Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Κυριακή, Ιουλίου 29, 2012

Να επιστρέψετε στα χωριά σας για να έχετε αυτονομία, έρχονται δύσκολα χρόνια



Η συνέντευξη του πατέρα Νεκτάριου, που ακολουθεί, δόθηκε στην εφημερίδα "Ελεύθερη Ώρα" και δημοσιεύθηκε στις 26 Μαρτίου του 2011. Και όμως, είναι τόσο επίκαιρη, που ο αναγνώστης μπορεί να σκεφθεί πως αυτή η συνέντευξη έγινε μόλις χθες. Ο πατέρας Νεκτάριος δεν προσπαθεί να εκφοβίσει τους Έλληνες πολίτες, αλλά προσπαθεί να τους προετοιμάσει για τα όσα "έρχονται" από τη Νέα Τάξη, η οποία με επιμέλεια σχεδίασε και εκτελεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο υποδούλωσης των λαών. Ποιός και γιατί θέλει να υποδουλώσει όλους τους ανθρώπους του πλανήτη; Για τον πατέρα Νεκτάριο είναι το πνεύμα του Αντίχριστου που επιχειρεί να απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό, από την ηθική και από όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν και διαφοροποιούν τον άνθρωπο από τα κτήνη. Η στέρηση της ελευθερίας, ο απόλυτος έλεγχος και η επιβολή ενός τρόπου ζωής όπως την επιθυμεί η Νέα Τάξη, αλλά και οι απειλές που εκπορεύονται από αυτήν, στοχεύουν στην μετατροπή του ανθρώπου σε πειθήνιο όργανο και σκλάβο. Και αφού ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο, εκείνος που θέλει να του στερήσει το Θεϊκό αγαθό, είναι ο Αντίχριστος και οι ακόλουθοί του.





Από πότε ασχολείσθε π. Νεκτάριε με το θέμα του Αντιχρίστου;

Με το θέμα του Αντιχρίστου ασχολούμαι από το 1983, τότε ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου σε μεγάλη αίθουσα των Αθηνών πραγματοποιήσαμε ομιλία με τον τίτλο «Ο Αντίχριστος έρχεται». Εντελώς παράδοξα η Χάρις του Θεού θέλησε η ομιλία αυτή να κυκλοφορήσει σε χιλιάδες κασσέτες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να με καλούν σε όλα τα μέρη της Ελλάδος και του εξωτερικού για να επαναλαμβάνω την συγκεκριμένη ομιλία.

Το 1984 εκδόσαμε και σχετικό βιβλίο με τον τίτλο «Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας», το οποίον κυκλοφόρησε σε 200.000 αντίτυπα. Η Θεία Πρόνοια πιστεύουμε ότι φρόντισε δι᾽ αυτού του τρόπου να ενημερωθεί ο Ορθόδοξος Ελληνικός λαός για τα επερχόμενα δεινά που θα ερχόντουσαν σε λίγα χρόνια.
Το 1986 και ως σήμερα συμμετέχουμε δυναμικά μαζί με άλλους φορείς σε εκδηλώσεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας κατά των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και σήμερα εναντίον της Κάρτας του Πολίτη.

Φοβόσαστε την Κάρτα του Πολίτη και το 666;

Ως Έλληνες πολίτες και ορθόδοξοι χριστιανοί δηλώνουμε ότι, δεν φοβόμαστε καμία ηλεκτρονική κάρτα, κανένα ηλεκτρονικό φακέλωμα, κανένα χάραγμα, κανένα 666, κανέναν Αντίχριστο, διότι έχουμε καθημερινά στην καρδιά μας τον Χριστό και είμαστε χαραγμένοι την ημέρα της βαπτίσεώς μας με το σημείο του Σταυρού. Άρα χωρίς τη θέλησή μας και τη σύμφωνη γνώμη μας, ο,τι και να μας κάνουν δεν μπορεί να μας βλάψει, αφού δεν θα έχει την δική μας συγκατάθεση.

Όμως, εμείς λέμε ΟΧΙ στην κάρτα του πολίτη διότι:

Η Αγία Γραφή προ 2000 ετών, μας προειδοποίησε ότι θα έλθει εποχή που θα αλλάξει ο τρόπος του οικονομικού συστήματος και των συναλλαγών και θα γίνονται όλα με έναν διαφορετικό τρόπο, τον οποίον ο χριστιανός κατά την Αγία Γραφή, δεν πρέπει να αποδεχθεί. Δια να αναγνωρίσουν οι χριστιανοί ποιά εποχή θα είναι αυτή, η Αγία Γραφή μας τόνισε ότι ο διαφορετικός αυτός τρόπος συναλλαγής χρημάτων, θα χρησιμοποιεί ως κωδικό το νούμερο 666 (Αποκ. κεφ. ιγ´). Σήμερα ζούμε σ᾽ αυτήν την εποχή. Όλοι γνωρίζουν ότι η παγκόσμια ηλεκτρονική διακυβέρνηση, όπως έχουν δηλώσει Υπουργοί και Βουλευτές, χωρίς το 666 δεν λειτουργεί (βλέπε περιοδ. «Ορθόδοξη Μαρτυρία» τ. 107). Εμείς όχι από φόβο, αλλά κάνοντας υπακοή στην Αγία Γραφή και στην Ορθόδοξη πίστη μας, δεν αποδεχόμεθα με τη θέλησή μας, την κάρτα του πολίτη που είναι το κλειδί για να ανοίξει η ηλεκτρονική διακυβέρνηση και να γίνουμε με τον τρόπο αυτό πολίτες της παγκόσμιας διακυβέρνησης της Νέας Τάξης Πραγμάτων που αρχηγό της θα έχει τελικά τον Αντίχριστο. Όπως δεν θα δεχόμασταν να γίνουμε συμμέτοχοι με τη θέλησή μας σε ο,τιδήποτε θα προωθούσε οποιαδήποτε αμαρτία η κακό δια τον συνάνθρωπό μας, διότι αυτό θα ήταν πτώση του χριστιανού, έτσι δεν συμμετέχουμε στην προώθηση και στη δημιουργία του Κράτους του Αντιχρίστου, διότι αποτελεί πτώση, αφού η Γραφή μας λέγει να μείνουμε έξω από το σύστημα αυτό.

Η κάρτα του πολίτη βασίζεται στη Συνθήκη του Σένγκεν, που σημαίνει ότι η κάρτα αυτή θα είναι: Ταυτότητα, Βιβλιάριο τραπέζης, βιβλιάριο υγείας, άδεια οδήγησης, φοροκάρτα, διαβατήριο κτλ. Άρα κάθε κίνησή σου θα ελέγχεται, από το τι τρως (νηστεύεις;), τι βιβλία αγοράζεις (χριστιανικά, πολιτικά κτλ.), προς τα που καθημερινά κινείσαι κτλ. Εάν είχε ο Χίτλερ σε ηλεκτρονική μορφή όλα αυτά τα στοιχεία των πολιτών της Ευρώπης που δημιουργούν το πραγματικό προφίλ σου, σκεφθήκατε πόσο εύκολο θα του ήταν μέσα σε μία νύχτα να συλλάβει και να εξοντώσει όλο το γένος των Εβραίων; Αυτό θα πάθουν οι χριστιανοί εάν πολιτογραφηθούν ως πολίτες με τη θέλησή τους, στο Κράτος του Αντιχρίστου.

Γιατί επιλέξατε την Πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθείτε κατά της κάρτας του πολίτη;

Η Πλατεία Συντάγματος ονομάστηκε έτσι, διότι οι πρόγονοί μας συγκεντρώθηκαν σ᾽ αυτήν την Πλατεία για να ζητήσουν από την τότε εξουσία ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία θα έπρεπε να κατοχυρωθούν και να είναι απαραβίαστα μέσα σε ένα Σύνταγμα. Δυστυχώς αυτά τα δικαιώματά μας κινδυνεύουν σήμερα από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση της οποία κλειδί είναι η Κάρτα του Πολίτη. Ξεκινά ένας ηλεκτρονικός φασισμός, μία ηλεκτρονική φυλακή, το Κράτος του Όργουελ ζωντανεύει σε όλο του το μεγαλείο. Τον άνθρωπο από πρόσωπο που τον έπλασε ο Θεός, η σημερινή Κυβέρνηση κατόπιν εντολών της Ευρώπης μετατρέπει το ανθρώπινο πρόσωπο σε νούμερο, σε έναν απλό αριθμό. Η Εκκλησία με το βάπτισμα μας έδωσε ονόματα Αγίων, η Νέα Τάξη Πραγμάτων μας θεωρεί ως πράγματα και αντικείμενα ενός μεγάλου Σούπερ Μάρκετ που ονομάζεται Γη, δι᾽αυτό και μας κωδικοποιεί, όπως κωδικοποιούνται τα τρόφιμα στα ράφια των καταστημάτων. Δεν βλέπετε ότι στην Ελλάδα τα πάντα αλλάζουν κατόπιν εντολών της Ευρώπης; Δεν βλέπετε ότι μας βάζουν σε Νέα Τάξη, νέα σειρά δηλαδή, διότι η παλιά τάξη και σειρά που είχαμε δεν τους αρέσει; Αυτό σημαίνει Νέα Τάξη Πραγμάτων και Νέα Εποχή. Όλα αλλάζουν και μάλιστα εις βάρος του ανθρώπου, των ελευθεριών του, των δικαιωμάτων του, των κοινωνικών παροχών του, και των εθνικών του κυριαρχικών δικαιωμάτων. Πόσο δίκιο είχε η τότε Πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα Μπενάκη που με την ομολογία της ενώπιον του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας μας προειδοποίησε για τα επερχόμενα δεινά που θα βρουν τη χώρα μας;

Τι πιστεύετε ότι κρύβεται πίσω από όλα αυτά;

Ακούστε, η αλήθεια είναι μία, είτε αρέσει στους άρχοντές μας είτε όχι. Για όλα αυτά φταίει το ότι ανήκουμε στη Δύση. Στην πραγματικότητα φταίνε όλοι οι πολιτικοί που εκχώρησαν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε ξένα κέντρα αποφάσεων υπογράφοντας άνευ όρων τις Συνθήκες Μάαστριχτ, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ και Σένγκεν. Όλα τα μέτρα που λαμβάνονται σήμερα δεν είναι λόγω του μνημονίου. Αιτία είναι οι ανωτέρω Συνθήκες τις οποίες αποδεχθήκαμε άνευ όρων για να εισέλθουμε στην ΕΟΚ. Ούτε έναν όρο, ούτε μία προϋπόθεση, δεν έθεσαν τότε οι άρχοντές μας. Ξεπούλησαν χωρίς τσίπα, με τις ανωτέρω Συνθήκες, εμάς και την Ελλάδα μας. Το μνημόνιο της Τρόϊκας είναι η δια της βίας εφαρμογή υπό της Ευρώπης, των ανωτέρω Συνθηκών, που έπρεπε εδώ και δεκαετίες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις να έχουν εφαρμόσει. Αλλά τολμούσαν τότε οι Ελληνικές Κυβερνήσεις; Όπως ομολογούν σήμερα υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος. Γιατί τότε τις υπέγραφαν αφού δεν θα τις εφήρμοζαν; Για να λέμε ότι ανήκουμε στη Δύση; Η διότι θα έπαιρναν τα Ευρωπαϊκά δάνεια και τα οποία σπατάλησαν δεξιά και αριστερά, δίδοντας από τα ΔΙΣ που πήραν και ένα κομμάτι της πίτας στο ελληνικό λαό;

Αλλά ευθύνεται και η Ευρώπη και το ΔΝΤ, διότι γνώριζε τις τότε σπατάλες. Υπάρχουν δημοσιεύματα προ 15 ετών που αποδεικνύουν ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν την σπατάλη των εκατομμυρίων. Το ΔΝΤ έκρουε από τότε τον κώδωνα κινδύνου λέγοντας ότι η Ελλάδα δεν βαδίζει οικονομικά σωστά.

Αλλά άφηναν οι Ευρωπαίοι τις Ελληνικές Κυβερνήσεις να κάνουν ο,τι θέλουν, διότι απέβλεπαν στο σημερινό κατάντημα της Ελλάδος. Άφηναν την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι να χρεωκοπεί, συνεχώς δανειζόμενη ευρωπαϊκά χρήματα για να έλθουν σήμερα οι κύριοι αυτοί να την εξαγοράσουν. Μαζί δε με τον δημόσιο πλούτο της χώρας μας θέλουν να εξαγοράσουν και την ελευθερία, αλλά και την περηφάνεια των Ελλήνων. Αυτό θα γίνει μόνον μέσω μιας ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν ρομπότ.

Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή δε την αλήθεια την καταγγείλαμε ήδη από το 1997 και ενημερώσαμε τότε όλους τους Αρχιερείς και τους Βουλευτές της πατρίδος μας, ώστε να έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας ότι πράξαμε το χρέος μας απέναντι σ᾽ αυτόν τον τόπο, αλλά κυρίως απέναντι στην Ορθοδοξία και την Εκκλησία μας. Διότι τα μέτρα αυτά, όπως βλέπετε, βλάπτουν και την Εκκλησία. Δι᾽αυτό στείλαμε το 1999 ειδική επιστολή στον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεον ως υπέθυνον που τον είχε ορίσει η Ιερά Σύνοδος δια τις Νέες Ταυτότητες και την οποίαν κοινοποιούσαμε σε όλους τους Αρχιερείς, εντός της οποίας αναφέραμε τους τρόπους και το τι ενέργειες πρέπει να κάνει η Διοίκηση της Εκκλησίας, ώστε να προστατευθεί από τα επερχόμενα δεινά τα οποία αναφέραμε. Επίσης το 2008, όταν ακόμα κυβερνούσε η Κυβέρνηση Καραμανλή, ενημερώσαμε τους Αρχιερείς δια επιστολής μας, ότι έρχεται Εκκλησιαστικός Καποδίστριας η οποία δημοσιεύθηκε και στο περιοδικό μας «Ορθόδοξη Μαρτυρία» τ. 143, τον Οκτώβριο του 2008. Αναφέραμε μάλιστα ότι το 2010 και για 4-5 χρόνια μετά στην Ελλάδα θα γίνουν τέρατα και σημεία.

Οι μοναχοί είναι οι λοκατζήδες της Εκκλησίας, είναι τα τσοπανόσκυλα που μόλις οσφρίζονται τον λύκο αρχίζουν και γαυγίζουν, ώστε οι Ποιμένες να αγρυπνούν και να είναι έτοιμοι. Το Μοναστήρι μας έπραξε το χρέος του και έχουμε αναπαυμένη την συνείδησή μας ενώπιον του Θεού, αλλά και του ελληνικού ορθοδόξου λαού μας.

Οι Συνθήκες Μάαστριχτ, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ, Σένγκεν κτλ. έχουν υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας μας. Δι᾽ αυτό και δεν μπορέσαμε να πάρουμε τα χρήματα από τη Ρωσία η την Κίνα. Εκείνο το «ανήκουμε στη Δύση» κατέστρεψε την χώρα μας και μαζί όλους εμάς. Υπεύθυνοι οι 300 της Βουλής, οι οποίοι δεν ενημέρωναν τότε το λαό, αλλά και όσοι υπέγραψαν τις ανωτέρω Συνθήκες. Όλες οι κοινωνικές αλλαγές βασίζονται στις Συνθήκες αυτές, η δε ηλεκτρονική διακυβέρνηση και η Κάρτα του Πολίτη καθώς και το επερχόμενο σφράγισμα στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, όπως προφητεύει η Αποκάλυψη του Ιωάννη, βασίζεται στη Συνθήκη του Σένγκεν.

Χρειάζεται σήμερα αγία ανυπακοή στο Κράτος. Διότι το Ευαγγέλιο και η εντολή του Χριστού είναι ξεκάθαρη. Όταν οι Νόμοι του Κράτους έρχονται σε αντίθεση με το Νόμο του Θεού, οι χριστιανοί δεν υπακούουν στο Νόμο του Κράτους, αλλά υπακούουν στο Νόμο του Θεού. Θα μας διώξουν; Ας μας διώξουν. Θα μας δικάσουν; Ας μας δικάσουν. Θα μας φυλακίσουν; Ας μας φυλακίσουν. Θα μας εξορίσουν; Ας μας εξορίσουν. Θα μας σκοτώσουν; Υψίστη τιμή είναι δια το χριστιανό το μαρτύριο, οι διωγμοί, οι φυλακίσεις για την πίστη του και τον αγαπημένο του Ιησού Χριστό. Εμείς, όπως προαναφέραμε, θα πειθαρχήσουμε και θα υπακούσουμε στην Αγία Γραφή και στο Νόμο του Θεού και καλούμε όλους όσους πιστεύουν στο Χριστό να ακολουθήσουν.

Στις καρδιές των Ελλήνων, με όσα σήμερα γίνονται εις βάρος των παραδόσεών του, εις βάρος της ιστορίας του, εις βάρος της Εκκλησίας του, εις βάρος της πατρίδος του, φούντωσε μια αγία φωτιά, την οποία όποιος πλησιάσει θα καεί. Στις καρδιές των Ελλήνων ζωντάνεψαν ξανά τα δύο αθάνατα άστρα, η Ελλάδα και η Ορθοδοξία, τα οποία, όσο και αν προσπαθούν οι σκοτεινές δυνάμεις και οι μασονικές στοές να σβήσουν, δεν θα το πετύχουν. Δεν θα νικήσει ο Εωσφόρος, θα νικήσει ο Χριστός.

Υπάρχει λύση στο σημερινό αδιέξοδο;

Βεβαίως και υπάρχει.

1ον. Να λογοδοτήσουν, όσοι υπέγραψαν τις ανωτέρω Συνθήκες και άνευ όρων δέσμευσαν και υποθήκευσαν το μέλλον μας, την παράδοσή μας, την Ελλάδα μας, την πίστη μας, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την ελευθερία μας.

2ον. Να αναλάβουν την Κυβέρνηση νέα πρόσωπα, τα οποία θα έχουν Χριστό και Ελλάδα στην καρδιά τους και θα μας βγάλουν από τις ανωτέρω Συνθήκες, η θα θέσουν όρους παραμονής μας στην Ευρώπη, οι οποίοι θα προστατεύουν τη χώρα μας και την πίστη μας, όπως την προστάτευε μέχρι σήμερα το ελληνικό Σύνταγμα, το οποίον ουσιαστικά δεν ισχύει, αφού είναι Δευτερογενές Δίκαιο και ισχύει το Πρωτογενές Δίκαιο, το οποίον είναι οι ανωτέρω Συνθήκες. Οι 300 της Βουλής, που εκχώρησαν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στις Βρυξέλλες, καταλύοντας το ελληνικό Σύνταγμα, δεν μπορούν να συνεχίσουν να μας κυβερνούν, διότι αυτοί είναι υπεύθυνοι. Το μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων έχει αντιληφθεί την ευθύνη των σημερινών Βουλευτών, δι᾽αυτό και στις δημοσκοπήσεις δίδει μεγάλο ποσοστό αποχής. Ζητά, ως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, νέους ηγέτες και νέα πρόσωπα.

3ον. Σύνθημα των νέων πολιτικών πρέπει να γίνει ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στη Δύση, αλλά ανήκει όπου είναι το εθνικό της συμφέρον.

Δηλαδή ο ξεσηκωμός των ορθοδόξων Ελλήνων, γίνεται σήμερα διότι προσπαθούν να εφαρμόσουν τη Συνθήκη του Σένγκεν;

Ακριβώς. Η Συνθήκη του Σένγκεν προβλέπει τη συλλογή πληροφοριών και την επεξεργασία αυτών, δι᾽ όλους τους ανθρώπους που έχουν αποδεχθεί τη Συνθήκη αυτή. Έχουμε δε πληροφορίες ότι δεν θα δοθεί η 5η δόση από την Τρόϊκα, εάν δεν εφαρμοσθεί, βάσει του μνημονίου, τα όσα προβλέπει και η Συνθήκη του Σένγκεν. Διότι όλα τα άλλα που προβλέπουν οι άλλες Συνθήκες ήδη έχουν δρομολογηθεί και έχουν μπει στο στάδιο εφαρμογής τους.

Αναφέρατε ότι το 2008 γράψατε επιστολή προς τους Αρχιερείς ότι επέρχεται το 2010 Εκκλησιαστικός Καποδίστριας. Δεν είναι λόγοι οικονομικοί που οδηγούν την παύση των χειροτονιών, με τον διορισμό 1 προς 5 των δημοσίων υπαλλήλων;

Σε άρθρο μας που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» τ. 151, σε επιστολή μας προς τους Επισκόπους αναφέρουμε:
«Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει στην Β´ Επιστολή του προς Θεσσαλονικείς Κεφ. Β’ και στίχος 9-10 ότι τα όργανα του Αντιχρίστου θα κινηθούν εις βάρος της Εκκλησίας «εν πάσει δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους και εν πάσει απάτη…»
Με λίγα λόγια θα εξαπατούν συνεχώς την Εκκλησία και τον πιστό λαό. Αυτό κάνουν και σήμερα. Δεν είναι τα οικονομικά αίτια η διακοπή των χειροτονιών και ο διορισμός των κληρικών. Άλλοι είναι οι στόχοι τους και τους οποίους θα σας τους αναφέρουμε.

1ον. Αν η Εκκλησία χειροτονεί χωρίς να διορίζει δεν θα δίδεται μισθός στους νέους κληρικούς. Οπότε θα πρέπει ο νέος κληρικός να κρατά την εργασία που έχει και σήμερα. Υπάρχει όμως ένα δίλημμα. Αν είναι οδηγός ταξί, πως θα οδηγεί με το ράσο; Αν είναι κτίστης πως θα χτίζει με το ράσο; κ.ο.κ. Άρα οδεύουμε σε σταδιακή αφαίρεση του ορθοδόξου ράσου και της γενειάδος των κληρικών. Η εμφάνιση των σημερινών ορθοδόξων κληρικών, λέγουν αρκετοί Ευρωπαίοι, ομοιάζει με τους Μουζαχεντίν του Ισλάμ, δεν είναι ευρωπαϊκή εμφάνιση αυτή των ορθοδόξων κληρικών. Πρέπει δήθεν να εξευρωπαϊστούν.

Βρήκαν λοιπόν τον τρόπο να αλλάξουν την εμφάνιση του ιερού κλήρου. Υπάρχει όμως απάντηση. Οι μοναχοί στα μοναστήρια με το ράσο οργώνουν, με το ράσο χτίζουν και σοβατίζουν, με το ράσο είναι στο τηλεφωνικό κέντρο της Μονής, με το ράσο οδηγούν και με το ράσο είναι στο ιατρείο της Μονής, όπως ήταν και ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας, ο ιατρός, ο οποίος δεν δέχθηκε ούτε στιγμή να αποχωρισθεί το ράσο του, όσο εργαζόταν στα δημόσια νοσοκομεία της Ρωσίας, ακόμα και την ώρα του χειρουργείου, παρά την πίεση που υφίστατο από το Κομμουνιστικό Καθεστώς. Άρα μπορούν, όσοι θέλουν να χειροτονηθούν κληρικοί και να υπηρετήσουν την Ορθοδοξία, να συνεχίσουν τις εργασίες που έχουν έως σήμερα, να φέρουν το ράσο όπως κάνουν και οι μοναχοί και μας δίδαξε και ο Άγιος Λουκάς.

2ον. Όλα τα δημοσιονομικά και αντιλαϊκά μέτρα που μέχρι σήμερα λαμβάνει η Κυβέρνηση, εφαρμόζοντας τις Συνθήκες Μάαστριχτ, Σένγκεν, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ, (κάποια έπρεπε από μόνοι μας να έχουμε εφαρμόσει ως Κράτος δικαίου)οδηγούν στην ενίσχυση του οικονομικού κεφαλαίου των Πολυεθνικών Εταιρειών και των Διεθνών Αγορών και Τραπεζιτών.
Μας εξαπατούν όταν μας λέγουν ότι εργάζονται και λαμβάνουν αυτά τα μέτρα, δια το καλύτερον αύριο της χώρας μας. Εμείς τους απαντούμε ότι εργάζονται για την πλουτοκρατία και δια το πως οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι. Δικαιώνουν τον Απόστολο Παύλο που μας λέγει ότι: «αιτία πάντων των κακών η φιλαργυρία εστί». Θέλετε απόδειξη των όσων λέμε; Ιδού.
Έως εχθές, οι πολιτικοί μας, ομιλούσαν ότι πρέπει να γίνει αποκέντρωση των Υπηρεσιών, ώστε ο κόσμος να επιστρέψει στην επαρχία. Σήμερα όμως οι πολιτικοί μας εφαρμόζουν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έλεγαν εχθές.

Με όλα τα μέτρα που λαμβάνουν, με σκοπό δήθεν την οικονομία και ανασύνταξη του Κράτους, προσπαθούν στην πραγματικότητα να κάνουν το ακριβώς αντίθετο από την αποκέντρωση. Ο στόχος των μέτρων που λαμβάνουν ουσιαστικά είναι να συγκεντρώσουν τον λαό στις μεγάλες πόλεις, τις οποίες σύμφωνα με τη νέα Νομοθεσία βαπτίζονται Βιομηχανικές περιοχές και οι οποίες σε λίγο θα αναζητούν εργάτες.

Αλλά και στις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις οι πολυεθνικές εταιρείες ετοιμάζονται τα ανοίξουν τα πολυκαταστήματά τους.
Προς χάριν των πολυεθνικών κεφαλαίων σήμερα ο κόσμος χάνει τις εργασίες του, οι μισθοί μειώνονται, οι απολύσεις γίνονται στην ουσία χωρίς δεσμεύσεις, τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επιδόματα καταργούνται και οι άνθρωποι, αφού μαντρωθούν στις πόλεις θα αριθμοποιηθούν με την Κάρτα του Πολίτη, όπως τα πρόβατα στο μαντρί. Αυτά τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται, συμφέρουν το λαό η τις μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές εταιρείες; Αυτά τα μέτρα δεν αναφέρονται στις Συνθήκες Μάαστριχτ, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ και Σένγκεν; Αν τολμούν οι πολιτικοί, ας πούνε ότι ψευδόμαστε.

Δυστυχώς οι πολιτικοί μας άφησαν εις γνώση τους, όλα αυτά τα χρόνια να καταρρεύσει το Δημόσιο και η Οικονομία, για να δεχθεί ο Ελληνικός λαός, χωρίς μεγάλες αντιρρήσεις την εφαρμογή των ανωτέρω Συνθηκών. Δηλαδή το ξεπούλημα της χώρας μας. Οι πολιτικοί μας, συνεχίζουν να μας εξαπατούν όλους, λέγοντας κάθε φορά ότι τα μέτρα που λαμβάνουν γίνονται με σκοπό την οικονομία και για να ξεχρεώσουμε τα μεγάλα δάνεια του Κράτους μας. Στην πραγματικότητα οι Κυβερνήσεις, βάσει των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, εργάζονται για τα μεγάλα κέρδη των πολυεθνικών ευρωπαϊκών εταιρειών. Μην ξεχνάτε ότι η ΕΟΚ που εισήλθαμε είναι Ευρωπαϊκή ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ Κοινότητα. Στόχος της δηλαδή ήταν και είναι το οικονομικό κέρδος. Είναι δε φανερό ότι όλα τα σημερινά μέτρα είναι προς αυτήν την κατεύθυνση.

Τι σχέση έχουν οι χειροτονίες των κληρικών με αυτά τα μέτρα;

Έχουν και παραέχουν. Οι πολυεθνικές εταιρείες που εισήλθαν εις την πατρίδα μας δεν θέλουν να υπάρχουν επαρχίες και χωριά, διότι τα πολυκαταστήματά τους χτίζονται στις μεγάλες πόλεις. Οπότε θέλουν να συγκεντρώσουν όλο το λαό στις μεγάλες πόλεις δια να τον αρμέγουν οικονομικά. Προς τούτο έκλεισαν προ ετών πρώτα τα σχολεία στα χωριά και κατήργησαν την δύναμη του Προέδρου με το νόμο Καποδίστρια και τώρα με το νομοσχέδιο του Καλλικράτη κλείνουν και συγχωνεύουν τα σχολεία της επαρχίας και τα Νοσοκομεία, ώστε να αναγκάσουν γονείς, γέροντες και όλο το λαό, θέλοντας και μη, να κατέβει στις μεγαλουπόλεις που υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις εκπαιδεύσεως, υγείας κτλ. για να επιβιώσουν.

Μέσα στο σχέδιο αυτό εντάσσεται και το κλείσιμο των ενοριών στα χωριά. Το νομοσχέδο που ρυθμίζει ότι 5 δημόσιοι υπάλληλοι θα απολύονται και ένας θα διορίζεται, θα φέρει όχι μόνον το κλείσιμο των σχολείων και των Νοσοκομείων της επαρχίας, αλλά και των ενοριών των χωριών, ούτως ώστε οι κάτοικοι σιγά σιγά να αναχωρήσουν από τα χωριά τους και θα εγκλωβιστούν στις πόλεις.
Δι᾽αυτού του τρόπου όλες οι αγορές τους θα γίνονται από τα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών εταιρειών. Καταλαβαίνετε τώρα δια ποίο λόγο έκλεισαν στην αρχή τα μπακάλικα και τα ψιλικατζίδικα της γειτονιάς και άνοιξαν τα σούπερ μάρκετ; Τώρα ήλθε η ώρα να κλείσουν τα σούπερ μάρκετ, διότι οι πολυεθνικές ανοίγουν τα δικά τους πολυκαταστήματα. Ακόμη και τα φαρμακεία της γειτονιάς θα κλείσουν! Στο εξωτερικό που έζησα υπάρχουν τεράστια φαρμακεία όπου εντός αυτών υπάρχουν ιατροί, όπως παθολόγοι, οφθαλμίατροι, οδοντίατροι κτλ. οι οποίοι εξετάζουν τους ασθενείς και αμέσως τους γράφουν τα φάρμακα που πρέπει να λάβουν για την υγεία τους στα βιβλιάριά τους και οι οποίοι μετά τα αγοράζουν από το ίδιο πολυκατάστημα και δεν είναι αναγκαίο να τρέχουν να βρουν ποιό φαρμακείο είναι ανοιχτό. Τα τεράστια αυτά φαρμακεία ανήκουν ως γνωστόν σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, με αποτέλεσμα θα κλείσουν όλα τα μικρά φαρμακεία, όπως έκλεισαν παλαιότερα τα μπακάλικα, όταν άνοιξαν τα σούπερ μάρκετ. Πόσο δίκαιο είχε λοπόν ο Παύλος που έλεγε «αιτία πάντων των κακών η φιλαργυρία εστί»! Δυστυχώς κυβερνούν οι πολυεθνικές και το χρήμα!
Δεν είναι δυνατόν να αφήσουν λοιπόν τους κληρικούς στην επαρχία και στα χωριά, αφού στόχος και πολιτική των Κυβερνήσεων είναι να συγκεντρώσουν το λαό στις πόλεις, δια να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των μεγάλων κεφαλαίων.

Δείτε τώρα πως θα χτυπηθεί η Εκκλησία και ο κλήρος κυρίως της επαρχίας. Οι κληρικοί μας με την απογραφή που έγινε από το Κράτος, συναριθμήθηκαν με τους υπολοίπους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι σύνολον -όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι- ανέρχονται περίπου τον αριθμόν των 800.000
Δημόσιοι υπάλληλοι στο Υπουργείο Άμυνας - Στρατιωτικοί ......... τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι στο Υπουργείο Παιδείας - Εκπαιδευτικοί ......... τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι στο Υπουργείο Υγείας - Ιατροί, Νοσοκόμοι ......... τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι σε όλα τα Υπουργεία ......... τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι της Ελλαδικής Εκκλησίας ......... τόσες χιλιάδες.
Σύνολον υπαλλήλων 800.000 περίπου.

Όταν λοιπόν φεύγουν από το σύνολον των 800.000 υπαλλήλων, 5 υπάλληλοι θα διορίζεται ένας.
Δηλαδή, μπορεί να φύγουν 50 ιερείς δημόσιοι υπάλληλοι, δεν θα διορισθούν όμως 10 νέοι ιερείς από την Εκκλησία ως δημόσιοι υπάλληλοι, διότι μπορεί εκείνη την ώρα το Κράτος να έχει ανάγκη να διορίσει 5 στρατιωτικούς και 5 ιατρούς. Η δε Εκκλησία από τους 50 δημοσίους υπαλλήλους που συνταξιοδότησε να μην αντικαταστήσει ούτε έναν. Με λίγα λόγια δεν σημαίνει ότι από κάθε δημόσια υπηρεσία όταν απολύονται πέντε υπάλληλοι, θα διορίζεται ένας νέος υπάλληλος στην ίδια υπηρεσία.

Κατανοείτε λοιπόν τι έχει πάθει η Ελλάδα μας και που έχει εγκλωβιστεί η Εκκλησία μας; Ποίον θα πρωτοδιορίσει τώρα πρώτα το Κράτος, ιατρούς στα Νοσοκομεία; Εκπαιδευτικούς στα σχολεία; Στρατιωτικούς στο στρατό η ιερείς στα χωριά;

Με λίγα λόγια η Εκκλησία του χωριού σε λίγο κλείνει. Το λαό τον θέλουν οι Κυβερνήσεις στις πόλεις, εκεί όπου θα υπάρχουν πλέον τα εκπαιδευτήρια, τα νοσοκομεία και τα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών για να αρμέγουν το λαό οικονομικά, αλλά και να μην είναι αυτάρκης και αυτόνομος. Διότι αν ο Έλληνας μείνει στο χωριό, δεν έχει ανάγκη τα καταστήματα των πολυεθνικών εταιρειών, διότι έχει τον κήπο του, έχει τα λαχανικά του, έχει το γάλα του, έχει το τυρί του, έχει το κρέας του, έχει τα αυγά του κτλ. Αλλά αν οι Έλληνες μείνουν στην Επαρχία οι πολυεθνικές χάνουν σημαντικά κέρδη, αλλά και ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς οικονομικές συναλλαγές. Προς χάριν αυτή τη στιγμή κυρίως του κέρδους, θέλουν να μαντρώσουν το λαό μας μέσα στις πόλεις. Επιπλέον θέλουν τον άνθρωπο της πόλης να τον ελέγχουν με ταχύτητα μέσω των κομπιούτερς (ηλεκτρονική διακυβέρνηση) δι᾽ αυτό και τον αριθμοποιούν. Θέλουν όμως ακόμη να γνωρίζουν και κάθε προσωπική του κίνηση, αυτό επιτυγχάνεται μόνον με την Κάρτα του Πολίτη, η οποία καταγράφει τα πάντα, τι τρως, τι αγοράζεις (για να μην είναι αυτόνομος) τι πουλάς, που ταξιδεύεις, που κοιμάσαι, τι περιουσία έχεις, που την μεταβιβάζεις, τι πολιτικά φρονήματα έχεις, που θρησκευτικά ανήκεις, καταγράφει σας λέω τα πάντα. Αν είχε την ηλεκτρονική διακυβέρνηση ο Χίτλερ το 1940, θα είχε εξοντώσει, όπως σας προανέφερα, όλους τους Εβραίους. Αλοίμονο όμως σ᾽ εκείνους που θα παραλάβουν την Κάρτα του Πολίτη. Διότι αυτοί θα πάθουν όσα δεν έπαθαν οι Εβραίοι, μιας και θα βρεθούν εγκλωβισμένοι και πολιτογραφημένοι στο Κράτος του ερχόμενου Αντιχρίστου, που θα είναι ο νέος πλανητάρχης της Παγκόσμιας Κυβέρνησης που διάφοροι Πρωθυπουργοί σε λόγους τους επιζητούν και η οποία δεν θ᾽ αργήσει να έλθει, ως δείχνουν τα γεγονότα.
πηγή

Ἑρμηνεία στὴν περικοπὴ τῶν Πέντε Ἄρτων Anthony Metropolitan of Sourozh


Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς και του Υἱοῦ και τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Χρόνο μὲ τὸ χρόνο καὶ ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ διαβάζουμε τὸ Εὐαγγέλιο σὲ νέα πλαίσια και ὑπὸ τὸ πρῖσμα σημερινῶν καταστάσεων, εἴτε εἶναι προσωπικὲς ἤ ἱστορικὲς. Καὶ κάθε φορὰ τὸ ἕνα ἤ τὸ ἄλλο ἐδάφιο μπορεῖ μὲ διαφορετικὸ τρόπο νὰ προκαλεῖ τὴν προσοχή μας.

Σήμερα διαβάσαμε τὴν περικοπὴ γιὰ τὸν χορτασμὸ τοῦ πλήθους ἀπὸ τὸν Χριστὸ. Καὶ πιὸ συχνὰ ἔχουμε διαβάσει στὰ κείμενα τῶν Πατέρων καὶ σὲ πνευματικοὺς συγγραφεῖς γιὰ τὸ αἴσθημα τῆς κατάπληξης στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς δύναμης ποὺ μποροῦσε νὰ θρέψει τόσους πολλοὺς μὲ τόσο λίγα, ποὺ πράγματι κάνει θαύματα σ’ ἕναν κόσμο τόσο πολὺ ἀποξενωμένο ἀπὸ Ἐκεῖνον, ὅταν μοναχὰ μιὰ ὑποψία πίστης, μιὰ ρωγμὴ στὴν ἁρματωσιὰ τῆς ἀπιστίας μας θὰ τοῦ ἐπέτρεπε νὰ ἐνεργήσει.

Καὶ σήμερα διαβάζοντας τὴν Εὐαγγελικὴ περικοπὴ μὲ ξάφνιασαν ξανὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Οἱ μαθητὲς του κάνουν ἔκκληση νὰ διώξει τὰ πλήθη, ἐπειδὴ ἡ μέρα ἔφθασε στὸ τέλος της, ἐπειδὴ ἡ ἀπόσταση ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ βρίσκονται μέχρι τὰ γειτονικὰ χωριὰ εἶναι μεγάλη, ἡ κούραση καὶ τὸ σκοτάδι θα τοὺς καταβάλλουν ἐὰν παραμείνουν ἐκεῖ περισσότερο. Καὶ ὅμως, ἔμειναν χωρὶς φαγητὸ μιὰ ὁλόκληρη μέρα, ἀκούγοντας τὸν ζωηφόρο λόγο τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ὁ Χριστὸς λέει στοὺς μαθητὲς: Ὄχι, δὲν χρειάζεται νὰ φύγουν· δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε.. Πῶς μποροῦν νὰ θρέψουν ἕνα πλῆθος τόσο μεγάλο; Χιλιάδες ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιὰ, ἐνῶ τὸ μόνο ποὺ ἔχουν εἶναι πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια. Καὶ ἐδῶ εἶναι ἡ πρόκληση ποὺ ἀπευθύνει ὁ Χριστὸς σ’ ἐκείνους καὶ σ’ ἐμᾶς. Ναί - ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ πραγματοποιήσει αὐτὸ τὸ θαῦμα· ἀλλὰ ὄχι ἄν δὲν συμβάλλουμε σ’ αὐτὸ ἁπλόχερα καὶ μ’ ἀνοιχτὴ καρδιὰ. Δὲν εἶπε στοὺς μαθητὲς Του: Κρατῆστε ὅσο περισσότερα τρόφιμα μπορεῖτε γιὰ σᾶς, καὶ δῶστε τὰ ὑπόλοιπα, ὅ,τι ἀπέμεινε στοὺς ἄλλους. Τοὺς λέει: Πᾶρτε ὅ,τι ἔχετε καὶ δῶστε τα ὅλα…

Αὐτὸ δὲν μᾶς λέει ὁ Χριστὸς, μὲ πολὺ ἰδιαίτερο τρόπο, σὲ ἐποχές ποὺ εἴμαστε τόσο ἀσφαλεῖς, τόσο πλούσιοι, καὶ ὅταν καθημερινὰ ἀκοῦμε γιὰ πείνα, δυστυχία, γιὰ θάνατο ἀπὸ ἀσιτία ἑκατοντάδων ἀνθρώπων. Καὶ αὐτὸ ποὺ ἁπλὰ μᾶς λέει ὁ Θεὸς εἶναι: δῶστε ὅ,τι μπορεῖτε καὶ ἄφηστε με μετὰ νὰ ἐνεργήσω· μὴν μοῦ ζητᾶτε νὰ κάνω ἕνα θαῦμα, ἐνῶ μπορεῖτε νὰ τὸ κάνετε μόνοι σας.

Οἱ Ἀπόστολοι μποροῦσαν νὰ κάνουν λίγα πράγματα· μποροῦσαν νὰ μοιράσουν πέντε ἅρτους καὶ δύο ψάρια· ἀλλὰ ἐμεῖς μποροῦμε νὰ μοιράσουμε τόσα πολλὰ! Ἐὰν οἱ καρδιὲς μας ἦταν ἀνοιχτὲς, ὁ Θεὸς θὰ ἔκανε τὶς πέτρινες καρδιές μας καρδιὲς ζωντανές, ἄν εἴχαμε μάθει τὶ σημαίνει νὰ εἴμαστε γενναιόδωροι καὶ ὑπεύθυνοι ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον, ἄν εἴχαμε μάθει λίγο, τόσο λίγο! – ν’ ἀγαπᾶμε στὴν πράξη τὸν πλησίον μας, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε πείνα στὸν κόσμο.

Καὶ αὐτὸ ποὺ μᾶς λέει σήμερα το Εὐαγγέλιο, εἶναι , «κοιτᾶξτε γύρω σας»· σὲ κάθε πρόσωπο ποὺ πεινάει, ποὺ δὲν ἔχει στέγη, ποὺ βρίσκεται σὲ ἀνάγκη καὶ θυμηθεῖτε ὅτι καθένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ πρόσωπα εἶναι δική σας εὐθύνη, ἡ πείνα τους, ἡ ἔλλειψη στέγης, ἡ δυστυχία τους εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ πλούτου, τῆς ἄνεσης, καὶ τῆς ἄρνησής σας νὰ μοιραστεῖτε, νὰ προσφέρετε, ὄχι νὰ δώσετε περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε -ἁπλὰ νὰ δώσετε.

Ἄν μοναχὰ θυμόμασταν, καθὼς ἕνας Ἅγιος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα δὲν θυμᾶμαι τώρα, γράφει σ’ ἕνα κείμενό του, ὅτι ὅποτε τρώει μιὰ μπουκιὰ ποὺ δὲν τοῦ εἶναι ἀπαραίτητη, ὅποτε ἀποκτᾶ ἥ κατέχει ὁ,τιδήποτε πέρα ἀπὸ τὶς ἀπόλυτες ἀνάγκες του, τὸ κλέβει ἀπὸ τοὺς πεινασμένους, ἀπὸ τοὺς ἄστεγους, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ροῦχα – εἶναι κλέφτης.

Δὲν ἀπευθύνεται ἀκριβῶς αὐτὸ σὲ μᾶς ἀπ’ ὅτι στὸν ἀσκητή;

Ἄς προβληματιστοῦμε, ἐπειδὴ συμπεριφέρομαστε σὰν ἀνόητοι, ἀνάξιοι οἰκονόμοι· ὑπάρχει κάτι παρόμοιο ὅπως ἡ διαχείριση τοῦ πλούτου- πνευματικοῦ, συναισθηματικοῦ, ἠθικοῦ καὶ ὑλικοῦ. Θυμᾶστε πιθανὸν τὴν ἱστορία τοῦ ἀνάξιου, ἀπίστου οἰκονόμου ποὺ γέλασε τὸν κύριο του, τὸν ἔκλεψε, καὶ ὅταν ἐπρόκειτο ν’ ἀπολυθεῖ ἐπειδὴ ὁ κύριος του ἀνακάλυψε τὴν ἀτιμία του,κάλεσε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοῦ χρωστοῦσαν χρήματα καὶ μείωσε τὸ χρέος τους. Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ μάθουμε. Στράφηκε στοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἔδωσε ὅποια βοήθεια μποροῦσε· ἐμεῖς δὲν τὸ κάνουμε. Ἄς μᾶς προβληματίσουν τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ: Δὲν χρειάζεται νὰ φύγουν μακρυά μου γιὰ νὰ φᾶνε· δῶστε τους ὅ,τι χρειάζονται.. Καὶ ἄν κοιτάξουμε γύρω μας, ὄχι μακρυά, ἀλλὰ ἀκριβῶς δίπλα μας, τὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων ποὺ πεινᾶνε, ποὺ εἶναι ἄστεγοι, ποὺ εἶναι στερημένοι ἀπὸ δικαιώματα, ἤ ἁπλὰ τοὺς γείτονες μας ποὺ εἶναι κάποιες φορὲς τόσο μοναχικοὶ, ποὺ χρειάζονται ἕναν λόγο παρηγοριᾶς, φιλία, ἀλληλεγγύη, θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε πράξη τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ.

Ἄς μὴν ξεγελιόμαστε, δὲν θὰ γίνει αὐτὸ μὲ λόγια παρηγοριᾶς, μ’ εὐγενικὲς χειρονομίες. Ὁ Χριστὸς εἶπε: Δῶστε ὅ,τι ἔχετε καὶ ἴσως θὰ πεῖ σὲ μᾶς ἐκτιμώντας τὴν λιγοστὴ πίστη ποὺ ἔχουμε, τὴν στενότητα καὶ τὴν σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μας: Δῶστε ὅ,τι εἶναι περιττὸ στὴ ζωὴ σας, ὅ,τι ξοδεύετε γιὰ τὸν ἑαυτὸ σας χωρὶς νὰ χρειάζεται, δίχως ν’ ἀντλεῖται ἀπ’ αὐτὰ ἀληθινὴ χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση- δῶστε τα καὶ τὸτε ἀφῆστε τὸ Θεὸ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ δῶρο Του, νὰ κάνει τὰ ὑπόλοιπα.

Αὐτὴ εἶναι ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ ἐπάνω μου· εἶναι ἐπίσης τὸ κάλεσμα ποὺ ἀπευθύνει στὸν καθένα ἀπὸ σᾶς. Ἀμήν.


Ἀπόδοση Κειμένου: www.agiazoni.gr



Πρωτότυπο Κείμενο

 
Reading of the Five Loaves

13 August 1989


In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

We read the Gospel from year to year, and from generation to generation in new contexts, in the face of now situations, whether they are historical or personal. And every time, a passage or another may strike us in a new way.

Today we have read the passage about the feeding of the multitude by Christ. And more often than not I have read in the Fathers and in the spiritual writers their sense of wonder at the mercy of God and of the power of God Who could feed so many with so little, Who could indeed, work miracles within a world so much estranged from Him, when just a glimpse of faith, a crack in our armour of faithlessness allowed Him to act.

And reading today this passage of the Gospel I was struck anew with words of Christ. The disciples call upon Him to send away the multitudes, because the day is spent, distance from the place where they are to the neighbouring villages is great, tiredness will overcome them, and darkness, if they stay longer. And yet, they have not eaten a whole day, listening to the life-giving word of Christ.

And Christ says to the disciples: No, they need not depart; y o u give them to eat... How can they feed a multitude of that kind? A thousand men, women, children, and all they have is five loaves of bread and two fishes? And here is a challenge of Christ to them, and of Christ to us. Yes — in a way, God alone can perform this miracle; but not if we do not contribute with openness of heart, and with an open hand. He did not say to His disciples: Keep as much as you need for yourselves, and give the rest, your left-over to others. He says to them: Take all you have, and give it all...

Isn't it something which the Lord says to us n o w, in a very special way, in days where we are so secure, so rich, so opulent, and when we hear day after day of the hunger, the misery, the death indeed from starvation of thousands and thousands of people. And what the Lord says to us is simply: Give what you have and let Me act afterwards; do not ask Me to work a miracle where you could do the thing yourselves...

The Apostles could do little; they could share only five loaves and two fishes; but we can share so much! If our hearts were open, and from hearts of stone God had made hearts of flesh within us, if we had learned anything of generosity and of mutual responsibility, if we had learned a little, o, so little! — about loving our neighbour actively, there would be no hunger in the world.

And what this Gospel says to us today, is, ‘look round’; look round at every person who is hungry, every person who is homeless, every person who is in need, and r e m e m b e r that each of these persons is your own responsibility, that all their hunger, all their homelessness, all their misery is ultimately the result of you opulence, your comfort, your richness and your refusal to share, to give. Not to give beyond your means — just to give.

If we only remembered, as one Saint, whose name I can't recall now, says in one of his writings, that whenever he eats a morsel which is not a necessity, whenever he acquires or possesses anything beyond his strict needs, he has s t o l e n it from the hungry, s t o l e n it from the homeless, stolen it from the one who has no cloths — he is a thief.

Isn’t that addressed to us much more sharply than to this ascetic?

We must reflect on this, because we are behaving like bad, unworthy stewards; there i s such thing as stewardship of wealth — intellectual, emotional, moral and material. You remember probably the story of the unworthy, the unfaithful steward who had cheated his master, stolen from him, and when he was to be dismissed by his master who had discovered his dishonesty, he called the people who owed money to his master, and reduced their debt. This is something which we could learn. He turned to people, and gave whatever help he could; w e d o n o t. Let us reflect on these words of Christ: They need not depart from My presence to order to eat; give them you what they need... And if we looked round us, not far beyond but just round us at the needs of people who are hungry, who are homeless, who are deprived of rights, or simply our neighbours who are at times s o lonely, need a word of comfort, need friendship, solidarity, we would begin to fulfil this commandment of Christ.

But let us not deceive ourselves; it is not by words of consolation, by kind gestures that we will have fulfilled it. Christ said: Give all you have... and to us perhaps, taking into account the little faith which we have, and the narrowness and hardness of our heart, He will say: Give what is superfluous in your life — but give true thought to what is superfluous, to what you spend on yourself unnecessarily, without even deriving true joy and pleasure, an advantage from it — g i v e it, and then, leave it to God to fulfil the gift, to do the rest.

This is the judgement of God upon me; it is also the call of God addressed to each of you. Amen!

Ἕνα κείμενο περί Ἐξομολογήσεως


Ἄγνωστος συγγραφεύς
 



... Εἰς τό τέλος τῆς ἑβδομάδος, ἀφοῦ προπαρασκευάσθηκα καλά γιά τήν ἁγία Κοινωνία, πρίν ἐξομολογηθῶ, ἐσκέφθηκα ὅτι ἦταν μιά εὐκαιρία νά κάνω ἐκεῖ μιάν ἐξομολόγησιν ὅσον τό δυνατόν πιό λεπτομερῆ. Ἄρχισα, λοιπόν, τήν προσπάθεια γιά νά θυμηθῶ ὅλα τά ἁμαρτήματα ἀπ’ τήν νεότητά μου καί γιά νά μή τυχόν λησμονήσω ἔστω καί τό παραμικρό, τά ἔγραψα μέ ὅση τό δυνατόν περισσότερη λεπτομέρεια. Ἐγέμισα ἔτσι μιά μεγάλη κόλλα χαρτί μέ ὅλα αὐτά πού ἔγραψα. Ἔπειτα, ὅμως, ἄκουσα ὅτι εἰς τήν Κιταβάγια Παστίνα, πού ἀπέχει περίπου τρία χιλιόμετρα ἀπό ἐκεῖ, ἐζοῦσεν ἕνας ἀσκητής ἱερεύς, ὁ ὁποῖος ἦτο σοφός ἄνθρωπος καί γεμᾶτος ἀπό κατανόηση. Ὁποιοσδήποτε ἐπήγαινεν εἰς αὐτόν γιά νά ἐξομολογηθεῖ, εὑρισκόταν σέ μιάν ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀπό μειλιχιότητα καί συμπάθεια, ἀποχωροῦσε δέ χορτᾶτος ἀπό διδασκαλία γιά τήν σωτηρία του καί ἤρεμος ψυχικά. Μέ μεγάλην εὐχαρίστηση ἐπληροφορήθηκα γιά ὅλα αὐτά καί ἀνεχώρησα ἀμέσως νά συναντήσω τόν ἄγιον αὐτόν γέροντα.

Ὅταν ἔφθασα, εἰς τήν ἀρχή, ἐζήτησα ὁλίγες συμβουλές, ὕστερα δέ ἀπό κάμποσην ὥρα συνομιλίας τοῦ ἐδιάβασα τό χαρτί μέ τίς ἁμαρτίες μου, πού εἶχα γράψει. Ὅταν ἐτελείωσα τό διάβασμα, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:

«Παιδί μου, πολλά ἀπ’ αὐτά πού μοῦ ἐδιάβασες εἶναι χωρίς καμμιά ἀξία, οἱ συμβουλές μου δέ γιά τήν ἐξομολόγηση εἶναι γενικά οἱ ἐξῆς:

Πρῶτον: Δέν εἶναι ἀνάγκη νά ἐξομολογῆσαι ἁμαρτήματα γιά τά ὁποῖα ἄλλοτε μετενόησες, τά ἐξαγορεύθηκες καί ἐπῆρες τήν συγχώρηση. Ὅταν τά ξαναεξομολογῆσαι εἶναι σάν νά θέτεις σέ ἀμφιβολία τή δύναμη τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Ἐξομολογήσεως.

Δεύτερον: Δέν πρέπει νά θυμᾶσαι εἰς τήν ἐξομολόγηση οὔτε καί νά ἀναφέρεις εἰς αὐτήν ἄλλα τυχόν πρόσωπα πού συνέβη νά εἶναι συνδεδεμένα μέ τίς ἁμαρτίες σου. Δηλαδή, πρέπει νά ἐξομολογηθεῖς τά ἰδικά σου μόνον ἁμαρτήματα καί νά κρίνεις τόν ἑαυτό σου μόνον καί κανέναν ἄλλον.

Τρίτον: Δέν πρέπει νά ξεχνᾶς ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἀπαγορεύουν νά ἀναφέρουμε μέ ὅλες τίς λεπτομέρειες τά διάφορα ἁμαρτήματά μας, ἐπειδή εἶναι καλύτερο νά τά ὁμολογοῦμε καί νά τά ἀναγνωρίζουμε εἰς τίς γενικές τους γραμμές γιά νά ἀποφεύγεται ὁ πειρασμός ἀπό τήν ἐπανάληψη τῶν λεπτομερειῶν καί γιά τόν ἑαυτό μας καί γιά τόν πνευματικό.

Τέταρτον: Ὅταν μετανοεῖς πρέπει νά μετανοεῖς εἰλικρινά καί πραγματικά γιατί εἶναι γεγονός ὅτι ἡ μετάνοιά σου αὐτή σήμερα εἶναι ἀφρόντιστη χλιαρή καί πρόχειρη.

Πέμπτον: Ἀσχολήθηκες σήμερα μέ ἕνα σωρό λεπτομέρειες, ἐνῶ παρέλειψες τό κυριότερο πρᾶγμα, δηλαδή δέν ἀνέφερες τίς πιό βαρειές ἀπ’ ὅλες τίς ἁμαρτίες, γιατί δέν παραδέχθηκες, οὔτε ἔγραψες εἰς τό χαρτί, ὅτι δέν ἀγαπᾶς τόν Θεό, ὅτι μισεῖς τόν πλησίον σου, ὅτι δέν πιστεύεις εἰς τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ, καί ὅτι εἶσαι γεμᾶτος ἀπό ὑπερηφάνεια καί φιλοδοξία, γεγονότα πού ἀποτελοῦν τήν τετραπλῆ μάζα τοῦ κακοῦ καί τά ὁποῖα εἶναι ἡ αἰτία ὅλων τῶν ἄλλων ἁμαρτημάτων μας. Αὐτά εἶναι οἱ τέσσερεις κυριώτερες ρίζες, ἀπό τίς ὁποῖες φυτρώνουν ὅλα τά ἄλλα ἁμαρτήματα εἰς τά ὁποῖα πέφτουμε ὅλοι».

Ἡ ἔκπληξίς μου πραγματικά ἦταν μεγάλη ἀπό ὅσα ἄκουσα, γι’ αὐτό ἀπευθυνόμενος πρός τόν φημισμένο αὐτόν πνευματικό, τοῦ εἶπα:

«Νά μέ συγχωρήσεις, σεβαστέ πάτερ, ἀλλά πῶς εἶναι δυνατόν νά μή ἀγαπῶ τόν Θεό, τόν Πατέρα ὅλων μας καί Συντηρητή; Σέ τί ἄλλο θά μποροῦσα νά πιστεύσω, ἐκτός ἀπό τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἡ εὐλογία τοῦ ὁποίου ἁγιάζει τά πάντα; Ἐγώ θέλω πάντα τό καλό τοῦ πλησίον μου, ποιόν δέ λόγο θά εἶχα γιά νά τούς μισῶ; Ὡς πρός τήν ὑπερηφάνεια, δέν ἔχω τίποτα γιά νά ὑπερηφανευθῶ, ἐκτός ἀπ’ τά ἀναρίθμητά μου ἁμαρτήματα. Ἀλλ’ ἀκόμη τί καλό ἔχω ἐπάνω μου γιά νά ὑπερηφανευθῶ; Μήπως τά πλούτη μου ἤ τήν ὑγεία μου; Μόνον ἄν ἤμουν μορφωμένος ἤ πλούσιος, θά μποροῦσα νά ἔχω πέσει σέ σφάλματα σάν αὐτά πού μοῦ ἀνέφερες».

«Ἀγαπητέ μου, εἶναι κρῖμα πού τόσο λίγο κατάλαβες τί ἐννοῶ μέ αὐτά πού εἶπα. Κοίταξε! Θά διδαχθεῖς πολύ καί γρήγορα, ἀπάνω σέ ὅσα σοῦ εἶπα, ἐάν διαβάσεις αὐτές τίς σημειώσεις πού σοῦ δίνω, τίς ὁποῖες καί ἐγώ χρησιμοποιῶ εἰς τήν ἐξομολόγησή μου. Διάβασέ τες προσεκτικά καί θά καταλάβεις ἐντελῶς καθαρά τήν ἀκριβῆ ἀπόδειξη ὅλων αὐτῶν πού σοῦ εἶπα καί τά ὁποῖα σέ ἐξέπληξαν»

Μού ἔδωσε τίς σημειώσεις καί ἐγώ ἄρχισα νά τίς διαβάζω. Οἱ σημειώσεις αὐτές ἔχουν ἀκριβῶς ὡς ἐξῆς:

«Ἐξομολόγηση πού ὁδηγεῖ τόν ἔσω ἄνθρωπο σέ ταπείνωση».

«Στρέφοντας τά μάτια μου προσεκτικά εἰς τόν ἑαυτό μου καί παρακολουθῶντας τήν πορεία τῆς ἐσωτερικῆς μου καταστάσεως, πιστοποιῶ ἀπό τήν πεῖρα μου, ὅτι δέν ἀγαπῶ τόν Θεόν, ὅτι δέν ἔχω θρησκευτική πίστη καί ὅτι εἶμαι γεμᾶτος ἀπό ὑπερηφάνεια καί ὑλοφροσύνη. Ὅλα αὐτά τά βρίσκω εἰς τόν ἑαυτό μου μετά ἀπό λεπτομερῆ ἐξέταση τῶν αἰσθημάτων καί τῆς συμπεριφορᾶς μου.

Δέν ἀγαπῶ τόν Θεό. Ἄν ἀγαποῦσα πραγματικά τόν Θεό θά εἶχα συνεχῶς τήν σκέψη μου στραμμένη πρός Αὐτόν καί θά ἤμουν εὐτυχισμένος. Κάθε σκέψη γιά τό Θεό θά μοῦ ἔδινε χαρά καί ἀγαλλίαση. Ἀντιθέτως, ὅμως, πολύ συχνότερα καί πολύ εὐκολώτερα σκέπτομαι διάφορα γήινα πράγματα, ἐνῶ ἡ ἀπασχόληση τῆς σκέψεώς μου μέ τόν Θεό καταντᾶ ἐργασία ἐπίπονη καί ξερή. Ἐάν ἀγαποῦσα τόν Θεόν, ἡ συνομιλία μου μέ Αὐτόν, διά τῆς προσευχῆς θά ἦτο ἡ τροφή καί ἡ τρυφή μου καί θά μέ ὡδηγοῦσε σέ ἀδιάσπαστη ἐπικοινωνία μέ Αὐτόν. Ὅμως, ὅλως ἀντίθετα, ὄχι μόνο δέν εὑρίσκω εὐχαρίστηση εἰς τήν προσευχή μου ἀλλά χρειάζεται κάθε φορά νά καταβάλλω προσπάθεια γιά νά προσευχηθῶ. Ἀγωνίζομαι κατά τῆς ἀπροθυμίας, νικῶμαι ἀπό τήν ἁμαρτωλότητά μου καί εἶμαι πάντα πρόθυμος νά καταπατῶ μέ κάθε ἀνόητη σκέψη καί πρᾶγμα, ἀκόμη καί κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς, γεγονότα, πού, ὅπως εἶναι φυσικόν, μικραίνουν τήν προσευχή καί ἀπομακρύνουν τήν σκέψιν ἀπό αὐτήν. Ὁ καιρός μου περνᾶ ἀχρησιμοποίητος ἤ μᾶλλον χρησιμοποιεῖται σέ μάταιες ἀπασχολήσεις, ὅταν δέ ἀπασχολοῦμαι μέ τόν Θεόν, ὅταν θέτω τόν ἑαυτόν μου κάτω ἀπό τήν παρουσία Του, τότε κάθε ὥρα μοῦ φαίνεται πώς εἶναι ἕνας ὁλόκληρος χρόνος. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος ἀγαπᾶ κάποιο πρόσωπο, τό σκέπτεται ὅλη τήν ἡμέρα χωρίς διακοπή, διατηρεῖ συνεχῶς τήν εἰκόνα του μέσα εἰς τήν καρδιά του, φροντίζει γι’ αὐτό καί σέ καμμιά περίπτωση τό ἀγαπημένο του πρόσωπο δέν φεύγει ἀπό τήν σκέψη του. Ἐγώ, ὅμως ὁλόκληρη τήν ἡμέρα, εἶναι ζήτημα ἄν ξεχωρίζω ἔστω καί μιάν ὥρα γιά νά βυθισθῶ σέ ἐντρύφηση καί θεία μελέτη, γιά νά ζωογονήσω τήν καρδιά μου μέ τήν ἀγάπη μου πρός Αὐτόν, ἐνῶ μέ εὐκολία καί εὐχαρίστηση ἐξοδεύω τίς εἴκοσι τρεῖς ὧρες τοῦ ἡμερονυκτίου σάν μιά θερμή προσφορά καί θυσία εἰς τά εἴδωλα τῶν διαφόρων παθῶν.

Ὁλονένα συζητῶ γιά τιποτένια πράγματα καί γεγονότα, τά ὁποῖα μολύνουν τό πνεῦμα, κι αὐτό μοῦ δίνει εὐχαρίστηση. Εἰς τίς σκέψεις μου γιά τόν Θεό, εἶμαι ξηρός, ἀπρόθυμος καί ἀμελής. Κι ὅταν ἀκόμη χωρίς νά τό θέλω, συμβαίνει ὥστε ἄλλοι νά μέ παρακινήσουν σέ πνευματική συζήτηση, κοιτάζω νά μετατρέψω τό θέμα σέ κάτι ἄλλο, πιό εὐχάριστο εἰς τίς ἐπιθυμίες μου. Εἶμαι τρομερά περίεργος γιά κάθε μοντέρνο, γιά τά πολιτικά καί γιά χίλια δυό ἄλλα ζητήματα. Πολύ συχνά ζητῶ τήν ἱκανοποίηση εἰς τήν ἀγάπη πρός τίς κοσμικές γνώσεις, εἰς τήν ἐπιστήμη, εἰς τήν τέχνη, καί θέλω ὅλο καί περισσότερα ἀγαθά νά ἀποκτήσω. Ἡ μελέτη τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, ἡ γνῶσις Αὐτοῦ καί τῆς Θρησκείας, δέν μοῦ κάνουν πολλήν ἐντύπωσιν, οὕτε ἱκανοποιοῦν τήν πνευματική πεῖνα τῆς ψυχῆς μου. Ὅλα αὐτά τά παραδέχομαι ὅτι εἶναι ὄχι μόνον ἀνούσια ἀπασχόληση γιά ἕνα χριστιανό, ἀλλ’ ἐπί πλέον καί ἀνωφελής.

Ἐάν ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό εἶναι ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν Του, ὅπως ὁ Χριστός εἶπε «εἰ ἀγαπᾶτε με τάς ἐντολάς τάς ἐμᾶς τηρήσατε» ἐγώ ὄχι μόνο δέν τηρῶ τάς ἐντολάς Του, ἀλλ’ οὔτε καμμιά προσπάθεια καταβάλλω νά κατορθώσω τήν τήρησή τους. Ἔτσι εἶναι ἀπόλυτη ἀλήθεια, τήν ὁποία εὔκολα συμπεραίνει κανείς, ὅτι δέν ἀγαπῶ τόν Θεόν. Ἐπάνω σ’ αὐτό ὁ Μέγας Βασίλειος λέει: Ἡ ἀπόδειξις ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἀγαπᾶ τόν Θεό καί τόν Χριστόν, ἔγκειται εἰς τό γεγονός ὅτι δέν τηρεῖ τάς ἐντολάς του.

Δέν ἀγαπῶ οὔτε τόν πλησίον μου. Ἐάν ἀγαποῦσα τόν πλησίον μου, θά ἦτο δυνατόν νά σκεφθῶ καί νά ἀπόφασίσω νά δώσω καί τήν ζωήν μου γι’ αὐτόν, ἐάν θά ὑπῆρχε ἀνάγκη. Ὄχι, ὅμως, αὐτό μόνον δέν κάνω, ἀλλ’ οὔτε καί τήν παραμικρή θυσία εἶμαι διατεθειμένος νά ὑποστῶ γι’ αὐτόν. Ἐάν ἀγαποῦσα τόν πλησίον μου, σύμφωνα μέ τήν ἐντολήν τοῦ Εὐαγγελίου, οἱ λύπες του θά ἦσαν καί δικές μου λύπες καί οἱ χαρές του θά ἀντανακλοῦσαν εἰς τό πρόσωπό μου, ὅπως εἰς τό δικό του. Ἀντι-θέτως, ὅμως, εὐχαριστοῦμαι νά ἀκούω διάφορα ἄσχημα πράγματα γι’ αὐτόν, ἀντί νά λυποῦμαι καί νά πονῶ. Τό κάθε κακό τυχόν πού ἀκούω γιά τόν πλησίον μου, ὄχι μόνον δέν τό σκεπάζω μέ ἀγάπη, ἀλλά τό διατυμπανίζω ὅπου μπορῶ μέ ἐσωτερικήν ἱκανοποίηση. Ἡ εὐτυχία τοῦ πλησίον μου, ἡ τιμή του, τά ἀγαθά του δέν μέ εὐφραίνουν, μοῦ δίνουν δέ ἀντιθέτως τό συναίσθημα τῆς ἀδια-φορίας. Τέλος, ὄχι λίγες φορές, καταλαμβάνουν τήν ψυχή μου περιφρόνηση καί φθόνος γιά τόν πλησίον μου.

Δέν ἔχω θρησκευτική πίστη. Οὔτε εἰς τήν ἀθανασίαν, οὔτε εἰς τό Εὐαγγέλιο, διότι ἐάν ἤμουν τέλεια πεπεισμένος καί ἐπίστευα χωρίς ἀμφιβολία ὅτι μετά ἀπό τόν τάφο ξανοίγεται ἡ αἰώνιος ζωή καί ἡ ἀνταπόδοσις τῶν πεπραγμένων αὐτοῦ τοῦ κόσμου, θά ἐσκε-πτόμουν συνεχῶς αὐτό, χωρίς ἀνάπαυλα. Ἡ ἰδέα τῆς ἀθανασίας θά μέ συνέτριβε κυριολεκτικά καί θά ἐζοῦσα αὐτήν τήν πρόσκαιρη ζωή σάν ἕνας ξένος καί παρεπίδημος, που ἔχει πάντα εἰς τόν νοῦ του τήν φροντίδα νά ἀξιωθεῖ κάποτε νά φθάσει εἰς τήν γλυκειά του πατρίδα. Ἀντίθετα, ὅμως, ἐγώ οὔτε κάν σκέπτομαι γιά τήν αἰωνιότητα καί συμπεριφέρομαι εἰς τήν ζωή μου σάν νά πιστεύω ὅτι τό τέλος τοῦ παρόντος βίου εἶναι καί τό τέρμα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεώς μου. Μέσα μου φωλιάζει ὑποσυνείδητα ἡ σκέψις πού συνοψίζεται εἰς τό : ποιός ξέρει καί ποιός εἶδε τά μετά θάνατον;

Ὅταν μιλῶ γιά τήν ἀθανασία, τό μυαλό μου συμφωνεῖ μ’ ἐκείνην, ἐνῶ ἡ καρδιά μου πολύ ἀπέχει ἀπό τοῦ νά εἶναι πεπεισμένη γι’ αὐτήν. Ὅλη αὐτή ἡ ἀπιστία μου ἀποδεικνύεται ἀπό τίς πράξεις μου καί ἀπό τήν συνεχεῖ φροντίδα νά ἱκανοποιῶ τήν ζωή τῶν αἰσθήσεων. Ἐάν ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου εἶχε κυριαρχήσει εἰς τή καρδιά μου μέ τήν ἀνάλογη πίστη, θά εἶχα καταλυφθεῖ ἀπ’ τό Λόγο τοῦ Θεοῦ καί θά τόν ἐμελετοῡσα, θἄβρισκε δέ ἡ ἀφοσίωσις καί ἡ προσοχή τήν κατοικία της εἰς τήν ψυχή μου. Ἡ προσοχή, ἡ εὐσπλαγχνία, ἡ ἀγάπη πού κρύπτονται μέσα εἰς Αὐτόν θά μέ ὡδηγοῦσαν εἰς τήν χαρά καί τήν εὐτυχία τῆς μελέτης τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ νύκτα καί ἡμέρα. Εἰς τήν μελέτην αὐτήν θά εὕρισκα τροφή πνευματική, τόν ἐπιούσιον ἄρτον τῆς ψυχῆς μου καί ἡ καρδία μου θά παρεκινεῖτο εἰς τήν τήρησή του.

Τίποτα εἰς τόν κόσμον αὐτόν δέν θἆταν δυνατό νά μέ ἀποτρέψει ἀπ’ τήν ἐφαρμογή της εἰς τήν ζωή μου. Ἀντιθέτως, ὅμως, ὅταν κάθε τόσο διαβάζω ἤ ἀκούω τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἄν ἡ ἀνάγκη ἤ ἡ ἀγάπη πρός τή γνώση μέ ὠθοῦν πρός τοῦτο, τόν παρακολουθῶ χωρίς τήν δέουσα προσοχή καί τόν εὑρίσκω τίς περισσότερες φορές καταθλιπτικό ἤ χωρίς σπουδαῖο ἐνδιαφέρον. Συνήθως φθάνω εἰς τό τέλος τῆς μελέτης του χωρίς σπουδαία ὡφέλεια καί πάντα πρόθυμος νά τόν ἀλλάξω μέ ἐλαφρά ἀναγνώσματα πού μοῦ εἶναι πολύ ἐνδιαφέροντα καί μέ εὐχαριστοῦν.

4. Εἶμαι πλήρης ἀπό ὑπερηφάνεια καί φιλαυτία. Ὅλες μου οἱ ἐνέργειες τό βεβαιώνουν. Βλέποντας κάτι καλό εἰς τόν ἑαυτόν μου, ἐπιθυμῶ νά τό κάνω ἐμφανές ἤ νά ὑπερηφανευθῶ γι’ αὐτό μπροστά σέ ἄλλους ἀνθρώπους ἤ νά τό θαυμάσω μόνος μου ἐσωτερικῶς. Ἄν καί ἐπιδεικνύω μίαν ἐξωτερική ταπεινοφροσύνη, τήν ἀποδίδω σέ ἀποτελεσματικότητα τῆς ἰδικῆς μου δυνάμεως, θεωρῶ δέ τόν ἑαυτόν μου ἤ ἀνώτερον ἀπό τούς ἄλλους, ἤ τουλάχιστον ὄχι χειρότητό τους. Ὅταν ἀνακαλύπτω ἕνα σφάλμα μου προσπαθῶ νά τό δικαιολογήσω καί νά τό σκεπάσω, λέγοντας: Τί νά κάνω; Ἔτσι εἶμαι φτιαγμένος, ἤ δέν πειράζει, κανείς δέν θά μέ παρεξηγήσει. Θυμώνω μέ ὅσους δέν δείχνουν ἐκτίμηση πρός τό πρόσωπό μου καί τούς πιστεύω ὅτι εἶναι ἄνθρωποι πού δέν ἠμπο-ροῦν νά ἐκτιμήσουν τήν ἀξία τοῦ ἄλλου. Ἀγάλλομαι γιά τά χαρίσματά μου, καί ὅλες μου τίς πτώσεις τίς θεωρῶ ἐντελῶς προσωπικό μου ζήτημα. Ἐνῶ εἶμαι μεμψίμοιρος, εὑρίσκω εὐχαρίστησιν εἰς τίς ἀτυχίες τῶν ἐχθρῶν μου. Ὅταν ἀγωνίζωμαι γιά κάτι καλό τό κάνω μέ τόν σκοπό ἤ νά κερδίσω ἐπαίνους, ἤ νά δώσω κάποια ἐλαστικότητα εἰς τόν πνευματικό μου ἑαυτό, ἤ νά πάρω μιά πρόσκαιρη παρηγορία.

Μέ μιά λέξη, συνεχῶς κατασκευάζω ἕνα εἴδωλο τοῦ ἑαυτοῦ μου πρός τό ὁποῖον ἀποδίδω ἀδιάκοπες τίς ὑπηρεσίες μου, φροντίζοντας μέ κάθε τρόπο γιά τήν εὐχαρίστησή μου καί τήν καλλιέργεια τῶν παθῶν καί τῶν ἐπιθυμιῶν μου. Πράττοντας ὅλα αὐτά ἀναγωρίζω τόν ἑαυτόν μου νά εἶναι γεμᾶτος ἀπό ὑπερηφάνεια, ἀπό διάφορες σαρκικές ἐπιθυμίες, ἀπό ἀπιστίαν, ἀπό ἔλλειψιν ἀγάπης πρός τόν Θεό καί ἀπό κακία πρός τόν πλησίον μου. Ποιά κατάσταση θά μποροῦσε νά ὑπάρξει πιό ἁμαρτωλή ἀπό αὐτήν; Ἡ κατάστασις τῶν πνευμάτων τοῦ σκότους πρέπει νά εἶναι καλύτερη ἀπό τήν ἰδικήν μου. Ἐκεῖνα, ἄν καί δέν ἀγαποῦν τόν Θεό, ἄν καί μισοῦν τούς ἀνθρώπους καί τροφή τους εἶναι ἡ ὑπερηφά-νεια, μ’ ὅλα ταῦτα πιστεύουν εἰς τόν Θεό καί φρίττουν. Ἐγώ ὅμως; Μπορῶ νά βρεθῶ σέ χειρότερη κόλασιν ἀπ’ αὐτήν πού ἀντιμετωπίζω; Πῶς δέ δέν θά λάβω τήν πιό αὐστηρή τιμωρία γιά τήν ἀνόητη καί ἀπρόσεκτη ζωή μου, τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζω ὅτι ζῶ;

Διαβάζοντας ὅλον αὐτόν τόν τύπον τῆς ἐξομολογήσεως πού μοῦ ἔδωσεν ὁ ἱερεύς, τρομοκρατημένος ἐσκέφθηκα καί εἶπα μέσα μου: «Θεέ καί Κύριε! Τί φοβερά ἁμαρτήματα ὑπάρχουν κρυμμένα μέσα μου καί μέχρι τώρα δέν τά εἶχα ἀνακαλύψει!». Ἡ ἐπιθυμία νά καθαρισθῶ ἀπό αὐτά μέ ἔκαναν νά ἱκετεύσω αὐτόν τόν μεγάλον ἐξομολόγο νά μέ διδάξει πῶς νά γνωρίσω τήν αἰτίαν ὅλου αὐτοῦ τοῦ κακοῦ καί πῶς νά θεραπεύσω ἀπ’ αὐτό τόν ἑαυτόν μου. Ἔτσι ὁ ἅγιος αὐτός πνευματικός ἄρχισε νά μέ καθοδηγεῖ λέγοντας: Παιδί μου καί ἀδελφέ μου, ἡ αἰτία τῆς ἐλλείψεως ἀγάπης πρός τόν Θεό εἶναι ἔλλειψις πίστεως. Ἡ ἔλλειψις αὐτή τῆς πίστεως εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἐλλείψεως τῆς πεποιθήσεως καί ἡ αἰτία τοῦ τελευταίου αὐτοῦ, εἶναι ἡ ἀποτυχία μας ὡς πρός τήν ἀναζήτηση τῆς ἀληθινῆς καί ἁγίας γνώσεως καί ἡ ἀδιαφορία μας ὡς πρός τήν ἀναζήτηση τοῦ φωτός τοῦ πνεύματος. Μέ μιά λέξη ἄν δέν πιστεύεις δέν μπορεῖς νά ἀγαπᾶς... Μέ τήν ἁγιαστική μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν ἀπόκτηση πείρας, πρέπει νά γεννηθεῖ εἰς τήν ψυχή σου μία δίψα, μιά ἀκατάσχετη ἐπιθυμία, κάτι σάν θαῦμα, τό ὁποῖον θά σοῦ φέρει μιάν ἀσίγαστη ἐπιθυμία νά μάθεις, ὅσο μπορεῖς πιό πολύ, πιό τέλεια, πιό βαθειά, ὅ,τι περιβάλλει ὅλους μας...

Φαντάζομαι τώρα πώς θά κατάλαβες ὅτι ἡ αἰτία τῶν ἁμαρτημάτων, τά ὁποῖα ἐδιάβασες προηγουμένως, εἶναι ἡ ἀδράνεια τῆς ψυχῆς μας γιά σκέψεις ἐπάνω σέ πνευματικά πράγματα, ἀδράνεια πού ξηραίνει τά συναισθήματα καί τήν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς γιά παρόμοιες πνευματικές ἐντρυφήσεις. Ἐάν θέλεις νά μάθεις πῶς θά νικήσεις αὐτήν τήν αἰτία τοῦ κακοῦ, φρόντισε νά ἀποκτήσεις μέ ὅλη σου τήν δύναμη τήν φώτιση τοῦ πνεύματος, τήν φώτιση τῆς ψυχῆς, μέ ἐπιμελῆ καί ἁγιαστική μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, μέ τήν μελέτη τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, μέ τίς συμβουλές πνευματικῶν ἀνθρώπων καί μέ συζητήσεις μέ ἄτομα πού εἶναι σοφοί καί γεμᾶτοι ἀπό Χριστό... Ἄς κάνουμε τήν προσπάθεια αὐτή καί ἄς προσευχώμεθα, ὅσο συχνότερα μποροῦμε μέ τά λόγια: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, κάνε μας νά σέ ἀγαπήσουμε τόσον, ὅσο πρίν γνωρίσουμε Σένα, ἀγαπούσαμε τήν ἁμαρτία.

Ο πολλαπλασιασμός των άρτων (Κυριακή Η’ Ματθαίου: Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)



(Ματθ. ιδ’ 14-22)
Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Δεν κάνει τίποτα άσκοπο, τίποτα υπερβολι­κό, τίποτα που να μη χρειάζεται. Γιατί μερικοί άνθρωποι περιφέρονται τόσο άσκοπα και κάνουν τόσο αδιάφορα πράγματα; Επειδή δεν είναι βέβαιοι για το σκοπό της ζωής τους, για τον προορισμό τού επίγειου ταξιδιού τους. Γιατί μερικοί άνθρωποι υπερ­φορτώνονται με άσκοπες υποχρεώσεις, προβαίνουν σε υπερβολικές ενέργειες, σε σημείο που να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα κάτω από τέτοιο βάρος υποχρεώσεων; Επειδή δε γνωρίζουν το ένα πράγμα, «ού εστι χρεία».
Για να βοηθήσει ο Κύριος τον άνθρωπο να μαζέψει το διασκορπισμένο νου του, να θεραπεύσει τη διχα­σμένη καρδιά του και να συγκροτήσει την ανεξέλεγκτη δύναμή του, αποκάλυψε τον ένα και μοναδικό στόχο που είναι απαραίτητος: τη Βασιλεία του Θεού. Πόσο άσκοπη είναι αλήθεια η ζωή τού ανθρώπου που αγω­νίζεται να επιτύχει διάφορους στόχους! Πόσο αναί­σθητη είναι η διχασμένη καρδιά! Πόσο αδύναμη είναι η θέληση, όταν η δύναμή της κατακερματίζεται!
Ενός εστι χρεία. Μόνο ένα πράγμα μας χρειάζεται: η Βασιλεία τού Θεού. Ο θαυματουργός Χριστός προ­σπάθησε να στρέψει τα μάτια και την προσοχή όλων των ανθρώπων προς αυτόν τον προορισμό. Όποιος σκέφτεται έτσι, έχει ένα μόνο στόχο: το Θεό. Ένα αίσθημα: την αγάπη. Μια νοσταλγία: να πλησιάσει το Θεό. Μακάριος είναι εκείνος που έφτασε σ’ αυτό το μέτρο. Ο άνθρωπος αυτός έχει γίνει σαν το φακό που συγκεντρώνει τις ακτίνες τού ήλιου για να δημι­ουργήσει φωτιά.
Τα λόγια που είπε ο Χριστός στη Μάρθα, «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία» (Λουκ. ι’ 41, 42), ήταν στην πραγματικό­τητα ένας έλεγχος, μια προειδοποίηση στον κόσμο ολόκληρο. Κι αυτό το ένα που έχουμε πραγματική ανάγκη, είναι η Βασιλεία τού Θεού (βλ. Ματθ. στ’ 33). Για όλα όσα είπε και έκανε ο Κύριος, είχε στο νου του το στόχο αυτό. Εκεί είχε συγκεντρωθεί όλη η φλόγα που φωτίζει τους ταξιδιώτες εκείνους που περιφέρονται γύρω από τις χαράδρες και τους ανε­μοστρόβιλους της πρόσκαιρης αυτής ζωής.
Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Τα πάντα γίνονται μ’ αυτόν τον ύψιστο, το μοναδικό στό­χο. Όλα είναι απαραίτητα, τόσο τα λόγια που λέει όσο και τα έργα που κάνει. Δεν υπάρχει ούτε ένας αργός λόγος, ούτε ένα αχρείαστο έργο. Και πόσο καρποφόρα ήταν τα λόγια και τα έργα Του! Πόσα εκατομμύρια φορές έχει καρποφορήσει κάθε λόγος και κάθε Του πράξη, ως τις μέρες μας! Πόσο γλυκός, ευωδιαστός και ζωογόνος είναι ο καρπός αυτός!
Γιατί ο Κύριος δε μετέτρεψε τις πέτρες σε ψωμιά όταν του το ζήτησε ο σατανάς; Σε δυο μεταγενέστερες περιπτώσεις, όταν γύρω του υπήρχε ένα πεινασμένο πλήθος, πολλαπλασίασε το λίγο ψωμί σε μια τεράστια ποσότητα, ώστε μετά τη διατροφή τού πλήθους, πε­ρίσσεψε περισσότερο ψωμί απ’ όσο ήταν αρχικά. Το πρώτο θαύμα όμως (η μετατροπή των λίθων σε ψωμί), ήταν κάτι αδόκιμο, ανάρμοστο, άτοπο. Το δεύτερο θαύμα (ο πολλαπλασιασμός των άρτων) ήταν κατάλ­ληλο, απαραίτητο και ταιριαστό.
Γιατί ο Κύριος δεν έδωσε «σημείον εκ του ουρα­νού» στους Φαρισαίους, όταν του το ζήτησαν; Δεν έδωσε τέτοια σημεία από τον ουρανό σε αμέτρητες περιπτώσεις, όπως σε θαύματα-θεραπείες άρρωστων, λεπρών, δαιμονισμένων, δεν ανέστησε νεκρούς; Κάθε σημείο από τον ουρανό στους φθονερούς Φαρισαίους όμως θα ήταν ανάρμοστο, ακατάλληλο και υπερβο­λικό, ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν κατάλληλο, απαραίτητο και ταιριαστό.
Γιατί ό Κύριος δε μετακίνησε όρη από ένα σημείο σε άλλο ή δεν τα έριξε στη θάλασσα; Θα μπορούσε να το κάνει κι αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία. Γιατί λοιπόν δεν το έκανε; Εκείνος που μπορούσε να διατάξει την τρικυμισμένη θάλασσα και να γαληνέψει, τους ανέμους και να ηρεμήσουν, σίγουρα θα μπορούσε να μετακι­νήσει όρη και να τα ρίξει στη θάλασσα. Ποιό σκοπό όμως θα είχε υπηρετήσει έτσι; Κανέναν. Γι’ αυτό κι ο Κύριος δεν έκανε τέτοιο θαύμα. Υπήρχε όμως μεγάλη ανάγκη να γαληνέψει η θάλασσα και να ηρεμήσει ο άνεμος, γιατί υπήρχαν άνθρωποι που έκραζαν για βοήθεια, επειδή κινδύνευαν να πνιγούν.
Μόνο οι δαίμονες κι οι αμαρτωλοί ζητούν από το Χριστό θαύματα που είναι υπερβολικά κι αχρείαστα, όχι απαραίτητα. Προσέξτε τι ανόητα πράγματα ζήτησε ο σατανάς από τον Κύριο: να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμιά στην έρημο, να πηδήσει κάτω από το πτερύγιο του ναού! Κοιτάξτε τώρα και τους σκληροτράχηλους αμαρτωλούς, τους Φαρισαίους. Είχαν δει πολλά θαύ­ματα του Χριστού, που τά ‘κανε όλα για να βοηθήσει τους ανθρώπους. Και του ζητούσαν έπειτα να κάνει κάποια άσκοπα κι ανώφελα θαύματα, όπως το να ρίξει κάποιο βουνό στη θάλασσα! Ο Κύριος αρνιόταν να κάνει τέτοια θαύματα, να ικανοποιήσει τέτοιες απαι­τήσεις του διαβόλου και των υποκριτών. Ποτέ όμως δεν αρνήθηκε να κάνει θαύματα που ήταν απαραίτητα, επειδή υπηρετούσαν τη σωτηρία των ανθρώπων.
Το σημερινό ευαγγέλιο περιγράφει ένα τέτοιο απαραίτητο και χρήσιμο θαύμα: τον πολλαπλα­σιασμό των άρτων στην έρημο. Αυτή δεν ήταν κάποια ακατοίκητη έρημος, μια έρημος όπου μόνο ο διάβολος κατοικούσε. Ήταν μια έρημος όπου βρέθη­καν πάνω από δέκα χιλιάδες πεινασμένοι άνθρωποι. Το συμπέρασμα για τον αριθμό τους προκύπτει απ’ όσα γράφει ο ευαγγελιστής, πως το πλήθος ήταν πέντε χιλιάδες άντρες, χωρίς να συνυπολογίσει τις γυναίκες και τα παιδιά.
«Και εξελθών ο Ιησούς είδε πολύν όχλον, και εσπλαγχνίσθη επ’ αυτοίς και εθεράπευσε τους αρρώ­στους αυτών» (Ματθ. ιδ’ 14). Αυτό έγινε την εποχή που ο βασιλιάς Ηρώδης είχε αποκεφαλίσει τον Ιωάννη το Βαπτιστή. Κι όταν το άκουσε αυτό ο Ιησούς επιβιβάστηκε σ’ ένα πλοίο κι αναχώρησε «εις έρημον τόπον κατ’ ιδίαν» (Ματθ. ιδ’ 13). Το περιστατικό αυτό το αναφέρουν και οι τέσσερις ευαγγελιστές. Μερικοί αναφέρουν περισσότερες λεπτομέρειες, άλλοι λιγό­τερες. Σύμφωνα με τον Ιωάννη, ο Κύριος μπήκε στο πλοίο κοντά στην Τιβεριάδα και πέρασε στο απέναντι μέρος της θάλασσας τής Γαλιλαίας, που ονομάζεται και θάλασσα της Τιβεριάδας. Ο Λουκάς λέει πως «υπεχώρησε κατ’ ιδίαν εις τόπον έρημον πόλεως καλούμενης Βηθσαϊδά» (θ’ 10).
Το συνήθιζε ο Κύριος ν’ αποσύρεται συχνά στην έρημο, σε ερημικές τοποθεσίες και σε βουνά. Το έκανε αυτό για τρεις λόγουςΠρώτο, για να κάνει σύντομα διαλείμματα από τις εντατικές και πολυσχιδείς δρα­στηριότητές Του, ώστε να χωνέψουν κι οι άνθρωποι τις διδαχές Του και τα θαύματα που είχε κάνειΔεύτερογια να δώσει το παράδειγμα στους αποστόλους και σε μας πως είναι απαραίτητο ν’ αποσυρόμαστε, να εισερχόμαστε στο ταμιείο μας(Ματθ. στ’ 6), για να παραμένουμε στην προσευχή μόνοι μας με το ΘεόΗ ησυχία κι η σιωπή καθαρίζουν τον άνθρωπο, τού δι­δάσκουν την υποταγή στο Θεό και τού χαρίζουν πνευ­ματική διαύγεια και δύναμηΤρίτο, για να μας δείξει πως ο καλός και χρήσιμος άνθρωπος δεν μπορεί να κρυφτεί - «Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη» (Ματθ. ε’ 14). Έτσι έδειξε κι επισήμανε ποιος είναι ο πραγματικός τόπος για τους ερημίτες και τους μοναχούς.
Η εκκλησιαστική ιστορία το έχει αποδείξει αυτό χιλιάδες φορές. Δεν υπάρχει ούτε ένας μοναδικός ερη­μίτης, άνθρωπος της προσευχής και θαυματουργός, που να κατόρθωσε να κρυφτεί από τους ανθρώπους.Πολλοί ρωτάνε αναιτιολόγητα: Τί κάνει ο μοναχός στην έρημο; Δε θά ‘ταν καλύτερα ο μοναχός να μένει στον κόσμο, ανάμεσα στους ανθρώπους, και να τους υπηρετεί; Πώς όμως μπορεί να φωτίσει ένα κερί που δεν είναι αναμμένο; Ο μοναχός κουβαλάει την ψυχή του στην έρημο σαν κερί άκαφτο. Τη φέρνει στην έρημο για να την ανάψει με προσευχή, με νηστεία, με περισυλλογή και άσκησηΑν κατορθώσει να την ανάψει, το φως Του θα λάμψει σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο κόσμος θα τον ακολουθήσει και θα τον βρει, ακόμα κι αν αυτός κρυφτεί στην έρημο, σε απομακρυσμένα βουνά ή σε απρόσιτες σπηλιές. Όχι, ο μοναχός δεν είναι άχρηστος. Είναι ικανός να γίνει πολύ πιο χρήσιμος στους άλλους από οποιονδήποτε άλλον. Αυτό φαίνεται πολύ καθαρά σ’ αυτήν την περίπτωση από τον Κύριο Ιησού. Μάταια κρυβόταν από τους ανθρώπους στην έρημο, γιατί τα πλήθη τον έβρισκαν και τον ακολουθούσαν.
Ο Κύριος τους κοίταξε και «εσπλαχνίσθη περί αυτών, ότι ήσαν εκλελυμένοι και ερριμένοι ως πρό­βατα μη έχοντα ποιμένα» (Ματθ. θ’ 36). Κάτω στις πόλεις οι συναγωγές ήταν γεμάτες από αυτόκλητους ποιμένες, που στην πραγματικότητα ήταν λύκοι με εμφάνιση προβάτων. Οι άνθρωποι το ήξεραν αυτό, το ένιωθαν, όπως ήξεραν κι ένιωθαν την αμέτρητη ευσπλαχνία και αγάπη τού Χριστού γι’ αυτούς. Οι άνθρωποι ήξεραν και ένιωθαν πως ο Χριστός ήταν ο μόνος Καλός Ποιμένας, πως η μέριμνά Του γι’ αυτούς ήτανγνήσια, στοργική. Γι’ αυτό και τον ακολουθούσαν στην έρημο. Κι ο Κύριοςεθεράπευσε τους αρρώστους αυτών. Οι άνθρωποι ένιωθαν πως τον χρειάζονταν το Χριστό, δεν του ζητούσαν να θαυματουργήσει από μάταιη περιέργεια, αλλ’ από μεγάλη ανάγκη. Κι ο Μάρκος μας λέει πως εκεί άρχισε να τους διδάσκει.
«Οψίας δε γενομένης προσήλθον αυτώ οι μαθηταί αυτού λέγοντες· έρημός εστιν ο τόπος και η ώρα ήδη παρήλθεν απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα» (Ματθ. ιδ’ 15). Ο Ματθαίος δε μας λέει τι τον κρατούσε τόσο πολύ με τους ανθρώπους. Γράφει μόνο πως θεράπευσε τους αρρώστους. Ο Μάρκος το συμπληρώνει αυτό και λέει πως τους δίδασκε πολλά πράγματα. Προσέξτε πόσο όμορφα συμπληρώνουν ο ένας ευαγγελιστής τον άλλο! Ο Κύριος συνέχισε να διδάσκει τους όχλους για πολλές ώρες, ωσότου άρχισε να νυχτώνει. Όλες αυτές τις ώρες ο Κύριος δίδαξε τόσο πολλά στο λαό, που θα μπορούσε να γεμίσει ολόκληρο ευαγγέλιο. Αυτό το είπε ο ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν έγραψε πως «ουδέ αυτόν οίμαι τον κόσμον χωρήσαι τα γραφόμενα βι­βλία» (Ιωάν. κα’ 25).
Παρατηρούμε όμως και την αγάπη των μαθητών: Έρημός εστιν ο τόπος και η ώρα ήδη παρήλθεν. Το πλήθος πεινάει κι είναι αργά πια για να φύγουν και να πάνε στον τόπο του ο καθένας. Τα σπίτια τους είναι μακριά. Δες, εδώ έχουμε και πολλές γυναίκες, έχουμε και παιδιά. Πρέπει να βρουν τροφή όσο πιο σύντομα γίνεται. Ας τους λοιπόν να πάνε στα γύρω χωριά για να βρουν κάτι να φάνε.
Ο Χριστός σίγουρα είναι πιο εύσπλαχνος και πιο στοργικός από τους μαθητές Του. Μήπως δεν ένιωθε κι ο ίδιος, όπως οι μαθητές Του, πως οι άνθρωποι πει­νούσαν κι η νύχτα ήταν κοντά; Και βέβαια ο Χριστός ήταν περισσότερο ελεήμων και στοργικός από τους μαθητές Του. Τις ανάγκες των ανθρώπων τις ένιωθε πριν από εκείνους. Στην αρχή, όπως λέει ο ευαγγελι­στής Ιωάννης, «επάρας ουν ο Ιησούς τους οφθαλμούς και θεασάμενος ότι πολύς όχλος έρχεται προς αυτόν, λέγει προς τον Φίλιππον πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιωάν. στ’ 5). Η συζήτηση με το Φίλιππο όμως τέλειωσε κι οι άνθρωποι μαζεύτη­καν γύρω από τον Κύριο με τους ασθενείς τους. Ο Κύριος θεράπευσε πρώτα όλους τους αρρώστους κι έπειτα άρχισε να διδάσκει τους όχλους. Η διδασκαλία κράτησε ως το βράδυ. Και τότε μόνο σκέφτηκαν οι απόστολοι πως οι άνθρωποι θα πεινούσαν κι έπρεπε να φάνε.
Ο Κύριος το είχε προβλέψει αυτό από την αρχή. Δε μίλησε όμως, σκόπιμα. Περίμενε τους αποστόλους να θέσουν το πρόβλημα. Κι αυτό το έκανε για δυο λόγους: πρώτα για να τους διεγείρει την ευσπλαχνία και τη συμπάθεια και δεύτερο για ν’ αποδείξει πόσο αδύναμοι ήταν χωρίς Εκείνον. Τους είπε ο Χριστός: «ου χρείαν έχουσιν απελθείν· δότε αυτοίς υμείς φαγείν» (Ματθ. ιδ’ 16). Γνώριζε πως αυτό δεν μπορούσαν να το κάνουν, ήταν αδύνατο ανθρωπίνως να γίνει. Το είπε όμως για να συνειδητοποιήσουν πλήρως και να ομολογήσουν την αδυναμία τους. Γι’ αυτό και του είπαν: «ουκ έχομεν ώδε ει μη πέντε άρτους και δύο ιχθύας» (Ματθ. ιδ’ 17). Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, τα λιγοστά αυτά τρόφιμα δεν ήταν δικά τους, ανήκαν σε κάποιο μικρό παιδί που βρισκόταν εκεί. Γράφει ο ευαγγελιστής: «Έστι παιδάριον εν ώδε, ος έχει πέντε άρτους κριθίνους και δυο όψάρια΄ αλλά ταύτα τί εστιν εις τοσούτους;» (Ιωάν. στ 9). Στον Κύριο αυτό το είπε ο Ανδρέας. Παρά το γεγονός ότι ο πρωτόκλητος των αποστόλων ζούσε τόσο καιρό μαζί Του, ακόμα δεν είχε εδραιωθεί στην πίστη, δεν είχε τελειοποιηθεί. Αυτό είναι φανερό από εκείνο που είπε: αλλά ταύτα τί εστιν εις τοσούτους; Το ψωμί ήταν κρίθινο. Κι αυτό δεν ήταν συμπτωματικό. Σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, απ’ αυτό μαθαίνουμε πως πρέπει να ικανοποιούμαστε με απλές τροφές, να μην είμαστε απαιτητικοί. «Η λαιμαργία κι η πολυ­φαγία είναι μητέρες της αρρώστιας»,συμπληρώνει ο άγιος πατέρας.
«Ο δε είπε· φέρετέ μοι αυτούς ώδε» (Ματθ. ιδ’ 18). Τώρα είχε έρθει η δική Του ώρα. Οι όχλοι δεν μπορούσαν να βρουν τρόφιμα για να φάνε. Οι απόστο­λοι ομολόγησαν την αδυναμία τους, δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Τότε και μόνο τότε ήρθε η δική Του ώρα. Το κλίμα ήταν ώριμο για να γίνει το θαύμα.
«Και κελεύσας τους όχλους ανακλιθήναι επί τους χόρτους, λαβών τους πέντε άρτους και τους δύο ιχθύας, αναβλέψας εις τον ουρανόν ευλόγησε, και κλάσας έδωκε τοις μαθηταίς τους άρτους, οι δε μαθηταί τοις όχλοις» (Ματθ. ιδ’ 19)Γιατί κοίταξε πρώτα στον ουρανό ο Κύριος; Όταν έκανε πολλά από τ’ άλλα θαύματά Του δεν το είχε κάνει, δεν είχε ξανακοιτάξει στον ουρανό. Δεν το έκανε όταν άνοιγε τα μάτια των τυφλών, όταν θεράπευε τους λεπρούς, έβγαζε δαιμόνια από τους ανθρώπους, γαλήνευε τη θά­λασσα, έκανε το νερό κρασί κι όταν ακόμα ανάσταινε νεκρούς. Γιατί λοιπόν στη συγκεκριμένη αυτή περί­πτωση έστρεψε τα μάτια Του προς τον ουρανό, προς τον ουράνιο Πατέρα Του; Πρώτο, για να κάνει σαφή στους ανθρώπους την ταυτότητα της θέλησής Του μ’ εκείνην του Πατέρα Του, να καταρρίψει την άποψη και κατηγορία των Φαρισαίων, πως τα θαύματα τα έκανε με τη συνεργεία τών δαιμόνων. Δεύτερο, για να δώσει ως άνθρωπος στον κόσμο το παράδειγμα της ταπεί­νωσης ενώπιον του Θεού, καθώς και της ευχαριστίας για κάθε αγαθό που προέρχεται από το Θεό. Ένα παρόμοιο παράδειγμα μας έδωσε και στο Μυστικό Δείπνο: «Λαβών ο Ιησούς τον άρτον και ευχαριστήσας έκλασε…» (Ματθ. κστ’ 26). Ευχαρίστησε τον ουράνιο Πατέρα Του κι ύστερα ευλόγησε το ψωμί, ως δώρο Θεού. Κι εμείς πρέπει να ευχαριστούμε και να υμνούμε το Θεό για τα δώρα Του σε κάθε γεύμα, όσο λιτό κι αν είναι. Τρίτο, ως Θεός, με τον πολλαπλασια­σμό των άρτων – μια πράξη που μοιάζει πολύ με νέα δημιουργία – να εκφράσει την ενότητα δύναμης της Αγίας Τριάδας: του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της ομοούσιας και αδιαίρετης Τριάδας, του Δημιουργού των πάντων.
Ο Κύριος Ιησούς «έκλασε», έκοψε τον άρτο με τα ίδια Του τα χέρια. Γιατί; Γιατί δεν έδωσε εντολή στους αποστόλους Του να το κάνουν; Για να δείξει πως επιθυμούσε να λογαριάσει τους ανθρώπους ως φιλοξενούμενούς Του, να τονίσει τη μεγάλη αγάπη Του γι’ αυτούς και να διδάξει έτσι κι εμάς πως, όταν δίνουμε ελεημοσύνη και δώρα, πρέπει να το κάνουμε με αγάπη και ιλαρότητα, όπως κι Εκείνος.
«Και έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν, και ήραν το περισσεύον των κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλή­ρεις· οι δε εσθίοντες ήσαν άνδρες ωσεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικών και παιδίων» (Ματθ. ιδ’ 20,21). Αυτό είναι το θαύμα των θαυμάτων, η δόξα που ξεπερνάει κάθε άλλη δόξα! Για να πάρουν πέντε χιλιάδες άνθρω­ποι (χωρίς να συνυπολογιστούν οι γυναίκες και τα παιδιά) από μια μπουκιά ψωμί, όπως το αντίδωρο που παίρνουμε στην εκκλησία, τα πέντε ψωμιά δε θα έφταναν με τίποτα. Εδώ όμως έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν και μάλιστα περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια. Αν αυτή ήταν κάποια οφθαλμαπάτη, δε θα έγραφε ο ευαγγελιστής πως εχορτάσθησαν.Αν κά­ποιος άνθρωπος μπορούσε να εξαπατήσει έναν άλλο ότι έφαγε, δε θα μπορούσε όμως να πείσει έναν πει­νασμένο ότι χόρτασε. Αν πράγματι ήταν αυτό κάποια οφθαλμαπάτη, από πού προέκυψαν τα περισσεύματα, πού γέμισαν δώδεκα κοφίνια ψωμιά;
Όχι! Μόνο άνθρωποι που η καρδιά τους είχε νε­κρωθεί από την αμαρτία μπορούν να το αποκαλέσουν οφθαλμαπάτη αυτό. Ήταν πραγματικό γεγονός, όπως πραγματικός είναι κι ο Θεός. Πρέπει να προσέξετε όμως πως για το θαύμα αυτό δεν ξεσηκώθηκαν φω­νές εναντίον Του, δεν του έδωσαν κάποιες ανόητες ερμηνείες, όπως έκαναν οι Φαρισαίοι σε πολλά άλλα από τα θαύματά Του. Κι όχι μόνο δεν το αμφισβήτη­σε κανένας, αλλά «οι άνθρωποι, ιδόντες ο εποίησε σημείον ο Ιησούς, έλεγον ότι ούτος εστιν αληθώς ο προφήτης ο ερχόμενος εις τον κόσμον (Ιωάν. στ’ 14). Κι οι όχλοι ήθελαν«αρπάζειν αυτόν ίνα ποιήσωσιν αυτόν βασιλέα» (αυτ. στίχ. 15). Τέτοια απήχηση είχε στο λαό το καταπληκτικό αυτό θαύμα!
Πότε προσπάθησε κάποιος να μετατρέψει μια απά­τη σε βασιλιά; Αυτό όμως ήταν πραγματικό γεγονός. Οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν από την αλήθεια και ήθελαν να κάνουν το Χριστό βασιλιά με το ζόρι. Κι αυτό θα είχε γίνει, αν ο Χριστός δεν είχε απομακρυνθεί μόνος Του. Κι έτσι ματαιώθηκε το σχέδιο του πλήθους που ριγούσε από ενθουσιασμό.
«Και ευθέως ηνάγκασεν ο Ιησούς τους μαθητάς αυτού εμβήναι εις το πλοίον και προάγειν αυτόν εις το πέραν, έως ου απολύση τους όχλους» (Ματθ. ιδ’ 22)Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές Του να μπουν σε πλοίο και να φύγουν πριν από τον ίδιο; Γιατί το έκανε αυτό; Πρώτο, γι’ αυτό που είχε γίνει. Και δεύτερο, γι’ αυτό που επρόκειτο να γίνει.Τούς άφησε ν’ απομακρυν­θούν από το πλήθος όσο πιο γρήγορα γινόταν, για να συλλογιστούν και να συζητήσουν μεταξύ τους το μεγάλο θαύμα τού πολλαπλασιασμού των άρτων. Τους άφησε να ταξιδέψουν με το πλοίο, όπου ο Κύριος θα τους επισκεπτόταν σύντομα μ’ ένα καινούργιο κι ανήκουστο θαύμα: θα τους πλησίαζε περπατώντας πάνω στο νερό, όπως περπατάει κανείς σε στέρεο έδαφος. Ο Κύριος γνώριζε εκείνο που επρόκειτο να γίνει και τι θα έκανε ο ίδιος. Οι μαθητές Του, που δεν έβλεπαν τίποτα, ένιωσαν έκπληξη που ο Χριστός τούς έστειλε πριν απ’ Αυτόν. Τον άφησαν όμως μόνο Του με το πλήθος, κατέβηκαν από το όρος στη θάλασσα και ξεκίνησαν το ταξίδι.
Ένας άλλος αναμφισβήτητος λόγος για τη σπουδή που έδειξε ο Κύριος να προπέμψει τους μαθητές Του, να τους απομακρύνει από τα πλήθη των ανθρώπων, ήταν επειδή ο ίδιος ήθελε να τους προφυλάξει από την υπερηφάνεια στα μάτια των ανθρώπων, από τα εγκώμιά τους και την αυτοεκτίμηση που θα ένιωθαν επειδή ήταν μαθητές τέτοιου Θαυματουργού. Ήθελε να τους διδάξει πως πρέπει να είναι ταπεινοί, γι’ αυτό και τους είχε πει: «δότε αυτοίς υμείς φαγείν». Και τώρα τους έδιωξε επειδή ήθελε να τους προφυλάξει από την υπερηφάνεια και την υψηλοφροσύνη, επειδή είχαν τέτοια σχέση μαζί Του, με το Διδάσκαλό τους. Και τελικά ήθελε μ’ αυτόν τον τρόπο να τούς κάνει να γνωρίσουν την απεριόριστη ταπείνωσή Του ενώπιον του Θεού: μετά από ένα τόσο καταπληκτικό θαύμα, αποσύρθηκε στην ησυχία για να προσευχηθεί.
Οι μαθητές Του ήταν εξοικειωμένοι με τη συνή­θειά Του ν’ αποσύρεται συχνά στην έρημο για να προσευχηθεί. Εκείνη την ημέρα όμως μήπως αποσύρ­θηκε σκόπιμα στην έρημο, για να μείνει μόνος Του, μετά τη φοβερή είδηση για το θάνατο του Ιωάννη τού Βαπτιστή; Ας ξεχάσουν οι μαθητές Του για ποιο λόγο πήγε στην έρημο· ας συνειδητοποιήσουν πως το μεγάλο θαύμα που τόσο ξαφνικά έκανε, καθώς κι όλοι οι έπαινοι κι ο θαυμασμός των ανθρώπων, δεν μπορούσαν να καταστρέψουν την εσωτερική γαλήνη και την ταπείνωσή Του, ούτε και να τον κάνουν ν’ αλλάξει την απόφασή Του να πάει στην έρημο για να προσευχηθεί.
***
Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων.Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμαΤο ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού. Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώ­πους για να τραφούνΚαι γιατί ήταν δύο τα ψάρια; Επειδή ό Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα. Ποιά σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους; Αυτό σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό; Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολό­κληρο τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή ζωής. Τί σημαίνουν τα δώδεκα κοφίνια με τα περισσεύματα των άρτων; Την άφθονη καρποφορία τού έργου των αποστόλων. Κάθε θερισμός των αποστόλων θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από το σπόρο που έσπειραν, όπως κάθε καλάθι είχε περισσότερο ψωμί από τους άρτους που έφαγαν και χόρτασαν οι πεινασμένοι άνθρωποι. (Το περιστατικό τού θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων που έγινε με τη δύναμη του Χριστού μνημονεύεται κάθε φορά σε μια ωραία ευχή, στην τελετή της αρτοκλασίας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ο ευλογήσας τους πέντε άρτους εν τη ερήμω και εξ αυτών πεντακισχιλίους άνδρας χορτάσας, ευλόγησον και τους άρτους τούτους, τον σίτον, τον οίνον και το έλαιον και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντας πιστούς δούλους Σου αγίασον»).
Όλ’ αυτά τα μυστήρια έχουν μεγάλο βάθος, δυσθε­ώρητο. Ποιός τολμά να κοιτάξει τόσο βαθιά, στα απύθ­μενα βάθη τους; Ποιός θα τολμούσε στην πρόσκαιρη ζωή μας να διεισδύσει στα βάθη αυτά; Ίσως πληροφο­ρηθούν αρκετά εκείνοι που τους αρέσει να διαβάζουν και ν’ ακούνε το ευαγγέλιο. Οι άγγελοι απολαμβάνουν μέχρι κορεσμού τη γλυκύτητα του ευαγγελίου. Όσο περισσότερο το διαβάζει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο τρέπεται σε σκέψεις πνευματικές και σε προσευχήΌσο περισσότερο καθοδηγεί τη ζωή του σύμφωνα μ’ αυτό, τόσο η ανάγνωση θ’ ανοίγει τα βάθη των νοημάτων του και θα τον ικανοποιεί με το άρωμά του. Γι’ αυτό πρέπει δόξα και ύμνος στον Κύριο Ιησού Χριστό, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες τών αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)
http://www.alopsis.gr

Ὁ Ζωοποιὸς Ἄρτος Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωὴλ


«Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ χορτάσθησαν»

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ὁ Χριστὸς ἀναχωρεῖ στὴν ἔρημο. Ἀναχωρεῖ στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ φυλάξει τὸν ἑαυτό Του γιὰ τὸν κατάλληλο καιρὸ τοῦ Σταυροῦ. Δὲν εἶχε ἔλθει ἡ ὥρα γιὰ τὸ πάθος Του. Ὁ ἄλλος Εὐαγγελιστὴς γράφει πὼς ἀναχώρησε στὴν ἔρημο γιὰ νὰ δώσει τὴν εὐκαιρία στοὺς μαθητές Του νὰ ξεκουρασθοῦν (Μάρκ. 6,31). Ἀνεχώρησαν σὲ κάποια ἔρημο τῆς πόλεως Βηθσαιδᾶ (Λουκ. 9,10). Στὸ χῶρο αὐτὸ ἔκανε τὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων.

Οἱ συνθῆκες τοῦ θαύματος τὰ ἀρνητικὰ δεδομένα εἶναι περισσότερα ἀπ’ τὰ θετικὰ στὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων, γράφει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος. Ὁ τόπος ἦταν ἔρημος καὶ δὲν ὑπῆρχε κάποια ἑστία ἀνεφοδιασμοῦ γιὰ τὸν κόσμο. Ἡ ὥρα ἦταν περασμένη· «Ἡ μὲν ἡμέρα κλίνειν ἤρξατο», καθὼς εἶπε Λουκᾶς· «αὐτοὶ δὲ παρέμειναν ἄσιτοι», δηλαδὴ ἡ ἡμέρα τελείωνε, ἀλλὰ αὐτοὶ παρέμειναν ἄσιτοι, σημειώνει ὁ Εὐθύμιος Ζιγαβηνός. Ὁ πολὺς ὁ κόσμος εἶχε αἰχμαλωτευθεῖ ἀπ’ τὴ διδασκαλία, γιὰ νὰ μπορέσουν οἱ ἄνθρωποι νὰ ψάξουν νὰ βροῦν κάτι νὰ φᾶνε (ὅπ. π.). Κατὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ «‹οὐ λιμοκτονήσει Κύριος ψυχὴν δικαίαν» (Παροιμ. 10,3), δηλαδὴ ὁ Κύριος δὲν θὰ ἀφήσει νὰ πεθάνει ἀπ’ τὴν πείνα ἡ ψυχὴ ποὺ εἶναι δίκαιη. Ὁ Χριστὸς εἶχε ἀποφασίσει νὰ τοὺς θρέψει μὲ τὸν παράδοξο αὐτὸ τρόπο, ἀλλὰ περίμενε νὰ Τοῦ τὸ ζητήσουν νὰ μὴ φανεῖ πὼς κάνει θαύματα πρὸς ἐντυπωσιασμό. Ἄφησε νὰ πεινάσουν ὑπερβολικά, προκειμένου νὰ λάβουν μεγαλύτερη αἴσθηση τοῦ θαύματος.



Ἄλλες πλευρὲς τοῦ θαύματος

Πρὶν κάνει τὸ θαῦμα προσευχήθηκε στὸν Πατέρα Του· «ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησεν» (Ματθ. 14,19). Ἐδῶ βλέπουμε τὸ μυστήριο τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἦταν τέλειος ἄνθρωπος, γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχεται ὅπως κάνουν ὅλοι ποὺ ἔχουν τὴν ἀνθρώπινη φύση. Μετὰ προσευχήθηκε στὸν Πατέρα Του, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, γιὰ νὰ δώσει νὰ καταλάβουν ὅλοι πὼς δὲν εἶναι ἀντίθεος, ἀλλ’ ἔχει τὴν προέλευσή Του ἀπὸ τὸ Θεὸ «καὶ ὅτι ἴσος ἐστί», δηλαδὴ εἶναι ἴσος μὲ τὸ Θεὸ Πατέρα. Ὁ Μωϋσῆς στὴν ἔρημο παρακάλεσε τὸ Θεὸ κι ἔδωσε στοὺς Ἰσραηλίτες τὸ μάννα ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκη, ποὺ εἶχαν, ὅπως κι ὁ Ἠλίας ἔδωσε στὴ χήρα γυναίκα στὰ Σάρεπτα τῆς Σιδώνας τὸ λάδι καὶ τὸ ἀλεύρι μόνον γιὰ τὸν καιρὸ τοῦ λιμοῦ, ἐνῶ ὁ Κύριος πολλαπλασίασε τοὺς πέντε ἄρτους χωρὶς φειδώ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουν περισσεύματα «δώδεκα κοφίνους πλήρεις» (Ματθ. 14,20).

Στοὺς μαθητὲς του δίνει ἄρτους, γιὰ νὰ τοὺς μοιράσουν στὸ πλῆθος, γιὰ νὰ θυμοῦνται μόνιμα καὶ συνεχῶς τὸ θαῦμα. Ἀκόμη τοὺς δίνει τοὺς ἄρτους, γιὰ νὰ μὴ νομισθεῖ πὼς κατὰ φαντασία θαυματούργησε. Τὰ περισσεύματα εἶναι δείγματα ἀτράνταχτης ἀλήθειας. Τὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων εἶναι σύμβολο καὶ τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ὁ οὐράνιος ἄρτος τῶν ἀνθρώπων. Ἀκόμη μπορεῖ οἱ ἄρτοι νὰ συμβολίζουν καὶ τὰ πολλὰ χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Κύριος τρέφει τὸ λαό Του καὶ τὴν Ἐκκλησία Του μὲ τὸν ἑαυτό Του. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ζωοποιὸς ἄρτος.



Τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα 

Πολλοὶ διαβάζοντας τὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων ἴσως κάνουν σκέψεις πὼς ὁ Χριστὸς πρέπει νὰ λύσει τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα τῶν ἀνθρώπων ποὺ συνδέεται μὲ τὶς βιοποριστικές τους ἀνάγκες κατὰ τρόπο μαγικό. Κάπως ἔτσι πίστευαν καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς Του (Ἰωάν. 6,26). Νόμιζαν πὼς ὁ Χριστὸς θὰ ἔκανε κάθε μέρα τὸ ἴδιο θαῦμα καὶ θὰ τοὺς ἁπάλλασε ἀπὸ τὴν ἐργασία. Ὁ Χριστὸς δὲν περιφρονεῖ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ τὰ ἱεραρχεῖ. Πρῶτα εἶναι ἡ βρώση ἡ μένουσα (ὅπ. π. στίχ. 27) καὶ μετὰ ἡ πρόσκαιρη. Πρῶτα βάζει τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια τοῦ ἀνθρώπου καὶ μετὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Ἡ ἀγχώδης μέριμνα καὶ ἡ ἐπίμονη προσπάθεια γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀγαθῶν ποὺ προέρχονται, εἶναι καταδικαστέες ἀπ’τὸ Χριστό.

Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται τὸ ἴδιο γιὰ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ βάζει μία σειρὰ στὶς ἀπαιτήσεις μας. Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ προηγοῦνται τῶν πνευματικῶν ἐνδιαφερόντων μας τὰ ὑλικά. Πρῶτα δίδαξε ὁ Χριστὸς τὸν ὄχλο καὶ μετὰ τοὺς ἔδωσε ψωμὶ νὰ φᾶνε. Τὸν ἄνθρωπο ὀφείλει νὰ τὸν διακατέχει ἡ ἀγωνία μήπως χάσει τὸν σύνδεσμό του μὲ τὸ Χριστό, ποὺ εἶναι ὁ ζωοποιὸς ἄρτος κι ὄχι ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀποκτήσει πολλὰ ἐφήμερα ἀγαθά.



Ἀδελφοί μου,

Νὰ θεωροῦμε τὸν ἑαυτὸ μας πλούσιο, ὅταν ἀρκούμεθα στὰ ἀναγκαῖα κι ἔχουμε τὸν Χριστὸ ἐπιούσιο ἄρτο στὴ ζωή μας. Τότε ὄντως εἴμαστε πλούσιοι.

Άγιος Θεοδόσιος ο Νέος (ή Μικρός) ο Ευσεβής Βασιλιάς


H βασιλεία εμποδών ουχ’ ωράθη,
Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν.

Ο Βασιλιάς Θεοδόσιος Β' βασίλευσε το έτος 408 σε ηλικία μόλις επτά χρονών, διάδοχος του πατέρα του Αρκαδίου. Ονομάστηκε Μικρός για να διακρίνεται από τον παππού του τον Μεγάλο. Του μετέδωσε τη χριστιανική ευσέβεια η αδελφή του Πουλχερία και έτσι έτρεφε μεγάλη ευλάβεια και αφοσίωση στην ορθόδοξη πίστη. Όταν ο Θεοδόσιος ο Μικρός ανέλαβε το βασιλικό σκήπτρο, με τη βοήθεια της αδελφής του Πουλχερίας, υποστήριξε θερμά την αλήθεια της Ορθόδοξης Πίστης και την ασφάλεια του συμβόλου της. Έτσι, με βασιλικό θέσπισμα της 19ής Νοεμβρίου του 430, συνήλθε την 22α Ιουνίου του 431 στην Έφεσο η Γ' Οικουμενική Σύνοδος, που καταδίκασε τις αιρετικές δοξασίες του Νεστορίου. Η Εκκλησία, για τη θερμή ευσέβεια και την σπουδαία αυτή υπηρεσία του Θεοδοσίου Β' προς την Ορθοδοξία, τον κατάταξε στον χορό των Αγίων της.

Αγία Θεοδότη και τα τρία παιδιά της


Θεῷ δοτὴν τίθησι τὴν Θεοδότην.
Τὸ πῦρ καμίνου σὺν τρισὶ τέκνοις φίλοις.

Η Αγία Θεοδότη ήταν από τη Νίκαια και διακρινόταν για τη θερμότητα της ευσέβειας της. Έμεινε χήρα και αφοσιώθηκε στην ανατροφή των τριών παιδιών της, χωρίς να δώσει καμιά προσοχή στις προτάσεις δεύτερου γάμου. Με τη φιλόστοργη φροντίδα της, μεγάλωσαν οι γιοι της και αναδείχτηκαν παιδιά πιστά και με μεγάλη φρόνηση. Τα χρόνια όμως εκείνα, ήταν δύσκολα και επικίνδυνα. Η εικονομαχία ήταν στο αποκορύφωμα της. Η αγία Θεοδότη με τους γιους της, ήταν στην πρώτη τάξη των υπερμάχων αθλητών της Ορθοδοξίας. Εκείνη μεταξύ του γυναικείου κόσμου, αυτοί μεταξύ των συνομηλίκων τους, συμβούλευαν και διήγειραν κατά των άσεβων προσταγμάτων των εικονομάχων βασιλέων. Το καθήκον αυτό, έφερε μητέρα και γιους στο μαρτύριο, που το υπέστησαν με αξιοθαύμαστη καρτερία. Έτσι όλοι μαζί, πήραν τα αθάνατα στεφάνια, που παρέχει στους καλούς αθλητές ο αγωνοθέτης Θεός. Ναό στην Αγία Θεοδότη έκτισε ο αυτοκράτωρ Ιουστινιανός. (Η μνήμη της Αγίας Θεοδότης και των τριών παιδιών της επαναλαμβάνεται και την 22α Δεκεμβρίου με διαφορετικά βιογραφικά στοιχεία τα οποία όμως μοιάζουν με τα βιογραφικά στοιχεία που υπάρχουν στον ιστοχώρο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την 29η Ιουλίου).

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ὡς δῶρον ἐκλεκτόν, Θεοδότη θεόφρον, προσήγαγες Θεῶ, τοὺς ἐνθέους βλαστούς σου, σὺν τούτοις γὰρ ἠγώνισαι, ἱερῶς ἐναθλήσασα, μεθ' ὧν πρέσβευε, ὑπὲρ ἠμῶν τῷ Κυρίῳ, δοῦναι ἄφεσιν, ἁμαρτιῶν ἠμὶν πάσι, καὶ βίου διόρθωσιν.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες



Άγιος Καλλίνικος


Βληθεὶς ὁ Καλλίνικος ἐν τῇ καμίνῳ,
Τὸ νικοκαλὲς εὗρε καὶ θεῖον στέφος.
Εἰκάδι ἀμφενάτῃ φλὸξ Καλλίνικον κατέδαψε.

Ο Άγιος Καλλίνικος κατάγονταν από την Κιλικία. Ήταν ευσεβής και ενάρετος και είχε σαν έργο ζωής την κατήχηση των εθνικών με σκοπό τη σωτηρία τους. Όταν έφθασε στην Αίγυπτο, φανατικοί ειδωλολάτρες εξεγέρθηκαν εναντίον του, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον ηγεμόνα Σακέρδωνα. Αυτός, υποκρινόμενος, έδειξε ότι λυπάται, και για να κάμψει το φρόνημα του Καλλινίκου, ανέφερε δήθεν περιστατικά πρώην γενναίων χριστιανών, που όταν αντίκρισαν τα σκληρά βάσανα, αρνήθηκαν την πίστη τους. Ο Καλλίνικος, αντιλαμβανόμενος την υποκρισία του ηγεμόνα, μειδίασε και του είπε: «Μην αναβάλλεις, έπαρχε, να λάβεις πείρα της δύναμης με την οποία ο Χριστός οπλίζει τους γνήσιους πιστούς Του. Γρήγορα ετοίμασε όλα σου τα κολαστήρια όργανα, φωτιά, ξίφη, τροχούς, μαχαίρια, μαστίγια και ό,τι άλλο σκληρό μαρτύριο έχεις. Όλα αυτά και άλλα περισσότερα και σκληρότερα βασανιστήρια ποθώ για την αγάπη του Χριστού». Πράγματι, ο έπαρχος τον μαστίγωσε σκληρά. Του φόρεσε παπούτσια, τα οποία είχαν καρφιά και τον ανάγκασε να τρέχει μέχρι την πόλη της Γάγγρας σε απόσταση ογδόντα στάδια. Έσκισε τις σάρκες του με σιδερένια νύχια και όπως ήταν μισοπεθαμένος, τον έδεσε πίσω από ένα άγριο άλογο, που τον έσυρε για πολλά χιλιόμετρα. Τόση ήταν η λύσσα του έπαρχου, που πρίν ο Καλλίνικος αφήσει την τελευταία του πνοή, τον έριξε μέσα στη φωτιά. Έτσι ένδοξα πήρε το στεφάνι του μαρτυρίου. Η δε σύναξη του γινόταν κοντά στην γέφυρα του Iουστινιανού, και κοντά σε κάποιο μέρος που λεγόταν Πετρίον.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Κλῆσιν σύνδρομον, ἔχων τῷ βίῳ, νίκος καλλίστον, ἤρας ἐν ἄθλοις, καταλλήλως γεγονῶς ὁ προκέκλησαι, σὺ γὰρ καλῶς τὸν ἀγῶνα τελέσας σου, ὡς νικητὴς ἐδοξάσθης Καλλίνικε. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὰ ἄνω τερπνά, ἀξίως νῦν κεκλήρωσαι· Χριστοῦ γὰρ σφοδρῶς, τῷ πόθῳ πυρακτούμενος, τοῦ πυρὸς Καλλίνικε, δι᾽ αὐτοῦ ἀνδρείως κατετόλμησας· ᾧ καὶ νῦν παριστάμενος, μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ὑπὲρ τῶν πάντων ἡμῶν.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Καλλίνικος
Άγιος Καλλίνικος

Άγιος Καλλίνικος
Άγιος Καλλίνικος



"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...