Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΗΣΤΗΣ


               
Οι άνθρωποι συνήθως είμαστε πεισματάρηδες στις επιλογές μας. Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος, είτε διότι παρασυρθήκαμε από την λογική των πολλών είτε επειδή οι απόψεις μας δοκιμάζονται και αποδεικνύονται εσφαλμένες είτε επειδή οι προσωπικές μας εμπάθειες λειτουργούν, με αποτέλεσμα μέσα από τις προκαταλήψεις που αυτές γεννούν, να μην μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι σωστό και τι όχι. Υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες εμμένουμε στο σωστό με πείσμα και αποφασιστικότητα. Είναι όταν τα ζητήματα που μας απασχολούν έχουν να κάνουν με τον υπαρξιακό μας προσανατολισμό. Είναι ζητήματα κυριολεκτικά ζωής και θανάτου, νοηματοδότησης του κόσμου μας, επιλογών καίριων για την συνείδησή μας. Επειδή όμως τα περισσότερα ζητήματα που μας απασχολούν έχουν να κάνουν με πρόσωπα, με σχέσεις, με επιλογές που μπορούν να μας εξασφαλίσουν άνεση και ευτυχία ή να μας οδηγήσουν σε ήττα και αποτυχία, οι αποφάσεις μας δεν είναι καρπός πλήρους εξέτασης των πραγμάτων, αξιοποίησης όλων των πληροφοριών. Συνήθως έρχονται παρορμητικά. Είναι στιγμιαία κολλήματα του νου, ο οποίος αποδέχεται ιδέες, προπαγάνδες, πρόσωπα που κάποτε με απίστευτα και τερατώδη ψέματα προσπαθούν να τον προσελκύσουν. Λείπει η διάκριση από τον νου και την καρδιά μας. Κι όταν συνειδητοποιήσουμε το λάθος μας, δεν είμαστε έτοιμοι να το παραδεχτούμε. Να σκεφτούμε ότι αποφασίσαμε με κριτήριο το δέντρο και όχι το δάσος, το μέρος αντί του όλου. Λειτουργεί ο εγωισμός και η αίσθηση ότι δεν μπορεί να έχουμε σφάλει τόσο προφανώς.  Και εμμένουμε στο λάθος, ακόμη κι αν αυτό λειτουργεί καταστροφικά τόσο για το άτομο όσο και για το σύνολο.
Μία από τις πιο συγκλονιστικές μεταστροφές στην παγκόσμια Ιστορία είναι αυτή του Αποστόλου Παύλου. Μαζί με την μετάνοια του ληστή επάνω στον σταυρό αποτελούν δύο παραδείγματα ριζικής αλλαγής, αποστασιοποίησης από την εμμονή του «έχω δίκιο» και ότι «μόνο η κρίση μου είναι σωστή». Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο ριζικές μεταστροφές ήρθαν μετά την συνάντηση με το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού.
Ο ληστής έφυγε από το ηθικό τέλμα να οικειοποιείται ό,τι δεν του ανήκε, να έχει παραιτηθεί από την εργατικότητα, ίσως και από την ταπείνωση της φτώχειας, και είχε επιλέξει την οδό της δύναμης και της εξουσίας που αυτή φέρνει. Ξόδεψε όλο τον χρόνο της ζωής του σ’ αυτό το μάταιο παιχνίδι, του προσωπικού θριάμβου με σκοπό τα υλικά αγαθά και την νίκη κατά τω άλλων. Το άτομό του ήταν το κέντρο του κόσμου. Ληστεύοντας εκδικούνταν την κοινωνία γιατί δεν αναγνώριζε την αξία του. Τελικά η ίδια η κοινωνία τον καταδίκασε σε θάνατο. Πάντοτε υπάρχει κάποιος πιο ισχυρός, πιο εξουσιαστής από εμάς. Και ο επαναστάτης συντρίβεται. Όμως την στιγμή της ήττας που φάνταζε οριστική, ο ληστής συναντά μέσα στον πόνο και την απόγνωση του θανάτου τον Εσταυρωμένο. Και δεν αλλάζει απλώς ηθικά, αλλά οντολογικά. Η συνείδησή του φωτίζεται. Αναγνωρίζει την ματαιότητα της ζωής του, την αμαρτίας της διότι θεοποίησε το εγώ του, πέρα από το αν είχε και δίκια, και ζητά την μνήμη του Χριστού όταν έρθει στην Βασιλεία Του. Αλλάζει εντός του, ομολογεί και σώζεται.  
Ο Παύλος λειτουργεί σε διαφορετική προοπτική. Δεν είναι ατομιστής, αλλά πιστός της θρησκείας του και μάλιστα ζηλωτικά. Δεν βλέπει τον εαυτό του έναντι της κοινωνίας, αλλά τον βλέπει συντηρητή της αλήθειας στην οποία πιστεύει και αυτός και οι συμπατριώτες του. Είναι υπερασπιστής της συλλογικότητας και έτοιμος να πεθάνει γι’ αυτήν, αλλά και να σκοτώσει για χάρη του ευγενούς σκοπού του. Διαπνέεται από υψηλά ιδανικά. Δεν είμαι εγώ που έχω αξία, αλλά η κοινότητα στην οποία ανήκω. Η κοινότητα είναι πιο πάνω από το άτομο. Έτσι ομολογεί ο ίδιος ότι «καθ’ υπερβολήν εδίωκον την Εκκλησίαν του Χριστού και επόρθουν αυτήν» (Γαλ. 1, 13). «Καταδίωκα με πάθος την Εκκλησία του Χριστού και προσπαθούσα να την εξαφανίσω», γιατί αισθανόμουν ότι αποτελεί απειλή για την κοινότητά μου. Οι πιστοί στον Χριστό δεν ακολουθούσαν απλώς μία οδό για τον εαυτό τους. Η ύπαρξή τους θα ήταν καταστροφή για την δική μου πίστη, διότι όχι μόνο την αμφισβητούσαν έμπρακτα, αλλά τραβούσαν στους κόλπους τους τούς συμπατριώτες μου, τους πιστούς της δικής μου παράδοσης και κοινότητας.
Ο Παύλος συναντά τον Χριστό όχι από επιλογή του, αλλά επειδή ο ίδιος ο Κύριος ήξερε ότι τα κίνητρα του ήταν υψηλά. Τον είχε προορίσει να είναι σκεύος εκλογής του. Και τον οδηγεί σε μία νέα πορεία, διότι γνωρίζει την τιμιότητα της συνείδησής του, τη αφιέρωσή του στην αλήθεια. Και η μεταστροφή του Παύλου είναι οντολογική, υπαρξιακή. Μόνο που τώρα δεν υπερασπίζεται την κοινότητά του με την βία, την εξουσία, τον δυναμισμό, τον φανατισμό που πηγάζει από τον φόβο. Υπηρετεί μια καινούργια κοινότητα και την επαυξάνει με την αφιέρωσή του, διαλέγοντας μία νέα συλλογικότητα: αυτή η οποία στηρίζεται  στη αγάπη, αγκαλιάζοντας το κάθε μέλος της. Αυτή η οποία δεν γκρεμίζει τους θεσμούς της κοινωνίας, αλλά τους ανανεώνει. Αυτή η οποία δεν κηρύττει εξουσία, αλλά διακονία. Αυτή η οποία δεν μένει στη γη, αλλά έχει το πολίτευμα εν ουρανοίς. Αυτή η οποία πηγάζει από την κοινωνία των προσώπων με τον Χριστό και είναι ανοιχτή στον καθέναν που θέλει να δει, να ενστερνισθεί, να ενταχθεί. Δεν είναι η κοινότητα πάνω από το άτομο. Είναι η συμπόρευση κοινότητας και ατόμου σε ένα ήθος αγάπης και ελευθερίας, κυρίως όμως διαρκούς συνάντησης με τον Χριστό.
Και ο ληστής και ο Παύλος δεν στάθηκαν πεισματικά στις απόψεις και στην μέχρι τότε  ζωή τους. Αφέθηκαν στην αγάπη του Χριστού και μετεστράφησαν. Είδαν ότι κριτήριο δεν μπορεί να είναι ούτε ο εαυτός τους ούτε οι ιδέες των πολλών, αλλά ο Θεός της Αγάπης. Και συνέβαλαν ώστε να αλλάξει η πορεία της ανθρωπότητας, δίνοντάς μας ο πρώτος την ελπίδα ότι όσο άσχημη κι αν είναι η ζωή μας, υπάρχει το «Μνήσθητι», ενώ ο δεύτερος ότι δεν αρκεί να παλεύεις για συλλογικές ιδέες, μνήμες και παραδόσεις, αλλά χρειάζεται να βρεις την «Οδό, την αλήθεια και την ζωή» για να έχει η κοινότητά σου και η ζωή σου σ’ αυτήν όντως νόημα. Ο δρόμος από κει και πέρα είναι ανοιχτός, ανάλογα με το θέλημα του Θεού. Ο ληστής μπήκε πρώτος στην Βασιλεία του Θεού, ενώ ο Παύλος έγινε ο πρώτος μετά τον Ένα.
Χρειάζεται να ξαναδούμε την ζωή και τις απόψεις μας σ’ αυτή την προοπτική του Ευαγγελίου, της συνάντησης με τον Χριστό. Να φωτιστούν οι επιλογές μας όχι από το κριτήριο της πρόσκαιρης συναισθηματικότητας και της ικανοποίησης των παρορμήσεών μας, ούτε και από το αίσθημα ότι έχουμε αποστολή να διαφυλάξουμε τις αξίες των πολλών, αλλά να δούμε την ζωή μας μέσα από την σχέση με τον Χριστό. Μετάνοια σε προσωπικό επίπεδο και υπαρξιακή αλλαγή με εμπιστοσύνη στον Χριστό και σε συλλογικό επίπεδο ενστερνισμό του ήθους της αγάπης, της ελευθερίας και της Αλήθειας. Ό,τι ο Χριστός μας δίνει, γιατί είναι ο Ίδιος η ενσάρκωσή τους!

Κέρκυρα, 22 Οκτωβρίου 2017

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η "ΑΝΗΣΥΧΙΑ" ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ...

" Βρέθηκα στό Ἃγιο Ὄρος μέ ἀποστολή νά μεταφέρω τίς ἀνησυχίες πολλῶν πατέρων, ἱερέων, διακόνων, μοναχῶν καί λαϊκῶν θεολόγων σέ ὃ,τι ἀφορᾶ τόν θανάσιμο κίνδυνο γιά τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, ἐξαιτίας τῆς ‹‹Κάρτας τοῦ Πολίτη›› καί τήν ὑποχρεωτική χρήση αὐτῆς στή ζωή τῶν πολιτῶν πού μέ ἀπειλές οἱ κρατοῦντες προσπαθοῦν νά ἐπιβάλουν δικτατορικά στό λαό μας. Αποτέλεσμα εικόνας για ουρανιες δυναμεις

Ἀφοῦ ἄκουσα τήν ἀπάντησή τους μέ προσοχή, ἀντήλλαξα σκέψεις ὠφέλιμες μέ πολλούς Αγιορεῖτες πατέρες, ἡγουμένους καί μή. Κατενόησα δέ, ὃτι πολλοί ἐξ αὐτῶν ἀνησυχοῦσαν σφόδρα καί ἀνησυχοῦν ἓως τῆς σήμερον. Ἀπόδειξις ἡ γνωστή ἐγκύκλιος πού ἐξέδωσε ἡ διπλή σύναξις τοῦ Ἁγίου Ὄρους πρός τό Ὀρθόδοξο πλήρωμα.
Μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, ἐνῶ ἡ ζέστη ἦταν ἀνυπόφορη ἀποφάσισα νά ἐπιστρέψω στή βάση μου, ἒχοντας ἀποκομίσει ἃγια ἐν πολλοῖς συμπεράσματα, τά ὁποῖα ἀνεκοίνωσα καί σέ ἄλλους πατέρες.
Περιμένοντας νά ἔλθει ἡ ὣρα πού τό λεωφορεῖο τῆς γραμμῆς θά μᾶς μετέφερε ἀπό τίς Καρυές στή Δάφνη, μέ πλησίασε ἓνας σεβάσμιος γέροντας, ἂγνωστος σέ μένα, στάθηκε καί μέ ρώτησε: «Πάτερ, εἶστε πνευματικός;».
Ντράπηκα νά τοῦ ἀπαντήσω καταφατικά. Τότε ἐκεῖνος μέ ξαναρωτάει, κοιτώντας με διαπεραστικά στά μάτια, δίνοντάς μου νά καταλάβω ὃτι αὐτή τήν ὣρα δέν χρειάζονται ἀρρωστημένες ταπεινολογίες. 
Τοῦ ἀπήντησα, τότε, ὃτι μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ Ἐκκλησία μοῦ εἶχε δώσει τήν εἰδική εὐλογία καί ἂδεια νά εἶμαι ἐξομολόγος. Εὐθύς ἀμέσως μοῦ εἶπε ἐπί λέξη:
«Πάτερ, πρίν λίγες ἡμέρες εἶδα ἓνα φοβερό ὃραμα, τό ὁποῖο δέν μπορῶ νά κρατήσω ἐπάνω μου. Νοιώθω τήν ἀνάγκη νά τό ἀποκαλύψω σέ πνευματικό τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τήν παράκληση ἐκεῖνος νά τό χειριστεῖ ὃπως τόν φωτίσει ὁ Θεός». 
«Μιλῆστε, πάτερ», τοῦ ἀπήντησα.
«Εἶδα, μοῦ εἶπε, μεγάλη κινητικότητα στίς Οὐράνιες δυνάμεις Ἁγίων καί Ἀγγέλων, καί ἒνοιωσα ὃτι κάποιος μεγάλος κίνδυνος ἒρχεται στό ἐγγύς μέλλον νά ἀπειλήσει τήν πατρίδα μας καί ὃλους ἐμᾶς, καί ὃτι αὐτή ἡ κινητικότητα στίς Οὐράνιες δυνάμεις μοῦ φάνηκε ὡς μιά προετοιμασία γιά ἂμεση βοήθεια στήν πατρίδα μας καί τόν λαό μας ἀπό τούς Ἁγίους μας».
Πρίν προλάβω νά συνέλθω ἀπό τήν ἒκπληξη, μέ χαιρέτησε, καί μέ τό ἁγιορείτικο «εὐλογεῖτε» ἀθόρυβα ἀπομακρύνθηκε. Ἒκτοτε δέν τόν ξαναεῖδα, οὔτε προσπάθησα νά μάθω ποιός ἦταν.
Ἦλθε ἡ ὣρα τῆς ἀναχωρήσεως. Ἂνοιξαν οἱ πόρτες τοῦ λεωφορείου. Ἀνέβηκα καί κάθισα μέ προορισμό τήν Δάφνη, Οὐρανούπολη, Θεσσαλονίκη, Ἀθήνα. 
Τό γεγονός αὐτό ἐρχόταν περιοδικά, στό νοῦ μου. 
Ἐν τούτοις δέν τοῦ ἒδωσα ἀπόλυτη προτεραιότητα στήν ποιμαντική μου διακονία. (Φοβήθηκα κατ᾿ ἀρχήν, ἐπειδή σύμφωνα μέ τούς πατέρες ὑπάρχει καί ἡ πλάνη).
Kατανοώντας τό ἀδιέξοδο στό ὁποῖο ὁδηγούμεθα καί τόν ἂμεσο κίνδυνο πού διατρέχουμε νά βρεθοῦμε ὃλοι στόν ἀλληλοσπαραγμό ἤ στό χάος, θυμήθηκα ἒντονα τά λόγια τοῦ γέροντα τότε στίς Καρυές καί σκέφθηκα νά δημοσιεύσω τά λεγόμενά του σέ μένα, ὣστε, εἰ δυνατόν, νά γίνουν γνωστά στό πανελλήνιο. 
Προσευχόμενος ταυτόχρονα, μέ θερμή παράκληση στόν Κύριο καί Βασιλέα Ἰησοῦ Χριστό νά βοηθήσει τήν πατρίδα μας καί τόν λαό μας καί νά στρέψει σέ ἀληθινή μετάνοια τίς καρδιές ὃλων μας ὣστε νά ἀντιληφθοῦμε, ἂρχοντες καί ἀρχόμενοι, τήν ἐπερχόμενη δαιμονική μπόρα πού φανερά πλέον πλησιάζει..."
 του Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά )  

Άγιος Γεράσιμος -Ο θησαυρός της Κεφαλονιάς




Του αρχιμανδρίτη Φωτίου Γαβριελάτου

«Ψηλά στου Αίνου την κορφή, που τ’ άστρο τρεμουλίζει
εκεί ξενιτεμένοι μου, στραφείτε με καημό, 
και στο μεγάλο θησαυρό, που το βουνό στολίζει, 
από μακράν να στείλετε προσκύνημα θερμό, 
όπως θερμή κι αιώνιον ηθέλησε κι Εκείνος
να δώσει την αγάπη Του στην γη του Κεφαλλήνος». 
Μολφέτας
Στην καρδιά της Κεφαλληνιακής γης, κάτω από το επιβλητικό βλέμμα του Μεγάλου Βουνού, του Αίνου, βρίσκεται η οινοφόρα λεκάνη των Ομαλών. Πήρε το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα από Κρήτες που ήρθαν τα χρόνια τα παλιά στην Κεφαλονιά κι άφησαν μέσα σ’ όλα τα τοπωνύμιά τους κληρονομιά! Η κοιλάδα αυτή όμως, έμελε να γίνει ξακουστή ανά τον κόσμο από τον πολυταξιδεμένο ασκητή που αναζητούσε μια ζωή στερημένη μεν, αλλά και ασυμβίβαστη, απελευθερωμένη από εχέγγυα και ατομικές εξασφαλίσεις. Η αδιάκοπη τάση φυγής του, το οδοιπορικό του προς την αυτογνωσία τον οδήγησε στα σημαντικότερα μέρη της Ορθοδοξίας. Ρακένδυτος, αβοήθητος, πολλές φορές κυνηγημένος από τον φθόνο των ανθρώπων, ακολουθούσε τον άνεμο προσμένοντας ένα σημάδι εξ ουρανού για να σταματήσει την περιπλάνησή του. Και τελικά το βρήκε στην Κεφαλονιά. Στην κοιλάδα των Ομαλών, Αυτός, ο εκ πεποιθήσεως ανέστιος, ο εκ φύσεως πλάνητας, βρήκε τον προορισμό Του, όπως φάνηκε στην πορεία του χρόνου, και οι ανήσυχοι και «δύστροποι» Κεφαλονίτες του κάλυψαν το κενό της ψυχής Του.
Ο 16ος αιώνας είναι αυτός που σημαδεύει έντονα την ιστορία της Ελλάδος μέσα από δύο μεγάλους άξονες, αυτόν της Τουρκοκρατίας και αυτόν της Ενετοκρατίας. Στην πρώτη περίπτωση, οι υπόδουλοι Έλληνες στέναζαν και υπέφερε κάτω από το σπαθί του Τούρκου δυνάστη, πληρώνοντας υψηλό φόρο αίματος. Στη δεύτερη περίπτωση οι Ενετοί στα Επτάνησα και σε άλλα νησιά που είχαν υπό την κατοχή τους ασκούσαν ασφυκτικές πιέσεις στους Έλληνες, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι αρχικά να μην μπορούν να αντιδράσουν αλλά στη μεγαλύτερη μάζα τους να ακολουθούν το άρμα του δυνάστη Ενετού.
Πολλοί ήταν αυτοί που δεν μπόρεσαν να αντέξουν την ξένη υποδούλωση και πέρασαν μέσω των Επτανήσων στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία, και κατέθεσαν το δικό τους πολιτισμό, με αποτέλεσμα να γονιμοποιήσουν ευρύτερα τη δυτική σκέψη και κουλτούρα και να γεννηθεί μια πολιτιστική Αναγέννηση.
Είναι εντυπωσιακό πως η Θεία Πρόνοια, τις δύσκολες αυτές στιγμές για το γένος μας, αποστέλλει μια σωρεία αγίων μορφών, δασκάλων και μαρτύρων της πίστεως και της Ορθοδοξίας για να κρατήσουν ανεβασμένο το ηθικό του απογοητευμένου Έλληνα και άσβεστη την φλόγα της πίστεώς του. Έτσι και στην Κεφαλονιά αλλά και στην Ζάκυνθο, που γεφύρωναν την Ανατολή και τη Δύση, «παρουσιάζονται» οι άγιοι Γεράσιμος και Διονύσιος. Είναι δε αξιοπερίεργο πώς κατάφεραν να επιβληθούν, αντιμετωπίζοντας το ισχυρό καθολικό δόγμα των κατακτητών Ενετών που δεν έβλεπε με καλό μάτι κάθε τι Ορθόδοξο, άρα και ανατρεπτικό.
Στην περίπτωση της Κεφαλληνίας, που η γεωγραφική της θέση ήταν κομβική για τους σκοπούς των Ενετών, παρουσιάζεται μέσα στο κέντρο του νησιού ένας ταπεινός καλόγερος από την Πελοπόννησο, ο οποίος κατάφερε με το πρώτο να συγκλονίσει και να συγκεντρώσει γύρω του τα πλήθη των απογοητευμένων Κεφαλλήνων. Η Κεφαλληνία καταξιώθηκε από την Χάρη του Θεού να γίνει «πατρίδα» του Αγίου Γερασίμου. Είναι μάλιστα αξιοπρόσεκτο, ότι ο Άγιος συνδέθηκε τόσο πολύ μαζί της, που μολονότι γι’ αυτήν «ξένος» -όπως χαρακτηρίζεται σε τοπικό έγγραφο του 16ου αιώνος- η Κεφαλληνία και ο Άγιός της να είναι πια συνδεδεμένοι αχώριστα μεταξύ τους και αδιαίρετα, σε σημείο που να μη νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Όταν λοιπόν ο Κεφαλονίτης λέγει, τόσο συχνά, το «Άγιέ μου», δεν αποθέτει μόνο τον πόνο και τις ελπίδες του στον Άγιο Γεράσιμο, αλλά και μαρτυρεί την ταύτιση του με τον «Ξένον», που έγινε όμως ο πρώτος και σημαντικότερος Κεφαλονίτης στους αιώνες.
Μορφή ευγενική, γλυκιά και γαλήνια, με ματιά γεμάτη αναζήτηση, και με μια κλίση του σώματος του προς τα μέσα, καταφέρνει να σταθεί στο δύσκολο νησί μας και μάλιστα να γίνει γρήγορα αποδεκτός από τον «δύστροπο» λαό του, μέσα από κοινή πορεία και αγώνες.
Το αρχοντόπουλο από τα Τρίκαλα Κορινθίας, ο πολυταξιδεμένος, ο ασκητής, που την ημέρα έσκαβε τα χωράφια και πάλευε να ανοίξει πηγάδια και να κρατήσει το νερό στην άνυδρη και άγονη κοιλάδα των Ομαλών και το βράδυ βλέποντας τα αστέρια μέσα στο ασκητήριο –πηγάδι του προσευχόταν δαμάζοντας το είναι του από όλα εκείνα που κάνουν τον άνθρωπο άπληστο, μας υπέδειξε την ανάδειξη και την αξιοποίηση της γης με την καλλιέργειά της, την δενδροφύτευση (τα πλατάνια του Αγίου) και προπαντώς την σκληρή δουλειά.
Ο ουρανοπολίτης, το μυρίπνοον άνθος του παραδείσου, το πάνχρυσο στόμα που εδώ και τόσους αιώνες αποδεικνύει στην πράξη ότι «ζεί Κύριος ο Θεός ημών». Ο ασκητής των Ομαλών, ο Αφέντης και προστάτης των Κεφαλλήνων όπου γης, που ημέρευε τις ψυχές των ταραγμένων από κακό πνεύμα και από ανθρώπινα πάθη.
Που ακολούθησε την οδό της ασκήσεως «την στενή και τεθλιμμένη» όπου μιμήθηκε τους μεγάλους ασκητάς και η καρδιά του φλεγόταν και διψούσε για την αγάπη του Θεού. Σφυρηλάτησε τον εγωισμό του μέσα στο αμόνι της ταπείνωσης και το προσωπικό του θέλημα έγινε η απόλυτη αποδοχή του θελήματος του Θεού.
Δεν ασχολήθηκε ποτέ με το φαίνεσθαι των ανθρώπων αλλά με το βαθύτερο είναι, το είναι που είναι ο πραγματικός καθρέπτης της ψυχής και χρήζει πνευματικής θεραπείας, που όμως αποτελεί πολυτιμότερη αξία. Μέσα από αυτήν την πάλη βγήκε νικητής, στεφανωμένος αθλητής και στέκεται ενώπιον μας για να μας δείξει την ματαιότητα της ύλης έναντι των ουρανίων αγαθών, το διαβολικό ψέμα έναντι της αληθείας του Χριστού.
Η αφθαρσία του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους φυσικούς νόμους και στέκεται όρθιος σε πείσμα στην φθορά του χρόνου, διότι «όπου βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις». Τα σώματα των Αγίων υπάρχουν λόγω της ενικούσης χάριτος του Θεού είναι ζωντανά, γι’ αυτό θαυματουργούν, ευωδιάζουν και χαρίζουν στους πιστούς τους καρπούς του Παναγίου Πνεύματος.
Ο Άγιος Γεράσιμος γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1509. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Ο πατέρας του ανήκε στην βυζαντινή αριστοκρατία, στη μεγάλη οικογένεια των Νοταράδων. Θείος του ο Λουκάς Νοταράς, ο τελευταίος πρωθυπουργός (Μέγας Δούκας) του Βυζαντίου και συγγενής με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.
Ο Άγιος Γεράσιμος στα 20 του χρόνια φλεγόμενος από θεϊκώ έρωτι, αφήνει την άνεση του αρχοντικού των Νοταράδων και ξεκινά την προσωπική του πορεία και αναζήτηση. Εικοσιέξι ολόκληρα χρόνια αναζητούσε την τελείωσή του, από τη Ζάκυνθο στο Μέγα Σπήλαιο και τα Μετέωρα, κι απ’ τον Όσιο Λουκά Βοιωτίας ως τις Μονές της Θεσσαλονίκης, την Κωνσταντινούπολη, το Άγιον Όρος όπου εκάρη μοναχός, τους Άγιους Τόπους όπου έλαβε το ιερατικό αξίωμα, τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαΐδας την Κρήτη και ξανά στη Ζάκυνθο. Μετά από αυτή την πνευματική οδοιπορία, εμπλουτισμένος με θεϊκή εμπειρία και γνώση ασκητική το 1555 αποφασίζει να πάει και στην Κεφαλονιά.
Ασκητεύει πάλι σε σπήλαιο, κοντά στο Αργοστόλι για 5 χρόνια και 11 μήνες, οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί σε πιο απομακρυσμένη περιοχή, στην άγονη κοιλάδα των Ομαλών στους πρόποδες του Αίνου όπου και ανακαίνισε το ξωκκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το εκκλησάκι αυτό με την γύρω περιοχή του το παραχώρησε ο ιερέας Γεώργιος Βάλσαμος, ο οποίος όμως αργότερα μετάνιωσε και έσυρε τον Άγιο στα δικαστήρια, όπου όμως δικαιώθηκε ο Άγιος. Ξανάχτισε τον ετοιμόρροπο Ναό και πρόσθεσε γύρω πολλά κελιά, γιατί πολλοί κάτοικοι του νησιού βλέποντας την Αγία του ζωή εμπιστεύονταν σε αυτόν τις θυγατέρες τους για να γίνουν Μοναχές. Στην αρχή συγκεντρώθηκαν 25 Μοναχές, αργότερα περισσότερες, από τις πιο πλούσιες οικογένειες του νησιού. Τη γυναικεία αυτή Μονή ονόμασε «Νέα Ιερουσαλήμ» με την άδεια και την ευλογία του επίσκοπου του νησιού Παχώμιου Μακρή, εδραιώνοντας έτσι τον γυναικείο Μοναχισμό στο νησί. Μετά από αίτηση του το Πατριαρχείο θέτει την Μονή υπό την υψηλή του προστασία. Εκεί αρχίζουν να συρρέουν οι πιστοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αγίου με την οποία νουθετούσε έως εσχάτου αναπνοής: “ΤΕΚΝΙΑ ΕΙΡΗΝΕΥΕΤΕ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ ΚΑΙ ΜΗ ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΦΡΟΝΕΙΤΕ”.
Ο Άγιος Γεράσιμος αφού έζησε ασκητικά στην κυριολεξία «εν σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» (Εβρ. ια’ 38), εκοιμήθη οσιακά στις 15 Αυγούστου 1579. Οι ιερείς ντύνουν τον Άγιο με τα άμφια τα οποία φέρει μέχρι σήμερα και μετά από κατανυχτική εξόδιο ακολουθία στην οποία χοροστάτησε ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας Φιλόθεος ο Λοβέρδος, ενταφιάζουν το σώμα Του δίπλα και μέσα στον νότιο τοίχο του Ναού.
Μετά από δυο χρόνια, οι Μοναχές της Μονής έβλεπαν συχνά στον ύπνο τους τον Άγιο και αναγκάστηκαν να το αναφέρουν στον Πατριάρχη Κων/πόλεως ο οποίος έδωσε άδεια εκταφής του. Το σώμα Του βρέθηκε ευωδιάζον και άφθαρτο, όπως ακριβώς είναι σήμερα. Το ίδιο ανέπαφα ήταν και τα άμφιά Του. Η πρώτη ανακομιδή του σώματος του Αγίου Γεράσιμου έγινε 2 χρόνια και 2 μήνες μετά την κοίμηση Του, στις 20 Οκτωβρίου του 1581, με παριστάμενο τον πατριαρχικό έξαρχο Γαβριήλ Σεβήρο. Οι Ενετοί όμως θορυβημένοι από την αφθαρσία του σώματος Του, ζήτησαν να ταφεί ξανά, ώστε να συμπληρωθούν τα 3 χρόνια. Η δεύτερη ανακομιδή έγινε την 20η Οκτωβρίου 1582 όπου και πάλι ευρέθη ανέπαφο από την φθορά του χρόνου.
Γι’ αυτό το λόγο θεσπίστηκε η κυριώνυμος εορτή του Άγιου Γεράσιμου στις 20 Οκτωβρίου και όχι στις 15 Αυγούστου.
Αργότερα όμως οι χριστιανοί γιόρταζαν τη μνήμη του και στην κοίμηση του, όχι όμως στις 15 για να μην επισκιαστεί η κοίμηση της Παναγίας, αλλά στις 16 Αυγούστου. Ανακηρύχθηκε Άγιος από το Πατριαρχείο το 1622. Ο Άγιος Γεράσιμος ονομάστηκε «νέος ασκητής» για να τον ξεχωρίζουν από τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Μεταξύ άλλων ό μεγάλος ασκητής Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία έχει τα σκήπτρα εκδιώξεως των δαιμόνων από ανθρώπους, πού είναι υπό μερική ή ολική σατανική κατοχή.
Το σκήνωμα του Άγιου Γεράσιμου έμεινε ως εκ θαύματος άφθαρτο διά μέσου των αιώνων μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα τρία άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Γερασίμου και του Αγίου Διονυσίου. Το ιερό του λείψανο παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών, ενδεδυμένο με τα άμφια της ταφής του και εκτίθεται προς προσκύνηση μέσα σε τζαμένια λειψανοθήκη που ενσωματώνεται σε μεγαλύτερη ασημένια περίτεχνη λάρνακα, η οποία είναι τοποθετημένη πάνω από τον τάφο του Αγίου.
Μέσα στο Ναό υπάρχει η είσοδος για το σπήλαιο που ασκήτευε ο Άγιος, την «Σκήτη», στην οποία μπορεί να περιηγηθεί ο επισκέπτης. Το σπήλαιο διαθέτει δύο χώρους και σε αυτό κατεβαίνει κανείς από σκάλα 3 μέτρων, συμβαίνει δε ένα παράξενο φαινόμενο, η τρύπα που ενώνει τους δύο χώρους ενώ είναι πολύ στενή επιτρέπει την είσοδο σε όλους τους επισκέπτες ανεξαρτήτως διαστάσεων, αλλά και δεν τους λερώνει παρά το ότι είναι λασπώδης. Στη Μονή επίσης υπάρχουν τρία μεγάλα πλατάνια που φύτεψε ο Άγιος, τα 3 μεγάλα πηγάδια και τα 37 μικρότερα, που άνοιξε ο Άγιος με τα χέρια του και τα δύο αλώνια που έχτισε, στα οποία εργαζόταν για να εξασφαλίσει τα αναγκαία στη Μονή.
Κάθε έτος και στις δύο γιορτές του το σκήνωμά του μεταφέρεται με πομπή, 500 περίπου μέτρα από την εκκλησία ως έναν μεγάλο πλάτανο όπου βρίσκεται ένα πηγάδι που το έσκαψε ο ίδιος.
Σαν ήλιο βλέπει ο λαϊκός ποιητής τον Άγιο να βγαίνει από το Ναό του και να φωτίζει το βουνόκλειστο χώρο της κοιλάδας.
“Ως ήλιος Γεράσιμε εκ του ναού σου βγαίνεις,
και με τους αγγέλους τ’ ουρανού στα ύψη ανεβαίνεις”.
Στο χώρο τούτο νοιώθει ευχαριστημένος, αφού ο ίδιος τον διάλεξε από τόσους άλλους που περιόδευσε. Στη Λιτανεία στη μέση Εκείνος, σηκωμένος στα χέρια ψηλά, σεμνός, άφθαρτος, στητός, στ’ άφθαρτα ιερατικά του άμφια τα παλιά, που ο τάφος, όπως και το σώμα του, δεν τα έλιωσε. Το διάβα του ως τον πλάτανο είναι χαρά και ευλογία, η έξοδος του Αφέντη στα υποστατικά του. Θ’ αναπαυτεί στο πηγάδι που ο ίδιος άνοιξε, κάτω από τη σκιά του πλατάνου, στα αιώνια σημάδια του που λέει κι ο τοπικός ποιητής
“πλάτανο πενταδάκτυλο και με βαθύ πηγάδι,
μας άφησες Γεράσιμε αιώνιο σημάδι”.
Το νερό του πηγαδιού θα ξεχειλίσει και τα φύλλα του πλατάνου θα θροΐσουν για να χαιρετίσουν τον Αφέντη.
Βγήκε ο Άγιος; τί ώρα βγαίνει ο Άγιος; ρωτάει ο Κεφαλονίτης. Έτσι απλά, δυνατά, παραστατικά και θεολογικά. Δεν τον βγάνουν, βγαίνει, είναι ζωντανός, άφθαρτος αιώνες τώρα, κινείται, δρα και προπαντός εισακούει τις παρακλήσεις των πιστών του:
“παντού σκορπάς παρηγοριά χαρά και ευφροσύνη,
και αοράτως χορηγείς την ελεημοσύνη”.
Θα περάσει από τα 40 πηγάδια που ο ίδιος άνοιξε, από τ’ Αλώνια του, τον κάμπο του, “ο Αγρότης των Ομαλών”, κατά τον μακαρίτη Τρίτση, είναι πια αναπαμένος ανάμεσα στους Κεφαλονίτες του και μας κοιτά πατρικά και στοργικά μέσα από την περίτεχνη λάρνακά του. Εδώ στο χώρο που δούλευε τη σοδειά θα ακουστεί δέηση “υπέρ ευφορίας των καρπών της γης και καιρών ειρηνικών” και με τα ωραία εξαποστειλάρια “ο σύλλογος Μοναζόντων των Ιερέων ο χορός και η πληθύς Φιλεόρτων” θα επιστρέψει στη βάση του, στη “μικρή” Εκκλησία του, περιμένοντας τον προσκυνητή να εναποθέσει σ’ Αυτόν τα βάρη, τις αγωνίες και τις λύπες του, μα και τις ευχαριστίες του.
Ο Θείος Γεράσιμος, ο πολύτιμος θησαυρός της Κεφαλληνίας, μας προσκαλεί στον λιτανικό του περίπατο προς τον πλάτανο κάθε χρόνο ανήμερα στη γιορτή του, και μας μαθαίνει ότι κι αν έλθουν χρόνοι χαλεποί και δύσκολοι, με όπλο τη βαθιά μας πίστη θα βρεθούμε τελικά και πάλι νικητές.
πηγή

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΒΙTΑΛΗ



ΗΧΗΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΒΙΤΑΛΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. Συγκλονίζουν τα λόγια του, μιλάει η γεμάτη αγάπη καρδιά του, και σκορπίζουν αγαλλίαση και ελπίδα τα μηνύματα του Ευαγγελίου που εκπέμπει. «Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στο θρησκεία μας, την πίστη μας».
Ο Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης στέλνει μήνυμα αγάπης σε όλο τον κόσμο και τα λόγια ψυχής του συγκινούν. Από το κρεβάτι του πόνου όπου βρίσκεται, στο κελλί του, δίπλα ακριβώς από τον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου στη Καμάριζα Λαυρίου Αττικής, ο Γέροντας μιλά με τη δύναμη της καρδιάς.
Τα λόγια του βγαίνουν τόσο δυνατά και πρέπει να γίνουν βίωμα για όλους μας. Ο Γέροντας Νεκτάριος λέει χαρακτηριστικά: «Πρέπει όλοι μας να διαδίδουμε την Ορθοδοξία.
Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα.
Να μην είμαστε προδότες στο θρησκεία μας, την πίστη μας.
Ο Αγιος Νεκτάριος είναι το παράδειγμα σε όλο τον κόσμο, πρέπει να τον μιμηθούμε.
Η αγάπη είναι μεγάλο πράγμα.
Ο Θεός δε διώχνει κανέναν.
Η Παναγία μας μεσιτεύει προς τον Θεό.
Είναι στο πλευρό μας και μας καθοδηγεί.
Εμείς όμως δεν τους αγαπάμε πραγματικά, το Θεό μας, την παναγία τους Αγίους μας.
Στη πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα. Χρειάζεται υπομονή και προσευχή.
Κι εγώ πολλές φορές έχω φτάσει στο τέλος της ζωής μου, αλλά όμως με γυρίζει πίσω ο Θεός.
Για ποιο λόγο άραγε;
Να μετανοήσω;
Από το κρεβάτι που βρίσκομαι θέλω να στηρίξω τα αδέλφια μου.
Εχουμε ανάγκη να στηριχθούμε από το Θεό, από τον Χριστό μας και την Παναγία.
Η Παναγία μας αγρυπνεί για την Ελλάδα μας και όλα τα έθνη.
Όταν θελήσουμε να το κάνουμε θα έχουμε τη βασιλεία του Θεού. Ολοι οι άνθρωποι έχουμε τα ελαττώματά μας.
Δε μας διώχνει ο Χριστός από κοντά του.
Ελάτε όλοι μαζί να παρακαλέσουμε τη μεσίτρια του κόσμου, τη Βασίλισσα τον Ουρανών, να μας βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Όπως έλεγε ο Απόστολος Παύλος:
«Γρηγορείτε και προσεύχεστε. Επισκέπτεστε τους ασθενείς». Δεν ξέρω πότε θα με πάρει ο Κύριος αλλά αφήνω την ευχή της ιερωσύνης μου ούτως ώστε να μας δώσει το θείο φωτισμό με τα ουράνια μεγαλεία.
Η Χάρις του Θεού να είναι κοντά σας». Πηγή αναδημοσίευσης: vima orthodoxias

Καθηγούμενος Γέροντας Γρηγόριος: «Ήρθε η ώρα να ακούσουμε το τετέλεσται – Τέλειωσαν τα πάντα σε αυτή τη Χώρα»


Μέρες τώρα ἀκροαζόμαστε τὸ χτύπημα τῶν ἥλων κι ὁ ἕνας ἐρωτᾶ τὸν ἄλλον: Ποιόν καρφώνουνε; Μὰ δὲν ὑπάρχουνε πιὰ γύφτοι. Ποιοί ἑτοίμασαν τὰ καρφιὰ καὶ ποιό παράνομο βουλευτήριο ἀπεφάσισε νὰ σταυρώση; Ποιός εἶναι ὁ ληστὴς ποὺ σήμερα ἀνεβαίνει στὸ ἰκρίωμα; Μήπως εἶναι οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ ὑπουργοί, ποὺ διεμέρισαν τὰ ἱμάτια τῆς Ἑλλάδος καὶ περπατάει σήμερα στοὺς δρόμους τῆς Εὐρώπης ξυπόλυτη καὶ γυμνή; Μήπως εἶναι τὸ κηποταφεῖον τῶν ἐπισκόπων, ποὺ οὔτε ἕνα στὸπ δὲν μπόρεσε νὰ βάλη στοὺς καταχραστές, στοὺς βλάσφημους, στοὺς ἀρνητὲς τῆς πίστεως; Μήπως εἶναι οἱ ἱερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ, ποὺ τραβᾶνε τὸν Χριστὸ ἁλυσοδεμένο στοὺς δρόμους τῆς προδοσίας; Γιατί, μεταξοφόροι καὶ χρυσοπιλοφόροι, δὲν λέτε ἔστω καὶ ἕνα «ἐπιτέλους σταματᾶτε»; Μήπως σταυρώνεται ἡ ἔνοχη σιωπὴ τοῦ Ὄρους τοῦ Ἁγίου καὶ ἡ ἀμνηστία ποὺ ὁ ὀρθόδοξος λαὸς χαρίζει χωρὶς ἀντάλλαγμα στοὺς κρατοῦντες; Ὄχι, ὄχι. Εἶναι τὸ ἰκρίωμα ποὺ ἔστησαν οἱ ἄθεοι Συριζαῖοι καὶ τὰ καρφιὰ ποὺ ἔφτιαξαν στὰ καμίνια, στὰ γυφτάδικα τῶν ἀπίστων καὶ ἀκολάστων κρατούντων. Καὶ ποιόν κρεμᾶνε; Κρεμᾶνε τὴν Ἑλλάδα, κρεμᾶνε τὴν μάννα ποὺ τοὺς γαλούχησε μὲ ρωμιοσύνη καὶ χριστιανοσύνη.

Ἦρθε ἡ καταραμένη ὥρα νὰ ἀκούσουμε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν μάννα μας τὸ «τετέλεσται». Τελείωσαν τὰ πάντα σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα. Ἡ Ἑλλάδα χωρὶς Χριστό, εἶναι ἕνα κουφάρι πεταμένο στὴν ἄβυσσο. Διαδραματίζονται φοβερὰ πράγματα καὶ δὲν βλέπεις κανενὸς Ἕλληνα κληρικοῦ καὶ λαϊκοῦ τὸ μάτι νὰ δακρύζη. Χάνουμε τὰ πάντα καὶ χάσκουμε σὰν νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε. Χριστιανέ, σήκω ἀπάνω. Παπᾶ, κάνε τὸ ράσο σου φλάμπουρο καὶ σύ, μοναχέ, τὸ τριβώνιό σου σημαία. Ἀναστέναξε καὶ ἐκ βαθέων κράξε: «Ὄχι δοσίματα στοὺς ἀθέους. Ὄχι ἄρνηση τοῦ Δημιουργοῦ.» Γιατί δὲν ἀκοῦμε τίποτα; Πραγματικὰ πλαστικοποιηθήκαμε; Γιατί κωφεύουμε; Γιατί δὲν πήραμε τοὺς δρόμους καὶ τὶς ραχοκοκκαλιὲς τῶν βουνῶν νὰ φωνάξουμε: «Ὄχι Ἑλλάδα κρεμασμένη. Κατσιποδιάρηδες, κάτω τὰ χέρια ἀπὸ τὴν μάννα»; Ἀπνευστὶ νὰ χρεωκοπήσουμε; Φυσῆξτε, φωνάξτε: «Τὴν Ἑλλάδα τὴν θέλουμε ὅπως μᾶς τὴν παρέδωσαν οἱ πρόγονοί μας». Ποιός θὰ γυρίση πίσω τὸ κεφάλι νὰ φωνάξη «Ἑλλάδα μου γλυκειά, ποιός σοῦ διέρρηξε τὸν χιτῶνα;» καὶ δὲν θὰ ἀκούση «Οἱ ἄπιστοι Συριζαῖοι»; Τί μουγγάδα εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἑλλάδα; Γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση πόσα ἀναπηδήματα κάνουμε, πόσες διαμαρτυρίες. Γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ ἐθνικὴ κρίση οὐκ εἰσὶ λαλιαὶ οὐδὲ λόγοι. Δὲν ἀκούγονται φωνές. Φωνάξτε προτοῦ κεκράξονται οἱ λίθοι. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ὀρθόδοξη. Εἶναι ὁ μεγάλος ἥλιος ποὺ ὅλος ὁ κόσμος περιμένει τὸ φῶς του καὶ τὴν θαλπωρή του. Ἔχεις τὴν δύναμη, Ἐκκλησία. Ἔχεις τὴν δύναμη, ἑλληνικὲ λαέ, σὲ μιὰ νύχτα νὰ ρίξης τὰ κῶλα αὐτῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ. Αὐτῆς τῆς συμφορᾶς ποὺ τὶς μέρες αὐτὲς κάνει τὴν ἐμφάνισή της. Δὲν βαστιέται, δὲν κρατιέται. Ἅμα πέση κάτω ἡ δρῦς, ὅλοι θὰ ξυλεύσουμε. Βοηθῆστε την νὰ μὴ πέση. Κρατῆστε την ὄρθια. Βδελυχθῆτε τοὺς ἀνέμους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Δεῖξτε τὴν ἀνδρειοσύνη ποὺ κληρονομήσατε ἀπὸ τοὺς πατέρες σας. Ράγισαν τὰ πάντα καὶ ὅλοι οἱ σωφρονοῦντες λένε: «Ἢ Θεὸς πάσχει ἢ τὸ πᾶν ἀπώλετο».


Δεσποτάδες, ἂν καὶ σ᾽ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιο δὲν κρεμάσετε τὰ στολίδια σας καὶ δὲν τοὺς δώσετε τὴν χαριστικὴ βολή, τότε πράγματι θά ᾽ρθη μέρα ποὺ θὰ κλαύσετε καὶ θὰ θρηνήσετε, ἀλλὰ ποιόν; Ἔχετε τὴν δύναμη νὰ πῆτε: «Μάννα, μὴ κλαῖς· ὁ γιός σου δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ καθεύδει»; Ἔχετε τὴν δύναμη νὰ ποτίσετε τοὺς κρατοῦντες μὲ ὄξος καὶ χολή; Ἂν δὲν τὴν ἔχετε, μεριάστε. Δὲν γνωρίζω ἐὰν βρεθῆ ἄνθρωπος νὰ χτυπήση νεκροκάμπανο. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πετάξετε καταγῆς στέμματα καὶ σκῆπτρα. Καβαλικέψτε ὀνάριο καὶ εἰσέλθετε στὶς πόλεις καὶ στὰ χωριὰ καὶ κόψτε τὰ χέρια τῶν σταυρωτῶν. Δὲν εἶναι δύσκολο. Βάψτε τὴν γῆ μὲ αἷμα, γιὰ νὰ ἀνεμίση τοῦ σταυροῦ ἡ δύναμη. Ἐσχάτη ὥρα ἐστί.
Μέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν κυκλῶνα καὶ τὴν ἀνεμοθύελλα, «μεγίστη» Μονὴ διανέμει κούφια καρύδια: συγγραφικὸ ἔργο ἑνὸς μοναχοῦ. Σκουνταμοὶ καὶ τύφλες μᾶς βρήκανε. Αὐτὸ ἂς τὸ ἔκανε ἡ Μονὴ ποὺ τὸν γαλούχησε, ἡ Μονὴ ποὺ τὸν ἔκανε μοναχὸ καὶ ὄχι ἐσύ, κυρα-Παναγιώτα μου. Ὁ λαὸς δὲν θὰ ἀναθαρρύνη μὲ συγγραφικὰ ἔργα, ἀλλὰ μὲ τὴν παρουσίαση ἀσκητικῶν ἀγώνων καὶ καμάτων. Βγάλτε μιὰ φωτογραφία τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κελλιοῦ τοῦ παπα-Διονύση καὶ τοῦ παπα-Εὐδόκιμου καὶ τοῦ πολυθρύλητου αὐτοῦ μοναχοῦ καὶ βάλτε τις μπροστὰ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, νὰ ἐπιλέξουν τὸν ἀσκητή, τῆς πίστεως τὸν ὑπερασπιστὴ καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγωνιστή. Μέσα σ᾽ ἕνα κελλὶ ποὺ παρουσιάζεται σὰν ἕνα πλούσιο κοινόβιο σὲ σμικρογραφία, μυρίζουν ἀσκητικοὶ ἀγῶνες, στερήσεις καὶ θλίψεις καὶ δοκιμασίες; Δίνει τὸ κελλὶ αὐτὸ μαρτυρία Χριστοῦ; μαρτυρία φλογισμένης καρδιᾶς; Τὰ βιβλία αὐτὰ θὰ βοηθήσουν αὐτὴν τὴν ὥρα στὸν χαμὸ τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος; Ἀεροσυνοδοὶ γίνατε. Τίποτα δὲν μπορεῖτε νὰ στηρίξετε. Μέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν χαλασμό, σὲ τί μπορεῖ νὰ βοηθήση ἡ ἐπίδειξη γνώσεων; Μὰ αὐτὰ τὰ βρίσκουμε καὶ στὸν κόσμο. Γι᾽ αὐτὰ θὰ ἐρευνοῦμε τὴν ἔρημο καὶ αὐτοὺς τοὺς καρποὺς θὰ παρουσιάζουμε στὸν ταλαιπωρημένο κόσμο; Αὐτὰ μᾶλλον βοηθᾶνε στὸ ναυάγιο ποὺ μᾶς βρῆκε μέσα στῶν Συριζαίων τὴν φουρτούνα. «Μεγίστη», ρήμαξες μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα κι ἔγινες ἐλαχίστη. Ἂν σὲ θαυμάζη γιὰ τέτοιες ἐπιδείξεις νοῦς ὑγιής, πετάξτε τα ὅλα στὴν θάλασσα. Στὸ καφάσι μέσα δὲν ἔμεινε κανένας καρπὸς γερός. Σαπίλα ἀναδίδει καὶ σκνίπες γεμίζουν τὰ μάτια μας. Αὐτὴ ἡ παρουσίαση ἦταν πραγματικὰ ἡ τούρτα μὲ τὸ κερασάκι. Φάτε την, οἱ τὰ ἀνάκλιντρα ἀγαπῶντες.
Κύριε, ἐλέησον!
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

ΤΟ "ΕΡΜΑΪΚΟ ΚΟΜΜΑ" ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, Μασωνία και Εκκλησία-Μασωνία και Πολιτκή

Φωτογραφία της Julie Plimmyridou.

ΕΔΩ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟ "ΕΡΜΑΪΚΟ ΚΟΜΜΑ" ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΡΜΗ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟ, ΕΡΜΑΪΚΕΣ ΠΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΚΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ, ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΟ ΠΑΓΑΝΙΣΜΟ, ΕΘΝΙΚΟΥΣ, ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ, ΟΧΙ ΑΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ (ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΑΣΟΝΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ) ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.
ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΕΣ, ΑΛΛΑΓΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΕΞΕΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΩΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, ΑΦΟΥ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΦΥΓΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ (ΤΑΧΑ ΜΟΥ) ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΕΝΑΣ "ΓΚΛΙΞΜΠΟΥΡΓΚ" Ή ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ (ΕΤΣΙ ΘΑ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ, ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΑΣ) ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΙ, ΕΝΩ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΜΑΣ.
ΕΤΣΙ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ, ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΑ.


Φωτογραφία της Julie Plimmyridou.

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΑΛΛΑ ΕΝΤΟΛΕΣ ΕΝΟΣ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΜΑΣΟΝΙΚΟΥ ΑΡΧΟΝΤΑ ΚΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΣΤΟΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΚΑΤΑΝΟΕΙΤΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ;
ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ, ΑΣ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ.
ΘΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Ο ΘΕΟΣ, ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ (ΟΛΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ, ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΩ)
ΤΟ ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
ΑΥΤΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΒΙΑ, ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ, ΤΟ ΜΟΝΟ ΜΑΣ ΟΠΛΟ


Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Καὶ λιβάνισον αὐτοὺς τρεῖς φοράς!

Φωτογραφία του Theofilos Papadopoulos.

Γράφει ὁ π. Διονύσιος Ταμπάκης
ΑΦΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ νὰ σπάσουν τὰ φτερὰ τῶν παιδιῶν μας.
 Ἀφοῦ βάλανε μπρὸς τ’ ἀλέτρι γιὰ νὰ ἀποκόψουν καὶ εὐνουχίσουν τὰ 15χρονα. 
Τώρα μεγαλουργοῦν καὶ πάλι θέλοντας διακαῶς μὲ νόμους καὶ ὑπο-νόμους νὰ μαστουριάσουν μὲ χασὶς καὶ ἀποχαζέψουν τὸ ὅσο μυαλὸ ἔμεινε στὴν νεολαία… 
Στὸ δικό τους λοιπὸν χασισολολίβανο «εἰς ὀσμὴν δυσωδίαν δαιμονικῆς» ἃς τοὺς λιβανίσουμε μὲ τὸ δικό μας Ὀρθόδοξο λιβάνι, λιβάνι καλὸ κι’ ἁγιορείτικο…
Καὶ νὰ τώρα 3 ὡραῖες ἱστορίες ποὺ ἔχω νὰ σᾶς λέω:
1η: Ἡ κυρία Γεωργία, ράφτρα γνωστὴ ἐκεῖ στὴν παλιὰ Κοκκινιὰ μὲ τὴν μικρασιάτικη πύρινη εὐλάβεια, καρδιὰ φιλόξενο ἀρχονταρίκη γιὰ ὅλη τὴν γειτονιά. Ἢ θὰ ἕραβε ἢ θὰ προσεύχονταν στὶς λιβανοκαπνισμένες δεκάδες εἰκόνες ποὺ ’χε στὸ προσφυγικὸ κελλάκι της.
Κάθε Πάσχα τὸ λοιπὸν τόση ἦταν ἡ χαρά της ποὺ ἔπαιρνε τὸ μαγκάλι, τὸ γέμιζε ὅλο κάρβουνα καὶ ὕστερόν τοῦ ’ριχνε ἀπὸ πάνω 5 κιλὰ λιβάνι νὰ....
μοσχομυρίσει ὅλη ἡ γειτονιὰ μὰ καὶ νὰ φύγουν οἱ κακοῦργοι οἱ δαιμόνοι.
2η: Εὐλαβὴς Καλόγηρος, ὅταν ἤτανε μαθητὴς καὶ περνοῦσε ὁ καρνάβαλος ἀπ’ τὴν γειτονιά του στὸν Πειραιά, δὲν λησμονοῦσε νὰ ἀνάβει τὴν ψησταριὰ τοῦ πατέρα του ποὺ εἶχε στὸ μπαλκόνι καὶ νὰ βάζει μὲ τὴν σακούλα ἁγιασμένο λιβάνι ἀπὸ Ἀσκητάδες. Ἔτσι κάποτε ὅπου περνοῦσε ἀπὸ κάτω ὁ καρνάβαλος πῆρε μία θαυμαστὴ τούμπα ὅπου ἀπέλιπεν «εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη».
Νὰ καὶ ἄλλη μία στορία ἀπὸ τὴν Κρήτη:
«-Παπα -Γιάννη, νὰ σοῦ πῶ μιὰ κουζουλάδα μου καλὴ πού κάμω; Γροίκα.
-Εἴντα κάμεις; Τὸν ρώτηξε ὁ Κρητικὸς Παπάς.
-Νά! σίμα καὶ ἀπέναντι ἂπ΄ τὸ σπιτικό μου μένει μιὰ ἀντρογυναίκα Ξυριζαία, ὅπου ἀποξυρίζει καὶ τὸν μύστακά της, ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀντίχριστες, τὶς ἀναποδοκουλτουριάρες πανάθεμα τές.
-Καὶ τὸ λοιπὸν;
-Ὅταν γιαγέρνω τ’ ἀπόγευμα ἂπ΄ τὴν δουλειὰ καὶ τούτη πορίζει στὸ μπαλκόνι της νὰ καπνίσει τσιγάρο μαζὶ μὲ τὴν συντρόφισσά της, ἐγὼ παίρνω ἕνα κεραμίδι καὶ ἀφοῦ τὸ κάμω γεμίδι ἀπὸ καρβουνάκια καὶ μοσχολίβανο μετὰ ἀνάβω τὸν ἀνεμιστήρα ποὺ κατέχω καὶ ξαμώνω ὅλο τὸν καπνὸ ἐπάνω στὸν ὀντά της. Μετὰ ἀφοῦ μὲ διαβολοστέλει κλείεται ντελόγο μέσα καὶ ἔτσι τὴν κάμω ζάφτι καὶ τὴν νηματίζω μιὰ χαρά.
Ἔτσα τὸ λοιπόν σου λέγω ἐτούτη μαντινάδα:

«Λιβάνι βάνω στὴ φωτιὰ ποὺ φτάνει εἰς τ’ ἀόρη.
Νὰ γίνουν κάργα, χαλασιά, τῶν ‘ξαποδῶν οἱ νόμοι».

ΛΙΒΑΝΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!


Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ωστε οι γονείς δεν έχουν καμία ευθύνη για τα παιδιά τους,απλά προεδρεύουν;





Το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου είναι ένας πεντακάθαρος καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας. Η οποία έχει ένα κύριο χαρακτηριστικό. Απεχθάνεται την ευθύνη. Προτιμάει να φταίει πάντα κάποιος άλλος εκτός από αυτήν. Κι αυτή τη νοοτροπία τη μαθαίνει από τα γεννοφάσκια της στα σπίτια της από τους γονείς της. Η επίρριψη της ευθύνης στα καπρίτσια της φύσης αντί για τον οικογενειακό ιστό ταιριάζει γάντι στην ανευθυνότητα των γονιών.
Το νομοσχέδιο που ήρθε στη Βουλή βολεύει κάθε γονιό που μεγαλώνει το παιδί όπως να’ ναι, όπως του αρέσει, όπως «ταιριάζει πλησιέστερα με τη συναισθηματική του ανάγκη», για να το πω με την επίκαιρη φρασεολογία. Γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τι έχει ανάγκη και τι πραγματικά ωφελεί το παιδί του και όχι τις δικές του προσωπικές ανάγκες και μωροφιλοδοξίες.
Η επίκληση στην αμφιλεγόμενη και ψευδή πληροφόρηση ότι όλες οι παρεκκλίσεις από τη συμπεριφορά στα φύλα είναι αποτέλεσμα ορμονικών διαταραχών δεν είναι μόνο αντιεπιστημονική, είναι και φυτίλι ανευθυνότητας.
Το γεγονός ότι κάποιες από τις παρεκκλίσεις είναι ορμονικής φύσης δεν απαντάει ευθέως στο άλλο γεγονός, στο οποίο έχει απαντήσει η επιστήμη εδώ και χρόνια (μέχρι να πάψει να το φωνάζει για λόγους καθαρά οικονομικούς): Φταίνε τα πρότυπα. Φταίει η οικογένεια. Φταίει η μάνα. Φταίει ο πατέρας. Φταίνε κι οι δυο.
Επειδή η φύση προίκισε τον καθένα με τα χαρακτηριστικά ενός φύλου, αλλά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας την άφησε στα πρότυπα. Τα πρότυπα έχουν καθοριστική ευθύνη στον προσανατολισμό μεγάλης μερίδας των παιδιών. Αυτή, όμως, η αλήθεια προϋποθέτει την ανάληψη της αντίστοιχης ευθύνης από τα ίδια τα πρότυπα. Τέτοια ανάληψη σπανίως υπάρχει.
Τις τελευταίες μέρες έχουμε ακούσει πλήθος επιχειρημάτων από επιστήμονες και μη για το θέμα. Δεν ακούσαμε όμως ούτε μια απάντηση στο πιο εύλογο ερώτημα, που δεν τέθηκε καν: Πώς συμβαίνει να ταυτίζεται η έκρηξη στην παραγωγή trans και gay με την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου μοντέλου οικονομίας από τη δεκαετία του 70’ και μετά;
Πώς ταυτίζεται η έκρηξη αυτή με τη σταδιακή μεταβολή της κοινωνίας από το προηγούμενο πατριαρχικό μοντέλο στο επόμενο ως το σημερινό «αμφίφυλο»; Τι έγινε ξαφνικά και υγιείς κατά τις ορμόνες γονείς άρχισαν ξαφνικά να παράγουν όλο και περισσότερα ανισοκατανομημένα κατά τις ορμόνες παιδιά;
Πώς μια κοινωνία παράγει περισσότερα τέτοια πρότυπα όσο ευημερέστερη γίνεται; Η απάντηση ότι στην παλιά κοινωνία δεν είχαν τη δυνατότητα καν να εκφραστούν αυτά τα άτομα δεν στέκει στον πίνακα των αριθμών. Οι σημερινές αναλογίες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (και όχι σε ακέραιους αριθμούς) είναι απείρως μεγαλύτερες.
Τι έχει γίνει λοιπόν; Οι γονείς που γεννιόνται εδώ και 50 χρόνια έχουν διαφορετική βιολογική δομή από τους προηγούμενους; Καμιά επιστημονική έρευνα δεν καταλήγει σ αυτό το συμπέρασμα. Αντιθέτως, υπάρχουν έρευνες από την εποχή του Επίκουρου μέχρι την εποχή του Φρόιντ του Γιούνγκ και της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας, που αποδεικνύουν ότι τα πρότυπα κατασκευάζουν μιμητές. Αυτή είναι η φυσική επιλογή.
Όποιος έχει το θάρρος να δει τι συμβαίνει στην ελληνική- και όχι μόνο- κοινωνία εδώ και 4 δεκαετίες θα διαπιστώσει μια όλο και λιγότερη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ενασχόληση των γονιών με τα παιδιά τους, με επίκεντρο την εμπλοκή τους στο οικονομικό μοντέλο της πλήρους απασχόλησης και για τα δύο φύλα.
Ακόμα και στην ύπαιθρο που οι γυναίκες δούλευαν στα χωράφια και μεγάλωναν παιδιά, ασχολιόντουσαν πολύ περισσότερο. Και τα μεγάλα παιδιά μεγάλωναν τα μικρότερα. Με τους γονείς ΕΚΕΙ.
Στο σημερινό πλαίσιο, όμως, θα διαπιστώσει κανείς μια όλο και πιο εγωκεντρική ενασχόληση των γονιών με τα παιδιά τους, μέχρι ακραίας υπερπροστασίας και ουσιαστικού ευνουχισμού. Επειδή, παλιά, απέναντι στον αυταρχικό και ευνουχιστικό πατέρα υπήρχε η εξισορροπιστική μητέρα, που οδηγούσε το αγόρι στην έξοδο. Αντίστοιχα, απέναντι στην ευνουχιστική μητέρα υπήρχε το πατρικό Οιδιπόδειο για τα κορίτσια που τα οδηγούσε στην έξοδο. Στη μεγάλη πλειονότητα. Υπήρχαν μοντέλα. Ρόλοι.
Εδώ και 4-5 δεκαετίες οι ρόλοι αρσενικού- θηλυκού έχουν γίνει μαντάρα. Και δεν είναι πρόοδος. Είναι δυσλειτουργία για να υπηρετηθεί ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο. Το οποίο αδιαφορεί για τις ανθρώπινες σχέσεις και ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή χρήματος.
Οι άνθρωποι, όμως, χρειάζονται πρώτα τις μεταξύ τους σχέσεις για να μπορούν να υπάρχουν και σαν οικονομικές μονάδες. ΔΕΝ ΘΑ’ ΡΘΕΙ Η ΕΤΑΙΡΊΑ ΝΑ ΣΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΟ ούτε να σε γηροκομήσει.
Η διαταραχή στους ρόλους αρσενικού- θηλυκού συμπίπτει με την έκρηξη gay και transπαιδιών. Όποιος νομίζει ότι αυτή η σύμπτωση είναι τυχαία δεν θέλει αν δει την ατομική και οικογενειακή ευθύνη. Και δεν θέλει να τη δει για να μην την επωμιστεί κι όλας. Επειδή είναι δυσβάσταχτη η συνειδητοποίηση της ευθύνης σε μια κοινωνία που έχει για σύνθημά της μια λέξη, που είναι και η προωθούμενη νοοτροπία της. Αυτή που την γέννησε και την καθοδηγεί: Η ΕΥΚΟΛΙΑ. Που διαφημίζεται στα πάντα και σπέρνει δυστυχία. Επειδή η ΖΩΗ δεν είναι ποτέ εύκολη.
Όλα αυτά μπορούν να τα βεβαιώσουν όλοι οι υπεύθυνοι περί το θέμα επιστήμονες. Και όλα αυτά, με ό,τι σημαίνουν, δεν μπορούν να αναιρέσουν την πραγματικότητα:
Οι κοινότητες trans και gay είναι γεγονότα. Δεν μπορεί κανείς να κάνει ότι δεν τις βλέπει. Άρα το κράτος είναι υποχρεωμένο να φροντίσει ώστε να μπορούν να ζουν χωρίς να υποφέρουν. Χωρίς να υποφέρει η φύση και η κοινή λογική ταυτόχρονα.
Όλα αυτά, όμως, δεν απαντάνε στο μείζον πρόβλημα. Κι αυτό είναι το σήμερα και το μέλλον μιας κοινωνίας που προχωράει όλο και πιο μπερδεμένη στους ρόλους των μελών της, στους ρόλους στην οικογένεια, στους ρόλους των φύλων. Η αποδοχή των στρεβλώσεων σαν των μονογονεϊκών οικογενειών, με παιδιά που τρέχουν από δω κι από κει για να δουν τάχα τους γονείς τους, λες κι αυτό είναι που έχουν ανάγκη, δείχνει την επιπολαιότητα και την ανωριμότητα των ατόμων που παράγει το σύστημα.
Το σύστημα παράγει ανθρώπους χωρίς να τους οπλίζει με τη συνείδηση της ευθύνης που έχουν όταν κάνουν παιδιά. Και οι οποίοι προτάσσουν τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους τάχα δικαιώματα επί των δικαιωμάτων των παιδιών τους. Στην ουσία μετατρέποντάς τα παιδιά σε δοχεία ικανοποίησης των δικών τους αναγκών. Εγκαταλείποντάς τα στο τέλος με το δικαίωμα της εύκολης ελευθερίας και της εύκολης επιλογής συντρόφου.
Το παιδί, χωρίς εξαίρεση στον πλανήτη, θέλει τη μητέρα του και τον πατέρα του ΜΑΖΙ στο σπίτι. Αλλά, θέλει έναν ΠΑΤΕΡΑ και μια ΜΗΤΕΡΑ. Με όλα τα χαρακτηριστικά του κάθε είδους. Τα οποία ένα οποιοδήποτε παιδί μπορεί να τα περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια. Κι ας μην τα ξέρουν οι ίδιοι οι γονείς του. Είναι τυπωμένα μέσα στις ανάγκες του. Δεν έχετε παρά να το ρωτήσετε.


Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

το είδαμε εδώ

Eπίκαιρo όσο και το ευαγγέλιο...

Φωτογραφία του Panteleimon Krouskos.


Στη γειτονιά σας ζει ένας εργάτης "εργατικός, τίμιος και αξιόπιστος", όπως λέτε. 'Ομως τώρα είναι χωρίς δουλειά και χωρίς ψωμί.
Ρωτάτε αν μπορεί να βοηθηθεί από δω, από την Αχρίδα.
 Μπορεί και θα γίνει. 
Η Αχρίδα θα τον βοηθήσει.
 Όμως γιατί εσείς να μην τον βοηθήσετε με τον πλούτο σας; 
Σας δίδεται θαυμάσια ευκαιρία να ταΐσετε τον πεινασμένο, κι έτσι να εκπληρώσετε την ευαγγελική προσταγή. 
Γιατί παραχωρείτε τούτη τη θαυμάσια ευκαιρία σε άλλον, και προσφέρετε σε άλλον τη σωτηρία της ψυχής, που προσφέρθηκε σε σας από τον Θεό;
Αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται μακριά από την Αχρίδα χίλια χιλιόμετρα, ενώ από το σπίτι σας ούτε γεμάτα εκατό μέτρα. 
"Τον βαρέθηκα που έρχεται και ζητιανεύει", λέτε. 
Πιστέψτε με, και ο Θεός βαριέται υπομένοντας του πλούσιους, που μόνο λαμβάνουν και δεν δίνουν. 
Και αυτόν τον καημένο άνθρωπο τον έφαγε η ανία και η ντροπή που είναι αναγκασμένος να έρχεται μπροστά από την ξένη πόρτα και να ζητιανεύει.
 Άραγε, κάθε μέρα κι εμείς όταν διαβάζουμε το "Πάτερ ημών", δεν ζητιανεύουμε από τον ουράνιο Πατέρα το ψωμί μας; 
Όμως κάποιοι από μας μόλις το λάβουν, λένε: "το ψωμί μου!". 
Αυτό λέγεται χριστιανισμός;
Γι' αυτή την πλάνη μας ο Χριστός υπέμεινε βάσανα πάνω στον σταυρό;
 Όχι, όχι με τίποτα. 
Αυτός στην αιματηρή πραγματικότητα σκεφτόταν κι έλεγε ότι όπως ο ουράνιος Πατέρας είναι ο Πατέρας όλων μας, έτσι και το ψωμί Του είναι το ψωμί όλων μας. 
Όταν, λοιπόν, ο πεινασμένος άνθρωπος παρακαλεί για το ψωμί, στην ουσία παρακαλεί για το χριστιανικό του δικαίωμα ,
 Και όταν ο πλούσιος δίνει, δίνει κατά το χριστιανικό του καθήκον.... 
Να σκέφτεστε λοιπόν, τα λόγια του Κυρίου: " Πάτερ ημών" και τον ΄"άρτον ημών"> Και όταν γνωρίσετε όλο το βάθος και τη δύναμη αυτών των λόγων, εύκολα θα σώσετε και την ψυχή σας και τη ζωή του δικού σας "εργατικού, τίμιου και έμπιστου", όμως πεινασμένου γείτονα.
Αγίου Νικολάου επ. Αχρίδος

Οκτωβρίου 16: Λογγίνου εκατοντάρχου και των συν αυτώ μ.

Οκτωβρίου 16: Λογγίνου εκατοντάρχου και των συν αυτώ μ.



Ο Άγιος Λογγίνος ήταν Εκατόνταρχος υπό τις διαταγές του Ποντίου Πιλάτου, επί βασιλείας Τιβερίου Καίσαρος (14 - 37 μ.Χ.). Υπηρετούσε μαζί με τους στρατιώτες του κατά τα σωτήρια Πάθη του Κυρίου, παριστάμενος στην σταύρωση, την ταφή και τη σφράγιση του μνήματος. Όταν όμως αντελήφθη το σεισμό, είδε τις πέτρες να σχίζονται και να ανοίγονται τα μνήματα, πίστευσε ότι ο σταυρωθείς ήταν ο πραγματικός Υιός του Θεού. Παραιτήθηκε από το αξίωμά του και μαζί με άλλους δύο στρατιώτες του αναχώρησε για την πατρίδα του, προκειμένου να κηρύξει την Ανάσταση του Κυρίου. Την λιποταξία του κατήγγειλε ο Πιλάτος στον Τιβέριο, ο οποίος έστειλε απόσπασμα στρατιωτών για να τον θανατώσουν. Όταν το βρήκαν και του κοινοποίησαν την απόφαση του αυτοκράτορα, τους φιλοξένησε στην οικία του, προετοίμασε τον τάφο γι αυτόν και τους δυο πιστούς του στρατιώτες και αποκεφαλίσθηκε την επομένη. 

Ο σταυρός του Χριστού είναι μέγα κριτήριο πιστότητας και πίστης. Αν έχουμε καρδιά να ομολογήσουμε Θεόν τον εσταυρωμένον, θα λάβουμε ανταμοιβή την δόξα της ανάστασης.Εκείνος πού διείδε πίσω από την ατιμία και το όνειδος του σταυρού, την δόξα και την νίκη, γνωρίζει επίσης πώς ο άρχων του αιώνος τούτου ήδη εκβέβληται έξω και πώς η νίκη είναι στο Αρνίο το Εσφαγμένο. Έτσι με παρρησία και θάρρος στέκεται ενώπιον σε κάθε δικαστή και δήμιο του κόσμου τούτου, ομολογεί Χριστό και λαμβάνει το στεφάνι το αμαράντινο του μαρτυρίου.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Διαβάστε το όσοι έχετε άγχος! Αυτό που θα νιώσετε είναι κάτι μοναδικό…



Αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία!
Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο κι ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.

Περπατούσαμε δίπλα – δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους.Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας 

και είπε :
«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής.»
Κοίταξα γύρω – γύρω στον χώρο.

Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μού είπε:«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ’ αυτούς που τις ζήτησαν.»Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.

Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.

«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.

Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.

«Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.

«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια.»

«Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.

«Πολύ απλά», απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις: ‘Ευχαριστώ Θεέ μου’!»

«Και για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;»

«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.

»Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ’ ένα πιατάκι, είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

»Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.

»Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

»Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό, χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης. θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

»Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι μεταξύ τους, είσαι σπάνιος.

»Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας. είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.

»Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, πρώτον γιατί σου το έστειλε κάποιος που σ’ αγαπάει και δεύτερον γιατί είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.»

«Κατάλαβα. Και τώρα τι κάνω; Πώς μπορώ να αρχίσω;»

«Να πεις καλημέρα» μου χαμογέλασε ο άγγελός μου, «να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.»

Να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.»


το είδαμε εδώ