Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 15, 2013

Οι τρείς γίγαντες

Οι τρείς γίγαντες

 Ο μεγάλος δάσκαλος του πνευματικού αγώνα άγιοςΜάρκος ο Ασκητής, ένας από τους κορυφαίους ασκητές Πατέρες που ανθολογούνται στη Φιλοκαλία.


ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

"Στην δική μας περίπτωση υπάρχουν τρεις δυνατοί και ισχυροί γίγαντες, πάνω στους οποίους στηρίζεται όλη η εχθρική δύναμη του νοητού Ολοφέρνη (του διαβόλου)˙ όταν αυτοί πέσουν κάτω και νεκρωθούν, εύκολα θα εξασθενήσει όλη η δύναμη των πονηρών πνευμάτων.

Αυτοί οι τρεις γίγαντες είναι:
1). Η άγνοια, μητέρα όλων των κακών, 
2). η λησμοσύνη, αδελφή, βοηθός και συνεργάτης της άγνοιας, 
3). και η ραθυμία, η οποία υφαίνει το σκοτεινό και μαύρο σύννεφο για ένδυμα και σκέπασμα της ψυχής και η οποία στηρίζει και δυναμώνει τις άλλες δύο και τους δίνει ύπαρξη και φυτεύει στην αμελέστατη ψυχή την κακία και τη στερεώνει.

Από τη ραθυμία, τη λησμοσύνη και την άγνοια δυναμώνουν τα υποστυλώματα των λοιπών παθών και μεγαλώνουν. Διότι με το να είναι αυτές οι τρεις κακίες η μία βοηθός της άλλης, αποδεικνύονται ισχυρές δυνάμεις και δυνατοί άρχοντες του πονηρού διαβόλου μέσω των οποίων ο στρατός των πονηρών πνευμάτων επιστρέφει και υποστηρίζεται και μπορεί να εκτελεί τις πονηρές βουλές του, και χωρίς αυτές δεν μπορούν να υπάρξουν όσα είπαμε πριν.

Αν λοιπόν θέλεις να νικήσεις τα πάθη που αναφέραμε πριν και να κατατροπώσεις με ευκολία το στρατό των νοητών αλλοφύλων, αφού συμμαζευτείς στον εαυτό σου με την προσευχή και με τη βοήθεια του Θεού και αφού βυθισθείς στα βάθη της καρδιάς σου, ξετρύπωσε αυτούς τους τρεις δυνατούς γίγαντες του διαβόλου, τη λησμοσύνη, τη ραθυμία και την άγνοια, που είναι υποστυλώματα των δαιμόνων, μέσω των οποίων επιστρέφουν τα λοιπά πάθη της κακίας και ενεργούν και ζουν και δυναμώνουν στις ψυχές των αμαθών και φιλήδονων. Και με πολλή προσοχή και επιμέλεια του νου και με τη θεία βοήθεια, και αφού βρεις αυτές τις μεγάλες κακίες που οι άλλοι τις αγνοούν και ούτε φαντάζονται ότι υπάρχουν, αυτές που είναι πιο καταστρεπτικές από όλα τα άλλα κακά, πολέμησέ τες με τα όπλα της δικαιοσύνης, που είναι αντίθετα σε αυτές.Τη λησμοσύνη πολέμησέ την με την αγαθή μνήμη, που είναι αιτία όλων των καλών. Την άγνοια, πολέμησέ την με την φωτισμένη γνώση, με την οποία η ψυχή ξαναξυπνάει και διώχνει από πάνω της το σκοτάδι της άγνοιας. Την ραθυμία πολέμησέ την με την προθυμία που είναι όπλο άριστο να βάλει σε τάξη και να σπρώξει την ψυχή προς τη σωτηρία…"

Α΄ Η ΑΓΝΟΙΑ

Γενικά

Η άγνοια είναι η αρχηγικωτάτη των παθών.

Από στενή θρησκευτική έννοια σημαίνει την μη γνώσι των θρησκευτικών αληθειών, των καθηκόντων του ανθρώπου προς τον Θεό και γενικά σημαίνει την μη γνώση των βασικών αληθειών της πίστεως. Έτσι η άγνοια είναι συνώνυμη με την αγνωσία. Στους νηπτικούς πατέρες συναντάμε τις δύο λέξεις εναλλάξ. Ακόμη σημαίνει μία ζωή που δεν έχει ως βάση τη χριστιανική διδασκαλία, αλλά είναι αντίθετη με τον Ευαγγελικό νόμο.

Στην Καινή Διαθήκη η άγνοια δεν θεωρείται ως βασική αμαρτία. Γι’αυτό και ο απόστολος Παύλος τονίζει στους Αθηναίους ότι ο Θεός παραβλέπει τους χρόνους της αγνοίας. Το ίδιο τονίζει και ο απόστολος Πέτρος στο κήρυγμά του στους Ιουδαίους μετά τη σταύρωση του Κυρίου. Λέγει ότι, ο λαός τουλάχιστον, από άγνοια σταύρωσε το Χριστό. Στις περιπτώσεις αυτές η άγνοια είναι συγγνωστή, χρειάζεται επιείκεια.

Στην πνευματική ζωή η άγνοια είναι μία γενικότερη πνευματική κατάσταση και αποτελεί έκφραση του χοϊκού φρονήματος του ανθρώπου, των γήινων σκέψεων, των γήινων επιθυμιών και επιδιώξεών του. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο όσιος Νικήτας ο Στηθάτος: Επειδή η άγνοια του χωματένιου νου είναι πολύ βαθύ σκοτάδι που σκεπάζει τα μάτια της ψυχής, την κάνει σκοτεινή και βυθισμένη στο ζόφο ως προς τα θεία και ανθρώπινα πράγματα. Και αυτό οφείλεται στην αδυναμία της να ατενίζει τη λάμψη του θεϊκού φωτός ή να απολαύσει τα πνευματικά εκείνα αγαθά στα οποία αναφέρεται ο απόστολος Παύλος".

Επομένως η άγνοια είναι μία βαριά ασθένεια της ανθρώπινης ψυχής και ειδικά του νου. "Ακαθαρσία νοός" χαρακτηρίζεται από τους Πατέρες.

Αίτια και αποτελέσματα

Αιτία είναι το ταπεινό και γήινο φρόνημα του ανθρώπου, η βοσκηματώδης ζωή, όπως θα μας έλεγε ο Μ.Βασίλειος. Έτσι ο νους δεν μπορεί να αντιληφθεί τις θεϊκές πραγματικότητες και καταστάσεις. Έτσι η άγνοια είναι καρπός της αμαρτίας, της πτώσεως του ανθρώπου και της υποδουλώσεώς του στο θέλημά του, της απομακρύνσεως του γενικά από τον Θεό.

"Όποιος ξέπεσε από την θεϊκή αγάπη, μέσα του έχει ως κυρίαρχο το νόμο της σάρκας. Η κατάσταση αυτή δεν του επιτρέπει να φυλάξει οποιαδήποτε εντολή του Θεού. Και επειδή αντί για τις αρετές προτίμησε την φιλήδονη ζωή, τελικά, αντί για τη γνώση του Θεού, επισύρει πάνω του την άγνοια του Θεού", τονίζει ο άγιος Μάξιμος. Εδώ το θέμα όμως τίθεται στην κανονική του βάση. Διότι λέγοντας άγνοια αναφερόμαστε σε ανθρώπους, που αρχικά γνώριζαν το θέλημα του Θεού και απομακρύνθηκαν από κοντά του. Άνθρωποι λοιπόν που στην αρχή γνώρισαν το θέλημα του Θεού και κατόπιν απομακρύνθηκαν και βυθίστηκαν στη ζωή των αισθήσεων και των ηδονών, έχασαν κάθε είδους επαφή με τον Θεό, ξέχασαν και αυτά που γνώριζαν, έπεσαν σε μία ασυγχώρητη άγνοια.

Έχουμε εδώ μία κάθετη πτώση από μία ευλογημένη κατάσταση που είχαμε σε μία αγνωσία πολύ μεγάλου βαθμού. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο κακό. "Είναι φοβερό πράγμα η άγνοια και κάτι πιο φοβερό ", θα μας πει και πάλι ο Νικήτας Στηθάτος, "διότι είναι ένα ψηλαφητό σκοτάδι και κάνει κατασκότεινες τις ψυχές στις οποίες θα επικρατήσει". 
Η άγνοια χωρίζει την ψυχή από την ένωσή της με τον Θεό. Κάνει ολόκληρο τον άνθρωπο παράλογο και αναίσθητο.

"Εκείνος που πέφτει στην άγνοια δε γνωρίζει τα κρίματα του Θεού… Με αυτούς που τον ελέγχουν μαλώνει και όσους τον συγχωρούν τους θεωρεί ανόητους. Όταν γίνεται πλούσιος, φέρνεται αλαζονικά και όταν φτωχαίνει, υποκρίνεται. Όταν καλοπερνάει, πέφτει σε διάφορες ασέλγειες και ακατονόμαστες πράξεις, και όταν κακοπερνά, κλαίει τη μοίρα του. Αν λοιπόν κανείς δεν αποκτήσει με τη χάρη του Θεού τη γνώση της αλήθειας και το φόβο του Θεού, όχι μόνον από τα πάθη του, αλλά και από όσα λυπηρά του συμβούν τραυματίζεται βαριά".

Αυτές είναι μερικές από τις συνέπειες της άγνοιας στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου.

Αλλά η άγνοια έχει αντίκρισμα και στην εξωτερική του κατάσταση· επηρεάζει σημαντικά και τις διαπροσωπικές σχέσεις του ανθρώπου με τους συνανθρώπους του. Βυθίζει λοιπόν η άγνοια τον άνθρωπο σε ένα βαθύ σκοτάδι, αφού θεωρεί τις απολαύσεις και τις ηδονές ως κύριο σκοπό της ζωής του, θεωρεί τα μη όντα ως όντα.

Το βαθύ σκοτάδι

Σκοτάδι και μάλιστα βαθύ πνευματικό σκοτάδι η άγνοια "Δεινόν σκότος", χαρακτηρίζεται. Όχι μόνον δεν φέρνει κοντά στο Θεό αυτόν πού τον κυριεύει, αλλά και τον απομακρύνει πλέον οριστικά. Είναι έλλειψη φόβου του Θεού. Και εάν η γνώση του Θεού κάνει τον άνθρωπο λογικό, τότε η άγνοια του Θεού κάνει τον άνθρωπο άλογο, δηλαδή χωρίς λογική, μη έχοντα την δυνατότητα να ξεχωρίζει το ορθό από το λάθος. Όχι μόνον ά-λογο, αλλά και αναίσθητο κάνει τον άνθρωπο.

Η άγνοια δεν είναι απλώς δεινό, αλλά και πηγή κακίας. "Τρία είναι τα δεινά, τα φοβερά στον κόσμο, τα αρχέκακα πάσης κακίας: Η άγνοια, η φιλαυτία και η τυραννία", θα μας πει ο άγιος Μάξιμος. Αλλά τα δύο άλλα προέρχονται από την άγνοια. Αυτή βρίσκεται στην κορυφή και αποτελεί κάθε κακίας αφορμή. Θα μας πει χαρακτηριστικά και ο όσιος Θεόδωρος ο Εδέσσης: "Η φιλοδοξία δεν οφείλεται στην ανάγκη του σώματος, αλλά στην άγνοια του πρώτου καλού και της αληθινής δόξας. Αιτία αυτής και γενικά όλων των κακών είναι η άγνοια.

Διότι δεν γίνεται εκείνος που κατάλαβε σωστά την φύση των πραγμάτων, και από πού έρχεται και που καταλήγει το καθένα, κατόπιν να περιφρονήσει το σκοπό του και να στραφεί στα γήινα. Διότι η ψυχή δεν επιθυμεί εκείνο που φαινομενικά είναι καλό. Και αν τυραννιέται από τη συνήθεια, μπορεί κάλλιστα να νικήσει και τη συνήθεια. Αλλά όταν ακόμη υπήρχε η συνήθεια, ξεγελιόταν από την άγνοια. Επομένως πρέπει να φροντίσει για το πρώτο αγαθό, να καταφρονήσει όλα τα παρόντα και να πληροφορηθεί για τη μεγάλη τους ματαιότητα".

Ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης χαρακτηρίζει την άγνοια ως "νύχτα των παθών", σκοτάδι βαθύ στο οποίο την κυριαρχία έχει ο διάβολος.
Αν η γνώση είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, τότε η άγνοια είναι το ηθικό σκοτάδι. Αποτελέσματα του ηθικού αυτού σκότους είναι ότι αντίθετο υπάρχει με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή: μίσος, κοσμική αθυμία, μέθη, λοιδορία, κατάκριση, τύφος της ψυχής, περιέργεια, κ.λ.π.

Η άγνοια και ο διάβολος

Αιτία της άγνοιας είναι ο διάβολος. Επειδή η άγνοια προέρχεται από την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, φανερό είναι ότι ο διάβολος στην περίπτωση αυτή παίζει πρωταρχικό ρόλο. Αυτός είναι αρχή και τέλος πάσης αγνοίας και κάθε σκότους και κάθε αμαρτίας. Ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός παρατηρεί ότι ο διάβολος μετά την πτώση έχασε κάθε επαφή με τον Θεό και εξ αιτίας της υπερηφάνειας του και της αγνωμοσύνης του έγινε "άγνωστος" για τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι σταθερά πλέον δεν θέλει να γίνει γνωστός από τον Θεό και μένει για πάντα μακριά από τη σωτηρία.

Όπως αιτία της άγνοιας είναι ο διάβολος, έτσι είναι και αιτία της πλάνης. Ενώ όσοι γνωρίζουν τον Θεό διακρίνονται για την ενότητα που έχουν μεταξύ τους, εκείνοι που έχουν το πνεύμα της πλάνης διακρίνονται για την διαίρεση μεταξύ τους. Αυτοί που βρίσκονται στην αγνωσία μετακινούνται από πλάνη σε πλάνη και ποτέ δε στέκονται σε ένα μέρος. Έτσι λοιπόν η άγνοια ισοδυναμεί με την πλάνη. Γι’ αυτό και ο διάβολος είναι εισηγητής και συνεργός όχι μόνο στην δημιουργία της άγνοιας, αλλά και της πλάνης με οποιαδήποτε μορφή και αν εμφανίζεται αυτή στο χώρο της πνευματικής ζωής. 

Η θεραπεία

Βασικός σκοπός εκείνου που αγωνίζεται για να καθαριστεί από τα πάθη του είναι να διώξει τον πονηρό από μέσα του. Να διώξει το σκοτάδι της άγνοιας και να ανατείλει το φως του Χριστού.

Από όσα αναφέρθηκαν παραπάνω μπορούμε να καταλάβουμε και πως θα πολεμηθεί η άγνοια. Εκείνοι που δεν έχουν προσωπική εμπειρία των αληθειών της πίστεως και του δόγματος και του ορθού τρόπου ζωής, πρέπει να διδαχθούν από άλλους που είναι έμπειροι σε αυτά.

Αυτή είναι και η γραμμή του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος ακολουθώντας τη γνήσια ορθόδοξη παράδοση, θεωρεί απαραίτητη την παρουσία του Γέροντα, του Πνευματικού που θα οδηγήσει τον άλλον στον ασφαλή δρόμο της σωτηρίας. "Εί τις θέλει απαλαγήναι τούτου, μη πιστευέτω τω ιδίω λογισμώ, αλλ’ ερωτάτω γέροντα…". Έτσι λοιπόν κριτήριο ορθοδοξίας και αληθείας παραμένει ο Γέρων, που στην ουσία δείχνει την ταπείνωση εκείνου που ρωτά, διότι δεν βασίζεται στο δικό του λογισμό. Ο Γέρων όμως αυτός πρέπει να έχει την γνώση του Θεού, να μη βρίσκεται σε πλάνη. Μόνον εκείνος πού έφθασε στην θέωση, μπορεί να μεταδώσει την αληθή γνώση και να διαλύσει την ψευδώνυμο γνώση. Αντίθετα εκείνος που καυχιέται για τη γνώση του, αυτός κόβει κάθε σύνδεσμο με ανθρώπους που έχουν γνωρίσει τον Θεό και την χάρη Του. Αυτός βρίσκεται σε πλάνη.

Ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός μας συνιστά επτά πράξεις σωματικές, ασκήσεις θα λέγαμε, με τις οποίες μπορεί κάποιος να καθαριστεί από την άγνοια.

1. Ησυχία, ήτοι απερίσπαστος διαγωγή, απέχουσα πάσης μερίμνης βιοτικής. Η βασικότερη μέριμνα που πρέπει να έχει ο άνθρωπος είναι το πώς θα αρέσει στον Θεό, πως θα μπορεί να ετοιμαστεί για το βραβείο της άνω κλήσεως και πώς να αντιμετωπίσει τον εχθρό του, τον διάβολο και τα πάθη του. Και προσέχει ώστε ούτε να ξεχάσει τον Θεό, ούτε να οδηγηθεί στην απελπισία ξεχνώντας την φιλανθρωπία Του.
2. Σύμμετρος νηστεία. Στη μετρημένη αυτή νηστεία, ανάλογη δηλαδή με τις σωματικές δυνάμεις του καθενός, περιλαμβάνεται και η μετρημένη χρήση του νερού.
3. Σύμμετρος αγρυπνία. Με το μέσο αυτό η ψυχή δουλαγωγεί το σώμα και δεν το αφήνει να επιθυμεί αντίθετα με την ψυχή.
4. Η ψαλμωδία. Είναι και αυτή προσευχή και συνοδεύεται με γονυκλισίες, ώστε να κοπιάζει το σώμα και με τον κόπο του να ταπεινώνεται η ψυχή.
5. Πνευματική προσευχή. Είναι η νοερή προσευχή, στην οποία δεν παρεμβάλλονται άλλες σκέψεις στο νου. Ο άνθρωπος εδώ ζητάει να γίνεται μόνο το θέλημα του Θεού που είναι και το σωτήριο θέλημα. Μένει μόνος με το Θεό, ανίδεος, δηλαδή χωρίς να τυπώσει μέσα του κάποια άλλη μορφή.
6. Ανάγνωση. Είναι η μελέτη της Αγίας Γραφής, των βίων των αγίων, των Πατέρων της Εκκλησίας μας με τα οποία μαθαίνει η ψυχή πως θα μπορέσει να νικήσει τα πάθη της και να αποκτήσει διάφορες αρετές. Μπορεί κανείς να μην καταλαβαίνει στην αρχή αυτά τα οποία μελετά. Χρειάζεται επιμονή και υπομονή. Η γνώση θα έρθει αργότερα.
7. Αυτό που αναφέραμε στην αρχή της παραγράφου αυτής, δηλαδή η ερώτηση των εμπείρων. Η απειρία μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις και πλάνη, ενώ η ταπείνωση είναι η πιο ασφαλής οδός για να γνωρίσει κάποιος τον Θεό και να γνωριστεί από Αυτόν.

Μετά από αυτά πρέπει να έχει κανείς υπομονή σε ότι συμβεί και σε ότι επιτρέψει ο Θεός να συμβεί. Να μην δίνει σημασία σε όνειρα. Να μελετά συνέχεια το όνομα του Θεού και να ζητάει ένα πράγμα, να γίνεται πάντα το θέλημα του Θεού. Τότε ο νους αρχίζει να φωτίζεται. Να βλέπει ότι τα φταιξίματά του είναι σαν την άμμο της θαλάσσης. Συντρίβεται τότε η ψυχή, ταπεινώνεται η καρδιά και θεωρεί τον εαυτό της κατώτερο από όλα. Έτσι αρχίζει να κατανοεί τις ευεργεσίες του Θεού και αρχίζει να εφαρμόζει τις εντολές Του.

Εφαρμόζοντας τις εντολές Του, αρχίζει να ανεβαίνει μία μία την κλίμακα των αρετών. Και αυτό γίνεται μέχρι να φτάσει ο άνθρωπος στην τελευταία εντολή, την εντολή της αγάπης. Και αυτός που έφτασε την αγάπη, έφτασε τον Θεό, διότι "ο Θεός αγάπη εστί".

Η άρση της άγνοιας είναι χάρισμα του Θεού. Δίνεται σε όσους αγωνίζονται και προσπαθούν. Ο Θεός βλέποντας την προσπάθεια που καταβάλει ο άνθρωπος, του αφαιρεί το σύννεφο που καλύπτει το νου του και δεν μπορεί να βλέπει καθαρά, του αφαιρεί δηλαδή την άγνοια και του χαρίζει την γνώση του εαυτού του, την γνώση των μυστηρίων και της αληθείας του. 

Β΄ Η ΛΗΘΗ

Γενικά
Το δεύτερο πάθος, ο δεύτερος γίγαντας της πνευματικής μας ζωής είναι η λήθη.
Η λήθη είναι στενά συνδεδεμένη με την μνήμη. Ο άνθρωπος κινείται ανάμεσα στη μνήμη και την λήθη. Θα ήταν τρομερό βάρος στον άνθρωπο αν θυμόταν τα όσα έζησε και όλα όσα έχουν συμβεί μέσα του. Η λήθη, η λησμοσύνη δηλαδή, αλαφρώνει τον ψυχικό οργανισμό από το πιεστικό βάρος της μνήμης, πραγμάτων που δε χρειάζεται τώρα να τα θυμάται κάποιος. Από την άλλη άποψη η λησμοσύνη αποτελεί αδυναμία που μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες για τον άνθρωπο, ιδιαίτερα όμως για την πνευματική του ζωή και τη σχέση του με τον Θεό.

Έτσι στην πνευματική ζωή η λήθη είναι μια παθολογική κατάσταση της ίδιας της ψυχής του ανθρώπου. Μάλιστα οι Πατέρες την χαρακτηρίζουν ως Άδη. Είναι "κακία ψυχής", διότι είναι λησμοσύνη "των κατά φύση καλών", αφού είναι αποτέλεσμα μιας συμπεριφοράς που προηγήθηκε και που δεν είναι ελεύθερη από ενοχή.

Μόνη της δεν έχει καμία δύναμη. Δυναμώνει ανάλογα με την αμέλειά μας. "Μη λες, τι να κάνω; Έρχεται η λήθη χωρίς να το θέλω. Έρχεται, διότι όταν είχες στη μνήμη σου το χρέος σου, το παραμέλησες και δεν το λογάριασες", τονίζει ο όσιος Μάρκος ο Ασκητής.

Στον άνθρωπο η λήθη προήλθε μετά την πτώση, τότε που διακόπηκε η επικοινωνία του με τον Θεό και φυσικά κατόπιν διακόπηκε και η μνήμη του Θεού στον άνθρωπο. Διότι σε όλη την δημιουργία μόνον ο άνθρωπος μπορεί να θυμάται τον Θεό και να ζει με τη μνήμη αυτή.

Είναι λοιπόν τώρα η λήθη μία εχθρική δύναμη που εισβάλλει με κάθε τρόπο, ως άλλος ληστής, στην προσωπική ζωή του ανθρώπου και του καθορίζει τη στάση έναντι του Θεού, που στο τέλος καταντά να είναι μία αγνόηση του Θεού ηθελημένη. Καταβροχθίζει αμέσως κάθε αγαθό λογισμό που αποβλέπει στην εξύψωση και τη σωτηρία του. Γι’ αυτό και τονίζει ο Αββάς Ησαΐας ο αναχωρητής: "Η λήθη είναι πιο ισχυρή από όλους τους λογισμούς και από αυτήν προέρχονται όλα τα πονηρά και ότι κάνει ο άνθρωπος το γκρεμίζει αυτή αμέσως". Έτσι κάθε αγαθός σπόρος που πέφτει στον αγρό της ψυχής, έχει την τύχη του σπόρου που έπεσε στο βράχο πάνω και το έφαγαν τα πετεινά του ουρανού. (Μαρκ. 4,4).

Γράφει χαρακτηριστικά ένας σύγχρονος θεολόγος: "Λησμοσύνη σημαίνει όχι απλώς να σταματήσουμε να σκεπτόμαστε το Θεό, αλλά να ξεκολλήσουμε από Αυτόν σαν ζωή, να πάψουμε να ζούμε με Αυτόν και μέσα σε Αυτόν. Και ακριβώς σ’ αυτή τη λησμονιά του Θεού βρισκόταν η βάση του προπατορικού αμαρτήματος. Ο άνθρωπος ξέχασε τον Θεό, διότι στράφηκε αλλού, επιθύμησε άλλα πράγματα, αγάπησε άλλα και πάνω από όλα τον ίδιο του τον εαυτό. Έστρεψε την πλάτη στον Θεό και έπαψε να Τον βλέπει. Ξέχασε τον Θεό και ο Θεός έπαψε να υπάρχει γι’ αυτόν. Η λήθη λοιπόν δεν είναι απλώς θάνατος, αλλά είναι η αρχή του θανάτου. Έτσι η μνήμη από δύναμη ζωής που ήταν, έγινε τώρα γεύση θανάτου. 

Αιτία της λήθης

Αυτοί που γεύτηκαν τον Θεό λένε ότι, αν Τον γευτεί κάποιος μία φορά, δεν πρόκειται να Τον ξεχάσει.
Τότε γιατί οι άνθρωποι ξεχνούμε τον Θεό; Ποια είναι τα αίτια της λησμοσύνης, αυτής της φοβερής ψυχικής νόσου;

1.Πρώτη και κύρια αιτία της λήθης είναι η έλξη του ανθρώπου, η προσκόλλησή του στα αισθητά και τα γήινα. Σημειώνει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής: "Όταν η ψυχή είναι σκεπασμένη από τη πάγκακη λήθη, εύκολα δένεται ο άθλιος και τυφλός νους από κάθε τι το οποίο βλέπουμε ή ακούμε και σκεπτόμαστε". Και συμπληρώνει ένας άλλος άγιος: "Οι πολλές μέριμνες φέρνουν αμέλεια και λησμοσύνη και μας αφήνουν στάσιμους στην αρετή", διότι ο άνθρωπος δεν μπορεί ή μάλλον δεν έχει χρόνο να σκεφτεί τον Θεό. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας με τα συνεχή "πρόσχωμεν" μας υπενθυμίζει και μας βοηθάει να συγκρατούμε το νου μας, για να μην κλέβεται συνέχεια και παρασύρεται σε μάταιες φροντίδες, διότι "μεγάλη είναι η τυραννία της λησμοσύνης". Γιατί προκαλεί επικάλυψη των βασικών αναγκών της ζωής και προσθέτει όλο και νέες ανάγκες.

2. Η παρρησία και οι συχνές συναναστροφές. 

Αναφέρει ο Όσιος Ησύχιος: "Θα πρέπει να φεύγουμε την παρρησία, δηλαδή την υπερβολική οικειότητα με τους άλλους, όπως θα αποφεύγαμε το φίδι που λέγεται ασπίδα. Ακόμη τις πολλές παρέες και συναναστροφές σαν να ήταν φίδια ή οχιές…". Γιατί όμως αυτά; Διότι η παρρησία διώχνει από την ψυχή τον φόβο του Θεού. Έτσι οδηγείται κανείς στο "μη προσέχειν εαυτώ, αλλά ζην αδιαφόρως". Από την παρρησία οδηγείται ο άνθρωπος στο παραπανίσια λόγια. Παρρησία σημαίνει το να αγγίζει κάποιος τον άλλο χωρίς λόγο, να απλώνει το χέρι του σε κάποιον για να γελάσει, να βλέπει τον άλλον με αναίδεια. Όλα αυτά προκαλούνται από τη παρρησία που έχει επιφέρει στην ψυχή την έλλειψη του θείου φόβου και έκανε την ψυχή να ξεχάσει τον Θεό, την οδήγησε στην λήθη.

3.Η απιστία, η οκνηρία, η αμέλεια.
 

Η απιστία και η οκνηρία παραλύουν την θέληση και εξαφανίζουν το φως της γνώσεως στην ομίχλη της λήθης. Η αμέλεια που δείχνουμε για να γνωρίζουμε τις δωρεές του Θεού, μας οδηγεί στη ραθυμία και αυτή συνέχεια στη λήθη. Και στη λήθη τελικά οφείλεται η επικράτηση της άγνοιας μέσα μας.

4.Η έλλειψη της μνήμης του Θεού.
 

Το να θυμάται κανείς πάντα τον Θεό, έχει ως αγαθό αποτέλεσμα να έχει μέσα του αγωνιστικό φρόνημα. Όταν δεν Τον θυμάται, αρχίζει μέσα του μία πνευματική χαλάρωση που έχει ως αποτέλεσμα την λήθη, την λησμονιά του Θεού.

5.Η έπαρση. Η υπερτροφική ιδέα που καλλιεργήσαμε για τον εαυτό μας, θολώνει το νου μας. Ζαλισμένοι από τα κατορθώματά μας, ξεχάνουμε τον Θεό. Ο Αδάμ και η Εύα απελάμβαναν μέσα στον παράδεισο πλούσιες τις δωρεές του Θεού. Όταν όμως τους κυρίευσε ο λογισμός της υψηλοφροσύνης, τότε ξέχασαν τις υποσχέσεις του Θεού, ξέχασαν τον Θεό και υπάκουσαν στον πειρασμό.

6.Σήμερα η ανατροπή των αξιών της ζωής εύκολα οδηγεί τον άνθρωπο στη λήθη του Θεού.

7.Αλλά και τα διάφορα πάθη με τις αισθήσεις το ίδιο αποτέλεσμα έχουν. Ο Όσιος Θεόδωρος ο Εδέσσης μας λέει: "Η φιλαυτία και η φιληδονία διώχνουν από την ψυχή την μνήμη του Θεού ".Αλλά και ο θυμός, η οργή και η μέθη και διάφορα άλλα πάθη ψυχικά διώχνουν από μέσα μας τον Θεό, μας κάνουν ανίκανους να Τον σκεφθούμε και να Τον επικαλεστούμε. Σκοτισμένος ο νους από τα δεινά πάθη, αποξενώνεται από την πνευματική του αίσθηση. Το πεδίο της μνήμης έχει γίνει σκληρό από την κακότητα των παθών. Που να μείνει χώρος για τη μνήμη του Θεού!

Πίσω από όλα αυτά, βέβαια, είτε πάθη λέγονται, είτε άλλες καταστάσεις κρύβεται πάντοτε ο κατ’ εξοχήν Πονηρός, που είναι εισηγητής όλων αυτών των καταστάσεων. Και μάλιστα κρύβεται σαν τον λύκο που κρύβεται μέσα στην ομίχλη.

Αποτελέσματα

Η καταραμένη λησμοσύνη είναι αντίθετη στην καρδιακή προσευχή, όπως το νερό στην φωτιά. Και κάθε στιγμή της είναι ισχυρός αντίπαλος. Από τη λησμοσύνη καταντάμε στην αμέλεια και από την αμέλεια στην καταφρόνηση των θείων εντολών και τη ραθυμία και σε άλογες επιθυμίες και έτσι γυρίζουμε πίσω, όπως ο σκύλος στον εμετό του".

Αυτά αναφέρει για τα αποτελέσματα της λήθης ο άγιος Ησύχιος.

Και ακόμη: α) "Καλύπτει την ψυχήν" με πυκνή ομίχλη και δεν την αφήνει να δη το φως.

β)Οδηγεί στην ηδυπάθεια, δηλαδή στο κυνήγι της ηδονής, στην αδιαφορία για τον πόνο των άλλων. Πας ο επιλανθανόμενος του Θεού, ανάλγητος γίνεται", σημειώνει ο όσιος Μάρκος.

γ)Λήθη σημαίνει λησμοσύνη των εντολών του Θεού. Οι εντολές του Θεού ξεθωριάζουν μέσα μας και δεν μας προκαλούν καμία εντύπωση ή ενθουσιασμό.

δ) Έτσι δεν είναι μακριά ο δρόμος για το σκοτασμό του νου από την άγνοια.

Και ε)Η λήθη είναι το ασφαλές καταφύγιο του πονηρού από όπου ο πονηρός με ασφάλεια μπορεί να υποβάλλει τους λογισμούς του για την καταστροφή του ανθρώπου, λόγω της απιστίας και της αδιαφορίας του στα πνευματικά.

Θεραπεία

Μερικά από τα μέσα τα οποία υποδεικνύουν οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας είναι:

α) Ο αγώνας.

Ο αγώνας εναντίον της λήθης χρειάζεται σωστή και καλή γνώση του τρόπου καταπολεμήσεώς της. Ο αγώνας που πρέπει να καταβάλλει κάποιος είναι αγώνας για να ξεκολλήσει η ψυχή από τη σάρκα και τον κόσμο και να αναχθεί στα πνευματικά. Διότι η προσκόλληση στα αισθητά αποτελεί παρά φύσιν κατάσταση της ψυχής.

β) Χρειάζεται επιμονή.

Η επίμονη προσπάθεια για εφαρμογή των θείων εντολών στην πράξη έχει ιδιαίτερη σημασία. Η μνήμη δεν μπορεί να συγκρατήσει πράγματα που έμαθε θεωρητικά. Χρειάζεται προσπάθεια συνεχής. Η μεθοδική και επίμονη προσπάθεια εφαρμογής του θείου θελήματος οδηγεί σιγά σιγά στην εξαφάνιση των κακών συνηθειών και στην εμμονή στις καλές συνήθειες και επομένως στη μνήμη του Θεού και τη λησμοσύνη του κακού.
 

γ)Προσπάθεια και αποδοχή των λυπηρών της ζωής.
 

"Αν θέλεις να έχεις συνέχεια στη σκέψη σου την μνήμη του Θεού , μην διώχνεις ως άδικες τις θλίψεις που σου έρχονται, αλλά δέξου τες ως ερχόμενες δίκαια και διότι έπρεπε στη ζωή σου να συμβούν… Από των γεγονότων αυτών ανακινείται η μνήμη του Θεού και διώχνεται η λησμοσύνη", σημειώνει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής.

Στην προσπάθεια για την υπερνίκηση της λήθης ο καλλίτερος βοηθός μας είναι ο ίδιος ο Θεός.
"Κάνε εσύ το καλό που θυμάσαι και αυτό που δεν έχεις στο νου σου θα σου αποκαλυφθεί από τον Θεό , όταν έλθει η κατάλληλη ώρα ".

Ένα μικρό κεράκι νικάει το σκοτάδι , διότι το φως είναι κάτι που υπάρχει, ενώ το σκοτάδι είναι η απουσία του φωτός. Η μνήμη είναι κάτι που υπάρχει. Έτσι μία μικρή μνήμη του Θεού, μία μικρή προσπάθεια, μπορεί να σβήσει το σκοτάδι που προκαλεί η λήθη του Θεού.

Βασικός παράγοντας για να μη λησμονούμε τον Θεό, είναι δύο άλλα πράγματα: Η μελέτη του νόμου Του, και η μνήμη των ευεργεσιών Του. Ο προφήτης Δαβίδ είχε συνέχεια μέσα του τη μνήμη του Θεού και του θελήματός Του, γι’αυτό και έλεγε: "Εν τοις δικαιώμασί σου μελετήσω, ουκ επιλήσομαι του νόμου σου". "Εκολλήθην τοις μαρτυρίοις σου". "Εμελέτων εν ταις εντολαίς σου, ας ηγάπησα σφόδρα", και πλήθος άλλες αντίστοιχες εκφράσεις. Δεν μελετούσε περιστασιακά ή από καθήκον και μόνον τυπικά τον νόμο του Θεού, αλλά με συνέπειες για τη προσωπική του ζωή. Αποτέλεσμα αυτού του αγαλλιάματος της καρδιάς του, αυτού του σφοδρού πόθου που είχε για το Θεό, ήταν οι αλλεπάλληλες ευεργεσίες του Θεού, τις οποίες ποτέ δε λησμονούσε. Γι’αυτό και αναφέρει αλλού:"Αρχοντες κατ’εμού κατελάλουν", εγώ όμως "ηδολέσχουν εν τοις δικαιώμασί σου". Και στην Ιερό Ψαλτήρα σημειώνει επιγραμματικά και με τόνο: "Εις τον αιώνα ου μη επιλάθωμαι των δικαιωμάτων σου, ότι εν αυτοίς έζησάς με".

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της σφοδρής αγάπης για τον Θεό που είχε.
Και η σφοδρή αυτή αγάπη, ο διάπυρος ζήλος, είναι κάτι που διώχνει το θηρίο της λησμοσύνης από μέσα μας.
Τα κακά αποτελέσματα της λήθης τα γιατρεύει μία αυστηρή φύλαξη του νου και η αδιάκοπη επίκληση του ονόματος το Ιησού Χριστού.
Τόσο συχνή που να μας πει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: "Προτιμότερο είναι να μνημονεύει κανείς τον Θεό, παρά να αναπνέει. 
Και αν πρέπει να πω μαζί με τον Μωυσή θα έλεγα, και όταν πέφτουμε στο κρεβάτι και όταν σηκωνόμαστε και όταν κάνουμε οτιδήποτε άλλο, να τυπώνουμε στη μνήμη μας τον Θεό για να πετύχουμε την καθαρότητα της καρδιάς". "Εμνήσθην του Θεού και ευφράνθην", τονίζει ο προφήτης Δαβίδ.

Αν λοιπόν η μνήμη του Θεού ευφραίνει την ψυχή μας , ας μα δυσκολευόμαστε και ας μην διστάζουμε να απολαμβάνουμε τη μνήμη του Θεού. Με τη μνήμη αυτή "ουρανός η διάνοια γίνεται".
Έτσι απομακρύνεται η "παγκάκιστη λήθη", αποφεύγεται ο σκοτασμός του νου και ανατέλλει στις καρδιές μας το φως της γνώσεως του Χριστού.

Γ΄ Η ΡΑΘΥΜΙΑ

Γενικά περί ραθυμίας και αποτελέσματα αυτής
Η ραθυμία είναι ο τρίτος γίγαντας του θέματός μας.
Αποτελεί μία από τις πολύ μεγάλες παθολογικές καταστάσεις του νου και συγγενεύει πολύ με τις δύο προηγούμενες καταστάσεις, την άγνοια και τη λήθη. Είναι, θα λέγαμε, μία τεμπελιά, οκνηρία, αδιαφορία, δυσκινησία και ότι ανάλογο μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς για να μπορέσει να την χαρακτηρίσει από πνευματικής απόψεως.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο είναι και αυτό ένα γνώρισμα της ανθρώπινης φύσεως."Ράθυμος η ανθρώπινη φύσις και τη ανέσει και τη τρυφή μάλλον εαυτήν επιδίδωσι". "Οξύρροπος προς απώλειαν", θα μας πει σε άλλο σημείο, όχι διότι κατασκευάσθηκε έτσι από τον Θεό, αλλά "παρά την εκ προαιρέσεως ραθυμίαν".
Και αυτής η ρίζα βρίσκεται στην υποδούλωση της ψυχής στις αισθήσεις του σώματος και στον κόσμο των αισθητών. Η ρίζα της βρίσκεται μέσα στην ψυχή, μέσα στον σκοτισμένο μας νου, που χάνει την θέση της υπεροχής του με την υποδούλωσή του στα υλικά.

Ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός βλέπει την ρίζα της στην αφροσύνη. "Εκ γάρ αφροσύνης γένεται η ραθυμία", μας αναφέρει. "Αν φρόνησις είναι η υγεία του λογικού και η φωτισμένη κατάσταση με συνεχή επαγρύπνηση, τότε αφροσύνη είναι το εντελώς αντίθετο. Είναι μέθη του λογικού, σκοτισμός του νου και άνοια", αμυαλωσύνη και πονηρία γενικά και κατάπτωση των πνευματικών δυνάμεων σε μία χαλάρωση, όπου όλα είναι επιτρεπτά.

Η ραθυμία είναι αποτέλεσμα μιας γενικής καταπτώσεως της ψυχής που την χαρακτηρίζει το σκοτάδι και η πνευματική τύφλωση. Αναφέρει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής: "Η ραθυμία είναι αυτή που υφαίνει το σκοτεινό ρούχο του μαύρου σύννεφου και το κάλυμμα της ψυχής".

Αυτή κάνει τον άνθρωπο "εις την των αλόγων εκπίπτειν θηριωδίαν". Από ραθυμίας γίνεται φαύλος, και γίνεται σκληρή η ψυχή του. "Η ψυχή του ανθρώπου είναι μαλακή και πλάθεται εύκολα. Παθαίνει όμως ότι και το νερό του Δούναβη, που γίνεται σκληρό σαν πέτρα από το κρύο όταν παγώσει. Το ίδιο παθαίνει και η ψυχή μετά την αμαρτία και την πολλή ραθυμία. Γίνεται σκληρή σαν την πέτρα".

Η ραθυμία κάνει ακόμη βαρύ και ανυπόφορο στην ψυχή το νόμο του Θεού. "Τι μας κάνει ναφαίνονται βαριές οι εντολές;" ρωτάει ο άγιος Χρυσόστομος. "Η ραθυμία μας", απαντά. Όπως δηλαδή, αν δείχνουμε προθυμία, μας φαίνονται και τα βαριά ελαφριά, έτσι και όταν δείχνουμε ραθυμία, και τα ελαφριά θα μας φανούν δύσκολα.

Πίσω από την ραθυμία κρύβεται ο διάβολος. "Δεν φοβάσαι μήπως… εξ αιτίας της ραθυμίας σου ξεπηδήσει κάποιος δαίμονας και βρίσκοντας την ψυχή σου χωρίς απασχόληση και ανέτοιμη, μπει σε αυτήν με όλη του την ευκολία, εφόσον το σπίτι σου δεν έχει πόρτα";

Πραγματικά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος, όταν δεν υπάρχει προσοχή και φροντίδα για τα πνευματικά, να μας κάνει ο πονηρός ότι θέλει. Οι δύο υπέροχες παραβολές των ταλάντων και των δέκα παρθένων μας ζωγραφίζουν πολύ χαρακτηριστικά τα αποτελέσματα της ραθυμίας. Για τον Αδάμ ο Μ. Βασίλειος αναφέρει ότι "ενύσταξεν δια της ραθυμίας ο λογισμός αυτού". Αλλά και ο Ιούδας"διά της ραθυμίας δούλος εγεγόνει του εχθρού".

Η καταπολέμηση της ραθυμίας

1. Η άσκηση βίας.

Χρειάζεται βίαιη εξέγερση του εαυτού μας εναντίον του εαυτού μας. Χρειάζεται δηλαδή βία. Και βία είναι "η βίωση του σωματικού πόνου και μόχθου σε όλα".
Κατά τον Μ. Βασίλειο "βία είναι η καταπόνηση του σώματος που θεληματικά υπομένουν οι μαθητές του Χριστού με την άρση των δικών τους θελημάτων και της σωματικής ανέσεως, αλλά συνδεδεμένη και με την φύλαξη και την τήρηση όλων των εντολών του Χριστού".
Η βία "αποκαθαίρει τον νου", τον εξυψώνει, τον εξαγιάζει, καταβάλλει την ραθυμία και μαζί της όλες τις ολέθριες ψυχικές δυνάμεις.
Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος μας δίνει πιο καθαρά τον τρόπο της καταπολεμήσεως της ραθυμίας με τη βία. "Το βιάζεσθαι εαυτόν εν πάσι"το να βιάζει κανείς τον εαυτό του σε όλα, αυτή είναι η οδός του Χριστιανού. Δηλαδή: "Να βιάζει τον εαυτό του στο καλό, έστω και αν η καρδιά του δεν το θέλει. Να βιάζει τον εαυτό του σε αγάπη, έστω και αν δεν έχει αγάπη. Να βιάζει τον εαυτό του στο να λυπάται τον άλλον, έστω και αν δεν αισθάνεται λύπη για τον άλλον… Να βιάζει τον εαυτό του σε προσευχή, έστω και αν η προσευχή του δεν είναι πνευματική…". "Βία φύσεως διηνεκής", θα μας έλεγε ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
Με την βία επιχειρείται μία εισβολή στα βάθη της ψυχής για να καταλυθεί η ραθυμία που φωλιάζει μέσα μας. Στην αρχή θα γίνει ο αγώνας μας εξωτερικά και χωρίς να καταλαβαίνουμε τίποτε. Μηχανικά. Κατόπιν όμως με την άσκηση ή ψυχή θα αγαπήσει την κατάσταση αυτή και θα γίνει ύστερα από μακρά άσκηση βίας εσωτερική η εξωτερική εργασία, πηγαία.
Αυτή την προτροπή κάνει και ο Μ. Βασίλειος. "Η βασιλεία των ουρανών δεν ανήκει στους ράθυμους, αλλά σε εκείνους που βιάζουν τον εαυτό τους. Και οι βιαστές την αρπάζουν. Αν θέλεις λοιπόν να αρπάξεις τον ουρανό, μην είσαι ράθυμος, αλλά γίνου βιαστής. Σφίξε τον τράχηλό σου κάτω από τον ζυγό του Χριστού… Μη περιεργάζεσαι τα ξένα σφάλματα…". Και ο λόγος του επειδή απευθύνεται σε μοναχούς, είναι πολύ κοφτερός: "Μη νομίζεις ότι θα σωθούν όλοι όσοι κάθονται στο Μοναστήρι". Και αυτοί πρέπει να βιάσουν τον εαυτό τους σε όλα, διώχνοντας την αδηφάγο ραθυμία.
Βέβαια μέσα στα ασκητικά κείμενα υπάρχει πλήθος παραδειγμάτων με τα οποία οι Πατέρες βίαζαν τον εαυτό τους και έδιωχναν την ραθυμία.
Κάποιος από τους πατέρες έβαλε κανόνα να μη βγει από το κελί του όλη τη Μ. Τεσσαρακοστή. Με συνέργεια όμως του πονηρού το κελί του γέμισε από αναρίθμητους κοριούς. Τότε ασκώντας βία επάνω στον εαυτό του είπε: Και να πεθάνω ακόμη δεν θα βγω από το κελί μου. Την Τρίτη Εβδομάδα των Νηστειών κατά παράξενο τρόπο βλέπει ένα πλήθος από μυρμήγκια το οποίο εξαφάνισε τους κοριούς!
Έτσι ασκούσαν βία πάνω στον εαυτό τους οι πατέρες εκείνοι, πράγματα τα οποία μερικά για μας είναι αδιανόητα σήμερα.
Η άσκηση βίας στον εαυτό μας είναι σχετικά εύκολη για την υπερνίκηση της ραθυμίας και των θλιβερών της συνεπειών στην πνευματική μας ζωή. Κάτι πολύ πιο ευχάριστο από τους κόπους και τις θανάσιμες συνέπειες της ραθυμίας και της άσκοπης ζωής μέσα στην άνεση και την αδράνεια. Γι’ αυτό και επίκαιρη είναι η προτροπή του αγίου Εφραίμ του Σύρου: "Κουράσου και πόνεσε κοπιάζοντας σωματικά, για να αποφύγεις τους κόπους και τις δυσάρεστες συνέπειες των χωρίς κόπο μάταιων λόγων".

2. Μνήμη θανάτου.
 

Η μνήμη του θανάτου είναι ένα δυνατό όπλο και αποτελεσματικό για την ψυχή εκείνη που έχει πέσει στον βαθύ της ραθυμίας ύπνο.
Αυτή η μνήμη γεννάει το πένθος, προτρέπει σε εγκράτεια, υπενθυμίζει τη γέννα, είναι μητέρα προσευχής και δακρύων, προφυλάγει την καρδιά από την εμπαθή προσκόλληση στα γήινα, οδηγεί στην διάκριση και στον φόβο του Θεού, βοηθάει στην τήρηση των εντολών του Θεού και αντιμετωπίζεται με θάρρος ο πνευματικός αγώνας.
Αναφέρει σχετικά ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος για τη μνήμη του θανάτου: "Γι’ αυτό είναι αναγκαία η μνήμη του θανάτου, διότι οδηγεί σε πνευματική δραστηριοποίηση τον άνθρωπο και τον ωθεί στη πραγμάτωση της αρετής. Ειπώθηκε πως δεν είναι δυνατόν να ζήσει κανείς με ευσέβεια, αν δε λογαριάσει την κάθε μέρα του ως την τελευταία της ζωής του… Η μνήμη το θανάτου κάνει την καρδιά άφοβη γιατί την απελευθερώνει από κάθε άλλο φόβο".
Αυτά τα λίγα ρανίσματα από τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος είναι πολύ χαρακτηριστικά για το πόσο ωφέλιμη είναι η μνήμη του θανάτου για την αποδίωξη της ραθυμίας από την ψυχή μας.

3. Ακόμη πιο βοηθητικό βέβαια είναι και η μνήμη του Θεού.
 

Ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου είναι λειτουργικός. Ζει για να υμνεί και να δοξάζει τον Δημιουργό και Θεό του. Δεν εννοείται βέβαια με αυτό μία τυπική προσευχή. Αλλά πρέπει να είναι μία ενσαρκωμένη προσευχή, διότι τότε η ζωή του γίνεται πραγματική, όταν ολόκληρη γίνεται ένας καιρός προσευχής. Και μας αναφέρει και ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος: "Ο χριστιανός εαυτού εξουσίαν ουκ έχει, αλλά Θεώ σχολάζει". Είναι πράγματι μία υψηλή αποστολή την οποία μπορεί να κατορθώσει κανείς αγωνιζόμενος εναντίον όλων των παθών και ιδιαιτέρως εναντίον των τριών αυτών γιγάντων· της άγνοιας, της λήθης και της ραθυμίας.

Τελειώνουμε με τις σοφές συμβουλές του όσιου Μάρκου του Ασκητή, ο οποίος έδωσε και την ονομασία στα τρία αυτά πάθη και τα ονόμασε Γίγαντες:

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
 

"Αφού ντυθείς αυτά τα όπλα της αρετής με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, με κάθε είδους προσευχή και δέηση, με γενναιότητα και ανδρεία, θα κατανικήσεις τους τρεις γίγαντες των πονηρών δαιμόνων που αναφέραμε. Με την άριστη μνήμη του Θεού, σκεπτόμενος πάντοτε όσα είναι αληθινά, όσα είναι σεμνά και όσα είναι σεβαστά, όσα είναι σύμφωνα με το δίκαιο, όσα έχουν καλή φήμη, και οποιαδήποτε άλλη αρετή και έργο που είναι άξιο επαίνου, θα νικήσεις την παγκάκιστη λησμοσύνη και θα την διώξεις μακριά σου.
Με την φωτισμένη και ουράνια γνώση, θα εξαφανίσεις την καταστρεπτική και σκοτεινή άγνοια.

Με την κάλλιστη και γεμάτη από αρετή προθυμία, θα διώξεις μακριά την άθεη ραθυμία, που φυτεύει μέσα στην ψυχή το κακό.
Αυτές τις αρετές αφού τις αποκτήσεις, όχι με την προαίρεση μόνο, αλλά πραγματικά – με την βοήθεια του Θεού και με την συνεργασία του Αγίου Πνεύματος – με πολλή προσοχή και προσευχή, θα μπορέσεις να γλυτώσεις από τους τρεις δυνατούς γίγαντες του πονηρού που αναφέραμε. Διότι η συνύπαρξη αληθινής γνώσεως και μνήμης λόγων Θεού και αγαθής προθυμίας, που με την βοήθεια της ζωντανής χάριτος θα εγκατασταθεί με αγώνα στην ψυχή και θα διατηρηθεί με επιμέλεια, εξαφανίζει από την ψυχή και καθιστά ανύπαρκτο κάθε ίχνος λησμοσύνης και άγνοιας και ραθυμίας.

Και τότε βασιλεύει η θεία χάρις μέσα στην ψυχή στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν".


(Αγ. Μάρκος ο ασκητής. Φιλοκαλία τόμος Α’ σελ. 175-176).
_________________
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με !

 

ΠΗΓΗ /Αντιγραφή

ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ "ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ...!!!" ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗ

Σιωπούν οι ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ, ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ και ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ!
ΓΙΑΤΙ;
Σε ποιούς ήταν εμπόδιο, για τα άνομα σχέδιά τους,  ο ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ;
ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ;;;;;
ΒΕΝΙΖΕΛΕ, ΑΚΟΥΣ;;;; 





ΟΛΟΙ τότε, φώναζαν ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ!!! Κι όμως...Το μαρτύριο του κανονικώς εκλεγμένου, αναγνωρισμένου από τους πάντες και στη συνέχεια πραξικοπηματικά και παρανόμως εκθρονισθέντος και φυλακισθέντος 140ου Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Ειρηναίου Α΄συνεχίζεται!!! 

Σήμερα λοιπόν η σκέψη μας, η προσευχή μας, η αγάπη μας είναι μαζί Του. Σήμερα λοιπόν δεν θα γράψουμε τίποτε άλλο, δεν θα αναφερθούμε σε κανένα από τα θέματα της επικαιρότητας όσο σοβαρό κι αν είναι. 

Γιατί άλλωστε τι πιο σοβαρό υπάρχει από τη βάρβαρη, αναίτια, άδικη, χωρίς δίκη, φυλάκιση ενός ανθρώπου; Τι πιο αντεθνικό, αντιχριστιανικό και εν τέλει απάνθρωπο από τον εγκλεισμό ενός ανθρώπου και την στέρηση του δικαιώματος να εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα, να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να επικοινωνεί με τους αγαπημένους του ανθρώπους μπορεί να υπάρξει;Τέλος τι πιο υποκριτικό, πιο άθλιο, πιό άνανδρο από το να φοβάσαι τόσο πολύ έναν ανήμπορο(;) φυλακισμένο έτσι ώστε να μην τολμάς να τον αντιμετωπίσεις ενώπιον ενός κανονικού τακτικού δικαστηρίου. 

 Κι όλα αυτά αγαπητοί αναγνώστες όχι στον μεσαίωνα! Όχι σε κάποια δικτατορία της Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής!  

Όλα αυτά συμβαίνουν σήμερα,  στην μοναδική-όπως αυτοδιαφημίζεται-δημοκρατία της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ με την συναποδοχή-συγκάληψη-υποστήριξη των κυβερνήσεων της Ιορδανίας, της Ελλάδος, της Παλαιστίνης, την ανοχή της Ε.Ε και του πολιτισμένου(;) κόσμου και δυστυχώς των κατ’ όνομα μόνον ορθοδόξων πνευματικών ηγετών, των ίδιων δηλαδή που το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2001 στις 12.00μμ στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ φώναζανΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ!...




Τον προσφωνούσαν με κάθε είδους κολακευτικό επιθετικό προσδιορισμό για να ψάλλουν τέλος «στεντορεία τη φωνή» τη φήμη Του: ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ, του Μακαριωτάτου, Θειωτάτου τε και Παναγιωτάτου, Πατρός ημών και Πατριάρχου της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και Πάσης Παλαιστίνης, Συρίας, Αραβίας, πέραν του Ιορδάνου, Κανά της Γαλιλαίας και Αγίας Σιών, Πολλά τα Έτη!!!
Για να θυμούνται όσοι ξέχασαν και να μαθαίνουν όσοι δεν γνωρίζουν...
Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2001.
 
Ξημερώνει. Απ’ την έρημο της Ιουδαίας ανατέλει η μεγάλη μέρα, η Άγια Μέρα, αυτή που καταδεικνύει την αλήθεια της Ορθοδοξίας, αυτή που αποδεικνύει πως «Ζεί Κύριος ο Θεός και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων». Είναι άϋπνος, αλλά πολύ ξεκούραστος και ήρεμος συνάμα. Μιά αραιή ομίχλη καλύπτει την Αγία Πόλη. Κάθεται απέναντί της στο όρος των ελαιών, τον τόπο της τελευταίας προσευχής του Κυρίου. Εκεί όπου ο Κύριος είδε την Ιερουσαλήμ και έκλαψε γι’ αυτή και είπε: 
«ὅτι Εἰ ἔγνως καὶ σὺ καὶ γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου· ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν, καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοί λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ’ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου.» (Μάρκος ΙΘ’42-44)
«῾Ιερουσαλὴμ ῾Ιερουσαλήμ, ἡ ἀποκτέννουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν! ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ἐπισυνάγει ὄρνις τὰ νοσσία ἑαυτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε. ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. λέγω γὰρ ὑμῖν, οὐ μή με ἴδητε ἀπ᾿ ἄρτι ἕως ἂν εἴπητε, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.» (Ματθαίος ΚΓ’37-39)
Τα τείχη της παληάς πόλης βάφονται χρυσά. Όποιος δεν έχει δεί την Ιερουσαλήμ αυτή την ώρα δεν μπορεί να νοιώσει τι σημαίνει μεγαλείο και ταυτόχρονα υπερκόσμια γαλήνη και ταπείνωση. Στην πόλη αυτή που τα 3,000 χρόνια της ιστορίας της διεκδίκησαν όσοι την είδαν, στην Ιερουσαλήμ του Δαυίδ και του Χριστού, στην πόλη αυτή την ευλογημένη αλλά και τόσο «ξεροκέφαλη» πρός τα «παιδιά και τους προφήτες της» νοιώθεις να βουλιάζεις μέσα στην ιστορία, να «χάνεσαι» ακολουθώντας τα βήματα του Ιησού στα στενά της δρομάκια, στις αυλές και τις ταράτσες της, στις πλατείες και τις στοές της.
Ποτέ και πουθενά δεν νοιώθεις την ένταση και την ποιότητα των συναισθημάτων της Ιερουσαλήμ. Ποτέ και πουθενά δεν νοιώθεις ταυτόχρονα δίπλα σου το μεγαλείο και την ταπεινότητα, την αύρα της παρουσίας του Εμμανουήλ, (στα εβραϊκά σημαίνει μεθ’ ημών ο Θεός) και την κυριαρχία του «άρχοντος του αιώνος τούτου», τουτέστιν του Διαβόλου.
Επανέρχεσαι στο σήμερα. Ξαφνικά ο αγέρας γέμισε ήχους καθώς η αραιή ομίχλη πήρε να διαλύεται κι ο ήλιος όρμησε πάνω στην Ιερουσαλήμ, από το όρος Σκόπους, εραστής σωστός.
Καμπάνες απαντούν σ' άλλες καμπάνες. Η Αγία Πόλη απλώνεται μέσα στην αγωνία και τη τρισχιλιετή της μακαριότητα, σε προσευχή και προσμονή, πάνω στους λόφους Οφέλ, Σιών, Μορία, Σκόπους, Ελαιών. Γιερουσαλάϊμ, το σπίτι της ειρήνης, μιας ειρήνης που δεν ήλθε ποτέ. 
Η πόλη που αποφάσισε να χτίσει το Ναό Του ο ΓΙΑΧΒΕ, O «Φοβερός Θεός των Εβραίων.»
- Κι αν με ρωτήσουν ποιο είναι τ' όνομά Σου τι να τους πω που ξέρεις πόσο αμφιβάλλουν; Ζητά καθοδήγηση ο Μωϋσής στην αφιλόξενη έρημο...
Κι Εκείνος απάντησε:
- Πες τους πως είμαι Αυτός που είμαι, Αυτός που κάνει τα πράγματα να γίνονται, Εκείνος τέλος που τις υποσχέσεις Του πάντοτε τις κρατάει.
Αυτός είναι ο Θεός λοιπόν που έφερε τα πράγματα έτσι ώστε στην πόλη αυτή...τα Ιεροσόλυμα το «ευγενές το γένος των Ρωμιών», να κυριαρχεί σ' όλα τα χριστιανικά τα ιερά ακόμα και με μουσουλμάνικο «αχτιναμέ» , Τζερούσαλεμ, Γιερουσαλήμ, Αλ-Κούτς , (η Ιερή).
Ιερουσαλήμ, «θεμέλιο της διπλής ειρήνης» ή ακυβέρνητη κι αιματόβρεχτη πολιτεία; Οικεία και απόκοσμη. Ιερή ή καταραμένη; Πόλη λητή, πόλη σιωπηλή. Πόλη κολαστήριο και καθαρτήριο μαζί. Αιώνια Πόλη κέντρο του κόσμου, Πόλη της πίστης. Ιερουσαλήμ κόρη Σιών, Μητέρα των Εκκλησιών, Θεού κατοικητήριο, Πόλη του Μεγάλου Βασιλέως. Πραγματική και ονειρεμένη. Φορτωμένη με τρούλους, καμπαναριά και μιναρέδες, με τη γεύση του ρεβιθιού και του ρόδου, και τη μυρωδιά του αίματος. Τη σφραγίδα της σπαρακτικής θλίψης. Αναδίδει μια εντύπωση γαλήνης και παραμυθίας, ένα αίσθημα εξαγνισμού. Την άφθαρτη ελπίδα.
Κατηφόρισε προς τον κήπο της Γεθσημανή, τον τόπο της τελευταίας προσευχής Εκείνου. Κάποιο ξεχασμένο αϊδονάκι ακόμη κελαηδούσε. Έβγαλε τα σαντάλια του, φορτώθηκε τον τεράστιο ξύλινο σταυρό στον ώμο του πάνω από το χιλιομπαλωμένο ράσο και ξεκίνησε τον ανήφορο της τελευταίας διαδρομής για τη Σταύρωση και το σκοτάδι, την Ανάσταση και το φως. Τόχε «τάμα» από τότε που ξεκίνησε αυτή η διαδικασία της διαδοχής του Μακαριστού πια 139ου Πατριάρχη Ιεροσολύμων κυρού Διοδώρου 9 μήνε ς πριν στις 19 του Δεκέμβρη του 2000. Τόχε τάμα πως αν ο ταπεινός λευϊτης, ο γόνος της Σάμου που τόσους Πατριάρχες έδωσε στην αιματοβαμμένη και αγιοβάδιστη Γη, γινόταν ο νέος Πατριάρχης θα περπάταγε στο δρόμο του Σταυρού, την Οδό του Μαρτυρίου, την VIA DOLOROSA, την μέρα που θα ενθρονιζόταν, ξεκινώντας μόλις ο ήλιος ξεπροβάλλει από την έρημο του Ιούδα...
Προσπέρασε το μοναστήρι του Αγίου Στεφάνου, τόπο λιθοβολισμού του πρωτομάρτυρα των χριστιανών όλου του κόσμου, εκεί που ο τότε Σαύλος και μετέπειτα Παύλος φύλαγε τα ρούχα εκείνων που σκότωναν τον μάρτυρα. 
Ανηφόρισε προς την πύλη των Λεόντων ή πύλη του Αγίου Στεφάνου. 
Έπρεπε να βιαστεί και πως να προχωρήσεις γρήγορα μ’ αυτό το Σταυρό στον ώμο, προχωρώντας προς τη δική του Σταύρωση. Θα ζούσε άραγε να δει την Ανάσταση; Τη δική του, του Πατριάρχη και πατέρα του, του Πατριαρχείου. Τώρα ήταν πιά μέσα απ’ τα τείχη. 
Σταμάτησε στο σπίτι που γεννήθηκε η Παναγία, στο Μοναστήρι των Αγίων Ιωακείμ και της Άννης. Ακούμπισε για λίγο το Σταυρό στο έδαφος. Ο ιδρώτας έσταζε ποτάμι από το πρόσωπό του και σε χοντρές σταλαγματιές έμπαιναν και στα μάτια του που τον έτσουζαν. Ξαναπήρε το Σταυρό και προσπέρασε την κολυμπήθρα της Βηθεσδά εκεί που ο Ιησούς Χριστός θεράπευε τους παραλυτικούς
Έφτασε στο Πραιτώριο, τον τόπο που καταδικάστηκε ο Αθώος, τον τόπο του φρικτού μαρτυρίου Του εκεί που το τελειότερό Του δημιούργημα σήκωσε το φραγκέλιο για να χτυπήσει τον Πατέρα και Σωτήρα του. Προχώρησε σέρνοντας τα πόδια του για να φτάσει στο σημείο που οι Ρωμαίοι φόρτωσαν στον Ιησού τον Σταυρό του μαρτυρίου Του. Γονάτισε με τον σταυρό στον ώμο κι έκλαψε από συγκίνηση, αγωνία κι ευγνωμοσύνη για Εκείνον που μέσα σε τόσο αφόρητο πόνο, τόση άφατη θλίψη, με τη γεύση της αχαριστίας για τον περιούσιο λαό στην ψυχή, βρήκε τη δύναμη να σέρνεται σαν καταραμένος με το Σταυρό που θα γινόταν Το σύμβολο της ελπίδας και της νίκης ενάντια στο κακό και το θάνατο. 
Εκεί που υπάρχει το περίφημο γλυπτό του Ταντέους Ζιελίνσκυ πάνω από την είσοδο του πολωνικού παρεκκλησίου, στην οδό El-Wad, κατέρρευσε στο πλακόστρωτο μαζί με τον Ιησού, σαν να μην πέρασε ποτέ ούτε μιά μέρα 2000 χρόνια περίπου μετά. Ξάπλωσε κάτω από τον ασήκωτο σταυρό που όλο και βάραινε καθώς περνούσε η ώρα κι έκλαψε: για τις αμαρτίες του, για τον πόνο που είχε προκαλέσει στους ανθρώπους που τον αγαπούσαν, για την απιστία του, για την λειψή του αγάπη, για τα λάθη που θα κάνει ακόμη όσο ζει, όλη η ζωή του λάθος...
Σύρθηκε κι ανασηκώθηκε με πόνο κι αγωνία. Εκεί που ο Χριστός, ο Γιοσούα συναντήθηκε με την Μαρία, μητέρα, αδελφή και τέκνο Του. 
Κατέρρευσε οριστικά. Το λιπόσαρκο κορμί του δεν μπορεί φέτος να σηκώσει τον βαρύ σταυρό. Άραγε θα βρεθεί για τούτον ένας άλλος Σίμων Κυρηναίος να τον βοηθήσει;
Ένα παγωμένο χέρι του έσφιξε την καρδιά...Θα Τον άφηναν άραγε οι «σκιές» οι άνθρωποι του σκοταδιού, (Εμπλοκή της MOSSAD στην εκλογή του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Ειρηναίου) να κάνει πράξη το πρόγραμμά του για την αναγέννηση του Πατριαρχείου, να εφαρμόσει το όραμά του για μια Αδελφότητα αντάξια της ιστορίας και του προορισμού της, να ξανακάνει το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αυτό που υπήρξε, δηλαδή, το Τάγμα των Σπουδαίων του Παναγίου Τάφου;
Έφτασε στο σημείο που η Βερονίκη σκούπισε το καταματωμένο, το καταϊδρωμένο πρόσωπο του Χριστού με το αραχνοϋφαντο πέπλο της και ώ του θαύματος, το άγιο αυτό πρόσωπο αποτυπώθηκε ανεξίτηλα πάνω του. Πήρε να κλαίει...δεν ένοιωθε πια το κορμί του αλλά δεν εκλαιγε γι αυτό. 
8 μήνες δοκίμασαν τα ΠΑΝΤΑ!!! 
Διαβάστε εδώ άρθρο της εφημερίδας GLOBES που δείχνει πως προετοίμαζαν οι «λύκοι» το «κυνήγι» τους...
Καθυστερήσεις, πολιτικές επαφές, ίντριγκες, εκβιασμούς, απειλές, δωροδοκίες, εξαγορές, κράτη ολόκληρα συντάχτηκαν προκειμένου να μην γίνει Πατριάρχης ο Ιεραπόλεως Ειρηναίος. «ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ» τον αποκάλεσαν. «Φίλο τον τρομοκρατών» τον ανέβαζαν, «άπειρο και άσχετο με τα προβλήματα της περιοχής» τον κατέβαζαν γιατί λέει ήταν 20 χρόνια στην Αθήνα Έξαρχος. Στο τέλος έφτασαν στο σημείο οι «αδελφοί του» Επίσκοποι εις τύπον Χριστού υποτίθεται, ναΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΝ !!! τον Υπουργό Δικαιοσύνης του Ισραήλ 
για την «γενναία και δύσκολη» απόφασή του να ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ τον «ενοχλητικό» ανταγωνιστή και συνυποψήφιο, τον Ειρηναίο δηλαδή!!! Υπουργοί, Πρόξενοι, Πρεσβευτές, Σύμβουλοι Προέδρων, λομπίστες και τυχοδιώκτες πηγαινοερχόταν μέχρι που να πετύχουν το ποθητό αποτέλεσμα που ήταν η διαγραφή από τη λίστα των υποψηφίων. Τόσο έτρεμαν το «αουτσάϊντερ» τον «χαμένο από χέρι» που δεν τον ήθελαν καν συυποψήφιο!!! Άλλωστε είναι βολικότερο να τρέχεις μόνος σου σ’ έναν αγώνα δρόμου!
Έφριξε το σύμπαν από την άδικη, την καταχρηστική και παράνομη απόφαση του Ισραήλ τον Ιούλιο του 2001. Έφριξε ο κόσμος από την τόση απροκάλυπτη αχαριστία των ευεργετηθέντων προς τους ευεργέτες.
Διαβάστε εδώ την δήλωση-διαμαρτυρία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλου
Διαβάστε εδώ την δήλωση του Πατριάρχη Ειρηναίου στο 2ο κανάλι της Ισραηλινής Τηλεόρασης

 
Αλλά επειδή όπως λέει ο θυμόσοφος λαός αγαπάει ο Θεός τον κλέφτη αγαπάει όμως και τον νοικοκύρη, όλα αυτά τα «παλληκάρια» λογάριαζαν «χωρίς τον ξενοδόχο», κοινώς χωρίς τον Θεό. Κι επειδή το άδικο ουκ ευλογείται, σύντομα οι διαγραφές ήρθησαν από τον ίδιο τον τότε Πρωθυπουργό του Ισραήλ τον Αριέλ Σαρόν που είναι αμφίβολο αν ποτέ άλλωτε στην προσωπική του διαδρομή υποχώρησε τόσο άτακτα μετά την παρέμβαση υπερ του Νόμου και βεβαίως και του διαγραφέντος παρανόμως υποψηφίου Πατριάρχου Ειρηναίου του διακεκριμένου νομικού, Καθηγητού κ. Γιαακόβ Νεεμάν. (νυν Υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ). 

 
Διαβάστε εδώ το σχετικό έγγραφο
Διαβάστε επίσης την νομική άποψη για το ζήτημα των διαγραφών διακεκριμένων Ελλήνων καθηγητών
Διαβάστε επίσης πως παρουσιάστηκε το ζήτημα από τα Ισραηλινά ΜΜΕ
Διαβάστε ακόμη ένα δελτίο της Ισραηλινής κρατικής τηλεόρασης για το ζήτημα

Αλλά πως έφτασε ως εδώ;;;Από την αρχή της «κούρσας διαδοχής» Διοδώρου φάνηκε ότι κάποιοι που κινούταν τότε αλλά και μέχρι σήμερα στη σκιά, πλάσματα του σκοταδιού δεν ήθελαν για δικούς τους λόγους να επιτρέψουν με κανέναν τρόπο την εκλογή Ειρηναίου. 




 
Διαβάστε εδώ ένα ΑΓΝΩΣΤΟ μέχρι σήμερα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Την επιστολή του Πατριάρχη Ειρηναίου, τότε υποψηφίου προς τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδος, κ.κ. Σημίτη και Γεώργιο Α. Παπανδρέου που τους ενημέρωνε για τα όσα απαράδεκτα συνέβαιναν στα Ιεροσόλυμα, κατονομάζοντας τους υπαιτίους!!!


 
Στο φώς της δημοσιότητας ολόκληρη η επιστολή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου στον πρώην Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή για τα τεκταινώμενα στους Αγίους Τόπους που δίχασαν την Αγιοταφική Αδελφότητα το 2005 

Η ΕΚΛΟΓΗ
Κι έτσι την Δευτέρα 13 Αυγούστου 2001 ο Μητροπολίτης Ιεραπόλεως και μέχρι τότε και επί 20 χρόνια Έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Ελλάδα κ. Ειρηναίος εκλέγεται Πατριάρχης Ιεροσολύμων και Πάσης Παλαιστίνης, 140ος Πατριάρχης με το όνομα ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ Α’. 

 
Διαβάστε εδώ το βιογραφικό του Πατριάρχη Ειρηναίου 
Για την ιστορία οι ψήφοι στο στάδιο του «τριπροσώπου» ήταν: 
Μητροπολίτης Ιεραπόλεως Ειρηναίος 7 ψήφοι
Μητροπολίτης Βόστρων Τιμόθεος 5 ψήφοι
Μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος 5 ψήφοι
Ευθύς φάνηκε το πνεύμα καταλλαγής, συμφιλίωσης και πατρικής στοργής που ο νέος Πατριάρχης ήθελε να αποτελέσει το κυρίαρχο της πατριαρχίας του που μόλις άρχιζε. Χαρακτηριστικά τα πρώτα λόγια του, μετά την εκλογή όταν συνοδευόμενος από τα μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου στην παλαιά αίθουσα του θρόνου στο Πατριαρχείο.

 
Διαβάστε εδώ την πρώτη ανακοίνωση του Associated Press για την εκλογή Ειρηναίου



 
Η ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ 

Το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2001, όλη η Παληά Πόλη της Ιερουσαλήμ ήταν μια ελληνική πολιτεία. Εκεί έφτασαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωστής Στεφανόπουλος, ο Υπουργός των Εξωτερικών κ. Γεώργιος Α. Παπανδρέου, εκεί παρουσία ΟΛΩΝ των εκπροσώπων των κυβερνήσεων της Ιορδανίας, της Παλαιστινιακής Αρχής, παρουσία ΟΛΩΝ των εκπροσώπων των θρησκειών που βρίσκονται στους Αγίους Τόπους, παρουσία ΟΛΩΝ των εκπροσώπων των Ορθοδόξων Προκαθημένων, σε μια παλλόμενη από ενθουσιασμό, συγκίνηση και αίσθημα δικαίωσης κατάφωτη Βασιλική του Πανιέρου Ναού της Αναστάσεως του Κυρίου, ενθρονίστηκε στις 12 το μεσημέρι η Α.Θ.Μ. ο Πατριάρχης ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ Α΄. 

Όλη η Πόλις ήταν γεμάτη ελληνικές σημαίες, δικέφαλους αετούς και εμβλήματα του Πατριαρχείου. Γιγαντοαφίσσες με την φωτογραφία του νέου Πατριάρχη και την χειρόγραφη δήλωσή του στα ελληνικά, αγγλικά, αραβικά και εβραϊκά: «ευξώμεθα υπέρ της ειρήνης του κόσμου» βρισκόταν παντού. Ποτέ άλλοτε στην σύγχρονη εποχή δεν είχε δει η πόλις τέτοια ενθρόνιση Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη. 




Ενδεικτικά διαβάστε τα συγχαρητήρια κάποιων επισήμων 
 
Κάποιοι «πιο καχύποπτοι» ανησύχησαν και όπως απεδείχθη είχαν δίκηο από την ηχηρή απουσία κάθε Ανώτερου Ισραηλινού Αξιωματούχου στην Ενθρόνιση με την δικαιολογία ότι γινόταν το Σάββατο...Για την ιστορία, το Ισραήλ έκανε 2+ χρόνια για να αναγνωρίσει την εκλογή του Νέου Πατριάρχου. Έστω και αν ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ δεν υπάρχει που να νομιμοποιεί την κυβέρνηση του Ισραήλ να πράττει κάτι τέτοιο.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΣΒΗΣΑΝ ή ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΚΑΙ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΝΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ...
Κάποτε όμως τα φώτα της γιορτής χαμηλώνουν και σβήνουν, οι σημαίες κατεβαίνουν και διπλώνονται για να μπουν σε κάποιο ντουλάπι, οι λύκοι που προσωρινά είχαν απομακρυνθεί από τη φασαρία και τη χαρά των πανηγυρισμών επιστρέφουν, οι προγραμματικές εξαγγελίες πρέπει να γίνουν πράξη και η καθημερινότητα σαν μέγγενη σου σφίγγει την ψυχή. 


Επι χρόνια το Ισραήλ που δεν μπορούσε να «χωνέψει» ότι έχασε τόσο άτσαλα μια τέτοια μάχη-μην ξεχνάμε ότι το Πατριαρχείο άρα και ο Πατριάρχης ως ο νόμιμος εκπρόσωπός του, είναι ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ μη-Εβραϊκών συμφερόντων ιδιοκτήτης γης στο Ισραήλ...-με διάφορες δικαιολογίες αρνούταν να αναγνωρίσει την εκλογή του Νέου Πατριάρχου, γεγονός που του στερούσε το δικαίωμα να αναγνωρίζεται η υπογραφή του ως εκπροσώπου του Πατριαρχείου και άρα να πρέπει πάντοτε να χρησιμοποιεί τρίτους για να μπορεί να κάνει την οποιαδήποτε διαχειριστική πράξη. 

Πόλεμος φθοράς, στον οποίο οι Ισραηλινοί έχουν αποδείξει στην πρόσφατη ιστορία τους, War of Attrition 1956, ότι είναι πάρα πολύ έμπειροι...Σύμβουλοι, μυστικοσύμβουλοι, «ειδικοί», «κολλητοί VIP’s», «πρόθυμοι λομπίστες» και πάσης μορφής, θρησκείας και πεποίθησης σκιές...έσπευσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον Πατριάρχη Ειρηναίο.

 Ένας μάλιστα απ’ αυτούς που σε λίγα χρόνια θα γινόταν η αιτία ή η αφορμή για την πτώση του, αυτοπαρουσιάστηκε με συστατικό δήθεν του έλληνα στρατιωτικού ακολούθου στο Ισραήλ. Και βέβαια δεν ήταν αλήθεια. 

Ο κύριος Νικόλαος Παπαδήμας, εξ Ιωαννίνων ορμώμενος, λογιστής, πράκτορας μοντέλων, οικονομικός σύμβουλος, εισήλθε στο προσκήνιο με τον ταπεινό τίτλο του γραμματέα της οικονομικής επιτροπής και μισθό μόλις 1000 δολλάρια το μήνα. 

Παντρεμένος με ισραηλινή, σκοτεινό και άγνωστο παρελθόν κάπου εκεί στην Σκανδιναβία που ήθελε πολύ να ξεχάσει, κατόρθωσε το αδύνατο: Να ζει σε penthouse σε ένα πανάκριβο και αριστοκρατικό συγκρότημα κατοικιών το Andromeda Hills στην πόλη της Yaffο, να κυκλοφορεί με Μερσεντές σε μιά χώρα που οι τιμές των αυτοκινήτων είναι περίπου διπλές από την Ελλάδα του 2001!!! Και όλα αυτά με 1000 δολλάρια τον μήνα. Κανένας στρατιωτικός ακόλουθος της ελληνικής πρεσβείας δεν συνέστησε τον κ. Παπαδήμα. «Άσπονδος φίλος» από τα εφηβικά τους χρόνια ακόμη, ο Μητροπολίτης του Ορθόδοξου βορρά υπήρξε ο «εγγυητής». Σήμερα βέβαια ο εν λόγω Μητροπολίτης φιγουράρει ως μέλος της Συνόδου του κ. Θεοφίλου και δηλώνει ότι...δικαιώθηκε.

2005
Στην αρχή του 2005 η Ελλάδα έζησε έναν απίστευτο καταιγισμό προπαγανδιστικής επίθεσης των Μ.Μ.Ε. κατά της Εκκλησίας με κύριο στόχο τον Μακαριστό Χριστόδουλο, της Δικαιοσύνης και βέβαια και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στο πρόσωπο του Πατριάρχου Ειρηναίου με αφορμή για το τελευταίο αυτό σκέλος πωλήσεις στρατηγικής σημασίας ακινήτων στην παληά πόλη των Ιεροσολύμων σε φανατικούς σιωνιστές της οργάνωσης «Ιερατικό Στέμμα - Ateret Cohanim», με πρωταγωνιστή τον κ. Παπαδήμα που με τη σειρά του ισχυρίστηκε ότι δρούσε ως πληρεξούσιος του Πατριάρχου Ειρηναίου που απέρριψε όμως αμέσως τον ισχυρισμό. 


Όταν τα πράγματα «ζόρισαν» ο κ. Παπαδήμας μετά της συζύγου και των τέκνων «ανεχώρησαν νυκτί» από την Αγία Πόλη και το Κράτος του Ισραήλ. Οι κακές γλώσσες των «συνήθων καχυπόπτων» μιλούσαν τότε για μερικά εκατομμύρια ευρώ που έκαναν φτερά μαζί του. 

Με δεδομένο το γεγονός ότι ο κ. Παπαδήμας ουδέποτε εκλήθη να δώσει εξηγήσεις στην Δικαιοσύνη οποιασδήποτε χώρας για τα πεπραγμένα του, ουδείς δύναται να γνωρίζει την αλήθεια. 

Τώρα το πως από τη χώρα-φρούριο της Μέσης Ανατολής ένας άνθρωπος «χάνεται» τόσο εύκολα, ε αυτό είναι άλλο ζήτημα αγαπητοί φίλοι..! 

Γεγονός πάντως είναι ότι λίγους μήνες μετά μέσα από μια διάτρητη, αντικανονική και για πολλούς διαπρεπείς νομικούς ειδικούς στο κανονικό δίκαιο, διαδικασία, ο κανονικά εκλεγμένος 140ος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Ειρηναίος ο Α΄απομακρύνεται με πραξικοπηματικό κατά την άποψη και του ιδίου τρόπου από τη θέση του και σε «μηδέν χρόνο» και μάλιστα ομοφώνως ανακηρύσσεται «Νέος Πατριάρχης Ιεροσολύμων» ο κ. Θεόφιλος που σημειωτέον υπήρξε ο μόνος υπό του Πατριάρχου Ειρηναίου χειροτονηθείς Επίσκοπος κατά την διάρκεια της σύντομης Πατριαρχείας του.  

Τα υπό του κ. Θεοφίλου πεπραχθέντα κατά την διάρκεια της από του 2007 και εντεύθεν αναγνώρισής του από το Κράτος του Ισραήλ, έχουν εκτενώς παρουσιαστεί σε πολλά ελληνικά και ξένα ιστολόγια, εφημερίδες, ΜΜΕ. 
Στο μεταξύ η ειδική επιτροπή διερεύνησης του ζητήματος που διορίστηκε από την Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή, απεφάνθη ότι ουδέν το μεμπτόν έπραξε ο Πατριάρχης Ειρηναίος. (Διαβάστε εδώ το πόρισμα της Παλαιστινιακής Αρχής)

 
ΟΜΗΡΙΑ
Στο μεταξύ ο Πατριάρχης Ειρηναίος βρίσκεται άτυπα μεν, ουσιαστικότατα δε, φυλακισμένος μέσα στο σπίτι του στο Πατριαρχείο χωρίς να μπορεί:
1. Να δεχθεί φίλους, συγγενείς, αδελφούς και πνευματικά του παιδιά, τον εξομολόγο του.
2. Να εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Ούτε την Ανάσταση δεν του επετράπη να εκκλησιαστεί
3. Να βγεί από το διαμέρισμά του, μπορώντας βεβαίως να επιστρέψει.
4. Να δεχθεί ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
5. Να δεχτεί οικονομική βοήθεια για να αντιμετωπίσει έστω και τα στοιχειώδη για την επιβίωσή του.

 
Διαβάστε εδώ τι αναφέρει ο Κύπριος δικηγόρος κ. Λουκαίδης για τις συνθήκες διαβίωσης του Πατριάρχου Ειρηναίου... 

 
Στα παραπάνω είναι προφανές ότι η πλευρά του κ. Θεοφίλου αντιτείνει ότι «ουδείς εμποδίζει τον κ. Ειρηναίο να βγεί όποτε θέλει από το σπίτι του και να πάει όπου θέλει», μη διευκρινίζοντας βέβαια αν μπορεί και να γυρίσει στο σπίτι του όποτε θέλει.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;

 
Το βέβαιο είναι ότι τον 21ο αιώνα σε μια πολιτισμένη και δημοκρατική χώρα όπως είναι το Ισραήλ δεν είναι δυνατόν ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, να βρίσκεται φυλακισμένος χωρίς ποτέ να έχει κληθεί να παραστεί ενώπιον ενός τακτικού δικαστηρίου, χωρίς να του έχει δοθεί ποτέ η ευκαιρία να υπερασπιστεί τον εαυτό του από τις τερατώδεις κυριολεκτικά κατηγορίες των αντιπάλων του, χωρίς να έχει την ευκαιρία να το πράξει με συνήγορο της επιλογής του, χωρίς να έχει την ευκαιρία να το πράξει σε Α’ βαθμό, σε Εφετείο, σε Ανώτατο Δικαστήριο. 
 

Δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται φυλακισμένος και μάλιστα στην απομόνωση ένας έστω και «πρώην» κατά τους αντιπάλους του Θρησκευτικός Ηγέτης μιας τόσο σημαντικής για την περιοχή Εκκλησίας όπως το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, όλοι να σιωπούν γινόμενοι ουσιαστικά συνένοχοι σε αξιόποινη πράξη, κολάσιμη κατά το διεθνές δίκαιο και ΟΥΔΕΙΣ ΝΑ ΔΙΕΡΕΥΝΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΣ σύμφωνα με τα διεθνώς ισχύοντα τους ισχυρισμούς της μιας και της άλλης πλευράς.

ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΚΟΙΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ...
Αν ο κ. Ειρηναίος λοιπόν, είναι ένοχος τόσων και τέτοιων αδίκων πράξεων, υποθέτουμε ότι υπάρχουν ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία που υποστηρίζουν τα όσα η πλευρά Θεοφίλου αλλά και όλων των υπολοίπων «σιωπηλώς συνεργούντων» πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών, ισχυρίζονται. 


Με αυτά λοιπόν τα «ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία» εκτός από εκκλησιαστική, ας στοιχειοθετηθεί και ποινική κατηγορία κατά του κ. Ειρηναίου και ας αποφασίσει για την τύχη του ένα Τακτικό Δικαστήριο μέσα από την βάσανο της ακροαματικής διαδικασίας. 

Ας ανοίξουν λοιπόν τραπεζικοί λογαριασμοί, ας γίνουν γραφολογικές εξετάσεις των περίφημων πληρεξουσίων, ας κατατεθούν αγωγές για αδικοπραξία, ας ασκηθούν διώξεις κατά παντός υπευθύνου...Και αυτό όπως θα συνέβαινε για τον οποιοδήποτε άνθρωπο: Σε πρώτο βαθμό, κατ’ έφεσιν ή/και κατ’ αναίρεσιν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στο μεταξύ όμως αγαπητοί μας ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ. (συνθήκη της Ρώμης για τα δικαιώματα του ανθρώπου).
 
Ή με άλλα λόγια: 
Το «ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ» δεν είναι «έξτρα» αλλά «στάνταρ εξοπλισμός» του νομικού μας πολιτισμού όπως άλλωστε και ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΥΝΟΜΟΥΜΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι..!

 
Στο μεταξύ βέβαια ο κ. Ειρηναίος – όπως ο κάθε πολίτης όπως προείπαμε – θα είναι, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ να κινείται και να ζει όπως θέλει στα πλαίσια της νομιμότητας της χώρας που εγκαταβιώνει. 

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ..;

 
Και πάλι θα μιλήσουμε ως απλοί κοινή λογική διαθέτοντες πολίτες:

 
1. Γιατί δεν υπάρχουν καθόλου ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του κ. Ειρηναίου.

 
2. Γιατί οι κατηγορίες εναντίον του για «πλουτισμό» «εκατομμύρια-εκατομμυρίων σε τραπεζικούς λογαριασμούς συγγενών» κλπ είναι ψευδείς και κατασκευασμένες.

 
3. Γιατί η προσαγωγή του κ. Ειρηναίου σε δίκη ενώπιον τακτικού δικαστηρίου θα «άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου» για τους κατηγόρους και συκοφάντες του.

 
4. Γιατί ο κ. Ειρηναίος διαθέτει συντριπτικά στοιχεία κατά των κατηγόρων του

 
5. Γιατί ο κ. Ειρηναίος ως άνθρωπος που υπερέβη το 70ο έτος της ηλικίας του έχει έναν ισχυρότατο ανίκητο εχθρό: ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ 

 
6. Γιατί ελπίζουν ότι αργά ή γρήγορα ο κ. Ειρηναίος θα αρρωστήσει και θα υποχρεωθεί να δεχθεί ιατρική φροντίδα που θα προβλέπει την εισαγωγή του σε κάποιο νοσοκομείο από το οποίο δεν θα γυρίσει ποτέ πια στο σπίτι του, αλλά στερούμενος ταξιδιωτικών εγγράφων θα «φορτωθεί» σε ένα αεροπλάνο για να φύγει για πάντα από το Ισραήλ όπου η ενοχλητική και κραυγαλέα σιωπή και εγκαρτέρησή του έγινε εφιάλτης για τους «αδελφούς» ανελέητους και απάνθρωπους εχθρούς του.

 
ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ 9η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΜΕ ΤΟ ΕΞΗΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ:
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί Πνευματικοί Προκαθήμενοι, δηλαδή: ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ο Πατριάρχης Αντιοχείας, ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, οι επικεφαλής των υπολοίπων Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, ΓΙΑΤΙ ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΓΡΙΟΤΗΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΕΥΡΕΘΗ ΕΝΟΧΟΣ;;;; 

Οι ανά τον κόσμο υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ 

Οι ηγέτες της Ελλάδος, (της οποίας πολίτης είναι και ο Πατριάρχης Ειρηναίος), του Ισραήλ, της Ιορδανίας, και της Παλαιστίνης, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΟΥΝ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ;
 
Οι Γενικοί Εισαγγελείς των ανωτέρω χωρών γιατί δεν κινούνται αυτεπαγγέλτως αφού βρίσκονται μπροστά σε μια κατάφορη και απαράδεκτη για κάθε ευνομούμενη χώρα αμφισβήτηση των εννόμων αγαθών της ελευθερίας, της σωματικής ακεραιότητας, της άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων, αλλά και αυτής ταύτης της ζωής ενός ανθρώπου, προκειμένου να επιτρέψουν στη Δικαιοσύνη να αποφασίσει αμετάκλητα υπέρ του Δικαίου;;;

ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ. 
Στο μεταξύ εμείς ευχόμαστε στον αδίκως και παρανόμως φυλακισθέντα και αγρίως διωκόμενο Μακαριώτατο Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. ΕΙΡΗΝΑΙΟ τον Α΄, να έχει ΥΠΟΜΟΝΗ, ΕΛΠΙΔΑ, ΔΥΝΑΜΗ, γιατί εφόσον «διώκεται ένεκεν δικαιοσύνης, είναι δική του η Βασιλεία των Ουρανών!!!» 

 
Και επειδή ως ελεύθεροι πολίτες έχουμε δικαίωμα να έχουμε κι εμείς άποψη, ευχόμαστε στον 140ο Πατριάρχη Ιεροσολύμων, του χρόνου την ίδια μέρα να χοροστατεί στην Πανηγυρική Δοξολογία για την 10η επέτειο από την ανάρρησή του στον Θρόνο του Ιακώβου του Αδελφοθέου, στο Καθολικό του Πανιέρου Ναού της Αναστάσεως.
Εις πολλά έτη Μακαριώτατε!!!

Διαβάστε τα παρακάτω σχετικά δημοσιεύματα:
Εθνικό έγκλημα διαπράττεται στην Άγια Γη των Ιεροσολύμων εις βάρος των Eλληνικών συμφερόντων...Τι κάνει το Ελληνικό ΥΠ.ΕΞ; Που είναι η Ελλάδα; 

 O Πατριάρχης Ιεροσολύμων & πάσης Παλαιστίνης κ.κ. Ειρηναίος Α' και οι συνθήκες διαβίωσης του. 

Αναφορά στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Πατριάρχη Ειρηναίου από αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την λειτουργία του Πατριαρχείου, ειδικά από τον κ. Θεόφιλο και τις κρατικές αρχές που τον στηρίζουν!  

ΜΕΙZΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ ΥΨΙΣΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ: "Εξαφάνισαν" τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων και Πάσης Παλαιστίνης Ειρηναίο για να πουλήσουν την Αγία Γη ανενόχλητοι!!!  

Το "έγκλημα" που διαπράτεται στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων από τον κ. Θεόφιλο. Κλειδωμένος μέσα σε κελί ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης Ειρηναίος Α'!!!  

Είμαι θύμα σκευωρίας καταγγέλλει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης Ειρηναίος - ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ  

Θύμα φατριάς ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης Ειρηναίος - ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΜΕΙΖΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ: 

Ιδού και το πληρεξούσιο του (αντικανονικού πατριάρχη)Θεόφιλου Ιεροσολύμων στο μουσουλμάνο δικηγόρο του κ. Ράμι Μούγραμπι. Τι λέει τώρα το ΥΠΕΞ; 
Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες:


Βάπτιση στον Ιορδάνη

Βηθλεέμ, Χριστούγεννα 2002

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος με την Προεδρική Φρουρά
Με Έλληνες Αξιωματικούς
Επιτάφιος 2002 με ΑΝ.ΥΠ.ΕΞ κ. Μαγκριώτη
΄Πατέρας πάντοτε...






Πηγή /αντιγραφή

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...