Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Παρασκευή, Ιουνίου 24, 2011

2018: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (χωρίς σχόλια)

=
Λένε πολλοί:
-Πως τολμάτε π. Μάξιμε, να ορίζετε ημερομηνίες, την στιγμή που ο ίδιος ο Κύριος μας διαβεβαιώνει, ότι ουδείς γνωρίζει την ημέρα και την ώρα της Δευτέρας Παρουσίας;
-Κατ’ αρχάς, όπως θα διαπιστώσετε οι χρονολογίες δεν είναι δικές μου, αλλά της Αγίας Γραφής και των θεοφόρων Πατέρων μας.
Και δεύτερον εάν πράγματι ίσχυε αυτό, τότε γιατί όλοι σχεδόν οι  Άγιοί μας, όπως για παράδειγμα:  Ιωάννης Χρυσόστομος, Γρηγόριος Θεολόγος, Ιωάννης Δαμασκηνός, Μάξιμος Ομολογητής  Κοσμάς Αιτωλός, Νείλος Μυροβλήτης, Νήφων Κωνσταντιανής, Νικόδημος Αγιορείτης, Δαμασκηνός Στουδίτης και πολλοί άλλοι στα συγγράμματά τους αναφέρουν συγκεκριμένο αιώνα, χρόνο, ημέρα και ώρα που θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία;
ΥΓ: ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ;!

Πέμπτη, Ιουνίου 23, 2011

Αγία Αγριππίνα και οι συν αυτές Παύλη, Βάσση και Αγαθονίκη


Ή άγια και ένδοξος μάρτυς Αγριππίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ρώμη στους κόλπους ευγενούς οικογένειας. Από την νεότητα της αφιερώθηκε στον Θεό και με την εύωδία των αρετων της προσέφερε στις χριστιανές μία πρόγευση των τέρψεων του Παραδείσου και τις παρακινούσε να απαρνηθούν τα πάθη για να ακολουθήσουν μαζί της την οδό της άγνείας καί της παρθενίας. Έτσι πολλές ήταν οι νεαρές κόρες και οι ώριμες γυναίκες πού ζητούσαν να μοιραστούν την πολιτεία της προκειμένου νά κληρονομήσουν την χάριν που ό Θεός της είχε χορηγήσει. Ή ακτινοβολία των αρετων της όμως γέννησε τό φθονερό μίσος των ειδωλολατρών οι όποιοι την κατήγγειλαν στις Αρχές, κατά τον διωγμό του Βαλεριανού (257). Κατηγορούμενη για επανάσταση κατά του θεσμού του γάμου καί εξαπάτηση νεαρών κοριτσιών, ή νύμφη του Χριστού απάντησε ότι αντί νά τά ξεστρατίζει, αντιθέτως τά παρουσίαζε στον Θεό καί ότι ή παρθενία την οποία έξεθείαζε δεν ήταν κατάλυση της κοινωνίας, άλλα ένωση με τον Σωτήρα πού ήλθε στον κόσμο γεννηθείς άπό Παρθένο. Παραδόθηκε με γενναιότητα στο μαρτύριο γιά την αγάπη του ουράνιου Νυμφίου της. Όταν την κτυπούσαν στό στόμα έμενε σιωπηλή, συντρίβοντας έτσι δλα τά οστά της ασεβείας. Γυμνωθείσα καί μασπγωθείσα σέ σημείο ώστε τό αίμα της νά πλημμυρίζει τό χώμα, απογύμνωνε τις δόλιες μηχανεύσεις του Εχθρού καί με τά μέλη δεμένα στά δεσμά διέλυε όλες τις πλάνες των ειδωλολατρών. Τέλος, αφού την επισκέφτηκε άγγελος πού γιάτρεψε τις πληγές της, παρουσιάσθηκε εκ νέου με παρρησία ενώπιον του δικαστηρίου, παρέδωσε την ψυχή της στον Θεό εν μέσω βασανιστηρίων καί έλαβε στον ουρανό τον στέφανο της νίκης.
Οι φίλες καί πνευματικές αδελφές της, Βάσσα, Παύλα καί Αγαθονίκη, πού την είχαν ακολουθήσει με κίνδυνο της ζωής τους, μπόρεσαν νά πάρουν τό σκήνωμα της πού είχε ριχθεί τροφή στά σκυλιά. Πηγαίνοντας άπό τόπο σε τόπο, οδηγούμενες άπό φωτεινή στήλη, έφθασαν στην Σικελία και το κατέθεσαν σε έναν τόπο που ονομαζόταν Μένης, όπου άνε-γέρθηκε ναός προς τιμήν τής άγιας μάρτυρος του Χρίστου. Ή παρουσία της έξεδίωξε σύντομα τους δαίμονες που «λατρεύονταν» ώς θεοί άπό τους κατοίκους του νησιού, τους όποιους ελευθέρωσε από τά σκοτάδια τής πλάνης. Όταν πειρατές Σαρακηνοί τόλμησαν να επιτεθούν στο Ιερό, αφανίσθηκαν άπό την εμφάνιση χρυσής περιστεράς οπλισμένης μέ Σταυρό. Λεπροί και άρρωστοι κάθε είδους πού έρχονταν να τιμήσουν τό σώμα τής άγιας Άγριππίνης έβρισκαν γιατρειά στα πάθη τους. Ή Βάσσα, ή Παύλα και ή Άγαθονίκη αξιώθηκαν κι αυτές μέ την σειρά τους τον στέφανο του μαρτυρίου.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Εκδόσεις Ίνδικτος

23 Ιουνίου Συναξαριστής



Αγριππίνης, Αριστοκλέους και οι συν αυτώ, Ευστοχίου και οι συν αυτώ, Βαρβάρου Πενταπολίτου, Κοίμησης Αγίου Μάρκου Ευγενικού, Etheldreda, Των εν Κρήτη μαρτυρησάντων,Ὅσιος Ἡσύχιος,Ὅσιος Νικήτας,Ἁγία Εἰρήνη,Ἅγιος Δημήτριος,Ἁγία Εὐδοξία, Ἅγιοι Γεώργιος καὶ Θεοδοσία,Ἅγιος Ἀρτέμιος,Ὅσιος Κορνήλιος,Ἅγιος Καλλίνικος,Ἅγιοι Γεράσιμος, Νεόφυτος, Ἰωακείμ, Ἱερόθεος, Ζαχαρίας, Ἰωακείμ, Γεράσιμος, Καλλίνικος, Μελχισεδέκ, Καλλίνικος οἱ Ἱερομάρτυρες καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς ἀθλήσαντες κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ,Ἅγιοι ἅπαντες Μάρτυρες,Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Βλαδιμήρου ἐν Κιέβῳ,Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Τρυφερῆς.


Ἡ Ἁγία Ἀγριππίνα ἡ Μάρτυς
Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγριππίνα ἐγεννήθηκε στὴ Ρώμη καὶ καταγόταν ἀπὸ περιφανεῖς καὶ ἰσχυροὺς γονεῖς ποὺ τὴν ἀνέθρεψαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Προόδευσε τόσο στὴν πίστη στὸ Χριστὸ ὥστε ἐπόθησε τὴν παρθενία καὶ τὴν ἁγνότητα.

Μὲ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴ φιλανθρωπία ἐκέρδισε τὴν ἐκτίμηση τῆς χριστιανικῆς κοινότητας.

Συκοφαντήθηκε ὅμως ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ὅτι ἀποσπᾶ τὰ νέα κορίτσια ἀπὸ τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ὁδηγεῖ στὸ Χριστό, ὅτι καταφρονεῖ καὶ δὲν ὑπολογίζει τοὺς νόμους τοῦ βασιλέως, ὅτι δὲν σέβεται τοὺς ἄρχοντες καὶ ὅτι διακηρύττει δημόσια πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς καὶ δημιουργὸς ὁλόκληρου τοῦ σύμπαντος.

Τὴν κατέδωσαν λοιπὸν στὸν ἄρχοντα καὶ τὴν ὁδήγησαν σ’ αὐτόν, ἐνῶ τὴ συνόδευαν ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ ἄριστη Ἀγαθονίκη.
Ἀρνούμενη ἡ Ἀγριππίνα νὰ προδώσει τὴν πίστη της, ἐμαρτύρησε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 253 – 260 μ.Χ. Τὸ ἱερὸ λείψανό της μετακόμισαν στὴ Σικελία ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ Ἀγαθονίκη καὶ ἔγινε πρόξενος πολλῶν θαυμάτων.


Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείῳ Πνεύματι, κραταιωθεῖσα, ἠνδραγάθησας, γενναιοφρόνως, Ἀγριππῖνα παρθενίας ὀσφράδιον· ὅθεν Χριστοῦ δοξασθεῖσα τῇ χάριτι, πηγὰς θαυμάτων βλυσταίνεις τοῖς πέρασι.
Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Ὥσπερ παρθένον σεμνὴν καὶ ἀμόλυντον, καὶ ἀθληφόρον στερρὰν καὶ ἀήττητον, Χριστός σε λαμπρῶς προσελάβετο, καὶ θαυμαστῶς Ἀγριππῖνα ἐδόξασεν, ὁ μόνος ὑπάρχων
Φιλάνθρωπος.


Μεγαλυνάριον.
Φίλτρῳ πτερωθεῖσα τῷ ἱερῷ, νύμφη ἀνεδείχθης, τοῦ Σωτῆρος πανευπρεπής, οὗ ἰχνηλατοῦσα, μαρτυρικῶς τὸ πάθος, τῆς τούτου Ἀγριππῖνα, εὐκλείας ἔτυχες.

 



Οἱ Ἅγιοι Ἀριστοκλῆς, Δημητριανὸς καὶ Ἀθανάσιος οἱ Μάρτυρες ἐν Κύπρῳ ἀθλήσαντες
 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἀθανάσιος ἦταν ἀναγνώστης τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὑπέστη μαρτυρικὸ θάνατο, τὸ 302 μ.Χ., κατὰ τοὺς διωγμοὺς ἐπὶ Μαξιμιανοῦ, ἀφοῦ ὁμολόγησε τὸν Χριστό, στὴ Σαλαμίνα τῆς Κύπρου, τμηθεὶς τὴν κεφαλή. Μαζί του ἐμαρτύρησαν ὁ πρεσβύτερος Ἀριστοκλῆς καὶ ὁ διάκονος Δημητριανός.





 



Ὁ Ἅγιος Εὐστόχιος ὁ Πρεσβύτερος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ὁ Ἅγιος Εὐστόχιος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Οὐσάδων καὶ ἦταν ἱερεὺς τῶν εἰδώλων κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν βασιλέων Μαξιμιανοῦ (285 – 305 μ.Χ.), Γαλερίου (305 – 311 μ.Χ.) καὶ τοῦ ἡγεμόνος Ἀγρίππα.

Βλέποντας τὸ πλῆθος τῶν Μαρτύρων καὶ τὰ τελούμενα θαύματα ἀπὸ αὐτούς, ἀπαρνήθηκε τὴ θρησκεία τῶν εἰδώλων καὶ προσῆλθε στὸν Ἐπίσκοπο Ἀντιοχείας Εὐδόξιο, ὁ ὁποῖος τὸν ἐβάπτισε καὶ τὸν ἐχειροτόνησε πρεσβύτερο.

Ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια μετέβη στὰ Λύστρα, ὅπου εὑρῆκε τὸν ἀνεψιό του Γαϊανὸ, τὸν ὁποῖο καὶ ἐφείλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐβάπτισε αὐτὸν καὶ τὰ παιδιά του Λολλία, Πρόβη καὶ Οὐρβανό.

Γι’ αὐτὸ συνελήφθη ἀπὸ τὴν ἡγεμόνα καὶ ἐβασανίσθηκε, ἀφοῦ τὸν ἀνήρτησαν ἐπὶ ξύλου. Στὴ συνέχεια μὲ τὸν ἀνεψιό του καὶ τὰ παιδιά του παραπέμφθηκε στὸν ἡγεμόνα τῆς Ἄγκυρας Ἀγρίππα ἢ Ἀγριππίνο, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ τοὺς ἐβασάνισε σκληρά, στὸς τέλος τοὺς ἀπεκεφάλισε.


 


Ὁ Ὅσιος Ἡσύχιος τῆς Βάτου

Ὁ Ὅσιος Ἡσύχιος ὁ Σιναΐτης ἦταν ἡγούμενος τῆς μονῆς τῆς φλεγομένης βάτου κατὰ τὸν 7ο αἰώνα μ.Χ. καί, ἀφοῦ διέλαμψε στὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Τούτου σώζεται ἔργο, ὑπὸ τὸν τίτλο: «Πρὸς Θεόδουλον λόγος ψυχωφελὴς περὶ νήψεως καὶ ἀρετῆς κεφαλαιώδης, τὰ λεγόμενα ἀτνιρρητικὰ καὶ εὐκτικά».


 


Ἡ Ὁσία Ἐθελδρέδα ἡ βασίλισσα

Ἡ Ὁσία Ἐθελδρέδα εἶναι ἡ πλέον τιμώμενη Ἁγία τῆς Βρετανίας καὶ ἔζησε τὸν 7ο αἰώνα μ.Χ. Πατέρας της ἦταν ὁ βασιλέας Ἄννα τῆς ἀνατολικῆς Ἀγγλίας. Ἀφοῦ ἐνυμφεύθηκε δύο φορὲς καὶ ὁ δεύτερος σύζηγός της τὴν ἀπέλυσε, διότι ἡ βασίλισσα ἐπιθυμοῦσε ἀδελφικὲς σχέσεις μαζί του, ἐκάρη μοναχὴ καὶ ἵσρυσε μεγάλη μονὴ στὴν περιοχὴ τοῦ Ἔλυ, στὴν ὁποία κατάστη ἡγουμένη. Ἔζησε βίο ἀσκητικὸ καὶ θεοφιλὴ καὶ ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 679 μ.Χ., σὲ ἡλικία 49 ἐτῶν.


 


Ὁ Ὅσιος Βάρβαρος ὁ Μυροβλήτης

Ὁ Ἅγιος Βάρβαρος ἀνῆκε, σύμφωνα μὲ τὸν ἐγκωμιαστή του Κωνσταντίνο Ἀκροπολίτη, καὶ τὸ Συναξάρι, σὲ ληστρικὴ ὁμάδα Ἀράβων, ἡ ὁποία ἐπέδραμε στὴ νότια Ἤπειρο καὶ τὴν Αἰτωλία ἐπὶ τῶν ἡμερῶν Μιχαὴλ τοῦ Τραυλοῦ (820 – 829 μ.Χ.).

Σὲ κάποια σύγκρουση οἱ σύντροφοί του ἐφονεύθησαν καὶ ἀπὸ τότε ὁ Βάρβαρος περιφερόταν μόνος «λήσταρχος γενόμενος, καὶ ποιῶν ἀβάτους τὰς ὁδούς, οἰκῶν ἐν ὄρεσι καὶ ἁλσώδεσι τόποις».

Κατ’ οἰκονομία Θεοῦ κάποια ἡμέρα εἰσῆλθε σὲ ναὸ ποὺ ἦταν ἀφιερωμένος στὸν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, σὲ τόπο ποὺ ὀνομαζόταν Νῆσα, ὅπου ἐλειτουργοῦσε ὁ ἱερεὺς Ἰωάννης Νικοπολίτης. Κατὰ τὴν ὥρα τῆς ὑψώσεως τῶν Τιμίων Δώρων ὁ ἱερεὺς τὸν εἶδε καὶ προσευχήθηκε μετὰ φόβου στὸν Θεό.

Τὴ στιγμὴ ἐκείνη, ὁ Κύριος ἄνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ληστοῦ, ποὺ εἶδε τοὺς Ἀγγέλους νὰ συλλειτουργοῦν μὲ τὸν ἱερέα. Ὅταν ὁ ἱερεὺς τελείωσε τὴν Θεία Λειτουργία, ὁ Βάρβαρος τὸν ἐρώτησε: «Ποῦ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἦταν μαζί σου;». Ὁ δὲ ἱερεὺς τοῦ ἐξήγησε ὅτι ἡ Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ τὸν ἀξίωσε νὰ δεῖ αὐτὰ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὰ ἀνθρώπινα μάτια, γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ μετάνοια.

Ὁ Βάρβαρος ἀμέσως ἀπέβαλε τὰ λησταρχικὰ ὅπλα, μετανόησε, ἄρχισε τὴν ἄσκηση καὶ ἐβαπτίσθηκε. Ὁ ἀσκητικὸς ἀγώνας στὴν περιοχὴ τοῦ Ξηρομέρου (ἢ Ξηρομένων) Αἰτωλοακαρνανίας ἔγινε μεγαλύτερος.

Ἐπὶ τρία ἔτη ἀγωνίσθηκε πνευματικὰ καὶ «πεποίηκε χρόνους τρεῖς κυλιόμενος ὡς τετράπους καὶ ἐσθίων χοῦν καὶ βοτάνας τὰς φυομένας, κλαίων καὶ ὀδυρόμενος, κατακοπτομένων αὐτοῦ τῶν σαρκῶν». Μιὰ νύχτα, ἕνας γεωργὸς ποὺ ἔτρωγε σὲ ἐκεῖνο τὸν τόπο ποὺ ἀσκήτευε ὁ Ἅγιος, τὸν ἐφόνευσε κατὰ λάθος, νομίζοντας ὅτι ἦταν θηρίο.

Ὁ τάφος του ἀνέδιδε  μύρο καὶ ὁ Ἅγιος ἐπιτελοῦσε θαύματα πολλά. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν ἱερὴ μνήμη του καὶ στὶς 15 Μαΐου. Ὁ Ὅσιος ἀναφέρεται στὴν τοπικὴ ἁγιολογία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας καὶ Κερκύρας ὡς Ὅσιος Βάρβαρος ὁ Πενταπολίτης, ἡ ὁποία τιμᾶ τὴ μνήμη του στὶς 23 Ἰουνίου.

Μέχρι σήμερα στὴν Αἰτωλο-Ἀκαρνανία ὁμιλοῦν γιὰ τὸ σπήλαιο, ὅπου ὁ Ἅγιος Βάρβαρος ἐπέρασε τὰ 18 χρόνια τῆς ἀσκήσεώς του καὶ τὸ ἁγίασμά του. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀναφορὰ τὸ 1571 μ.Χ. ἕνας Βενετὸς στρατιωτικός, ὀνόματι Σκλαβοῦνος, ποὺ ἔλαβε μέρος στὴ Ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου, ἀσθένησε ξαφνικὰ ἐπὸ θανατηφόρο ἀσθένεια.

Ὁ ἀσθενὴς βλέπει τὸν Ἅγιο σὲ ὅραμα, ὁ ὁποῖος τὸν καλεῖ νὰ προσκυνήσει τὸν τάφο του, γιὰ νὰ θεραπευθεῖ. Πράγματι, ὅταν ἔφθασε στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου, προσκύνησε μὲ εὐλάβεια καὶ ἐγινε καλά. Θέλοντας νὰ τιμήσει τὸν Ἅγιο Βάρβαρο ἔκανε ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του μὲ σκοπὸ νὰ μεταφέρει τὰ ἱερὰ λείψανα στὴ Βενετία. Περνώντας ἀπὸ τὴν Κέρκυρα, γιὰ ἀνεφοδιασμό, σταμάτησε στὸ χωριὸ Ποταμός, ὅπου θεραπεύθηκε ἕνας παράλυτος νέος. Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα ὑπάρχει ἐκεῖ ναὸς ἀφιερωμένος στὸν Ἅγιο.


 


Ὁ Ὅσιος Νικήτας ἐκ Θηβῶν

Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νικήτα καταγράφεται στὸ χειρόγραφο 552 τῆς μονῆς Ἁγίου Παντελεήμονος τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ὁ Ὅσιος Νικήτας ἐγεννήθηκε στὴν πόλη τῶν Θηβῶν πιθανὸν κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ 11ου«ἄνωθεν ἡ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χάρις ἐν εἴδει περιστερᾶς εἰς αὐτὸν ἐπεφοίτησεν». Ὅταν ἔγινε πέντε ἐτῶν, οἱ γονεῖς του τὸν παρέδωσαν στὸ διδασκαλεῖο τῆς ἐποχῆς, γιὰ νὰ διδαχθεῖ τὰ θεῖα καὶ ἱερὰ γράμματα καὶ νὰ προκόψει στὴν ἀρετὴ καὶ τὴ μάθηση. αἰῶνος μ.Χ. Οἱ γονεῖς του, Ἀνδρέας καὶ Θεοδώρα, ἦσαν εὐπάτριδες καὶ εὐσεβεῖς. Ὁ βιογράφος του ἀναφέρει ὅτι, ὅταν ὁ Ὅσιος ἐβαπτιζόταν

Ὁ Ὅσιος διακρινόταν γιὰ τὴν φρόνηση, τὴν ἀνδρεία, τὴ σωφροσύνη καὶ τὴ δικαιοσύνη καὶ ἐπορευόταν τὴν ὁδὸ τῆς ἁγιότητος καὶ τοῦ θεοφιλοῦς βίου. Βλέποντάς τον οἱ γονεῖς του εὐχαριστοῦσαν τὸν Θεὸ καὶ προσεύχονταν γιὰ τὴν κατὰ Θεὸν αὔξησή του.

Ἡ καρδιὰ τοῦ Ὁσίου ἐπιθυμοῦσε τὸ μονήρη καὶ ἀσκητικὸ βίο. Ἔτσι σὲ ἡλικία δεκαέξι ἐτῶν, παίρνοντας μαζὶ τὸν ἀδελφό του, κατέφυγε μυστικὰ στὴ μονὴ Θεοκλήτου, ὅπου ἐκάρη μοναχὸς ἀπὸ τὸν ἡγούμενο. Ἐδῶ ζοῦσε ἀσκητικὰ καὶ προσευχητικά.

Ἐκεῖνος ὅμως ἀναζητοῦσε νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἡσυχία καὶ νὰ γίνει ἐρημίτης καὶ ἀναχωρητής. Τότε Ἄγγελος Κυρίου παρουσιάζεται στὸν ἡγούμενος τῆς μονῆς καὶ τοῦ παραγγέλει νὰ μὴν ἐμποδίσει τὸ νέο μοναχὸ στὰ σχέδιά του γιὰ τὴν ἀναχώρησή του στὴν ἔρημο.

Τὸ ἴδιο πρωΐ ὁ ἡγούμενος προσκαλεῖ τὸν Ὅσιο καὶ τοῦ δίδει τὴν εὐχή του: «Πορεύου, τέκνον, καὶ Κύριος κατευθύναι τὰ πρὸς αὐτόν σου διαβήματα». Καί τότε, παίρνοντας τὸν αὐτάδελφό του μαζί, ἔφυγαν στὴν ἔρημο ἀναζητώντας ἡσυχαστικὸ τόπο. Ἔφθασαν στὴν περιοχὴ τῆς Ὀστείας, ὅπου εὑρῆκαν ἕνα «σπηλοειδὲς κογχάριον» καὶ ἐκεῖ ἐδιάλεξαν νὰ στήσουν τὴ σκηνὴ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων τους.

Ἐδῶ ἄρχισαν τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς μὲ ἐγρυπνίες, προσευχές, ὑπομένοντες κάθε κακουχία καὶ ἀντιξοότητα. Ἔτσι ἀξιώθηκαν τῆς διακρίσεως πρὸς Θεόν.

Ἡ φήμη τοῦ ἐνάρετου ἀσκητοῦ ἐξαπλώθηκε παντοῦ καὶ πολλοὶ πιστοὶ ἄρχισαν νὰ τὸν ἐπισκέπτονται, γιὰ νὰ τὸν συμβουλευθοῦν στὰ πνευματικὰ θέματα καὶ νὰ λάβουν τὴν εὐχή του.

Ἐκεῖ ἔλαβε καὶ τὴν ἱερωσύνη ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο τῆς περιοχῆς. Τότε ἄρχισε νὰ μεγαλώνει καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν ποὺ ἐζοῦσαν κοντά του μιμούμενοι τὸν ἀγγελικὸ βίο.

Γιὰ τὶς λειτουργικὲς ἀνάγκες τῶν συμμοναστῶν του ἔκτισε στὴ σπηλιὰ ἐκείνη ναὸ ἀφιερωμένο στὸ Σωτήρα Χριστὸ καὶ ἐκεῖ, μπροστὰ στὸν πρόναο τοῦ κογχοειδοῦς αὐτοῦ σπηλαίου, εὑρισκόταν σχεδὸν ὅλη μέρα καὶ ὅλη νύκτα προσευχόμενος.

Παροιμιώδης ἦταν καὶ ἡ ἀκτημοσύνη τοῦ Ὁσίου. Εἶχε τὸ χάρισμα νὰ ἀναστράφεται μὲ τὰ θηρία τοῦ δάσους χωρὶς τὸν παραμικρὸ κίνδυνο. Δὲν εἶχε φροντίδα γιὰ τὸ τί θὰ ἐνδυθεῖ ἢ τί θὰ φάγει. Ὄλα τὰ ἄφηνε μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὅταν κάποιοι τὸν ἐπισκέπτονταν καὶ τοῦ ἔφερναν κάτι φαγώσιμο, δὲν ἐδίσταζε νὰ γευθεῖ, ἔστω καὶ ἐλάχιστα, μαζί τους, ἀκόμη καὶ λίγο κρασί, γιὰ νὰ διώχνει μακριὰ τὸ «οἴημα τῆς ἀνθρωπαρέσκειας», δηλαδὴ τὴν ὑπερηφάνεια. Ὡστόσο, ὅταν ἔμενε μόνος, ἐπανελάμβανε τὴν αὐστηρὴ νηστεία. Μάλιστα κατὰ τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ τὴν ξηροφαγία τὴν εἶχε μόνο τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακή, τηρώντας ἀπόλυτη νηστεία τὶς ἄλλες ἡμέρες τῆς ἑβδομάδος.

Στὸ τέλος τοῦ Βίου τοῦ Ὁσίου Νικήτα, ὁ βιογράφος του ἀναφέρει καὶ δύο ἀπαντήσεις τοῦ Ὁσίου σὲ θεολογικὰ ἐρωτήματα, ποὺ διάφοροι ἱερεῖς ὑπέβαλαν στὸν Ὅσιο.

Τὸ πρῶτο ἦταν σχετικὸ μὲ τὴ νηστεία τοῦ Μεγάλου Σαββάτου: μετὰ τὴ Θεία Κοινωνία, καταλύουμε ἢ ὄχι; ὁ Ὅσιος τοὺς ἀπαντᾶ προκαταβολικῶς καὶ τοὺς ἀναφέρει τὸ συγκλονιστικὸ ἐκεῖνο παράδειγμα τοῦ Λειμωναρίου.

Ἔνας ἐρημίτης μοναχός, ποὺ δὲν εἶχε δεῖ ἄνθρωπο στὴν ἔρημο ποὺ ἀσκήτευε γιὰ πολλὰ χρόνια, ἐδέχθηκε τὴν ἐπίσκεψη κάποιων Χριστιανῶν τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ποὺ τοῦ ἔφεραν καὶ διάφορα δῶρα, τυρὶ καὶ ἄλλα φαγώσιμα. Ὁ ἀσκητὴς τοὺς προσέφερε καὶ ἔφαγε καὶ αὐτὸς μαζί τους «μηδόλως διακριθείς».

Οἱ πιστοὶ τὸ εἶδαν καὶ ἐξαφνιάσθηκαν κάπως δυσάρεστα, μὰ δὲν εἶπαν τίποτε. Μόλις ἐγύρισαν, ὅμως, στὴν πόλη πῆγαν καὶ τὸ ἀνέφεραν στὸν Ἐπίσκοπο. Ἐκεῖνος τὸν ἐκάλεσε μπροστά του, τὸν ἤλεγξε μὲ αὐστηρὸ τρόπο καὶ τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακή, ἀποκαλώντας τον πλάνο καὶ παραβάτη.

Τὸ μεσημέρι ὁ Ἐπίσκοπος ἐκάλεσε τοὺς ἱερεῖς σὲ τράπεζα καὶ εἶπε νὰ φέρουν καὶ τὸν ἀσκητὴ ἀπὸ τὴ φυλακή, γιὰ νὰ τὸν λοιδορήσει καὶ νὰ τὸν προσβάλει. Ὁ ἀσκητὴς προσπάθησε νὰ ἐξηγήσει μὲ πνευματικὰ καὶ εὐγενικὰ ἐπιχειρήματα, γιατὶ τὸ εἶχε κάνει: «Τόσα χρόνια στὴν ἔρημο καθήμενος δὲν εἶδα ἄνθρωπο, γι’ αὐτὸ ὅταν εἶδα τοὺς ἀδελφοὺς ἐθεώρησα τὴν ἄφιξή τους Πάσχα.

Καὶ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, δὲν μοῦ ἐφάνηκε βαρὺ ἢ νὰ λογισθεῖ ἁμαρτία τὸ ὅτι ἔφαγα τυρὶ μαζί τους». Ὅμως, ὁ Ἐπίσκοπος δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσει τίποτε. Τότε ὁ ἀσκητὴς φωνάζει ἕνα βρέφος σαράντα ἡμερῶν, παιδὶ τοῦ πρωτοπαππᾶ, τὸ πιάνει ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸ ἐρωτᾶ δυνατά, γιὰ νὰ ἀκούσουν ὅλοι: «Πές μου, ὢ παιδί μου, ποιὸς εἶναι ὁ πατέρας σου; Καὶ ὢ τοῦ ξένου ἀκούσματος: τὸ βρέφος ἐξεβόησε ἐκ τρίτου: ὁ ἐπίσκοπος, ὁ ἐπίσκοπος, ὁ ἐπίσκπος». Φρίκη καὶ ντροπὴ κατέλαβε τοὺς ἄλλους, ποὺ δὲν ἤξεραν πῶς νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ χῶρο γρηγορώτερα.
Ὁ Ὅσιος Νικήτας ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 1079, ὅταν ἐβασίλευε στὸ Βυζάντιο ὁ αὐτοκράτορας Νικηφόρος ὁ Βοτανειάτης (1078 – 1081).
Ἡ Ἁγία Εἰρήνη ἡ πριγκίπισσα Μούρωμ

Ἡ Ἁγία Εἰρήνη, πριγκίπισσα τοῦ Μούρωμ τῆς Ρωσίας, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 1129, ἀφοῦ ἔζησε βίο εὐσεβὴ καὶ ἐνάρετο, καὶ ἐνταφιάσθηκε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Μούρωμ.


 


Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ πρίγκιπας Περεγιασλάβλ καὶ Βλαδιμὶρ Ρωσίας

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος Α’ Ἀλεξάνδροβιτς ἦταν υἱὸς τοῦ μεγάλου ἡγεμόνος Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκϊυ καὶ ἐγεννήθηκε τὸ 1234. Διαδέχθηκε, τὸ 1276, στὸ θρόνο τὸ θεῖο του Βασίλειο Ἰαροσλάβιτς, ἀναγνώρισαν δὲ αὐτὸν ὡς ἡγεμόνα τους καὶ οἱ πολίτες τοῦ Νόβγκοροντ. Οἱ Ρῶσοι ἱστορικοὶ χαρακτηρίζουν τρομερὴ τὴν περίοδο τῆς βασιλείας του, διότι ἡ Ρωσία ὑπέστη ἀλλεπάλληλους ἐμφύλιους σπαραγμοὺς καὶ ἔπαθε πολλὰ ἀπὸ τὰ ταρταρικὰ στίφη. Μετὰ ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες καὶ δεινά, ὁ Δημήτριος, κατάπονος ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους πολέμους, παραχώρησε τὸ ἀξίωμά του στὸν ἀδελφό του Ἀνδρέα καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 1294.


 


Ἡ Ἁγία Εὐδοξία πριγκίπισσα Βλαδιμίρ

Ἡ Ἁγία Εὐδοξία ἔζησε στὴ Ρωσία κατὰ τὸ 13ο αἰώνα μ.Χ. Ἦταν θυγατέρα τοῦ μεγάλου πρίγκιπος Ἀλεξάνδρου Νέφσκϊυ. Ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη καὶ ἐνταφιάσθηκε στὴ γυναικεία μονὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Βλαδιμὶρ μαζὶ μὲ τὶς δύο συζύγους τοῦ Ἀλεξάνδρου, Ἀλεξάνδρα καὶ Βάσσα. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τους στὶς 23 Ἰουνίου, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς ὅλων τῶν Ἁγίων τοῦ Βλαδιμίρ.


 


Οἱ Ἅγιοι Γεώργιος καὶ Θεοδοσία ἐκ Ρωσίας

Οἱ Ἅγιοι Γεώργιος καὶ Θεοδοσία, οἱ Δίκαιοι, μέλη τῆς ἁγίας οἰκογένειας τῆς Ἁγίας Ἰουλιανῆς († 2 Ἰανουαρίου), ἐζησαν κατὰ τὸν 16ο καὶ 17ο αἰώνα μ.Χ. στὴ Ρωσία καὶ ἐκοιμήθησαν μὲ εἰρήνη.


 


Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος ἐν Βέρκολᾳ Ρωσίας

Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος ἐγεννήθηκε στὸ χωριὸ Βέρκολα, στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Πινέγκα, τῆς βορείου περιοχῆς τοῦ ποταμοῦ Ντβίνα, τὸ ἔτος 1532, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους, τὸν Κοσμᾶ καὶ τὴν Ἀπολλιναρία, καὶ ἦταν ἀδελφὸς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς τοῦ Πινέγκα († 28 Ὀκτωβρίου).

Κατὰ τὸν Συναξαριστή, ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν πέντε ἐτῶν ἔδειξε συμπεριφορὰ ὄχι παιδική. Τοῦ ἄρεσε ἡ σιωπή καὶ ἦταν ἰδιαίτερα ὑπάκουος, τὸν διέκρινε ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἦταν δὲ ἀσυνήθιστα ταπεινὸς καὶ ἁγνός.

Ὁ Ἀρτέμιος σὲ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν, ἐνῶ βοηθοῦσε τὸν πατέρα του στὶς ἀγροτικές του ἐργασίες, κτυπήθηκε ἀπὸ κεραυνὸ καὶ ἔπεσε νεκρός, στὶς 23 Ἰουνίου 1545. Τὸ Συναξάρι, ἀναφερόμενο στὸν τρόπο τοῦ θανάτου του παρατηρεῖ ὅτι «ἔτσι ὁ Ἐλεήμων Πάνσοφος Κύριος ὁ Θεός, σχεδίασε νὰ λάβει στὰ σκηνώματα τῆς Οὐρανίου Βασιλείας Του, τὴν ψυχὴ τοῦ δικαίου δούλου Του».

Τὸν τρόπο τοῦ θανάτου του οἱ ἁπλοϊκοὶ καὶ δεισιδαίμονες χωρικοὶ τὸν ἑρμήνευσαν σὰν θεία τιμωρία, σὰν σημεῖο ὅτι ὁ Θεὸς ἦταν θυμωμένος μὲ τὸν Ἀρτέμιο. Γιὰ τοῦτο τὸν ἄφησαν ἄταφο στὸ δάσος, ἀφοῦ σκέπασαν τὸ σῶμά του μὲ κλαδιά.

«Εὔκολα μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς πόσο ἐπηρέασε ἡ γνώμη του χωριοῦ τὴν ἤδη θεοφοβούμενη καὶ ἐξαιρετικὰ εὐσεβὴ οἰκογένειά του. Σ’ αὐτὴ τὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ δέους καὶ τῆς σιωπῆς, τρέμοντας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀνατράφηκε ἡ Παρασκευὴ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου, ποὺ ἔφθασε σὲ μέτρα ἁγιότητος χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει. Ἀπομονωμένη ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ τριγυρισμένη ἀπ’ τὶς ὀμορφιὲς τῆς ἀνθισμένης ἄνοιξης τοῦ βορρᾶ καὶ διατηρημένη ἀπὸ τὶς παγωνιὲς τοῦ χειμῶνα, ἔγινε Ἁγία καὶ Θαυματουργή, γιατί, ὅπως καὶ ὁ ἀδελφός της, ἦταν ἐκλεκτὸ σκεῦος τοῦ Θεοῦ».

Τὸ 1577, τριάντα δύο χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἀρτεμίου, ἔνα συνταρακτικὸ γεγονὸς ἦλθε νὰ ἀνατρέψει τὴν κοσμικὴ καὶ ἀντιπνευματικὴ γιὰ τὸ δοῦλο τοῦ Θεοῦ γνώμη.

Ἔνας χωρικὸς ποὺ ὀνομαζόταν Καλλίνικος, Ἀναγνώστης στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, βγῆκε στὸ δάσος γιὰ νὰ μαζέψει μανιτάρια. Ἕνα ὑπερκόσμιο φῶς, πάνω ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ «ἀναπαυόταν» τὸ λείψανο τοῦ Ἀρτεμίου, τὸν ὤθησε νὰ πλησιάσει παρὰ τὸ φράκτη ποὺ εἶχε ὑψωθεῖ, καὶ ἔκπληκτος νὰ διαπιστώσει ὅτι τὸ ἱερὸ λείψανο παρέμενε ἄφθορο.

Οἱ δεισιδαίμονες χωρικοὶ ὑποδέχθηκαν τὸ γεγονὸς χωρὶς ἰδιαίτερη προσοχή. Ἁπλὰ ἐπῆραν τὸ σκήνωμα, τὸ ἔβαλαν σὲ ἕνα φέρετρο καὶ τὸ ἐτοποθέτησαν σὲ μιὰ στοὰ τοῦ ἐνοριακοῦ τους ναοῦ.

Ὁ Κύριος ὅμως ἐπέτρεψε νὰ συμβεῖ στὴν περιοχὴ μία μεγάλη και θλιβερὴ δοκιμασία, γιὰ νὰ ὁδηγήσει στὴ διαπίστωση καὶ διακήρυξη τῆς ἁγιότητος τοῦ δούλου Του.

Τὸ ἴδιο ἔτος τῆς εὑρέσεως, τὸ 1577, λοιμικὴ νόσος ἔπληξε τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ βορείου Ντβίνα καὶ πάρα πολλοὶ θάνατοι ἐσημειώθηκαν, κυρίως γυναικοπαίδων. Τότε ὁ ἀπελπισμένος πατέρας ἑνὸς ἐτοιμοθάνατου ἀγοριοῦ, ἐσκέφθηκε νὰ ἐπικαλεσθεῖ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ἀγνοημένου Ἀρτεμίου. Ἔσπευσε στὴν ἐκκλησία, προσκύνησε τὸ ἱερὸ λείψανο, καὶ φεύγοντας ἐπῆρε μερικὰ φύλλα ἀπὸ τὰ κλαδιὰ ποὺ ἐσκέπαζαν ἀκόμη τὸ φέρετρο. Ὅταν στὴ συνέχεια εὐλόγησε μὲ αὐτὰ τὸν ἄρρωστο υἱό του, τὸ παιδὶ ἔγινε ἀμέσως καὶ ἐντελῶς καλά.

Τὸ πρῶτο αὐτὸ θαῦμα ἀκολούθησε δεύτερο, μεγαλύτερο καὶ σπουδαιότερο, ὅταν, διὰ πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου, ὁ Θεὸς εἰσάκουσε τὶς δεήσεις τῶν κατοίκων καὶ ἐσταμάτησε ἡ ἐπιδημία.

Ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἁγιότητος τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ ἔφερε στρατιὲς πασχόντων ἐμπρὸς στὸ ξύλινο φέρετρο, στὸν ταπεινὸ ἐνοριακὸ ναὸ τοῦ χωριοῦ.

Νέα θαύματα, ὅπως ἐκεῖνο στὸ χωρικὸ Παῦλο, τοῦ ὁποίου τὸ πρόσωπο εἶχε στραφεῖ πρὸς τὰ πίσω, ὑποχρέωσαν τοὺς κατοίκους νὰ φτιάξουν εἰδικὴ πτέρυγα στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ὅπου ἐτοποθέτησαν τὸ τίμιο λείψανο, τὸ 1584, ἀφοῦ προηγουμένως ἐτοποθέτησαν αὐτὸ σὲ λάρνακα.

Βλέποντας τὶς ἀλλεπάλληλες θεραπεῖες, οἱ ἱερεῖς Ἰωάννης καὶ Θωμᾶς, ἀπεφάσισαν νὰ ἁγιογραφήσουν εἰκόνες τοῦ Ἁγίου ἐπάνω στὶς σανίδες τοῦ παλαιοῦ φερέτρου. Μάλιστα, ὁ ἱερεὺς Ἰωάννης περισυνέλεξε μὲ πολλὴ προσοχὴ τὰ ὑπολείμματα τῶν κλαδιῶν ποὺ κάποτε ἐσκέπαζαν τὸ τίμιο σκήνωμα.

Τὸ 1601, ὁ εὐσεβὴς Παγκράτιος μετέφερε μία ἀπὸ τὶς εἰκόνες αὐτὲς στὸ Μεγάλο Οὔστιουγκ, ὅπου ἀναδείχθηκε θαυματουργή.
Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου τιμᾶται, ἐπίσης, στὶς 10 Ὀκτωβρίου.


 


Ὁ Ὅσιος Κορνήλιος ἐκ Ρωσίας

Ὁ Ὅσιος Κορνήλιος τοῦ Ἀλεξάντρωφ ἔζησε τὸ 17ο μ.Χ. αἰώνα στὴ Ρωσία καὶ ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Ὁ Βίος του συνδέεται μὲ τὸ μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀλεξάντρωφ, στὴν Ἐπισκοπὴ τοῦ Βλαδιμίρ.


 


Ὁ Ἅγιος Καλλίνικος ὁ Ἱερομάρτυρας ἐκ Βεροίας

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Καλλίνικος ἐγεννήθηκε στὴν ἁγιοτόκο πόλη τῆς Βεροίας σὲ καιροὺς χαλεποὺς κατὰ τὸ 1790. Κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Βεροίας ἐδιδάχθηκε μαζὶ ἐγκύκλια γράμματα καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Χριστό.

Ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ τὸν ὁδήγησε μακριὰ ἀπὸ τὴ γενέθλιά του γῆ, πρῶτα ἴσως στὸ Ἰάσιο, ὄπου ἐσπούδασε σύμφωνα μὲ κάποιες πληροφορίες κοντὰ στὸ διδάσκαλο Κλεόβουλο, καὶ στὴ συνέχεια στὴν Κρήτη, γιὰ νὰ συμβάλει ἐκεῖ μὲ τὶς γνώσεις του ὡς διδάσκαλος στὴ διατήρηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως.

Ἱεροδιάκονος ἤδη καὶ μυημένος στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία, ποὺ εἶχε ὡς μοναδικὸ σκοπὸ τὴν ἀφύπνιση τῶν Ἑλλήνων, καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγό, δὲν παρέλειπε νὰ ἀγωνίζεται μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό.

Στενὸς συνεργάτης τοῦ Μητροπολίτου Κυδωνίας Καλλινίκου, τὸν ὁποῖο καὶ ἐμύησε, τὸ 1820, στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία, ἐδοκίμασε τὴν ὀργὴ τῶν Τούρκων δύο μόλις μῆνες μετὰ τὸ ξέσπασμα τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

Συνελήφθη περὶ τὰ μέσα Μαΐου μὲ τὴν κατηγορία ὅτι ἐγύμναζε τοὺς μαθητές του μὲ στρατιωτικὲς ἀσκήσεις καὶ ἐφυλακίσθηκε μαζὶ μὲ τὸ Μητροπολίτη Κισάμου Μελχισεδέκ. Ἡ ὥρα τοῦ μαρτυρίου εἶχε σημάνει γιὰ τὸ νεαρὸ ἀλλὰ γενναῖο ἱεροδιάκονο Καλλίνικο, ποὺ ὑπέμεινε μὲ ἀξιοθαύμαστη καρτερία τὰ βασανιστήρια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς.
Στὶς 19 Ἰουνίου τοῦ 1821, ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, κρεμασμένος στὴν πλατεία Σπλάτζιας τῶν Χανίων, παρέδωσε μαζὶ μὲ τὸ Μητροπολίτη Μελχισεδὲκ τὸ πνεῦμά του στὸν Θεό.



 

Οἱ Ἅγιοι Γεράσιμος, Νεόφυτος, Ἰωακείμ, Ἱερόθεος, Ζαχαρίας, Ἰωακείμ, Γεράσιμος, Καλλίνικος, Μελχισεδέκ, Καλλίνικος οἱ Ἱερομάρτυρες καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς ἀθλήσαντες κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἐν ἔτεσιν 1821 καὶ 1822
Στὶς 23 Ἰουνίου 1821 ἔγινε Σύνοδος στὴ Μητρόπολη τῆς Κρήτης, στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἐπίσκοπος Κρήτης ἄρχισε νὰ διαβάζει ἕνα γράμμα ἀπεσταλμένο ἀπὸ τὸ βεζύρη. Οἱ ἐχθροὶ καιροφυλακτοῦντες, ὅρμησαν στὸ ναὸ καὶ ἐφόνευσαν τοὺς Ἀρχιερεῖς, δεκαεπτὰ ἱερεῖς καὶ πέντε ἁγιορεῖτες πατέρες ἀπὸ τὴ μονὴ Βατοπαιδίου, ποὺ εἶχαν προσκομίσει στὸ Μέγα Κάστρο γιὰ προσκύνηση κατὰ τῆς ἐπιδημίας τῆς πανώλους τίμια λείψανα καὶ τὴν Ἁγία Ζώνη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ἐπίσης ἐφόνευσαν ὡς τριακόσιους παρευρεθέντες Χριστιανούς. Ἀπὸ ἐκεῖ διασπαρέντες στὴν πόλη ἐδίωκαν τοὺς λοιποὺς Χριστιανοὺς φονεύοντες ἀνηλεῶς ὅσους ἀπαντοῦσαν στοὺς δρόμους, ὅπου συνάντησαν καὶ τὸν Ἐπίσκοπο Λάμπης Ἱερόθεο, τὸν ὁποῖο ἐφόνευσαν μετὰ τοῦ διακόνου του.

Τὴν ἑπομένη ἡμέρα στὸ χωριὸ Ἐπάνω Φουρνή, ὅπου ἡ ἔδρα τῆς Ἐπισκοπῆς Πέτρας, ἐτυφεκίσθηκε ὁ Ἀρχιερεὺς αὐτῆς Ἰωακεὶμ ἔξω ἀπὸ τὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.


 

Οἱ Ἅγιοι ἅπαντες Μάρτυρες ἐν Βλαδιμὶρ τῆς Ρωσίας

Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ καθιερώθηκε, τὸ 1982, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ποιμένος. Ἡ λειτουργικὴ μνήμη ἀναφέρεται στοὺς Μάρτυρες Ἀβραὰμ τὸν Βούλγαρο, στοὺς Ἀρχιεπισκόπους Μητροφάνη καὶ Πατρίκιο, στοὺς Ἐπισκόπους τοῦ Βλαδιμὶρ Μάξιμο, Ἀλέξιο, Ἰωνᾶ, Ἰλαρίωνα, Διονύσιο, Ἀρσένιο, Θεόδωρο, Σίμωνα, Ἰωάννη, Σίμωνα, Σεραφείμ, Θεόδωρο, Βασίλειο τοῦ Ριαζάν, Κύριλλο τοῦ Ροστώβ, Σωφρόνιο καὶ Μητροφάνη τοῦ Βορονέζ, στοὺς μοναχοὺς Νικήτα τοῦ Περεγιασλάβλ, Ἠλία τοῦ Μούρωμ, Παχώμιο καὶ Θεοδόσιο, Δανιὴλ τοῦ Οὐσπένσκϊυ, Μιχαὴλ τοῦ Βγιάζνικωφ, Σέργιο τοῦ Ραντονέζ, Ρωμανὸ τοῦ Κιρζάκ, Παχώμιο τοῦ Νερέχτσκϊυ, Εὐθύμιο τῆς Σουζδαλίας, Στέφανο τοῦ Μακχρίνσκϊυ, Νίκωνα τοῦ Ραντονέζ, Κοσμᾶ τοῦ Γιαχρομσκόϊυ, Ἰὼβ τοῦ Βλαδιμίρ, Ἀρκάδιο τοῦ Βγιάζμα, Πρόχορο καὶ Βασσιανὸ τοῦ Γιαστρέμπσκϊυ, Διονύσιο τοῦ Περεγιασλάβλ, Λουκιανό, Κορνήλιο καὶ Ζωσιμᾶ τοῦ Ἀλεξάντρωφ, στὶς μοναχὲς Μαρία (μοναχικὸ ὄνομα Μάρθα),, Θεοδοσία (μοναχικὸ ὄνομα Εὐφροσύνη), Εὐφροσύνη τῆς Σουζδαλίας, Βάσσα (μοναχικὸ ὄνομα Θεοδώρα) τοῦ Νίζνϊυ – Νόβγκοροντ, Σοφία καὶ Θεοδοσία τοῦ Μούρωμ, στοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχὲς Γκλέπμ, Κωνσταντίνο, Μιχαὴλ καὶ Θεόδωρο τοῦ Μούρωμ, Μπόρις τοῦ Τούτωβ, Ἰνιασλάβο, Μιστισλάβο, Ἀνδρέα τοῦ Μπογκολιούμποβο, Γκλέμπ, Μιχαήλ, Πέτρο τοῦ Μούρωμ, Γεώργιο, Βασίλει τοῦ Ροστώβ, Βλαδίμηρο, Δημήτριο, Θεόδωρο, Σβιατοσλάβο, Ἀλέξανδρο Νέφσκϊυ, Δημήτριομ Δημήτριο, Θεόδωρο τοῦ Σταροντούμπσκϊυ, Εἰρήνη καὶ Φεβρονία τοῦ Μούρωμ, Ἀγάθη, Θεοδώρα, Μαρία καὶ Χριστίνα, Εὐδοξία, στοὺς Δίκαιους Γεώργιο καὶ Ἰουλιανὴ τοῦ Μούρωμ, Σάββα τοῦ Μοσκώσκ, στοὺς διὰ Χριστὸν σαλοὺς Κυπριανό, Εὐδοξία καὶ Παρθένιο τῆς Σουζδαλίας.


 

Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Βλαδιμήρου ἐν ΚιέβῳἩ Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Βλαδιμήρου τιμᾶται τὴν 21η Μαΐου, ὅπου καὶ οἱ λεπτομέρειες. Ἄγνωστο γιατὶ ἐπαναλαμβάνεται σήμερα.

 










Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Τρυφερῆς
Ἡ Σύναξις της Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπιλεγομένης
«Τρυφερῆς», ἐτελεῖτο ἐν τῇ Λαύρᾳ τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκὼφ τῆς Ρωσίας.

Άκουσον τους λόγους μου αγαθέ μου Υιέ (7)


 

Παπαδιαμάντης περί πολιτικών ανδρών…

«Η γενεολογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενίαν.
Η πενία έτεκε την πείναν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα πάντοτε η αυτή. Τότε δια της βίας, τώρα δια του…
δόλου και δια της…βίας.
Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δ’ ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των…»

Στάρετς Ιάκωβος


Οι στάρετς είναι πραγματικοί ιατροί. Δεν προφέρουν ποτέ μάταια λόγια στοργικά, δίνουν ένα φάρμακο, συχνά πικρό, αλλά πάντοτε αποτελεσματικό. Κανένας δεν φεύγει από έναν στάρετς, με απελπισία, ούτε με θλίψη. Φεύγει από κοντά του παρηγορημένος, μ' ένα ακτινοβόλο και ξανανοιωμένο πρόσωπο.Δεν είναι μόνον η πνευματική σοφία που επιδρά, αλλά και η δύναμη της προσευχής τους, η δύναμη της θετικής και άμεσης αγάπης που γίνεται αισθητή αμέσως από τον καθένα, όπως επίσης και η απεριόριστη εμπιστοσύνη που τους δίνει ο λαός. Χιλιάδες άνθρωποι στην Ρωσία ζουν με την ανάμνηση της συνομιλίας τους μ' έναν στάρετς και με τις συμβουλές που τους έδωσε. Ο στάρετς είναι μια εικόνα του Θεού. Ακόμα και μια φορά να τον δη κανείς, καταλαβαίνει ότι δεν είναι πια δυνατόν να ζήσει όπως πριν, ότι εις το εξής ολόκληρη η ύπαρξη θα εκτιμάται σε σχέση μ' αυτή την ομορφιά, μ' αυτό το φως της χάριτος. Η αγιότητα στους στάρετς, γίνεται μια απαίτηση κι ένα κάλεσμα.
Η φίλη μου είπε μια φορά: «Εάν ο στάρετς Ιάκωβος είναι έτσι, τότε πως πρέπει να είναι ο Χριστός!»Ένα τεράστιο πλήθος, ανθρώπων ακολουθούσε τον παπα-Ιάκωβο που λουζόταν από το φως της αγάπης όπου κι αν εμφανιζόταν. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η ταπείνωση; Ο στάρετς Ιάκωβος λέει συχνά για τον εαυτό του: «Είμαι ένα χαλάκι όπου οι άνθρωποι σκουπίζουν τα πόδια τους».
Κι ακόμα: «Προσπαθώ συνέχεια να σκαρφαλώσω στον πάγκο και ξαναβρίσκομαι από κάτω. Αλλά ξαναπροσπαθώ, δεν κουράζομαι»
 Ο παπα-Ιάκωβος είχε πολύ ευρύ πνεύμα. Εγώ κι άλλοι πιστοί διανοούμενοι, συνηθισμένοι να είμαστε ανεκτικοί και να μην εκπλησσόμεθα ποτέ με τίποτα, ξαφνιαστήκαμε από αυτήν την ευρύτητα των κρίσεων των στάρετς, που δεν έχει κανένα κοινό σημείο με το φιλελευθερισμό ούτε με την αδιαφορία. Μια τέτοια ευρύτητα απόψεων κι ένα τέλειο θάρρος ήταν φανερά το αποτέλεσμα της εσωτερικής ηρεμίας, της δυνάμεως και της εμπιστοσύνης στο Θεό.
 Ο στάρετς ήταν πολύ οικτίρμων. Θυμάμαι πως μια φορά μετά την ακολουθία στην εκκλησία της κοιμήσεως, είχαμε σχηματίσει μια μεγάλη ουρά περιμένοντας να δεχτούμε την αγία του ευλογία και να του φιλήσουμε το χέρι. Εκείνη τη στιγμή μπήκε ένας άνδρας στην εκκλησία. Ήταν ένας γνωστός μου, που μόλις είχε έρθει στο Πετσόρι με το λεωφορείο. Εγώ ήξερα καλά τη δύσκολη ζωή του. Μόλις είχε τραβηχτεί από έναν κόσμο όπου άφηνε άλυτα δράματα στην οικογένεια του και στη δουλειά του. Το νέο και κουρασμένο πρόσωπο του Νικόλα είχε την έκφραση μιας καταστροφής. Έμοιαζε χαμένος. Μεγάλη ήταν η αντίθεση αυτού του προσώπου και των άλλων που ήσαν ήρεμοι και ειρηνικοί μετά από μια μεγάλη ακολουθία.Ο Νικόλαος, αναποφάσιστος, πιάνει θέση στην άκρη της ουράς για να ζητήσει ευλογία από τον στάρετς, αλλά ο ίδιος ο στάρετς τον προσέχει αμέσως, τον πλησιάζει, τον αγκαλιάζει (είναι η πρώτη φορά που τον βλέπει), τον φιλά στο μέτωπο, στα μάγουλα, στο λαιμό. Μόνον μια μητέρα μπορεί να χαϊδέψει έτσι ένα παιδί της που υποφέρει. Ο στάρετς ρωτά το Νικόλα από που ήρθε και πότε θα μπορέσει να περάσει για εξομολόγηση.Όταν θυμάμαι αυτή τη σκηνή, η απαίδευτη καρδιά μου μου φαίνεται πέτρινη, χονδροειδής. Στη συνέχεια είχα, εγώ η ίδια την εμπειρία της αγάπης του στάρετς. Μετά από μια συνομιλία μαζί του αποκόμισα μια αίσθηση συμφιλιώσεως χωρίς όρια, με ολόκληρο τον κόσμο, με τους ανθρώπους, τα ζώα, τις πέτρες. Δεν είναι τυχαίο το ότι ονομάζουμε το Άγιο Πνεύμα Παράκλητο: που παρηγορεί. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ήταν μαζί μας το Άγιο Πνεύμα. Ο στάρετς μου μίλησε άμεσα και αυστηρά για τα ελαττώματα μου, για την ανυπομονησία μου, για την έλλειψη ωριμότητας, αλλά βγήκα από το εξομολογητήριο παρηγορημένη σαν να είχα βρεθεί στον παράδεισο. Άλλωστε δεν έκρυβε την πρόθεση του να με παρηγορήσει. Κατά τη διάρκεια της συζητήσεως μας πολλές φορές μου είπε: «Να πως μπορώ ακόμα να σε παρηγορήσω». Η αγάπη του ήταν συγχρόνως μεγαλειώδης, τρυφερή και τόσο δυνατή, που δεν φοβόμουν καθόλου να του τα πω όλα ειλικρινά.
Με τα λόγια έδινε την εντύπωση ότι στέκεται με σεβασμό μπροστά σε κάθε μικρό χορταράκι.
Δεν έλεγε, «μήλο» αλλά «μηλαράκι»• ο ίδιος ήταν μια προσωπικότητα ανανεωμένη και πυρπολημένη γεμάτη από το Λόγο και από θείες ενέργειες
 Ο στάρετς Ιάκωβος δεν έκανε γενικές ερωτήσεις. Το πλησίασμα των ανθρώπων γι' αυτόν ήταν αναγκαστικά άμεσο και συγκεκριμένο. «Κάθε άνθρωπος θα διανύσει τον δικό του δρόμο προς τον Θεό. Πρέπει να δώσεις στον καθένα σύμφωνα με τα μέτρα του», έλεγε.
 Θυμάμαι που τον είδα να μιλά με μερικές γυναίκες που του ζητούσαν μια ευλογία για το γάμο τους. Στη σκληρή εποχή μας, το πρόβλημα των γάμων και των διαζυγίων έχει γίνει δραματικό. Σπάνιος είναι ο γάμος που μπορεί να θεωρηθεί ως πετυχημένος. Επίσης, οι μισοί γάμοι στη χώρα καταλήγουν σε διαζύγιο. Γι' αυτόν το λόγο, οι στάρετς δεν δίνουν εύκολα την ευλογία τους για ένα γάμο. Σε μια από τις γυναίκες που του είχε ζητήσει την ευλογία του, ο πατήρ Ιάκωβος έκανε την εξής ερώτηση:«Μπορείς να φέρεις στον κόσμο έναν άγιο; "Αν μπορείς τότε παντρέψου, διαφορετικά δεν σου δίνω την ευλογία μου».Σε μιαν άλλη είπε:«Είσαι μια μορφωμένη γυναίκα, η επιστήμη υπήρξε πάντα για σένα το ουσιωδέστερο πράγμα, από την άλλη μεριά ο γάμος ζητά πολλές θυσίες. Είσαι ικανή να θυσιάσεις τις επιστημονικές σου ασχολίες για ν' αφιερώσεις το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου σου σε πράγματα βαρετά για σένα: το νοικοκυριό, τα ψώνια, το πλύσιμο; Κι αν έχεις παιδιά, θα πρέπει αναγκαστικά να κάνεις αυτήν τη θυσία. Σκέψου».Κι έτσι μιλούσε στην κάθε μια μ' έναν διαφορετικό τρόπο.Σε νεοφώτιστους σαν κι εμάς, ο παπα-Ιάκωβος, του άρεσε να λέει: «Ετοιμαστείτε, για μια μεγάλη απόσταση, μη βιάζεστε». Συγχρόνως ήταν απαιτητικός αγρυπνούσε αυστηρά ώστε να υπάρχει μια πνευματική πρόοδος, και ώστε οι δυνάμεις των πνευματικών του παιδιών ν' αυξάνονται μέρα με τη μέρα.




ΤΑΤΙΑΝΑ ΓΚΟΡΙΤΣΕΒΑ

Εκοιμήθη η Ηγούμενη της Ιεράς Μονής Σεϊντνάγιας Χριστίνα

Στην τελευταία της κατοικία στο Κοιμητήριο των μοναχών της ιεράς μονής της Παναγίας Σεϊντνάγιας οδηγήθηκε χθες Τρίτη 21-06-2011 η μακαριστή γερόντισσα Χριστίνα Μπαζ,  ηγούμενη της Ιεράς Μονής.
Τον Πατριάρχη Αντιοχείας κ. Ιγνάτιο εκπρόσωπε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Σεϊντνάγιας Λουκάς Ελχούρι, ο οποίος προέστη Της εξοδίου ακολουθίας.
Να αναφερθεί ότι στην εξόδιο ακολουθία Τον πρόεδρο της Συρίας, εκπροσώπησε η υπουργός Αποδήμων Μπουθαίνα Σααμπάν.
Παρόντες ήταν επίσης ο εκπρόσωπος της Συριακής Εκκλησίας, ο εκπρόσωπος του Μουφτή της Δημοκρατίας, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Νταράγια Μωυσής, καθώς και η ηγούμενη της Ιεράς Μονής Αγίας Θέκλας στην Μαλουλα.

ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ 666 - Η προφητεία που εκπληρώνεται

 

 





Πέρασαν περισσότερα από 1.900 χρόνια από τότε που ο τελευταίος εν ζωή απόστολος του Ιησού του Ναζωραίου, ο γέροντας πια αγαπημένος του μαθητής Ιωάννης, εξόριστος σ’ ένα άγονο νησί του Αιγαίου κατέγραψε το προφητικό του όραμα για την εποχή του «θηρίου», κατά την οποία, όπως έγραφε, ένα νέο οικονομικό σύστημα θα επιβληθεί παγκοσμίως.  Τότε λέει, όλοι οι άνθρωποι της Γης θα αναγκασθούν να συναλλάσσονται με ένα «χάραγμα» που θα τους δοθεί επάνω στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο. Κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει ή να πωλήσει οτιδήποτε, παρά μόνο αυτός που θα έχει το χάραγμα, το οποίο είναι σφραγίδα του ονόματος του θηρίου, ή ο αριθμός του ονόματός του, δηλαδή το νούμερο 666. Σήμερα γνωρίζουμε πλέον με βεβαιότητα ότι εκείνος ο άγιος γέροντας έβλεπε την εποχή μας…
Το «χάραγμα» του 666, ως σύστημα ηλεκτρονικών συναλλαγών της παγκόσμιας αχρήματης κοινωνίας που διαμορφώνεται, αποτελεί ένα κρισιμότατο σημείο των καιρών μας που βρίσκεται σε πορεία εξέλιξης.

Καθώς το σημείο αυτό εκπληρώνεται, οι επίμονες συστάσεις της Αγίας Γραφής και των Αγίων μας για επαγρύπνηση, εγρήγορση, και προσοχή, λαμβάνουν πλέον μείζονα σημασία!  Η παγκόσμια εμφάνιση και διάδοση του αριθμού 666 τις τελευταίες δεκαετίες, η επικράτησή του με τη μορφή γραμμωτού κωδικού και ο ηλεκτρονικός του σύνδεσμος με τις συναλλαγές, είναι ένα φαινόμενο που σημαίνει συναγερμό για τους μελετητές, τους γνώστες των ιερών κειμένων και για κάθε αληθινά πιστό χριστιανό. «Εσείς όμως προσέχετε· ιδού, σας προείπα τα πάντα», μας τονίζει με προνοητική φροντίδα η φωνή του Λόγου του Θεού (Μαρκ. ΙΓ’23).

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ
«Και (το θηρίο) επιβάλλει σε όλους, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλούσιους και τους φτωχούς, και τους ελεύθερους και τους δούλους, να δεχθούν για τους εαυτούς τους χάραγμα επάνω στο χέρι τους το δεξί ή επάνω στα μέτωπά τους, και έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να αγοράσει ή να πωλήσει παρά μόνο αυτός που έχει το χάραγμα, που είναι το όνομα του θηρίου ή ο αριθμός του ονόματός του.  Εδώ είναι η (εκ Θεού) σοφία· αυτός που έχει (φωτισμένο) νου, ας λογαριάσει αθροιστικά τον αριθμό του θηρίου· γιατί είναι αριθμός ανθρώπου· και ο αριθμός του είναι 666» (Αποκ. ΙΓ’16-18).
Η Αποκάλυψη μας μιλά για την εποχή που ο Αντίχριστος θα αναγκάσει όλη την ανθρωπότητα να συναλλάσσεται με το δικό του σύμβολο, ένα χάραγμα, δηλαδή μια σφραγίδα πλήρους υποτέλειας κατά τη συνήθεια των αρχαίων ηγεμόνων που χάραζαν ή σφράγιζαν τους δούλους τους, το οποίο θα τοποθετηθεί στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο των ανθρώπων. Θα είναι το σύμβολο του ονόματός του ή του αριθμού 666 που ταυτίζεται με το όνομά του.  Χρειάζεται σοφία, μας τονίζει το ιερό κείμενο (η οποία ως δώρο Θεού είναι ανύπαρκτη στους απομακρυσμένους από το θέλημά Του), για να αθροίσει κανείς, την κατάλληλη στιγμή, τους αριθμούς που αντιστοιχούν σε κάθε γράμμα του ονόματος του Αντιχρίστου και τότε να βεβαιωθεί για ποιο πρόσωπο ακριβώς πρόκειται.

Ο αριθμός 666 εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Αγία Γραφή σε ένα κείμενο πολύ αρχαιότερο της Αποκάλυψη: Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι ο βασιλιάς Σολομώντας καθόρισε και επέβαλε να εισπράττεται από τον λαό για λογαριασμό του, ετήσια φορολογία εξακοσίων εξήντα έξι (666) ταλάντων (βλ. Γ΄ Βασιλ. Ι΄14, Β΄ Παραλειπ. Θ΄13).  Αυτό συνέβη όταν ο Σολομώντας είχε εγκαταλείψει την λατρεία του Μόνου Αληθινού Θεού και είχε αφιερωθεί με πάθος σε δαιμονικές απόκρυφες τέχνες, με σκοπό να αποκτήσει σοφία και πλούτο (βλ. Σοφ. Σολομ. Ζ΄17, Γ΄ Βασιλ. ΙΑ΄ 5-10). Το 666 λοιπόν, δηλώνει την φιλαργυρία και τη φιλοδοξία ενός υπέρτατου άρχοντα, καθώς και την καταπίεση του λαού του καθ’ υπαγόρευση του Σατανά. Για πολλοστή φορά στην Παλαιά Διαθήκη σκιαγραφείται μια κατάσταση και έννοια που επαναλαμβάνεται στην Καινή.

Η ΕΜΜΟΝΗ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΣΤΟ …6
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας δίνουν και μια ακόμη σημαντική έννοια του συμβόλου 666, που σχετίζεται με τα χρονικά και πνευματικά διαστήματα των «ημερών» της δημιουργίας του Κόσμου και της ανθρώπινης ύπαρξης:

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας εξηγεί, ότι η 6η ημέρα σημαίνει τη δημιουργία του ανθρώπου, αλλά και την αχρείωσή του λόγω της πτώσης του. Η 7η ημέρα σημαίνει την μετά την Ανάσταση του Χριστού ανόρθωση, την ανάκληση των ανθρώπων προς την τελειότητα, που μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος δια της μετάνοιας και του αγώνα για αγία ζωή.  Η 8η ημέρα σημαίνει την αμετάπτωτη, αιώνια τελειότητα, την ολοκλήρωση του προορισμού μας, την Αιώνια Ζωή στη Βασιλεία του Θεού, μετά τη Δευτέρα Παρουσία! (βλ. Μαξίμου Ομολογητού P.G.90, 1104 C, πρβ. και Ιωάννου Δαμασκηνού P.G. 96, 560 A-B).

Ο άνθρωπος έχει ως αποστολή του να εγκαταλείψει την πτωτική του κατάσταση της 6ης ημέρας, δηλαδή να αγωνισθεί εδώ στη Γη, με ζωή κοντά στον Χριστό, να ζήσει την «πρώτη του Ανάσταση», το στάδιο της 7ης ημέρας, και τελικά να κερδίσει την αιώνια Ζωή του Μέλλοντος Αιώνος, που είναι η 8η ημέρα!

Με αυτή την έννοια, η πνευματική πρόοδος του ανθρώπου από την πτώση προς την Αιώνια Ζωή, είναι 6-7-8. Γι αυτό το λόγο, ο αριθμός 888 είναι το σύμβολο του Ιησού Χριστού, που συμβολίζει την διαρκή και αιώνια Ανάσταση της Θεϊκής του φύσης, της οποίας μας καλεί να γίνουμε κατά χάριν μέτοχοι! Αντίθετα, το 666 είναι το σύμβολο του Σατανά, ο οποίος βρίσκεται σε διαρκή πτώση και θέλει να φέρει τον άνθρωπο στη δική του κατάσταση, να τον κρατήσει στάσιμο στην 6η ημέρα, δέσμιο της πτώσης του αιωνίως, για πάντα στην κόλαση!  Αυτό ακριβώς σημαίνει η εμμονή του στο 6-6-6!
Η Αποκάλυψη μας δίνει τρία βασικά σημάδια αναγνώρισης των καιρών του Αντιχρίστου.
1) Θα επιβληθεί τότε ένα ελεγχόμενο παγκόσμιο σύστημα συναλλαγής με το οποίο αναγκαστικά θα συναλλάσσονται όλοι.
2) Οι συναλλαγές θα γίνονται υποχρεωτικά με ένα χάραγμα στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο των ανθρώπων.
3) Μέσα στο χάραγμα θα εμπεριέχεται ο αριθμός 666, όχι ως τυχαίος αριθμός, αλλά ως ο αριθμός του ανθρώπου-Αντιχρίστου.

Δεν εννοείται δηλαδή ο τυχαίος αύξων αριθμός 666 που αριθμεί π.χ. τη σελίδα ενός βιβλίου, αλλά ο αριθμός που συνδυάζεται με τα παραπάνω στοιχεία της Αποκάλυψης. Ο αριθμός που επιλέχθηκε να υπάρχει σε όλες τις συναλλαγές και επιβλήθηκε ως σύμβολο του Αντιχρίστου.  Κατανοούμε λοιπόν ότι ο χριστιανός δεν φοβάται ούτε αποφεύγει το 666 όταν παρουσιάζεται τυχαία.  Το αποστρέφεται όμως όταν προβάλλεται καθαυτού ως σατανικό σύμβολο ή όταν επιβάλλεται ως υποχρεωτικός τρόπος συναλλαγής!

Η ΞΑΦΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ 666 ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΙΩΝΕΣ ΑΦΑΝΕΙΑΣ
Το 666 ως ένας αριθμός-σύμβολο δεν είχε ποτέ, επί 19 αιώνες κάνει την εμφάνισή του στη δημόσια ζωή, δεν είχε συζητηθεί, δεν είχε θεωρηθεί απειλή, δεν είχε χρησιμοποιηθεί πουθενά.  Αν εξαιρέσουμε την διακίνησή του σε απόκρυφα κείμενα, ήταν πάντα στην αφάνεια.  Σήμερα που κυριαρχεί πια στη ζωή της ανθρωπότητας, αποτελεί μέγιστο σημείο ότι βρισκόμαστε στους έσχατους καιρούς.
Η αρχή έγινε τη δεκαετία του 1970 στην Αμερική, όταν ξαφνικά κυκλοφόρησαν πιστωτικές κάρτες που εμφάνιζαν επάνω τους κανονικά το 666 ως φυσικό αριθμό – πρόθεμα του κωδικού των πελατών τους.  Επειδή επιστρέφονταν με έντονες διαμαρτυρίες και οι εταιρείες υπέστησαν ζημιές, γρήγορα αποσύρθηκαν για ν’ αντικατασταθούν σε λίγα χρόνια από άλλες που το είχαν πλέον κρυπτογραφημένο…

ΕΝΑ ΧΑΡΑΓΜΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ
Τη δεκαετία αυτή εφευρέθηκαν τα συστήματα γραμμωτών κωδικών, τα γνωστά μας «barcodes».  Τα barcodes UPC χρησιμοποιούνται σε ΗΠΑ και Καναδά από το 1973, ενώ τα παρόμοια του συστήματος ΕΑΝ χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη από το 1976.  Ως γνωστόν, το barcode είναι ένα σύστημα γραμμών που αντιστοιχούν στους φυσικούς αριθμούς από το μηδέν μέχρι το εννέα και «διαβάζονται» από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το πρόβλημα είναι ότι επιλέχθηκε τα ανωτέρω συστήματα που χρησιμοποιούνται παγκοσμίως, να έχουν σε όλους του κωδικούς τους, σε όλα τα προϊόντα της αγοράς, τις τρεις «μπάρες ασφαλείας» που αντιστοιχούν στο 666.
Με αυτόν τον «διακριτικό» τρόπο το 666 σφραγίζει πια όλα τα καταναλωτικά αγαθά και θεωρείται πλέον ως «μήτρα» ή «βάση» τεχνολογικά αναντικατάστατη, όχι γιατί δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί (υπάρχουν κάποιες εταιρείες που παράγουν barcodes ή τσιπς χωρίς αυτό), αλλά λόγω υπερβολικού κόστους αντικατάστασής του! Επιβλήθηκε λοιπόν το 666 ως ο πιο κατάλληλος δήθεν αριθμός, και παρά τις αμφιβολίες γι’ αυτό, ούτως ή άλλως έγινε σύμβολο του παγκόσμιου εμπορίου και των συναλλαγών, πράγμα που άρχισε να εκπληρώνει την Αποκαλυπτική προφητεία.
Βεβαιότατα και η όψη του barcode παραπέμπει στο «χάραγμα» του προφητικού κειμένου, καθώς «χάραγμα» ονομάζεται το αποτέλεσμα του «χαράσσω», που σημαίνει «κάνω γραμμές».  Η συστηματική χρήση του 666 ως κωδικού στα μηχανογραφικά συστήματα ανάγνωσης των εμπορικών και οικονομικών συναλλαγών είναι ένα γεγονός καθομολογούμενο από πολλούς ειδικούς και αρμόδιους, επιβεβαιωμένο αδιάσειστα από τους επιστήμονες (επιβεβαιώθηκε και από τον ίδιο τον δημιουργό του UPC, αλλά και από Έλληνες υπουργούς όπως ο Θ. Πάγκαλος και ο Λ. Παπαδήμας).

Η ΜΟΔΑ ΤΟΥ 666
Παράλληλα με την χρήση του στις συναλλαγές, το 666 άρχισε να εμφανίζεται και ως σύμβολο μόδας, προκλητικά φανερό και βλάσφημο πάνω σε εξώφυλλα δίσκων, σε τραγούδια ροκ συγκροτημάτων, σε ρούχα, κόμικς, βίντεο-κλιπς, τατουάζ, επάνω σε διάφορα αντικείμενα και σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, συνδυασμένο με δαιμονικές, αιμοσταγείς μορφές και διάφορα μαγικά και αποκρυφιστικά σύμβολα.
Σε διάφορα μέρη του κόσμου εμφανίστηκε άλλοτε φανερό και άλλοτε κρυπτογραφημένο με ευφυείς σχεδιασμούς, επάνω σε δημόσια έγγραφα, σε χαρτονομίσματα (π.χ. στο ελληνικό πεντοχίλιαρο), σε κάρτες, (π.χ. στην κάρτα απεριορίστων διαδρομών του ΟΑΣ), σε λογότυπα εταιρειών, αθλητικών διοργανώσεων κ.α. Αργότερα επιλέχθηκε ως πρόθεμα των ηλεκτρονικών διευθύνσεων του Διαδικτύου με τη μορφή «www», καθώς το γράμμα W (βαβ) στο εβραϊκό αλφάβητο έχει την αριθμητική αξία του 6. Κανένας άλλος αριθμός δεν κρυπτογραφήθηκε και δεν διαδόθηκε τόσο σε δημόσια θέα, σε παγκόσμια κλίμακα.
Ακόμα πιο πρόσφατα το barcode άρχισε συστηματικά να προβάλλεται ως πολυδιαφημισμένο λογότυπο τηλεοπτικών εκπομπών σε πολλά μέρη του κόσμου, σαν να ήταν κάτι… έξυπνο ή όμορφο (π.χ. στις ελληνικές εκπομπές «Αρβύλα» και «Lifestyle»), ακόμα και σαν έμβλημα εμπορικών πολυκαταστημάτων και εταιρειών που αναρτούν διαφημίσεις με αυτό σε δρόμους, αεροδρόμια, ρούχα, έντυπα κλπ.  Όσοι τυχόν δεν το πρόσεξαν, ας προσέξουν καλύτερα!  Το υποσυνείδητο μας το έχει καταγράψει άπειρες φορές…
Έτσι, με πολλούς τρόπους το παγκόσμιο κοινό εξοικειώνεται με το βδελυρό αριθμοσύμβολο του Αντιχρίστου-Μεσσία της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», ώστε όταν έλθει η στιγμή να «χαραχθεί» επάνω στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο των ανθρώπων, να έχει γίνει κάτι το πολύ συνηθισμένο, κάτι κοινώς αποδεκτό ως όψη και ως χρήση και κάθε φωνή που θα ξεσηκώνει σε αντίδραση να φαντάζει οπισθοδρομική, φανατική, ακόμα και βλακώδης…

ΝΑ ΑΡΙΘΜΗΘΟΥΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ !
Αφού λοιπόν δόθηκε ηλεκτρονική ταυτοποίηση σε κάθε προϊόν με τους γραμμωτούς κωδικούς-666, οι επικυρίαρχοι του πλανήτη επιχειρούν σε επόμενη φάση να δώσουν ηλεκτρονική ταυτότητα σε κάθε άνθρωπο και παράλληλα να προσδιορίσουν ηλεκτρονικά τα πάντα, κάθε κινητό ή ακίνητο, ζωντανό ή αντικείμενο παγκοσμίως.

Γι’ αυτό το σκοπό ψηφίστηκαν τα νομοθετήματα περί ΕΚΑΜ (Ενιαίου Κωδικού Αριθμού Μητρώου), με τα οποία η Νέα Παγκόσμια Τάξη των «εκλεκτών», για τη λειτουργία της επερχόμενης Παγκόσμιας Κυβέρνησης στοχεύει να αποδώσει σε κάθε άνθρωπο της Γης έναν μοναδικό αριθμό προσδιορισμού του, έναν αριθμό που θα είναι τελικά 18ψήφιος όπως λέγεται, αποτελούμενος από ΤΡΙΑ σύνολα ΕΞΙ ψηφίων το καθένα (νάτο κι εδώ το 6-6-6).
Ήδη με εθνικούς νόμους ΕΚΑΜ και με διεθνείς συμφωνίες, όπως η ευρωπαϊκή «Συνθήκη Σένγκεν», νομοθετήθηκε η ηλεκτρονική παρακολούθηση όλων των πολιτών, που σημαίνει την κατάργηση της προσωπικής μας ελευθερίας και της ιδιωτικής μας ζωής.  Ο άνθρωπος βρέθηκε αιχμάλωτος της τεχνολογίας του και μετατρέπεται σταδιακά σε ένα άβουλο πιόνι, υποταγμένο στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων, που τον θέλουν θύμα ανήλεης παρακολούθησης της κάθε κίνησής του, όχι μόνο από το κράτος της χώρας του, αλλά από άγνωστα σ’ αυτόν υπερεθνικά κέντρα με ανεξέλεγκτη εξουσία!

Καθώς είναι αναμφισβήτητα αποδεδειγμένο ότι με τα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια για την ιδιωτική ζωή και την ακεραιότητα του κάθε πολίτη, ουσιαστικά με το να δεχθούμε μια ηλεκτρονική ταυτότητα οποιασδήποτε μορφής, νομιμοποιούμε την ασυδοσία ενός αισχρού και επικίνδυνου συστήματος, το οποίο δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε ποιος συγκεντρώνει τα προσωπικά μας στοιχεία και για ποιο λόγο.  Σε κάθε επίθεση που μπορεί να δεχθούμε είτε από προσωπικό εχθρό, είτε από την ίδια την εξουσία (π.χ. με μια αλλοίωση των στοιχείων του ποινικού μας μητρώου), δεν θα γνωρίζουμε από ποιον κινδυνεύουμε και πώς μπορούμε να αμυνθούμε. Όσο κι αν πολλοί δεν θέλουν να βλέπουν το εφιαλτικό πρόσωπο της «προόδου», δυστυχώς είναι σαφές ότι οι ευεργεσίες της ηλεκτρονικής εξέλιξης χρησιμοποιούνται για να αποδυναμωθεί ο πολίτης…

ΟΙ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ «ΚΑΡΤΑΣ ΠΟΛΙΤΗ»
Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι νομοθετικά δεν υπάρχει δέσμευση σχετικά με τον τρόπο που θα δοθεί ο ΕΚΑΜ.  Προκειμένου δηλαδή, να αποδεχθούν οι πολίτες το πρωτοφανές φακέλωμα, να παραδώσουν προς επεξεργασία το ηλεκτρονικό προφίλ τους με άγνωστο σ’ αυτούς μέγεθος και περιεχόμενο, μπορεί ακόμη και να μη χρησιμοποιήσουν το 666 σε πρώτη φάση.  Όμως, όπως θα δούμε, κάθε τέτοιο ενδεχόμενο δεν πρέπει να μας καθησυχάσει καθόλου!
Από το 2001 και μετά, κάποιες ασιατικές χώρες (Ταϋλάνδη, Σιγκαπούρη, Μαλαισία και η πολυπληθής Κίνα) άρχισαν με Εθνικό νόμο να εφοδιάζουν τους πολίτες τους με μια ηλεκτρονική κάρτα-ταυτότητα που περιέχει μικροτσίπ για την αποθήκευση προσωπικών δεδομένων. Στην ίδια κατεύθυνση προσανατολίζονται η Ινδία, η Νότια Αφρική, η «ορθόδοξη» Ρωσία και, βέβαια, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει ήδη εγκαταστήσει την υποδομή για έκδοση μιας ηλεκτρονικής κάρτας-ταυτότητας για κάθε Ευρωπαίο πολίτη.

Οι ευρωπαϊκές λεγόμενες «κάρτες πολίτη», εφοδιασμένες με μικροτσίπς, θα εντοπίζονται από τον δορυφόρο «Γαλιλαίος», ο οποίος θα φωτογραφίζει και θα βιντεοσκοπεί τις κινήσεις κάθε Ευρωπαίου πολίτη με ακρίβεια ενός έως πέντε μέτρων.  Για να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο, χρειάζεται η ψήφιση νόμου από το κάθε κράτος, που θα υποχρεώσει τους πολίτες να φέρουν μαζί τους την ηλεκτρονική «κάρτα πολίτη» και βέβαια, πρακτικά, να αποδεχθούν και να παραλάβουν οι πολίτες αυτές τις κάρτες!

Η ανησυχία των Ευρωπαίων για τις κάρτες αυτές είναι έκδηλη. Ήδη οι Βρετανοί, οι Γερμανοί, και οι Ρουμάνοι αρνήθηκαν να τις παραλάβουν, μετά από έντονες αντιδράσεις ειδικών και τις προειδοποιήσεις των χάκερς, που απέδειξαν τηλεοπτικά πόσο εύκολα γίνεται εκβιάσιμος ο κάτοχος της κάρτας που εκτίθεται στο διάτρητο σύστημά της.  Μάλιστα το Ρουμανικό κράτος οπισθοχώρησε μετά την σθεναρή άρνηση που προβάλλει η Σύνοδος της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, τα ΜΜΕ στην Ελλάδα προκλητικά υποβαθμίζουν τις αντιδράσεις ανησυχίας του λαού και το μέγεθος του κινδύνου. Οι Έλληνες σαν πειραματόζωα πιέζονται από τις ξένες δυνάμεις κατοχής του «Μνημονίου» να παραλάβουν «κάρτες πολίτη» για να μην πτωχεύσει η χώρα (!), ενώ το κράτος μας δελεάζει με φοροαπαλλαγές και άλλες παραπλανητικές υποσχέσεις. Η κάρτα αυτή, λένε, θα μας βγάλει από την «κρίση» πατάσσοντας την φοροδιαφυγή.  Το επιχείρημα είναι δολιότατο και ψευδαίστατο, δεδομένης της απόλυτης εξάρτησης της χώρας μας από τους τραπεζίτες-δανειστές της!  Εκείνοι ανεβάζουν τοκογλυφικά το χρέος μας σε απίθανα ύψη, από εκείνους και μόνο πλέον εξαρτάται η οικονομική μας κατάσταση. 

Με την απειλή της τέλειας πτώχευσης (που θσ σήμαινε όμως και παραγραφή του χρέους), μας αναγκάζουν σε «ελεγχόμενη πτώχευση», δηλαδή να δουλεύουμε αιωνίως για ένα χρέος που ποτέ δεν ξεχρεώνεται. Η «εξυπηρέτηση» που υπόσχονται με τις «κάρτες πολίτη», δεν είναι δική μας εξυπηρέτηση αλλά δική τους! Μας βλέπουν μόνο σαν καταναλωτές και σαν φθηνό εργατικό δυναμικό. Ελέγχουν την εργασία, την ασφάλιση, τον μισθό και επιθυμούν να γνωρίζουν και να ελέγχουν κάθε κίνησή μας, από τις καθημερινές μας αγορές και συνήθειες μέχρι τις πολιτικές, τις ιδεολογικές, τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις.  Θα τους το επιτρέψουμε; ΟΧΙ βέβαια!!!Θ
[Συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος]

ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΣΥ τ.66
ΙΑΝ. -ΜΑΡΤ. 2011
ΤΡΙΚΟΡΦΟ ΦΩΚΙΔΟΣ


ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/06/666.html#ixzz1Q2obm8IV

Τι μας εμποδίζει να γνωρίσουμε το Θεό


Άγ.Σιλουανός Αθωνίτης
Η απιστία προέρχεται από την υπερηφάνεια. Ο υπερήφανος ισχυρίζεται πως θα γνωρίσει τα πάντα με το νου του και την επιστήμη, αλλά η γνώση του Θεού παραμένει ανέφικτη γι’ αυτόν, γιατί ο Θεός γνωρίζεται μόνο με την αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος.

Ο Κύριος αποκαλύπτεται στις ταπεινές ψυχές. Σ’ αυτές δείχνει τα έργα Του, που είναι ακατάληπτα για το νου μας. Με τον φυσικό μας νου μπορούμε να γνωρίσουμε μόνο τα γήινα πράγματα, κι αυτά μερικώς, ενώ ο Θεός και όλα τα ουράνια γνωρίζονται με το Άγιο Πνεύμα.

Μερικοί μοχθούν σ’ όλη τους τη ζωή για να μάθουν τι υπάρχει στον ήλιο ή στη σελήνη ή κάτι παρόμοιο, αλλ’ αυτά δεν ωφελούν την ψυχή. Άν όμως προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, τότε θα βλέπαμε στην ψυχή του αμαρτωλού σκοτάδι και κόλαση. Και είναι ωφέλιμο να το ξέρουμε, γιατί θα είμαστε αιώνια είτε στη βασιλεία είτε στην κόλαση.


ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/06/blog-post_7025.html#ixzz1Q2nIA914

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!

  « Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...