ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ Η ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΝΤΑΝΙΕΛΑ – Τὴν σκότωσε ὁ πατέρας της μὲ ἀργὸ θάνατο, γιατί ἤθελε νὰ ζεῖ χριστιανικά.

ΜΑΡΤΥΣ ΝΤΑΝΙΕΛΑ 
- Τὴν σκότωσε ὁ πατέρας της μὲ ἀργὸ θάνατο,
γιατί ἤθελε νὰ ζεῖ χριστιανικά.
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ.

Ἄρθρο τοῦ Ἰοάν Βλαντούκα γιὰ τὸ περιοδικὸ ATITUDINI.

ΕΙΣ. ΣΧ.: Εἶναι πολὺ ἀξιοπρόσεκτη ἡ κατωτέρω ἐπισήμανση, ὅτι δηλαδὴ «ἔχουμε μάθει νὰ ἀναγνωρίζουμε τὸ διαφορετικό, μόνο ὅταν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀνωμαλία καὶ τὴν διαστροφή». Ἡ διαφορετικότητα στὴν φιλοθεΐα, στὴν ἀκεραιότητα, στὴν ἁγιότητα, στὴν πνευματικότητα, στὴν χριστιανικὴ ἀγάπη δὲν ἀπολαύει τῶν ἴδιων προνομίων «διαφορετικότητας», ἀντιθέτως εἰσπράττει τὴν χλεύη, τὴν περιθωριοποίηση, τὴν δίωξη, τὸ φονικὸ μίσος.  Τὸ σατανικὸ ἰδεολόγημα τῆς “διαφορετικότητας” εἶναι ἐπινόηση τῆς Ἀντίχριστης Ἐποχῆς μας γιὰ νὰ ἐπιβάλει ὅ, τι μισάνθρωπο καὶ ὀλέθριο. 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΝEΔΕΙΧΘΗ
Η ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΝΤΑΝΙΕΛΑ ΑΠΟ ΤΗN ΡΟΥΜΑΝΙΑ.

.             Πολλὲς φορὲς τυχαίνει ὅλοι μας νὰ ἀναρωτηθοῦμε, “ὑπάρχουν ἄραγε Ἅγιοι στὴν σύγχρονη ἐποχή;”. Ἡ ἀπάντηση εἶναι μία. Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ θὰ ἀναδεικνύονται πάντα καὶ γιὰ πάντα. Ἡ ὕπαρξή τους εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν ζωοποιὸ ὕπαρξη τοῦ Τρίτου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐφ᾽ὅσον λοιπὸν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ καὶ κυριαρχεῖ στὸν κτιστὸ κόσμο μας, οἱ Ἅγιοί Του θὰ ἐμφανίζονται γιὰ νὰ μᾶς δίνουν δύναμη ἀλλὰ καὶ νὰ ταπεινώνουν τὸν ἀντίχριστο διάβολο καὶ τοὺς ὀπαδούς του, ποὺ κινοῦνται γύρω μας. Πολλὲς φορὲς ἀκόμα καὶ μέσα στὴν ἴδια μας τὴν οἰκογένεια, ὅσο κι ἂν αὐτὸ ἀκούγεται τρομερό.
.             Ἡ ἀπιστία ἢ ἡ ἐλαφρότητα τῶν γονέων πολλὲς φορὲς παιδεύουν τοὺς νέους καὶ τὶς νέες ποὺ θέλουν νὰ βρίσκονται κοντὰ στὸν Θεό. Οἱ γονεῖς μὲ ἐγωϊσμὸ καὶ μὴ ἀναγνωρίζοντας ὅτι τὸ σπλάχνο τους εἶναι ἕνα θεϊκὸ δῶρο προσπαθοῦν, πολλὲς φορὲς (μὲ ὀλέθρια συνήθως ἀποτελέσματα) νὰ ξεριζώσουν τὴν ἰδιαίτερη κλήση πρὸς τὸν Θεὸ ποὺ ἡ Θεία Χάρις δίνει ἐπιλεκτικὰ σὲ νέους καὶ νέες μὲ ἀρετὲς καὶ ἀδαμάντινους χαρακτῆρες.
.             Στὴν σύγχρονη ἐποχὴ ποὺ ὅλα ἰσοπεδώνονται, ποὺ ἡ ἁγνότητα ἰσοδυναμεῖ μὲ ἀνοησία καὶ γραφικότητα, ποὺ ἔχουμε μάθει νὰ ἀναγνωρίζουμε τὸδιαφορετικό, μόνο ὅταν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀνωμαλία καὶ τὴν διαστροφή, ὑπάρχει γύρω μας καὶ σὲ μερικοὺς ἀπὸ ἐμᾶς μέσα μας, μία ἄλλη διαφορετικότητα. Μία διαφορετικότητα ποὺ σκοπὸ ἔχει τὴν ἀνύψωση τοῦ ἀνθρώπου. Μία διαφορετικότητα ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ πνευματικὲς καταστάσεις ἄγνωστες στοὺς πολλούς. Τὸν κάνει νὰ μοιάζει μὲ τὸν Χριστό. “Μιμητής Χριστοῦ”, ὅπως λένε καὶ οἱ Πατέρες μας.
.             Μία τέτοια ἱστορία ποὺ συνέβη δίπλα μας στὴν γειτονικὴ Ρουμανία. Μία ἱστορία ποὺ διαδραματίστηκε στὰ χρόνια μας, θὰ δοῦμε παρακάτω.
.            Μία ἀπάντηση γιὰ ὅσους νομίζουν ὅτι οἱ μάρτυρες τῆς Πίστεώς μας ἔπαψαν νὰ ὑπάρχουν. Κι ὅμως ὑπάρχουν καὶ τὰ μαρτύριά τους, ὅπως θὰ δεῖτε, δὲν εἶναι πλέον ἕνας ὀλιγόλεπτος ἀποκεφαλισμὸς ἢ ἕνας πολύωρος βασανισμός, χωρὶς αὐτὸ νὰ μειώνει τὴν ἀξία καὶ τὸν στέφανο τῆς δόξης τῶν ἀρχαίων καὶ παλαιοτέρων μαρτύρων. Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη μετατρέπει τὸν βασανισμὸ τοῦ σώματος ἀλλὰ καὶ τοῦ πνεύματος σὲ πολύχρονη διαδικασία. Ἴσως γι᾽ αὐτὸ λέγεται ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι οἱ μάρτυρες τῶν ἐσχάτων καιρῶν καὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ εἶναι ἴσως, οἱ μεγαλύτεροι τῶν Αἰώνων τῆς Πίστεώς μας.

 Ἡ μάρτυς Ντανιέλα (1967-2004).

.             Αὐτὸ τὸ ἐκλεκτὸ λουλούδι ἄνθισε στὴν ρουμανικὴ γῆ τὸ 1967. Ἀπὸ μικρὴ ἦταν πολὺ κοντὰ στὸν Θεό. Ὅταν ἔβγαινε ἀπὸ τὸ σχολεῖο, περνοῦσε πάντοτε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Γι’ αὐτὸ ὁ πατέρας της τὴν μάλωνε πολὺ σκληρά. «Ποῦ ἤσουν; Ὅλη μέρα στὴν ἐκκλησία πᾶς μὲ τοὺς παπάδες σου; Τί σοῦ προσέφερε ὁ Θεός;» Ἐνῶ αὐτὴ δὲν ἔλεγε τίποτα, μόνο δάκρυα ἔτρεχαν ἀπὸ τὰ μάτια της. Ἦταν εὐλαβὴς καὶ προσευχόταν πολλὲς ὧρες. Στὸν σχολικὸ χορό, ὅταν τελείωσε τὸ λύκειο, δὲν ἤθελε νὰ πάει. Ἡ καθηγήτριά της τὴν παρακαλοῦσε νὰ πάει κι αὐτὴ μαζί τους, ἐνῶ ἐκείνη ἔλεγε: «Δὲν μπορῶ. Ξέρετε ὅτι σᾶς ἀγαπῶ ὅλους πολύ, ἀλλὰ συγχωρῆστε με, δὲν μπορῶ νὰ ἔρθω στὸ τραπέζι».
.             Εἶχε χαρακτήρα πράο καὶ ἦταν καλὴ μὲ ὅλους. Βοηθοῦσε τοὺς συμμαθητές της στὰ μαθήματα καὶ καθόνταν τὴ νύχτα καὶ ἔγραφε γι’ αὐτούς. Ἦταν πολὺ καλὴ μαθήτρια τόσο στὸ σχολεῖο ὅσο καὶ στὸ πανεπιστήμιο. Ἦταν πολὺ ἐργατική. Ὅλα τὰ ροῦχα της τὰ ἔφτιαχνε μόνη της. Ἦταν πνευματικὸ τέκνο τοῦ μεγάλου πνευματικοῦ π. Σοφιανοῦ ἀπὸ τὴ μονὴ Ἀντίμ.
.             Ὅταν ἦταν φοιτήτρια περιποιοῦνταν μία παράλυτη γριά, τὴν ὁποία εἶχαν ξεχάσει ὅλοι, τὴν κυρὰ-Ἰωάννα. Ἡ Ντανιέλα πήγαινε καθημερινά τὸ πρωὶ πρὶν τὸ πανεπιστήμιο καὶ τὸ βράδυ. Ἦταν ἀρκετὰ μακριὰ καὶ ὁ κόπος μεγάλος. Τὴν ἔπλενε, τὴν περιποιοῦνταν, τῆς ἔκανε τὶς ἀγορές, τῆς τραγουδοῦσε καὶ τῆς διάβαζε καὶ ἔφερνε χαρὰ στὴν ψυχὴ τῆς γριᾶς. Μιὰ φορὰ κάποιος τὴν χτύπησε πολὺ τὴν ὁσία Ντανιέλα, ἂν καὶ ἦταν ἀθώα. Ἀφοῦ ὑπέμεινε ἐν σιωπῇ τὸ ξύλο, γονάτισε καὶ φίλησε τὸ πόδι ποὺ μὲ ἀγριότητα τὴν εἶχε χτυπήσει. Ἦταν πολὺ πράος χαρακτήρας καὶ ἐλεοῦσε τοὺς ἄλλους. Ποτὲ δὲν κατηγοροῦσε κανέναν καὶ πάντα ἔριχνε τὸ φταίξιμο στὸν ἑαυτό της.
.             Κάποια πρόσωπα ἀπὸ τὴν οἰκογένειά της προσπαθοῦσαν νὰ τὴν πείσουν νὰ παντρευτεῖ. «Ὄχι, ὄχι, ἐγὼ θέλω νὰ μείνω μὲ τὸν Θεό», ἔλεγε. «Μπορεῖς νὰ εἶσαι μὲ τὸν Θεὸ καὶ παντρεμένη», τῆς ἔλεγαν. Κι αὐτὴ ἀπαντοῦσε «Ναί, ἀλλὰ ἂν θὰ παντρευτῶ, σημαίνει ὅτι θὰ βάλω λίγο τὸν Θεὸ στὴν ἄκρη καὶ ἐγὼ δὲν τὸ θέλω αὐτό. Θέλω νὰ δώσω τὸ πᾶν στὸν Θεό». Τὴ νύχτα προσευχόταν πολλὲς ὧρες. Ποτὲ δὲν ἔπεφτε γιὰ ὕπνο χωρὶς νὰ κάνει τὸν κανόνα της. Τ᾽ ἀδέλφια της τῆς φώναζαν «Τί σοῦ δίνει ὁ Θεός, τί μᾶς ζαλίζεις μὲ τοὺς παπάδες σου, τί σοῦ δίνει ἡ πίστη σου; Ἀφοῦ ὁ πατέρας σοῦ δίνει φαγητό. Γιατί πῆγες στὸ πανεπιστήμιο, γιὰ νὰ μπεῖς σὲ μοναστήρι;»
.             Ὅταν τελείωσε τὸ πανεπιστήμιο, πῆγε στὸ μοναστήρι. Ὁ πατέρας τῆς τὴν ἔψαχνε γιὰ πολὺ καιρὸ καὶ ἀφοῦ τὴν ἔφερε σπίτι, τὴν χτύπησε φρικτά. Μιὰ φορά, τὴν τελευταία βραδιὰ πρὶν τὴν τελευταία ἀναχώρησή της γιὰ τὸ μοναστήρι, ἔκλαψε καὶ προσευχήθηκε ἀσταμάτητα. Ἔκανε χίλιες μετάνοιες ζητώντας φωτισμὸ ἀπὸ τὴν Παναγία. Ξημερώματα ἀποκοιμήθηκε. Ὅταν ξύπνησε, πῆρε τὴν εἰκονίτσα τῆς Παναγίας, ποὺ τῆς εἶχε χαρίσει ὁ π. Σοφιανός. Ἔκανε τὸν σταυρό της, φίλησε τὴν εἰκονίτσα καὶ ἀποφασισμένη μάζεψε τὰ πράγματά της κι ἔφυγε. Ἔπειτα ἔδωσε ἕνα γράμμα σὲ μία φίλη της γιὰ νὰ τὸ δώσει στὸν π. Σοφιανό. Νὰ τὸ περιεχόμενό του: «Πάτερ, εἶδα στὸ ὄνειρό μου τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Καὶ εἶδα τὴν εἰκόνα νὰ ζωντανεύει καὶ ἡ Παναγία μὲ κοίταζε προσεχτικὰ καὶ ἐγὼ τὴν ρωτοῦσα, τί νὰ κάνω. Καὶ εἶδα ὅτι μὲ κοίταζε μὲ πολὺ πόνο. Καὶ εἶδα δάκρυα στὸ μάγουλό της. Ξαφνικὰ ἅπλωσε τὰ χέρια της νὰ προσευχηθεῖ καὶ ἕνα δάκρυ ἔσταξε στὸ χέρι μου. Ὅταν μ᾽ ἀκούμπησε τὸ δάκρυ Της, ξύπνησα καὶ ἀποφάσισα νὰ φύγω. Κι ἔφυγε. Στὸν δρόμο τοῦ Σταυροῦ, στὸν δρόμο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
.             Ὅμως ὁ πατέρας τῆς τὴν βρῆκε καὶ αὐτὴν τὴν φορά. Ὅταν τὴν ἔφερε ἀπὸ τὸ μοναστήρι, τὴν χτύπησε πάλι φρικτά. Τῆς ἔσχισε τὴν μοναχικὴ ἐνδυμασία μ᾽ ἕνα ψαλίδι καὶ τὴν πέταξε στὰ σκουπίδια. Τῆς ἔβγαλε ἀπὸ τὸν λαιμὸ τὸν σταυρὸ καὶ τῆς φώναξε «Οἱ παπάδες σου καὶ ἡ ἐκκλησία.». Τότε ἐκείνη λιποθύμησε. Ὅταν ξύπνησε, εἶπε στὸν πατέρα της «Σὲ παρακαλῶ, ἄφησέ μου τὶς εἰκόνες, δὲν μπορῶ νὰ ζήσω χωρὶς αὐτές». Τότε ὁ πατέρας της ἔβαλε τὶς εἰκόνες κάτω, τὶς πάτησε καὶ τὶς πῆρε ὅλες. Τότε αὐτὴ τοῦ εἶπε «Καλά, μοῦ τὰ πῆρες ὅλα ἀλλὰ τὴν ψυχὴ δὲν μπορεῖς νὰ μοῦ τὴν πάρεις». Καὶ ἀπὸ τότε προσευχόταν μόνο ἔτσι «Παναγία, βοήθησέ με, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ μὴ μὲ ἀφήνεις».
.             Βλέποντας ὁ πατέρας της ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὴν κάνει νὰ παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ζωή, σκέφτηκε κάτι διαβολικό. Βρῆκε κάποιους συναδέλφους του γιατροὺς καὶ τῆς ἔβγαλαν διάγνωση «παρανοϊκὴ σχιζοφρένεια συνοδευόμενη ἀπὸ μυστικιστικὸ ντελίριο». Μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς της ἦταν ὑποχρεωμένη νὰ παίρνει φάρμακα «γιὰ νὰ ἡσυχάσει». Τὰ δύο τελευταῖα χρόνια της τὰ πέρασε στὸ νοσοκομεῖο μὲ σωληνάκια στὴ μύτη. Ἐξ αἰτίας τῶν φαρμάκων ἦταν σχεδὸν πάντα ἀναίσθητη.
.             Ὁ πατέρας της τὴν φύλαγε ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, μὴ τυχὸν καὶ ἔρθει σὲ ἐπαφὴ μὲ εὐσεβῆ καὶ πιστὰ πρόσωπα. Ἡ ἀκινησία της στὸ κρεββάτι καὶ τὰ φάρμακα ποὺ τῆς ἔδινε ὁ ψυχίατρος τῆς προκάλεσαν παράλυση καὶ ἀπόφραξη τοῦ αὐλοῦ τοῦ ἐντέρου. Ἔτσι βασανισμένη πέθανε τὴν Τρίτη 6 Ἀπριλίου 2004, τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα.
.             Αὐτὸ ἔγινε περίπου στὶς 22.00. Ἐπειδὴ ὁ πατέρας της δὲν θὰ δεχόταν νὰ ἔρθει ἱερέας, κατὰ θαυμαστὸ τρόπο ἔμαθε γιὰ τὸν θάνατό της ὁ π. Κωνσταντῖνος καὶ κατὰ τὶς 23.00 ἐτέλεσε τὴν ἀκολουθία εἰς κεκοιμημένους. Ὁ πατέρας της γιὰ πρώτη φορὰ ἔλειπε, ἂν καὶ προηγουμένως τὸν εἶχαν δεῖ στὸ νοσοκομεῖο.
.             Στὸν τάφο της ἄρχισαν νὰ γίνονται θαύματα. Τὸ πρῶτο θαῦμα ἔγινε τὴν Τετάρτη 12 Μαΐου 2004, κάνοντας καλὰ ἕνα νέο ποὺ ἐπὶ 8 χρόνια ἔπασχε ἀπὸ τὴν ἴδια μ᾽ αὐτὴν ἀσθένεια. Τὸ 2004 ἔκανε καλὰ ἕναν φοιτητὴ ποὺ ἔπασχε ἀπὸ μία ἀσθένεια τῶν ἀγγείων καὶ τὸ 2005 ἕναν νεαρὸ ποὺ εἶχε κρίση σκωληκοειδίτιδος. Ὁ τάφος τῆς ὁσίας Ντανιέλας βρίσκεται στὸ κοιμητήριο Ἀντρονάκε στὴ συνοικία Κολεντίνα στὸ Βουκουρέστι.

πηγή