Σκανδαλισμὸς

Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ἰωάννη:

-Ἂν κάνω μία δουλειὰ μὲ τρόπο ποὺ θεωρῶ σωστό, καὶ κάποιος, χωρὶς νὰ ἔχει δίκιο, μοῦ λέει νὰ τὴν κάνω ἀλλιῶς, πρέπει νὰ τοῦ δώσω ἐξηγήσεις, ἢ νὰ σωπάσω, ἀποφεύγοντας ἔτσι τὴν κενοδοξία;

-Ἂν δὲν εἶναι ἀπαραίτητες οἱ ἐξηγήσεις, σώπασε, ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας. Ἂν ὅμως ἡ ὑπόθεση σκανδαλίζει τὸν ἀδελφό σου, πολέμησε τὴν κενοδοξία, (ἐξήγησέ του πῶς ἔχει τὸ πράγμα) καὶ ἀνάπαυσε τὸν.

-Ἂν κάνω κάτι ἠθικὰ ἀδιάφορο, ρώτησε ὁ ἀδελφός, ποὺ δὲν περιέχει δηλαδὴ στοιχεῖο ἁμαρτίας, καὶ ξέρω πῶς, ἂν μὲ δεῖ ἕνας ἀδελφός, θὰ σκανδαλιστεῖ ἐναντίον μου, γι’ αὐτὸ τὸ κρύβω ἀπὸ κενοδοξία – ἐπειδὴ ντρέπομαι ἂν μὲ δεῖ- ὀφείλω ἄραγε νὰ μὴν τὸ κρύψω γιὰ νὰ μὴ νικηθῶ ἀπὸ τὴν κενοδοξία, ἢ νὰ τὸ κρύψω γιὰ νὰ μὴν προκαλέσω τὸ σκάνδαλο; Ἂν πάλι δὲν ξέρω μὲ βεβαιότητα ὅτι ὁ ἀδελφὸς σκανδαλίζεται ἀλλ’ ἁπλῶς τὸ ὑποθέτω, τί νὰ κάνω;...

-Ἂν ἡ καρδιά σου, ἀπάντησε ὁ γέροντας, σὲ πληροφορεῖ ὅτι σκανδαλίζεται ὁ ἀδελφός σου, σκέπασε τὸ πράγμα καὶ μὴν τὸν βάλεις σὲ λογισμούς. Ἂν πάλι δὲν εἶσαι βέβαιος γι’ αὐτό, ἀλλὰ μόνο τὸ ὑποθέτεις, μὴ νοιάζεσαι.

-Ἂν πῶ σὲ κάποιον ἕναν πειραχτικὸ λόγο καὶ δὲν τὸν καταλάβει, τί εἶναι καλύτερα, νὰ τοῦ ζητήσω συγγνώμη, ἢ νὰ σωπάσω καὶ νὰ μὴν τοῦ δημιουργήσω λογισμούς;

-Ἂν ὁ ἀδελφὸς δὲν καταλάβει ὅτι τὸν πείραξες, σώπα καὶ μὴν τοῦ προξενήσεις ταραχή. Φρόντισε ὅμως νὰ μετανοήσεις ἐνώπιόν του Θεοῦ γι’ αὐτό.

-Πές μου, πάτερ, ρώτησε πάλι ὁ ἀδελφός, τί λογὴς εἶναι ἡ ἐλευθερία στὴν καθημερινὴ ζωὴ καὶ πῶς πρέπει νὰ τὴ χρησιμοποιοῦμε;

-Ἐλευθερία εἶναι ἡ ἀλήθεια ποὺ λέγεται φανερά. Ἂν λ.χ. ἔχει κανεὶς ἀνάγκη ἀπὸ τροφὴ ἢ ἔνδυμα ἢ ὁποιοδήποτε ἄλλο πράγμα, ὀφείλει νὰ τὸ λέει καθαρὰ σ’ ἐκεῖνον ποὺ μπορεῖ νὰ τοῦ δώσει. Γιατί δὲν πρέπει νὰ κάνουμε χρήση αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας μὲ τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀλλὰ μόνο μὲ πρόσωπα ποὺ εἶναι ἱκανὰ νὰ τὴ δεχθοῦν χωρὶς νὰ σκανδαλιστοῦν.

Ὅποιος ἔχει διάκριση, οἰκοδομεῖται καὶ χαίρεται μ’ αὐτὴ τὴν ἐλευθερία, ἐνῶ ὅποιος δὲν ἔχει, σκανδαλίζεται. Καὶ πρέπει αὐτὸς ποὺ τὴ χρησιμοποιεῖ, νὰ μὴν τὸ κάνει ἐμπαθώς, γιὰ τὴν ἱκανοποίηση δηλαδὴ τοῦ πάθους ποὺ τὸν ἐνοχλεῖ, ἀλλὰ γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ἀνάγκης. Ἂν λοιπὸν οὔτε πρόσωπο σκανδαλίζεται οὔτε πάθος ὑποβόσκει, τότε μπορεῖ νὰ γίνει χρήση τῆς ἐλευθερίας.

Ἂν ὅμως κάποιος σκανδαλίζεται ἀπὸ τὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας μας, πρέπει νὰ ἀσκοῦμε οἰκονομία καὶ νὰ μὴν τὴ χρησιμοποιοῦμε ἀπρόσεκτα. Ἔρχεσαι, γιὰ παράδειγμα, ἀπὸ κοπιαστικὴ ἐργασία πεινασμένος, καὶ θέλεις νὰ φᾶς νωρίτερα ἀπὸ τὴν καθορισμένη ὥρα. Ἕνας ἄλλος ὅμως σὲ ἀκούει νὰ τὸ λὲς ἢ σὲ βλέπει νὰ τὸ κάνεις, καὶ σκανδαλίζεται. Ἢ ζητᾶς κάποιο πράγμα, καὶ δὲν οἰκοδομεῖται ὁ ἀδελφὸς ποὺ σὲ ἀκούει. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις θὰ πρέπει νὰ ἀπευθυνθεῖς ἰδιαιτέρως γιὰ τὸ πράγμα ποὺ ζητᾶς σ’ ἐκεῖνον ποὺ εἶναι σὲ θέση νὰ σοὺ τὸ δώσει, ὥστε νὰ φυλαχθεῖ ἔτσι ἀβλαβὴς ὁ λογισμὸς τοῦ ἀδελφοῦ. Καθὼς λοιπὸν εἴπαμε, εἶναι καλὴ ἡ ἐλευθερία, ὅταν ὅμως χρησιμοποιεῖται μὲ φόβο Θεοῦ.

Αὐτὴ τὴν ἐλευθερία τὴν καταστρέφεις μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο: Ἂν χρειάζεσαι ἕνα πράγμα καὶ δὲν ἀπευθυνθεῖς σ’ ἐκεῖνον ποὺ μπορεῖ νὰ σοὺ τὸ δώσει, περιμένοντας νὰ τὸ κάνει μόνος του. Καὶ συμβαίνει νὰ μὴ γνωρίζει τί χρειάζεσαι, ἢ νὰ γνωρίζει ἀλλὰ νὰ τὸ ξεχάσει, ἢ καὶ ν’ ἀδιαφορεῖ σκόπιμα, γιὰ νὰ δοκιμάσει ἂν ἔχεις ὑπομονή. Τότε ἐσὺ ἀρχίζεις νὰ βαρυγκωμᾶς ἐναντίον του, νὰ σκανδαλίζεσαι καὶ ν’ ἁμαρτάνεις. Ἂν ὅμως κάνεις χρήση τῆς ἐλευθερίας σου καὶ τοῦ ζητήσεις ξεκάθαρα ὅ,τι θέλεις, τίποτε ἀπ’ αὐτὰ δὲ γίνεται. Προετοιμάσου πάντως ψυχικά, ὥστε, ἂν μετὰ τὴν αἴτησή σου δὲν πάρεις αὐτὸ ποὺ ζητᾶς, νὰ μὴ λυπηθεῖς ἢ σκανδαλιστεῖς ἢ γογγύσεις. Ἀπεναντίας, νὰ πεῖς μὲ τὸ λογισμό σου: «Ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ μὴ μοῦ τὸ δώσει, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ ἢ δὲν εἶμαι ἄξιος ἢ δὲ μὲ συμφέρει». Καὶ πρόσεχε μὴν τυχόν, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴν προηγούμενη ἀποτυχία, σταματήσεις τὴν καλὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας σου ἀπέναντι στὸν ἀδελφὸ ἐκεῖνο, καὶ δὲν τοῦ ξαναζητήσεις τίποτε. Ἀντίθετα, ὅταν χρειαστεῖς ὁτιδήποτε, ξαναζήτησέ του, παραμένοντας ὅμως πάντοτε, ὅπως εἶπα, ἀτάραχος σὲ περίπτωση ἀποτυχίας.

Ὅμοια, ἂν κανεὶς σὲ ρωτήσει ἀπὸ μόνος του γιὰ πράγμα ποὺ χρειάζεσαι, πὲς τοῦ τὴν ἀλήθεια. Καὶ ἂν ξαφνιαστεῖς καὶ πεῖς «δὲν τὸ χρειάζομαι», μὴν ντραπεῖς νὰ ἐπανέλθεις στὸ θέμα καὶ νὰ τοῦ πεῖς: «συγχώρεσε μέ, ἀλλά μου ξέφυγε καὶ σοὺ εἶπα κατὰ λάθος ὅτι δὲν τὸ χρειάζομαι. Στὴν πραγματικότητα ἔχω ἀνάγκη νὰ τὸ πάρω».

Τότε ὁ ἀδελφὸς ρώτησε:

-Καὶ ὅταν δὲν ἔχω ἐσωτερικὴ πληροφορία, ἀλλὰ ἀμφιβάλλω γιὰ τὸ ἂν σκανδαλίζεται ἢ ὄχι κάποιο πρόσωπο μὲ μία τέτοια ἐλευθερία, τί νὰ κάνω;

Μπορεῖς νὰ τὸν δοκιμάσεις, ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας, ἂν σκανδαλίζεται ἢ ὄχι. Ἂν λ.χ. χρειάζεσαι φαγητό, μὴν τοῦ πεῖς «δῶσε μου νὰ φάω», ἀλλὰ πές του: «Εἶμαι πεινασμένος γι’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν αἰτία». Ὅταν θὰ σ’ ἀκούσει ἐκεῖνος, θὰ ἐκδηλωθεῖ μὲ κάποιον τρόπο, κι ἔτσι θὰ ἀντιληφθεῖς τὴ διάθεσή του, κατὰ πόσο σκανδαλίζεται ἢ ὄχι.

Βίβλος Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου

Άνθρωπος που δεν δέχεται συμβουλή είναι εχθρός του εαυτού του.(Μ.Βασίλειος)

Διδάγματα Μεγάλου Βασιλείου Άνθρωπος που δεν δέχεται συμβουλή είναι εχθρός του εαυτού του. Ο ασυμβούλευτος άνθρωπος, είναι ακυβέρνητο πλοίο. Είναι ντροπή, τις βλαβερές τροφές να τις αποφεύγουμε και τα βιβλία, που τρέφουν την ψυχή μας, να μην τα διαλέγουμε. Όχι μόνο η φωνή ή το βλέμμα δείχνει το είδος της ψυχής, όπως στον καθρέφτη, αλλά κι ο στολισμός του ανθρώπου και το γέλιο, και το βήμα του ποδιού αναγγέλλει γι' αυτόν. Ο χρυσός είναι η αγχόνη των ψυχών, το αγκίστρι του θανάτου, το δόλωμα της αμαρτίας. Ενώ η φιλία του κόσμου μαραίνεται, όπως τα ανοιξιάτικα λουλούδια, η χριστιανική φιλία είναι τόσο αγνή όσο και μόνιμη. Μη θαυμάσεις κάτι, που δεν παραμένει και μη παραβλέψεις αυτό που μένει (Αγ. Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός) Καλύτερα είναι ο άνθρωπος να μη ξέρει πολλά γράμματα, και με την αγάπη να βρίσκεται κοντά στο Θεό, παρά να θαρρεί τον εαυτό του σοφό και να αποδεικνύεται υβριστής του Κυρίου (Αγ. Ειρηναίος ο Λουγδούνου) Η αρετή είναι η φυσική υγεία της ψυχής. Τα πάθη είναι ασθένειες που αφαιρούν την υγεία της ψυχής. Να προφυλάγεσαι από τα μικρά σφάλματα για να μην πέσεις σε μεγαλύτερα. Όταν νιώσεις μέσα σου τη χαρά του Αγίου Πνεύματος, οι στενοχώριες και οι θλίψεις αυτής της ζωής, γίνονται γλυκύτερες από το μέλι. Εάν φυλάξεις τη γλώσσα σου, εισέρχεσαι στη χαρά του Αγίου Πνεύματος. Εάν δεν έχεις καθαρή καρδιά, έχε τουλάχιστον καθαρό στόμα! Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Η μεγάλη καλοπέραση γεννά πάθη και αρρώστιες, ενώ η κοπιαστική εργασία προσωρινά φέρνει κούραση, ύστερα όμως από την κούραση φέρνει υγεία και δύναμη. Εάν αγαπήσεις την ησυχία, θα διασχίσεις το ταξίδι σου στο πέλαγος της ζωής με γαλήνη. Εάν δεν βάλει προηγουμένως ο άνθρωπος τις αμαρτίες του μπροστά στα μάτια του, δεν είναι δυνατόν να ησυχάσει σε κανέναν τόπο (Αββά Ποιμένος). Άνθρωπος που διδάσκει, αλλά δεν εκτελεί όσα διδάσκει, είναι όμοιος με βρύση. Διότι ποτίζει και πλύνει όλους, αλλά δεν μπορεί να καθαρίσει τον εαυτό της. Τη στιγμή που ο άνθρωπος πέφτει σε σφάλμα και πει «ήμαρτον», αμέσως παύει να έχει ενοχή. Η πονηρία δεν αναιρεί καθόλου την πονηρία, αλλά εάν σε κακοποιήσει κανείς ευεργέτησέ τον, ώστε με την αγαθοποιΐα να αναιρέσεις την πονηρία

Βασίλειος Μπισμπάρδης, Πορεία και εξέλιξη της αθεΐας στο πέρασμα των αιώνων

ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Βασιλείου Μπισμπάρδη, ἁγιογράφου

Στήν πορεία τῆς ἱστορίας τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀμφισβητήθηκε ὅσο κανένα ἄλλο. Ἡ ἀμφισβήτηση ξεκινᾶ ἀπό τήν ἄρνηση τῆς ἱστορικῆς ὕπαρξής του καί φτάνει ὥς τήν μή παραδοχή τῆς διπλῆς φύσης του, δηλαδή τῆς θείας φύσης!

Ἕως τόν IZ΄ αἰώνα ἡ λέξη «ΑΘΕΟΣ» θά λέγαμε πώς δέν ὑφίστατο κἄν! Ἡ συστηματική καί στρατευμένη ἀθεΐα ξεκίνησε τότε. Λίγο πρίν ἀπό τήν Γαλλική Ἐπανάσταση, πού θά καθιερώσει σέ μεγάλο βαθμό ἀθεϊστικές θέσεις, κάνουν τήν ἐμφάνισή τους οἱ τρεῖς μεγάλοι ἀκραῖοι φιλόσοφοι! α) Βολταῖρος, β) Ζάν Ζάκ Ρουσώ, γ) Ντενί Ντιντερό. Καί οἱ τρεῖς βλέπουν στό πρόσωπο τῆς (καθολικῆς πάντα) Ἐκκλησίας τήν τυραννία, τήν ὑποκρισία καί φυσικά τήν προσπάθεια χειραγώγησης τῶν μαζῶν!!! Μέσῳ αὐτῶν λοιπόν ξεκινᾶ ἡ συστηματική προσπάθεια καταπολέμησης τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά καί τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστιανισμοῦ!!!

Θά ἦταν καλό νά προσπαθήσουμε νά προσεγγίσουμε τό φαινόμενο τῆς ἀθεΐας σέ συνδυασμό μέ τό φαινόμενο τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ στό πέρασμα τῶν αἰώνων. Ἡ ἀμφισβήτηση αὐτή προαναγγέλθηκε ἀπό πολύ νωρίς, ἀπό τόν ἅγιο Συμεών, ὅταν ὁ Κύριος ἦταν μόλις λίγων ἡμερῶν.«ἰδού οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Δέν ἀμφισβητήθηκε ὅμως μόνο ἡ ταυτότητά Του ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ ἱστορική Του ὕπαρξη.

Στή συνέχεια θά κάνουμε μία σύντομη ἀναφορά στίς δύο «Ὑποθέσεις» ἀμφισβήτησης τοῦ Χριστοῦ, πού ἀποτέλεσαν τή βάση τῶν μετέπειτα ἀθεϊστικῶν θεωριῶν.

Α) Κριτική ὑπόθεση.

Ἀφορᾶ στή θεωρία πού ὑπερασπίζεται τήν ἱστορικότητα τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ, πού ὅμως Τόν θέτει, ναί μέν ὡς ὑπαρκτό στήν ἱστορία Πρόσωπο, χωρίς ὅμως καμμία ὑπερφυσική διάσταση στίς κινήσεις καί ἐνέργειές Του. Μέ λίγα λόγια ὁ Χριστός ἦταν ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος πού δίδαξε κάποια ὡραῖα πράγματα καί στή συνέχεια θεοποιήθηκε ἀπό τούς ὁπαδούς Του. (Ἄποψη εὐρύτατα διαδεδομένη στίς μέρες μας).

Β) Μυθολογική ὑπόθεση

Ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Ἰησοῦς δέν ὑπῆρξε ποτέ στήν πραγματικότητα καί ὅτι εἶναι καθαρά ἕνα «κατασκεύασμα» τῶν κατοπινῶν ἱδρυτῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ !!! Κυριότερος ἐκπρόσωπος ἦταν ὁ David Strauss! (Ἄποψη καθαρά ἀνόητη, πού ὅμως ἔχει ἀρκετή ἀπήχηση ἀκόμα καί στίς μέρες μας).

Ἀπό τίς δύο αὐτές ὑποθέσεις θά προκύψουν στήν πορεία τοῦ χρόνου δεκάδες παραλαγές, οἱ ὁποῖες θά ἀποτελέσουν τίς μελλοντικές ἀθεϊστικές θεωρίες καί ἀπόψεις!

Μετά τή σύντομη ἀναφορά σέ θεωρίες πού ἐνέπνευσαν ἄθεους συγγραφεῖς καί στοχαστές, θά περάσουμε δειλά-δειλά στήν προσπάθεια ἀποκατάστασης τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δοκιμάζοντας παράλληλα νά τοποθετήσουμε τά πράγματα στή σωστή ἱστορική τους κατάταξη. Ὅπως διαβάζουμε στό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιον, ἡ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ τοποθετεῖται σέ συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ἀναφέρεται ὁ Καίσαρας Αὔγουστος καί ὁ ἡγεμόνας τῆς Συρίας Κυρήνιος. Ἐπίσης σέ ἄλλο σημεῖο, στή βάπτιση, διαβάζουμε: «Ἐν ἔτει δὲ πεντεκαιδεκάτῳ τῆς ἡγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος ἡγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου τῆς Ἰουδαίας καὶ τετραρχοῦντος τῆς Γαλιλαίας Ἡρῴδου Φιλίππου δὲ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ τετραρχοῦντος, τῆς Ἰτουραίας καὶ Τραχωνίτιδος χώρας καὶ Λυσανίου τῆς Ἀβιληνῆς τετραρχοῦντος». Ὅλα τά παραπάνω πρόσωπα εἶναι χωρίς ἀμφιβολία ὑπαρκτά, ὁπότε ἡ εὐαγγελική διήγηση ἔχει χωρίς ἀμφιβολία, σωστές βάσεις!

Τό ἑπόμενο βῆμα στήν προσπάθεια αὐτή θά εἶναι ἡ ἀναφορά σέ ἱστορικούς συγγραφεῖς τῆς ἐποχῆς. Οἱ τρεῖς ρωμαῖοι ἱστορικοί Σουητώνιος, Πλίνιος καί Τάκιτος ἀναφέρουν στά γραπτά τους τόν Ἰησοῦ μιλώντας εἴτε γιά τόν ἴδιο εἴτε γιά τούς ὁπαδούς Του, πού ἀποκαλοῦνται χριστιανοί. Ἀκόμη καί ὁ Φλάβιος Ἰώσηπος, ἑβραῖος ἱστορικός τῆς ἐποχῆς, μιλᾶ καί αὐτός γιά τόν Χριστό καί τούς «ὁπαδούς» Του. Ἀναφορές στόν Ἰησοῦ ἔχουμε ἐπίσης ἀπό τόν Σαμαρείτη Θαλλό καί τόν Σύρο στωικό φιλόσοφο Mara Bar Serapion! Ὅλοι οἱ παραπάνω ἔζησαν καί ἔγραψαν λίγο μετά τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ὁπότε ἡ μαρτυρία τους εἶναι ἐξαιρετικά ἀξιόπιστη!

Συνοψίζοντας ὅλα τά παραπάνω θά μπορούσαμε νά καταλήξουμε στό συμπέρασμα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ΥΠΗΡΞΕ!!! Ὅμως σκοπός τῆς ἀναζήτησης αὐτῆς δέν εἶναι μόνο ἄν ὁ Χριστός ὑπῆρξε, ἀλλά ἄν ήταν Θεός καί ενανθρώπησε. Πρῶτος ὁ ἀπόστολος Παῦλος θά χαρακτηρίσει «μωρία» τήν ὅποια θεωρία ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ στό πρόσωπο ἑνός ἀνθρώπου, ἀλλά καί πολλοί σύχρονοι ὀρθολογιστές μελετητές θεωροῦν ἀνόητη ὁποιαδήποτε τέτοια ἐκδοχή περί «θεανθρωπίας».

Ὁ Ἰησοῦς φέρεται νά εἶχε κάνει πολλά θαύματα (σημεῖα). Τό συνταρακτικότερο ἀπ ὅλα ὅμως ἦταν φυσικά ἡ ἴδια Του ἡ Ἀνάσταση!!! Ποιός μπορεῖ τελικά νά μᾶς πεῖ μέ βεβαιότητα τί συνέβη τό φοβερό ἐκεῖνο πρωινό τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 30 περίπου μ.Χ.; Μήπως οἱ μαθητές ἔκλεψαν τό σῶμα τοῦ Κυρίου τους μέ σκοπό νά διαδώσουν ὅτι ἀναστήθηκε; Πρᾶγμα ἐντελῶς ἀδύνατο, διότι φαίνεται ξεκάθαρα πώς ὁ Πέτρος καί οἱ ὑπόλοιποι πίστευαν ἀκράδαντα στό θαῦμα τῆς Ἀνάστασης καί ἦταν πρόθυμοι νά πεθάνουν κάθε στιγμή γι’ αὐτό! Μήπως ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν πραγματικά νεκρός ὅταν ἀποκαθηλώθηκε; (νεκροφάνεια, ὅπως ὑποστηρίζουν κάποιοι). Ἀδύνατο, γιατί πώς θά μποροῦσε κάποιος μέ πληγές σέ ὅλο τό σῶμα νά περπατήσει μεγάλες ἀποστάσεις ὅπως τήν πορεία πρός Ἐμμαούς κ.ἄ. Ἡ Ἀνάσταση ἦταν γεγονός πέρα ὥς πέρα ἀληθινό καί ἔδωσε στούς φοβισμένους ψαράδες τή δύναμη νά ὀργανώσουν τή δράση τους καί νά φέρουν εἰς πέρας τό δύσκολο ἔργο τῆς διάδοσης τοῦ Εὐαγγελίου στά πέρατα τῆς οἰκουμένης!!!

Τελικά ἀπ’ ὅτι φαίνεται ἡ μόνη ἀσφαλής ἀλλά καί ὀρθή ὁδός πού μποροῦμε νά ἀκολουθήσουμε γιά νά λύσουμε τό μεγάλο αὐτό ζήτημα, εἶναι ἡ ὁδός τῆς πίστης! Μόνο διά τῆς ὁδοῦ τῆς ἁπλῆς πίστης καί φυσικά τοῦ μυστηριακοῦ βιώματος, θά μπορέσουμε τελικά νά προσεγγίσουμε τόν Θεό καί νά κοινωνήσουμε μαζί Του!

Καλούμαστε λοιπόν νά ἀπαντήσουμε στό μέγα ἐρώτημα: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;» ποῦ ἔθεσε ὁ ἴδιος πρίν ἀπό τόσα χρόνια καί ὡς ἄλλοι υἱοί Ἰωνᾶ νά φωνάξουμε «Σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Ἀμήν!!!

Βιβλιογραφία

ALISTER Mc GRATH, Τό Λυκόφως τοῦ Ἀθεϊσμοῦ, ἐκδόσεις ΟΥΡΑΝΟΣ , Ἀθήνα 2008

VITTORIO MESSORI, Ὑπόθεση Ἰησοῦς, ἐκδόσεις ΠΟΡΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ, Ἀθήνα 1980

ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ