Γιατί το τέμενος ξυπνά μνήμες απο τα μαρτυρικά χρόνια της σκλαβιάς του Ελληνισμού !

Τι είναι τα σύμβολα και γιατί επιμένουν οι Τούρκοι να κατασκευαστεί Τέμενος στην Ελλάδα με εντολή της Ελληνικής Κυβερνήσεως !

Γράφει ο Π. Λιβανίδης

"Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τη πίστι σου ν΄ αλλάξεις;

 Να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν΄ αφήσεις":

Κ΄ εκείνος τ΄ αποκρίθηκε και με θυμόν του λέγει:

- "Πάτε κι εσείς κ΄ η πίστις σας μουρτάτες να χαθείτε.

Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέλ΄ αποθάνω....

Δημοτικό Τραγούδι για τον θάνατο του Αθανάσιου Διάκου !

Η κατάργηση των συμβόλων

Όταν ένας κατακτητής καταλαμβάνει ένα λαό , έναν τόπο , μία από τις βασικές ενέργειες που κάνει είναι να καταργήσει τα σύμβολα του κατακτημένου ( γλώσσα, σημαία , κοινωνικούς παράγοντες κλπ ) και να εγκαταστήσει τα δικά του.

Αυτό έκαναν οι διάφοροι , κατά περιόδους , επίδοξοι κατακτητές του Ελληνισμού. Φράγκοι Γενουάτες , Σταυροφόροι , Τούρκοι , Βούλγαροι και άλλοι. Τους πρώτους που καταδίωκαν ήταν τους δασκάλους , τους ιερείς και τους προεστούς που δεν μπορούσαν να εξαγοράσουν. Δηλαδή αυτούς που γαλουχούν και καθοδηγούν την Ελληνική κοινωνία.

Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας ιδιαιτέρα η θρησκεία ήταν και σύμβολο εθνικότητος. Οι Οθωμανοί – Τούρκοι ζητούσαν ως διαπίστωση και απόδειξη ότι δεν είσαι πλέον Έλληνας και έχεις γίνει Τούρκος , το να απαρνηθείς την Ορθοδοξία και να γίνεις Μουσουλμάνος. Εάν γινόσουν Μουσουλμάνος σου χάριζαν τη ζωή , εάν όχι σε σκότωναν με μαρτυρικό τρόπο. ( Αθανάσιος Διάκος και χιλιάδες άλλοι μάρτυρες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας ).

Στο στόχαστρο η Ορθοδοξία

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας , υπάρχουν πολλές εκατοντάδες μάρτυρες που κρεμάστηκαν , ή σκοτώθηκαν με μαρτυρικό τρόπο , μόνο και μόνο γιατί δεν απαρνιόνταν τη Θρησκεία τους και φυσικά την εθνική τους ταυτότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο μεγάλος αριθμός των Οσίων και των Αγίων που έχει η Εκκλησία μας από τους χρόνους της Τουρκοκρατίας.

Χιλιάδες ήταν όμως και οι εκκλησίες μας που λεηλατήθηκαν και βεβηλώθηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Είναι κάτι που επαναλείφθηκε και στους τωρινούς καιρούς στην Κύπρο , με την Τουρκική Εισβολή του 1974.

Τους καθεδρικούς ναούς μάλιστα τους έκαναν επίτηδες μουσουλμανικά τεμένη και τζαμιά για να είναι πολύ δύσκολο να τους τα διεκδικήσουμε πίσω. Το ζητούμενο ήταν η απώλεια της εθνικής ταυτότητος μέσω του εξισλαμισμού και του γενιτσαρισμού έναντι των Ελλήνων προκειμένου να αφανιστούν υπο μια ξένη εθνική συνείδηση.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο « Παρθενώνας της Ορθοδοξίας » ο ιερός ναός της Αγίας Σοφίας μετατράπηκε για χρόνια σε μουσουλμανικό τέμενος και σήμερα λειτουργεί ως μουσειακός και εκθεσιακός χώρος. Το δε τουρκικό κράτος αρνείται επίμονα ακόμη και να τελεστεί η Θεία Λειτουργία στον ιερό χώρο της Ορθοδοξίας. Ορισμένοι δε στην Τουρκία πιέζουν να ξαναγίνει ο ναός της Αγίας Σοφίας τζαμί.

Χιλιάδες άλλοι ιεροί ναοί γκρεμίστηκαν , έγιναν αποθήκες ακόμη και στάβλοι για να ταπεινωθεί ο Έλληνας και να ευτελιστεί η Ορθοδοξία. Αυτό το βλέπουμε ακόμη και στον μεθοδευμένο τρόπο καταστροφής των Αγιογραφιών στις εκκλησίες που βρέθηκαν υπό την κατοχή τους.

Εγκατάσταση των συμβόλων του κατακτητή

Οι Τούρκοι συνειδητά και εσκεμμένα πάντοτε επιδιώκουν την κατάργηση των συμβόλων του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας και την επιβολή των δικών τους συμβόλων εθνικών , θρησκευτικών και κρατικής τους κυριαρχίας. Αυτό κάνουν και σήμερα ακόμη και σε καθαρά κρατικά σύμβολα για να οριοθετήσουν τη δική τους κρατική κυριαρχία επί της Ελληνικής. Γι΄ αυτό τα πολεμικά τους πλοία κάνουν συχνά βόλτες σε Ελληνικά χωρικά ύδατα με τις υποτιθέμενες « αβλαβείς διελεύσεις ».

Γι αυτό δημιουργούν « γκρίζες ζώνες » στο Αιγαίο , γι αυτό αμφισβητούν τα Ελληνικά θαλάσσια όρια « έρευνας και διάσωσης » στο Αιγαίο και δεν επιτρέπουν την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης εδώ και 32 χρόνια , αλλά και τόσα άλλα.

Για τον ίδιο λόγο η Τουρκία πιέζει για τη δημιουργία και την επίσημη λειτουργία τζαμιών και μουσουλμανικών τεμένων στην Αθήνα , ενώ δεν αποκαθιστά και δεν επιτρέπει την λειτουργία πολλών Ορθόδοξων ναών στην επικράτεια της.

Η ύπαρξη και λειτουργία ενός μεγάλου μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα , θα μεταφραστεί στην εθνική συνείδηση των Ελλήνων ως ανέγερση του κυρίου συμβόλου ενός ιστορικού εχθρού του Ελληνισμού , μέσα στην ίδια του την πρωτεύουσα. Ενός εχθρού που ακόμη και σήμερα προσπαθεί να αποσπάσει περιοχές του Ελληνικού κράτους και μεθοδεύει τη λεηλασία του εθνικού μας πλούτου ( πετρέλαια και φυσικό αέριο Αιγαίου - Κύπρου ).

Αυτό που επιδίωκε και δυστυχώς συνεχίζει ακόμη ο σύγχρονος κατακτητής είναι η κατάργηση της δυναμικής κάθε Ελληνο-Χριστιανικού συμβόλου και την εγκατάσταση των δικών του.

Οι πολιτιστικές διαφορές

Εκτός όμως από το τι συμβολίζει – για τους Έλληνες με εθνική και πατριωτική συνείδηση – η ανέγερση ενός μουσουλμανικού τεμένους και μάλιστα πολύ μεγάλου και πολλαπλάσιου σε μέγεθος από οποιονδήποτε μεγάλο Ορθόδοξο ιερό ναό υπάρχει ΄στην Αττική , προκύπτουν και άλλες πολύ σοβαρές επιπτώσεις πολιτιστικές αλλά ηθικές.

Το μεγάλο ποσοστό ύπαρξης μουσουλμάνων στην Ελλάδα εκτός μερικών περιοχών της Θράκης προέκυψε από την αθρόα και παράνομη εισροή λαθρομεταναστών από μουσουλμανικές χώρες , με τις ευλογίες της « φίλης » και γείτονος χώρας Τουρκίας.

Ο μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων δεν προέκυψε γιατί οι Έλληνες αποφάσισαν να εξισλαμισθούν ξαφνικά , εθελοντικά και μαζικά. Είναι μουσουλμάνοι που ήρθαν παράνομα να εποικίσουν μια χώρα που είναι η καρδιά της Ορθοδοξίας και της Χριστιανικής Πίστης γενικότερα . Γιατί και ο πιο αδαής θα πρέπει να σκεφτεί γιατί τα ιερά ευαγγέλια είναι γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα.

Είναι σαν Χριστιανοί διαφόρων δογμάτων , να πήγαιναν να εποικίσουν τη Σαουδική Αραβία και να απαιτούσαν να κτισθεί τεράστιος μητροπολιτικός ναός. Πώς θα αντιδρούσαν οι μουσουλμάνοι κάτοικοι αυτής της χώρας που δεν σου επιτρέπουν ούτε σταυρό να φοράς δημόσια ; Όχι στο να κτίσεις εκκλησία. Χωρίς να υπολογίσουμε τα μαρτύρια που έχει υποστεί το Ελληνικό έθνος στο παρελθόν για να εξισλαμιστεί.

Η ανέγερση τεμένους είναι ταυτόχρονα μια επιβράβευση της παρανομίας , αφού παράνομα έχουν εισέλθει στη χώρα μας και παράνομα συνεχίζουν να ζουν στη χώρα χωρίς να έχουν υποστεί καμιά τιμωρία από τον νόμο όπως κανονικά θα έπρεπε.

Υπάρχουν όμως και μεγάλες πολιτισμικές διαφορές που οδηγούν σε κοινωνικές συγκρούσεις , αφού οι λαθρομετανάστες προσδίδουν διαφορετική αξία στην ανθρώπινη ζωή. Έχουν διαφορετικό τρόπο ζωής και πιστεύουν σε άλλους κώδικες κοινωνικής συμπεριφοράς , που δεν έχουν καμιά σχέση με αυτούς που είναι αποδεκτοί από την Ελληνική κοινωνία. ¨Όπως την κοινωνική θέση της γυναίκας και τον τρόπο ενδυμασίας της ( ακρωτηριασμός γενετικών οργάνων , ενδυμασία μπούργκας κλπ. )

Οι οικονομικές παράμετροι

Θα κτίσουμε ισλαμικό τέμενος για ένα μεγάλο μεν ποσοστό του πληθυσμού του Λεκανοπεδίου της Αττικής , μόνο που αυτό έχει εισέλθει στην πατρίδα μας λαθραία και παράνομα. Ένας πληθυσμός που ενώ δεν έχει κανένα κοινό πολιτιστικό και εθνικό σημείο με τον Ελληνισμό και τις αξίες του.

Κάποιοι επιδιώκουν συστηματικά να βαπτίσουμε τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες « Έλληνες » ( κομμάτι του Ελληνικού έθνους ) με το ζόρι και να τους εντάξουμε στην Ελληνική κοινωνία. Δεν θέλουν απλά να τους κάνουν πολίτες του Ελληνικού κράτους , αλλά να τους χαρίσουν την Ελληνική ιθαγένεια διαστρεβλώνοντας έτσι την έννοια της αλλά και να υπονομεύσουν την εθνική μας υπόσταση.

Ο απλός Έλληνας πολίτης θα αναλάβει τα έξοδα ανέγερσης ενός ισλαμικού τεμένους την στιγμή που η οικονομία μας δοκιμάζεται και είμαστε μπροστά στον κίνδυνο μιας εθνικής χρεοκοπίας ;

Την στιγμή που γίνονται στους Έλληνες συστηματικά μεγάλες περικοπές στο βασικό μισθό και στις χαμηλές συντάξεις , την στιγμή που τα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν να πληρώσουν για τα φάρμακα των ασφαλισμένων και ο μισός ελληνικός πληθυσμός κινδυνεύει και ζει στα όρια της φτώχειας , κάποιοι συνεχίζουν την απάνθρωπη και ανθελληνική διαχείριση του δημοσίου χρήματος.

Όταν γίνονται περικοπές στα πάντα ( τα περιπολικά της αστυνομίας στερούνται βενζίνης και περικόπτονται οι στρατιωτικές ασκήσεις και οι αμυντικοί εξοπλισμοί ) , τότε κάποιοι θέλουν με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου να κτίσουν ισλαμικό τέμενος στην Αθήνα.

Ελληνισμός και Ορθοδοξία σε δεύτερη θέση

Ο απλός πολίτης αναρωτιέται γιατί όταν το Ελληνικό κράτος δεν έχει χρήματα να πραγματοποιήσει « το Τάμα του Έθνους » των αγωνιστών του 1821 , την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού , ως ευχαριστία για την απελευθέρωση μας από τον Οθωμανικό ζυγό , θα ανεγείρουμε ένα ισλαμικό τέμενος για μουσουλμάνους που ήρθαν στην χώρα μας ως λαθρομετανάστες καταπατώντας τους νόμους του κράτους μας ;

Αλήθεια γιατί ήταν παράνομο να ανταλλάξει το κράτος κρατική περιουσία με αυτή της Ιεράς Μονής του Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους και ο ηγούμενος της να προφυλακιστεί και είναι νόμιμο να χαρίζουμε εκτάσεις του πολεμικού ναυτικού σε Μουσουλμάνους , όταν οι πρόγονοι μας μαρτύρησαν και τράβηξαν τα πάνδεινα από ομόθρησκους τους στο παρελθόν προκειμένου να αλλαξοπιστήσουν ;

Πόσοι Οσιομάρτυρες και Άγιοι έχει η Εκκλησία μας από αυτήν την προσπάθεια των Οθωμανών προκειμένου να αλλαξοπιστήσουμε ;

Εύλογα ερωτήματα που όμως κάποιοι παραβλέπουν προκειμένου να διεθνοποιήσουν την Ελληνική επικράτεια και να αφελληνίσουν τον πληθυσμό της για να μετατραπεί σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία χωρίς ταυτότητα και εθνική κυριαρχία.

Θέλουν η Ελλάδα ως τόπος καθοριστικής γεωπολιτικής σημασίας να ελέγχεται αποκλειστικά και ολοκληρωτικά από μη Έλληνες , που θα εκμεταλλεύονται πλήρως και τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές ( πετρέλαια , φυσικό αέριο , πανέμορφες ακτές κλπ ).

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι γιατί οι πολιτικές μας ηγεσίες δεν κάνουν απολύτως τίποτα ή κάνουν ακριβώς αυτό που δεν πρέπει για την διασφάλιση της εθνικής μας ακεραιότητος. Υπονομεύουν όμως έτσι τον Ελληνισμό και φαίνονται ανάξιοι στις θυσίες των προγόνων μας που αγωνίσθηκαν για την ελευθερία του Ελληνικού Γένους. Τους προγόνους μας που με χαμόγελο πήγαιναν να συναντήσουν τον θάνατο στον αγώνα για την διατήρηση της πίστης τους και της ελευθερίας τους.

Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει

τώρα π΄ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ΄ η γη χορτάρι".

Την πίστι τους, τους ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες

"Εμέν΄ αν εσουβλίσετε, ένας Γραικός εχάθη,

Ας είν΄ καλά ο Οδυσσεύς κι ο καπετάν Νικήτας*.

Αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι όλο σας το Δοβλέτι."

Δημοτικό Τραγούδι για τον θάνατο του Αθανάσιου Διάκου

πηγή

Ποια είναι τα σημάδια μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013 !

πηγή

Όταν συγχωρείς...άφησε όλη την οργή, εξαφάνισε την πληγή.

« Όταν συγχωρείς, κερδίζεις περισσότερα από εκείνα που δίδεις», λέει χαρακτηριστικά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Μιλάει απλά, εποικοδομητικά, θέλοντας να μας παιδαγωγήσει σε μία εποχή που το οφθαλμόν αντί οφθαλμού μοιάζει να ισχύει περισσότερο παρά ποτέ. Ας παρακολουθήσουμε όσα εκείνος διδάσκει. Μοιάζουν γνωστά κι απλά. Παραμένουν όμως στη πράξη δύσκολα και μακρινά...

Θέλεις να μάθεις τη σημασία της αρετής; Τα εξής παραγγέλλει ο Θεός στους ανθρώπους: «Κανείς από σας ας μη διατηρεί στην καρδιά του κακία για τον αδελφό του» και «κανείς ας μη συλλογίζεται την κακίαν του άλλου». Βλέπεις; Δεν λέει μόνο, συγχώρεσε το κακό του άλλου, αλλά μην το έχεις ούτε στη σκέψη σου, μη το συλλογίζεσαι, άφησε όλη την οργή, εξαφάνισε την πληγή. Νομίζεις, βεβαίως, ότι με την εκδικητικότητα τιμωρείς εκείνον που σε έβλαψε. Γιατί εσύ ο ίδιος σαν άλλο δήμιο εγκατέστησες μέσα σου το θυμό και καταξεσκίζεις τα ίδια σου τα σπλάχνα.

Έχεις αδικηθεί πολύ και στερήθηκες πολλά εξαιτίας κάποιου, κακολογήθηκες και ζημιώθηκες σε πολλά σοβαρά θέματά σου και γι αυτό θέλεις να δεις να τιμωρείται ο αδελφός σου; Και εδώ πάλι σου είναι χρήσιμο να τον συγχωρήσεις.

Γιατί, εάν θελήσεις, εσύ ο ίδιος να εκδικηθείς και να επιτεθείς εναντίον του είτε με τα λόγια σου, είτε με κάποια ενέργειά σου, η με την κατάρα σου, ο Θεός όχι μόνο δεν θα επέμβει κατΌ αυτού -εφόσον εσύ ανέλαβες την τιμωρία του- αλλά επιπλέον θα σε τιμωρήσει ως θεομάχο.

Άφησε τα πράγματα στο Θεό. Αυτός θα τα τακτοποιήσει πολύ καλύτερα απ' ότι εσύ θέλεις. Σε σένα έδωσε μόνο την εντολή να προσεύχεσαι για τον άνθρωπο που σε λύπησε..

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 

πηγή

Η μετατροπή του Παρθενώνα σε χριστιανική Εκκλησία

                Με τη διαταγή της μετατροπής των αρχαίων ναών σε χριστιανικούς, ο Παρθενώνας 

αέναο σύμβολο του αρχαίου πολιτισμού,αφιερώνεται τον 6ο μάλλον αιώνα, στην Αγία του Θεού 

Σοφία και στη συνέχεια στην Παναγία την Αθηνιώτισσα.Η λατρεία της ειδωλολατρικής Αθηνάς

 έδωσε τη θέση της στη χριστιανή Παρθένο, τη Θεοτόκο που ονομάστηκε Παναγία Αθηνιώτισσα.

 Αυτό έγινε ίσως στα μέσα του 6ου αιώνα με μερικές αρχιτεκτονικές μετατροπές, όπως ήταν η

 πρόσθεση μιας αψίδας στα ανατολικά. Επίσης, η είσοδος πλέον μετατοπίστηκε στη δυτική 

πλευρά του ναού και οι τρεις θύρες που διανοίχτηκαν στον τοίχο που χώριζε τον ναό από 

τον οπισθόδομο, τον μετέτρεψαν σε νάρθηκα του χριστιανικού, πλέον, ναού.

Έτσι,ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε τρίκλιτη βασιλική.Είχε ιερό και αγία τράπεζα, 

βυζαντινές τοιχογραφίες και εικόνες, άμβωνα και κωδωνοστάσιο που εξείχε μάλιστα 

από την ξύλινη στέγη της βασιλικής, η οποία στηριζόταν  στο σηκό του κλασικού 

ναού της Παρθένου Αθηνάς. Το εσωτερικό στολίζεται με τοιχογραφίες και ψηφιδωτά. 

Γνωστό για την ποιότητά του ήταν το ψηφιδωτό της Παναγίας στην αψίδα του ιερού.
           Υπάρχουν και γραπτές πηγές για τη μετατροπή του Παρθενώνα σε ναό. 

Σε δύο κείμενα γνωστών μητροπολιτών αναφέρονται εργασίες που έγιναν κατά τον

 12ο αιώνα. Στον επικήδειο για τον Νικόλαο Αγιοθεοδωρίτη (1166-75) ο ανιψιός

 του αναφέρει ότι «...εμεγάλυνε την μητρόπολιν των Αθηνών ... 

ανεγείρας οίκους κάλλος και μέγεθος έχοντες...»   «και πολλώ χρυσίω έδειξε 

μαρμαίροντα...» τον Παρθενώνα.
            Το δεύτερο κείμενο είναι ένα ποίημα του Μιχαήλ Χωνιάτη στο οποίο,

 απευθυνόμενος στη Θεοτόκο, λέει «..εκάλλυνά σου τον ναόν ... 

έπιπλα τιμήεντα και σκεύη φέρω».
            Ο Χωνιάτης πρόσφερε έπιπλα και λειτουργικά σκεύη. 

Του αποδίδουν επίσης την τοιχογράφηση του ναού. Οσο για το ψηφιδωτό της Παναγίας,

 που πιστεύεται ότι κοσμούσε την κόγχη του ιερού, ασφαλώς ανήκε στην ίδια περίοδο. 

Από αυτές τις μετατροπές  ήδη από τα τέλη του 19 αιώνα δεν είχαν μείνει παρά λείψανα

 τοιχογραφιών και λιγοστά επιγραφικά χαράγματα στους τοίχους και τους κίονες.
            Στον Ιερό Βράχο ανέβαιναν με τα αφιερώματά τους στη Θεοτόκο προσκυνητές

 από διάφορα μέρη της Ελλάδας Το έτος 946 ο Όσιος Λουκάς, σε παιδική ηλικία

 προσκύνησε στο ιερό της Θεοτόκου στην Ακρόπολη, και παρέμεινε στην Αθήνα

 ενδυθείς το μοναχικό σχήμα. Αναφέρεται επίσης ότι ο όσιος Νίκων το έτος 980 

στην περιοδεία του από την Αθήνα ανέβηκε στην Ακρόπολη και έκανε κήρυγμα από το ναό αυτό .

Ο ίδιος ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος γιόρτασε  τη συντριπτική νίκη του επί 

των Βουλγάρων κάνοντας περιοδεία στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της οποίας επισκέφτηκε 

το ναό και πρόσφερε πλούσια αφιερώφματα. Κατά την Άλωση των Αθηνών από τους Λατίνους

 η εκκλησία συλήθηκε και μετατράπηκε σε καθολική εκκλησία, με την ονομασία 

«Σάντα Μαρία ντι Ατένε». Κατά την τουρκοκρατία έγινε μωαμεθανικό τζαμί

Άγιος Αντίπας ο αρχαίος, ο αναφερόμενος στην Αποκάλυψη

πηγή

Εικ. από εδώ

Ο άγιος Αντίπας της Περγάμου μού προκαλεί κάποιο δέος, γεμάτο σεβασμό και αγάπη, επειδή είναι ο μόνος άγιος που κατονομάζεται από το Χριστό στην Αποκάλυψη, κεφ. 2, στίχοι 12-13. Εκεί ο Ιησούς τον χαρακτηρίζει: "Αντίπας ο μάρτυς μου ο πιστός, ος απεκτάνθη [=θανατώθηκε] παρ’ υμίν, όπου ο σατανάς κατοικεί" (η Πέργαμος στον ίδιο στίχο χαρακτηρίζεται τόπος όπου βρίσκεται "ο θρόνος του σατανά", ίσως λόγω της δράσης της αιρετικών νικολαϊτών, στους οποίους αναφέρεται αμέσως μετά).
Είναι λοιπόν ένας μεγάλος άγιος, από την πρώτη κιόλας γενιά χριστιανών. Η Εκκλησία μας τον γιορτάζει στις 11 Απριλίου και είναι προστάτης άγιος των οδοντιάτρων.

Από εδώ αναδημοσιεύουμε τη βιογραφία του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΣ - Ο μαρτυρικός ιεράρχης της Περγάμου και προστάτης άγιος των οδοντιάτρων

Φορητή εικόνα του Αγίου Αντίπα από
τον ομώνυμο ιερό πανεπιστημιακό
ναό στο Γουδί Αθηνών

Ανάμεσα στους φωταυγείς αστέρες, που έλαμψαν με τον ιεραποστολικό τους ζήλο και το αγωνιστικό τους φρόνημα στην ιστορική και αγιοτόκο μικρασιατική γη συγκαταλέγεται και ο Άγιος ένδοξος ιερομάρτυς Αντίπας. Ο μαρτυρικός και φλογερός αυτός ιεράρχης της αγιωτάτης και ευλογημένης Εκκλησίας της Περγάμου, που κατόρθωσε να μεταδώσει στους κατοίκους της επαρχίας του το φως της χριστιανικής αλήθειας και αγάπης, έλαβε από τον Θεό και το χάρισμα να θαυματουργεί αδιαλείπτως. 

Ο Άγιος Αντίπας έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Δομιτιανού (81-96μ.Χ.) και ήταν σύγχρονος των Αγίων Αποστόλων, από τους οποίους και διδάχθηκε τη χριστιανική πίστη. Σύμφωνα με την παράδοση σπούδασε στη φημισμένη ιατρική σχολή της Περγάμου και ασκούσε αφιλοκερδώς την ιατρική επιστήμη με ειδικότητα στη θεραπεία του πόνου και των ασθενειών των δοντιών. Μετά τον θάνατο του επισκόπου Γαΐου και γύρω στο 70 μ.Χ. χειροτονήθηκε επίσκοπος της Εκκλησίας της Περγάμου, στην οποία εργάσθηκε με ένθεο ζήλο και αγωνιστικό φρόνημα, διακρίθηκε δε για τις πάμπολλες αρετές του και τη φλογερή του πίστη. Γι’ αυτό και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν εκείνος, που τον χειροτόνησε επίσκοπο, τον αποκαλεί στην Αποκάλυψη «πιστό ιερέα» και «μάρτυρα καλών». 
Το έργο του χαρισματικού, δυναμικού και ενάρετου ιεράρχη της Περγάμου, ο οποίος αναδείχθηκε εφάμιλλος των Αγίων Αποστόλων, ήταν ιδιαίτερα επίπονο και επικίνδυνο, αφού οι χριστιανοί αποτελούσαν μία ολιγάριθμη κοινότητα. Επιπλέον η Πέργαμος ήταν ονομαστό και ισχυρό ειδωλολατρικό κέντρο με φημισμένο Ασκληπιείο, όπου λατρευόταν ο Ασκληπιός και ένα τεράστιο άγαλμα του Δία κοσμούσε την ακρόπολη της πόλεως. Άλλωστε και στην Αποκάλυψη, η οποία γράφτηκε μετά το μαρτύριο του Αγίου Αντίπα, αναφέρεται η Πέργαμος ως ο τόπος, όπου «κατοικεί ο Σατανάς». 

Φορητή εικόνα του Αγίου Αντίπα από την
Ιερά Μονή Σταυροβουνίου της Κύπρου

Η έντονη ιεραποστολική δράση του φλογερού και χαρισματικού ιεράρχη της Περγάμου, ο οποίος παρείχε δωρεάν τις ιατρικές του υπηρεσίες και με τη χάρη του Θεού θεράπευε τους ασθενείς, άρχισε να ενοχλεί έντονα τους ειδωλολάτρες. Γι’ αυτό και τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον ηγεμόνα της περιοχής με την αιτιολογία, ότι εμφανίστηκαν σ' αυτούς οι δαίμονες, που τους λάτρευαν, και τους είπαν, ότι δεν μπορούν να κατοικούν πια στον τόπο αυτό και να δέχονται τις θυσίες τους, επειδή τους έδιωχνε με τη φωτεινή του παρουσία και δράση ο θεοπρόβλητος γεραρός [=ενάρετος, αξιέπαινος]επίσκοπος της Περγάμου. 

Ο ηγεμόνας άρχισε να πιέζει τον Άγιο να αρνηθεί τη χριστιανική του πίστη και να θυσιάσει στα άψυχα είδωλα. Για να τον πείσει μάλιστα και να επιτύχει τον σκοπό του, ισχυρίστηκε ότι η θρησκεία των ειδώλων έχει μεγαλύτερη αξία και είναι πολυτιμότερη, γιατί είναι παλαιότερη και έχει περισσότερους οπαδούς, ενώ η χριστιανική θρησκεία εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και δεν έχει την αξία της παλαιάς θρησκείας των ειδώλων. Στην επιχειρηματολογία του ηγεμόνα απάντησε ο Άγιος με την ιστορία του αδελφοκτόνου Κάϊν, ο οποίος, αν και είναι πολύ αρχαιότερος από όλους τους μεταγενέστερους ανθρώπους, προκαλεί την αποστροφή και τον αποτροπιασμό σε όλους και δεν μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση. Κατά τον ίδιο τρόπο και η ασέβεια, την οποία δείχνουν οι ειδωλολάτρες, που είναι αρχαιότεροι, είναι μισητή στους χριστιανούς, που είναι μεταγενέστεροι. 

Η αποστομωτική απάντηση του γεραρού επισκόπου προκάλεσε τόσο πολύ την οργή και την αγανάκτηση του ηγεμόνα, ώστε διέταξε να τον ρίξουν μέσα σ’ ένα πυρακτωμένο χάλκινο ομοίωμα βοδιού για να καεί. Μέσα σ' αυτό ο Άγιος ανέμενε με χαρά να μαρτυρήσει για την αγάπη του Χριστού και προσευχόμενος ζήτησε μεταξύ των άλλων από τον Θεό, όποιος τιμά τη μνήμη του και επικαλείται το όνομά του, να απαλλάσσεται από κάθε ασθένεια και μάλιστα από τον αφόρητο πόνο των δοντιών. Ευχήθηκε ακόμα γι’ αυτούς να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους και όσοι εορτάζουν τη μνήμη του, να βρουν από τον Θεό τον εξιλασμό κατά την ημέρα της κρίσεως. 

Με το μαρτύριο του Αγίου ιερομάρτυρος Αντίπα, το οποίο έλαβε χώρα στις 11 Απριλίου του 83 ή 85 μ.Χ., που είναι και η ημέρα τιμής και μνήμης του από την Ορθόδοξη Εκκλησία, θεμελιώθηκε το δένδρο της χριστιανικής πίστεως στην ένδοξη μικρασιατική γη, για να ακολουθήσουν στο διάβα των επόμενων αιώνων και άλλα φωτεινά παραδείγματα αγίων, που μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού. Το ιερό λείψανο του Αγίου ενταφιάστηκε με ιδιαίτερη ευλάβεια από τους χριστιανούς και ο τάφος του κατέστη αέναη πηγή ιαμάτων, αφού ανέβλυζε διαρκώς μύρο, το οποίο θεράπευε σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα, που τέλεσε ο Άγιος με τη χάρη του Θεού, γεγονός που εξυμνείται στις τέσσερις ιερές ακολουθίες και στους δύο παρακλητικούς κανόνες, που συντάχθηκαν προς τιμήν του. Αποδέκτης της θαυματουργικής χάριτος του Αγίου Αντίπα υπήρξε και ο κορυφαίος σκιαθίτης λογοτέχνης Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο οποίος συνέταξε ασματική ακολουθία προς τιμήν του, ως έκφραση της βαθιάς ευγνωμοσύνης του προς τον Άγιο. 

Το μαρτύριον του Αγίου Αντίπα. Φορητή  εικόνα δια χειρός Ιερομονάχου Ρωμανού  Φωκάκη από τη Συλλογή του Ιερού Κελλίου  Αγίας  Άννης Καρυών Αγίου Όρους

Η θαυματουργική φήμη του Αγίου Αντίπα ως ιατρού και θεραπευτού των δοντιών, τον κατέστησε προστάτη άγιο των ελλήνων ορθοδόξων οδοντιάτρων.Η επίσημη αυτή καθιέρωση του Αγίου έγινε το 1966 κατόπιν εισηγήσεως του αειμνήστου Ομοτίμου Καθηγητού της Στοματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ορέστου Λουρίδου, ο οποίος και πρωτοστάτησε στην ανέγερση του περικαλλούς βυζαντινού ναού του Αγίου στον περίβολο της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών στο Γουδί. Στον ιερό αυτό πανεπιστημιακό ναό, που τιμάται στο όνομα του Αγίου και εγκαινιάσθηκε στις 25 Μαΐου του 1975, φυλάσσεται μικρό τεμάχιο του ιερού λειψάνου του και πολυάριθμοι χριστιανοί προσέρχονται κάθε χρόνο στον ετήσιο εορτασμό της μνήμης του. Εορτασμοί προς τιμήν του Αγίου πραγματοποιούνται επίσης στον ιερό ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος Κεφαλαρίου Κηφισιάς από τον Σύλλογο Περγαμηνών «Ο Ατταλός», στον ιερό μητροπολιτικό ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς και στον ιερό ναό Αναλήψεως Κυρίου Θεσσαλονίκης από τους Οδοντιατρικούς Συλλόγους των δύο πόλεων. 

Φορητή εικόνα του Αγίου Αντίπα
του 18ου αιώνα. Φυλάσσεται στην
Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους

Ο Άγιος ιερομάρτυς Αντίπας ο θαυματουργός τιμάται επίσης στην ιερά μονή της Πάτμου, όπου φυλάσσεται τμήμα της τιμίας κάρας του, και στη Λέσβο λόγω της κοντινής απόστασης του νησιού με τη μικρασιατική ακτή και την περιοχή της Περγάμου. Στο αγιοτόκο και ευλογημένο νησί της Λέσβου, όπου ο Άγιος είναι γνωστός με την προσωνυμία «Άγιος Δοντάς», υπάρχουν τρεις ναοί επ' ονόματί του, ευρισκόμενοι στο Πλωμάρι, την Αγιἀσο και το Μεγαλοχώρι, όπου ο ναός χρονολογείται από το 1790. Ναοί του Αγίου υπάρχουν επίσης στη Σίφνο, τη Σαντορίνη, την Τήνο και τη Νάξο, αλλά και στο χωριό Πυρόϊ της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. 

Ιερά λείψανα του Αγίου φυλάσσονται τεθησαυρισμένα στις αγιορείτικες μονές Διονυσίου (δεξιά χείρα) και Μεγίστης Λαύρας (κάτω γνάθος), στην ιερά μονή Προφήτου Ηλιού Θήρας (η ωλένη της χειρός), στην ιερά μονή Παναχράντου της Άνδρου και στον ιερό μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αθανασίου Μυτιλήνης. Ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλαιά εικόνα του Αγίου, η οποία φυλάσσεται στην ιερά μονή της Αγίας Αικατερίνης Σινά και χρονολογείται στα τέλη του 13ου αιώνα, καθώς και οι φυλασσόμενες παλαιές εικόνες του Αγίου στις ιερές μονές Διονυσίου και Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους, Σταυροβουνίου της Κύπρου, αλλά και στο Μουσείο Μπενάκη Αθηνών, που χρονολογείται το 1738. 

Φορητή εικόνα του Αγίου Αντίπα
του 13ου αιώνα. Φυλάσσεται στην
Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά

Είκοσι αιώνες έχουν περάσει από την εποχή, που έζησε και μαρτύρησε ο Άγιος ιερομάρτυς Αντίπας. Τί έχει άραγε να προσφέρει ένας μικρασιάτης Άγιος, ο οποίος μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού, στον εγωκεντρικό και αυτονομημένο από τον Θεό άνθρωπο του 21ου αιώνα, που απολαμβάνει πλουσιοπάροχα τις ανέσεις και τα αγαθά του πολιτισμού; Ο φλογερός ιεράρχης της Περγάμου, που διηκόνησε τον άνθρωπο ως ιατρός και ως επίσκοπος, στέλνει σε όλους μας ένα αφυπνιστικό και ελπιδοφόρο μήνυμα. Ως ιατρός έρχεται να μας υπενθυμίσει, ότι οι επιστήμονες έχοντας θεοποιήσει τις επιστημονικές τους γνώσεις και ικανότητες, ξέχασαν την ευεργετική παρουσία του Θεού στη ζωή και την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Ως επίσκοπος έρχεται να διδάξει και να παραδειγματίσει τους ορθόδοξους κληρικούς, ιερείς και επισκόπους, ότι η διακονία τους στην Εκκλησία θα πρέπει να είναι ένας συνεχής αγώνας προσφοράς και θυσίας, που θα εμπνέεται και θα καθοδηγείται από την αγάπη του Χριστού. 

Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος 

Εκπαιδευτικός 

Βιβλιογραφία 

• Βίος και Ασματική Ακολουθία μετά Παρακλητικού Κανόνος του Αγίου Αντίπα Επισκόπου Περγάμου - Προστάτου των Οδοντιάτρων, Εκδόσεις «Η ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ», Θεσσαλονίκη 2007. 
• Μεταλληνού Γεωργίου Δ., Πρωτοπρεσβυτέρου - Αναπλ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών, Υμναγιολογικά Κείμενα του Αγίου ιερομάρτυρος Αντίπα, Αθήναι 1994.

Ο ιερός πανεπιστημιακός ναός

του Αγίου Αντίπα στο Γουδί Αθηνών

Σχόλιο του π. Γ. Παπαβαρνάβα στη βιογραφία του αγίου (από εδώ)

O ιερός υμνογράφος τον αποκαλεί θείον μυροβλύτην, σύναθλον των Μαρτύρων, πανευκλεή Ιεράρχην και Περγάμου πρόεδρον και μέγαν ιατρόν της δεινής οδόντων νόσου. Ο ίδιος ο Χριστός στην Αποκάλυψη τον επαινεί αποκαλώντας τον μαρτυρά Του πιστόν: “Αντίπας ο μάρτυς μου ο πιστός” (β' 13). 
Ήταν Επίσκοπος Περγάμου της Μικράς Ασίας, κατά τους αποστολικούς χρόνους. Εργάστηκε με αγάπη και ζήλο εναντίον της ειδωλολατρείας σε μια πόλη, η οποία στην “Αποκάλυψη” αποκαλείται θρόνος του σατανά. Με επιμονή και υπομονή σπέρνει τον λόγο του Θεού μέσα σε πολλές αντιξοότητες και μεγάλους πειρασμούς. Οι ειδωλολάτρες εξεγείρονται με μίσος εναντίον του. Συλλαμβάνεται, ανακρίνεται, βασανίζεται, αλλά μένει όρθιος ως στύλος ακλόνητος και δίνει την καλήν ομολογίαν της πίστεως, την οποία σφραγίζει με το αίμα του μαρτυρίου του. 
 
Έζησε σε μια εποχή στην οποία επικρατούσε η λατρεία των ειδώλων, αλλά και η προσπάθεια επιβολής της με την βία. Ο ανελέητος διωγμός εναντίον των Χριστιανών αποτελούσε ρουτίνα της καθημερινότητας. Σήμερα δεν συλλαμβάνονται οι πιστοί, για να υποβληθούν σε βασανιστήρια προκειμένου να αλλαξοπιστήσουν, ωστόσο όμως και στην δική μας εποχή φτιάχνονται και λατρεύονται είδωλα. Όσοι προβάλλουν αντίσταση και επιμένουν να λατρεύουν τον Θεό των Πατέρων τους και να κάνουν υπακοή στην Εκκλησία, υβρίζονται, συκοφαντούνται, περιφρονούνται, θεωρούνται σκοταδισταί και οπισθοδρομικοί. Αντίθετα, όταν κάποιος αρνείται την πίστη του και υβρίζει τον Χριστό και την Εκκλησία, αυτός θεωρείται από τους πολλούς λογοτέχνης και προοδευτικός. Η κατασκευή ειδώλων συνιστά πνευματική ανωριμότητα. Όταν ο άνθρωπος, που είναι πλασμένος να ζη με τον Θεό, χάση την επικοινωνία μαζί Του, τότε δημιουργεί υποκατάστατα και “λατρεύει την κτίση παρά τον Κτίσαντα”. Πολλές φορές μάλιστα φτάνει στο σημείο να γίνεται αυτείδωλον, δηλαδή να κάνη είδωλο και να λατρεύη τον ίδιο τον εαυτό του. 
 
Το να αγωνίζεται κανείς να καθαρίση τον εαυτό του από τα πάθη και παράλληλα να σπέρνη τον λόγο του Θεού, μέσα σε έναν κόσμο που συνεχώς φτιάχνει και λατρεύει είδωλα, είναι σαν να χύνη καθημερινά αίμα. Το κήρυγμα για την αγάπη σε μια κοινωνία, στην οποία επικρατούν αθέμιτοι ανταγωνισμοί και υλικά συμφέροντα, είναι έργο που προκαλεί το μίσος και τον φθόνο και ισοδυναμεί με μαρτύριο. Για να μπορέση κανείς να παραμείνη όρθιος και ακλόνητος στις πεποιθήσεις του, χρειάζεται να διαθέτη ισχυρά πνευματικά αντισώματα, ζωντανή πίστη, που εκφράζεται ως αυθεντική αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον και ως προσωπική κοινωνία με τον ζώντα Θεό της Εκκλησίας, ο οποίος είναι Πρόσωπο. 
 
Ο άγιος Αντίπας, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, είναι προστάτης και θεραπευτής όσων πάσχουν από ασθένειες των οδόντων. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτηςαναφέρει ότι κατά την διάρκεια του μαρτυρίου του προσευχόταν εκ βάθους καρδίας και μεταξύ άλλων ζήτησε από τον Χριστό την εξής χάρη: “Όσοι με επικαλούνται στις προσευχές τους να ανακουφίζονται από τους πόνους από τους οποίους υποφέρουν και ιδιαιτέρως από τον βασανιστικό πόνο των οδόντων”. Οι άγιοι θεραπεύουν σωματικές και ψυχικές ασθένειες στο όνομα του αγίου Τριαδικού Θεού και με την δύναμή Του. Όπου αδυνατεί όμως να προχωρήση η ανθρώπινη δύναμη και γνώση, εκεί ενεργεί η άκτιστη χάρη του Θεού, διότι “τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά εστι παρά τω Θεώ”. 
 
Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν λατρεύουμε τους Αγίους, αλλά τους τιμούμε. Λατρεία απονέμουμε μόνον στον άκτιστο Τριαδικό Θεό, ο οποίος ενεργεί και δια μέσου των Αγίων Του. Δηλαδή τα θαύματα δεν γίνονται υπό των Αγίων, με την έννοια ότι ενεργούν με την δική τους δύναμη ή δίνουν κάτι δικό τους, αλλά δια των Αγίων, αφού αυτοί είναι το όργανο και το μέσον δια του οποίου χορηγείται το “δώρημα προς το συμφέρον της αιτήσεως”. Επομένως, αυτό που πρέπει να μας εντυπωσιάζη είναι ο βίος και η πολιτεία τους που πρέπει να προσπαθήσουμε να μιμηθούμε και όχι το θαύμα, το οποίο για τον Θεό είναι κάτι το πολύ εύκολο και που, άλλωστε, δεν μας ωφελεί πάντοτε. 
Αυτό που μας καταξιώνει ως Χριστιανούς, αλλά και ως ανθρώπους και το οποίο νοηματοδοτεί την ζωή με σωτηριολογικές συνέπειες και προεκτάσεις, είναι το γκρέμισμα των κάθε λογής ειδώλων και η σταθερότητα στην πίστη, που εκφράζεται ως εμπιστοσύνη και υπακοή στον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Τροπάρια του αγίου (από εδώ)

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Μυροβλύτην τὸν θεῖον καὶ μαρτύρων τὸν σύναθλον, τὸν πανευκλεῆ ἱεράρχην καὶ Περγάμου τὸν πρόεδρον, τιμήσωμεν Ἀντίπαν οἱ πιστοί, ὡς τάχιστον καὶ μέγαν ἱατρόν, τῆς δεινῆς ὀδόντων νόσου, καὶ πρὸς αὐτὸν ἀπὸ ψυχῆς βοήσωμεν· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τὴ ὑπερμάχω.

Τόν ἱεράρχην καὶ κλεινόν μεγαλομάρτυρα, τὸν πολιοῦχον τῆς Περγάμου τὀν πανάριστον, καὶ κοινοῦ ἐχθροῦ ἀντίπαλον τὸν Ἀντίπαν, κατὰ χρέος εὐφημήσωμεν ἐν ᾄσμασιν, ὡς τοὺς πάσχοντας ὀδόντας θεραπεύοντα, πόθῳ κράζοντες· Xαίροις, Πάτερ τρισόλβιε.