Ὅλο τό μυστικό εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας στό Χριστό

 

Γέρων Πορφύριος

 

«Ὅποιος ἀγαπάει λίγο, δίνει λίγο ὅποιος ἀγαπάει περισσότερο δίνει περισσότερο κι ὅποιος ἀγαπάει πάρα πολύ τί ἔχει ἀντάξιο νά δώσει; Δίνει τόν ἑαυτό του…» Χριστός καί χαρά

…Ὁ Χριστός θέλει κι εὐχαριστεῖται νά σκορπάει τή χαρά, νά πλουτίζει τούς πιστούς Του μέ χαρά. Εὔχομαι «ἴνα ἡ χαρά ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη». Αὐτή εἶναι ἡ θρησκεία μας. Ἐκεῖ πρέπει νά πᾶμε. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Παράδεισος, παιδιά μου. Τί εἶναι Παράδεισος; Ὁ Χριστός εἶναι. Ἀπό ‘δῶ ἀρχίζει ὁ Παράδεισος. Εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο. Ὅσοι ἐδῶ στή γῆ ζοῦν τόν Χριστό, ζοῦν τόν Παράδεισο. Ἔτσι εἶναι, πού σᾶς τό λέγω. Εἶναι σωστό, ἀληθινό αὐτό, πιστέψτε με! Ἔργο μας εἶναι νὰ προσπαθοῦμε νά βροῦμε ἕναν τρόπο νά μποῦμε μέσα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι νά κάνει κανείς τά τυπικά. Ἡ οὐσία εἶναι νά εἴμαστε μαζί μέ τόν Χριστό. Νά ξυπνήσει ἡ ψυχή καί ν’ ἀγαπήσει τόν Χριστό, νά γίνει ἁγία. Νά ἐπιδοθεῖ στό θεῖο ἔρωτα. Ἔτσι θά μᾶς ἀγαπήσει κι Ἐκεῖνος. Θά εἶναι τότε ἡ χαρά ἀναφαίρετη. Αὐτό θέλει πιό πολύ ὁ Χριστός, νά μᾶς γεμίζει ἀπό χαρά, διότι εἶναι ἡ πηγή τῆς χαρᾶς… …Ὁ ἔρωτας πρός τόν Χριστό εἶναι κάτι ἄλλο. Δέν ἔχει τέλος, δέν ἔχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει ὑγεία, δίνει, δίνει, δίνει… Κι ὅσο δίνει, τόσο πιό πολύ ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ἐρωτεύεται. Ἐνῶ ὁ ἀνθρώπινος ἔρωτας μπορεῖ νά φθείρει τόν ἄνθρωπο, νά τόν τρελάνει. Ὅταν ἀγαπήσομε τόν Χριστό, ὅλες οἱ ἄλλες ἀγάπες ὑποχωροῦν. Οἱ ἄλλες ἀγάπες ἔχουν κορεσμό. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δέν ἔχει κορεσμό…



Ἡ ἐσωτερική μας διάθεση ἐπηρεάζει τούς ἄλλους

…Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τέτοιες δυνάμεις, ὥστε νά μπορεῖ νά μεταδώσει τό καλό ἤ τό κακό στό περιβάλλον του. Αὐτά τά θέματα εἶναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Πρέπει νά βλέπομε τό καθετί μέ ἀγαθό τρόπο. Τίποτα τό κακό νά μή σκεπτόμαστε γιά τούς ἄλλους. Κι ἕνα βλέμμα κι ἕνας στεναγμός ἐπιδρᾶ στούς συνανθρώπους μας. Καί ἡ ἐλάχιστη ἀγανάκτηση κάνει κακό. Νά ἔχομε μέσα στήν ψυχή μας ἀγαθότητα κι ἀγάπη. Αὐτά νά μεταδίδομε. Νά προσέχομε νά μήν ἀγανακτοῦμε γιά τούς ἀνθρώπους πού μᾶς βλάπτουν, μόνο νά προσευχόμαστε γι’ αὐτούς μέ ἀγάπη. Ὅ,τι κι ἄν κάνει ὁ συνάνθρωπός μας, ποτέ νά μή σκεπτόμαστε κακό γι’ αὐτόν. Πάντοτε νά εὐχόμαστε ἀγαπητικά. Παντοντε νά σκεπτόμαστε τό καλό. [...]

Ὅταν κακομελετᾶμε, κάποια κακή δύναμη βγαίνει ἀπό μέσα μας καί μεταδίδεται στόν ἄλλον, ὅπως μεταφέρεται ἡ φωνή μέ τά ἠχητικά κύματα, καί ὄντως ὁ ἄλλο παθαίνει κακό. Γίνεται κάτι σάν βασκανία, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει γιά τούς ἄλλους κακούς λογισμούς… Δέν προκαλεῖ ὁ Θεός τό κακό ἀλλά ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων. Δέν τιμωρεῖ ὁ Θεός, ἀλλά ἡ δική μας κακή διάθεση μεταδίδεται στήν ψυχή τοῦ ἄλλου μυστηριωδῶς καί κάνει τό κακό.

Ὁ Χριστός ποτέ δέν θέλει τό κακό. Ἀντίθετα παραγγέλλει: «Εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς…» Μέσα μας ὑπάρχει ἕνα μέρος τῆς ψυχῆς πού λέγεται ἠθικολόγος. Αὐτός ὁ «ἠθικολόγος», ὅταν βλέπει κάποιον νά παρεκτρέπεται, ἐπαναστατεῖ, ἐνῶ πολλές φορές αὐτός πού κρίνει ἔχει κάνει τήν ἴδια παρεκτροπή. Δέν τά βάζει ὅμως μέ τόν ἑαυτό του ἀλλά μέ τόν ἄλλον. Κι αὐτό δέν τό θέλει ὁ Θεός. Λέει ὁ Χριστός στό Εὐαγγέλιο: «Ὁ οὔν διδάσκων ἕτερον σεαυτόν οὐ διδάσκεις; Ὁ κηρύσσων μή κλέπτειν, κλέπτεις;». Μπορεῖ νά μήν κλέπτομε, ὅμως φονεύομε. Κακίζουμε τόν ἄλλον κι ὄχι τόν ἑαυτό μας. Λέμε, π.χ. «Ἔπρεπε νά κάνεις αὐτό. Δέν τό ἔκανες, νά τί ἔπαθες!» Στήν πραγματικότητα, ἐπιθυμοῦμε νά πάθει ὁ ἄλλος κακό. Ὅταν σκεπτόμαστε τό κακό, τότε μπορεῖ πράγματι νά συμβεῖ.

[...] Εἶναι δυνατόν νά πεῖ κάποιος: «ἔτσι πού φέρεται ὁ τάδε θά τιμωρηθεῖ ἀπ’ τόν Θεό» καί νά νομίζει ὅτι τό λέει χωρίς κακία. Δέν φαίνεται καθαρά. Εἶναι πολύ μυστικό πράγμα τί κρύβει ἡ ψυχή μας καί πῶς αὐτό μπορεῖ νά ἐπιδράσει σέ πρόσωπα καί πράγματα. Ὑπάρχει μία ζωή ἀόρατη, ἡ ζωή τῆς ψυχῆς. Αὐτή εἶναι πολύ ἰσχυρή καί μπορεῖ νά ἐπιδράσει στόν ἄλλον, ἔστω κι ἄν μᾶς χωρίζουν χιλιόμετρα… Καί χωρίς νά μιλήσομε, μπορεῖ νά μεταδώσουμε τό καλό ἤ τό κακό, ὅση κι ἄν εἶναι ἡ ἀπόσταση πού μᾶς χωρίζει ἀπ’ τόν πλησίον. Αὐτό πού δέν ἐκφράζεται ἔχει συνήθως περισσότερη δύναμη ἀπ’ τά λόγια …Ἅμα δοθοῦμε στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τότε ὅλα θά μεταβληθοῦν, ὅλα θά μεταστοιχειωθοῦν, ὅλα θά μεταποιηθοῦν, ὅλα θά μετουσιωθοῦν. Ὁ θυμός, ἡ ὀργή, ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος, ἡ ἀγανάκτηση, ἡ κατάκριση, ἡ ἀχαριστία, ἡ μελαγχολία, ἡ κατάθλιψη, ὅλα θά γίνουν ἀγάπη, χαρά, λαχτάρα, θεῖος ἔρως. Παράδεισος!



Ἡ δημιουργία καί ἡ πίστη

Νά χαίρεσθε ὅσα μᾶς περιβάλλουν. Ὅλα μᾶς διδάσκουν καί μᾶς ὁδηγοῦν στόν Θεό. Ὅλα γύρω μας εἶναι σταλαγματιές τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Καί τά ἔμψυχα καί τά ἄψυχα καί τά φυτά καί τά ζῶα καί τά πουλιά καί τά βουνά καί ἡ θάλασσα καί τό ἡλιοβασίλεμα καί ὁ ἔναστρος οὐρανός. Εἶναι οἱ μικρές ἀγάπες, μέσα ἀπ’ τίς ὁποῖες φθάνομε στή μεγάλη Ἀγάπη, τόν Χριστό. Τά λουλούδια, γιά παράδειγμα, ἔχουν τή χάρη τους, μᾶς διδάσκουν μέ τό ἄρωμά τους, μέ τό μεγαλεῖο τους. Μᾶς μιλοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Σκορποῦν τό ἄρωμά τους, τήν ὀμορφιά τους σέ ἁμαρτωλούς καί δικαίους. Γιά νά γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει νά ἔχει ποιητική ψυχή, πρέπει νά γίνει ποιητής…Προσευχή εἶναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τοῦ Θεοῦ μέ ἀγάπη καί νά ζεῖς μέ ὅλα, καί μέ τ’ ἄγρια ἀκόμη, ἐν ἁρμονίᾳ…

Εὐχαριστῶ τόν Θεό πού μοῦ ἔδωσε πολλές ἀρρώστιες. Πολλές φορές τοῦ λέω: «Χριστέ μου, ἡ ἀγάπη Σου δέν ἔχει ὅρια!». Τό πῶς ζῶ εἶναι ἕνα θαῦμα. Μέσα στίς ἄλλες μου ἀρρώστιες ἔχω καί καρκίνο στήν ὑπόφυση. Δημιουργήθηκε ἐκεῖ ὄγκος πού μεγαλώνει καί πιέζει τό ὀπτικό νεῦρο. Γι’ αὐτό τώρα πιά δέν βλέπω. Πονάω φοβερά. Προσεύχομαι ὅμως σηκώνοντας τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ μέ ὑπομονή. [...] Πονάω πολύ, ὑποφέρω, ἀλλά εἶναι πολύ ὡραία ἡ ἀρρώστιά μου. Τήν αἰσθάνομαι ὡς ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ…

Ἡ ἀρρώστιά μου εἶναι μιὰ ἰδιαίτερη εὔνοια τοῦ Θεοῦ, πού μέ καλεῖ νά μπῶ στό μυστήριο τῆς ἀγάπης Του καί μέ τή δική Του τήν χάρη νά προσπαθήσω ν’ ἀνταποκριθῶ. Ἀλλά ἐγώ δέν εἶμαι ἄξιος. Θά μοῦ πεῖτε: «Ὄλ’ αὐτά ποὺ σοῦ ἀποκαλύπτει ὁ Θεός δέν σέ κάνουν ἄξιο;». Αὐτά μέ κατακρίνουν. Γιατί αὐτά εἶναι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι τίποτα δικό μου. Ὁ θεός μοῦ ἔδωσε πολλά χαρίσματα, ἀλλά ἐγώ δέν ἀνταποκρίθηκα, φάνηκα ἀνάξιος. Τήν προσπάθεια ὅμως οὔτε μία στιγμή δέν τήν ἄφησα… Γι’ αὐτό δέν προσεύχομαι νά μέ κάνει ὁ Θεός καλά. Προσεύχομαι νά μέ κάνει καλό… Ὁ θάνατος εἶναι μία γέφυρα πού θά μᾶς πάει στόν Χριστό. Μόλις κλείσομε τά μάτια μας, θά τ’ ἀνοίξομε στήν αἰωνιότητα. Θά παρουσιασθοῦμε μπροστά στόν Χριστό. Στήν ἄλλη ζωή θά ζοῦμε «ἐκτυπώτερον» τήν χάρι τοῦ Θεό.



Πνευματικά βιώματα τῆς Θείας Χάριτος

Ἕνα ἄλλο μυστικό τώρα θά σᾶς πῶ. Τίς νύκτες ἐπικοινωνῶ τηλεφωνικῶς μ’ ἕναν ἁγιορείτη ἀσκητή. Αὐτός μελετάει πολύ τοὺς Πατέρες καί μοῦ ἐξηγεῖ πολλά πράγματα. Συζητοῦμε πνευματικά ζητήματα. Τρέλα, τί νά σᾶς πῶ! …Αὐτό ἔγινε καί σήμερα πρωί πρωί, δηλαδή νύχτα στίς τρεῖς. Οἱ καμπάνες χτυποῦσαν ἐκείνη τήν ὥρα πού συνομιλούσαμε. Ἐπί μιςὴ ὥρα κουβεντιάζαμε πάρα πολύ ὡραία πράγματα. Εἰλικρινά, μεγάλη χαρά αἰσθάνθηκα, μεγαλύτερη ἀπ’ ὅ,τι μπορῶ νά σᾶς ἐκφράσω. Δόξα Σοι ὁ Θεός!. Ἐνῶ λέγαμε αὐτά τά πνευματικά, μοῦ λέει:

- Χτυπάει ἡ καμπάνα γιά τήν ἐκκλησία καί τρέχω νά προλάβω. Τοῦ λεῶ: – Γέροντα, μή μ’ ἀφήνεις! – Μετά χαρᾶς μοῦ λέει. Ἔλα νά πᾶμε στήν ἐκκλησία, νά εἴμαστε μαζί, νά βλέπομε τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τήν Θεία Λειτουργία, τήν χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ἔλα, δέν ὑπάρχει ἀπόσταση ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. Καμία ἀπόσταση! Καί «πῆγα» μαζί του στήν ἐκκλησία. Ὅλες τίς ὧρες μαζί του προσευχόμουνα. Ἔβλεπα ὅλες τίς ἱερές καί ἅγιες εἰκόνες, τίς λαμπάδες, τά κεράκια, τά καντηλάκια νά τσιτσιρίζουν. Ἔβλεπα τούς ἱερεῖς νά λειτουργοῦν μεταρσιωμένοι. Ἦταν γεμάτη ἡ ἐκκλησία ἀπό ἀσκητές κι ὅλοι εἶχαν μεγάλη χαρά μέσα τους καί ψάλλανε: «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός… Ἡ Γέννησίς σου… Ἡ Παρθένος σήμερον… Χριστός γεννᾶται δοξάσατε…» Στό «Μετά φόβου Θεοῦ» πῆγε νά μεταλάβει. Δίπλα του κι ἐγώ, μέ τή χάρη τοῦ Κυρίου, συγκινημένος. Συγχωρᾶτε με πού σᾶς τά λέγω. Ἔβλεπα ὅλους τοὺς ἀδελφούς νά δέονται. Αἰσθάνθηκα μεγάλη ἀγαλλίαση. Ὅ,τι ἔβλεπαν ἐκεῖνοι, ἔβλεπα κι ἐγώ. Μά ἦταν πνευματική πανδαισία αὐτή ἡ Λειτουργία μέ τούς ἁγίους ἀσκητές, τίς χαρούμενες ψυχοῦλες πού τά αἰσθανόντουσαν ὅλα, πού ἐζούσανε τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων! Τήν ἐζούσανε!

Πῶς θά ἤθελα νά ἤσασταν κι ἐσεῖς, ν’ ἀκούγατε τά λόγια πού λέγανε! Ἡ χαρά μου γίνεται πολύ μεγάλη, ὅταν ὁ ἄλλος μοῦ βεβαιώνει ὅτι αὐτό πού «βλέπω» εἶναι πράγματι ἔτσι, γιατί καταλαβαίνω πώς αὐτή ἡ γνώση δέν προέρχεται παρά μόνον ἐκ Θεοῦ. Νά σᾶς πῶ τί ἐννοῶ. Σᾶς ζητάω πολλές φορές νά μοῦ διαβάσετε μία παράγραφο, παραδείγματος χάριν, ἀπό κάποιον Πατέρα, καί σᾶς λέγω: «Κοιτάξτε στή σελίδα δέκα, στήν παράγραφο δύο, στό μέσον τῆς σελίδας καί θά τό βρεῖτε αὐτό πού σᾶς εἶπα». Ἀνοίγετε, πράγματι, στή συγκεκριμένη σελίδα, τό βρίσκετε, μοῦ τό διαβάζετε. Εἶναι γραμμένο ἀκριβῶς ὅπως σᾶς τό ἔχω πεῖ. Παραξενεύεσθε ἐσεῖς, γιατί μοῦ ἔρχεται μεγάλη χαρά καί λέω: «ἅ! Δέν τό ἤξερα, πρώτη φορά τό ἀκούω!», ἐνῶ σᾶς τό ἔχω πεῖ πιό πρίν ἀπ’ ἔξω. Κι ὅμως, ἀλήθεια σᾶς λέγω, δέν λέγω ψέματα. Ὄντως δέν τό ἤξερα, διότι ποτέ δέν τό εἶχα διαβάσει πιό πρίν. Τή στιγμή πού σᾶς εἶπα τήν παράγραφο, ἐκείνη τή στιγμή μοῦ τό ἐφανέρωσε μέσα μου ἡ θεία χάρις, τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ἐγώ, ὅμως τ’ ἄκουσα γιά πρώτη φορά τήν ὥρα πού τό διαβάσατε, γιατί ποτέ δέν τό εἶχα διαβάσει καί μοῦ ἔκανε ἐντύπωση καί χάρηκα πού ἐπιβεβαιώσατε αὐτό πού μοῦ ἐφανέρωσε ἡ θεία χάρις…. Καταλάβατε;

Ὑπάρχουν κι ἄλλα μάτια, τά μάτια τῆς ψυχῆς. Μέ τά μάτια τά σαρκικά μπορεῖ νά βλέπεις περιορισμένα, ἐνῶ μ’ ἐκεῖνα τῆς ψυχῆς μπορεῖ νά βλέπεις καί πίσω ἀπ’ τό φεγγάρι. Ἐσεῖς βλέπετε μέ τά μάτια τοῦ σώματος. Τά ἴδια πράγματα βλέπω κι ἐγώ μέ τή χάρη ἀκόμη πιό καλά, πιό καθαρά. Μέ τά μάτια τά σαρκικά βλέπεις τά πράγματα ἐξωτερικά. Μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς βλέπεις πιό βαθιά. Ἐσεῖς βλέπετε ἐξωτερικά, ἐγώ βλέπω καί πῶς εἶναι ἐσωτερικά. Βλέπω καί διαβάζω τήν ψυχή τοῦ ἄλλου Ὅταν «βλέπω» κάτι μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, τό χαίρομαι πολύ κατά βάθος. Μέ τήν ἐν Κυρίῳ χαρά. Ἐκεῖ πού μέ ἐπισκέπτεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ πού κοιτάζω καί διαβάζω τήν ψυχή τοῦ ἄλλου διά τῆς θείας χάριτος, τή στιγμή ἐκείνη ἡ θεία χάρις φέρνει μέσα μου ἕναν ἐνθουσιασμό. Μέ τόν ἐνθουσιασμό ἐκδηλώνεται ἡ θεία χάρις, πού φέρνει ἕνα εἶδος φιλικότητος, οἰκειότητος, ἀδελφικότητος, ἑνώσεως. Μετά ἀπ’ αὐτήν τήν ἕνωση ἔρχεται μεγάλη χαρά, τόση χαρά πού πάει νά σπάσει ἡ καρδιά μου. Φοβᾶμαι ὅμως νά ἐκδηλωθῶ. Βλέπω, ἀλλά δέν μιλάω, ἔστω κι ἄν μοῦ τό βεβαιώνει ἡ χάρις ὅτι αὐτά εἶναι ἀληθινά. Ὅταν, ὅμως, μέ πληροφορήσει ἡ χάρις νά μιλήσω, τότε μιλάω. Λέω μερικά πράγματα πού ὁ Θεός φωτίζει νά πῶ ἀπ’ τήν ἀγάπη μου γιά ὅλους. Γιά νά αἰσθανθεῖ ὁ κόσμος τό ἀγκάλιασμα πού κάνει ὁ Χριστός σέ ὅλους μας…

[...] Σᾶς λέω πολλά πού εἶναι βαθιά, ἐσωτερικά, δικά μου. Ἴσως κάποιος θά μέ παρεξηγοῦσε πού δέν κρατάω μυστικά τά βιώματά μου, αὐτά πού μοῦ ἀποκαλύπτει ὁ Θεός καί λέω τόσα πολλά. Θά πεῖ κανείς ὅτι εἶμαι ἐγωιστής, πού λέω κι ἐγώ τά βιώματά μου. Τό κάνω ἀπ’ τήν πολλή μου ἀγάπη γιά σᾶς, τά παιδιά μου. Γιά νά σᾶς ὠφελήσω νά πάρετε κι ἐσεῖς αὐτόν τόν δρόμο. Τί λέει ὁ σοφός Σολομῶν; Κάπως τό λέει αὐτό… Λέει: «…οὔτε μήν φθόνῳ τετηκότι συνοδεύσω, ὅτι οὗτος οὐ κοινωνήσει σοφίᾳ». Κι ἀκόμη κάτι: «Οὐκ ἀποκρύψω ὑμῖν μυστήρια». [...] «Μετάδοση» σημαίνει: Πῆρες κάτι; Νά τό μεταδώσεις ἀπό ἀγάπη. Δέν πιστεύεις ὅτι ἔχεις κάτι δικό σου. Εἶναι τοῦ Θεοῦ καί τό μεταδίδεις. Αὐτό εἶναι ἀληθινή ταπείνωση …Κι ὅταν καμιά φορὰ βλέπω ὅτι κάποιος πάει γιά καταστροφή στή ζωή του, δέν μπορῶ νά κάνω τίποτα. Τοῦ τό δείχνω λίγο, δέν καταλαβαίνει. Δέν πρέπει νά ἐπέμβω ἰσχυρά καί νά περιορίσω τήν ἐλευθερία του. Δέν εἶναι ἁπλό τό πράγμα.



Γνωρίσματα αὐθεντικότητας τῆς χριστιανικῆς πίστης

…Ἡ θρησκεία μας εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἔρωτας, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι τρέλα, εἶναι λαχτάρα τοῦ θείου. Εἶναι μέσα μᾶς ὅλ’ αὐτά. Εἶναι ἀπαίτηση τῆς ψυχῆς μας ἡ ἀπόκτησή τους. Γιά πολλούς ὅμως ἡ θρησκεία εἶναι ἕνας ἀγώνας, μία ἀγωνία κι ἕνα ἄγχος. Γι’ αὐτό πολλούς ἀπ’ τούς «θρήσκους» τοὺς θεωροῦνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σέ τί χάλια βρίσκονται. Κι ἔτσι εἶναι πράγματι. Γιατί ἄν δέν καταλάβει κανείς τό βάθος τῆς θρησκείας καί δέν τή ζήσει, ἡ θρησκεία καταντάει ἀρρώστια καί μάλιστα φοβερή. Τόσο φοβερή πού ὁ ἄνθρωπος χάνει τόν ἔλεγχο τῶν πράξεών του, γίνεται ἄβουλος κι ἀνίσχυρος, ἔχει ἀγωνία κι ἄγχος καί φέρεται ὑπό τοῦ κακοῦ πνεύματος. Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι ὅλη αὐτή ἡ ταπείνωση εἶναι μία σατανική ἐνέργεια. Ὁρισμένοι τέτοιοι ἄνθρωποι ζοῦνε τή θρησκεία σάν ἕνα εἶδος κολάσεως. Μέσα στήν ἐκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε: «εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀνάξιοι» καί μόλις βγοῦνε ἔξω ἀρχίζουν νά βλασφημᾶνε τά θεῖα, ὅταν κάποιος λίγο τοὺς ἐνοχλήσει.

[...] Στήν πραγματικότητα, ἡ χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τόν ἄνθρωπο καί τόν θεραπεύει. Ἡ κυριότερη, ὅμως προϋπόθεση γιά νά ἀντιληφθεῖ καί νά διακρίνει ὁ ἄνθρωπος τήν ἀλήθεια εἶναι ἡ ταπείνωση. Ὁ ἐγωισμός σκοτίζει τό νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τόν μπερδεύει, τόν ὁδηγεῖ στήν πλάνη, στήν αἵρεση. Εἶναι σπουδαῖο νά κατανοήσει ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀλήθεια… …Τό οὐσιαστικότερο εἶναι νά φεύγεις ἀπ’ τόν τύπο καί νά πηγαίνεις στήν οὐσία. Ὅ,τι γίνεται, νά γίνεται ἀπό ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη ἐννοεῖ πάντα νά κάνεις θυσίες… …Ὁ Χριστός δέν θά μᾶς ἀγαπήσει ἅμα ἐμεῖς δέν εἴμαστε ἄξιοι νά μᾶς ἀγαπήσει. Γιά νά μᾶς ἀγαπήσει, πρέπει νά βρεῖ μέσα μας κάτι τό ἰδιαίτερο. Θέλεις, ζητάεις, προσπαθεῖς, παρακαλεῖς, δέν παίρνεις ὅμως τίποτα. Ἑτοιμάζεσαι ν’ ἀποκτήσεις ἐκεῖ πού θέλει ὁ Χριστός, γιά νά ἔλθει μέσα σου ἡ θεία χάρις, ἀλλά δέν μπορεῖ νά μπεῖ, ὅταν δέν ὑπάρχει ἐκεῖνο πού πρέπει νά ἔχει ὁ ἄνθρωπος. Ποιό εἶναι αὐτό; Εἶναι ἡ ταπείνωση. Ἄν δέν ὑπάρχει ταπείνωση, δέν μποροῦμε ν’ ἀγαπήσουμε τόν Χριστό. Ταπείνωση καί ἀνιδιοτέλεια στή λατρεία τοῦ Θεοῦ. «Μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου». Κανείς νά μή σᾶς βλέπει, κανείς νά μήν καταλαβαίνει τίς κινήσεις τῆς λατρείας σας πρός τό θεῖον. Ὅλ’ αὐτά κρυφά, μυστικά, σάν τούς ἀσκητές. Θυμάστε ποῦ σᾶς ἔχω πεῖ γιά τ’ ἀηδονάκι; Μές στό δάσος κελαηδεῖ. Στή σιγή. Νά πεῖς πὼς κάποιος τ’ ἀκούει, πὼς κάποιος τό ἐπαινεῖ; Κανείς. Πόσο ὡραῖο κελάηδημα μές στήν ἐρημιά! Ἔχετε δεῖ πῶς φουσκώνει ὁ λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει ἡ γλώσσα. Πιάνει μία σπηλιά, ἕνα λαγκάδι καί ζεῖ τόν Θεό μυστικά, «στανεγμοῖς ἀλαλήτοις»…

…Ὅλο τό μυστικό εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας στόν Χριστό. Τό δόσιμο στόν κόσμο τόν πνευματικό. Οὔτε μοναξιά νιώθει κανείς, οὔτε τίποτα. Ζεῖ μέσα σ’ ἄλλον κόσμο. Ἐκεῖ πού ἡ ψυχή χαίρεται, ἐκεῖ πού εὐφραίνεται, πού ποτέ δέν χορταίνει…

Δέν φθάνουμε στό ἄπειρο προσθέτοντας ἀριθμούς!

Δημήτριος Στανιλοάε (Πρεσβύτερος(+))

 

Στό λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πού διαβάζουμε τή νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, ἀκοῦμε: «Μηδείς θρηνήτω πτωχείαν, ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα, συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος».

Ὅπως, λοιπόν, πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση ἡ ζωή ὅλων εἶχε ἕνα ἀνολοκλήρωτο νόημα, ἔτσι τώρα ἡ Ἀνάσταση γεμίζει τούς πάντες καί τά πάντα μέ φῶς καί χαρά, γιατί, ὅταν ἕνα μόνο μέρος τοῦ κόσμου ἀποκτᾶ τό πλῆρες νόημά του, αὐτό τό πλῆρες νόημα ἐκπέμπεται στά πάντα.

Μέ τήν Ἀνάσταση μιᾶς μονάχα ὕπαρξης -τοῦ ἀνθρώπου Χριστοῦ- ὁ χρόνος, πού ξετυλίγεται μέσα στά σκοτάδια τῆς ἐπανάληψης τῆς σύνθεσης καί τῆς χωρίς νόημα ἀποσύνθεσης, ἔγινε χρόνος, πού ὁδεύει πρός τήν ἀνάσταση καί τήν αἰώνια ζωή• τό φῶς πού ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα ὁ Χριστός δείχνει τό στόχο, πρός τόν ὁποῖο ὁ χρόνος ὁδηγεῖ ὅλα ὅσα ζοῦν μέσα στό χρόνο. Ὁλόκληρος ὁ χρόνος κι ὁλόκληρος ὁ κόσμος δέν φαντάζουν πιά σάν ἀδιάκοπη ροή ἀνάμεσα στίς γεννήσεις καί στούς θανάτους, ἀλλά σάν μιὰ πραγματικότητα φωτισμένη ἀπό νόημα, σάν μιὰ ὁδός πρός τήν ἀνακεφαλαίωση τῶν πάντων μέσα στήν Ἀνάσταση καί τήν αἰώνια καί πλήρη ζωή, σάν παραμονές τῆς μεγάλης δίχως τέλος γιορτῆς.

Ὅλες οἱ μέρες τοῦ χρόνου, τῆς χρονιᾶς ὁλόκληρης ἀποτελοῦν γιορτές ἤ σταθμούς μιᾶς πορείας πού φέρνει προοδευτικά στή μεγάλη γιορτή, τήν τελική καί αἰώνια. Τό φῶς τῆς αἰώνιας γιορτῆς ρίχνει τίς ἀκτίνες του σ’ ὅλες τίς μέρες. Ἤ μ’ ἄλλα λόγια, ὅλες οἱ μέρες τοῦ χρόνου ἀποτελοῦν προεόρτια, πού μᾶς προετοιμάζουν προοδευτικά γιά τήν ἔσχατη Κυριακή, γιά τήν αἰώνια ζωή μέσα στό φῶς, πού ἀποκαλύφθηκε μέ τήν Ἀνάσταση, ἔτσι ὅπως οἱ μέρες τῆς ἑβδομάδας, οἱ μέρες οἱ ἀφιερωμένες στούς ἁγίους, ἀποτελοῦν προπαρασκευαστικές γιορτές γιά τή συνάντηση μέ τό Χριστό, πού συμβολίζει καί προεικονίζει ἡ Κυριακή ἡμέρα.

Ἔτσι, ὅπως ἡ χαρά τῆς Ἀνάστασης ξεπερνᾶ κάθε χαρά καί σκεπάζει κάθε λύπη, τό φῶς της ξεπερνᾶ ὅλα τά φῶτα, πού γεννᾶ ἡ σκέψη καί ἡ φυσική φαντασία τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή ὅλες οἱ φιλοσοφικές ἐξηγήσεις γιά τήν ὕπαρξη καί ὅλες οἱ ὀμορφιές, πού ἀνακαλύπτει μέσα της ἡ καλλιτεχνική φαντασία. Μά ξεπερνᾶ ἀκόμη καί τά ἀτελῆ φῶτα τῆς Ἀποκάλυψης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στή Παλαιά Διαθήκη μία πύρινη στήλη ὁδηγοῦσε ἀπό τήν ἐπίγεια σκλαβιά σέ μία ἐπίγεια ἐξωτερική ἐλευθερία καί ὁ Μωϋσῆς γνωστοποιοῦσε τίς βουλές τοῦ Θεοῦ, πού ἔμενε κρυμμένος μέσα στό γνόφο. Μέ τήν Ἀνάσταση ὁ ἴδιος ὁ Ἥλιος τῆς ὕπαρξης φανερώθηκε ὁλόλαμπρος καί φώτισε ἄπλετα τή δημιουργία ὁλόκληρη, ὁδηγώντας ἤδη ἀπό τούτη τήν ἐπίγεια ζωή στό ξεπέρασμά της, στήν πληρότητα τῆς ζωῆς. «Ἀντί στύλου πυρός, δικαιοσύνης ἀνέτειλεν Ἥλιος• ἀντί Μωϋσέως Χριστός, ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν» (Θεοτοκίον Κυριακῆς του Πάσχα).

Ἔχει λεχθεῖ σωστά πώς ἡ Καλή Ἀγγελία, τό Εὐαγγέλιο τῶν χριστιανῶν, συμπυκνώνεται στό ἄγγελμα τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, ὡς τό θεμέλιο τῆς βεβαιότητας ὅτι καί ἐμεῖς θά ἀναστηθοῦμε. Καί μόνο αὐτό νά εἶχε φέρει στόν κόσμο ὁ χριστιανισμός, θά εἶχε προσφέρει ἄπειρα περισσότερα, ἀπ’ ὅλα ὅσα πρόσφεραν στό κόσμο ὅλες οἱ ἀνθρώπινες προσπάθειες σ’ ὅλες τίς ἐποχές. Γι’ αὐτό οἱ Ἀπόστολοι εἶδαν σάν ἀποστολή τους τή μαρτυρία γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ (Πράξ. 1,22). Ἀναμφίβολα αὐτό τό ἄγγελμα ὑπῆρξε τό κατ’ ἐξοχήν «καλό» ἄγγελμα. Ὄχι γιατί ἀναγγελλόταν ἡ ἀνάσταση ἑνός κοινοῦ ἀνθρώπου, γιατί δέν θά μποροῦσε νὰ θεμελιωθεῖ ἡ ἐλπίδα ὅλων στό γεγονός τῆς ἀνάστασης ἑνός κοινοῦ ἀνθρώπου. Μία τέτοια ἀνάσταση δέν θά ἦταν μιὰ ἀνάσταση γιά πάντα μέσα στήν πληρότητα τῆς θείας ζωῆς, ἀλλά μιὰ ἐπανάληψη τῆς ζωῆς στήν κατάσταση τοῦ παρόντος, ἤ σέ μιὰ κάπως διαφορετική κατάσταση, ἀλλά ὁπωσδήποτε σχετική. Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξε τό κατ’ ἐξοχήν καλό Ἄγγελμα, γιατί ἦταν ἡ ἀνάσταση Ἐκείνου πού, ὄντας ἄνθρωπος, ἦταν καί Θεός καί ὡς Θεός μπορεῖ νά μᾶς κάνει μετόχους στήν ἀνάστασή Του. Γιατί ἡ δική μας μελλοντική ἀνάσταση, θεμελιωμένη πάνω στή δική Του, θά εἶναι μετοχή στήν ἀνθρώπινη ζωή Του, ὑψωμένη ὡς τή ζωή τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ἑπομένως στόν ὕψιστο καί ἀπόλυτο βαθμό της.

Οἱ Ἀπόστολοι, μαρτυρώντας τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μαρτυροῦσαν τήν ἀνάσταση τοῦ Θεοῦ πού ἐνανθρώπησε, γιατί μαρτυροῦσαν ὅλα τά σημεῖα καί τούς λόγους, μέ τά ὁποῖα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός φανέρωσε τή θεότητά Του, στή διάστημα τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, ἀφοῦ ἔζησαν κοντά Του «ἐν παντί χρόνῳ ἐν ᾧ εἰσῆλθε καί ἐξῆλθε ἐφ’ ἡμᾶς» (Πράξεις 1,21). Μονάχα αὐτή ἡ ἀνάσταση μποροῦσε νά εἶναι ἡ ἀνάσταση μέσα στήν πληρότητα τῆς ζωῆς καί μονάχα αὐτή θεμελιώνει ἤ ταυτίζεται μέ τή χαρά πού πληροῖ τά πάντα.

Οἱ γυναῖκες φεύγουν ἀπ’ τό μνῆμα ὄχι μόνο γεμάτες χαρά, ἀλλά καί τρέμοντας ἀπό φόβο. Γιατί ἡ χαρά τους συνέχεται ἀπό τήν αἴσθηση τοῦ μυστηρίου, ἀπό τήν αἴσθηση ὅτι μέσα στήν κατάσταση τῆς ὕπαρξής μας, ξεπηδάει μία ἐντελῶς διαφορετική κατάσταση. Ἡ χαρά τους δέν εἶναι μιὰ συνηθισμένη χαρά, μιὰ χαρά πού ἀφήνει τόν ἄνθρωπο μέσα στά ὅρια τῆς συνηθισμένης ζωῆς του. Ὁ Χάιντεγγερ κάνει διάκριση ἀνάμεσα στό «φόβο» (furcht) γιά κάτι πού ἀνήκει στόν κόσμο, καί στόν τρόμο (angst) μπροστά στή θάνατο πού θέτει τέρμα στήν ὕπαρξή μας, μέσα στό κόσμο. Ἡ χαρά πού ἔνιωσαν οἱ γυναῖκες στό ἄγγελμα τῆς ἀνάστασης τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνάμεικτη μ’ ἕνα τέτοιο τρόμο, πού τίς ἔθετε μπροστά σέ μία κατάσταση τῆς ὕπαρξης πέρα ἀπό τά ὅρια τοῦ κόσμου. Ἀλλά αὐτός ὁ τρόμος δέν τίς συνέθλιψε, γιατί δέν προερχόταν ἀπό ἕνα αἴσθημα κενοῦ, χάους, ἀλλά ἦταν τρόμος μέσ’ στή χαρά, γιατί τόν προξενοῦσε ἡ αἴσθηση πώς μιὰ ἄλλη ὕπαρξη ἀναβλύζει, πού ἡ πληρότητά της ξεπερνᾶ τή συνηθισμένη ὕπαρξη. «Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀρχή μιᾶς νέας ἄφθαρτης ζωῆς» ψάλλει ἡ Ἐκκλησία τή Μεγάλη Πέμπτη.

Ἀλλά ἡ ὕπαρξη στήν πληρότητά της δέν κλείνει μέσα της μόνο μιὰ πληρότητα χαρᾶς, ἀλλά καί μιὰ πληρότητα φωτός. Μιὰ ὕπαρξη πού ἔχει ὅρια, περιορίζει τή γνώση τοῦ νοήματός της. Ἐξάλλου, ἕνας τρόπος ὕπαρξης περιορισμένος, δέν μπορεῖ νά ξεπεράσει τά ὅριά του, προοδεύοντας σταδιακά• δέν μπορεῖ ἑπομένως νά φθάσει οὔτε στή γνώση τοῦ πλήρους νοήματός της, οὔτε στό πλῆρες φῶς μέ μιὰ τέτοια πρόοδο. Δέν φθάνει κανείς στό ἄπειρο προσθέτοντας ἀριθμούς. Δέν μποροῦμε νά φθάσουμε τήν πληρότητα ζωῆς καί ἑπομένως τήν πληρότητα χαρᾶς καί φωτός, παρά μόνο μ’ ἕνα ἅλμα, πού ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά τό πραγματοποιήσουμε ἀλλά πού τό πραγματοποιεῖ ὁ Θεός, πού κάνει τήν ὕπαρξή μας νά μετέχει διά τῆς χάριτος στή ζωή Του.

ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ, Η ΠΕΝΤΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ “ΤΡΙΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

=

ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ, Η ΠΕΝΤΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ “ΤΡΙΤΗΣ ΡΩΜΗΣ”

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Δεν μου κάνει καμιά εντύπωση ότι ο “μητραλοίας” συντάκτης του άρθρου “Οι Ανησυχίες του Πατριάρχη, η “πενταρχία” και τα περί “Τρίτης Ρώμης” δεν υπογράφει με το όνομά του. Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο “Λικμήτωρ”.

Και πώς θα τολμούσε άλλωστε να υπογράψει με το όνομά του ένα τόσο αθεολόγητο άρθρο που παραποιεί τόσο βάναυσα και τόσο συνειδητά την Εκκλησιαστική Ιστορία, προσβάλλει καίρια τις αποφάσεις Συνόδων με οικουμενικό κύρος και κακοποιεί την ιστορική αλήθεια χωρίς καμία αίσθηση ντροπής αναφορικά με τους πραγματικούς κινδύνους που μας περιβάλλουν.

ΑΝΕΝΤΙΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

____________

Ο “Λικμήτωρ” δεν είναι έντιμος άνθρωπος. Οποιος και αν είναι. Οσον υψηλά και εάν βρίσκεται. Και σε ότι και αν αποβλέπει. Είτε είναι Ρωσόφιλος, είτε είναι Βαρθολομαιομάχος, είτε είναι Χριστοδουλάνθρωπος, είτε είναι αλλοεθνής ορθόδοξος οπαδός του εθνοφυλετισμού ή ότι άλλο είναι. Αν ήταν έντιμος άνθρωπος θα υπέγραφε το άρθρο που δημοσίευσε στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων “Ρομφαία” για να ξέρουμε ποιος είναι και πού το πηγαίνει.

ΑΗΘΕΣ ΑΡΘΡΟ

_________

Και το μεν πραγματικό του όνομα δεν το ξέρουμε. Γνωρίζουμε όμως ότι το άρθρο του βρίθει από θεολογικά ατοπήματα και ιστορικές ανακρίβειες και ότι είναι εντελώς ανίκανο να διαγνώσει τους πραγματικούς κινδύνους που μας απειλούν σήμερα.

ΠΕΝΤΑΡΧΙΑ

_________

Προσπαθώ να αντιληφθώ το επιχείρημά του για την Πενταρχία στη ζωή και στην παράδοση της Εκκλησίας. Το ότι δεν υπήρχε από την αρχή της Εκκλησίας δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Μήπως υπήρχε το τέμπλο; Μήπως υπήρχαν οι εικόνες; Μήπως είχε διατυπωθεί το Σύμβολο της Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως; Μήπως αγνοεί ο συντάκτης του άρθρου ότι υπάρχουν κανόνες Οικουμενικών Συνόδων που κατοχυρώνουν την πενταρχία και τα πρεσβεία τιμής προς τον επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως; Το ότι αυτά τα πρεσβεία τιμής δεν υπήρχαν πριν τη Β΄Οικουμενική Σύνοδο δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, επειδή και πριν την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο η Εκκλησία δεν είχε προσδώσει οικουμενικό κύρος στη συντριπτική πλειοψηφία των κανόνων με τους οποίους κυβερνάται σήμερα. Τι εισηγείται; Να τους καταργήσουμε για να πάμε στην “πρωτοχριστιανική καθαρότητα” με την υψηλή πνευματικότητα; Και τι διαφορετικό λέγει ο Λούθηρος και οι άλλοι Προτεστάντες;

ΠΑΝΡΩΣΙΚΟΣ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ

________

Είναι εξωφρενικό να ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει πανρωσικός εθνοφυλετισμός. Ο Πατριάχης Ρωσίας διαθέτει 27 ανάκτορα, ντάτσες, θερινές κατοικίες και επαύλεις.!!! Διαθέτει γραφείο στο Κρεμλίνο, το οποίο επικοινωνεί με πόρτα χωρίς κλειδί με ένα άλλο γραφείο. Ξέρετε ποιου; Του Προέδρου Μεντβέντεφ! Και μετά από αυτά ισχυρίζεστε ότι η Ρωσική Εκκλησία δεν είναι όργανο του Ρωσικού ιμπεριαλισμού; Καλά που ζείτε; Στον πλανήτη γη ή πέσατε ψες βράδυ από τον Αρη; Πόσο χρόνων ήταν ο σημερινός Πατριάρχης Ρωσίας όταν έγινε επίσκοπος; Ξέρετε ότι τον έτρεμαν οι άλλοι συνεπίσκοποί του όταν ήταν επίσκοπος και μόλις 30 χρόνων; Μήπως μπορείτε να μας πείτε το γιατί; Πώς είπατε; Πράκτορας της KGB; Και μήπως γνωρίζετε τι ήταν ο σημερινός πρωθυπουργός της Ρωσίας Πούτιν όταν ο Κύριλλος εξελέγη Πατριάρχης; Πώς είπατε και πάλιν; Αρχηγός της KGB; Τι σύμπτωση!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ;

__________

Τι θα πει δεν υπάρχει εθνοφυλετισμός, όπως ισχυρίζεται ο αθεολόγητος συντάκτης του άρθρου; Η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του 1872 που καταδίκασε τον εθνοφυλετισμό ως αίρεση δεν ήξερε τι έκανε; Βάσει ποιας λογικής υπάρχουν καλές και κακές αιρέσεις; Αίρεση ο Οικουμενισμός; Αίρεση και ο εθνοφυλετισμός! Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να αποδέχεστε κάποιες αιρέσεις και να απορρίπτετε τις υπόλοιπες;

ΚΑΡΠΟΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΥ
_________

Δεν διάβασε ο συντάκτης του άρθρου την πολιτική και Εκκλησιαστική Ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων; Δεν άκουσε για τα απίστευτα εγκλήματα που συντελέστηκαν εν ονόματι της αίρεσης του εθνοφυλετισμού; Δεν γνωρίζει γιατί ο Γέρο Γαβριήλ ο Διονυσιάτης πήγε στο Αγιον Ορος για να γίνει μοναχός; Δεν άκουσε αυτά που ανέφερε ο αείμνηστος π. Χαράλαμπος της Διονυσίου τα οποία αποφεύγω να επαναλάβω για να μη σκανδαλίσω αφόρητα τους αναγνώστες;

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

_____________

Από ποιο πλανήτη έπεσε ο συντάκτης του άρθρου και τα αγνοεί όλα αυτά; Αλλά μήπως πρόκειται για άγνοια; Αν ήταν θα τη συγχωρούσαμε! Θα ήταν εύκολο να τον παραπέμψουμε στα σχετικά κείμενα για να συμπληρώσει τις γνώσεις του. Το άρθρο όμως δείχνει κάτι ασύγκριτα χειρότερο από άγνοια. Δείχνει συνειδητή διαστροφή της Ιστορίας και της αλήθειας της Εκκλησίας.

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΑΝΑΡΙΩΤΩΝ

__________

Η έλλειψη πνευματικότητας στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τον μάρανε, ισχυρίζεται ο συντάκτης του άρθρου. Α! Ωραία! Περί πνευματικότητας ο λόγος λοιπόν! Ετσι ε; Ε καλά! Αφού στο Πατριαρχείο υπάρχει τόση έλλειψη πνευματικότητας γιατί δεν τους παραχωρούμε ορισμένα από τα αστείρευτα αποθέματα της πνευματικότητας που διαθέτουμε εμείς;

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

_________

Από πού να αρχίσουμε; Από το γεγονός ότι τα “κοπέλλια” του Αγουρίδη απέκτησαν σχεδόν ολοκληρωτική κυριαρχία στις Θεολογικές Σχολές; Από τους στενούς συνεργάτες τους Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου; Από το περιοδικό “Εφημέριος”; Από το επίσημο περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος “Θεολογία”; Από το ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος; Απο τη θεολογική Ακαδημία του Βόλου με τις μεταπατερικές της ανησυχίες; Από τις Νεοβαρλααμικές ασχημίες;

Και καλά ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος. Είναι τόσο οφθαλμοφανή και αυτά που λέγει και κάνει και ο ίδιος και οι στενοί συνεργάτες του ώστε δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση για να πειστεί κανείς για τα αποθέματα της δικής μας πνευματικότητας.

Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

________

Ξεχάσατε ποιος βρώμιζε κυριολεκτικά τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο για δέκα έτη; Δεν ακούσατε τίποτα για το παραδικαστικό, το κατιτίς των 800,000 για τα γηρατειά, για τις συνεντεύξεις στο Πένθχαουζ, για την κυνική ομολογία ότι οι Αρχιεπίσκοποι Χριστόδουλος και Ιερώνυμος ξεγέλασαν τον Μητροπολίτη Νικόδημο για να εκλεγούν Αρχιεπίσκοποι; Σας διέφυγε ότι ο στενότερος συνεργάτης του Χριστόδουλου μας απεκάλυψε ότι η προσφιλής έκφραση του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου ήταν το “αι σιχτίρ ρε”;

Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ

__________

Και ότι πριν από αυτόν για 23 ολόκληρα χρόνια κατέστρεφε τα πάντα η Σεραφειμική λαίλαπα; Οτι ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ εκθρόνισε - χωρίς δίκη και απολογία - 12 αδιάβλητους Μητροπολίτες και ότι αρνήθηκε μέχρι τέλους να τους αποκαταστήσει; Και ότι ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αττικής κ. Νικόδημος είδε να τεμαζίχουν και να ξαναμετεμαχίζουν, χωρίς την έγκρισή του, τη Μητρόπολη του και χωρίς να έχει ακόμη αποκατασταθεί ύστερα από 37 χρόνια;

Ξεχάσατε τι είπε ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ στο Σεβασμιότατο Ναυπάκτου για τη μετά θάνατο ζωή; Σας ρωτώ: Τι διαφορετικό θα έλεγε ο Βολταίρος;

ΣΙΓΗΣ ΤΙ ΚΡΕΙΤΤΟΝ

_________

Και μετά από αυτά μιλάμε για την πνευματικότητα των Φαναριωτών;

Επιτέλους, πατέρες και αδελφοί! Απέμειναν μόνον 2800 Ρωμηοί και προσπαθούν με την όποια πνευματικότητα έχουν να επιβιώσουν. Τούρκοι είμαστε και δεν θέλουμε να τους βοηθήσουμε; Δεν ντρεπόμαστε;

Δεν έχουμε να πούμε σιγής τι κρείττον;

Δεν σιωπούμε τουλάχιστον!

Εγώ πάντως δεν σκοπεύω να σιωπήσω, επειδή δεν είπα ούτε το ένα δέκατο από αυτά που ήθελα να πω για το θέμα. Ακου δεν υπάρχει εθνοφυλετισμός!!!

ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Στο καλό ιστολόγιο το “Αντιαιρετικόν εγκόλπιο”, που διεξάγει για χρόνια συστηματικό πόλεμο κατά των αιρέσεων, εντοπίσαμε ένα ωραίο άρθρο του Κ.Ν., ο οποίος απαντά στην αντιπαραδοσιακή, αντικανονική και αντιευαγελική εισήγηση του γνωστού Νεοβαρλααμίτη και νεωτεριστή κληρικού π. Βασίλειου Θερμού.

Ο γνωστός για το καινοτομικό πάθος του κληρικός - ως μη όφειλε - ζητά αυτή τη φορά να μετατεθεί η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία το Σάββατο, αντί την Κυριακή, για να μπορούν οι χριστιανοί να ψήσουν τον οβελία με την άνεσή τους χωρίς άγχος την επομένη.!!! (Οχι δεν πρόκειται για ανέκδοτο! Οντως αυτό εισηγήθηκε).

Πατέρες και αδελφοί! Σας εξομολογούμαι - με κάθε ειλικρίνεια - ότι ορισμένες φορές διερωτώμαι αν αυτός ο παππούλης όντως πιστεύει αυτά που γράφει ή αν γράφει για πλάκα επειδή γνωρίζει ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις. Δεν μπορεί πια να είναι τόσο Προτεστάντης!!!

Τώρα τι να του πεις; Οτι η σούβλα είναι λιγότερη σημαντική από το Ευαγγέλιο, τους Κανόνες και την Παράδοση της Εκκλησίας; Καλά! Αυτό είναι θέμα για συζήτηση; Μόνον μεταξύ παρανοικών!

Ο Κ. Ν. αναλύει ευσύνοπτα - αλλά πολύ εύστοχα - την αναξιοπιστία της πρότασης του π. Βασίλειου Θερμού.

Πολλοί κληρικοί στη Λευκωσία μαρτυρούν ότι, χωρίς να γιορτάσουν την Ανάσταση το Σάββατο, όπως εισηγείται ο π. Βασίλειος (πάλιν καλά που δεν πρότεινε να τελούμε την Αναστάσιμη Λειτουργία τη Μεγάλη Παρασκευή!!! Φτηνά την γλυτώσαμε), απλά εξήγησαν στο ποίμνιό τους ότι πρέπει να μένουν μέχρι το τέλος της Αναστάσιμης λειτουργίας. Προς άφατη χαρά και αγαλλίασή τους η ανταπόκριση των πιστών ήταν εκπληκτική.

Απλά οι ιερείς το είπαν και το εξήγησαν την Μεγάλη Εβδομάδα και το επανέλαβαν πριν το “Χριστός Ανέστη” και ο κόσμος ανταποκρίθηκε σε εντυπωσιακά υψηλό ποσοστό.

Δεν μπορεί άραγε να κάνει και ο π. Βασίλειος το ίδιο, αντί κάθε τρις και δύο να εισηγείται αντιευαγγελικές, αντικανονικές και αντορθόδοξες πρακτικές, που φανερώνουν το Νεοβαρλααμικό πνεύμα της σκέψης του και την Προτεσταντική υποδομή της θεολογίας του;

Παραθέτουμε στη συνέχεια το άρθρο που μας έδωσε την αφορμή για το πιο πάνω σχόλιο.

*****

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΑΓΧΟΣ

Ή ΑΓΧΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ;

Μερικές σκέψεις για το άρθρο του π. Β. Θερμού με τίτλο: «Ανάσταση με άγχος;» που δημοσιεύθηκε στο ΕΦΗΜΕΡΙΟ

Του Κ. Ν.

============

Εξ ύψους κατήλθες ο εύσπλαγχνος,

ταφήν κατεδέξω τριήμερον,

ίνα ημάς ελευθερώσης των παθών.

Η ζωή και η ανάστασις ημών, Κύριε, δόξα σοι.

Απολυτίκιον Αναστάσεως

*****

Χωρίς να εκπλαγούμε διαβάσαμε στον ΕΦΗΜΕΡΙΟ (Μάρτιος 2011) άρθρο του π. Βασιλείου Θερμού στο οποίο μας προτείνει να γιορτάζουμε την Ανάσταση το Σάββατο και όχι την Κυριακή. Παρακαλώ διαβάστε αποσπάσματα από το άρθρο του:

«Ας μου επιτραπεί να θέσω έναν προβληματισμό. Από τη στιγμή που αγνοούμε την πραγματική ώρα της Αναστάσεως του Χριστού, από τη στιγμή που σε ορισμένα μέρη της πατρίδας μας συνηθίζουν ανέκαθεν να τελούν το πρωί την αναστάσιμη Λειτουργία, τι μας εμποδίζει να ξεκινούμε την ακολουθία νωρίτερα; Για παράδειγμα, το «Ευλογητός» στις 10 μ.μ. και το «Χριστός Ανέστη» στις 11 μ.μ.; Μήπως αποτελεί η 12η νυκτερινή κάποιο απαραβίαστο θέσφατο της ελληνικής κοινωνίας ή κάποια ιερή στιγμή και ώρα για την Εκκλησία μας;

Με τη λύση αυτή θα επιτυγχάναμε δύο καλά: και περισσότερο εκκλησίασμα θα αποφάσιζε να παραμείνει ως το τέλος και η Λατρεία θα διεξαγόταν περισσότερο ιεροπρεπώς.

Πρέπει μάλιστα να λάβουμε υπ' όψη ότι στην εποχή μας, ακόμη και με τον ίδιο ρυθμό τελέσεως της αναστάσιμης ακολουθίας, αυτή τελειώνει πιο αργά σε σύγκριση με το παρελθόν, αφού κοινωνούν ασύγκριτα περισσότεροι χριστιανοί. Ειδικά κατά την Ανάσταση πολλοί ναοί με περισσοτέρους εφημερίους αναγκαστικά μένουν με έναν, αφού οι άλλοι καλύπτουν μονές ή παρεκκλήσια ή εξωκλήσια. Υπάρχουν ναοί όπου η προσέλευση στην αναστάσι μη Θεία Ευχαριστία διαρκεί και 30'! Τέτοιες εμπειρίες ήταν σχεδόν άγνωστες στην παραδοσιακή κοινωνία.

Είμαι ανοικτός και σε άλλες προτάσεις, πάντως θεωρώ πως η σημερινή μεταχείριση της αναστάσιμης ακολουθίας είναι ανεπίτρεπτη. Πώς να γιορτάσεις το κορυφαίο γεγονός της Ανάστασης τού Χριστού με άγχος; Και γιατί δεν λαμβάνουμε ύπ' όψιν την ιδιαιτερότητα του τόπου μας όπου πλήθος ανθρώπων στην επαρχία ξυπνούν πολύ νωρίς την επομένη για να ετοιμάσουν το οικογενειακό πασχαλινό γεύμα με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο; Δεν πρόκειται για κάποια αμαρτωλή διασκέδαση αλλά για παραδοσιακό ελληνικό έθιμο. Γιατί τους θέτουμε προ περιττών διλημμάτων;

Ελπίζω βέβαια να φάνηκε ότι το άρθρο αυτό δεν γράφτηκε γι' αυτή την κατηγορία των αδελφών μας, τους οποίους ως εκ περισσού ανέφερα. Γράφτηκε για την πλειονότητα τού λαού μας, για όσους δεν έχουν αποκοπή ολοκληρωτικά από τις εκκλησιαστικές ακολουθίες και εορτές, για όσους ως καλοπροαίρετοι θα μπορούσαν να κερδηθούν στην «πανήγυριν των πανηγύρεων», εκεί όπου καλούνται να «τρυφήσουν πάντες».

Και δεν είναι τυχαίο αυτό που αποτελεί εμπειρία πολλών από εμάς: ότι όποιον κερδηθεί στην Ανάσταση για μια φορά, συνήθως η χαρά της και το μεγαλείο της τον ελκύουν να παραμένει κάθε χρόνο πλέον».

Μερικές παρατηρήσεις στα επιχειρήματα του π. Βασιλείου.

Τα μέρη που «συνηθίζουν ανέκαθεν να τελούν το πρωί την αναστάσιμη Λειτουργία» είναι χωριά της πατρίδας μας στα οποία δεν υπάρχει μόνιμος Ιερέας και εξυπηρετούνται από Ιερείς των γειτονικών χωριών οι οποίοι συνήθως έχουν να τελέσουν 3-4 ή και περισσότερες Αναστάσιμες ακολουθίες”.

*****

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ Κ.Ν.

____________

Διερωτάται ο π. Βασίλειος «τι μας εμποδίζει να ξεκινούμε την ακολουθία νωρίτερα;…Μήπως αποτελεί η 12η νυκτερινή κάποιο απαραβίαστο θέσφατο της ελληνικής κοινωνίας ή κά ποια ιερή στιγμή και ώρα για την Εκκλησία μας;»

Ο π. Βασίλειος φέρεται σαν να αγνοεί βασικές αρχές της χριστιανικής πίστης όπως η τριήμερος ταφή (γεγονός το οποίο έχει άμεση αναφορά στο Μυστήριο το Βαπτίσματος με την τριπλή κατάδυση) αλλά και τις αναφορές των Ευγγελιστών περί της ημέρας της Αναστάσεως του Κυρίου. Συγκεκριμένα ο Ματθαίος αναφέρει «Οψέ Σάββατων τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων», προσδιορίζοντάς την μέχρι την ανατολή του ηλίου, την πρώτη ημέρα της εβδομάδος, εννοώντας την Κυριακή. Ο Λουκάς επίσης αναφέρεται στη πρώτη ημέρα της εβδομάδας, τα βαθιά χαράματα: «Τη δε μια των σαββάτων, όρθρου βαθέως ήλθον επί το μνήμα». O Ιωάννης γράφει όταν πέρασε η ημέρα του Σαββάτου, κατά την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, όταν ήταν ακόμα σκοτάδι: «Έρχεται πρωί σκοτίας έτι ούσης εις το μνημείον». Και ο Μάρκος, συμφωνεί ως προς την ημέρα και προσδιορίζει το χρόνο μετά τη δύση του ηλίου. «Λίαν πρωί της μιας σαββάτων έρχονται επί το μνημείον ανατείλαντος του ηλίου».

Σύμφωνα με τον π. Βασίλειο η «ιδιαιτερότητα» όσων θέλουν να ξυπνήσουν χαράματα να σουβλίσουν τον οβελία θα πρέπει να καταργήσει ακόμα και ιερούς Κανόνες όπως ο 89ος (ΠΘ’) Κανόνας της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου ο οποίος ορίζει να λήγει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδος ΜΕΤΑ το μεσονύκτιο του Μεγάλου Σαββάτου. «Τας του σωτηρίου πάθους ημέρας, εν νηστεία και προσευχή και κατανύξει επιτελούντας, χρή τους πιστούς περί μέσας της περί το μέγα Σάββατον νυκτός ώρας απονηστίζεσθαι...». (Πηδάλιον). Άλλωστε … «γιατί τους θέτουμε προ περιττών διλημμάτων;».

Θεωρούμε τραγική την επιχειρούμενη προσβολή των Ιερών κανόνων και του Ευαγγελίου για …ψυχολογικούς λόγους και με το πρόσχημα της υπεράσπισης της Αναστάσιμης Θ. Λειτουργίας. Σαν αντιστάθμισμα αναφέρουμε την κυριολεκτική σφαγή του Όρθρου της Αναστάσεως σε ναό της Αγίας Παρασκευής με 25 άτομα εκκλησίασμα εκ των οποίων οι περισσότεροι έφυγαν κατασκανδαλισμένοι. Ο χριστιανός που μετά από τη νηστεία της αγίας σαρακοστής μετέχει στην Αναστάσιμη θεία λειτουργία για να μεταλάβει ΣΩΜΑ και ΑΙΜΑ Χριστού δεν μπορεί να αισθάνεται άγχος αλλά μπρος στο Άγιο Ποτήριο βιώνει την αναξιότητά του. Μήπως θα έπρεπε να κάνει κάτι και για αυτό η ψυχοθεραπεία του π. Βασιλείου; Μήπως οι Πατέρες δογμάτισαν με βάση τα συναισθήματα ή τα συμπλέγματά τους; Ή μήπως έφτασε η ώρα των μετα-Πατερικών καινοτομιών στη Λατρεία; Το άγχος που μας δημιουργούν οι επιχειρούμενες καινοτομίες σας ποιος θα το αναλύσει π. Βασίλειε;

ΠΗΓΗ:

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

ΟΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΕΣ ΕΠΑΝΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΙΔΗ

ΟΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΕΣ ΕΠΑΝΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΙΔΗ

Του Πρωτοπρεσβ. Γεωργίου Μεταλληνού

=================

Η περί «Νεοελληνικής Εκκλησίας» διένεξη τον 19ο αι. επιβεβαιώνει, από την πλευρά της, την ύπαρξη δύο κόσμων στα σπλάγχνα του Ελληνισμού, το ασύμπτωτο μεταξύ τους και γι’ αυτό την αναπόφευκτη σύγκρουσή τους. Είναι η κορύφωση του ιδεολογικού διχασμού, που αρχίζει μετά το σχίσμα (1054) και κυρίως μετά την Σύνοδο της Φλωρεντίας (1439) και οδήγησε στη διαμόρφωση μιας ανατολικής και μιας δυτικής παρατάξεως. Οι πρωταγωνιστές των δύο μετώπων, με την σφοδρότητα, αλλά και απολυτότητά τους, φανερώνουν την ουσιαστική αποστασιοποίησή τους. Ανήκουν, όπως και οι ομόφρονές τους, σε δύο Ελληνισμούς, που δεν είναι πια δυνατόν να συνυπάρξουν.

Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος κατηγορείτο ως υπερβολικός και φαντασιόπληκτος. Είχε όμως συλλάβει σε μεγάλο βάθος τα τεκταινόμενα εις βάρος της ελληνορθοδόξου παραδόσεως, μέσα στο νεωτεριστικό παραλήρημα των υπονομευτών της. Επισημάνσεις του Οικονόμου, αναπόδεικτες τότε, σήμερα επιβεβαιώνονται, διότι ο αντίκτυπος των τότε γεγονότων φθάνει μέχρι τις ημέρες μας, όπως αποδεικνύει λ.χ. η εξέλιξη και κατάληξη του γλωσσικού ζητήματος και στο χώρο της Εκκλησίας. Η προσπάθεια, στις τελευταίες δεκαετίες, της εισαγωγής μεταφράσεων στην λατρεία μας είναι επανέκφραση του πνεύματος του Φαρμακίδη και των συνεργών του.

Η σημερινή Ελλάδα κυοφορήθηκε από κάθε πλευρά τον 19ο (κυρίως) αιώνα. Η μανία του εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού συνδέθηκε με την αποσύνδεση από την ελληνορθόδοξη παράδοση και όλα τα συστατικά της. Οι ευρωπαϊστές μας εύστοχα αντελήφθησαν ότι ο εξευρωπαϊσμός είναι ανεπίτευκτος χωρίς τον εκλατινισμό και εκπροτεσταντισμό της Εκκλησίας. Αυτό γνωρίζουν πολύ καλά και οι σημερινοί καινοτόμοι.

ΠΗΓΗ:

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου,

Πρωτοπρ. Γεωρίου Μεταλληνού, Για την πίστη, την γλώσσα και την Ιστορία μας, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2010.

Ιωάννης Τάτσης, Πανελλήνιο θεολογικό αίτημα για δίωρο, υποχρεωτικό, ορθόδοξο χριστιανικό μάθημα Θρησκευτικών σε όλο το Νέο Σχολείο

Πανελλήνιο θεολογικό αίτημα για δίωρο, υποχρεωτικό, ορθόδοξο χριστιανικό μάθημα Θρησκευτικών σε όλο το Νέο Σχολείο

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Το Σάββατο 30 Απριλίου 2011 πραγματοποιήθηκε στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου πανελλήνια συνάντηση Θεολόγων για τα Θρησκευτικά στο Λύκειο, μετά την προ μηνός ανακοίνωση του Νέου Λυκείου από την Υπουργό Παιδείας. Εκπρόσωποι των Θεολογικών Σχολών αλλά και των Eνώσεων Θεολόγων συγκεντρώθηκαν στην Ιερά Μονή Πεντέλης και έδωσαν μία ηχηρή απάντηση στα υπουργικά σχέδια υποβάθμισης του θρησκευτικού μαθήματος στο Νέο Λύκειο. Όλοι συμφώνησαν στην διατήρηση υποχρεωτικού μαθήματος Θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις του Λυκείου που θα διδάσκεται για δύο ώρες σε κάθε τάξη. Κι όχι μόνο αυτό. Η συνάντηση αυτή επιβεβαίωσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Θεολόγων όλης της χώρας, πέρα από ηλικίες και τόπους δράσης, επιθυμεί και θα αγωνιστεί μέχρι τέλους για τη διατήρηση του ορθόδοξου χριστιανικού χαρακτήρα του μαθήματος... Οι Θεολόγοι που συμμετείχαν στη συνάντηση εκπροσωπώντας τους συναδέλφους τους της Λάρισας, της Φθιώτιδας, της Αιτωλοακαρνανίας, της Μαγνησίας, της Μεσσηνίας, της Λέσβου, της Αχαΐας, της Ηλείας, της Αργολίδας, της Πιερίας, της Κέρκυρας, της Κρήτης αλλά και ολόκληρης της Μακεδονίας και της Θράκης διατράνωσαν την ξεκάθαρη βούλησή τους όχι μόνο υπέρ του υποχρεωτικού μαθήματος των Θρησκευτικών αλλά και του ορθόδοξου χριστιανικού χαρακτήρα του. Παραφωνίες που ακούστηκαν εντός του θεολογικού χώρου την προηγούμενη περίοδο και υπουργικά σχέδια που στοχεύουν στην μετατροπή του χαρακτήρα του μαθήματος σε θρησκειολογικό κατέπεσαν σαν χάρτινος πύργος μπροστά στα αδιάσειστα επιχειρήματα των Θεολόγων που μίλησαν στη συνάντηση και απαίτησαν υποχρεωτικό ορθόδοξο χριστιανικό μάθημα Θρησκευτικών για τους μαθητές των ελληνικών σχολείων και ασφαλώς και των Λυκείων.

Τις θέσεις τους αυτές άλλωστε είχαν διατυπώσει οι Θεολόγοι όλης της Ελλάδας και με Ψηφίσματα που είχαν συντάξει και αποστείλει προς την Υπουργό Παιδείας από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η πρόθεση του Υπουργείου να υποβαθμίσει και να αλλοιώσει το μάθημα των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο. Όσοι συμμετείχαν στη συνάντηση εξουσιοδότησαν τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο για να μεταφέρει στο Υπουργείο τις θέσεις των Θεολόγων και της Εκκλησίας για το μάθημα.

Το Υπουργείο βρίσκεται πλέον ενώπιον αρραγούς θεολογικού μετώπου που δεν πρόκειται να υποχωρήσει μπροστά σε σχέδια υποβάθμισης του θρησκευτικού μαθήματος. Οι ελάχιστοι δε παράγοντες του εκκλησιαστικού και θεολογικού χώρου που έμμεσα ή άμεσα δήλωναν πως είναι πρόθυμοι να δεχθούν αλλαγή του ορθόδοξου χριστιανικού χαρακτήρα του μαθήματος προκειμένου δήθεν έτσι να εξασφαλίσουν την υποχρεωτικότητά του τώρα οφείλουν να ακολουθήσουν την πλειονότητα όσων δικαίως ζητούμε και ορθόδοξο και υποχρεωτικό μάθημα και ξεκάθαρα να αντιταχθούν στα πολιτικά παιχνίδια όσων επιδιώκουν την πολύπλευρη υποβάθμιση του θρησκευτικού μαθήματος τόσο με την απορθοδοξοποίηση του όσο και με τη μείωση των ωρών διδασκαλίας του.

Τα πράγματα πλέον είναι σαφή. Ο θεολογικός κόσμος απαιτεί δίωρο υποχρεωτικό ορθόδοξο χριστιανικό μάθημα Θρησκευτικών για όλες τις τάξεις του Λυκείου και γενικά του Νέου Σχολείου. Το υπουργικό σχέδιο για το Νέο Λύκειο πρέπει άμεσα να τροποποιηθεί, ειδάλλως θα προσκρούσει τόσο στις προβλέψεις των νόμων και του Συντάγματος όσο και στην μακραίωνη χριστιανική παράδοση της πατρίδας μας της οποίας οι ζώντες εκφραστές δεν θα επιτρέψουν να εξοβελιστεί το θρησκευτικό μάθημα από το περιεχόμενο της παιδείας μας.

Δημήτρης Nατσιός, Κράτος… άχθος αρούρης

Κράτος… άχθος αρούρης

Οι διακοπές, η ηρεμία των πασχαλινών ημερών, προσφέρονται και για την ενασχόληση με την σχεδόν λησμονημένη σήμερα τέχνη της ανάγνωσης. Κάποια βιβλία, τα οποία, επειδή μας εκύκλωσαν, αι του βίου μας ζάλαι και μέριμναι, δεν πρόλαβαν να ξεφυλλιστούν, αποσπώνται από το ράφι της βιβλιοθήκης και….άρχεται η απόλαυση της μελέτης.

Είχα διαβάσει σε μικρότερη ηλικία, όταν πολλές φορές διαβάζουμε ανώριμα, περίπου βουλιμικά κάποια βιβλία, την εξαίσια πραγματεία του Ξενοφώντος με τίτλο «Οικονομικός». Ανήκει στην τετραλογία των φιλοσοφικών του έργων, που στρέφονται γύρω από την μορφή του μεγάλου δασκάλου του, του Σωκράτη. Τα άλλα τρία τιτλοφορούνται «Απομνημονεύματα», «Συμπόσιον» και «Απολογία». Στο έργο αυτό ο μέγας φιλόσοφος αναφέρεται κυρίως στην γεωργία, σημειώνοντας στην εισαγωγή του πέμπτου κεφαλαίου ότι «έοικε γαρ η επιμέλεια αυτής είναι άμα τε ηδυπάθεια τις και οίκου αύξησις και σωμάτων άσκησις εις το δύνασθαι όσα ανδρί ελευθέρω προσήκει», δηλαδή, η γεωργία είναι πηγή τέρψεως και της περιουσίας αύξηση και του σώματος άσκηση, ώστε να μπορεί το σώμα να κάνει όσα αρμόζουν σ’ έναν άνθρωπο ελεύθερο, διότι «των σωμάτων θηλυνομένων και αι ψυχαί πολύ αρρωστότεραι γίγνονται». Πριν σχολιάσουμε τους λόγους του προγόνου μας, μια ακόμη επίκαιρη παραπομπή. Στο ίδιο κεφάλαιο, στίχος 17, λέει ο Σωκράτης. «Καλώς δε κακείνος είπεν ος έφη την γεωργίαν των άλλων τεχνών μητέρα και τροφόν είναι. Ευ μεν γαρ φερομένης της γεωργίας έρρωνται και αι άλλαι τέχναι σχεδόν τι και κατά γην και κατά θάλατταν». Μετάφραση: (Χρησιμοποιώ την έκδοση «Βιβλιοθήκη των Ελλήνων). Και ωραίος είναι ο λόγος εκείνου που είπε πως η γεωργία είναι των άλλων τεχνών μητέρα και τροφός. Διότι, αν η γεωργία πάει καλά, καλά πηγαίνουν και οι άλλες τέχνες∙ όπου, αντιθέτως, η γη, κατ’ ανάγκην, μείνει χέρσα, εκεί σχεδόν σβήνουν και οι άλλες τέχνες, στεριανές και θαλασσινές».

Πάμε, τώρα, μια βόλτα σ’ ένα μανάβικο της σήμερον. Τι αντικρίζεις; Ντομάτες Βελγίου, πατάτες Αιγύπτου, κρεμμύδια και λεμόνια Τουρκίας, εσπεριδοειδή Ισπανίας. Γέμισε ο τόπος από εισαγόμενα φρούτα. (Δεν εξαιρώ τα, άνοστα και επιβλαβή, πολιτικά). Ένας τόπος ευλογημένος σαν τον δικό μας, «ηλιοστάλακτος», αγκαλιασμένος από θάλασσα - «Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε» θα πει εξαίσια ο Ελύτης- είναι δυνατόν να εισάγει ντομάτες; Λιβάδι απέραντο η πατρίδα μας, ο καιρός της καλοσυνεύει δυο μήνες ενωρίτερα από των «Ευρωπαίγων», είναι δυνατόν να μην έχει επάρκεια σε γεωργοκτηνοτροφικά αγαθά; Αντί να είμαστε το περιβόλι της Ευρώπης, η γη μας είναι σχεδόν αμόλυντη λόγω της ανύπαρκτης βιομηχανίας, καταντήσαμε χερσοτόπι, καταστρέψαμε την γεωργία, την μητέρα των τεχνών, κατά τον Σωκράτη. Όλοι οι ανέμπνευστοι μπακαλόγατοι που, κακή τη ώρα, κυβέρνησαν τον τόπο λες και συνωμότησαν για να διαλύσουν την γεωργία. Ποινικοποίησαν την χειρωναντική εργασία, ξερίζωσαν τον λαό από τις εστίες του, τον στοίβαξαν στις απάνθρωπες τσιμεντουπόλεις, μετέτρεψαν πολλούς σε αεροκοπανατζήδες του Δημοσίου και …ιδού τα αποτελέσματα: τρώμε τα σκόρδα και τα κρεμμύδια των Τούρκων, καταναλώνουμε τα γαλακτοκομικά των Ολλανδών. Και τα δικά μας τα μοσχοαναθρεμμένα βλαστάρια σπουδάζουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά, «λιανοπαίδια», θύματα, ανίδεα για την φρίκη που τους αναμένει.

Ας γνωρίζουμε ότι η κατοχή γης- η ιδιοκτησία τονώνει το εθνικό αίσθημα λόγω προσωπικού γοήτρου και αλληλεγγύης προς την πατρίδα. Η γη γεννά δεσμούς που κινούν, που αφυπνίζουν τον άνθρωπο. Όταν μιλάμε για φιλοπατρία, μιλάμε και για αγάπη της γης, του χώματος που μας ανέστησε. Τα λιοντάρια του 1940 ήταν αγροτόπαιδα, σκληροτράχηλοι δουλευτάδες της γης, πολέμησαν και νίκησαν γιατί υπερασπίζονταν τα οργωμένα χωράφια τους και όχι τον κοπανιστό «αέρα» του ρετιρέ μιας πολυκατοικίας. «Η γη» λέει ο Σωκράτης, «παρακινεί σημαντικά τους γεωργούς να υπερασπίζουν ένοπλοι τη χώρα, γιατί παράγει τους καρπούς της στο ύπαιθρο, ώστε να τους παίρνει εκείνος που νικά». Είδαμε τι έγινε κατά τη γερμανική Κατοχή. Κατέκλεψαν οι πρόγονοι της Μέρκελ την παραγωγή και ο λαός, κακουχούμενος και λιμοκτονών, αποδεκατίστηκε.

«Ούτω και τα ήθη γενναιοτάτους τους αυτή συνόντας η γεωργία έοικε παρέχεσθε». Η γεωργία διαμορφώνει ευγενέστατο το ήθος των ανθρώπων, που απασχολούνται μ’ αυτή. Πλην της φιλοπατρίας, η γεωργία εξευγενίζει τον άνθρωπο, τον οπλίζει με υπομονή, καρτερία, γενναιότητα. Βλέπει ο άνθρωπος το θαύμα της κτίσης, ταπεινώνεται, κοπιάζει, μοχθεί και, όταν έρθει ο καρπός, χαίρεται και καμαρώνει. Μια αιτία της τωρινής απιστίας και της αλαζονείας είναι και η απομάκρυνσή μας από τη γη. Μες στις φωσφορίζουσες τσιμεντουπόλεις θαυμάζουμε τα έργα των χειρών μας, τα εφήμερα και πομπώδη, χάσαμε τα «καλά λίαν» έργα του Θεού. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον λόγο του «Εις Ανδριάντας» σημειώνει: «Άπαν ασελγείας είδος εξελήλαται, πολλή δε πανταχού ανθεί η σωφροσύνη. Το δε αίτιον, επίπονος εστιν αυτοίς ο βίος, και διδασκαλείον της αρετής και της σωφροσύνης έχουσι την της γης εργασίαν και τέχνην μετιόντες, ην προ των άλλων απασών ο Θεός εις τον βίον εισήγαγε τον ημέτερον». (ομιλ. ΙΘ’, Ι, ΕΠΕ 32, 578). Δηλαδή: «Κάθε είδους ασέλγειας έχει απομακρυνθεί και παντού στις αγροτικές περιοχές ανθεί η σωφροσύνη. Και η αιτία είναι η κουραστική ζωή των γεωργών και ως σχολείο της αρετής και της αγνότητας έχουν την καλλιέργεια της γης και ασκούν την τέχνη, που ο Θεός εισήγαγε στη ζωή πριν απ’ όλες, δηλαδή την γεωργία». Η εργασία στο χωράφι σε καταπονεί μεν, αλλά νιώθεις την χαρά της εργασίας. Ο φραπές στα κηφηνεία, η απραξία, η νωθρότητα γεννοβολά τους αφιονισμένους κουκουλοφόρους που, κατά την βλακώδη κοινοτοπία, αμαυρώνουν το λεγόμενο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι νέοι, οι πακεταρισμένοι και σιδερωμένοι στις μεγαλουπόλεις, ούτε λέξεις έχουν για να μιλήσουν, ούτε διακονούν την γη για να «πονούν» και να συμπονούν. Τα λεγόμενα «επεισόδια» τους εκτονώνουν. Όπως στρώσαμε έτσι κοιμόμαστε. Σε λίγα χρόνια την ελληνική γη θα την δουλεύουν οι λαθρομετανάστες. Η γεωργική τέχνη εξάλλου, λέει ο Σωκράτης, δεν χρειάζεται πτυχία και «η γη, το ξέρουν όλοι, ευεργετεί όσους την ευεργετούν». (20,14). Ο μόνος που κατανόησε την σημασία της γεωργίας και εργάστηκε με αποστολικό ζήλο για την προαγωγή της ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας. Είναι νομίζω περιττή η απαρίθμηση των επιτευγμάτων του.

Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η δία βίου αμάθεια από την περιρρέουσα απαξίωση και περιφρόνηση της γεωργικής και κάθε χειρωνακτικής τέχνης. Σχεδόν ανύπαρκτη στα βιβλία γλώσσας η προβολή και η εξύμνηση της εργατικότητας, της φιλοπονίας, του μόχθου. Στην Στ’ Δημοτικού που διδάσκω, στο γ’ τεύχος της γλώσσας, στην ενότητα για την εργασία, ως «επαγγέλματα με προοπτική», (σελ.22), προτείνονται τα: υπεύθυνος τροφοδοσίας ξενοδοχείων, τεχνικός Η/Υ, γραφίστας ηλεκτρονικής σχεδίασης εντύπου και ηχολήπτης. Δουλειές ατσαλάκωτες, του γραφείου, άπασες δορυφορούσες της νέες τεχνολογίες, πλην μιας, αυτής του σερβιτόρου. Άρα ο Έλλην της αύριον, όπως τον οραματίζεται το ελληνομάχον «διαβίου», θα λυγίζει την μέση του υπηρετώντας καλοζωισμένα, αργόσχολα γραϊδια του Βορρά, τους ιδιοκτήτες της γης και των ρόδινων ακρογιαλιών μας. Οι πιο «τυχεροί» βεβαίως. Οι λοιποί θα σερφάρουν και θα επικοινωνούν με τους χιλιάδες «φϊλους» του facebook. Άχθος αρούρης, βάρος της γης.

Nατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς