εκπληκτική θεραπεία από τη ζωή της Γερόντισσας Γαβριηλίας

εκπληκτική θεραπεία από τη ζωή της Γερόντισσας Γαβριηλίας

Στη ζωή της , ταπεινής και πτωχής δια Χριστόν, γερόντισσας Γαβριηλίας συνέβη μια εκπληκτική θεραπεία που δεν έχει δημοσιευθεί ξανά στο διαδίκτυο...Σε λίγο....

«Όταν κάποτε ένας ξένος ιεραπόστολος την κατηγόρησε ότι δεν είναι καλή χριστιανή , αφού δεν μιλά τις ινδικές τοπικές διαλέκτους , όπως κάνουν οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες, ζήτησε προσευχόμενη από το Θεό μια απάντηση γι αυτόν ...;

Και την είχε:
H πρώτη είναι τo χαμόγελο ...;
H δεύτερη είναι τα δάκρυα ...;
H τρίτη είναι το άγγιγμα ...;
H τέταρτη είναι η προσευχή ...;
H πέμπτη είναι η αγάπη ...;
Με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλον τον κόσμο»

Χτύπ α ,Χριστέ μου,με το κονταράκι της ευσπλαχνίας σου...

  
  Στο κελλί τού οσίου Νείλου τού Μυροβλήτη ασκήτευε ο π.Πέτρος που επειδή ήταν  κοντός και μικροκαμωμένος όλοι τον ήξεραν «ο Πετράκης».Ήταν στην αρχή ζηλωτής .Σε μια υποδοχή του βασιλιά στη Λάυρα έστησε τα κοντάρια γιατί, λέει , ο αρχηγός ορθοδόξου κράτους ήταν μασώνος. Και τι σε νοιάζει εσένα~ Τον στέλνουν λοιπόν εξορία στη Σπιναλόγκα. Εκεί κήρυξε μετάνοια στον κόσμο. μετανοείτε, έλεγε, γιατί θα στείλει ο Θεός τους κομμουνιστές να μας σκοτώσουν. Αλλά στα χρόνια τού Μεταξά που δνε ήταν πάνω από δέκα κι αυτούς τους είχε καθαρίσει με καθαρτικό και γυαλόχαρτο.
  Είχε προορατικό. Όταν λοιπόν γύρισε στον Άθω άλλαξε κελλί και ζούσε εν μετανοία. Αυτός είχε μεγάλες καταστάσσεις. Εκείνο τον καιρό εγώ ήθλεα νααλλάξω , να πάω στην έρημο στους βιαστές και βρήκα αυτόν. Μια φορά είχε δει στις Καρυές ένα δαιμονισμένο και τον σπλαχνίστηκε και τον στάυρωσε με το κομποσχοίνι του, πήρε τον τουρβά του στον ώμο κι έφυγε. Τόμαθα από άλλον. Ύστερα από καιρό μού το είπε κι ο ίδιος.
Ο γέρο-Πέτρος ήταν πολύ απλός και ντροπαλός σαν παιδάκι, δεν σε κοιτούσε στα μάτια και κοκκίνιζε. Το εργόχειρο του ήταν να πλέκει κομποσχοίνια. Μάζευε και τσάι από τον Άθω και έραβε σκούπες.Δυό φορές τον χρόνο γέμιζε ένα τσουβάλι και γύριζε τα μοναστήρια.
Μια φορά μάζευα φλαμούρι στην Φιλοθέου. Κατά το μεσημέρι γυρνούσα στο μοναστήρι. Σε μια γωνιά βλέπω τον γέρο-Πέτρο. Τι κάνεις εδώ, του λέω, γιατί δε μπήκες στο μοναστήρι~ Να σε περίμενα και δεν ήσουν, τι να έκανα~ Τον πήρα μέσα να τού δώσω κάτι. Για την αγάπη τού Χριστού λίγο ζεστό νερό μόνο τού έδωσα. Βγάζει από μια τσέπη ένα σακκουλάκι με τέσσερις , όχι παραπάνω, κουταλιές ζάχαρη κι έβαλε λίγη. Έριξε και δυο κλωνιά τσάι.Ήθελε να κοινωνησει. ήρθα να σου πω πως δεν μπορώ να σε πάρω γιατί θα πεθάνω , μού είπε , σε τρείς μέρες και βγήκα να ετοιμάσω τα απαιτούμενα. Τού οικονόμησα κάτι πράγματα κι άρχισε να με λέει πολλές ιστορίες και με έκανε να εκπλαγώ, αλλοτε δεν μού΄λεγε τόσα.Ύστερα μού είπεπως θα πεθάνει. Μάζεψε τα πράγματα που ήθελε και γύρισε στο κελλί του, στις 14 Ιουνίου τού οσίου Πέτρου τού Ααθωνίτου. Συγκέντρωσε όλους τους πατέρες, κοινώνησε και τους κέρασε . Όλοι του εύχονταν «καλή ανάπαυση γέρο Πέτρο».  Αυτός είχε σταυρώσει τα χέρια και εκεοιμήθη τον ύπνο τού δικαίου.
Όταν τον επισκέπτονταν η Θεία Χάρις , έβγαζε το σκουφί του , έγερνε στα πλάγια το κεφάλι του κι έλεγε «χτύπα ,Χριστέ μου,με το κονταράκι της ευσπλαχνίας σου».
Ήταν τόσο λιτοδίαιτος για όλο το χρόνο παρήγγειλε 1 κιλό ζάχαρη και 500 δράμια καφέ. Όταν έρχονταν στο μοναστήρι, τη Φιλοθέου, καθόταν συνεχώς με τον τουρβά στον νάρθηκα για να μη σκανδαλίσει κανέναν.Αν βλέπουν οι ζηλώτές θα λέν΄«κάποιον περιμένει και δεν μπαίνει στον ναό», κι οι άλλοι «έχει τον τουρβά και ντρέπεται»

(Διηγήσεις του .Παΐσίου περι παλαιών αθωνιτών πατέρων , Σιμωνόπετρα 3 Νοεμβρίου 1979, Άγιον Όρος/H φωτογραφία είναι του 2010 , από το κελλί του οσίου Νείλου)

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

π. Γ. Μεταλληνός

          « Η Εκκλησία έχει τη δύναμη- εγγυημένη από την πιστότητα στην πατερική της παράδοση- να αποτρέψει την αλλοτρίωση του έθνους και την υπαρκτική διάλυση του μέσα στην ευρωπαϊκή ανάκραση των εθνικών συνόλων, σ’ έναν πολιτισμό δηλ. ριζικά διαφοροποιημένο από την ρωμαίϊκη- ελληνορθόδοξη – παράδοση, που όχι μόνο νοηματοδοτεί διαφορότροπα την ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά και απομακρύνει από τον απόλυτο στόχο της ορθόδοξης παράδοσης του Χριστιανικού Ελληνισμού, τη σωτηρία, θέωση.

          Προσωπική μας βεβαιότατα είναι ότι σύντομα η Εκκλησία θα κληθεί όσο και αν αυτό φαίνεται υπερβολικό, τη στιγμή αυτή, να αναλάβει( πνευματικά) εθναρχική αποστολή και παρουσία. Είναι πλέον φανερό ότι γι’ αυτή την αποστολή ετοιμάζει η Πρόνοια του Θεού την Ελλαδική, αλλά και την σύνολη, την Ορθόδοξη Εκκλησία, διότι δεν πρέπει να λησμονείται ότι τυχόν απόσπαση του ΄Εθνους από το χώρο εκείνο, που αναδείχθηκε ιστορικά σε « περιέχον» σύνολη την ιστορική ύπαρξη του και παραμένει πάντα πηγή ενδυναμώσεως και ανανεώσεως του, είναι ο προσφερόμενος « χωρισμός» του έθνους από την  ελληνορθόδοξη ταυτότητα». 

( ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ,Μάρτιος 2011, )

Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου για την σύσκεψη με θέμα τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν για τη διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών

Δ

Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου (2-05-2011)

Σύσκεψη με θέμα τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν για τη διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 30 Απριλίου 2011, στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ιερά Μονή Πεντέλης, έπειτα από απόφαση της Ιεράς Συνόδου, ευρεία σύσκεψη με θέμα τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν για τη διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών. Στην συνάντηση προήδρευσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος και συμμετείχαν Συνοδικοί Μητροπολίτες, Εκπρόσωποι των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων, του Θεολογικού Συνδέσμου "Ο ΚΑΙΡΟΣ", του Παγκρητίου Θεολογικού Συνδέσμου, του Συνδέσμου Θεολόγων Μακεδονίας - Θράκης και των τοπικών παραρτημάτων της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων.

Κατά την διάρκεια της συζητήσεως εξέθεσαν τις απόψεις τους όλοι οι εκπρόσωποι των φορέων και η Σύσκεψη κατέληξε ομόφωνα ότι:

α) Ενώ αριθμητικά οι ώρες διδασκαλίας του Μαθήματος των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο φαίνεται να παραμένουν οι ίδιες ουσιαστικά στην πράξη μειώνονται από πέντε σε τρεις υποχρεωτικές ώρες, καθότι προφανώς ο μαθητής της Γ Λυκείου θα προτιμήσει να επιλέξει κάποιο από τα μαθήματα αυξημένης βαρύτητας που τον ενδιαφέρει, παρά το Μάθημα των Θρησκευτικών.

β) Είναι τουλάχιστον παράδοξο, το Μάθημα των Θρησκευτικών να μετατρέπεται σε μονόωρο στην Β Λυκείου, σε αντίθεση με την επίσημη πρόταση του Υπουργείου Παιδείας δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, στην οποία επισημαίνεται ότι τα μονόωρα μαθήματα παύουν να υφίστανται για παιδαγωγικούς και διδακτικούς λόγους.

γ) Η διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών σχετίζεται με θεμελιώδεις μορφωτικές, παιδαγωγικές και ανθρωπιστικές ανάγκες του σύγχρονου μαθητή και πολίτη.

δ) Για τους παραπάνω λόγους θεωρείται απαραίτητη:

- η υποχρεωτική διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις και για όλους τους μαθητές

- η δίωρη διδασκαλία του σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, στην Γενική και Τεχνική Εκπαίδευση.

ε) Τέλος εκφράστηκε η εμπιστοσύνη των εκπροσώπων των Θεολογικών Σχολών, Ενώσεων και Συνδέσμων στους μέχρι τώρα χειρισμούς της Ιεράς Συνόδου και ζητήθηκε ομόφωνα τόσον ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος, όσον η Διαρκής Ιερά Σύνοδος να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες προς την Πολιτεία, για την προώθηση της ανωτέρω θέσεως.

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η Εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος Ιγνατίου στην πανελλήνια συνάντηση Θεολόγων (Βίντεο)

Η Εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος Ιγνατίου στην πανελλήνια συνάντηση Θεολόγων (Βίντεο)

Η Εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου στην πανελλήνια συνάντηση Θεολόγων που έγινε υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 30 Απριλίου 2011 στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας στην Ιερά Μονή Πεντέλης.

Ζωηφόρος

Οι Μορμόνοι

ΜΟΡΜΟΝΟΙ Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ»

 (Church of Jesus Christ of Latterday Saints), ή «Οι άγιοι της Ύστερης Ημέρας»

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Η παραχριστιανική ομάδα των Μορμόνων (αυτοαποκαλούμενοι με τους παραπάνω τίτλους) έχει χαρακτηρισθεί ως «μεταλλείο πλανών». Από την παρακάτω μελέτη- έκθεση των διδασκαλιών τους δικαιολογείται αυτός ο χαρακτηρισμός. Η αλήθεια είναι πως κάποιος ευλαβής μπορεί να σοκαριστεί από το μέγεθος και την αηδία των βλασφημιών. Όμως τα δημοσιεύουμε διότι οι Μορμόνοι δραστηριοποιούνται και στην χώρα μας και μπορεί ο καθένας να βρεθεί ενώπιον του προσηλυτισμού τους. Επίσης είναι τραγικό το ότι πολλές από τις βλασφημίες που υποστηρίζουν «άθεοι κύκλοι» έχουν παλαιότερα εφευρεθεί από αυτοαποκαλούμενους «χριστιανούς».

 ***

Η αίρεση των Μορμόνων η «Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των τελευταίων ημερών», επιβίωσε στην περίοδο του μεγάλου θρησκευτικού αναβρασμού του δεκάτου ενάτου αιώνα στην Αμερική. Το όνομα της αιρέσεως οφείλεται σε κάποιο «προφήτη», ανύπαρκτο ιστορικά πρόσωπο, τον Μόρμον, ο οποίος υποτίθεται ότι έζησε τον τέταρτο αιώνα στην Αμερική.

Το δόγμα του Μορμονισμού στηρίζεται στη μυθώδη διδα­σκαλία του Ιωσήφ Σμιθ (Joseph Smith), που, κατά τους Μορμόνους, θεωρείται προφήτης. Ο Σμιθ, τρίτος γιος μιας γεωργικής οικογένειας, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1805 στη Sharon της πολιτείας Βερμόντ των Η.Π.Α. Έπειτα εγκαταστάθηκε οικογε­νειακώς στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, στην πόλη Μάντσεστερ. Σύμφωνα με μαρτυρίες του Σμιθ, στην περιοχή του γύρω στα 1820 ανταγωνίζονταν μεταξύ τους ποικίλες προτεσταντικές ομάδες. Ο ίδιος άνηκε στους πρεσβυτεριανούς κι αργότερα εντάχτηκε στους μεθοδιστές. Η οικογένεια του Σμιθ είχε διχασθεί σε Καλβινιστές και Μεθοδιστές, ενώ ο ίδιος, σύμφωνα με ομολογία του, δυσκολευόταν να αποφασίσει ποια ομάδα είχε δίκαιο. Ο Σμιθ, πολύ φιλόδοξο άτομο, ζητάει από τον Θεό να τον φωτίσει για να γνωρίσει την αλήθεια. Αποσύρθηκε στο δάσος και με όραμα που του αποκάλυψε ο Θεός (Πατήρ και ο Υιός) πληροφο­ρήθηκε από τον ίδιο το Θεό ότι όλες οι υπάρχουσες «εκκλησίες» είχαν διαστρέψει τη διδασκαλία της αρχικής Εκκλησίας. Μέχρι το σημείο αυτό και ο Σμιθ ακολουθεί προτεσταντικές απόψεις για αμαρτία των εκκλησιών.

Για το Σμιθ αρχίζει μια μεγάλη αποστολή για την οποία έπρεπε να είναι έτοιμος. Μετά τρία χρόνια, στις 21 Σεπτεμβρίου 1823, του παρουσιάστηκε ένας άγγελος, ο Μορόνι, που του μίλη­σε για ένα θαμμένο σ' ένα λόφο Cumorah, κοντά στο σπίτι του, στο Μάντσεστερ, στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, αρχαίο βιβλίο, γραμμένο σε χρυσές πλάκες. Το βιβλίο αυτό είχε γραφεί από τους αρχαίους κατοίκους της Αμερικής, τους πρόγονους των Ινδιάνων, και ήταν περίληψη της ιστορίας τους, της καταγωγής τους και του πολιτισμού τους. Το βιβλίο συμπεριελάμβανε την καταγραφή των θείων νόμων και διαθηκών με το λαό. Ο άγγελος είπε επίσης ότι θαμμένο μαζί με το βιβλίο ήταν ένα ειδικό όργα­νο από δύο διαφανείς λίθους δεμένους σ' ένα ασημένιο σκελετό, το λεγόμενο Ούριμ και Θουμμίμ με το οποίο ο Σμιθ θα μπορούσε να μεταφράσει το βιβλίο στα αγγλικά. Ο μύθος λέγει ακόμα ότι χρειάστηκαν να περάσουν ακόμα τέσσερα χρόνια, όταν ο Μορόνι το 1827 έδειξε στο Σμιθ που είχαν θαφτεί οι κρυμμένες πλά­κες. Η μετάφραση έγινε από το 1827 ως το 1830. Μετά τη μετάφραση εμφανίστηκε και πάλι ο άγγελος Μορόνι που πήρε πίσω τις χρυσές πλάκες, τις οποίες δεν είδε ξανά κανένας.

Η τελική μετάφραση τυπώθηκε το 1830 στην Palmyra της Νέας Υόρκης και όλο το έργο είναι γνωστό ως το Βιβλίο του Μόρμον. Από το βιβλίο αυτοί οι οπαδοί του Σμιθ ονομάστηκαν Μορμόνοι. Έτσι ο Σμιθ ίδρυσε επίσημα την «εκκλησία του Ιη­σού Χριστού των Αγίων της Ύστερης Ημέρας» στις 6 Απρι­λίου 1830.

Γρήγορα ο Σμιθ απόκτησε οπαδούς, αλλά πολύ γρήγορα περιφρονήθηκαν εξαιτίας των κλειστών κοινοτήτων, της μη απο­δοχής παραδοσιακών αρχών του Χριστιανισμού και αργότερα της πολυγαμίας. Οι Μορμόνοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Νέα Υόρκη και κατέφυγαν στην πολιτεία Οχάιο. Έπειτα στη Missouri και τελικά εγκαταστάθηκαν ομαδικά στην πολιτεία Illinois, όπου έκτισαν τη δική τους πόλη, τη Ναβού (Nauvoo). Διωγμούς υπέστησαν και πάλι λόγω της πολυγαμίας το 1843. Ο Σμιθ και ο αδελφός του σκοτώθηκαν από ένα εξαγριωμένο όχλο.

Τον Ιωσήφ Σμιθ τον διαδέχτηκε ο Μπρίγκχαμ Γιούγκ (Brigham Yougn 1805-1977). Με τη νέα ηγεσία οι Μορμόνοι έφυγαν από την πολιτεία Illinois και έφθασαν εκεί που έγινε η καινούρ­για πολιτεία Ουτάχη (Utah). Από το 1847 εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα, και μέχρι σήμερα το Σώλτ Λαίηκ Σίτυ (Salt Lake City), είναι το κέντρο των Μορμόνων, που είναι πολυάριθμοι.

Το Βιβλίο του Μόρμον

Πηγή της διδασκαλίας των Μορμόνων είναι όχι η Αγία Γραφή ή τουλάχιστον όχι η Αγία Γραφή μόνο όσο κυρίως και κατ' εξοχήν το Βιβλίο του Μόρμον. Πιστεύουν ότι το βιβλίο του Μόρμον αποτελεί συμπληρωματική αποκάλυψη της Αγίας Γραφής, ενώ στην πράξη αντικαθιστά την Αγία Γραφή. Αυτό αποτελεί τη βάση των κακοδοξιών τους και όλων των τελετών τους. Είναι ένα ογκώδες έργο με 239 κεφάλαια. 54 για πολέμους, 21 για ιστορίες, 55 για προφητείες, 71 για δόγματα, 17 για ιερα­ποστόλους και 21 για την αποστολή του Μεσσία.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι αυτό το «άγιο» κείμενο είναι γραμμένο από τους προφήτες του Θεού, που ζούσαν στην αρχαία Παλαιστίνη και έπειτα στην αρχαία Αμερική. Το βιβλίο είναι μυθιστορηματικό χωρίς ίχνος πραγματικών γεγονότων. Σ' αυτό αναφέρεται η υποτιθέμενη μετανάστευση τον πρώτο αιώνα στην Αμερική των δέκα φυλών του Ισραήλ, που διακρίθηκαν σε δύο ομάδες τους Νεφίτες και τους Λαμίτες. Περιέχει την ιστορία του λαού που ζούσε στην Αμερική αιώνες πριν από την άφιξη εκεί του Χριστόφορου Κολόμβου. Η ιστορία αυτή ασχολείται με την καταγωγή των εντοπίων Αμερικανών και αφηγείται τρεις μεταναστεύσεις από την Παλαιστίνη στο «νέο κόσμο» της Αμε­ρικής.

Η πρώτη μετανάστευση έγινε λίγο μετά τη σύγχυση των γλωσσών στον Πύργο της Βαβέλ. Η δεύτερη έγινε το 600 π.Χ. επί βασιλέα Σεδεκία, και τελικά έγινε μια τρίτη μετανάστευση με ηγέτη τον Μούλεκ. Οι δύο λαοί, του Λέχι και του Μούλεκ, ενώθηκαν σε ένα κράτος. Στο βιβλίο του Μόρμον οι άνθρωποι του λαού αυτού λέγονται Νεφίτες, κατάγονται από το Ισραήλ και είναι εκλεκτοί του Θεού. Το βιβλίο του Μόρμον περιγράφει την ιστορία των πολέμων, των βασιλιάδων, των διαφόρων κινή­σεων, και της θρησκείας τους, που ήταν θρησκεία του Ισραήλ, ο Νόμος του Μωυσέως. Έχουμε μια συνέχεια σχέσεων νόμων και διαθηκών που δεν περιλαμβάνονται στον κανόνα της Πα­λαιάς Διαθήκης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διήγηση της παρακμής του πολιτισμού των Νεφιτών. Ένα φαύλο φυλετικό παρακλάδι, των Λαμανιτών από το οποίο κατάγονται οι Ερυθρόδερμοι, οι σημε­ρινοί Ινδιάνοι της αμερικανικής ηπείρου, πολεμάει εναντίον των Νεφιτών και τους καθυποτάσσει. Στη διάρκεια του πολέμου, ο τελευταίος προφήτης των Νεφιτών, ο Μόρμον, μάζεψε τα τεκ­μήρια του πολιτισμού και έγραψε την ιστορία τους στις χρυσές πλάκες που αναφέραμε. Έτσι έγινε το βιβλίο του Μόρμον. Τελι­κά όλοι οι Νεφίτες σκοτώθηκαν από τους Λαμανίτες (Ινδιάνους) εκτός από γιό του Μόρμον, τον Μορμόνι, ο οποίος αργότερα θα παρουσιαζόταν στον Ιωσήφ Σμιθ ως άγγελος της αποκαλύψεως. Ήταν ο Μορμόνι που έθαψε τη χρυσή ιστορία στο λόφο της Νέας Υόρκης το 421 μ.Χ.

Ο Σμιθ ονόμασε το 1827 την κίνησή του «Latter day Saints». Απόκτησε πολλούς οπαδούς αλλά και πολλούς εχθρούς.

Διάδοχος του Σμιθ υπήρξε ο φίλος του Μπρίγκαμ Γιάγκ (1801-1877). Αυτός οδήγησε τους οπαδούς του σε περιπέτειες στη Δύση, στα βραχώδη όρη, μπροστά στη Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη. Εκεί ίδρυσε την πόλη Γιούτα και τη χαρακτήρισε ως «Γη της Επαγγελίας» και «Νέα Ιερουσαλήμ». Το καθεστώς που ιδρύθηκε ήταν ιδιότυπο θεοκρατικό. Ο πολλαπλασιασμός των Μορμόνων ήταν ταχύς. Το 1898 ήταν 254 χιλιάδες. Σήμερα στην πρωτεύουσα Σωλτ Λέικ Σίτυ είναι το κέντρο της Μορμονικής αιρέσεως. Εκεί έχει κτισθεί τεράστιος «Ναός» μεταξύ των ετών 1853-1893. Η αίρεση διασπάστηκε σε μια μετριοπαθή ομάδα, την «Αναδιοργανούμενη Εκκλησία των Αγίων των τελευταίων Ημερών». Αυτή οργανώθηκε επίσημα το 1860 στο Αμπού (Ιλλινόις).

Η προπαγάνδα των Μορμόνων σ' όλο τον κόσμο είναι τε­ράστια. Φανατικοί Ιεραπόστολοι στο Σωλτ Λέικ Σίτυ μαθαίνουν ξένες γλώσσες και αποστέλλονται να διαδώσουν τις κακοδοξίες τους.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι το Βιβλίο του Μόρμον είναι θεόπνευστο και ότι περιέχει τη συνέχεια της διδασκαλίας, προ­φητείας και αποκαλύψεως του Θεού, που λείπει από την Αγία Γραφή. Πρόκειται όμως για ένα κράμα διαφόρων δοξασιών που προέρχονται από ιουδαϊκές, χριστιανικές, αρχαίες αιγυπτιακές και ανατολικές διδασκαλίες και από διάφορους μύθους. Σήμερα θεωρείται ότι το βιβλίο του Μόρμον γράφτηκε από ένα Πρεσβυτεριανό, τον Σολομώντα Σπώλντιγκ (Solomon Spaulding). Κατά τη θεωρία του οι ιθαγενείς Αμερικανοί κατάγονται από τους Εβραίους. Το αρχικό χειρόγραφο του Σπώλντιγκ δε δημοσιεύτη­κε ποτέ, αλλά περιήλθε στα χέρια του Βαπτιστή Σύνδεϋ Ρίγντον (Sydney Rigdon), ο οποίος προσκολλήθηκε στον Σμιθ και του το έδωσε. Έπειτα στα χειρόγραφα δόθηκε βιβλικό περιεχόμενο και δημοσιεύθηκε το 1830 με τον τίτλο «Το Βιβλίο του Μόρ­μον».

Έκτος από το βιβλίο του Μόρμον, οι Μορμόνοι έχουν και άλλες θρησκευτικές γραφές, όπως «Δόγματα και Διαθήκες», και το «Μαργαριτάρι της Μεγάλης Τιμής». Πρόκειται για συλλογές αποφθεγμάτων, διδασκαλιών και αποκαλύψεων του Ιωσήφ Σμιθ.

Δογματική Διδασκαλία

Οι Μορμόνοι έχουν διαμορφώσει ένα περίπλοκο σύστημα διδασκαλιών που μόνο καταχρηστικά μπορεί να ονομασθεί «χρι­στιανικό». Οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως «αποκαταστη­μένους χριστιανούς» και ότι δεν ανήκουν στις προτεσταντικές παραφυάδες.

Ο Σμιθ υπήρξε ιδρυτής- οι αναπτύξαντες όμως περαιτέρω την αίρεση είναι οι «διάσημοι θεολόγοι» τους Όρεσον Πλαττ και Πάρλεϋ Παττ. Ο τελευταίος έγραψε πλήθος συγγραμμάτων, από τα οποία φαίνεται ο συγκρητισμός και ο έντονα πολυθεϊστι­κός χαρακτήρας της αιρέσεως.

Οι Μορμόνοι θεωρούν τον Ιησού Χριστό ως μέλος της Αγίας Τριάδος, αλλά βέβαια η περί Αγίας Τριάδος διδασκαλία τους διαφέρει ριζικά από τη χριστιανική. «Ο Πατήρ έχει σώμα από σάρκα και οστά αισθητά, όπως είναι αυτό του ανθρώπου-επίσης ο Υιός το ίδιο· αλλά το Άγιο Πνεύμα δεν έχει σώμα από σάρκα και οστά. Αν δεν είναι έτσι, το Άγιο Πνεύμα δε θα μπορούσε να κατοικεί μέσα μας» (Δόγματα και Διαθήκες 130,22).

Ο Θεός, κατά τη μορμονική διδασκαλία, είναι Θεός μόνο του γνωστού αυτού κόσμου που αντιλαμβανόμαστε και εμείς. Ο Μορμόνος πιστεύει πως μπορεί να γίνει και ο ίδιος θεός. Μετά την επίγεια ζωή θα του δοθεί ο δικός του κόσμος να κατοικήσει, όπως αυτός ο κόσμος ανήκει στο δικό μας Θεό. Τέτοιος είναι ο παράδεισος για τον Μορμόνο. Ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να γίνει θεός του δικού του κόσμου, του δικού του πλανήτη. Εκεί θα συνεχίζονται οι γήινες απολαύσεις, δηλ. η εργασία, τα πλούτη, το σεξ και όλες οι ανθρώπινες δυνατότητες. Εκεί περι­μένει να δει στον παράδεισο την οικογένεια του και τους φίλους του.

Τον Ιησού Χριστό τον δέχονται ως μονογενή Υιό του Θεού Πατρός, και σωτήρα του κόσμου. Ο θάνατός του και η ανάστα­ση έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι ένα σύστημα ηθικής διδασκαλίας. Ακόμα πιστεύουν πως μετά τη σταυρική θυσία και το θάνατό του, το πνεύμα του έφυγε από το σώμα για τρεις μέρες και κήρυξε στα φυλακισμένα πνεύματα στον Άδη, για να μετανοήσουν.

Ο Ιωσήφ Σμιθ διδάσκει ακόμα ότι ο Χριστός εμφανίστηκε ξανά κατά διαφόρους καιρούς και σε διάφορα μέρη της βορείου και νοτίου Αμερικής. Εκεί κήρυττε, θεράπευε, έκανε θαύματα και επιπλέον δίδασκε νέες και παραγωγικότερες μεθόδους της γεωπονίας και των μηχανικών επιδεξιοτήτων. Ίδρυσε κυβέρνηση της ισότητας και της ειρήνης στην αμερικανική ήπειρο. Τελειώ­νοντας την αποστολή του στην Αμερική έφυγε με την υπόσχεση ότι θα ξανάρθει. Οι Μορμόνοι μιλούν για την εμφάνιση του Μεγάλου Λευκού Θεού, του Θεού του Φωτός και άλλων θεών και περιμένουν την επιστροφή του στη γη, για να στηρίξουν τις δοξασίες τους. Ακόμα ταυτίζουν τις φυλές των Ίνκας, Μάγια και Ατζέκων της κεντρικής και νοτίου Αμερικής με τους Νεφίτες του Βιβλίου του Μόρμον. Θεωρούν ότι η ανάπτυξη των με­γάλων πολιτισμών οφείλεται στην εμφάνιση του Χριστού εκεί και στην εφαρμογή του Ευαγγελίου.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι ο Χριστός θα επιστρέψει στη γη θα εγκατασταθεί στις ΗΠΑ και θα βασιλεύσει για χίλια χρό­νια, έχοντας πρωτεύουσα στο Independence, Missouri, ΗΠΑ.

Μιλούν για προΰπαρξη όλων των ανθρωπίνων ψυχών. Επί­σης πιστεύουν στη μελλοντική σωτηρία όλων και στην αποκα­τάσταση των πάντων. Προϋπόθεση για να γίνει κάποιος μέλος είναι:

1.    Πίστη στον Ιησού Χριστό και στο ευαγγέλιο του.

2.    Μετάνοια για τις προσωπικές αμαρτίες.

3.    Βάπτιση διά καταδύσεως για άφεση αμαρτιών.

4.    Χειροθεσία για να λάβουν το δώρο του Αγίου Πνεύ­ματος.

Οι Μορμόνοι δε θεωρούν τον άνθρωπο υπεύθυνο για το προ­πατορικό αμάρτημα. Ο καθένας είναι υπεύθυνος μόνο για τις προσωπικές του αμαρτίες.

Οι Μορμόνοι καλλιέργησαν την αρχή της πολυγαμίας ή της πολυγονίας, για την κατάκτηση της γης. Σήμερα, η πολυγα­μία των μελών της μορμονικής εκκλησίας, όταν σπάνια ασκείται, γίνεται κρυφά, παράνομα και χωρίς τη συγκατάθεση της εκκλη­σίας.

Οι Μορμόνοι όταν μιλούν για ιερωσύνη μιλούν για ιερωσύνη ανδρών ακόμα και μικρών παιδιών που μπορούν να κηρύττουν από τον άμβωνα. Η ιερωσύνη διαιρείται σε δύο μέρη· σ' αυτήν του Μελχισεδέκ και στην ιερωσύνη του Ααρών. Η ανώτερη ιερωσύνη του Μελχισεδέκ περιλαμβάνει τον προεστώτα, που παίρνει αποκαλύψεις απευθείας από το Θεό. Κάθε δήλωση του έχει ίση ισχύ με το λόγο του Θεού, τους δώδεκα αποστόλους, τους αρχιερείς, τους εβδομήκοντα μαθητές, τους πρεσβύτερους και  τους πατριάρχες. Αυτοί διευθύνουν τα πνευματικά, υλικά (οι­κονομικά) και οργανωσιακά έργα της εκκλησίας. Η κατώτερη ιερωσύνη, του Ααρών, περιλαμβάνει τους επισκόπους, τους ιε­ρείς, τους διδασκάλους και τους διακόνους, και ασχολείται μόνο με τις κοσμικές-κοινωνιολογικές υποθέσεις της εκκλησίας. Ο Σμιθ δήλωσε ότι οι νέγροι ήταν καταραμένοι από το Θεό και γι' αυτό δεν μπορούν να συμμετέχουν πλήρως στη θρησκεία τους. Νέα όμως αποκάλυψη του Θεού στις 9 Ιουνίου 1978 στον πρώην πρόεδρο Σπένσερ Κίμπαλ (Spencer Kimball), λέγει ότι ο νέγρος μπορεί να γίνει μέλος της εκκλησίας με όλα τα δικαιώματα, ακόμα και της ιερωσύνης. Για τις γυναίκες δεν έχουν αποκαλύ­ψεις αν πρέπει να μπουν στην ιερωσύνη, ωστόσο όμως μπορούν να μπουν στον παράδεισο. Όσο για τα μυστήρια, χρίσμα και θ. Ευχαριστία, τα τελούν όχι σαν μυστήρια, αλλά σαν σύμβολα αναμνήσεως. Εξομολόγηση δεν υπάρχει.

Η «Μορμονική Εκκλησία» εμφανίζεται ως μια εκκλησία των συνεχών αποκαλύψεων. Αποκαλύψεις και δόγματα αλλάζουν συνεχώς, ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα. Ο Ιωσήφ Σμιθ είχε συνολικά 112 αποκαλύψεις, από τις όποιες 88 ήταν σχετικές με οικονομικά θέματα. Τους διακρίνει η επιθυμία για φθαρτά πλούτη του κόσμου αυτού. Τονίζουν ότι η βασιλεία του Χριστού αποτελείται από ακίνητες περιουσίες, αγέλες, κοπάδια, άργυρο, χρυσό κλπ. Με πέντε εκατομμύρια πιστούς είναι μια από τις πιο πλούσιες εκκλησίες. Έχουν δικό τους πανεπιστήμιο, εται­ρείες ασφαλείας, μεγάλα καταστήματα, τηλεοπτικούς και ραδιο­φωνικούς σταθμούς, ουρανοξύστες με γραφεία που ενοικιάζονται, ξενοδοχεία, εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα εκλεκτών αγροκτη­μάτων και πολλά άλλα κοσμικά περιουσιακά στοιχεία.

Οι Μορμόνοι αναπτύσσουν τεράστιο ιεραποστολικό έργο και καθημερινά αυξάνουν. Ο βίος τους εμφανίζεται καθαρός και υποδειγματικός. Έτσι έχουν μορμονικά παρακλάδια σ’ όλη την Αμερική, και σ' άλλες χώρες. Στην Ελλάδα έχουν μικρή μόνο διάδοση.

Οι Μορμόνοι θεωρούν εαυτούς ως μόνους γνησίους χριστια­νούς και την «εκκλησία» τους ως την πιο γνήσια. Τους μη ανή­κοντες σ' αυτούς, θεωρούν απίστους.

Χριστιανικά στοιχεία είναι: Η αναγνώριση της Βίβλου, η πίστη στον Πατέρα, τον Υιό και το Πνεύμα. Ωστόσο δεν πρό­κειται για τη χριστιανική διδασκαλία περί ενός Θεού και τρεις υποστάσεις ή πρόσωπα, αλλά για τρεις διαφορετικούς θεούς. Πιστεύουν στον εξιλαστήριο θάνατο του Χριστού και την επά­νοδό του (εσχατολογική προσδοκία). Μέσα για την απόκτηση της θείας χάριτος είναι η πίστη, η μετάνοια, η βάπτιση, ο Μυστικός Δείπνος, η επίθεση των χειρών, με τη οποία, πιστεύουν οι Μορμόνοι, ότι μεταδίδονται τα χαρίσματα και τα δώρα του Αγίου Πνεύματος.

Ο πρωταρχικός Θεός δημιούργησε μέγα πλήθος ετερόφυ­λων πνευμάτων, επειδή σύμφωνα με την αιώνια τάξη του κόσμου ο σεξουαλισμός είναι η προϋπόθεση κάθε υπάρξεως και κάθε ηθικής ζωής. Από την ένωση αυτών των πανάρχαιων θεοτήτων γεννήθηκαν πολυάριθμα πνεύματα που κατοικούν σήμερα το Σύμ­παν και συνεχώς αυξάνονται.

Δημιουργοί της γης είναι πολλοί θεοί, οι όποιοι παρέδωσαν αυτή στη δικαιοσύνη του Θεού της Βίβλου. Ο Θεός αυτός είναι ένα ον με πνεύμα και σώμα, έχει δηλ. ανθρώπινη μορφή, με χέρια και πόδια. Ο Θεός αυτός τρώγει και πίνει. Αγαπάει και μισεί και μιλάει στους ανθρώπους. Έχει πολλές γυναίκες, το Χριστό όμως τον γέννησε με τη Μαρία. Ο Χριστός λοιπόν είναι καρπός φυσιολογικής σεξουαλικής ενώσεως του Θεού με τη Μαρία. Ο ίδιος ο Χριστός ήταν έγγαμος και μάλιστα πολύγαμος. Σύζυγοι του ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μάρθα.

Ο Χριστός θα επανέλθει και πάλι στη γη και συγκεκριμένα στο μεγάλο ναό των Μορμόνων στη Γιούτα. Με την επάνοδό του θα κρίνει τους εθνικούς και τους άπιστους ενώ τους Μορμόνους θα τους επιβραβεύσει. Ο Χριστός θα ιδρύσει τη χιλιετή βασιλεία του στην Αμερική καθιστώντας άρχοντες τους Μορμόνους. Η Νέα Ιερουσαλήμ θα οικοδομηθεί στο Τζάνσον (Μισσόρι).

Οι άνθρωποι είναι καρποί θείων ερώτων. Οι Μορμόνοι δι­δάσκουν ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν από κάποιον θεϊκό έρωτα. Παραμένουν ως κατώτερα πνεύματα για χιλιάδες ή και εκατομ­μύρια χρόνια. Όταν γίνονται άνθρωποι εισέρχονται στο ναό του σαρκικού σώματος. Όσοι δεχθούν τη διδασκαλία των Μορμόνων και γεννούν πολλά παιδιά θα γίνουν θεοί. Ως θεοί μιας συγκε­κριμένης περιοχής θα λατρεύονται από τους κατοίκους ως μονα­δικοί κοσμικοί άρχοντες. Η αίρεση καθιέρωσε την πολυγαμία.

Όσοι πεθαίνουν χωρίς πίστη στη διδασκαλία των Μορμό­νων τα πνεύματα τους εισέρχονται στο σώμα ερυθρόδερμων, μαύρων ή ζώων για να εξαγνισθούν. Στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας θα γίνει ανάσταση των νεκρών, οι οποίοι θα κατοι­κούν αιώνια στη γη ως αθάνατοι.

Η «εκκλησιαστική οργάνωση» των Μορμόνων είναι ιερατι­κή και ταυτίζεται με την πολιτική εξουσία (θεοκρατία). Ο αρχη­γός της αιρέσεως είναι κυβερνήτης της κοινότητας. Ο κλήρος αποτελείται από εκλελεγμένους προεστούς, οι οποίοι φέρουν βιβλικά ονόματα (Απόστολοι, προφήτες, επίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι).

Ιδιαίτερη αξία έχει το Βάπτισμα που γίνεται με καταδύσεις, η τελετή του Μυστικού Δείπνου και η χειροτονία ή χειροθεσία κληρικών.

Ιερά Βιβλία των Μορμόνων είναι: Η Π. Διαθήκη, η Κ. Διαθήκη, το Βιβλίο του Μόρμον, το Βιβλίο των Διδασκαλιών και Επιταγών, και το Ακριβό Μαργαριτάρι.

Ο Βίος των Μορμόνων είναι λιτός. Απέχουν κρεοφαγίας και ποτών. Οι ίδιοι χαρακτηρίζονται από άκρατο φανατισμό.

Η θεοκρατική πολιτεία των Μορμόνων εμφανίστηκε στις ΗΠΑ, το 1860 με το όνομα Ουτάχη. Η ομοσπονδιακή τους πολιτεία δε διαθέτει σήμερα τον καθαρό μορμονικό της χαρακτή­ρα. Σε πολλές εξωφρενικές συνήθειες των Μορμόνων υπερίσχυ­σαν οι ομοσπονδιακοί νόμοι (πολυγαμία), ενώ οι αλλεπάλληλες μεταναστεύσεις έφεραν στην Ουτάχη πολυάριθμους οπαδούς άλ­λων δογμάτων η θρησκειών.

Παρατηρήσεις

Η αντιτριαδική και πολυθεϊστική αυτή οργάνωση των Μορ­μόνων χαρακτηρίστηκε ως πρωτότυπη αίρεση της Βορείου Αμε­ρικής, ή ιδιάζουσα «κομμουνιστική» θεοκρατική αίρεση. Το ε­ρώτημα είναι εάν πρόκειται για αίρεση ή για μια τα νέα θρη­σκεία, ή ένα «θρησκευτικό» φουνταμενταλιστικό κίνημα με κά­ποια κατ' όνομα χριστιανική διδασκαλία.

Στή Μορμονική αίρεση ή στη μορμονική λατρευτική και «θρησκευτική» ομάδα ο μελετητής αυτής βρίσκει πολλά στοιχεία ινδουιστικά, βουδιστικά, ιουδαϊκά, και πλατωνικά κ.ά. Σαφώς πρόκειται για μια μορφή Νεοσυγκρητισμού. Τα υπάρχοντα πολυ­θεϊστικά στοιχεία, όπως και τα πανθεϊστικά και θεοσοφιστικά, δεν μας επιτρέπουν να θεωρήσουμε τον Μορμονισμό ως χριστια­νική αίρεση. Οι Μορμόνοι είναι εξίσου επικίνδυνοι ή και περισ­σότερο από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Δυστυχώς και το φονταμενταλιστικό αυτό «θρησκευτικό» μόρφωμα των Μορμόνων βρήκε είσοδο στην Ελλάδα, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα στεγάζονται σε πολυτε­λές «ευκτήριο» οικοδόμημα στα Ιλίσια. Οι οπαδοί τους, αλλο­δαποί αμερικάνοι «ιεραπόστολοι», περιφέρονται στους δρόμους της πρωτευούσης προπαγανδίζοντες.

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ» ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
ΑΝΤΩΝΙΟΣ Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ

Ιαπωνία...τυχαία η καταστροφή;

Ιαπωνία...τυχαία η καταστροφή;

Δεν θέλω να γίνω γραφικός η να το παίξω προφήτης, όμως πραγματικά πιστεύω πως η καταστροφή της Ιαπωνίας δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Εδώ σας παραθέτω τα δύο θέματα που δημοσίευσα παλιότερα για την αρρωστημένη τέχνη τους τα anime/manga.

 http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2010/11/anime.html και http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2011/03/animeanime-cosplay-anime.html

Πάλεψα πολύ με την σκέψη για το αν θα έπρεπε να συνεχίσω αυτό το θέμα εμβαθύνοντας ακόμη περισσότερο στις απαίσιες δημιουργίες του Ιαπωνικού λαού. Δίσταζα καθώς οι δημιουργίες τους ήταν τόσο αρρωστημένες που ίσως φοβόμουν να τις παρουσιάσω.Όμως η διστακτικότητά μου υποχώρησε καθώς συνειδητοποίησα πως ο κόσμος πρέπει να μάθει την αλήθεια. Όσα θα σας παρουσιάσω παρακάτω, σε ένα σημείο πατάν στην γραμμή των προηγούμενων θεμάτων και σε άλλο σημείο εμφανίζουν μια ακόμη ποιο τρομακτική αλήθεια. Αυτό που πρέπει να ξέρετε είναι ότι, ότι παρουσιάζεται, έχει τεράστια επιτυχία στην Ιαπωνία και οι Ιάπωνες το αποδέχονται ως φυσιολογικό.

Δείτε για ακόμη μια φορά, πως η Ιαπωνία αποτελούσε μια μεγάλη πηγή πνευματικής αρρώστιας και χυδαιότητας.

Τα Ιαπωνικά hentai: Πρόκειται για σειρές κόμικ και κινουμένων σχεδίων με πορνό. Hentai σημαίνει διαστροφή και σε αυτά οι Ιάπωνες, με την ελευθερία που τους δίνει το σχέδιο και η φαντασία τους δημιουργούν διάφορες αποτρόπαιες και άκρως χυδαίες και αρρωστημένες ερωτικές σκηνές με διάφορες υπερβολές. Τα hentai είναι αποδεκτά και σε καταστήματα της Ιαπωνίας, ανάμεσα σε παιδικά παιχνίδια μπορείς να βρεις και διάφορες προκλητικές φιγούρες χαρακτήρων hentai. Το ότι είναι κινούμενα σχέδια, τα κάνουν και ποιο ευπρόσιτα σε μικρά παιδιά.

Shaman king: Ένα anime, όπου η χαρακτήρες επικαλούνται διάφορα δαιμονικά πνεύματα και αφού επιτρέψουν στα πνεύματα να τους καταβάλλουν(τα βάζουν μέσα στο σώμα τους), επιδίδονται σε διάφορες μάχες. Σκοπός τους να γίνουν σαμάνοι βασιλείς. Δαιμονολατρία και δαιμονοληψία.

Άλλη μια βίαιη σκηνή από το dragon ball.

Βίντεο και φωτογραφίες από το διάσημο βιντεοπαιχνίδι Tekken. Οι χαρακτήρες έχουν στο αίμα τους δαιμονικά γονίδια που τους επιτρέπουν να παίρνουν τη μορφή του Σατανά. Ο Σατανάς προβάλλεται σαν πηγή δύναμης και εξουσίας.

Από το Tekken πάλι, όπου οι παίκτες καλούνται να αντιμετωπίσουν σαν τελικό αφεντικό τον Εβραϊκό- Δαιμονολατρικό δαίμονα Αζαζέλ.

Από το διάσημο anime(που προβαλλόταν για χρόνια στη χώρα μας) yu-gi-oh. Οι παίκτες παίζουν αναμεταξύ τους με διάφορες κάρτες τεράτων, μεταξύ αυτών το παρακάτω τέρας που εμφανίζεται μέσα από μία πεντάλφα, την οποία πρέπει να συνενώσει ο παίκτης.

Διάσημο κόμικ στην Ιαπωνία, όπου μια γυναίκα ντύνεται άντρας για να εισχωρήσει σε ένα ανδρικό σχολείο και μπλέκεται σε διάφορες καταστάσεις...

Το αποκορύφωμα της Ιαπωνικής αρρώστιας, όπου μας παρουσιάζει μια γυναίκα να συναναστρέφεται με ένα χταπόδι. Το συγκεκριμένο είδος..."τέχνης" αποτελεί κάτι σαν μόδα στην Ιαπωνία και είναι κοινώς αποδεκτό σαν κάτι το φυσιολογικό. Οι Ιάπωνες βγάζουν διάφορες σειρές με αυτές τις συναναστροφές και το θεωρούν σαν κάτι καθημερινό και συνηθισμένο. (πληροφορίες εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Tentacle_erotica)

Και πάλι ένας χαρακτήρας από το yu-gi-oh, ο οποίος έχει καταληφθεί από ένα πονηρό πνεύμα. Το μάτι στο μέτωπο του αποτελεί σύμβολο και ορόσημο της σειράς.

Δείτε όλα τα θέματα και πείτε μου ειλικρινά, δεν έπρεπε να μπει ένα τέρμα η ένα όριο σε αυτές τις συνεχόμενα αυξανόμενες αρρωστημένες τέχνες των Ιαπώνων που εξαπλώνονται σε όλο τον κόσμο; Και πάλι σας δίνω ένα δείγμα καθώς αδυνατώ να τα παρουσιάσω όλα, όμως αυτά είναι τα ποιο βασικά.

Απαγόρευση της επίδειξης του Σταυρού: Σύντομα και στην χώρα μας!

Κωμικό χαρακτήρα, έχει λάβει πλέον στην Μ. Βρετανία, η υπεράσπιση του πολυπολιτισμού. Διαβάστε τι συνέβη εκεί, και μην νομίζετε ότι τέτοιου είδους “συμβάντα” είναι τόσο μακρινά και στην πατρίδα μας.

Λίγο πριν το Πάσχα, ένας εργαζόμενος σε μία εταιρεία
(δημοσίων συμφερόντων) δέχθηκε πειθαρχική ποινή από την εταιρεία στην οποία υπηρετούσε, διότι στο φορτηγάκι του, είχε βάλει έναν σταυρό.

Απειλήθηκε μάλιστα με απόλυση εάν δεν τον αφαιρούσε. Γιατί; Μα γιατί θεωρήθηκε από τους προϊσταμένους του, ότι η “επίδειξη του σταυρού” θα προσέβαλλε συναδέλφους του, ή τον κόσμο με τον οποίο θα ερχόταν σε επαφή.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι στην συγκεκριμένη εταιρεία, επιτρέπεται η χρήση “μπούρκας” - ελαφρά τροποποιημένης, που χαρακτηρίζεται διακριτική από την εταιρεία – ή στίχων από το κοράνι από μουσουλμάνους εργαζόμενους, σε αυτοκίνητα της εταιρείας. Όχι όμως, από ό,τι φαίνεται, η χρήση του σταυρού. Το γεγονός προκάλεσε κατακραυγή στην τοπική κοινότητα του 64χρόνου εργαζομένου Colin Atkinson.

Προς βοήθειά του, έσπευσαν οι τοπικοί ακτιβιστές του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος (BNP), οι οποίοι έξω από τα γραφεία της εταιρείας μοίρασαν κάποια φυλλάδια και παρέδωσαν επιστολές διαμαρτυρίας στην εταιρεία.

Από ό,τι φαίνεται όμως, αυτό προκάλεσε την μήνη του πολιτικά ορθού συστήματος, το οποίο έστειλε την Βρετανική αστυνομία, για να φιμώσει τους ακτιβιστές. Ακούστε τι ακολούθησε. Η αστυνομία ζήτησε από τον Adam Walker, εθνικό διευθυντή του BNP, να απομακρύνει το αμάξι του από την είσοδο του κτηρίου, γιατί εμπόδιζε.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπάκουσε και το πήγε στις θέσεις πάρκινγκ. Τότε η αστυνομία του έκοψε κλήση, διότι οδήγησε (μέσα στο πάρκινγκ) χωρίς να φορά ζώνη ασφαλείας. Όταν όμως του ζητήθηκε το όνομά του, σαν αντίδραση – και ενώ είναι γνωστός- αρνήθηκε να το δώσει.

Τότε η αστυνομία του έκοψε την κλήση, δίχως όνομα, με τον αριθμό του αυτοκινήτου του, αφήνοντάς την πάνω στο παρμπρίζ. Όταν αυτός απάντησε αφαιρώντάς την από το παρμπρίζ, συνελήφθη για “ρύπανση”.

Δύο αστυνομικοί άνοιξαν την πόρτα του αυτοκινήτου του, και πήραν τα κλειδιά από την εκκίνηση, και του πέρασαν χειροπέδες, λέγοντάς του ότι είχε συλληφθεί. Μπήκε κανονικά σε μια μικρή κλούβα και οδηγήθηκε στο τοπικό τμήμα, όπου και κρατήθηκε για κάποιες ώρες.

Ευτυχώς η συνέχεια ήταν καλύτερη. Ανήμερα την Μεγάλη Παρασκευή και μετά από ένα μεγάλο κύμα παραπόνων κατά της εταιρείας και μεγάλου επιπέδου έντασης ανάμεσα στους εργαζομένους της εταιρείας, όχι μόνο ο κ. Atkinson δεν
τιμωρήθηκε, αλλά η εταιρεία υπαναχώρησε επιτρέποντάς του, να έχει τον Σταυρό στο αμάξι του.
Αυτό ακριβώς είναι ο χρεοκοπημένος πολυπολιτισμός και η “ανοχή” την οποία τόσο πολύ κάποιοι θέλουν να εφαρμόσουν στην χώρα μας.

Τα όσα συνέβησαν κατά την διάρκεια των προηγούμενων ημερών με τον 9.84 και τις καταγγελίες για απαγόρευση από την πλευρά του κ. Καμίνη της χρήσης ευχών όπως “Χριστός Ανέστη” αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε στην αρχή αυτής ακριβώς της διαδικασίας, η οποία θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε περιστατικά όπως αυτά στην Μ. Βρετανία.

Και φανταστείτε ότι εκεί, ο πρωθυπουργός της χώρας ομολογεί ότι ο πολυπολιτισμός απέτυχε. Τι έχει να γίνει εδώ με την “εχθροπάθεια” την οποία ερχόμαστε τώρα να ομολογήσουμε.

Ο καημένος αυτός τύπος, που του έκοψαν την κλήση, στο Ελλάντα θα έτρωγε τουλάχιστον καμιά 10αριά χρόνια κάθειρξη, ώστε να ικανοποιηθούν οι αριστερολάγνοι κυβερνώντες μας.

Θυμάμαι όταν είχα πρωταρχίσει να γράφω σε αυτήν εδώ την εφημερίδα, που έγραφα για τις “απαγορεύσεις” στην Μ. Βρετανία των ευχών για τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Κάποιοι σίγουρα θα με θεωρούσαν κινδυνολόγο ή γραφικό.

Αποδεικνύεται όμως ότι χρειάστηκε πολύ λίγος καιρός, για να έλθουν τούτα τα μαντάτα και στην πατρίδα μας. Οπότε πολύ συντομότερα να περιμένουμε τα καινούρια επεισόδια.

Είναι πλέον απαραίτητο να συνειδητοποιήσουμε ότι το τέρας της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού δεν θα μείνει ικανοποιημένο, παρά μόνο εάν όλοι οι Έλληνες φοβούνται όχι μόνο να φέρουν τον σταυρό, αλλά και να δηλώνουν ότι είναι Έλληνες.
Γι' αυτό θα πρέπει άμεσα να μπούμε σε διαδικασίες που θα αναγκάσουν τον κ. Καστανίδη να αλλάξει τον νόμο αυτό ή να αναγκαστεί να φύγει από μόνος μου.

Σκέφτομαι ώρες ώρες μήπως πρέπει να εύχομαι να πάει η κατάσταση στην οικονομία χειρότερα, μπας και φύγουν. Γιατί προσωπικά θεωρώ σημαντικότερη την (και θρησκευτική) ελευθερία μου, από οποιαδήποτε υλικά αγαθά, που θα στερηθώ εάν τα πράγματα γίνουν χειρότερα.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΗ ΚΑΙ Η ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ» ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ

ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΗ

ΚΑΙ Η ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ»

ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ

του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Το άρθρο που έγραψα  εξ αφορμής της  προσπάθειας μεταφυτεύσεως στην Αυστραλία κάποιων εκ των Γ.Ο.Χ  για να  διχάσουν το  εκεί ελληνικό ποίμνιο, και το οποίο δημοσιεύθηκε στο Amen.gr στις 4 Νοεμβρίου 2010 με τον τίτλο «Κατάντημα μιας κάλπικης "διαδοχής"» , πίκρανε  κάποια από τις πολλές και μεταξύ τους «ακοινώνητες» μερίδες τους και με απείλησε με δικαστικές διώξεις για να με φοβίσει! Ίσως τους  συμβούλεψε  κάποιος να  κτυπήσουν  «λάθος πόρτα» για να επιβεβαιωθεί η παροιμία: «λάγος την φτέρην έτριβε κακό της κεφαλής του»! 

Επειδή πάνω από μισό αιώνα  μελέτησα τα  εκκλησιαστικά και τα θεολογικά πράγματα του τόπου μας, αλλά και τα δίδαξα και έγραψα γι’ αυτά, νομίζω ότι δικαιούμαι να έχω και υπεύθυνη γνώμη  για πρόσωπα και γεγονότα, που  έδρασαν στον περίβολο της Εκκλησίας μας. Αυτά τα πεπραγμένα δεν διαγράφονται από την μνήμη ιστορικού επειδή κάποιοι προς «πορισμόν της ευσεβείας» τους θέλουν να τα παρασιωπούν!
  
Γνωρίζουν οι μαθητές και οι αναγνώστες μου πως δεν γράφω ποτέ «στο γόνατο», αλλά μετά από έρευνα αρχείων και μετά διασταύρωση πηγών, ακόμη δε και με την ανάκληση στη μνήμη συζητήσεων με έγκυρα πρόσωπα. Έτσι, κανένα πρόσωπο της Ιστορίας  δεν αδίκησα, αλλά φυσικά και κανένα δεν αποδέχομαι ως λογοκριτή μου. Αν υπάρχει αντίθετη  άποψη ας προσκομισθούν  επιστημονικά επιχειρήματά στο  ίδιο ιστολόγιο για να λάβουν και τις  απαντήσεις μου. Γράφω  πάνω από μισό αιώνα και μερικοί ίσως  διαφωνούν με τις θέσεις μου,  αλλά κανείς δεν με κατηγόρησε ποτέ για συγγραφική αναξιοπιστία,   ιδίως  τώρα με την έκδοση  των δύο ογκωδέστατων τόμων του «Συνοδικού της εν Ελλάδι Εκκλησίας», στους οποίους απομυθοποιούνται  πρόσωπα και γεγονότα.

Δύο θέματα ενόχλησαν τους κατηγόρους μου: Το πρώτο είναι η πολιτεία του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη και το δεύτερο είναι η εγκυρότητα της «Αποστολικής Διαδοχής» κατά την «χειροτονία»  του Ακακίου Παπά. 
           
Ας έλθουμε στην προσωπικότητα του πρώτου και τι τον οδήγησε στην ανταρσία και στην καθαίρεση το 1935. Τον γνώρισα προσωπικά μαζί με τον συμφοιτητή και φίλο μου Ετεοκλή (Επιφάνιο) Θεοδωρόπουλο, όπως επίσης γνωρίζω πολλά περί αυτού και από τον πατριάρχη Αθηναγόρα καθώς και για τις μυστικές αποστολές της μακαρίτισσας της αδελφής του Πατριάρχη, Αγάθης Αλεξιάδη προς τον Χρυσόστομο, που φθάνουν μέχρι το 1954. Επιφυλάσσομαι όμως αυτά να τα καταγράψω αργότερα. Ο Καβουρίδης, λόγω της πορείας του στα της Εκκλησίας,  με απησχόλησε με πολυετή έρευνα. Δεν είμαι ενήμερος αν οι εμφανιζόμενοι σήμερα ως επίδοξοι διάδοχοί του γνωρίζουν τι περί αυτών πέραν των όσων καταγράφηκαν μετά το 1935.
                
Ο Χρυσόστομος Καβουρίδης ήταν αξιόλογο πρόσωπο και ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄  τον εξέλεξε μέσα στο κρίσιμο 1908 ως νέο μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου. Το αγωνιστικό και πατριωτικό του  φρόνημα δεν αναπαυόταν εκεί  και όταν θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του ο Λήμνιος μητροπολίτης Πελαγωνίας Στέφανος, ο Χρυσόστομος προσφέρθηκε να τον αντικαταστήσει στην τότε ελληνική πόλη του Μοναστηρίου, τα σημερινά Βιτώλια των Σκοπίων. Εκεί,  τον υποδέχθηκε ο αρχιδιάκονος Αθηναγόρας Σπύρου (ο κατοπινός Πατριάρχης), που υπηρετούσε με ειδική αποστολή, καταγεγραμμένη στο αρχείο του ΥΠΕΞ! Οι κοινοί αγώνες τους για να περισώσουν τον εκεί ελληνισμό από το απειλητικό σλαβικό στοιχείο τους συνέδεσαν έκτοτε στενά! 

Όμως, το 1917 παρασύρθηκε ο Χρυσόστομος στον Εθνικό Διχασμό και χαρακτηρίστηκε από μεν την Εθνική Άμυνα της Θεσσαλονίκης ως «φιλοβασιλικός», από δε τους Γάλλους ως «φιλογερμανός» και διώχθηκε με συνέπεια να περάσει στον Αντιβενιζελικό χώρο. Παρασύρθηκε από την επιστροφή των «βασιλοφρόνων»  (1920-1922) και προσχώρησε και στον «Εκκλησιαστικό Διχασμό» και έδρασε δυναμικά κατά της εκλογής  του Πατριάρχου Μελετίου.  Όταν η μητρόπολη Πελαγωνίας παραχωρήθηκε τελικά στους Σέρβους, ο Μελέτιος τον κατέστησε  μητροπολίτη Μελενίκου (Σιδηροκάστρου), αλλά δεν απεδέχθη την εκλογή του με αποτέλεσμα να κατασταθεί «ακοινώνητος» και υπόδικος. Για τον λόγο αυτό κατέφυγε στην Αίγυπτο, στον «φιλοβασιλικό»  πατριάρχη Αλεξανδρείας Φώτιο!  Ο διάδοχος του Μελετίου, πατριάρχης Γρηγόριος Ζ΄, που ενέκρινε και τη διόρθωση των 13 ημερών στο Ιουλιανό Ημερολόγιο, τον κατέστησε αρχικά μητροπολίτη Νέας Πελαγωνίας ενώ ο διάδοχός του πατριάρχης Βασίλειος, χαρακτηρισμένος ως «νεωτεριστής» από  τους τότε  Ζηλωτές,  τον εξέλεξε αρχικά μητροπολίτη Φιλιατών και Γηρομερίου (1925-1926) και μετά  ο ίδιος πάλι τον κατέστησε μητροπολίτη Φλωρίνης (1922-1932). Όλο αυτό το διάστημα ο Χρυσόστομος  ως αρχιερεύς του Οικουμενικού Πατριαρχείου δέχθηκε επί 12 χρόνια (1923-1935) το διορθωμένο Νέο Ημερολόγιο!  Αποδέχτηκε πλήρως την σχετική Μεταρρύθμιση  και  λειτουργούσε σύμφωνα με αυτό το Εορτολόγιο της Εκκλησίας! Ας σημειωθεί πως η διόρθωση αυτή  δεν έχει καμιά σχέση με το παπικό Γρηγοριανό Ημερολόγιο, όπως ψευδώς διαδόθηκε για να δικαιολογηθεί η «ζηλωτική  ανταρσία» του 1924, όπως έχουμε πρόσφατα αποδείξει σε γραπτά μας!

Ερωτώ λοιπόν τους εγκαλούντας με: Μήπως γνωρίζουν το αίτιο της παραιτήσεως του Χρυσοστόμου από την μητρόπολη Φλωρίνης το 1932 και τα περί της μετά ταύτα σκληρής αντιπαλότητός του με τον συμπατριώτη του, Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο;

Μήπως  υποψιάζονται  τι στην πραγματικότητα  τον πρόσδεσε στο  άρμα της μακρότατης κενοδόξου  μήνιος  (Συνοδικόν τ. Β  σελ. 329-330) του Δημητριάδος Γερμανού Μαυρομμάτη, που από το 1923 στράφηκε κατά της εκλογής στην τότε μητρόπολη των  Αθηνών του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου;

Η διάσταση τους το 1935 για το «Παλαιοημερογιτικό ζήτημα» ήταν πραγματική ή εκμεταλλεύθηκαν την  οργανωμένη σωματειακά πλέον «Ζηλωτική ανταρσία» για να αναγκάσουν σε παραίτηση τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο μετά την αρνητική έκβαση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας της προσφυγής περί την  χειροτονία του Βοηθού Επισκόπου του γνωστότατου από τότε Ιακώβου Βαβανάτσου;

Μήπως παραγράφεται το γεγονός ότι ο Γερμανός ως Δημητριάδος ήταν αμείλικτος  διώκτης με δίκες κ.τ.λ. των «Αγιορειτών ζηλωτών» που δρούσαν στο Βόλο και ότι ο Γερμανός και ο Χρυσόστομος δέχονταν  τη διόρθωση του Ημερολογίου και  λειτουργούσαν αμφότεροι  σύμφωνα με αυτή από το 1924 μέχρι το 1935; 
   
Ας μην αγωνιούν οι δήθεν διάδοχοι του πρώην Φλωρίνης για  να μάθουν τι τον κατέστησε τότε θανάσιμο εχθρό του Παπαδόπουλου, γιατί σύντομα θα το μάθουν. Υπάρχουν αψευδείς καταγραφές της εποχής που γνωρίζουν μόνον όσοι έχουν τη δυνατότητα να διαβάζουν κείμενα εκείνης της εποχής!  Πάντως ένα είναι το συμπέρασμά μου: ότι πάλαι και νυν την Εκκλησία του Χριστού ταλαιπωρούν τα προσωπικά συμφέροντα ενίων αρχιερέων εκ της  κενοδοξίας, των πεισμάτων και της κακεντρεχείας και όχι τόσο θεωρητικές διαφωνίες  πεποιθήσεων!
 
Όμως, υπάρχουν και στιγμές ανανήψεως κάποιων «αποτειχισμένων» και καθηρημένων, όπως αμέσως αυτή του Ζακύνθου Χρυσοστόμου Δημητρίου και μετά λίγα χρόνια του γέροντά του Γερμανού Μαυρομμάτη, που  τελικά κηδεύτηκε ως αρχιερεύς, παράδειγμα που εύχομαι να ακολουθήσουν και οι κατήγοροί μου. Το πάθος του καλογερικού πείσματος  δεν άφησε ποτέ μέχρι τον θάνατό του τον  Χρυσόστομο Καβουρίδη να διακόψει την «ακοινωνησία» του με την πηγή του αξιώματός του. Με ένα μόνο ελαφρυντικό, ότι επί χρόνια δεν ακολούθησε τον ολισθηρό και  «ακάνονο» δρόμο του ηγουμένου της Κερατέας Ματθαίου για δήθεν «μονοχειροτονίες  επισκόπων»,  όταν μπορούσε να το πράξει προ του 1952, που του έφυγαν ο Χατζής και ο Λιώσης και «οικονομήθηκε» η  «άτακτη» αρχιεροσύνη τους από την επίσημη Εκκλησία.  Πιστεύω πως αυτό το  έπραξε συνειδητά για να σβήσει  η «Ψευτοζηλωτική ανταρσία» που θα οδηγούσε στην  πολυδιάσπαση, όπως φαίνεται ότι υποψιαζόταν, των Παλαιοημερολογιτών. Αυτό είναι και το συμπέρασμά μου  εκ του κειμένου της από της 26ης Αυγούστου 1955 Διαθήκης του, όπου δεν ανέφερε τίποτε για την συνέχιση της διαδοχής του! Κάτι που  διαπιστώσαμε και όταν τον επισκεφθήκαμε ως τελειόφοιτοι της Θεολογίας λίγο πριν τον θάνατό του με το φίλο μου Ετεοκλή (μετά Επιφάνιο)  Θεοδωρόπουλο.

Σε σχέση με το άρθρο μου, του 1962,  περί Παλαιοημερολογιτών στην Θ.Η.Ε. (τ.Α στήλη 817-827), της οποίας  ήμουν ο αρχισυντάκτης, με βοήθησε τότε  ο μακαρίτης Σταύρος Καραμήτσος. Δυστυχώς, τότε δεν εγνώριζα τα όσα γράφηκαν 10 χρόνια αργότερα στο σπουδαίο σύγγραμμα του επίσης σεβαστού  φίλου μου, μακαριστού μητροπολίτη Σάρδεων Μαξίμου, «Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία» (Θεσσαλονίκη 1972  σελ.233-236) για την «ακάνονη» σύναξη των φυγάδων Ρώσων αρχιερέων στο Κάρλοβιτς και τα προβλήματα και τις αταξίες που προκάλεσαν έκτοτε στην Ορθοδοξία, με πρώτη  την φιλοξενούσα  Εκκλησία της Σερβίας,  ενώ  ο πατριάρχης Τύχων και οι αρχιερείς του μαρτυρούσαν από τους μπολσεβίκους! Μετά την επικράτηση του Τίτο στη Σερβία, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αρχιερείς αυτοί, στηριζόμενοι στον αντισοβιετισμό της εποχής, κατέφυγαν για ασφάλεια στις Η.Π.Α. και εκεί  χρόνια παρέμεναν «ακοινώνητοι» με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής και με όλες τις κανονικές Εξαρχίες των ομοδόξων Εκκλησιών.   
               
Πέντε χρόνια μετά την κοίμηση του γέροντα Χρυσοστόμου Καβουρίδη  οι μετασχόντες στην κληρικολαϊκή επιτροπή των Γ.Ο.Χ., μη αντέχοντας την πολεμική των τελείως ακαταλόγιστων «Ματθαιϊκών» σκέφθηκαν κατά την λογική του  προτεσταντισμού να αποκτήσουν ηγέτη και κατέφυγαν  στους Ρώσους σχισματικούς της μερίδος του Αναστασίου, συμφύροντας την «ευσέβεια» των Γ.Ο.Χ. με μια εμβόλιμη παράταξη των  «υπερόριων» και «ακοινώνητων» Ρώσων,  που δρώντας  ως ομάδα ακάνονη και ασύδοτη εκτός της κανονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας πρόσφερε δήθεν «επίσκοπο», καταπατώντας ασυνείδητα - μεταξύ των άλλων - και τον 9ο ιερόν κανόνα της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου που λέγει: «.. ώστε μηδένα των θεοφιλεστάτων επισκόπων επαρχίαν ετέραν, ουκ ούσαν άνωθεν και εξ αρχής υπό την αυτού χείρα, καταλαμβάνειν, αλλ’ και τις κατέλαβε και υφ’ εαυτόν πεποίηται, βιασάμενος ταύτην αποδιδόναι»! Ο «χειροτονήσας»,  χωρίς καμιά συνοδική αρμόδια εξουσιοδότηση, μόνος του αποφάσισε να διευκολύνει το σχίσμα σε κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί δεν ανεγνώριζε τότε την παρασυναγωγή του! Έτσι, εκφράζοντας το παλαιό τσαρικό καταθύμιον κατά των Ελλήνων επιχείρησε εκδικητικά μια ανεύθυνη πράξη  και έσπειρε την πολυδιάσπαση στους Γ.Ο.Χ., που κανείς μέχρι σήμερα δεν μπορεί να ελέγξει, αφού οι ομαδοποιημένοι «μιτροφορούντες» είναι «ακοινώνητοι» και  αλληλοκαθηρημένοι μεταξύ τους!  Μάλιστα τότε, την δήθεν πρώτη «χειροτονία» επί ένα χρόνο την απέκρυψαν ως σκοτεινό πεπραγμένο για να αποσοβήσουν  τις κανονικές και ποινικές ευθύνες των μετεχόντων. Αλλά και για να μην εμποδιστεί η έλευση στην Ελλάδα από τις Η.Π.Α. και δεύτερου Ρώσου «ακοινώνητου» ώστε να γίνει «δικέφαλη» η ηγεσία στους Γ.Ο.Χ. για να πολλαπλασιαστεί  το ενταύθα σχίσμα των Παλαιοημερολογιτών! 
  
Μήπως διάβασαν ποτέ στις Πράξεις των Αποστόλων (α 12-26) ενώπιον ποίας συνάξεως μεταδόθηκε φανερά το Αποστολικό λειτούργημα στον Ματθία και επομένως πραγματοποιήθηκε και η πρώτη «Αποστολική Διαδοχή» προ της Πεντηκοστής, παρ’ ότι υπήρχε η απειλή του φόβου των Ιουδαίων;  Είναι  σαφής ο ορισμός του Κυρίου μας να εκπροσωπείται από δυάδα απεσταλμένων του! Αυτό το σεβάστηκε η Ορθόδοξη Εκκλησία μας ανά τους αιώνες και ως προς την «πρόβληση» για την εκλογήν στο υπεύθυνο λειτούργημα του επισκόπου.

Όμως ερωτώνται οι κατήγοροί μου,  με ποιό «σύμψηφο»  διεξήχθηκαν «κανονικές ψήφοι» και  το μήνυμα και η αποδοχή της «εκλογής», αλλά και πως και από ποίους έγινε δεκτή η «Ομολογία» και η «κανονικότητα και αρμοδιότητα των χειροτονούντων»; Τέλος, ποιά υπεύθυνη και κανονική Ορθόδοξη εκκλησιαστική Αρχή αναγνώρισε ποτέ τα τότε γενόμενα και τους δέχθηκε να συλλειτουργήσουν μέχρι σήμερα παρ’ ότι μερικές τηρούν το εορτολόγιο του Ιουλιανού Ημερολογίου; Το φαιδρό και ανιστόρητο εύρημα της τελευταίας πεντηκονταετίας περί του  Οικουμενισμού που έγινε το νεόκοπο άλλοθι πάσης «ζηλωτικής ανταρσίας», δεν επαρκεί να δικαιολογήσει σχίσμα που κατά τους Πατέρες είναι χειρότερο και από  αίρεση!    
             
Η εκλογή και η χειροτονία ενός επισκόπου κατά την επικρατήσασα τάξη στην καθ’ ημάς Ανατολή είναι μια ακολουθία κανονικών πράξεων, που δεν καταλιμπάνονται κατά το δοκούν, ακόμη  και σε περίπτωση απειλής θανάτου! 

Η χειροτονία και η μετάδοση της Αποστολικής Διαδοχής είναι πράξη εκκλησιολογικής ουσίας και όχι πράξη που διενεργείται με ένα «μαγικό» τρόπο, γιατί «από το τίποτε δεν προκύπτει τίποτα», «ex nihilo nihil»!

Υπάρχει σαφής συνείδηση «ενόριας διακονίας για  συγκεκριμμένο τόπο, τίτλο και πρόσωπο», αλλά και έγκυρη μαρτυρία της «μορφής» της γενομένης πράξεως του προσώπου που εμπιστεύθηκε τον τρίτο βαθμό στης Ιερωσύνης σε άγνωστό του πρόσωπο;

Μήπως ο διαπράξας (και ο αποδεχθείς την δήθεν «τέλεση χειροτονίας») νόμιζαν πως η Αποστολική Διαδοχή μεταδίδεται στον πρώτο  επιζητούντα την χωρίς υπεύθυνη  ακολουθία της κανονικής τάξεως κατά το παιδικό  παίγνιο: «επάνω χέρι κάτω χέρι..κ.τ.λ. .» ;

Εξ αυτού και η πρόσφατη κανονική τελεσίδικη απόφανση του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί του θέματος των διαδόχων του Ακακίου Παπά, που κίνησε από την χειροθεσία ως υποδιακόνου των δύο πρώην «επισκόπων» των Γ.ΟΧ. σε κανονικούς επισκόπους: των Τυάνων Παϊσίου και Απαμείας Βικεντίου, πράξη αποδεκτή από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Τα σχετικά Πρακτικά δημοσιεύθηκαν.

Τώρα, για το θέμα της επιστροφής των σχισματικών του Κάρλοβιτς στο Πατριαρχείο της Μόσχας: Αυτή είναι μια μονομερής απόφαση που δεν γνωρίζουμε πως «οικονομήθηκε». Πάντως, δεν είναι ποτέ δυνατόν η Μόσχα να δεχθεί και τους Γ.Ο.Χ., χωρίς συνέπειες, εφόσον όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες τους θεωρούν σχισματικούς και αυτοί επί πλέον «συγκοινωνούν» με τον επίσης σχισματικό πρώην Κιέβου Φιλάρετο.

   

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝΕΓΚΟΛΠΙΟΝ   www.egolpion.com

ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΜΙΑΣ ΚΑΛΠΙΚΗΣ «ΔΙΑΔΟΧΗΣ»

ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΜΙΑΣ

ΚΑΛΠΙΚΗΣ «ΔΙΑΔΟΧΗΣ»

του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

     Πριν 56 χρόνια δύο συμφοιτητές και φίλοι με έντονα από τότε εκκλησιαστικά ενδιαφέροντα, ο Ετεοκλής (Επιφάνιος) Θεοδωρόπουλος και ο υπογράφων,  με την μεσολάβηση του Σταύρου Καραμήτσου, ζήτησαν τον Μάϊο του 1954  να επισκεφθούν τον «κρυπτόμενο» τότε στην Σταμάτα σεβάσμιο ηγέτη της παρατάξεως των Παλαιοημερολογιτών πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη.  Από τη συνάντηση αυτή πολλά μάθαμε. Όμως εκείνο που μας έμεινε ήταν η σώφρων και πεπνυμένη σκέψη του  να μη δώσει «δια των χειρών» του συνέχεια στην παράταξη! Αποδοκίμασε ως αντικανονική και προκαλούσα καθαίρεση την χειρονομία του Βρεσθένης Ματθαίου να χειροτονεί μόνος «επισκόπους»! Αυτό γιατί ο γέροντας και σεβάσμιος ιεράρχης έβλεπε το αδιέξοδο του αγώνα του μετά την προσέλευση των εξ υφαρπαγής επισκόπων Χριστοφόρου και Πολυκάρπου στην κανονική Εκκλησία. Έβλεπε ακόμη, γνωρίζοντας τα εσωτερικά της παρατάξεως, την ανεξέλεκτη κατάσταση  που θα δημιουργούσαν τυχοδιωκτικά στοιχεία με «δεσποτικά» αποθυμένα αλλά και την εισβολή στο χώρο τους  και των «καθηρημένων» από  «κουσούρια» που εκμεταλλεύονταν την ευσέβεια των πιστών για να επιβιώσουν. Αυτά, φαίνεται  έκαναν τον  ιεράρχη να αρνηθεί μέχρι τέλος την διαιώνιση του ημερολογιακού σχίσματος με «αρχιερείς».

                 Όμως, μετά την εκδημία του, οι στερηθέντες της παρουσίας του (1955-1960) έβλεπαν να φθείνουν χωρίς αρχιερατική ηγεσία και αναζήτησαν διέξοδο αθετώντας την θέληση του αποθανόντος γέροντα Χρυσοστόμου. Τότε κτύπησαν πολλές πόρτες  Ορθοδόξων Εκκλησιών  που έχουν κρατήσει  αδιόρθωτο το Ημερολόγιο και έλαβαν αρνητικές απαντήσεις. Τέλος κατέφυγαν σε «αγενεαλόγητους» και «ακοινώνητους» δήθεν ορθόδοξους «επισκόπους», απ’ αυτούς που αφθονούν στην Αμερική και δεν τους αναγνωρίζει καμιά κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία ως «αλλότριους της ιερωσύνης».  Αυτοί είναι  πρόσωπα που αυτόβουλα ως «ηθοποιοί» υποδύθηκαν τα ιερά άμφια των Ορθοδόξων και ως ανήκοντες σε σχισματική ομάδα ήταν «ακοινώνητοι» με την Ορθοδοξία.  Για τα γεγονότα που ακολούθησαν έγραψα το 1962 μετά δύο χρόνια από αψευδείς πηγές άρθρο στον Α΄  τόμο  της  Θ.Η. Εγκυκλοπαιδείας (στηλ. 817-827).    

              Αν ζούσε ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος θα τους έλεγε ότι χρειάζονται κανονικές προϋποθέσεις για να αποκτήσει κάποιος από την παράταξή του την αρχιερατική αξία. Η μετάδοση της «Αποστολικής Διαδοχής» δεν είναι μια «μηχανική» πράξη κάποιων άγνωστων  που δεν εξουσιοδοτήθηκαν  από Κανονική Σύνοδο ως "ενόριοι" Αρχιερείς για να εκφράσουν την βούληση μιας τοπικής Εκκλησίας με τις "κανονικές ψήφους" και να  δεχθούν την «ομολογία ασφαλείας» του προβαλόμενου για να χειροτονηθεί από κανονική «πηγή» Αποστολικής Καθέδρας. Επομένως, δεν  τηρήθηκε η από αιώνων τάξη και πράξη της Εκκλησίας κατά την «χειροτονία» τού  Αυξεντίου Πιάστρα και ενέπαιξαν την Αγία Ιερωσύνη και ως εκ τούτου  μεταφέρθηκε στην Ελλάδα  μια «κίβδηλη διαδοχή»,  πού  αντί «ευλογιών» προξένησε την «αρά» της συνεχούς διαιρέσεως στην παράταξη, την ασυμβίβαστη πολυαρχία, τον κατακερματισμό.

                  Έτσι σήμερα, χάρη της «Ανεξιθρησκίας» αντιποιούνται το αξίωμα του κανονικού αρχιεπισκόπου Αθηνών περί τα πέντε (;) ρασοφορεμένα  άτομα που διαφοροποιούνται μεταξύ τους και καλύπτονται  από τον κοινόχρηστο τίτλο  των Γ.Ο.Χ.! Το τραγικό είναι πως τους συντροφεύουν  αντίστοιχα και «πολύποδες» δήθεν ιεραρχιές, που έχουν πλεονασμό στο  εσωτερικό της χώρας και εξάγουν «ποιμένες» και σε αδέσποτες  κοινότητες του εξωτερικού που αγνοούν την ορθόδοξη  Εκκλησιολογία και Μυστηριολογία, μολυσμένες  από  την προτεσταντική επιρροή του συνεχούς  τεμαχισμού του χιτώνα  της μιας του Χριστού Εκκλησίας! 

               Επειδή έχω ασχοληθεί με την ταλαιπωρία του ελληνισμού της Αμερικής από παρόμοιες καταστάσεις καθηρημένων και ανίερων προσώπων που εμφανίζονταν σε διιστάμενες κοινότητες ως «επίσκοποι» και «ιερείς» καταθέτω ότι αυτές οι επιλογές σαν «επικατάρατες» μόνον σκάνδαλα δημιουργούν και δεν θεραπεύουν τις ανάγκες των χριστιανών. Η είδηση παρόμοιων φαινομένων στην μακρινή  Αυστραλία έφερε στη μνήμη μου και τα εκεί συμβάντα προ πολλών ετών,  όταν κάποιες αδέσποτες κοινότητες παρασύρθηκαν από μια πλαστή πινακίδα «αυτοκεφαλίας» που μετέφερε στην Αυστραλία «ως μη ώφειλε» ο πρώην Πάφου  Φώτιος Κουμίδης, μιμούμενος τον Χαλδίας Βασίλειο Κομβόπουλο στην Αμερική για να τον προσέξουν και κάπου να τον αποκαταστήσουν και απέτυχε!

Όταν συμβαίνουν τέτοιες ακαταστασίες εισπηδούν διάφοροι τυχοδιωκτικοί  τύποι  και   μεταναστεύουν  ακόμη και καθηρημένοι εκ της ελλαδικής «χωματερής» που έρχονται  για  ιερόσυλες «ιερουργίες» καπηλευόμενοι την τάση  του Γένους στις εγωτραφείς διαιρέσεις.  Και  στην Αδελαΐδα κατέφθασαν κάποιοι χωρίς κανονική ταυτότητα ορθοδόξων κληρικών πού  διαπληκτίζονται μεταξύ τους ως «Παλαιοημερολογίτες» αλλά ακολουθούν «το διορθωμένο Ημερολόγιο της κανονικής Εκκλησίας»!  Οι εμφανιζόμενοι ως «ζηλωτές των πατρίων» εορτάζουν νεοημερολογήτικα και μελωδούν κωμικοτραγικά, ίσως για να καταλάβουν αυτοί που έμπλεξαν  με ποιούς έχουν να κάνουν! Ως ιστορικός βεβαιώνω ότι η «εφεύρεσή» τους έχει παγκόσμια πρωτοτυπία. Όσοι δέχονται τις «ευλογίες» των ψευτοκληρικών παγιδευτήκαν στην κατάρα του σχίσματος. Ένα γεγονός πρέπει να τους προβληματίσει κάθε καλής πίστεως ορθόδοξο χριστιανό:  ότι η Μητέρα Εκκλησία όλων μας όσους ψευτοκληρικούς προέρχονται από τις παρατάξεις αυτές τους θεωρεί, όπως όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, «αχειροτόνητους»!  Αυτούς που μετανοούν για να λογίζονται κανονικοί ορθόδοξοι κληρικοί αποδεκτοί από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες τους χειροτονεί από τον βαθμό του Διακόνου. 

                     Μετά από 56 χρόνια αναλογίζομαι τη στάση του σεβάσμιου γέροντα και θεωρώ καθήκον μου να την καταγράψω. Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος είχε δίκιο που επέμεινε να μην αφήσει πηγή αρχιερωσύνης στους επιγόνους του. Δεν ήθελε να συνεχίζεται η συμφορά των διαιρέσεων "προφάσει ευσεβίας".  Όμως ύστερα από 5 χρόνια από την εκδημία του οι επίγονοι του διαφώνησαν! Το 1960 δέχθηκαν  μια κάλπικη «διαδοχή» για να εκθρέψουν τον πολύποδα της ασυδοσίας στην Ελλάδα και στην αλλοδαπή. Έτσι, ξαναζούμε πάλι  ως «εθνικό μας σπορ» το διχασμό!  Ίσως για να διερωτώνται οι ομόδοξοι αδελφοί μας αν ακόμη λειτουργεί στους Έλληνες η εκκλησιαστική συνείδηση;

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3824

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ   www.egolpion.com