Γιατί οι χριστιανοί παρασύρονται στις μαγείες;

Γέροντας Κλεόπα Ηλιέ

Γιατί οι χριστιανοί παρασύρονται στις μαγείες;

— Διότι εξέλειπε απ’ αυτούς η πίστις και ο φόβος του Θεού· διότι σήμερα δεν προσεύχονται σχεδόν καθόλου, ώστε να εκπληρωθούν τα αιτήματά των με την προσευχή και να μη τρέχουν στις μα­γείες. Δεν διαβάζουν σήμερα την Αγία Γραφή για να ιδούν τι τιμω­ρίες περιμένουν τους ασχολουμένους μ' αυτά. Δεν πηγαίνουν τακτι­κά στην εκκλησία, δεν εξομολογούνται ούτε ακόμη στις τέσσερες μεγάλες νηστείες, δεν ζητούν στις ανάγκες των την συμβουλή και την ευχή του ιερέως. Επί πλέον τρέχουν πολλοί στις μαγείες διότι εξέχασαν τις υποσχέσεις που έδωσαν στον Χριστό, στο μυστήριο του Βαπτίσματος, όταν είπαν: «Αποτάσσομαι τω σατανά και πάσι τοις έργοις αυτού και πάση τη πομπή αυτού...». Άλλοι πηγαίνουν στους μάγους επειδή δεν εκπληρώθηκαν τα αιτήματά των στην Εκκλησία του Χριστού, ή διότι ελησμόνησαν τον θάνατο και την ημέρα της μελλούσης Κρίσεως του Χριστού. Γι' αυτό οι Άγιοι Πατέρες μας συμβουλεύουν να τρέχουμε μόνο στον Θεό, μόνο στην Εκκλησία και τους ιερείς και όχι στον διάβολο και τους υπηρέτας του.

Ο ά­γιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μάς συμβουλεύει, λέγοντας: «Σας παρακαλώ να είσθε καθαροί απ’ αυτές τις απάτες... και όταν θελή­σουν να πατήσουν το κατώφλι του σπιτιού σου (μάγοι) να λέγης πρώτα - πρώτα αυτό τον λόγο: «Σε αρνούμαι σατανά, με όλη την τι­μή και την συνοδεία σου και ενώνομαι με Σένα, Χριστέ!». Χωρίς αυ­τή την απόφασι ποτέ σου να μη εξέλθης από το σπίτι σου. Αυτή η πίστις σου να σου γίνη βακτηρία, αυτή να γίνη όπλο, αυτή φρουρός και προστάτης και συγχρόνως να κάνης το σημείο του σταυρού στο μέτωπο σου. Διότι, εάν μ' αυτό τον τρόπο καθοπλισθής από παντού, όχι μόνο άνθρωπος αλλά ούτε και διάβολος ακόμη δεν θα σε πλησίαση ούτε θα μπόρεση να σε βλάψη σε τίποτε» (Ένθ' ανωτέρω).

Πώς μπορούν οι χριστιανοί να λυτρωθούν από τους μάγους και κάθε είδους μαγείες που προέρχονται από τον διάβολο;

— Αυτός που πιστεύει ακράδαντα στον Θεό, προσεύχεται ακα­τάπαυστα και πηγαίνει τακτικά στην Εκκλησία δεν θα ζητήση ποτέ την βοήθεια του διαβόλου και των οργάνων του, οι οποίοι εχθρεύονται τον Θεό. Συνεπώς, όσοι έχουν πίστι ισχυρή στον Θεό να ζητούν πάντοτε την βοήθειά Του. Ενώ οι ολιγόπιστοι, που κάποτε εζήτησαν την βοήθεια των μάγων, εάν θέλουν να σωθούν, πρώτα να εξο­μολογηθούν αυτή την αμαρτία των και να δεχθούν το ανάλογο επιτίμιο. Κατόπιν να μην επικαλούνται πλέον τον σατανά σε βοήθεια σ' οποιαδήποτε ανάγκη και αν ευρίσκονται, αλλά μόνο στον Θεό. Να προσεύχωνται όσο το δυνατόν συχνότερα με δάκρυα από καρδίας και έτσι με την υπομονή και την πίστι των θα λυτρωθούν από τα μα­γικά έργα.

Ιερομονάχου Κλεόπα Ηλιέ
«Πνευματικοί Λόγοι»
Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη»
Θεσσαλονίκη 1992

Η ιδανική οικογένεια

 

Πώς είναι ή ιδανική οικογένεια; Μα,... ή οικογένεια στην όποια όλα είναι ιδανικά! Ιδα­νικοί γονείς, ιδανική εργασία, ιδανικά παιδιά, ιδανικοί παππούδες και γιαγιάδες (προαιρετική ή συνύπαρξη τους!). Όταν παντρεύτηκε ό μπαμπάς με την μαμά, όλοι είπαν, να ένα ιδανικό ζευγάρι. Ωραίοι και οι δυό, από ηθικές και ευκατάστατες οικογένειες, μορφωμένοι, με τα πιάνα τους, τα ωδεία τους, τις ξένες γλώσσες και τα διδακτορικά τους. Όταν μετά γεννήθηκαν τα παιδιά, όλοι τα καμάρωναν. Στην εκκλησία, όταν πήγαιναν να κοινωνήσουν μπροστά τα παιδιά και πίσω οι γονείς, όλοι χαίρονταν και επαινούσαν... Με τα χρόνια τα παιδιά έκαναν ιδανικές σπουδές, μεγάλωσαν και έγιναν ιδανικοί υποψήφιοι για γάμο...

Νομίζουμε ότι ολοκληρώσαμε το θέμα και ή σύνταξη του περιοδικού θα πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένη, πού με τόσα λίγα λόγια είπαμε τόσο πολλά πράγματα. Συνοψίζοντας, ιδανική οικογένεια είναι ή οικογένεια, πού αποτελείται από ιδανικούς ανθρώπους!

Μόνο ... ξεχάσαμε να εξετάσουμε πώς είναι ό Ιδανικός άνθρωπος, αυτός πού αποτελεί μέλος μιας ιδανικής οικογένειας (ψηλός, κοντός, ξανθός, μελαχρινός, χαρακτήρας;). Ούτε ποιά είναι ή ιδανική εργασία. Πάντως ό μνήστωρ Ιωσήφ μαραγκός ήταν και ή Παναγία μας ταπεινή νοικοκυρά. Ούτε πόσα μέλη έχει μια ιδανική οικογένεια (πολύτεκνη, ολιγότεκνη, άτεκνη;). Επίσης δεν εξετάσαμε, εάν επιτρέπονται αρρώστιες, αναπηρίες, θάνατοι, οικονομικές δυσκολίες, στην ιδανική οικογένεια.

Υπάρχουν τελικά ιδανικές οικογένειες; Μα, ... όλες οι οικογένειες, πού ξεκίνησαν με τις ευλογίες της Εκκλησίας και έχουν στόχο τον αγιασμό των μελών τους, είναι ιδανικές ή έστω δυνάμει ιδανικές.

«Η Δράσις» Μαϊος2011

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

ΚΑΘΩΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ 29ης ΜΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΧΤΥΠΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ,ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΥΣΙ , ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΛΗΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΜΑΧΗ ,ΟΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΠΕΡΙΓΑΡΦΟΝΑΤΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟ ΦΡΑΝΤΖΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΥΤΟΠΤΗ ΜΑΡΤΥΡΑ ΕΝΕΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΝΙΚΟΛΟ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟ .( ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ " Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ..ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ" ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ)
<< Στις 3 του ιδιου μηνα ( Μαιου) ,τα μεσανυχτα,το μπριγκαντίνι(μικρος αλιευτικος στολισκος) ξεκινησε για την αποστολη του(σ.σ.εξερευνηση στο Αιγαιο και ενημερωση του Αυτοκρατορα αν ερχεται προς βοηθεια Ενετικος στολος και συναντηση με τον Στολο της Αυτοκρατοριας))και βγηκε απο την αλυσο του λιμενα.Ολοι οι αντρες που βρισκονταν επανω ηταν ντυμενοι με τουρκικες φορεσιες και ειχαν σηκωσει σημαια με το εμβλημα του Τουρκου αυθεντη.Με του Κυριου την χαρη πηγαν στο καλο χωρις καμια αναστατωση και βγηκαν στο Αρχιπελαγος.Τιποτα ομως δεν μπορεσαν να μαθουν για τον στολο μας και ουτε γνωριζαν που θα τον συναντουσαν( σ.σ. και βεβαια πουθενα δεν συναντησαν Ενετικο στολο που να ερχοταν προς βοηθεια). Βλεποντας οι ναυτες οτι κανενας δεν ειχε νεα για την αρμαδα μας,καθισαν να βγαλουν αποφαση για το ποια κατευθυνση επρεπε να παρουν(σ.σ.απεφασισαν ομοφωνα να επιστρεψουν στην Πολη εστω κι αν αυτη ειχε πεσει στα χερια των Τουρκων.τελικα εφτασαν στις 23 Μαιου ). Οταν εφτασαν ,λοιπον,παρουσιαστηκαν στο γαληνοτατο Αυτοκρατορα και του εδωσαν αναφορα,οτι δηλ.δεν βρηκαν πουθενα κανενα Ενετικο στολο.Μ αυτη την ειδηση ο γαληνοτατος Αυτοκρατορας αρχισε να χυνει πικρα δακρυα απο την θλιψη του,επειδη οι Ενετοι δεν του ειχαν στειλει βοηθεια.Βλεποντας πως ειχαν τα πραγματα,δεν του εμενε παρα να παραδωσει την αυτοκρατορια του στα χερια του ελεημονος Κυριου ημων Ιησου Χριστου και της Παναγιας Μαριας και του Αγιου Κωνσταντινου,ιδρυτη της Πολης του,για να αναλαβουν εκεινοι τη φυλαξη της,μια και ολη η χριστιανοσυνη δεν ειχε θελησει να τη συνδραμει κατα του απιστου Τουρκου εχθρου της>>.

4 Μαΐου Συναξαριστής

 

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Πελαγίας Μάρτυρος, Φλωριανοῦ Μάρτυρος, Μόνικας, Νεποτιανοῦ Πρεσβυτέρου, Ἰλαρίου Θαυματουργοῦ, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἀντωνίνου, Ἀφροδισίου, Βαλεριανοῦ, Λεοντίου, Μακροβίου καὶ Μίδα καὶ τῶν σὺν αὐτοὶς μαρτυρησάντων, ἀνακομιδὴ λειψάνων Ἁγίου καὶ Δικαίου Λαζάρου καὶ Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, Νικηφόρου Ὁσίου, Ἀθανασίου Ἐπισκόπου, Νικηφόρου τοῦ ἐν Ἄθῳ, Θεοδοσίας πριγκιπίσσης, τῶν Ὁσίων Ἰσαάκ, Κλήμεντος, Κυρίλλου, Νικήτα καὶ Νικηφόρου, Σύναξη Ὑεραγίας Θεοτόκου τῆς Παλαιᾶς


Ἡ Ἁγία Πελαγία ἡ Μάρτυρας
 
Ἡ Ἁγία Πελαγία γεννήθηκε στὴν πόλη Ταρσὸ τῆς Κιλικίας καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.). Μεγάλωσε σὲ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον.
Ὅμως, σὲ νεαρὴ ἡλικία, εἶδε σέ ὅραμα τὸν Ἐπίσκοπο τῆς πόλεως Λίνο, ὁ ὁποῖος βάπτιζε καὶ ἐπέστρεφε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.
Ἔτσι ἐπιθύμησε νὰ τὸν δεῖ καὶ ἀφοῦ ζήτησε ἄδεια ἀπὸ τὴν μητέρα της μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι θὰ μεταβεῖ στὴν τροφό της, ποὺ ζοῦσε σὲ ἄλλη πόλη, προσῆλθε στὸν Ἐπίσκοπο καὶ βαπτίσθηκε.
Ἀφοῦ παρέδωσε τὰ πολυτελῆ  ἐνδύματά της, ντύθηκε μὲ φτωχικὰ ροῦχα καὶ παρουσιάσθηκε στὴν μητέρα της. Ὃταν ἡ μητέρα της ἀντίκρισε τὴν θυγατέρα της μὲ αὐτὴ τὴν ἐνδυμασία καὶ ἄκουσε γιὰ τὴν μεταστροφή της στὸν Χριστό, τὴν κατήγγειλε στὸν υἱὸ τοῦ Διοκλτιανοῦ καὶ στὴν συνέχεια στὸν ἴδιο τὸν Διοκλητιανό. Ὁ αὐτοκράτορας ἔδωσε ἐντολὴ νὰ πυρώσουν ἕνα χάλκινο βόδι μέσα στὸ ὁποῖο ἔριξαν τὴν Ἁγία, ἡ ὁποία βρῆκε ἔτσι μαρτυρικὸ θάνατο.
Ἡ Σύναξη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Πελαγίας ἐτελεῖτο στὸ Μαρτύριον αὐτῆς κοντὰ στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρα Κόνωνος.




Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τὴ ἐπιγνώσει, ζόφον ἔλιπες, τῆς ἀγνωσίας, Πελαγία Χριστοῦ, καλλιπάρθενε. Οὐ τὴν ἀείζωον δρόσον πλουτήσασα, διὰ πυρὸς τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήοασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.



Ὁ Ἅγιος Φλωριανὸς ὁ Μάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Φλωριανὸς γεννήθηκε στὴν πόλη Ἒμς τῆς Αὐστρίας. Ἦταν ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ καὶ ὑπηρετοῦσε στὴν πόλη Νόρικουμ τῆς Αὐστρίας κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.). Ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ ἐνώπιον τοῦ διοικητῆ Ἀκυλίνου καὶ βασανίσθηκε σκληρά. Στὸ τέλος, τοῦ ἔδεσαν μία πέτρα στὸν λαιμὸ καὶ τὸν ἔριξαν στὸν ποταμὸ Ἔμς, ὅπου τελειώθηκε μαρτυρικὰ τὸ 303 μ.Χ.
Ὁ Ἅγιος Φλωριανὸς εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς προστάτες Ἁγίους τῆς Αὐστρίας.




Ἡ Ἁγία Μόνικα μητέρα τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου

Ἡ Ἁγία Μόνικα, μητέρα τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου (τιμᾶται 15 Ἰουνίου), γεννήθηκε τὸ 332 μ.Χ. στὴν πόλη Ταγάστη τῆς βόρειας Ἀφρικῆς ἀπὸ γονεῖς Χριστιανούς, εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους. Νυμφεύθηκε τὸν ἐθνικὸ διοικητὴ Πατρίκιο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐντελῶς διαφορετικὸ χαρακτῆρα ἀπὸ τὴν Ἁγία. Αἰσθανόταν ἐνοχλημένος ἀπὸ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή της, ἔβρισκε τὴν φιλανθρωπική της διάθεση ὑπερβολική, ἀδυνατοῦσε νὰ κατανοήσει τὴν διάθεσή της νὰ ἐπισκέπτεται τοὺς πάσχοντες καὶ τοὺς ἀσθενεῖς.
Ἡ Ἁγία Μόνικα ἀντιμετώπιζε ὅλη αὐτὴν τὴν κατάσταση μὲ προσευχὴ καὶ ἀγωνιζόταν νὰ ἀναθρέψει τοὺς δυὸ υἱούς της καὶ τὴ θυγατέρα της μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ σύζυγός της δὲν συμφωνοῦσε στὴν βάπτιση τῶν παιδιῶν του. Ἡ Ἁγία δὲν ἀντιστεκόταν στὴ βίαιη ἰδιοσυγκρασία καὶ τὶς ἠθικὲς παρεκτροπὲς τοῦ Πατρικίου.
Γνώριζε ὅτι αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀδύνατα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι δυνατὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ ἦταν πολὺ διακριτικὴ καὶ ὑπομονετική. Ἡ προσευχὴ τῆς Ἁγίας εἰσακούσθηκε  καὶ ὁ Θεὸς φώτισε τὴν καρδιὰ τοῦ Πατρικίου καὶ μετὰ ἀπὸ δεκαέξι χρόνια βαπτίσθηκε Χριστιανός, γιὰ νὰ κοιμηθεῖ μὲ εἰρήνη τὸ 371 μ.Χ.
Λίγα χρόνια ἀργότερα, τὴν νύχτα τοῦ Πάσχα στὶς 25 Ἀπριλίου τοῦ 387 μ.Χ., ὁ Αὐγουστίνος βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀμβρόσιο, Ἐπίσκοπο Μεδιολάνων καὶ ἡ Ἁγία ἦταν παροῦσα στὴν βάπτιση τοῦ υἱοῦ της. Γράφει γιὰ τὴν στάση τῆς μητέρας του Μόνικας ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος στὶς «Ἐξομολογήσεις» του: «Ἡ μητέρα μου ἔχυνε γιὰ ἐμένα περισσότερα δάκρυα ἀπὸ ὅσα χύνουν οἱ μητέρες ἐπάνω στὰ νεκρὰ τέκνα τους.
Μὲ τὴν θέρμη τῆς πίστης, ἡ ὁποία τῆς χάριζε ἡ μεγάλη της εὐσέβεια, μὲ ἔβλεπε ἠθικῶς νεκρό. Καὶ Σὺ Κύριε εἰσάκουσες τὴν δέησή της καὶ δὲν περιφρόνησες τὰ δάκρυά της, μὲ τὰ ὁποία πότισε τὸ ἔδαφος, παντοῦ ὅπου προσευχόταν.
Οἱ πόνοι της νὰ μὲ ἀναγεννήσει διὰ τοῦ Πνεύματος ἦταν σκληρότεροι ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὁποίου ὑπέφερε νὰ μὲ γεννήσει διὰ τῆς σαρκός».
Ἡ Ἁγία Μόνικα, αἰσθανόμενη ὅτι εἶχε ἀγωνισθεῖ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἐπέστρεψε στὴν Ἀφρικὴ καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, μετὰ ἀπὸ σύντομη ἀσθένεια, στὴν πόλη Ὄστια. Πράγματι εἶχε ἐκπληρώσει τὸν ἱερὸ σκοπό της καὶ τὴν μαρτυρία της ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ. Ἐνταφιάσθηκε στὴν Ὄστια καὶ τὸ ἱερὸ λείψανό της μετακομίσθηκε μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια στὴ Ρώμη, στὶς 9 Ἀπριλίου.




Ὁ Ἅγιος Νεποτιανὸς ὁ πρεσβύτερος

Ὁ Ἅγιος Νεποτιανὸς ἔζησε κατὰ τὸν 4ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν θεῖο του Ἅγιο Ἠλιόδωρο (τιμᾶται 3 Ἰουλίου), Ἐπίσκοπο Ἀλτίνου τῆς Ἰταλίας. Κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ 395 μ.Χ. Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος (τιμᾶται 15 Ἰουνίου) ἀφιέρωσε μία πραγματεία του στὸν ἱερατικὸ βίο τοῦ Ἁγίου Νεποτιανοῦ.




Ὁ Ὅσιος Ἰλάριος ὁ Θαυματουργὸς

Ὁ Ὅσιος Ἰλάριος ἔζησε μὲ ἄσκηση καὶ προσευχή, ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ τοῦ χαρίσματος τῆς Θαυματουργίας, εἶναι ἄγνωστο ὅμως τὸ ποῦ καὶ τὸ πότε συνέβησαν ὅλα αὐτά. Στὸ Συναξάρι του ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ὅσιος κλείσθηκε μέσα σὲ ἕνα πολὺ μικρὸ κελλί, ὅπου μακριὰ ἀπὸ κάθε θόρυβο λαμπρύνθηκε μὲ τὴν ἀπάθεια. Ἔτσι δέχθηκε καὶ τὸ Θεῖο ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης. Ὁ Ὅσιος Ἰλάριος, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.




Οἱ Ἅγιοι Ἀντωνίνος, Ἀφροδίσιος, Βαλεριανός, Λεόντιος, Μακρόβιος καὶ Μίδας οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ σὺν αὐτοὶς μαρτυρήσαντες

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Μάρτυρες μαρτύρησαν μαζὶ μὲ ἄλλους Χριστιανοὺς στὴ Σκυθόπολη, ὅταν παρουσιάσθηκαν αὐτόκλητοι στὸν ἄρχοντα τῆς χώρας καὶ τὸν ἔλεγξαν γιὰ τὴν εἰδωλολατρικὴ πλάνη καὶ τοὺς ἀπάνθρωπους τρόπους. Συνέτριψαν μάλιστα καὶ τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδώλων, ποὺ τοὺς ἔριξαν στὴ γῆ. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ ἐξόργισε τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἐπιτέθηκαν ἐναντίων τους μὲ ρόπαλα καὶ πέτρες καὶ τούς φόνευσαν.
Τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν Μαρτύρων περισυνέλεξαν εὐλαβεῖς Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι τὰ ἐνταφίασαν καὶ ἀνήγειραν ναὸ πάνω στοὺς τάφους τους. Ἡ Σύναξη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων ἐτελεῖτο στὸ Ἀποστολεῖο τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, ποὺ βρισκόταν μέσα στὸ ναὸ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῶν Χαλκοπραττείων.




Ἀνακομιδὴ ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου καὶ Δικαίου Λαζάρου καὶ τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς τῆς Μυροφόρου

Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτή, σύμφωνα μὲ τὰ ὑπομνήματα τῶν Συναξαριστῶν, Ἑορτολογίων καὶ Τυπικῶν, ἄγονται δυὸ περιστατικά: ἡ ἀνάμνηση τῆς ἀνακομιδῆς τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ Ἁγίου καὶ Δικαίου Λαζάρου καὶ τὰ ἐγκαίνια τοῦ αὐτοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου. Στὰ διάφορα ὑπομνήματα γίνεται μνεία καὶ στὴν ἀνάμνηση τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς.
Τὰ ἱερὰ λείψανα τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς μετέφερε στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τὴν Ἔφεσο ὁ βασιλέας Λέων ὁ Σοφὸς (886-912 μ.Χ.) καὶ τὰ ἀποθησαύρισε στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου, σὲ ἀργυρὴ θήκη.
Ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ὅτι τὸ βάρος τὴ ἑορτῆς πέφτει στὴν ἀνάμνηση τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Λαζάρου. Στὴν πραγματικότητα ὅμως, τὸ βάρος, ὄχι ἁπλῶς μετατίθεται στὴν ἐπιτέλεση τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ ἡ τελετὴ τῶν ἐγκαινίων ἦταν ποὺ ξαναέφερε στὴν ἐπιφάνεια καὶ τὴ μετακομιδὴ τοῦ ἱεροῦ λειψάνου στὴν Βασιλεύουσα.
Ἔτσι, ὁρίσθηκε κατ’ αὐτὴ τὴν ἡμέρα νὰ γίνεται μνεία καὶ τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Λαζάρου.
Ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Λαζάρου στὴν Κωνσταντινούπολη, κτίσθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 900-912 μ.Χ., στὴν τοποθεσία «Τόποι», μὲ δαπάνες τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος. Τὰ ἐγκαίνιά του ἔγιναν στὶς 4 Μαΐου τοῦ 912 μ.Χ., λίγες ἡμέρες πρὸ τοῦ θανάτου τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος (κοιμήθηκε 11 Μαΐου 912). Ὡς ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Ἁγίου Λαζάρου ἀναφέρεται, ἐπὶ Λέοντος, ὁ Εὐθύμιος, ὁ ὁποῖος ἦταν ἄνθρωπος ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος.
Στὴ μονὴ εἶχε καθορισθεῖ αὐτοκρατορικὴ πρσέλευση κατὰ τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου.




Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος ἡγούμενος τῆς μονῆς Μηδικίου

Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος ἔζησε κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου (784-806 μ.Χ.). Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία πόθησε τὸν μοναχικὸ βίο καὶ βλέποντας τὴν εἰκονομαχία νὰ αὐξάνει κατέφυγε σὲ κάποια μονή, ὅπου ἐκάρη μοναχὸς καὶ διῆγε τὸν βίο του μὲ προσευχὴ καὶ ἄσκηση. Ὅταν δὲ ἐπῆλθε  σχετικὴ γαλήνη στὴν Ἐκκλησία, οἱ μοναχοὶ τῆς μονῆς τοῦ Μηδικίου τῆς Τριγλίας τὸν ζήτησαν ἡγούμενο.
Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος ἦταν προσκείμενος στὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία περὶ τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ ἀγωνίσθηκε σθεναρὰ κατὰ τῶν δυσσεβῶν εἰκονομάχων. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συνελήφθη, κλείσθηκε στὴν φυλακὴ καὶ ἐξορίσθηκε. Κοιμήθηκε στὴν ἐξορία, ἐπὶ αὐτοκράτορα Λέοντος Ε’ (813-820 μ.Χ.).
Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου, ἡγούμενος τῆς μονῆς Μηδικίου ἐξελέγη ὁ Ὅσιος Νικήτας ὁ Ὁμολογητὴς (τιμᾶται 3 Ἀπριλίου).




Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος Ἐπίσκοπος Κορίνθου

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, Ἐπίσκοπος Κορίνθου, ἀφοῦ ἔζησε μὲ εὐσέβεια, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν βασιλέως Βασιλείου Β’ καὶ Κωνσταντίνου Η’ (976-1028), κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.




Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος ὁ ἐν Ἄθῳ ἀσκήσας

Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος ἔζησε κατὰ τὸν 11ο αἰῶνα μ.Χ. ὡς ἡσυχαστὴς στὰ ἐρημικότερα μέρη τοῦ Ἄθω. Ὁ Ὅσιος ἐπιδόθηκε στὴν ἄσκηση τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς καὶ γιὰ τὴν τέχνη αὐτῆς ὁμιλεῖ στὸ ἔργο του «περὶ νοερᾶς προσευχῆς» στὴ Φιλοκαλία. Κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.







Ἡ Ὁσία Θεοδοσία πριγκίπισσα τοῦ Βλαδιμὶρ

Ἡ Ὁσία Θεοδοσία ἦταν θυγατέρα τοῦ μεγάλου πρίγκιπα Μστισλάβου Μστισλάβιτς Οὐνταλόι καὶ νυμφεύθηκε τὸν πρίγκιπα τοῦ Νόβγκοροντ καὶ Βλαδιμίρ, Γιαροσλάβο Βσεβολόντοβιτς, μὲ τὸν ὁποῖο ἀπέκτησε ἐννέα τέκνα, δυὸ ἀπὸ τὰ ὁποία ἔγιναν Ἅγιοι, ὁ Θεόδωρος καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Νέφσκιυ.
Ἀργότερα ἡ πριγκίπισσα Θεοδοσία ἐκάρη μοναχὴ μὲ τὸ ὄνομα Εὐφροσύνη καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ 1244.




Οἱ Ὅσιοι Ἰσαάκ, Κλήμης, Κύριλλος, Νικήτας καὶ Νικηφόρος ἐκ Ρωσίας

Οἱ Ὅσιοι Ἰσαάκ, Κλήμης, Κύριλλος, Νικήτας καὶ Νικηφόρος Ἀλφάνωφ ἤσαν ἀδελφοὶ καὶ ἔζησαν κατὰ τὸν 14ο αἰῶνα μ.Χ. στὸ Νόβγκοροντ. Τὸ 1389 ἵδρυσαν τὸ μοναστῆρι τοῦ Σοκολνίτσκι καὶ ἀσκήτεψαν ἐκεῖ θεοφιλῶς. Κοιμήθηκαν μὲ εἰρήνη.
Λόγω μιᾶς πυρκαγιᾶς, ποὺ κατέστρεψε τὸ μοναστῆρι τοῦ Σοκολνίτσκι, τὰ ἱερὰ λείψανά τους μετακομίσθηκαν στὸ μοναστῆρι τοῦ Ἀντώνιεβ τὸ 1775.
Ἡ μνήμη τους τιμᾶται, ἐπίσης, στὶς 17 Ἰουνίου.




Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς «Παλαιᾶς» ἐν Ρωσίᾳ

Ἡ ἱερὰ εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θετόκου τῆς «Παλαιᾶς» ἐμφανίσθηκε τὸ 1570 στὴν περιοχὴ τοῦ Νόβγκοροντ. Ἡ εἰκόνα παρέμεινε στὴν πόλη Τιχβὶν μέχρι τὸ 1888 καὶ στὶς 18 Σεπτεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους ἀποδόθηκε στὴν πόλη Στάργια Ροῦσα.
Ἡ παλαιορωσικὴ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου ὀνομάσθηκε ἔτσι ἐπειδὴ γιὰ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα ἦταν στὴν Παλαιὰ Ρωσία, ὅπου τὴν εἶχαν φέρει Ἕλληνες ἀπὸ τὴν Ὀλβία κατὰ τὴν πρώτη περίοδο τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴ Ρωσία.

Νεοεποχίτικα μαγειρέματα

Ποικίλες συζητήσεις προκάλεσε το 16σέλιδο αφιέρωμα της «Π+13» για τα ΝΑΤΟϊκά βιβλία που… άλλαξαν τα φώτα της Ιστορίας και όλα όσα γράφτηκαν για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια με τα λεφτά των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Πολλές οι παρατηρήσεις και τα τηλεφωνήματα για ένα τόσο σημαντικό θέμα. Η εφημερίδα μας, συνεχίζοντας τη συζήτηση για το ζήτημα αυτό, δημοσιεύει σήμερα ένα κείμενο του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, ομότιμου καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για τις προσπάθειες να ξαναγραφτεί η Ιστορία, με την υπόμνηση ότι οι σελίδες μας είναι ανοικτές σε κάθε άποψη.


Tο αίτημα «να ξαναγραφή η Ιστορία» -κυριαρχεί σήμερα σε κύκλους διανοουμένων και πολιτικών και γι’ αυτούς σημαίνει προσφορά, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση- μιας κολοβωμένης Ιστορίας για την επίτευξη πολιτικών σκοπιμοτήτων.
1. Το πρόβλημα εμφανίσθηκε πριν από μερικές δεκαετίες, αρχίζοντας με το μάθημα των Θρησκευτικών. Το 1962 ξέσπασε ο μεγάλος πράγματι αγώνας των Φοιτητών της Θεολογίας, Αθηνών-Θεσσαλονίκης, που εκράτησε επί ένα επτάμηνο (27.2-27.9) κλειστές τις δύο Θεολογικές Σχολές, όταν διεπιστώθη η προσπάθεια συρρικνώσεως και μειώσεως του μαθήματος των Θρησκευτικών με τον -κατ’ αρχάς- επιλεκτικό περιορισμό των ωρών διδασκαλίας από δίωρο σε μονόωρο σε κάποιους τύπους σχολείων. Το πρόσχημα: η ένταξη μας στην Ευρώπη (ΕΟΚ τότε), που εκφραζόταν με την «εκσυγχρονιστική» κορώνα του τότε πρωθυπουργού: «Δεν χρειαζόμαστε θεολόγους, αλλά γεωπόνους και μηχανικούς»! Σ’ αυτό τον προβληματισμό ζούμε μέχρι σήμερα.
Σημαντικό όμως είναι ότι η φοιτητική ηγεσία αυτού του αγώνα διαπιστώσαμε ότι δεν ήταν μόνο το μάθημα των θρησκευτικών, που έπρεπε να πέσει θύμα της μανίας του εξευρωπαϊσμού και της παγκοσμιοποίησης, αλλά γρήγορα θα επεκτεινόταν η πολεμική αυτή και στο μάθημα της Ιστορίας και της Γλώσσας μας. Διότι τα τρία αυτά μαθήματα, το καθένα με τον τρόπο του, συνιστούν τα ερμηνευτικά κλειδιά κατανόησης και ερμηνείας του πολιτισμού μας, συμβάλλοντας συνάμα στη διατήρηση της ιστορικής μας συνέχειας και κοινωνικής συνοχής. Αλλ’ αυτά τα δύο μεγέθη είναι σήμερα το «κόκκινο πανί» για τους «εκσυγχρονιστές» όλων των παρατάξεων, που προσπαθούν, με την παρουσία τους στο χώρο της εκπαίδευσης, να τα διαστρέψουν μέχρι να τα καταστρέψουν.
Η πορεία αυτή, που οδηγεί σταθερά στη διάλυση του Έθνους μας, μέσα στην επίσης προωθούμενη αντεθνική ιδέα της Νέας Εποχής, μόνον εκ των ένδον μπορεί να έχει αποτελεσματικότητα, και αυτό το έχουν συνειδητοποιήσει όλοι οι εξωτερικοί εχθροί τού Ελληνισμού.
Ο Φαλμεράιερ
Αυτό είχε διατυπώσει τον 19ον αιώνα ο Jakob Philipp Fallmerayer (1790-1861) εκθέτοντας τις «Αναμνήσεις από το Άγιον Όρος και την Θεσσαλονίκη». Κάνοντας λόγο ο Γερμανός ιστορικός για την νοερά ευχή, τον φιλοδυτικό Βαρλαάμ, τον Ησυχασμό του 14ου αι. αλλά και την Αθωνιάδα και τον Ευγένιο Βούλγαρη, που εκτιμά ιδιαίτερα, προχωρεί στην ταύτιση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας: «Απ’ έξω, ας το θυμούνται αυτό στην Ευρώπη -παρατηρεί- όλες οι επιθέσεις κατά του ελληνικού έθνους, που είναι ταυτόσημο με το ανατολικό χριστιανικό δόγμα, είναι μάταιη προσπάθεια. Ο κίνδυνος μπορεί να είναι μόνον εσωτερικός»! Την εκτίμηση αυτή του Fallmerayer προϋποθέτουν όσα γράφησαν κατά καιρούς από τον Κissinger, τον Χομπσμπάουμ κ.ά. της ίδιας νοοτροπίας, όπως οι συνεργαζόμενοι με το Ίδρυμα Soros των ΗΠΑ.
«Συνωστισμός» μαθημάτων
2. Τη σκοπιμότητα των νεοποχιτών συγγραφέων Ιστορίας υποστηλώνει ένας«παγκόσμιος ειρηνισμός», που υποστασιώνει την άποψη ότι αρκεί η απάλειψη των διαιρούντων και ο τονισμός των ενούντων για να αρθεί το «μεσότειχον» (Έφ. 2,14) μεταξύ εθνών και ανθρώπων, για την προώθηση του πλανητικού ανθρώπου και της πλανητικής κοινωνίας υπό την «προστασία» και τον «Έλεγχο» του Πλανητάρχη της Νέας Εποχής. Η μέθοδος αυτή, της προβολής των ενούντων και όχι των διαιρούντων, εφαρμόζεται και στην άλλη όψη Οικουμενισμού, στον θρησκευτικό-θεολογικό, τον διαχριστιανικό διάλογο. Είναι γεγονός ότι όχι μόνον οι ίδιες εξουσιαστικές δυνάμεις, αλλά και το ίδιο πνεύμα διέπει και τις δύο πλευρές του οικουμενισμού, αλλά και ο ίδιος στόχος, η εξυπηρέτηση των σχεδίων της Υπερδύναμης και της Νέας Τάξης. Σ’ αυτό το κλίμα «συνωστίζονται» τα σχολικά μαθήματα, που σχετίζονται άμεσα με την ταυτότητά μας. Το περιεχόμενο, άλλωστε, αυτών των μαθημάτων είναι το κύριο διαφοροποιητικό στοιχείο του πολιτισμού μας από τον πολιτισμό της Φραγκοτευτονικής Δύσης.
Δεν θέλουν κάποιοι ιστορικοί μας -και ίσως και δεν μπορούν- να κατανοήσουν ότι για τις διχοστασίες και διαιρέσεις δεν πταίουν τα Θρησκευτικά και η Ιστορία (το παρελθόν δηλαδή), αλλά η πολιτική, οι προκλήσεις και τα ανοσιουργήματα της Υπερδύναμης και των συνεργών της. Οι αλώσεις του 1204 και του 1453, οι εθνικοί διχασμοί μας ως τον 20όν αιώνα, το δράμα της Κύπρου και το Σκοπιανό δεν λύνονται με το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, αλλά με την ορθή κατανόηση των μηνυμάτων της. Εδώ όμως γίνεται αληθινή «γενοκτονία», με την προσπάθεια για τη διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων, μέσα από τη λοβοτόμηση της εθνικής μνήμης και τη διάσπαση της εθνικής μας συνέχειας. Έτσι όμως δεν ξαναγράφεται η Ιστορία, αλλά φιμώνονται οι πηγές, χωρίς τις οποίες δεν γράφεται αληθινή Ιστορία, άλλα μια ανύπαρκτη-κατασκευασμένη παραστορία. Η επιστήμη τότε δίνει τη θέση της στην πολιτική.
«Ιστορία του σωλήνα»
Το σημαντικότερο όμως και επικίνδυνο είναι ότι δεν πρόκειται για ιδιοτροπίες μεμονωμένων προσώπων, αλλά για οργανωμένη και συστηματικά μεθοδευμένη αναθεώρηση της Ιστορίας, στα όρια ειδικής γι’ αυτό «σχολής». Τα άρθρα του περιοδικού ΑΡΔΗΝ (τ. 62/2006) αναλύουν πειστικότατα το ζήτημα αυτό, χωρίς μάλιστα κενό. Το προϊόν αυτής της κίνησης είναι πραγματικά «Ιστορία του σωλήνα» ως «Κοινή ιστορία των Βαλκανίων». Είναι δε γεγονός ότι η απώθηση του κακού στη λήθη μάς καταδικάζει να ξαναζήσουμε τις ίδιες συμφορές. Αντίθετα, η πλήρης γνώση του οδηγεί στην εμπέδωση της γνώσης ως ύλης για τη δημιουργία ενιαίας συνείδησης.
3. Την κατεδάφιση αυτή και «ανοικοδόμηση» με τα υλικά της Νέας Εποχής επιχειρούν άνθρωποι που όχι μόνον ενισχύονται, αλλά είναι τραγικά κατευθυνόμενα θύματα της εκσυγχρονιστικής πολιτικής και διακονούν τις στοχοθεσίες της. Είναι δε ορθό αυτό που έλεγαν οι Βυζαντινορωμηοί πρόγονοί μας: «Όποιος έχει την Κωνσταντινούπολη είναι αυτοκράτορας»! Όποιος έχει σήμερα το υπουργείο Παιδείας πλάθει γενιές ανθρώπων ως θλιβερά ρομπότ. Χρηστούς, δηλαδή εύχρηστους, πολίτες. Όποτε γεννιέται το ερώτημα: Εμείς τι μπορούμε να κάμουμε; Θα δεχθούμε παθητικά τα τεκταινόμενα με το ιησουίτικο πρόσχημα «non possumus»; Όχι βέβαια!
Στην αντίσταση-αντίδραση σ’ αυτά τα εγχειρήματα, σε μία χώρα που ακόμη η πλειονοψηφία του λαού μας δηλώνει την ορθόδοξη ταυτότητά της, η πρώτη κινητοποίηση ανήκει στους ίδιους τους δασκάλους και καθηγητές. Τι διδάσκουν; Το βιβλίο έχει δευτερεύουσα σημασία. Πρωτεύουσα σημασία έχει ο δάσκαλος. Έτσι: α) Τα ελλείποντα, διεστραμμένα ή και ασαφή στο διδακτικό εγχειρίδιο συμπληρώνονται και διορθώνονται από τον εθνικά σκεπτόμενο δάσκαλο.
β) Χρειάζεται προώθηση στη δημοσιότητα ιστορικών έργων, που εκθέτουν την Ιστορία μας και όχι τη νεοεποχίτικη διαστροφή της.
γ) Είναι απόλυτη ανάγκη να διακρατηθεί η σύνδεση Ιστορίας, Θρησκείας και Γλώσσας, διότι η όποια αποσύνδεσή τους θα προσφέρει μεμονωμένους λόχους, που είναι εύκολο να κτυπηθούν και να εξουδετερωθούν με τη μέθοδο του σαλαμιού.

“Γιατί απομακρύνατε τον πρόξενο από την Αλβανία;”

Το θέμα της απομάκρυνσης του κ. Θεόδωρου Οικονόμου-Καμαρινού από τη θέση του γενικού προξένου της Ελλάδας στην Κορυτσά φέρνει στη Βουλή με ερώτησή του ο αρμόδιος τομεάρχης της ΝΔ κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος.
Ερωτά, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν «στη διακοπή της τριετούς θητείας ενός ευσυνείδητου στελέχους της ελληνικής διπλωματικής υπηρεσίας».
Όπως τονίζει ο κ. Παναγιωτόπουλος, ο πρώην πρόξενος «σε δύσκολους καιρούς έκανε «μέχρι κεραίας» το καθήκον του, υπερασπιζόμενος τα δίκαια της ελληνικής εθνικής μειονότητας».
Ακόμα ζητά να μάθει αν αληθεύουν πληροφορίες ότι «κατόπιν εντολής της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΞ, ο Έλληνας πρέσβης στα Τίρανα επισκέφθηκε το Αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών και εξέφρασε την αποδοκιμασία της Αθήνας για τις δηλώσεις που έκανε στη Κορυτσά ο Γενικός μας Πρόξενος».

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ κ. ΑΡΤΕΜΙΟΥ

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ κ. ΑΡΤΕΜΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Καθημερινά μας έρχονται μηνύματα που δείχνουν ότι όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αποδέχονται την εκθρόνιση και καθαίρεση του Σεβασμιότατου κ. Αρτέμιου.

Η μία μετά την άλλη οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες μιλούν για τον “μοναχό Αρτέμιο”. Οχι απλά δεν τον αναγνωρίζουν ως επίσκοπο Ράσκας ή έστω πρώην Ράσκας, αλλά επιπλέον τον θεωρούν εστερημένο κάθε ιερατικής εξουσίας.

ΚΑΚΟΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ

________

Κάποιες νέες παραπλανητικές ή και ευσεβοποθικές ειδήσεις περί του αντιθέτου (που δημοσιεύθηκαν σε ιστολόγιο που ελέγχει ο Αρχιμανδρίτης Μελέτιος Βαδραχάνης), ότι η Εκκλησία της Ρωσίας δήθεν θα ανεγνώριζε τον Σεβασμιότατο κ. Αρτέμιο ως κανονικό επίσκοπο Ράσκας, εξανεμίσθηκαν οριστικά μετά τη δημοσίευση των ανακοινώσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, της Εκκλησίας της Κύπρου, της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά και του Πατριαρχείου Ρωσίας.

Και μόνον η συμπερίληψη του Πατριαρχείου Ρωσίας μεταξύ των Εκκλησιών που αποδέχονται τις αποφάσεις της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας, δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα κανονικής διευθέτησης της κρίσεως υπέρ του Σεβασμιότατου κ. Αρτέμιου.

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΔΕΝ ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ

____________

Προσπάθησα, από την αρχή και κατ’ επανάληψη, να προειδοποιήσω ότι οι αποφάσεις των συνόδων δεν ακυρώνονται αυτόματα επειδή σημειώθηκαν παρατυπίες αναφορικά με τη σύγκληση ή τη διαδικασία εκδίκασης μιας υπόθεσης, αλλά μόνον από δευτεροβάθμιο ή τριτοβάθμιο εκκλησιαστικό δικαστήριο, που θα ήταν δυνατόν να συγκροτηθεί με προσφυγή στο έκκλητο.

Δυστυχώς τα λόγια μου “ηχούσαν εις ώτα μη ακουόντων”.

Αλλοι πήραν το θέμα “πατριωτικά”, άλλοι το θεώρησαν ως υποχρέωσή τους να στοιχηθούν προς τη γραμμή που έδωσε ο π. Θεόδωρος Ζήσης, άλλοι έκαναν εντελώς άσχετες συγκρίσεις με τον Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημο, άλλοι παρέβλεπαν τις ουσιαστικές και πολλές διαφορές της περίπτωσης του Σεβασμιότατου κ. Αρτέμιου με την αντίστοιχη του Ιερού Χρυσοστόμου κοκ.

Νομίζω ότι τώρα η κατάσταση πρέπει να ξεκαθάρισε. Πάσα ελπίς απέλιπεν τον Σεβασμιότατο κ. Αρτέμιο.

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΛΥΣΕΙΣ

________

Επομένως υπάρχουν δύο λύσεις.

Η μία είναι να προσεγγίσει ο Σεβασμιότατος κ. Αρτέμιος τη Σερβική Ιεραρχία και να ζητήσει αναψηλάφηση της υπόθεσης και να αποδεχθεί τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη κ. Θεοδόσιο ως τον κανονικό Μητροπολίτη Ράσκας, και να ζητήσει από τη Σερβική ιεραρχία να τον επαναφέρει ως Μητροπολίτη πρώην Ράσκας και να του παρασχεθεί το δικαίωμα - όπως και στους μοναχούς και τις μοναχές που τον ακολουθούν - να επιστρέψουν στις μονές της μετανοίας τους.

Αυτή είναι κατά Θεόν λύση.

Κατά Θεόν λύση επίσης είναι αυτή που ακολούθησε ο αείμνηστος Μητροπολίτης Κυρηνείας Κυπριανός που είπε ότι “δεν αναγνωρίζω τίποτα από όλα όσα έγιναν και αφήνω τα πάντα στην κρίση του Θεού και της Ιστορίας”. ΧΩΡΙΣ όμως να δημιουργήσει σχίσμα.

ΜΗ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΛΥΣΗ

__________

Μη κατά Θεόν λύση είναι ο Σεβασμιότατος κ. Αρτέμιος να πήζει θυσιαστήρια και μοναστήρια σε επαρχίες, που δεν θα είχε ποτέ κανονικό δικαίωμα να συγκροτεί, ακόμη και αν δεν είχε καθαιρεθεί, να συνεχίσει να αγνοεί τη Σύνοδο της Σερβικής Ιεραρχίας και όλες τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες και ίσως - ακόμη χειρότερα - στο μέλλον να αρχίσει να χειροτονεί ακόμη και επισκόπους για να στελεχώσει και για να δώσει συνέχεια στον αγώνα του.

Μια τέτοια λύση αποτελεί εκκλησιολογική εκτροπή, είναι σαφώς αντικανονική και εξαιρετικά επικίνδυνη. Από πολλές απόψεις. Σε κάθε περίπτωση είναι άκρως επικίνδυνη ως απαρχή δημιουργίας σχίσματος το μέλλον του οποίου θα είναι οπωσδήποτε θλιβερό.

Οι π. Θεόδωρος Ζήσης και π. Γεώργιος Μεταλληνός νομίζω ότι μπορούν και γνωρίζω ότι πρέπει να βοηθήσουν προς την ορθή κατεύθυνση.

Παραθέτουμε στη συνέχεια την είδηση που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΑΠΟ ΡΩΣΙΑ, ΙΕΡΟΣΛΥΜΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ

=========

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος, ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, απέστειλαν προς την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο, επιστολές που ουσιαστικά υιοθετούν τα όσα ισχυρίζεται περί του επισκόπου Αρτεμίου σε Επιστολή του προς όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες ο Πατριάρχης της Σερβίας Ειρηναίος. (Поглавари Православних Помесних Црква о Саборској одлуци о монаху Артемију).

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αναφέρουν ότι έχουν ενημερώσει σχετικά την Ιεραρχία του Οικουμενικού Θρόνου και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων αντίστοιχα.

Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος διαβεβαιώνει ότι «κανένας από τους επισκόπους και κληρικούς της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν θα έχει καμία επικοινωνία με τον μοναχό Αρτέμιο και τους μοναχούς που τον ακολούθησαν».

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, εκφράζει «τη βαθύτατη θλίψη» του για την όπως χαρακτηρίζει «ακατάλληλη, σκανδαλώδη και γενικά απαράδεκτη συμπεριφορά» του επισκόπου Αρτέμιου. Και συνεχίζει «διαβεβαιώνω την Αγιότητά σας και την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής αδελφής Εκκλησίας για την αναγκαία υποστήριξη στις αποφάσεις και τις ενέργειές σας»

ΠΗΓΗ:

Ακτίνες

Ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου σχετικά με την πανελλήνια συνάντηση Θεολόγων για τα Θρησκευτικά του Λυκείου

Σύσκεψη με θέμα τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν

για τη διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 30 Απριλίου 2011, στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ιερά Μονή Πεντέλης, έπειτα από απόφαση της Ιεράς Συνόδου, ευρεία σύσκεψη με θέμα τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν για τη διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών. Στην συνάντηση προήδρευσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος και συμμετείχαν Συνοδικοί Μητροπολίτες, Εκπρόσωποι των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων, του Θεολογικού Συνδέσμου "Ο ΚΑΙΡΟΣ", του Παγκρητίου Θεολογικού Συνδέσμου, του Συνδέσμου Θεολόγων Μακεδονίας - Θράκης και των τοπικών παραρτημάτων της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων...
Κατά την διάρκεια της συζητήσεως εξέθεσαν τις απόψεις τους όλοι οι εκπρόσωποι των φορέων και η Σύσκεψη κατέληξε ομόφωνα ότι:

α) Ενώ αριθμητικά οι ώρες διδασκαλίας του Μαθήματος των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο φαίνεται να παραμένουν οι ίδιες ουσιαστικά στην πράξη μειώνονται από πέντε σε τρεις υποχρεωτικές ώρες, καθότι προφανώς ο μαθητής της Γ Λυκείου θα προτιμήσει να επιλέξει κάποιο από τα μαθήματα αυξημένης βαρύτητας που τον ενδιαφέρει, παρά το Μάθημα των Θρησκευτικών.

β) Είναι τουλάχιστον παράδοξο, το Μάθημα των Θρησκευτικών να μετατρέπεται σε μονόωρο στην Β Λυκείου, σε αντίθεση με την επίσημη πρόταση του Υπουργείου Παιδείας δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, στην οποία επισημαίνεται ότι τα μονόωρα μαθήματα παύουν να υφίστανται για παιδαγωγικούς και διδακτικούς λόγους.

γ) Η διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών σχετίζεται με θεμελιώδεις μορφωτικές, παιδαγωγικές και ανθρωπιστικές ανάγκες του σύγχρονου μαθητή και πολίτη.

δ) Για τους παραπάνω λόγους θεωρείται απαραίτητη:

- η υποχρεωτική διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις και για όλους τους μαθητές

- η δίωρη διδασκαλία του σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, στην Γενική και Τεχνική Εκπαίδευση.

ε) Τέλος εκφράστηκε η εμπιστοσύνη των εκπροσώπων των Θεολογικών Σχολών, Ενώσεων και Συνδέσμων στους μέχρι τώρα χειρισμούς της Ιεράς Συνόδου και ζητήθηκε ομόφωνα τόσον ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος, όσον η Διαρκής Ιερά Σύνοδος να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες προς την Πολιτεία, για την προώθηση της ανωτέρω θέσεως.

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Αγαπάτε ὅσους γνωρίζετε;

ὅσους γνωρίζετε;

Θεοδόσιος Μαρτζοῦχος (Πρωτοσύγκελλος Ἱ. Μ. Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης)

Αὐτὲς τὶς μέρες τοῦ Πάσχα, ἡ ἐρώτηση τοῦ τίτλου τοῦ τωρινοῦ μας σημειώματος, ἐπανέρχεται σὲ μᾶς ἀπαιτητική, ὅταν, πρῶτο σχεδὸν γεγονὸς μετὰ τὴν ἀνάσταση, συναντᾶμε τὴν ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ.

Στὴν ἐρώτηση τοῦ τίτλου ὅλοι μας θεωροῦμε αὐτονόητη τὴν ἀπάντηση ὅτι: ὄχι, ὄντως δὲν ἀγαπᾶμε ὅλους ὅσους γνωρίζουμε. Ὁ Θωμᾶς Τὸν γνώριζε. Ἐμεῖς πολλοὺς γνωρίζουμε. Ἄραγε τί μᾶς κάνει νὰ εἴμαστε θρασεῖς ἰσχυριζόμενοι ὅτι θὰ τὸν πιστέψουμε (ἐμπιστευθοῦμε, ἀγαπήσουμε) μόλις Τὸν δοῦμε;

Ἄραγε «ἀποδείξεις» λείπουν γιὰ τὴν πίστη; Ἄραγε τὸ θαῦμα γεννάει τὴν πίστη; Μπορεῖ κάποιος νὰ ἰσχυριστεῖ βάσιμα ὅτι ἡ ἀγάπη- ἐμπιστοσύνη εἶναι ἀναγκαστικὴ συνεπαγωγὴ κάθε γνωριμίας;

Πολλὰ χρόνια θρησκευτικῆς στρέβλωσης «ἀποδείξεων γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ» μᾶς ἔχουν διαστρέψει τὰ αἰσθητήρια καὶ τὰ κριτήρια μὲ τὰ ὁποῖα γνωρίζει κάποιος καὶ δημιουργεῖ σχέση μὲ τὸν Χριστό! Ἡ πίστη πέρασε ὡς ἀποδοχὴ καὶ ὄχι ὡς ἐμπιστοσύνη! Τὸ βάρος δόθηκε στὸ νὰ δεχτεῖ κανεὶς τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ ὄχι στὶς προϋποθέσεις δημιουργίας σχέσεως μαζί Του, λὲς καὶ εἶναι ἀπίθανο νὰ δέχεσαι τὴν ὕπαρξή Του καὶ συγχρόνως νὰ Τὸν μισεῖς. Ξεχάσαμε γρήγορα τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ διάβολος ἔχει μία πολὺ καλὴ γνώση τοῦ Θεοῦ καὶ συγχρόνως τὴν χειρότερη δυνατὴ σχέση μαζί Του.

Ξεχάσαμε ὅτι, πίστη σημαίνει αὐτοπαράδοση-ἐμπιστοσύνη. Πίστη σημαίνει περιπέτεια σχέσεως. Πίστη σημαίνει σκαμπανέβασμα. Πίστη σημαίνει εὐαισθησία στὴ διάκριση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴν σκέψη καὶ στὴν ἀμφιβολία. (Ἄλλωστε ὅπως ἔλεγε ὁ Βλ.Πασκάλ: «Μία πίστη ποὺ δὲν ἀμφιβάλλει εἶναι πεθαμένη πίστη»). Πίστη εἶναι ἡ ἔλλειψη τῆς ἀλαζονικῆς βεβαιότητας ποὺ συγχέει τὴν διδασκαλία-δόγμα τῆς Ἐκκλησίας μου μὲ τὴν προσωπική μου πίστη. Πίστη σημαίνει νὰ κραυγάζω στὴν Χριστό: «βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» καὶ «πρόσθες μοι πίστιν». Πίστη σημαίνει νὰ παραδίνομαι ἄνευ ὅρων στὴν σιωπὴ τοῦ Θεοῦ (Γεθσημανῆ), νὰ δέχομαι τὸ θέλημά Του γιὰ ὅλα τὰ θέματα τῆς ζωῆς μου. Πίστη εἶναι νὰ Τὸν κάνω-δεχτῶ Πατέρα μου. Νὰ Τὸν ἐμπιστεύομαι ὅπως τὸ μικρὸ παιδὶ τὸν πατέρα του.

Μία τέτοια πορεία φυσικὰ δὲν εἶναι οὔτε εὔκολη οὔτε γρήγορη (Κάθε ζωντανὴ ὕπαρξη στὰ δύσκολα στέκεται, λέει ὁ ποιητής).

Ἡ παραδοχὴ ὅμως τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ ὁπωσδήποτε εἶναι ὅρος ἀπαράβατος ἀφοῦ ἡ πίστη δὲν εἶναι οὔτε αὐθυποβολή, οὔτε αὐταπάτες. Δὲν εἶναι χρήσιμο ναρκωτικὸ ἢ κατευναστικὸ γιὰ τὶς μεταφυσικὲς ἀγωνίες. Ἡ πορεία ἔχει τὶς δυσκολίες ποὺ γεννιοῦνται ἀπὸ τὴν φύση τοῦ θέματος καὶ ἀπὸ τὴν σύγχυση τῆς ἐγωιστικῆς ἀγάπης τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο.

Τοὺς ἀνθρώπους πρῶτα τοὺς γνωρίζουμε καὶ μετὰ τοὺς ἀγαπᾶμε. Τὸν Χριστὸ πρῶτα Τὸν ἀγαπᾶμε καὶ μετὰ Τὸν γνωρίζουμε. Στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις ἡ συνάντηση γίνεται «ἐπὶ ἴσοις ὅροις». Στὴν σχέση μὲ τὸν Χριστὸ ἡ συνάντηση ὁρίζεται ἀπὸ τὴ διαφορὰ τῶν μεγεθῶν καὶ ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ στὸν Θωμᾶ: «μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες…».

Τὴν σχέση μὲ τὸν Χριστὸ τὴν ἐμποδίζει ἡ μεγάλη ἰδέα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας! Ὅσο πιὸ γρήγορα ἐλευθερωθοῦμε ἀπ’ αὐτήν, τόσο πιὸ εὔκολη θὰ γίνει ἡ σχέση μὲ τὸν Χριστό. Ὅσο πιὸ γρήγορα ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν φίλαυτη διάθεση τόσο πιὸ εὔκολα θὰ παραδοθοῦμε στὰ χέρια Του νὰ μᾶς ἀνεβάσει βῆμα-βῆμα Ἐκεῖνος στὸ μονοπάτι τοῦ κήπου ποὺ περπάτησε κι Αὐτός.

Μὰ τί λές;

Πῶς νὰ κάνει κάποιος ὅλα αὐτά;

Πῶς νὰ ξεχάσει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀγαπήσει Κάποιον ποὺ ὑπόσχεται Ἀνάσταση διὰ τοῦ Σταυροῦ;

Μόνο ἕνα ἀληθινὸ ρίσκο δοκιμάζει τὴν ἀλήθεια ἑνὸς πιστεύω. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος, «γιὰ ἕνα θὰ στοιχηματίσουμε» (Πασκάλ).


Μὲ ἀγάπη καὶ εὐχὲς

Ὁ Ἐφημέριος


π. Θεοδόσιος

Ιερώνυμος: Δεν είναι δυνατόν να μένει έξω από την εκκλησιαστική εκπαίδευση η Εκκλησία.

(πηγή Αρχιεπισκοπή Αθηνών) Πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή με πρωτοβουλία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ημερίδα με θέμα «Προοπτικές αναβαθμίσεως της Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως».
Ο Μακαριώτατος στην σύντομη εισαγωγική του ομιλία αναφέρθηκε στη σημασία της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης, υπογραμμίζοντας πως "πέρασαν 150 χρόνια από τότε που συζητείται το θέμα των σχολείων εκκλησιαστικής εκπαίδευσης κι από τότε έχουμε κάνει μόνο μερικά βήματα". "Ο ένας νόμος ανατρέπει τον άλλο. Διακρίνει κανείς τα ιδεολογικά ρεύματα και τις διάφορες τοποθετήσεις που υπάρχουν επί του θέματος" είπε χαρακτηριστικά.
Τόνισε μάλιστα πως δεν "είναι δυνατόν να μένει έξω από την εκκλησιαστική εκπαίδευση η Εκκλησία.” 
"Το βάρος της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης και της στελέχωσης της Εκκλησίας θα πρέπει να γίνεται σε συνεργασία με την Πολιτεία. Αλλά δε μπορεί να είναι σε αυτά τα ζητήματα η Εκκλησία θεατής" σημείωσε. "Αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα πάντα σε συνεργασία με την Πολιτεία. Από την πλευρά της η Εκκλησία θα πρέπει να δει πως θέλει να είναι οι ιερείς του 2020 και να τους προετοιμάσει κατάλληλα".
"Δε θα πάψουμε", κατέληξε, "να παλεύουμε για ότι το καλύτερο στην εκκλησιαστική εκπαίδευση. Πρέπει ο καθένας από εμάς να κάνει το καθήκον του. Αλλά και να μην είμαστε μαξιμαλιστές. Να καταλάβουμε ότι υπάρχουν όρια και από την πλευρά της Πολιτείας γι’ αυτά τα θέματα".
Στην ημερίδα συμμετείχαν ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος, πολλοί ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Γ. Γ. του Υπουργείου Παιδείας κ. Β. Κουλαϊδης, ο Γ.Γ. Θρησκευμάτων κ. Ευ. Γιαλεσάκης, ο Δ/ντης Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης κ. Τζουμάκας και διευθυντές και καθηγητές από ανώτατες εκκλησιαστικές ακαδημίες, από τη δευτεροβάθμια εκκλησιαστική εκπαίδευση και από τα Ιερατικά Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας
ΠΗΓΗ ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ