κατακεραυνώνουμε με κάθε ευκαιρία.

Όσοι έγιναν ξαφνικά… άνετοι με τους Χιλιαστές μη τυχόν και τους θιχτεί ένα οπαδικό είδωλο, ας μείνουν στα ποδοσφαιρικά τους. Ο σεβασμός είναι αυτονόητος για προσωπικές αποφάσεις στα πλαίσια της καριέρας, αλλά όχι για ψυχοκτόνες πλάνες που πλασάρονται ως αθώες. Ο Χιλιασμός είναι η χειρότερη από όλες τις αιρέσεις και αν είναι να ανεβαίνει στην επιφάνεια της δημοσιότητας, αυτό πρέπει μόνο να γίνεται για τη σατανική της δράση.

sportime.gr 26 Ιούν 2026

πηγή

Πατρών Χρυσόστομος - Τα χρήματα της Εκκλησίας ανήκουν στον λαό, ένα Ράσο μας αρκεί !!

 

Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος: «Τα χρήματα της Εκκλησίας ανήκουν στον λαό – Όλα είναι διάφανα»

Σε μια ομιλία με έντονο το στοιχείο της διαφάνειας και της λογοδοσίας προχώρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος κατά τη διάρκεια Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Κάτω Αχαΐας.

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε με έμφαση ότι η διοίκηση της Μητροπόλεως και των ενοριών είναι ένας «καθρέφτης» ανοιχτός σε κάθε έλεγχο, υπογραμμίζοντας πως η Εκκλησία διαχειρίζεται με απόλυτη εντιμότητα την προσφορά των πιστών.

Αναλυτικά η ομιλία του Μητροπολίτου Πατρών:

«...ανά πάσα στιγμή να είμαστε στη διάθεσή σας –και είμαστε– να δίδωμεν λόγον παντί τω αιτούντι. Τα πάντα είναι καθρέφτης στη διοίκηση και της Μητροπόλεως, αλλά και της ενορίας αυτής και όλων των ενοριών. Οποιαδήποτε στιγμή έρθει κάποιος –πείτε ό,τι θέλετε, τώρα κάποιος να πει "τι διαχείριση γίνεται στη Μητρόπολη, στον Άγιο Ανδρέα, στην Κάτω Αχαΐα;"– να ξέρετε ότι δεν θα φέρωμε σε κανέναν αντίρρηση. Έτσι, για να ξέρουν οι πάντες τι γίνονται τα χρήματα της Εκκλησίας, πού πάνε τα χρήματα της Εκκλησίας. Είναι του λαού. Δικά σας είναι, από εσάς προέρχονται. Και πού πηγαίνουν; Σε εσάς πηγαίνουν. Θα έλεγα, επαναλαμβάνοντας αυτό που λέμε στη λειτουργική ευχή της Εκκλησίας για τον Κύριο: "Τα Σα εκ των Σων, λαέ, Σοι προσφέρομεν".

Όλα είναι δικά σας. Τίποτα δεν θέλουμε για τον εαυτό μας. Και αυτό το ράσο που φοράμε μας αρκεί. Αυτό ενδυθήκαμε όταν θάψαμε τον κόσμο και με αυτό θα πεθάνουμε. Δεν θέλουμε τίποτε άλλο.

«Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι»...

 

Γράφει η Σοφία Τσέκου

Τι γίνεται επιτέλους στη Μητρόπολη Πατρών; Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα όσα κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας και σχετίζονται με τα έργα και τις ημέρες του αγωνιστή ιερέα π. Α. Γκοτσόπουλου. Τελικά, (λέω εγώ τώρα η αδαής) για να διώκεται έτσι ο συγκεκριμένος ιερέας τόσες φορές και χωρίς να έχει διαπράξει ποινικό ή πνευματικό ατόπημα, δεν μπορεί, κάτι καλό κάνει ο άνθρωπος σε τούτους τους αντιορθόδοξους καιρούς μας, που βάλλεται η ορθοδοξία και η ορθοπραξία… εντός και εκτός των τειχών.

Ως γνωστόν, ο Μητροπολίτης Πατρών, κ. Χρυσόστομος, έχει από το παρελθόν που ασχολείται με τα λεχθέντα και πραχθέντα του  π. Αναστασίου …..μάλλον από την πολλή αγάπη και την πατρική στοργή προς τον ιερέα του, σε σημείο που να τον σέρνει, πάλιν και πολλάκις, σε εκκλησιαστικά δικαστήρια δοθείσης ή μη δοθείσης ευκαιρίας !

Προσφάτως, 17 Ιουνίου 2026, ο π. Αναστάσιος παρουσιάστηκε ως κατηγορούμενος σε ορισθέν υπό του δεσπότη του Επισκοπικό Δικαστήριο με την κατηγορία «απείθειας, εξύβρισης και σκανδαλισμού», διότι τόλμησε να γράψει ένα άρθρο στο ιστολόγιο «Ένωση  Ορθοδόξων Δημοσιογράφων» με τίτλο «Το έκκλητον ενώπιον του Οικουμενικού Θρόνου» ενημερώνοντας για την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην εκεί προσφυγή του κανονικού Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικού και για το ότι με το λεγόμενο έκκλητο δεν κρίθηκε δικαίως η υπόθεση του κ. Τυχικού.

Παρά το γεγονός ότι η Πατριαρχική Σύνοδος απεφάνθη ότι ο Μητροπολίτης Τυχικός δεν δικάστηκε δίκαια στην Κύπρο, εν τούτοις, το Πατριαρχείο, ως Πόντιος Πιλάτος, αναγνώρισε την άδικη απόφαση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου και των συν αυτώ και κήρυξε έκπτωτο τον Τυχικό.

Μαθαίνω λοιπόν, ότι έγινε η δίκη του π. Αναστασίου βάσει «μεσαιωνικών» προδιαγραφών,  χωρίς αντίλογο, κεκλεισμένων των θυρών, με συγκέντρωση όλων των κρίσιμων ιδιοτήτων του μηνυτή – κατηγόρου – εισαγγελέα –ανακριτή ΚΑΙ δικαστή σε ένα μόνο πρόσωπο (αυτό του προεδρεύοντος Μητροπολίτη κ. Χρυσοστόμου), με ….έμφαση στους μάρτυρες κατηγορίας και…. απαξίωση στους μάρτυρες υπεράσπισης. Τόσο ελεύθερα, δημοκρατικά και κυρίως χριστιανικά! Πάλι καλά όμως που επετράπη η είσοδος στους δικηγόρους του κατηγορουμένου. Ελπίζω όχι ως η διακόσμηση της αιθούσης!

Και αναφωνώ μετ΄ επιτάσεως: Είναι όντως αλήθεια όλα αυτά που έφτασαν στα αυτιά μου από τη γείτονα Πάτρα; Πράγματι, έγιναν έτσι τα πράγματα; Είναι δυνατόν, να διώκεται η αναπαραγωγή Πατριαρχικών πεπραγμένων από έναν Έλληνα πολίτη και δη ιερέα; Είναι νόμιμο και ηθικό, για να μην πω χριστιανικά επιτρεπτό, ένας Επίσκοπος να σέρνει σε δίκες τον ιερέα του, γιατί απλώς ο ιερέας εξιστόρησε γεγονότα που έγιναν, αναφέρθηκε σε θεσμικά μέτρα που ελήφθησαν, όπως ο θεσμός του εκκλήτου, αφηγήθηκε καταστάσεις που διαμορφώθηκαν και αναφέρθηκε σε πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν;

Αναρωτιέμαι η αρχή του κράτους Δικαίου, η ισχύς του Συντάγματος, οι συνταγματικές επιταγές για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και η εκκλησιαστική μας παράδοση επιτρέπουν να βρίσκονται στη δικαστική έδρα κληρικοί διορισμένοι από τον ίδιο τον Μητροπολίτη απλώς για να εκφράσουν μόνο τη γνώμη τους και όχι για να αποφασίσουν με τη ψήφο τους; Και επίσης, γιατί να υπάρχουν οι διορισμένοι κληρικοί, αφού η τελεσίδικη απόφαση λαμβάνεται αποκλειστικά και μόνο από τον Μητροπολίτη; Πού είναι γραμμένα όλα τούτα τα παράδοξα; Υπάρχει νομική κάλυψη αυτών; Συνάδουν άραγε με το πνεύμα ελευθερίας που χαρακτηρίζει την χριστιανική ορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας; Ερωτώ για να μαθαίνω.

Είναι όντως οι πληροφορίες μου ακριβείς;

Τελικά, ο Μητροπολίτης (εξ όσων πληροφορούμαι) επαναλαμβάνοντας συνεχώς την απέραντη αγάπη που έχει για τον π. Αναστάσιο, τον παραπέμπει στο Συνοδικό Δικαστήριο για να δικαστεί εκεί!  …  Και αυτό το κάνει ο Επίσκοπος για να τον συνετίσει τον π. Αναστάσιο! Κατανοητό(;) !! Επομένως, λόγω της αγάπης έρχεται η καταγγελία, ακολουθεί η κατηγορία, πάμε στη δίκη,παραπέμπουμε στη Σύνοδο για ακόμα μια δίκη !!! Και εδώ ταιριάζει γάντι η αφιέρωση του πασίγνωστου τραγουδιού «αγάπη, που ΄γινες δίκοπο μαχαίρι»            

     Υποθέτω, ότι  η παραπομπή σε Συνοδικό Δικαστήριο πρόκειται για παιδαγωγικού χαρακτήρα ποινή!! Και αυτό, για να μην μπαίνουν στον κόπο, εκεί στην Πάτρα, να απαντήσουν με επιχειρήματα στον «απείθαρχο και ανυπάκουο» παπά, που τολμάει να σπάει τον κώδικα σιγής και να διαρρηγνύει την επιβαλλόμενη φίμωση. Προτιμούν να τον οδηγήσουν μετά πάσης χρήσης (ή κατάχρησης) εξουσίας σε ανώτερα κλιμάκια για εκ νέου δίκη παρά να επικρατήσει συναίνεση και  καταλλαγή.  

Τελειώνοντας, σκέφτομαι, ότι μιας και διανύουμε τον μήνα που τιμάται η μνήμη του Αποστόλου Παύλου κι εμείς εδώ στην Κόρινθο προτάσσουμε πανηγυρικώς και με τη λαμπρότητα που αρμόζει στον πολιούχο μας τη βιωτή και το έργο του ,τη διδασκαλία του και το νομικό του πνεύμα και μιας και θα μας τιμήσει δια της παρουσίας του στα «ΠΑΥΛΕΙΑ 2026» ο σεβασμιότατος  Επίσκοπος Πατρών κ. Χρυσόστομος, ας επέλθει στην σεπτή ιεραρχία η Αποστολική συναίνεση και η χριστιανική σύνεση ώστε να ισχύσει στην πράξη η ρήση του Αποστόλου Παύλου  «Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖ­τε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ᾿ ὡς ­σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι. διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνι­έν­τες…» (Προς Εφεσίους, κεφ.ε΄,15-17).

πηγή

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

 

Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

«Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε των θείων Αποστόλων και των ιερών Ευαγγελίων παραδεδώκασιν ημίν τέσσερά τινα εορτάζειν΄ τον ιερόν Νιπτήρα, τον Μυστικόν Δείπνον (δηλαδή την παράδοσιν των καθ’ ημάς  φρικτών Μυστηρίων), την υπερφυά Προσευχήν και την Προδοσίαν αυτήν».  

      Αυτό είναι το συναξάρι της Μεγάλης Πέμπτης. Η αγία μας Εκκλησία τιμά την  γία αυτή ημέρα όσα έλαβαν χώρα στο υπερώο της Ιερουσαλήμ και όσα ακολούθησαν μετά το Μυστικό Δείπνο. 

       Το Θείο Δράμα οδεύει προς την ολοκλήρωσή του. Ο εκουσίως και αδίκως Παθών για τη δική μας σωτηρία Κύριος γνωρίζει ότι έφτασε το τέλος της επί γης παρουσίας Του. Η προδοσία του αγνώμονα μαθητή, η σύλληψη, οι εξευτελισμοί, το ψευδοδικαστήριο, η καταδίκη και ο σταυρικός θάνατος είναι θέμα ωρών. Ως άνθρωπος αισθανόταν το δια της θυσίας Του βαρύ φορτίο της απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους και γι’ αυτό αγωνιούσε υπερβαλλόντως. Δεν τον ενδιέφερε το δικό Του μαρτύριο και ο θάνατος, αλλά η συνέχιση του σωτηριώδους έργου Του.

       Γι’ αυτό λοιπόν αφιέρωσε το βράδυ της προπαραμονής του επικείμενου ιουδαϊκού Πάσχα και παραμονή της δικής Του σταυρικής θανής στους αγαπημένους Του μαθητές. «Επιθυμία επεθύμησα τούτο το πάσχα φαγείν μεθ' υμών προ του με παθείν» (Λουκ. 22,15) τους είπε. Ήθελε να φάγει για τελευταία φορά μαζί τους. Μα το σπουδαιότερο να τους αφήσει τις τελευταίες παρακαταθήκες Του και πάνω απ’ όλα να τελέσει τον Μυστικό Δείπνο, να παραδώσει την υπερφυά Θεία Ευχαριστία, η οποία θα τελείται στο διηνεκές, ως η αέναη πραγματική παρουσία Του στην Εκκλησία.

        Στο υπερώο της Ιερουσαλήμ μέσα σε ατμόσφαιρα έντονης συγκινήσεως και σε ένδειξη πραγματικής και άδολης αγάπης, έσκυψε ως δούλος ο Κύριος και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. Με την πράξη Του αυτή ήθελε να διδάξει έμπρακτα το πρωταρχικό χρέος της αλληλοδιακονίας των ανθρώπων. «Ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονών» (Λουκ. 22:25), άφησε ως ύψιστη εντολή για τις κατοπινές ανθρώπινες γενεές.

       Κατόπιν κάθισαν στο τραπέζι του δείπνου. Ο Κύριος θέλησε κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσει την υπόθεση του προδότη μαθητή. Δεν ήταν δυνατόν να καθίσει ο άνομος εκείνος μαζί τους στην παράδοση του φρικτού Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, πολλώ δε μάλλον να κοινωνήσει σε αυτό. Λέγει λοιπόν «Είς εξ υμών παραδώσει με, ο εσθίων μετ’ εμού» (Μάρκ. 14,18, Ιωάν. 13,22). Τα λόγια αυτά έφεραν αναστάτωση στους μαθητές. Δεν περίμεναν να ακούσουν τέτοια φοβερή αγγελία και  άρχισαν να διερωτώνται: ποιος άραγε είναι αυτός; Ο αγαπημένος μαθητής Ιωάννης πέφτοντας στον τράχηλο του Διδασκάλου ρώτησε εξ’ ονόματος όλων: «Κύριε τις εστιν»; και ο Κύριος απάντησε: «Εκείνος εστιν ω εγώ βάψας το ψωμίον επιδώσω» (Ιωάν. 13,26). Και βουτώντας τεμάχιο άρτου στο φαγητό το έδωσε στον Ιούδα. Αυτός το έφαγε και ταυτόχρονα «εισήλθεν εις εκείνον ο Σατανάς» (Ιωάν. 13,27). Ο Ιησούς του είπε: «ό ποιείς, ποίησον τάχιον» (Ιωάν. 13,27). Ο προδότης μαθητής έφυγε βιαστικά, απομακρυνθείς για πάντα από τη χορεία των μαθητών και από την κοινωνία του Θείου Διδασκάλου. «Ην δε νύξ» προσθέτει ο Ιωάννης. «Νυξ πραγματική, τονίζει σύγχρονος συγγραφέας, αλλά και νυξ πνευματική εν τη ψυχή του Ιούδα, εν η το φως του θείου Πνεύματος δια παντός εσβέσθη»!

        Μετά από αυτό ο Κύριος προέβη στη σύσταση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Έλαβε άρτο και αφού ευχαρίστησε έκοψε αυτόν σε τεμάχια και έδωκε στους μαθητές του λέγοντας: «Λάβετε, φάγετε, τούτο εστι το σώμα μου», το αληθινό το πραγματικό, «το υπέρ υμών διδόμενον» (Λουκ. 22,19). Ύστερα πήρε το ποτήριο της ευλογίας, που ήταν γεμάτο με οίνο, και αφού ανέπεμψε ευχαριστήριο δέηση στο Θεό Πατέρα έδωκε στους μαθητές Του λέγοντας: «Πίετε εξ αυτού πάντες΄ τούτο γαρ εστι το αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν  αμαρτιών» (Ματθ. 26,28, Μάρκ. 14,24).

      Αφού κοινώνησαν όλοι και έφαγαν, ο Κύριος μίλησε και απεύθυνε την τελευταία αποχαιρετιστήρια ομιλία Του στους μαθητές Του. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διασώζει στο Ευαγγέλιό Του ολόκληρη αυτή την εκτενή ομιλία στα κεφάλαια 13-16. Ο τρόπος της ομιλίας προδίδει στον Κύριο δραματική έκφραση. Ως άνθρωπος μπροστά στο μαρτύριο, το οποίο γνωρίζει ως Θεός αγωνιά και λυπάται. Αρχίζει με το «Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου και ο Θεός εδοξάσθη εν αυτώ» (Ιωάν. 13,31). Τα παθήματα που θα ακολουθήσουν και η ταπείνωση θα είναι η δόξα του Υιού και συνάμα αυτή θα είναι η δόξα του Πατέρα. Οι αλήθειες και οι ηθικές ιδέες της ομιλίας την καθιστούν πραγματικά μοναδική. Η τρυφερότητα προς τους μαθητές Του είναι έκδηλη, τους αποκαλεί «τεκνία». Κύριο χαρακτηριστικό της ομιλίας είναι η προτροπή για ενότητα και αγάπη μεταξύ των μαθητών και κατ’ επέκταση όλων των ανθρώπων. «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν. 13,3) και «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν» (Ιωάν. 14,27).

      Μετά ακολούθησε η περίφημη αρχιερατική προσευχή του Κυρίου. Προσεύχεται στον Ουράνιο Πατέρα για την ενότητα των μαθητών Του. Δεν εύχεται να τους άρει ο Θεός Πατέρας από τον κόσμο, αλλά να τους διαφυλάξει από τον πονηρό και τα έργα του.

       Αφού περατώθηκε και η προσευχή η νύχτα είχε προχωρήσει αρκετά. Ο Ιησούς πήρε τους μαθητές Του και πήγε στο Όρος των Ελαιών, σε ένα πραγματικά ειδυλλιακό και ήσυχο τόπο, λίγο έξω από τη μεγάλη πόλη.  Εκεί υπήρχε κήπος στον οποίο μπήκε με τους μαθητές Του για να προσευχηθεί (Ιωάν.18,1). Να μείνει μόνος «ενώπιος ενωπίω» με τον Ουράνιο Πατέρα και να αντλήσει δύναμη για τη μεγάλη δοκιμασία, που Τον περίμενε. Ο τρόπος της προσευχής ήταν δραματικός. Ως άνθρωπος αγωνιούσε για το επερχόμενο πάθος. «Περίλυπός εστιν η ψυχή μου έως θανάτου» (Ματθ. 26,38) είπε στους μαθητές Του. «Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» (Ματθ. 26,39) παρακαλούσε τον Πατέρα και «εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντος επί την γην» (Λουκ. 22:45). Μάταια προσπαθούσε να νικήσει τη νωθρότητα των μαθητών Του, οι οποίοι δε μπορούσαν να κατανοήσουν την κρισιμότητα των δραματικών εκείνων στιγμών, και έπεφταν σε βαθύ ύπνο.

      Κάποια στιγμή ακούστηκαν φωνές και θόρυβος πολύς. Έφτασαν οι στρατιώτες με οδηγό τον Ιούδα για να συλλάβουν τον Ιησού. Χαρακτηριστικό σύνθημα ο ασπασμός του Διδασκάλου από τον Προδότη (Λουκ. 22,48). Ο Πέτρος χρησιμοποιεί βία, κόβει το αφτί του στρατιώτη Μάλχου (Ιωάν. 18,11). Παρ’ όλα αυτά η σύλληψη πραγματοποιείται. Ο Κύριος δέσμιος οδηγείται σε ολονύκτιες ψεύτικες δίκες για να καταδικαστεί και να σταυρωθεί. 

       Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τη Μεγάλη Πέμπτη έχουν τεράστια σωτηριολογική σημασία για μας. Πρώτ’ απ’ όλα η εκούσια πορεία του Κυρίου προς το Πάθος φανερώνει την άμετρη θεία ευσπλαχνία και αγάπη για τον πεσόντα άνθρωπο. Η ολοκληρωτική νίκη της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με τον σταυρικό θάνατο του αναμάρτητου Χριστού. Μόνο το τίμιο αίμα του Μεγάλου Αθώου μπορούσε να καθαρίσει κάθε ρύπο αμαρτίας σε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών. Μόνο αυτό μπορούσε να φέρει την καταλλαγή και την ισορροπία, που είχε διαταράξει σοβαρά το κακό και η αμαρτία.

      Υπέροχο πραγματικά είναι και το υμνολογικό περιεχόμενο της αγίας αυτής ημέρας. Δημοφιλές είναι το αρκτικό τροπάριο «Ότε οι ένδοξοι μαθηταί…», μέσω του οποίου παροτρύνονται οι πιστοί να αποφύγουν τα πάθη του προδότη Ιούδα. Επίσης ο κανόνας, ποίημα του  Κοσμά του  μοναχού αποτελεί ένα κορυφαίο ποίημα της Εκκλησίας μας. Στο κοντάκιο «Τον άρτον λαβών εις χείρας ο προδότης…» ποίημα του περιφήμου Ρωμανού, αποτυπώνεται με ακρίβεια η δολιότητα και η αθλιότητα του Ιούδα. Ο Οίκος, ποίημα του Συμεών του Υμνογράφου, καλεί τους πιστούς να μιμηθούν τους μαθητές του Χριστού και να προσέλθουν στην πνευματική τράπεζα «καθαραίς ταις ψυχαίς», να ζήσουν το μυστήριο της απολύτρωσης. Εκπληκτικά τροπάρια είναι τα στιχηρά των Αίνων «Συντρέχει λοιπόν το συνέδριον των Ιουδαίων…» ποίημα Κοσμά του μοναχού, «Ιούδας ο παράνομος ο βάψας εν τω δείπνω την χείρα…», «Ιούδας ο προδότης δόλιος ων…» κλπ., ποιήματα Ιωάννου του μοναχού, ιστορούν την προδοσία του αγνώμονα μαθητή. Υπέροχο είναι ακόμα και το δοξαστικό «Ον εκήρυξεν Αμνόν Ησαΐας έρχεται επί σφαγήν εκούσιον…».  Καταπληκτικά είναι επίσης και τα απόστιχα τροπάρια, ποιήματα του πατριάρχου Μεθοδίου, «Σήμερον το κατά του Χριστού πονηρόν συνήχθη συνέδριον…», «Σήμερον ο Ιούδας το της φιλοπτωχείας κρύπτει προσωπείον…», και «Μηδείς, ω πιστοί, του δεσποτικού δείπνου αμύητος…», παρουσιάζουν κατά τρόπο ποιητικότατο την σύλληψη και την ψευδοδίκη του Κυρίου. Θαυμαστό είναι ακόμα και το δοξαστικό των αποστίχων «Μυσταγωγών σου Κύριε…» με το οποίο καλούνται οι μαθητές Του από Αυτόν  να γίνουν διάκονοι των ανθρώπων, όπως Εκείνος.   

       Αυτή η Μεγάλη Θυσία μπορεί να έχει πρακτικά αποτελέσματα στην Εκκλησία, μέσω της Θείας Ευχαριστίας, την οποία παρέδωσε ο Κύριος τη σημερινή ημέρα στους μαθητές Του και μέσω αυτών στην Εκκλησία. Η απολυτρωτική Θυσία του Σταυρού συνεχίζεται στο διηνεκές στις άγιες Τράπεζες των ναών, ως την κυριότερη αγιαστική πράξη της Εκκλησίας μας. Ο Κύριος είναι παρών στην Εκκλησία Του μέσω του ιερού Μυστηρίου τη Θείας Ευχαριστίας. Εμείς γινόμαστε οργανικά, πραγματικά, μέλη του μυστικού Του Σώματος με την Κοινωνία του αγίου Σώματός Του. Έτσι συντελείται η σωτηρία μας.

Τί μετὰ νεκρῶν τὸν ζῶντα λογίζεσθε;

 Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος

Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ ἕνα ἀνάμεικτο συναίσθημα χαρμολύπης κυριαρχεῖ στὶς καρδιὲς ὅλων. Ἀφενὸς μὲν λύπη, διότι «ἡ τῶν πάντων ζωή» ἐν τῷ τάφῳ κεῖται, ἀφετέρου δὲ χαρά, διότι ὁ τῶν ὅλων Κύριος «τάφῳ συνεσχέθη ἀλλ’ οὐ κατεσχέθη», «ἵνα ἀθανατίσας ζωώσῃ ἡμᾶς ὡς ἀθάνατος» (ἀπὸ τὴν ὑμνολογία τῆς ἡμέρας).

Ἐξ ἄλλου, κατὰ τὸ πρωὶ τῆς ἡμέρας αὐτῆς, στὶς Ὧρες, τὰ ἀποστολικὰ ἀναγνώσματα ποὺ διαβάζονται μετὰ ἀπὸ τοὺς Ψαλμοὺς καὶ τὶς Προφητεῖες εἶναι ὅλα παρμένα ἀπ’ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Παύλου καὶ τονίζουν, ἀκριβῶς, τὴν λυτρωτικὴ καὶ ἀναγεννητικὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ. Ἔτσι ὁ Σταυρός, στὴν Καινὴ Διαθήκη, δὲν ἀποτελεῖ πλέον ὄργανο τιμωρίας ἀλλὰ σύμβολο τῆς ἀπέραντης ἀγάπης τοῦ Ἐσταυρωμένου, διότι «ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν». Συγχρόνως, ἀποτελεῖ ὄργανο σωτηρίας, ἀφοῦ «ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ ἡμεῖς σωθησόμεθα» (Ῥωμ. ε’ 10) καὶ ἐν τέλει «ἐν τῷ μώπωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». Νὰ γιατί ὁ Παῦλος ἀναφωνεῖ: «ἐμοἰ δὲ μὴ γένοιτο καυχάσθω, εἰ μὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου» καὶ «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὐκέτι περιτομή, ἀκροβυστία, (…) ζύμη παλαιά, ἀλλὰ καινὴ ζύμη καὶ καινὴ κτίσις» (Γαλ. στ’ 14-16, Κορ. Α’ ε’ 6-8).

Αὐτὸ τὸ φαινομενικὰ παράδοξο, ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ νὰ σηματοδοτεῖ τὴν ζωοποίησή μας, πραγματικὰ μόνον δυνάμει τῆς ἄπειρης ἀγάπης Του μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθῇ.

Κοντολογίς, σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ λυρικώτερα τροπάρια τῶν Ἐγκωμίων ὁ Χριστός μας παρομοιάζεται μὲ τὸ φιλόστοργο πτηνό, τὸν πελεκᾶνο, ποὺ τιτρώσκει –τρυπάει- τὴν πλευρά του, ὥστε μὲ τὸ αἷμα ποὺ ἀναβλύζει νὰ ζωογονήσῃ τὰ μισοπεθαμένα ἀπὸ τὸ δάγκωμα τοῦ δηλητηριώδους ὄφεως παιδιά του, «ἐπιστάξας ζωτικοὺς αὐτοῖς κρουνούς».

Ἐξ ἄλλου, σ’ ὅλα τὰ τροπάρια, μαζὶ μὲ τὸν θρῆνο γιὰ τὸν ἀκατανόητο, ἀνθρωπίνως, θάνατο τοῦ Εὐεργέτου Σωτῆρος καὶ γιὰ τὴν ἀνάρμοστη ταφή Του («τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια»), συμπλέκεται καὶ ἡ ἐλπίδα γιὰ τὴν Ἀνάστασή Του καὶ τὴν συνακόλουθη σωτηρία τῶν ἀνθρώπων: «Εἰρήνην Ἐκκλησίᾳ, λαῷ σου σωτηρίαν δώρησαι σῇ ἐγέρσει» (Γ’ Στάση).

Τὰ Ἐγκώμια, ἑπομένως, ἀποτελοῦν ἕνα εἶδος «ἑορταστικοῦ θρήνου», ἀπολύτως ἐναρμονισμένου μὲ τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς χαρμολύπης καὶ τῆς ὑπόλοιπης ἀκολουθίας τῆς ἡμέρας.

Χαρακτηριστικώτερο παράδειγμα ἀποτελοῦν τὰ Εὐλογητάρια, ποὺ ψάλλονται ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὰ Ἐγκώμια, σὲ ἦχο πλ. α’, δηλωτικὸ ἀκριβῶς τοῦ ἀνάμεικτου συναισθήματος τῆς χαρμολύπης ποὺ περιγράψαμε. Ἔτσι, ἡ ἐλπίδα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος μετατρέπεται πλέον σὲ βεβαιότητα καὶ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως παρουσιάζεται ὡς ἤδη συντελεσθέν! Ἰδού: «τῶν ἀγγέλων ὁ δῆμος κατεπλάγη ὁρῶν σε … τοῦ θανάτου τὴν ἰσχὺν καθελόντα (νὰ καταλύῃς) καὶ σὺν ἑαυτῷ τὸν ἀδάμ ἐγείραντα καὶ ἐξ ἅδου πάντας ἐλευθερώσαντα». Σὲ ἄλλο τροπάριο, ὁ Ἄγγελος λέει στὶς Μυροφόρες ὅτι «ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος»﮲ ἐπίσης ὅτι «θρήνου ὁ καιρὸς πέπαυται﮲ μή κλαίετε﮲ τὴν ἀνάστασιν δὲ ἀποστόλοις εἴπατε», καὶ τὸ κορυφαῖο: «τί μετὰ νεκρῶν τὸν ζῶντα λογίζεσθε; ὡς Θεὸς γὰρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος». Γι’ αὐτό, Εὐλογητάρια ψάλλονται κάθε Κυριακή, σὲ ἀνάμνηση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας!

Καὶ ὅλα αὐτά, ἐνῶ πρόκειται σὲ λίγο νὰ ἀκολουθήσῃ ἡ Ἔξοδος τοῦ Ἐπιταφίου. Ἡ ἀτμόσφαιρα τοῦ θρήνου ἔχει ἐπισκιαστῆ πλήρως ἀπὸ τὸ κυρίαρχο συναίσθημα τῆς χαρᾶς γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ θρηνουμένου Κυρίου!

Ἔτσι καὶ οἱ Αἴνοι ποὺ ἀκολουθοῦν, πρὶν ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν Δοξολογία, ἔχουν συντεθῆ στὸ ἴδιο ἑορταστικὸ ἀναστάσιμο πνεῦμα: «Δόξα τῇ σῇ οἰκονομίᾳ, δι’ ἧς (χάριν στὴν ἐπιτέλεση, δηλαδή, τοῦ σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων) ἐδωρήσω ἡμῖν τὴν παναγίαν ἐκ νεκρῶν σου ἀνάστασιν». Σὲ ἄλλο τροπάριο τῶν Αἴνων ὀ ὑμνογράφος μᾶς καλεῖ: «αὐτῷ βοήσωμεν﮲ ἀνάστα ὁ Θεός, κρίνων τὴν γῆν, (…)», «ἀνάστηθι αὐτεξουσίως ὁ δοὺς σεαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἑκουσίως», «ὁ συντρίψας κράτος θανάτου καὶ ἀνοίξας πύλας Παραδείσου ἀνθρώποις, δόξα σοι».

Γίνεται, ἑπομένως, ἀπολύτως φανερὸ ὅτι τὰ Εὐλογητάρια καὶ οἱ Αἴνοι, κυρίως, εἰσάγουν στὸ ἑορταστικὸ πνεῦμα τῆς ἑπομένης ἡμέρας, τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ὁπότε τὸ πρωΐ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ποὺ ἀκοῦμε τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Ἀναστάσεως, μετὰ ἀπὸ τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ψάλλεται πανηγυρικὰ τό: «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρίνων τὴν γῆν …»

Τέλος, κατὰ τὸ πέρας τοῦ Ὄρθρου τοῦ Μεγάλου Σαββάτου (Μεγάλη Παρασκευὴ ἑσπέρας), διαβάζεται, στὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἀναστάσιμο πνεῦμα ποὺ περιγράψαμε παραπάνω, μιὰ καταπληκτικὴ προφητεία τοῦ Ἰεζεκιήλ. Ὁ Κύριος, λέει ὁ προφήτης, τὸν μεταφέρει «ἐν μέσῳ πεδίου μεστοῦ ὀστέων ἀνθρωπίνων», τὰ ὁποῖα, μὲ θαυμαστὸ τρόπο, ἀποκτοῦν πνεῦμα ζωῆς, νεῦρα καὶ σάρκες, «καὶ ἔζησαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν», ἔνδειξη ὅτι ὁ Κύριος, ὅπως λέει στὸν προφήτη, θὰ ἀνοίξῃ τοὺς τάφους καὶ θὰ ἀναγάγῃ ἐκ τῶν τάφων τὸν λαό Του!

Μὲ τὴν αἰσιόδοξη αὐτὴν προφητεία καὶ μὲ τὰ ἀναστάσιμα στιχηρά «Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ…», «ὡς ἐκλείπει καπνὸς ἐκλιπέτωσαν…», ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ ἐπίσης ἐλπιδοφόρο Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα (Κορ. Α’, ε’ 6-8, Γαλ. γ’ 13-14), ὁλοκληρώνεται ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, προετοιμάζοντάς μας ἔτσι, καταλλήλως, γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἑπομένης ἡμέρας.

Ἐναρμονιζόμενοι, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς μὲ τὸ πνεῦμα τῶν ἡμερῶν, ἂς βιώσωμε μὲ κατάνυξη καὶ ἠρεμία τὰ κοσμοσωτήρια γεγονότα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, μὲ τὴν γλυκιὰ προσμονὴ ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα ὅτι μέσα ἀπὸ τὴν κορύφωσή των θὰ φθάσωμε νὰ ἑορτάσωμε πανηγυρικὰ καὶ τὴν Ἁγία καὶ Ἔνδοξό Του Ἀνάσταση. Ἀμήν. Γένοιτο!

 πηγή