Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Τετάρτη, Μαΐου 04, 2011

Βραδινές Θείες Λειτουργίες για τους υποψηφίους των Πανελλαδικών εξετάσεων

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο Μητροπολίτης Χαλκίδος  κ. Χρυσόστομος, προσκαλεί τους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων, να συμμετάσχουν στις Θείες Λειτουργίες που θα τελεσθούν κατά τόπους πριν την έναρξη των εξετάσεων, για να λάβουν τη δύναμη και την εξ Ύψους ενίσχυση στον αγώνα τους αυτό.
1.Την Δευτέρα 9 Μαΐου 2011, ώρα 21.00 το βράδυ, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Χαλκίδος για τα παιδιά της Πόλης μας και της ευρύτερης περιοχής της Χαλκίδος.
2. Την Τρίτη 10 Μαΐου 2011, ώρα 20.00 το βράδυ, στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Μαντουδίου για τα παιδιά της Κεντρικής Ευβοίας.
3.  Επίσης, την Τρίτη 10 Μαΐου 2011, ώρα 20.30 το βράδυ, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Ιστιαίας για τα παιδιά της Βορείου Ευβοίας. 

Ο «Καλλικράτης» θα αγγίξει τα μειονοτικά σχολεία;

Σε οπισθοχώρηση όσον αφορά στις συνενώσεις των μειονοτικών δημοτικών σχολείων της Θράκης, φαίνεται ότι προχωρά το Υπουργείο Παιδείας.  Αν και οι τελικές θέσεις, που ανακοινώθηκαν πρόσφατα μετά από συνεργασία με τις κατά τόπους διευθύνσεις και γραφεία εκπαίδευσης, αφορούσαν στις απολύτως απαραίτητες και λογικές συνενώσεις μικρών μονάδων που εξυπηρετούν μονοψήφιο αριθμό μαθητών, τελικά το Υπουργείο κάνει πίσω, σύμφωνα με πληροφορίες του XanthiPress.gr.
Και αυτό συμβαίνει εξαιτίας της αντίδρασης εκπροσώπων της μειονότητας που απαιτούν τη διατήρηση των μικρών σχολείων σε κάθε περιοχή, παρότι κάτι τέτοιο φαίνεται αρκετά αναχρονιστικό και καταδικάζει τους μαθητές που φοιτούν σε τόσο ανεπαρκή σχολεία.
Επίδειξη ισχύος από μειονοτικούς;
Ενδεχομένως από κάποιους αυτή τη ενέργεια των βουλευτών – κυρίως- που προέρχονται από τη μειονότητα να εκτιμάται και ως επίδειξη ισχύος ότι μπορούν να ικανοποιούν στο ακέραιο τέτοιου είδους αιτήματα -απειλώντας με πρόκληση έντασης-  παρότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη με τα υπόλοιπα σχολεία, οι συνενώσεις των οποίων σε όλη την περιοχή προχωρούν κανονικά.
Η κίνηση αυτή εγκυμονεί τον κίνδυνο να δοθούν λανθασμένες εντυπώσεις, εφόσον πουθενά αλλού δεν έχει εγκαταλειφτεί  το σχέδιο του Υπουργείου. Στο πλαίσιο της εξάντλησης κάθε μέσου διαλόγου φαίνεται ότι εντάσσεται και η επίσκεψη της Αν. Υπουργού Φώφης Γενημματά στη Θράκη, που φημολογείται εδώ και αρκετό καιρό. Από την πλευρά τους οι υπηρεσιακοί παράγοντες στην  περιοχή δεν φαίνεται να έχουν καμία επίσημη πληροφόρηση και αναμένουν τις κινήσεις του Υπουργείου. Άλλωστε η θέση του Υπουργείου παραμένει δύσκολη και λεπτή, στο χειρισμό της υπόθεσης.
ΠΗΓΗ ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ

Το πρόσωπο της Παναγίας στο Αγιορείτικο τυπικό


-Είναι, πάτερ, μοναδικό το πώς εντάσσεται στο αγιορείτικο Τυπικό το πρόσωπο της Παναγίας την ήμε­ρα της Αναστάσεως.
-Γέροντας Ιωακείμ Καρυώτης:«Ή Παναγία είναι παρούσα στη ζωή μας σε κάθε περίοδο, είτε αυτή λέγεται Μεγάλη Παρασκευή εϊτε λέγεται Ανάστα­ση είτε λέγεται Πεντηκοστή. Διότι ή Πα­ναγία δεσπόζει, είναι το κεντρικό πρό­σωπο, Σέ κάθε κελλί, σε κάθε σπίτι, σε κάθε μοναστήρι. Ή Παναγία είναι το κε­ντρικό πρόσωπο του Αγίου Όρους. Είναι ό λόγος για τον όποιο υπάρχουμε στο "Αγιον Όρος.Όλα αυτά πού κάνουμε μέσα στη λα­τρεία, το Θεοτοκάριο, οί Χαιρετισμοί,κάθε στιγμή, από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη της ζωής μας, το όνομα τηςΠαναγίας επικαλούμαστε, καί το κεντρι­κό πρόσωπο της ζωής μας είναι ή Πα­ναγία. Καί βεβαίως παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το πρόσωπο της Παναγίας στηνΑνάσταση, όπως παίζει καί στίς άλλες εποχές του χρόνου».   

Παπα-Βαής


Η ιστορία του Νικόλαου Βαή, που μετά την καταστροφή του 1922 ήρθε στους Βούνους ως παπάς και δάσκαλος
Το Σεπτέμβρη του 1922 το σώμα του ελληνισμού γέμισε πληγές που ακόμη πονάνε. Η καταστροφή ενός ολοκλήρου πολιτισμού που κτιζόταν επί αιώνες στα παράλια της Μικράς Ασίας, αποτέλεσμα της τουρκικής θηριωδίας, σήμανε τότε την απαρχή μιας άλλης περιπέτειας για τους κατοίκους των ευλογημένων αυτών περιοχών. Οι Μικρασιάτες κουβάλησαν μαζί τους τις πικρές μνήμες τους, αλλά και τα ήθη και έθιμά τους, τις αξίες και τον πνευματικό πολιτισμό τους. Ευτυχώς ο χρόνος μπόρεσε να επουλώσει τις πληγές, αλλά δεν...
άφησε τις μνήμες να ξεθωριάσουν.
Ένας από τους κυνηγημένους έλληνες της Μικράς Ασίας ήταν και ο Βαής Νικόλαος του Θεοδώρου και της Ελένης
Ο Βαής Νικόλαος γεννήθηκε στη Μικρά Ασία στις 19-6-1890 στο χωριό Ακ δαμ –Μαδέν ακδάγ και απεβίωσε στις 10-2-1934 οπό εμβολή καρδίας.
Σύζυγός του ήταν η Βαρβάρα Φωτιάδη του Κοσμά, γεννηθείσα στις 10-2-1895. Ενυμφεύθησαν στις 18-Ιουλίου 1905.
Ο Παπαβαής με την οικογένειά του έφτασε στη Χαλκίδα στις 8-10-1922 και από κει στους Βούνους και εργάστηκε ως Δημοδιδάσκαλος και αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας μια και ήταν απόφοιτος της Ιερατικής Σχολής Καισαρείας και του φροντιστηρίου Τραπεζούντας.
Ο Βαής Νικόλαος είχε επτά παιδιά. Τον Ξενοφώντα ((3-5-1906), τον Πλούταρχο (6-7-1908), Τον Θεόδωρο(2-8-1911), το Γεώργιος (17-1-1913), τη Σοφία(14-9-1920), Τη Σταυρούλα ( 21-8-1923 ) κα την Ξένη (29-3-1926)
Δύο παιδιά απεβίωσαν πριν την αναχώρησή τους από τη Μικρά Ασία, ο Πλούταρχος και ο Γεώργιος.
Τρία από τα παιδιά του απεβίωσαν στους Βούνους. Ο Ξενοφών (22-10-1926).ο Θεόδωρος(23-1-1927) και η Σοφία.(8-11-1931).
Για τον θανόντα γιο του Ξενοφώντα ο Παπαβαής βάπτισε τον Ξενοφώντα Στεφανή του Γεωργίου(Συνταξιούχος αστυνομικός) και για τον θανόντα γιο του Θεόδωρο βάφτισε τον Θεόδωρο Λάππα του Πέτρου (Συνταξιούχος αστυνομικός)
Η κόρη του Σταυρούλα απεβίωσε προ διετίας και η κόρη του Ξένη παντρεύτηκε με τον Χρήστο Δαϊκίδη και είναι συνταξιούχος δασκάλα.
Οι μαθηταί που αποφοιτούσαν από το Δημοτικό Σχολείο Βούνων και αργότερα από το σχολείο της Αρτάκης όπου μετετέθη ο Νικόλαος Βαής, ήταν περιζήτητοι στο Σχολαρχείο Ψαχνών, αφού η φήμη του Βαή ως καλού δασκάλου ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Εύβοια.
Το σπίτι του που βρίσκεται στην είσοδο των Βούνων, αρχοντικό για την εποχή του αλλά και σήμερα, είναι καλά συντηρημένο από την εγγονή του Σόνια.
Αυτή είναι η μικρή ιστορία ενός ξεριζωμένου από τον τόπο του Έλληνα. Μια ιστορία γεμάτη πόνο, ταλαιπωρία, βάσανα, φτώχεια και περιπλάνηση, που όμως δεν το βαλε κάτω, παρέμεινε ‘Έλληνας.
Συνολικά 1.500.000 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά την καταστροφή και την επακολουθήσασα ανταλλαγή πληθυσμών και με τη δουλειά τους την αγάπη τους για την Ελλάδα και τον πολιτισμό τους έκαναν την Ελλάδα περισσότερο Ελληνική.
Χρέος όλων μας είναι να μην παραδώσουμε στη λήθη του χρόνου τον αφανισμό του Μικρασιατικού Ελληνισμού, να μείνουν ανεξίτηλα στην μνήμη μας τέτοια σημαντικά ιστορικά γεγονότα και να τα μεταδίδουμε από γενιά σε γενιά.
Όσο ζει η μνήμη και η ιστορία αποτυπωμένες, δεν υπάρχουν χαμένες πατρίδες, δεν υπάρχουν χαμένοι πολιτισμοί.

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ - Ύποπτο ρόλο παίζει ο Πατριάρχης Θεόφιλος

Απίστευτο και όμως αληθινό: Ο κατ' ευφημισμόν πλέον ελληνορθόδοξος Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος κατέβασε την ελληνική σημαία από το Πατριαρχείο και από την αίθουσα του Πατριαρχικού Θρόνου, λίγο πριν από την 25η Μαρτίου, με τη δικαιολογία ότι το Πατριαρχείο δέχεται επισκέπτες απ' όλα τα κράτη της υφηλίου και η παρουσία της ελληνικής σημαίας θα αποτελούσε... παραφωνία.

Σε συνέντευξή του μάλιστα ο Πατριάρχης Θεόφιλος είχε πει ότι η ελληνική σημαία θα πρέπει να κατέβει και από τα μοναστήρια που ανήκουν στο Πατριαρχείο! Στην ίδια συνέντευξη ο Θεόφιλος είχε τονίσει ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων πρέπει να είναι το Πατριαρχείο όλων των ορθοδόξων και όχι μόνο των Ελλήνων, άρα η ελληνική σημαία είναι πρόκληση.
Μάλιστα είχε βολιδοσκοπήσει και τους ηγούμενους των μοναστηριών για να κάνουν κι αυτοί το ίδιο, αλλά «εισέπραξε» τέτοιες οργισμένες αρνήσεις που δεν το ξαναεπιχείρησε. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο ποσοστό επισκεπτών στην Αγία Γη ανήκει στους Ρώσους και ότι οι έλληνες πατέρες λιγοστεύουν όλο και πιο πολύ, σε αντίθεση με τους άραβες ορθόδοξους που πληθαίνουν και μάλιστα έχουν επίσημα πια παρουσία στις λειτουργίες που μέχρι πρόσφατα γίνονταν από έλληνες πατέρες.
Την ίδια ώρα οι λιγοστοί αγιοταφίτες μοναχοί και πατέρες εκπέμπουν SOS για τη λειψανδρία που μαστίζει το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν αρκετοί για να υπηρετήσουν τα βασικά προσκυνήματα ή να τελέσουν τις απαιτούμενες ακολουθίες.
«Αποδιοπομπαίοι» οι Έλληνες ακόμα και τη Μεγάλη Εβδομάδα!Ενδεικτικό του ανθελληνικού κλίματος που έχει επιβάλει ο Θεόφιλος στο Πατριαρχείο είναι το ρεπορτάζ της Μαρίας Ανδρέου που βρέθηκε τις Άγιες μέρες εκεί:
Τριακόσιοι Έλληνες και Ελληνίδες ήταν το Πάσχα στα Ιεροσόλυμα και ενώ θα περίμενε κανείς να ήταν οι πρώτοι και οι πρώτες που θα έμπαιναν το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως για να δουν την αφή του Αγίου Φωτός, δυστυχώς πλέον το προνόμιο αυτό το έχουν οι Ρώσοι, αφού όπως φαίνεται ο Πούτιν έχει βρει τον τρόπο να «εξαγοράσει» και τα προσκυνήματα, ενώ ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος χαρακτηρίζεται από πολλούς στο Ισραήλ Ρωσόφιλος…
Και το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνει το υπουργείο Εξωτερικών το οποίο επιχορηγεί το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων; Ξέρει το υπουργείο Εξωτερικών ότι οι Έλληνες που βρέθηκαν στα Ιεροσόλυμα ήταν μαντρωμένοι από τις πέντε το πρωί στην αυλή του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης μέχρι τις τρεις το μεσημέρι, όρθιοι μέσα στον αέρα και στον ήλιο και δεν τους επιτράπηκε καν όχι η είσοδος στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως, αλλά ούτε στον τρούλο που βλέπει κάτω τον Πανάγιο Τάφο, αλλά το πιο σημαντικό, ούτε στον Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης για να κοινωνήσουν έπειτα από σαράντα μέρες νηστεία, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να χάσουν την κοινωνία τους;
Μαντρωμένοι στην αυλή του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης είδαν οι έλληνες ορθόδοξοι την αφή του Αγίου Φωτός μέσα από βίντεο γουολ. Αντίθετα οι ρώσοι παλαιοημερολογίτες συμπεριφέρθηκαν μέσα στον ναό ως βάρβαροι. Έσπρωχναν, φώναζαν, έβαζαν τσάντες, ρούχα, κοσμήματα πάνω στο σημείο της Αποκαθήλωσης σαν παγανιστές, ενώ την ημέρα της περιφοράς του Επιτάφιου, με το που έπεσαν λουλούδια από το πανί που έχει το σώμα του Χριστού, έπεσαν σαν αλλόφρονες να τα πάρουν, πετώντας σχεδόν κάτω τον Πατριάρχη, ενώ τα καντήλια πάνω από το σημείο της Αποκαθήλωσης ήρθαν τα πάνω κάτω…
Ε, λοιπόν τα όσα συμβαίνουν στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως, με τους Αρμένιους να μπαίνουν καβάλα ο ένας πάνω στον άλλο με ταμπούρλα, με τους Σέρβους να κουβαλάνε μεγάλους σταυρούς, τους Ρώσους να ποδοπατάνε τους πάντες και να βρωμάνε ιδρωτίλα, τους Καθολικούς να βάζουν διαπασών το αρμόνιο, τους Αιθίοπες να φωνάζουν και τους Κύπριους να χώνουν χρήμα για να πάρουν την πράσινη κάρτα ώστε να δουν το Άγιο Φως, είναι τουλάχιστον απαράδεκτα.
Δεν υπάρχει κατάνυξη, δεν υπάρχει στοιχειώδης κοινωνική συμπεριφορά, οι εβραίοι αστυνομικοί σπρώχνουν τους πάντες σαν τα ζώα, οι εκατόν τριάντα αγιοταφίτες μοναχοί παίζουν ξύλο και έρχονται στα χέρια με τους ρώσους προσκυνητές που ψάλλουν στα ρώσικα εκκωφαντικά, με αποτέλεσμα το βράδυ της Ανάστασης να μην ακούει κανείς ούτε το Χριστός Ανέστη!
Μεγάλη η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση από τους Έλληνες που βρέθηκαν τις άγιες ημέρες του θείου Πάθος στα Ιεροσόλυμα με τα όσα είδαν, αφού αναπόλησαν τη μεγάλη ευλάβεια των ελληνικών εκκλησιών, και μεγάλη η στεναχώρια όταν συνειδητοποίησαν ότι για να δεις το Άγιο Φως, που έρχεται σαν γαλάζια αστραπή ή σαν γαλάζιες χαρούμενες μπάλες από τον ουρανό και ανάβει μονομιάς τα σβησμένα καντήλια του ναού, πρέπει να βάλεις μέσο.
Όχι αγαπητοί πατέρες, μέσο στον Χριστό δεν βάζουμε! Φτάσατε στο σημείο να κάνετε τους Έλληνες να μένουν κρυφά μέσα στα κελιά των ελλήνων μοναχών κάτω από κρεβάτια, μέσα σε ντουλάπες από το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής και να βγαίνουν δειλά δειλά έξω το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου… Ντροπή. Και από την άλλη ο Πούτιν πληρώνει όλα τα έξοδα σε ρώσους προσκυνητές για να κατακλύζουν τον Ιερό Ναό της Αναστάσεως. Και όλα αυτά γίνονται όταν το Άγιο Φως ανάβει στα χέρια έλληνα Πατριάρχη. Πού είναι η πυγμή σου και η ελληνικότητά σου Θεόφιλε; Γιατί δεν πατάς πόδι να μπαίνουν στον ναό όλοι οι Έλληνες, που είναι σεβάσμιοι προσκυνητές και δεν κάνουν σαν ειδωλολάτρες; Πού είναι το υπουργείο Εξωτερικών που αφήνει στις 4.30 το πρωί τους έλληνες προσκυνητές έξω στις πύλες της Ιερουσαλήμ να χλευάζονται από τους εβραίους αστυνομικούς που τους αφήνουν μία ώρα και έξω από τα σίδερα; Και ύστερα από πολλή ορθοστασία και καψώνια να τους πηγαίνουν μέχρι τον Άγιο Κωνσταντίνο και όχι στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως;
Γυρίσαμε μέσα σε οχτώ ημέρες όλα τα προσκυνήματα από τη Βηθανία, την Τιβερίαδα, την Ιεριχώ, τη Γαλιλαία, τη Ναζαρέτ, τη Βηθλέεμ, και όλοι οι έλληνες μοναχοί που συναντήσαμε είχαν τρομερά παράπονα από το Πατριαρχείο, το οποίο δεν τους στηρίζει οικονομικά ενώ παράλληλα τρώνε αβέρτα ξύλο από μουσουλμάνους και εβραίους για να κρατήσουν τα προσκυνήματα ελληνικά και να μην τα πάρουν οι Άραβες και τα κάνουν τζαμιά, κτήματα και οι εβραίοι συναγωγές. Πραγματικοί ήρωες, αγωνιστές, πολεμιστές.
Οι Κύπριοι όμως τους μοναχούς τους και τις μονές τους τις φροντίζουν!
Μεγάλη στεναχώρια πήραμε από τα Ιεροσόλυμα. Ακόμη και τη Μεγάλη Παρασκευή όταν ο παπάς έβγαινε από το Πραιτώριο, τη φυλακή του Χριστού με τον σταυρό στα χέρια, μόνο που δεν γίναμε Θύρα 7! Γιατί αυτή η βαρβαρότητα; Και γιατί η Ελλάδα αφήνει τον Πούτιν να εκμεταλλεύεται προς παγκόσμιο πολιτικό όφελος την αγιότητα των Ιεροσολύμων; Ήμαρτον Θέε μου…
Στο έλεος των ληστών τα ελληνικά μοναστήρια
Στο έλεος των κακοποιών και των ληστών κάθε φυλής και θρησκεύματος βρίσκονται τα ελληνικά μοναστήρια που λειτουργούν εδώ και εκατοντάδες χρόνια στις περιοχές που καλύπτει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Τα μοναστήρια αυτά δέχονται σε πολύ τακτά χρονικά διαστήματα επιθέσεις ληστών που θέλουν να πάρουν αφιερώματα ή χρήματα και δεν προστατεύονται καθόλου... Το Πατριαρχείο τα έχει εγκαταλείψει, ενώ για το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών μάλλον δεν... υπάρχουν!
Έτσι οι ληστές ανενόχλητοι τα «επισκέπτονται» συχνά πυκνά, αρπάζουν ό,τι βρίσκουν και ταλαιπωρούν μέχρι βασανισμού του γέροντες και αδύναμους μοναχούς οι οποίοι είναι οι μοναδικοί «φάροι» του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στις ερήμους της Μέσης Ανατολής. Και μόνο το γεγονός ότι στα βάθη της ερήμου βρίσκονται εδώ και αιώνες μοναστήρια που υψώνουν καθημερινά την ελληνική σημαία και υποδηλώνουν την ελληνική παρουσία στις περιοχές αυτές θα έπρεπε να είχε ευαισθητοποιήσει τους αρμόδιους ώστε να τα φυλάνε ως κόρην οφθαλμού. Όμως, δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.
Ενδεικτικά, αναφέρουμε δύο από τα μοναστήρια που έχουν μπει στο «στόχαστρο» ληστών. Το ένα είναι το μοναστήρι των Πειρασμών στο Σαραντάριο όρος που βρίσκεται έξω από την Ιεριχώ.
Ο ηγούμενος του μοναστηριού Γεράσιμος, μόνο τον τελευταίο χρόνο έχει πέσει θύμα ληστών τουλάχιστον 5 φορές. Ο 75χρονος μοναχός, που ζει μόνος του εκεί 25 χρόνια, πριν από λίγες μέρες έμεινε με δεμένο το στόμα και τα χέρια για ένα ολόκληρο 24ωρο, ενώ πριν οι ληστές τού είχαν βάλει το μαχαίρι στον λαιμό απειλώντας να τον σφάξουν αν δεν τους έλεγε πού βρίσκονται τα κλειδιά της εκκλησίας για να μπουν να πάρουν εικόνες και όποια αντικείμενα πολύτιμης αξίας θα έβρισκαν.
Ο ίδιος τηλεφωνεί στις αρμόδιες αρχές αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία αφού και η δική μας κυβέρνηση δεν ασκεί καμία πίεση για προστασία των ελλήνων πολιτών, όπως οφείλει να κάνει. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το γυναικείο μοναστήρι Μάρθας και Μαρίας που βρίσκεται στη Βηθανία, λίγο έξω από τα Ιεροσόλυμα.
Οι μοναχές μάλιστα αναγκάζονται να προστατεύουν μόνες τους τον εαυτό τους, βάζοντας αγκάθινα συρματοπλέγματα γύρω από τη μάντρα, αφού οι κακοποιοί σκαρφαλώνουν τις νύχτες για να μπουν στο μοναστήρι. Αμέτρητες φορές έχουν ζητήσει βοήθεια από τις αρχές και το Πατριαρχείο, αλλά ως τώρα κανείς δεν έχει απαιτήσει την ασφάλεια των μοναχών από το κράτος του Ισραήλ ή την παλαιστινιακή ηγεσία.
Έτσι, οι άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους για να προστατεύουν τα ελληνορθόδοξα προσκυνήματα γίνονται θύματα των φανατικών μουσουλμάνων, των αδίστακτων κακοποιών, ενώ πολλοί μοναχοί στο παρελθόν έχασαν ακόμη και τη ζωή τους...
ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: “Για να μετανοήσει η ψυχή πρέπει να ξυπνήσει..”

Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα απ’ αυτό που λέγεται μετάνοια και εξομολόγηση. Αυτό το μυστήριο είναι η προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο. Μ’ αυτό τον τέλειο τρόπο απαλλάσεται ο άνθρωπος απ’ το κακό. Πηγαίνομε, εξομολογούμαστε, αισθανόμαστε τη συνδιαλλαγή μετά του Θεού, έρχεται η χαρά μέσα μας, φεύγει η ενοχή. Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αδιέξοδο. Δεν υπάρχει αδιέξοδο γιατί υπάρχει ο εξομολόγος, που έχει την χάρι να συγχωρεί. Μεγάλο πράγμα ο πνευματικός! … Κάθε μέρα σκέπτομαι ότι αμαρτάνω, αλλά επιθυμώ ό,τι μου συμβαίνει να το κάνω προσευχή και να μην το κλείνω μέσα μου.
Η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά. Το μπέρδεμα δεν φεύγει με τίποτα. Μόνο με το φως του Χριστού γίνεται το ξεμπέρδεμα. Την πρώτη κίνηση την κάνει ο Χριστός. «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες …». Μετά εμείς οι άνθρωποι αποδεχόμαστε αυτό το φως με την αγαθή μας προαίρεση, που την εκφράζομε με την αγάπη μας απέναντί Του, με την προσευχή, με τα μυστήρια.
Για να μετανοήσει η ψυχή πρέπει να ξυπνήσει. Εκεί στο ξύπνημα αυτό, γίνεται το θαύμα της μετανοίας. Κι εδώ βρίσκεται η προαίρεση του ανθρώπου. Το ξύπνημα, όμως, δεν έγκειται μόνο στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μόνος δεν μπορεί. Επεμβαίνει ο Θεός. Τότε έρχεται η θεία χάρις. Χωρίς την χάρι δεν μπορεί να μετανοήσει ο άνθρωπος. Η αγάπη του Θεού θα κάνει το παν. Μπορεί να μεταχειρισθεί κάτι μια ασθένεια ή κάτι άλλο, εξαρτάται για να φέρει τον άνθρωπο σε μετάνοια. Άρα η μετάνοια δια της θείας χάριτος κατορθούται. Απλά και απαλά εμείς θα κάνουμε μία κίνηση προς τον Θεό κι από κει και πέρα έρχεται η χάρις.
Μπορεί να μου πείτε: «Τότε με την χάρι γίνονται όλα». Αυτό είναι ένα λεπτό σημείο. Γίνεται κι εδώ εκείνο ακριβώς που λέω. Δεν μπορούμε ν’ αγαπήσομε τον Θεό, αν ο Θεός δεν μας αγαπήσει. … Το ίδιο συμβαίνει και με τη μετάνοια. Δεν μπορούμε να μετανοήσουμε, αν ο Κύριος δεν μας δώσει μετάνοια. Και αυτό ισχύει για τα πάντα. Δηλαδή ισχύει το Γραφικό: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Αν δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για να εγκύψει μέσα μας ο Χριστός, μετάνοια δεν έρχεται. Οι προϋποθέσεις είναι η ταπείνωση, η αγάπη, η προσευχή, οι μετάνοιες, ο κόπος για τον Χριστό. Αν δεν είναι το συναίσθημα αγνό, αν δεν υπάρχει απλότητα, αν η ψυχή έχει ιδιοτέλεια, δεν έρχεται η θεία χάρις.
Συμβαίνει τότε να πηγαίνομε να εξομολογούμαστε, αλλά να μην αισθανόμαστε ανακούφιση.
Η μετάνοια είναι πολύ λεπτό πράγμα. Η μετάνοια η αληθινή θα φέρει τον αγιασμό. Η μετάνοια μας αγιάζει. Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογουμένου. Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πώς ζούσε η μητέρα του, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία. Έ, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. Οπότε όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου.
Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό. Υπάρχει κάποιος τρόπος ν’ απαλλαγεί ο άνθρωπος απ’ αυτό το κακό. Ο τρόπος αυτός είναι η γενική εξομολόγηση, η οποία γίνεται με την χάρι του Θεού.
Πολλές φορές έχω μεταχειρισθή αυτή τη γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ’ αυτό. Την ώρα που τα λέεις στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει απ’ όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές διότι την ώρα που τα λες ο εξομολόγος εύχεται θερμά στον Κύριο για την απαλλαγή σου.
Όλ’ αυτά που μου έλεγε τα παρακολουθούσα όχι απλώς με προσοχή, αλλά «έβλεπα» μέσα στον ψυχικό της κόσμο την επίδραση της προσευχής. Την παρακολουθούσα μέσα στην ψυχή της κι «έβλεπα» ότι πήγαινε χάρις μέσα της, όπως την εκοίταζα εγώ. Διότι στον πνευματικό υπάρχει χάρις και στον παπά υπάρχει χάρις. Το καταλαβαίνετε; Δηλαδή ενώ εξομολογείται ο άνθρωπος, ο ιερέας προσεύχεται γι’ αυτόν. Συγχρόνως, έρχεται η χάρις και τον ελευθερώνει απ’ τα ψυχικά τραύματα, που για χρόνια τον βασανίζουν, χωρίς να γνωρίζει την αιτία τους. Ώ, αυτά τα πιστεύω πολύ!
Όλοι οι πνευματικοί οι εξομολόγοι έχουν αυτή την χάρι κι όταν εύχονται την εκπέμπουν ως αγωγοί!!
Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου – Βίος και Λόγοι

Θέμα: Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης: Λόγοι περι προσευχής

Προσευχή με υπομονή

- Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.

Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθεί κανείς· δεν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να φθάσει σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγει καθόλου ο νους του. Θέλει υπομονή. Βλέπεις, άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσεις μια και να μπεις μέσα. Δεν γίνεται έτσι.

Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Και παρεβιάσαντο αυτον» (Λουκ. 24, 25), λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς. Έμεινε ο Χριστός μαζί τους, γιατί είχαν μια συγγένεια με τον Χριστό και το δικαιούνταν. Είχαν ταπείνωση, απλότητα, καλοσύνη, θάρρος με την καλή έννοια, όλες τις προϋποθέσεις, γι’ αυτό και ο Χριστός έμεινε μαζί τους.

Πρέπει να προσευχόμαστε με πίστη για κάθε ζήτημα και να κάνουμε υπομονή, και ο Θεός θα μιλήσει. Γιατί, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιο τρόπο για την πίστη του αυτή να του εκπληρώσει το αίτημά του. Γι’ αυτό, όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό, να μη «διακρινώμεθα» και θα εισακουσθούμε. «Να έχετε πίστη χωρίς να διακριθείτε» (Ματθ. 21, 21), είπε ο Κύριος. Ο Θεός ξέρει να μας δώσει αυτό που ζητούμε, ώστε να μη βλαφτούμε πνευματικά.

Μερικές φορές ζητούμε κάτι από τον Θεό, αλλά δεν κάνουμε υπομονή και ανησυχούμε. Αν δεν είχαμε δυνατό Θεό, τότε να ανησυχούσαμε. Αλλά αφού έχουμε Θεό Παντοδύναμο και έχει πάρα πολλή αγάπη, τόση που μας τρέφει και με το Αίμα Του, δεν δικαιολογούμαστε να ανησυχούμε.

Μερικές φορές δεν αφήνουμε ένα δύσκολο θέμα μας στα χέρια του Θεού, αλλά ενεργούμε ανθρώπινα. Όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό και κλονίζεται η πίστη μας και θέλουμε να ενεργήσουμε ανθρωπίνως στα δυσκολοκατόρθωτα, χωρίς να περιμένουμε την απάντηση στο αίτημά μας από τον Θεό, είναι σαν να κάνουμε αίτηση στον βασιλέα Θεό και την παίρνουμε πίσω, την ώρα που Εκείνος απλώνει το χέρι Του, για να ενεργήσει.

Τον παρακαλούμε πάλι, αλλά και πάλι κλονίζεται η πίστη μας και ανησυχούμε και επαναλαμβάνουμε το ίδιο. Έτσι διαιωνίζεται η ταλαιπωρία μας. Κάνουμε δηλαδή σαν εκείνον που κάνει μια αίτηση στο Υπουργείο και ύστερα από λίγο μετανιώνει και την αποσύρει. Ξαναμετανιώνει, την υποβάλλει· μετά από λίγο πάλι την αποσύρει. Η αίτηση όμως πρέπει να μείνει, για να παίρνει την σειρά της.

Προσευχή με πόνο

- Γέροντα, πως κάνετε ευχή για ένα θέμα;

Όλη η βάση που γίνεται η ευχή είναι να πονάει ο άνθρωπος. Αν δεν πονάει, μπορεί να κάθεται ώρες με το κομποσχοίνι και η προσευχή του να μην έχει κανένα αποτέλεσμα. Αν υπάρχει πόνος για το θέμα για το οποίο προσεύχεται, ακόμη και με έναν αναστεναγμό κάνει καρδιακή προσευχή.

Πολλοί, όταν την στιγμή που τους ζητούν οι άλλοι να προσευχηθούν δεν έχουν χρόνο, προσεύχονται με έναν αναστεναγμό για το πρόβλημά τους. Δεν λέω να μην κάνει κανείς προσευχή, αλλά, αν τυχόν δεν υπάρχει χρόνος, ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μια καρδιακή προσευχή· ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.

Διαβάζεις λ.χ. ένα γράμμα, βλέπεις ένα πρόβλημα, αναστενάζεις και μετά προσεύχεσαι. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα! Πριν πιάσεις το ακουστικό, πριν ακόμα καλέσεις, σε ακούει ο Θεός! Και το πληροφορείται ο άλλος. Να δείτε πως οι δαιμονισμένοι καταλαβαίνουν πότε κάνω προσευχή γι’ αυτούς και φωνάζουν όπου κι αν βρίσκονται!

Η πραγματική προσευχή ξεκινάει από έναν πόνο· δεν είναι ευχαρίστηση, «νιρβάνα». Τι πόνος είναι; Βασανίζεται με την καλή έννοια ο άνθρωπος. Πονάει, βογκάει, υποφέρει, όταν κάνει προσευχή για οτιδήποτε.

Ξέρετε τι θα πει υποφέρει; Ναι, υποφέρει, γιατί συμμετέχει στον γενικό πόνο του κόσμου ή στον πόνο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Αυτήν την συμμετοχή, αυτόν τον πόνο, τον ανταμείβει ο Θεός με την θεία αγαλλίαση. Δεν ζητάει βέβαια ο άνθρωπος την θεία αγαλλίαση, αλλά η θεία αγαλλίαση έρχεται ως συνέπεια, επειδή συμμετέχει στον πόνο του άλλου.

Εκοιμήθη ο Θανάσης Βέγγος. Καλό ταξίδι, καλέ μας άνθρωπε…

Πέθανε ο Θανάσης Βέγγος




Είχε παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και είχε σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες.

Είχε γεννηθεί στον Πειραιά, στο Νέο Φάληρο, στις 29 Μαΐου του 1927 από το Βασίλη και την Ευδοκία Βέγγου, των οποίων ήταν και το μοναδικό παιδί. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, συγκεκριμένα εργαζόταν στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, και ήρωας της αντίστασης.

Μετά τον πόλεμο, εκδιώχθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η απόλυση του πατέρα του προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, σοβαρό οικονομικό πρόβλημα στην οικογένεια του Θανάση, κάτι που τον αναγκάζει να ριχτεί στον αγώνα για το μεροκάματο. Κυριότερη μεταξύ των επαγγελμάτων με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η απασχόληση σε επεξεργασίες δερμάτων. Παράλληλα έκανε διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά του.

Τα χρόνια 1948-1950 εξορίστηκε στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954 στην ταινία Μαγική Πόλις του Κούνδουρου. Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε σε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος παράλληλα και ως φροντιστής στα πλατό. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ο δράκος, Διακοπές στην Αίγινα, Μανταλένα, Συννεφιασμένη Κυριακή, Ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με το Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1960. Τον ίδιο καιρό, το 1959 πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού όχι από Σχολή αλλά ως εξαιρετικό ταλέντο με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Η πρώτη του θεατρική παράσταση ήταν στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη, επίσης το 1959.

Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου, που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής. Με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλα, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ - Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιος Θανάσης;, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.

Η καριέρα του συνεχίζεται με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη, ενώ η δημοτικότητά του παραμένει σταθερή κι οδηγεί στην αποθέωσή του από τον κόσμο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1971, όπου η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; αποσπά τα βραβεία κριτικών και κοινού. Άλλη σημαντική ταινία αυτής της περιόδου είναι Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας του 1976. Η θεματολογία των ταινιών του μετατοπίζεται προς την κοινωνική κριτική, ενώ το 1983 σταματά για λίγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο. Τη δεκαετία του '80 ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς Βεγγαλικά που, μετά από προσπάθειες πολλών ετών, προβλήθηκε τελικά στην τηλεόραση το 1988. Το 1990 εμφανίστηκε στη σειρά του ΑΝΤ1 Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης.

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται με την ταινία Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία Όλα είναι δρόμος του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997 στο ρόλο του Δικαιόπολι στους Αχαρνής και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία. Το 2002, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, ο Θανάσης Βέγγος κράτησε έναν από τους βασικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά Περί ανέμων και υδάτων.

Ἐκδήλωση - Συζήτηση γιὰ τὴν Κάρτα τοῦ Πολίτη

Εκδήλωση - Συζήτηση για την Κάρτα του Πολίτη
ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
"ΒΕΛΛΙΔΕΙΟ" ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΪΟΥ 11:30 π.μ.

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
ρχιμ. ΙΩΣΗΦ - Καθηγούμενος Ι. Μ. Ξηροποτάμου γίου ρους
Στάθης δαμόπουλος - Οκονομολόγος
Δμος Θανασούλας - Δικηγόρος παρ' ρείω Πάγω

Διοργάνωση
ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ - ΒΥΖΑΝΤΙΟ - ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
τ

Τ΄αναμμένο κάρβουνο και η Μεγαλόχαρη της Τήνου

 


Το 1915 ο αθηναϊκός τύπος δημοσίευσε ποικίλα θαύματα που συντελέστηκαν από την εικόνα της Μεγαλόχαρης, η οποία είχε μεταφερθεί στην Αθήνα. Η μεταφορά της ιερής εικόνας είχε γίνει για να θεραπευθεί ο βαριά άρρωστος Βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο οποίος πράγματι θεραπεύθηκε θαυματουργικά.
Στην πρωϊνή εφημερίδα «Αστραπή» αναγράφεται το ακόλουθο θαύμα, όπως το διηγήθηκε ο έμπορος Δημήτριος Μπουρνιάς, που διατηρούσε κατάστημα στην οδό Αγίου Μάρκου 36:
«Την περασμένη Τετάρτη, 8 Ιουλίου 1915, φιλοξενούσα στο σπίτι μου κάποιο στενό μου φίλο. Το μεσημέρι, ενώ τρώγαμε, του λέω:
Δόξα σοι ο Θεός! Η Μεγαλόχαρη της Τήνου έκανε το θαύμα της και σώθηκε ο Βασιλιάς.
Εκείνος τότε με διέκοψε και ξεστόμισε με ασέβεια:
undefined
Δεν βαριέσαι. Αυτό το παλιόξυλο …; πού έφεραν. Δεν πρόλαβε όμως να τελειώσει τη φράση, κι έπιασε απότομα το λαιμό του σαν να κατάπιε αναμμένο κάρβουνο. Την ίδια στιγμή ένοιωσε δύσπνοια, έχασε τη μιλιά του, ενώ τα μάτια του κοίταζαν έντρομα και παρακλητικά.
Όλοι τότε σηκωθήκαμε να τον βοηθήσουμε, να του φέρουμε νερό, αλλ΄ αυτός δεν δεχόταν τίποτε.
Ξαφνικά μου ήρθε μία έμπνευση. Έτρεξα στο εικονοστάσι, στο διπλανό δωμάτιο, πήρα μία εικόνα της Παναγίας και του την έφερα. Μόλις την αντίκρυσε, γονάτισε αυθόρμητα, άπλωσε τα χέρια και την ασπάσθηκε με ευλάβεια.
Την ίδια στιγμή ένοιωσε θεραπευμένος, και με δάκρυα στα μάτια είπε:
Ο Θεός με τιμώρησε, επειδή βλαστήμησα. Η Μεγαλόχαρη όμως έκανε και σε μένα το θαύμα της».
Πηγή: Θ.Κ. Τίγκα, Ο βλάσφημος, Η εικόνα της Μεγαλόχαρης, Έκδοση β΄, Αθήναι 1963

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!

  « Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...