Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

«ΟΥΔΕΙΣ ΓΑΡ ΔΥΝΑΤΑΙ ΔΥΣΙ ΚΥΡΙΟΙΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ»

Εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ἐνημερωθοῦν οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ γιὰ τὶς διάφορες πολιτικοθεολογικές θεωρίες ποὺ ἀκούγονται στὴν Ἐνορία μας καὶ ἀνακατεύουν τὴν πολιτικὴ μὲ τὴν ποιμαντική, τὰ κόμματα μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ χειρότερο ὅτι πρέπει οἱ κληρικοὶ νὰ φτιάχνουν πολιτικὰ κόμματα καὶ νὰ προτρέπουν τοὺς χριστιανοὺς νὰ εμπλέκονται σ’ αὐτά.
Γιά νά δοῦμε ὅμως πιό ξεκάθαρα τό θέμα.
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στο βιβλίο «Ποιμαντική» μᾶς λέει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὡς βασιλεία τοῦ Θεού δέν ἔχει κανένα κοινό πρός τά ἔργα τῆς βασιλείας τοῦ κόσμου. Ἡ ἐξουσία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πνευματική καί οὐδ’ ὅλως παρεμβαίνει εἰς τάς ἐνεργείας τῆς πολιτικής ἐξουσίας καί τήν ἐξάσκηση τῆς ἐξουσίας αὐτῆς. Διότι ἡ μέν ἐξουσία τῆς Ἐκκλησίας ἐπεκτείνεται μόνο στόν πνευματικό βίο τοῦ ἀνθρώπου, ἡ δέ ἐξουσία τῆς πολιτείας ἐπί τοῦ ὅλου βίου τοῦ πολίτου. (ἐκδόσεις Παναγόπουλος)
Οἱ ἱεροί κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς βάζουν σέ μιά τάξη.
Ὁ ΣΤ΄ Ἀποστολικός Κανόνας λέει ὅτι «Ἐπίσκοπος, πρεσβύτερος ἤ διάκονος κοσμικάς φροντίδας μή ἀντιλαμβανέτω. Εἰ δέ μή καθαιρείσθω».
Τό ἴδιο καί ὁ ΠΑ’ Ἀποστολικός : «Εἴπομεν ὅτι οὐ χρή Ἐπίσκοπον ἤ πρεσβύτερον καθιέναι ἑαυτόν εἰς δημοσίας διοικήσεις, ἀλλά προσευκαιρεῖν ταῖς Ἐκκλησιαστικαῖς χρείαις….Οὐδείς γάρ δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν, κατά τήν Κυριακήν παρακέλευσιν».
Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἑρμηνεύει στό Πηδάλιον : Καί οὗτος ὁ Κανών παρομοίως μέ τόν ΣΤ΄ἐμποδίζει τούς ἱερωμένους νά μήν περιπλέκωνται εἰς πράγματα κοσμικά λέγων….ὅτι δέν πρέπει ὁ Ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος νά καταβιβάζει τόν ἑαυτό του εἰς πολιτικάς καί κοσμικάς φροντίδας καί κυβερνήσεις ἀλλά νά προσεδρεύει εἰς τάς τῆς Ἐκκλησίας ὑπηρεσίας καί χρείας…».
Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος στὸν ἑβδομηκοστὸ ἔνατο λόγο του, ὁμιλεῖ διὰ τὸν ἀγαθὸ καὶ καλὸ ποιμένα, ὅπου δὲν ἔχει μαζὶ μὲ τὰ πνευματκὰ ἔργα σωματικὲς καὶ κοσμικὲς μέριμνες καὶ φροντίδες, οὔτε ἀνακατώνει τὶς κοσμικὲς φροντίδες μὲ τὰ πνευματικά. Καὶ ὅποιος χειροτονεῖ τέτοιον, βάζει τὸ λύκο μέσα στὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, καὶ θὰ λάβει τὸ κρίμα τῶν προβάτων.
Σύγχρονοι Ἅγιοι ὅπως ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, Ἅγιος Πορφύριος, Ἅγιος Παίσιος καὶ ἄλλοι, ποὺ ἔζησαν μὲ τὴν σημερινὴ πολιτικὴ κατάσταση οὐδέποτε εἶπαν τέτοια ἀνορθόδοξα πράγματα ποὺ ἀκοῦμε σήμερα ὅπως 1) ἡ πολιτικὴ εἴτε ἀνοίγει εἴτε κλείνει τὴν Ἐκκλησία ἤ 2) ὅτι ὅποιος κληρικὸς φτιάχνει κόμμα συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων ἤ 3) ἡ ἐπίγεια παρουσία τῆς ἐκκλησίας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἦθος τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ποὺ θὰ ἀσκεῖται στὴ γῆ, ἤ 4) ἡ πολιτικὴ εἶναι κλάδος τῆς θεολογίας, καὶ ἄλλα τέτοια.
Ποτέ οἱ Ἅγιοι Πατέρες δέν ἀναμίχθηκαν σέ πολιτικές ἤ συνωμοτικές προσπάθειες προκειμένου νά ἀναρριχηθεῖ σέ θρόνο ἕνας Χριστιανός ἄρχοντας ἤ βασιλεύς. Χαίρονταν, βοηθοῦσαν καί ἐπαινοῦσαν τούς εὐσεβεῖς βασιλεῖς, ἤλεγχαν τούς ἀσεβεῖς, ἀλλά δέν ἀνεμιγνύοντο μέ τήν πολιτική ἐξουσία.
Ἐάν ὑπάρχει ἀλληλοσεβασμός μεταξύ Ἐκκλησίας καί πολιτείας, τότε ἡ Ἐκκλησία ἀναλαμβάνει νά ἀναδείξει εὐσεβεῖς καί ἠθικούς πολίτες, ἡ δέ πολιτεία ἀναλαμβάνει νά ὑποστηρίξει τό ἔργο της Ἐκκλησίας.
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος κάνει τήν διάκριση μεταξύ πολιτικής καί ποιμαντικής λέγοντας: Ὁ Θεὸς ἔχει ἐμπιστευθεῖ στὸ Βασιλιὰ τὰ ἐπίγεια, στὸν Ἱερέα τὰ ἐπουράνια. Στὸν Βασιλιὰ ἔχει ἐμπιστευθεῖ τὰ σώματα, στὸν Ἱερέα τὶς ψυχές. Ὁ Βασιλιὰς χαρίζει τὰ χρήματα. Ὁ Ἱερέας καθαρίζει τὰ κατακάθια τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐκεῖνος ἀναγκάζει. Αὐτὸς παρακαλεῖ….. Ἐκεῖνος χρησιμοποιεῖ ὑλικὰ ὄπλα, αὐτὸς πνευματικά. Ἐκεῖνος πολεμάει τοὺς βαρβάρους. Αὐτὸς τοὺς δαίμονες. Ἡ Ἱερωσύνη εἶναι πιὸ σεβαστὴ κι ἀπ’ τὴ Βασιλικὴ Ἀρχή….. Ὁ Ἱερέας στέκει μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσης, μᾶς κατεβάζει τὶς θεῖες εὐλογίες καὶ ἀνεβάζει στὸν οὐρανὸ τὶς προσευχές μας….. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ κεφάλι τοῦ Βασιλιᾶ ὁ Θεὸς τὸ εὐλογεῖ μὲ τὰ χέρια τοῦ Ἱερέα, διδάσκοντας ὅτι ὁ Ἱερέας εἶναι ἀνώτερος πνευματικὰ τοῦ Πολιτικοῦ Ἄρχοντα.
Γι’ αὐτό ὁ Ἅγιος Πορφύριος στό βιβλίο «ὁ Χριστός εἶναι το πάν» ὁμολογεί ὅτι ἐμεῖς δέν φτιάχνουμε κόμματα.
Τέλος, ὁ μακαριστὸς π. Μάρκος Μανώλης στὸ πρακτικὸ ὑπ΄ἀριθμ. 8 – 2002 τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ συμβουλίου τονίζει ὅτι 1) ὅποιος κατέχει ὁποιαδήποτε θέση στὴν Ἐνορία καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ πολιτευθεῖ θὰ πρέπει ἀμέσως νὰ παραιτεῖται διὰ νὰ μὴν διαταράξει τὸν ἑνωτικὸ χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας. 2) Ἀπαγορεύει αὐστηρῶς τὶς πολιτικὲς συζητήσεις μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναό.(Ἐνοριακὰ νέα Ἰουλίου 2002).
Ἀπαιτεῖται λοιπόν διαρκής Ἁγιοπατερική ἐνημέρωση καί συναγερμός, γιά νά σταθεῖ ὁ Χριστιανός, διότι εἶναι δυνατό κάθε στιγμή να πέσει. Στόν ἀγώνα ἀς ἔχουμε ὅπλο τήν μελέτη τῶν Ἁγίων, καί κυρίως τήν προσευχή. Ἀμήν.
Διὰ τὴν Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.
Πρωτ. π. Εὐθύμιος Μουζακίτης

πηγή

Τὸ Filioque



1. Μιλώντας, ἀγαπητοί μου, γιά τήν Ἁγία Τριάδα, τόν Θεό μας, σήμερα θά πῶ γιά μιά μεγάλη διαφορά μεταξύ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Θά σᾶς μιλήσω γιά τό Φιλιόκβε. Εἶναι μεγάλη καί σημαντική ἡ διαφορά αὐτή, ἄν καί μερικοί τήν λέγουν μικρή καί ἀσήμαντη. Ξέρουμε ὅτι τά τρία Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Πατέρας, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι ὁμοούσια.

Ἀλλά ξέρουμε πάλι ὅτι τό καθένα Πρόσωπο ἔχει καί ἕνα ἰδικό του, ἕνα προσωπικό ἰδίωμα, πού τό διακρίνει ἀπό τό ἄλλα Πρόσωπα. Δηλαδή, ἡ Ἁγία Τριάδα εἶναι καί ἀμέριστη, ἀλλά εἶναι καί μερισμένη. Ὅπως τό λέγει ἀκριβῶς ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, «ἀμέριστος ἐν μεμερισμένοις ἡ θεότης»!1 Τά προσωπικά ἰδιώματα τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπως λέγαμε στό προηγούμενο κήρυγμά μας, εἶναι τά ἑξῆς: Ὁ Πατέρας εἶναι ἀγέννητος, εἶναι «αὐτογενής», καί εἶναι καί ἡ πηγή γιά τήν ὕπαρξη τῶν δύο ἄλλων Προσώπων.

Ὁ Υἱός γεννᾶται ἀπό τόν Πατέρα καί τό ῞Αγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα. Δηλαδή, ὁ Υἱός ἔχει διαφορετική σχέση μέ τόν Πατέρα ἀπό αὐτή τήν σχέση πού ἔχει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τόν Πατέρα. Ὁ μέν Υἱός γεννᾶται ἀπό τόν Πατέρα, τό δέ Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα. Ἄλλο τό «γεννᾶται» καί ἄλλο τό «ἐκπορεύεται».2




2. Σ᾽ αὐτό τό σημεῖο, ἀδελφοί μου, συγκρουόμαστε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς• γιατί αὐτοί πιστεύουν καί ὁμολογοῦν ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ὄχι μόνο ἀπό τόν Πατέρα, ἀλλά «καί ἀπό τόν Υἱόν». «Φιλιόκβε» (Filioque) λέγεται στήν λατινική γλώσσα ἡ ἔκφραση αὐτή.

Τήν πίστη αὐτή, ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται καί ἀπό τόν Υἱό, τήν ἐξέφρασε στά γραπτά του ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος καί τήν χρησιμοποίησε ἡ Σύνοδος πού ἔγινε στήν Φλωρεντία τό 1438 γιά τήν ἕνωσή μας μέ τούς Δυτικούς.

Δηλαδή, ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος, καί μαζί του οἱ Δυτικοί, πιστεύουν δύο προαιώνιες ἐκπορεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: Μία ἀπό τόν Πατέρα καί μία ἀπό τόν Υἱό. 



3. Θά μιλήσω ἀμέσως γιά τήν πλάνη καί τήν αἵρεση αὐτή τῶν Δυτικῶν. Γιά νά τήν νοήσουμε ὅμως καλύτερα τήν πλάνη αὐτή, θέλω νά ξεκαθαρίσω πρῶτα τήν δική μας πίστη γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά πῶ ὅτι: Καί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι πιστεύουμε γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅτι, ὅπως ἐκπορεύεται προαιώνια μόνο ἀπό τόν Πατέρα (βλ. Ἰωάν. 15,26), ἔτσι ἀποστέλλεται καί φανερώνεται ἐν χρόνῳ στον κόσμο ἀπό τόν Υἱό (βλ. πάλι Ἰωάν. 15,26).

Ναί, ἀδελφοί μου. Ἀκοῦστε: Γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό πιστεύουμε δύο γεννήσεις. Ἡ μία εἶναι ἀπό τόν Θεό Πατέρα προαιώνια, «πρό πάντων τῶν αἰώνων». Ἡ δεύτερη ὅμως γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἐν χρόνῳ ἀπό τήν Παναγία Μητέρα Του, στίς ἡμέρες τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη.

Ἔτσι, λοιπόν, καί γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα: Πιστεύουμε ὅτι ἐκπορεύεται προαιώνια ἀπό τόν Θεό Πατέρα, ἀλλά στόν κόσμο στέλνεται ἐν χρόνῳ ἀπό τόν Υἱό.

Τό λάθος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν εἶναι ὅτι αὐτή τήν ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο ἀπό τόν Υἱό πού γίνεται ἐν χρόνῳ, αὐτοί τήν νομίζουν ὡς αἰώνια ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τόν Υἱό καί μιλᾶνε ἔτσι γιά Φιλιόκβε.



4. Θά ποῦμε λίγα λόγια γιά τήν πλάνη τοῦ Φιλιόκβε, γιά νά φανεῖ πόσο σοβαρή εἶναι. Εἶναι αἵρεση. 

(α) Ἐνῶ, εἴπαμε, μία εἶναι ἡ ἀρχή θεότητας, ὁ Πατέρας («Μοναρχία» θεότητας, τό λέμε αὐτό), πιστεύοντες οἱ Καθολικοί τό Φιλιόκβε δέχονται δύο ἀρχές στήν θεότητα: καί τόν Πατέρα καί τόν Υἱό, ἀπό τούς ὁποίους ἐκπορεύεται τό Ἅγιο Πνεῦμα. «Διαρχία», λέγεται αὐτό, «διθεϊσμός». Δύο Θεοί! 

(β) Ἐπειδή ὅμως δέν εἶναι δυνατόν νά δεχθοῦν οἱ Καθολικοί τόν «διθεϊσμό», λέγουν ὅτι ὁ Πατέρας καί ὁ Υἱός, ἀπό τούς ὁποίους, κατ᾽ αὐτούς, ἐκπορεύεται τό Πνεῦμα, ἀποτελοῦν μία ἀρχή καί ἑπομένως δέν εἶναι διθεϊστές. Δηλαδή, τώρα μέ αὐτό πού λένε σύγχυσαν καί συγχώνευσαν τά δύο θεῖα Πρόσωπα, πού εἶναι ἀσύγχυτα• αὐτό πάλι ἀποτελεῖ ἄλλη αἵρεση τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, τόν ἡμισαβελλιανισμό, γιά τόν ὁποῖο θά μιλήσουμε ἄλλη φορά.3

(γ) Πῶς κατάφεραν οἱ Καθολικοί νά συγχύσουν τά δύο θεῖα Πρόσωπα, τόν Πατέρα καί τόν Υἱό (πού εἶναι διαφορετικά Πρόσωπα), γιά νά ποῦν ὅτι αὐτά ἀποτελοῦν μία ἀρχή, καί ἑπομένως τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται καί ἀπό τόν Υἱό;

Ἁπλούστατα: Τόνισαν τήν κοινή θεία Οὐσία, γιατί εἶναι ἀλήθεια ὅτι τά Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι ὁμοούσια. Αὐτό πάλι ἀποτελεῖ φοβερό λάθος, πού ἔκανε λανθασμένο τόν θεό τῶν Καθολικῶν. Οἱ Καθολικοί πραγματικά τονίζοντες τήν θεία Οὐσία σέ βάρος τῶν Προσώπων, ὅπως τό εἴπαμε παραπάνω, μετέτρεψαν τόν Θεό σέ μιά ἀφηρημένη οὐσία.

Ὁ Θεός γιά τούς Καθολικούς εἶναι ἕνα ἀπόμακρο καί ἀπρόσωπο ὄν καί πρέπει νά ὑπάρξουν ἔξυπνοι στό μυαλό ἄνθρωποι, γιά νά μᾶς πείσουν μέ μεταφυσικά ἐπιχειρήματα ὅτι ὑπάρχει.

Ὁ Θεός γιά τούς Καθολικούς εἶναι ὁ θεός τῶν φιλοσόφων καί ὄχι ὁ προσωπικός Θεός, ὁ Θεός τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαάκ καί τοῦ Ἰακώβ.

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι γευόμαστε τόν Θεό μέ τήν καρδιά, νοιώθουμε αὐτό πού λέει ἡ Ἁγία Γραφή γιά τόν Θεό μας, ὅτι δηλαδή εἶναι αὐτά τά δύο: ΠΡΟΣΩΠΟ καί ΑΓΑΠΗ. 

(δ) Οἱ Καθολικοί μέ τό Φιλιόκβε ὑποτάσσουν τό Ἅγιο Πνεῦμα στόν Υἱό καί γι᾽ αὐτό ἡ Δύση δέν δίνει μεγάλη σημασία στό ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στήν ᾽Εκκλησία καί στήν καθημερινή ζωή τοῦ κάθε πιστοῦ. 

Γι᾽ αὐτό ἡ Ἐκκλησία γι᾽ αὐτούς εἶναι ἕνας κοσμικός θεσμός καί κυβερνᾶται σάν ἕνας ἀνθρώπινος ὀργανισμός. Γι᾽ αὐτό καί τονίζεται ἡ παπική ἐξουσία καί αὐθεντία.



5. Γιά τόν ἱερό Αὐγουστῖνο, πού ἀνέφερα, εἴπαμε καί ἄλλοτε ὅτι ἡ μεγάλη ἔλλειψή του ἦταν τό ὅτι δέν γνώριζε τήν ἑλληνική γλώσσα καί δέν ἐμελέτησε λοιπόν τούς Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ σωστή ἑρμηνεία τῶν ἁγίων Γραφῶν, λέγουμε οἱ Ὀρθόδοξοι, γίνεται διά τῶν ἁγίων Πατέρων. Στό θέμα ὅμως πού ἀναφερθήκαμε σήμερα ἔχω νά πῶ ὅτι ναί μέν ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος δέχεται ἐσφαλμένα τήν ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος προαιωνίως καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ, ἀλλά λέγει ὅτι ἡ ἐκπόρευση αὐτή γίνεται «μέσῳ τῆς δωρεᾶς τοῦ Πατρός».

Ἀκόμη δέχεται ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα «πρωταρχικά» καί «κύρια» ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα.4 Ἡ δοξασία αὐτή τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου, ἔρχεται πιό κοντά στήν Ὀρθόδοξη πίστη μας.



Σημειώσεις: 

1. Γρηγ. Ναζιανζηνοῦ, Λόγοι, 31,14.

2. Γιά τήν διαφορά τῶν δύο ὅρων «γέννησις» καί «ἐκπόρευσις» βλ. Χ. Ἀνδρούτσου, Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, σ. 79.

3. Ὁ Σαβέλλιος ἦταν ἕνας αἱρετικός τοῦ 2ου αἰ., ὁ ὁποῖος ὑποστήριζε ὅτι ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί το Ἅγιο Πνεῦμα δέν εἶναι τρία διακεκριμένα πρόσωπα, ἀλλ᾽ ἁπλῶς διάφοροι «τρόποι» τῆς Θεότητας.

4. Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος δέχεται ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐνῶ ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα principaliter, «πρωταρχικά» καί «κύρια», ἀπό τόν Υἱό ἐκπορεύεται μόνο per donum Patris, «μέσω τῆς δωρεᾶς τοῦ Πατρός». Ἡ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τόν Υἱό, δηλαδή, εἶναι κάτι πού ὁ ἴδιος ὁ Πατήρ ἔχει κατά ἰδιαίτερο τρόπο μεταδώσει στόν Υἱό. Ὅπως ἀκριβῶς ὁ Υἱός λαμβάνει τά πάντα ὡς δῶρο ἀπό τόν Πατέρα Του, ἔτσι λαμβάνει καί τήν δύναμη νά «πνευματώνει» καί νά «ἐμφυσᾶ» τό Ἅγιο Πνεῦμα. Κατ᾽ αὐτόν τόν τρόπο γιά τόν Αὐγουστῖνο, ὅπως καί γιά τούς Καππαδόκες, ὁ Πατήρ παραμένει ἡ «πηγή τῆς θεότητος», ἡ μοναδική ἀρχή καί ἡ ἐσχάτη ἀφετηρία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἔτσι ἡ διδασκαλία τοῦ Αὐγουστίνου πώς τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα καί τόν Υἱό, ἀλλά μέ τήν ἐπιφύλαξη πώς δέν ἐκπορεύεται ἀπό τόν Υἱό «πρωταρχικά», ἀλλά «μέσω τοῦ δώρου πού ἔλαβε ἀπό τόν Πατέρα», δέν διαφέρει καί τόσο ἀπό τήν ἄποψη τοῦ Γρηγορίου Νύσσης πώς τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα μέσω τοῦ Υἱοῦ. Βλ. Ἐπισκόπου Καλλίστου Γουέαρ, Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Ἔκδ. Ἀκρίτας, σελ. 342-343. 

Ὁμιλία Μητροπολίτου Γόρτυνος Ιερεμία στήν Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 5 Ἰουνίου 2011

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

"ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗΣ ΗΓΕΤΗ"

ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ, ΔΙΣΔΙΑΚΡΙΤΟΣ, ΑΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ...
ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ (ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΑΞΙΤΕΣ), ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΦΕΡΕΙ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ...
ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ ΚΑΘΟΣΟΝ Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΣΩΖΕΙ ΜΟΝΟ ΨΥΧΕΣ, ΣΩΖΕΙ ΚΑΙ ΕΘΝΗ: 
"ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΛΕΓΩ ΠΡΟΣ ΥΜΑΣ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΑΦΑΙΡΕΘΗ ΑΦ' ΥΜΩΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΔΟΘΕΙ ΕΙΣ ΕΘΝΟΣ ΚΑΜΝΟΝ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΑΥΤΗΣ" 
(ΜΑΤΘ.ΚΑ' 43) !!!






ΜΗΝ ΤΡΕΦΕΤΕ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΤΕ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ...
ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ "ΑΝΕΔΑΦΙΚΕΣ" ...
ΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΣΜΕΥΣΟΥΝ "ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ" ...
ΜΑΣ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΟΙ, ΑΝ ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΦΕΥΡΕΣΑΝ ...
ΗΔΗ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΑΠΑΞΙΩΘΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ
ΕΝΕΠΝΕΑΝ ...
ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΠΛΕΟΝ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΤΙ:
"ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΙΚΑΝΟ ΗΓΕΤΗ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΕΣ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ..."
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΟΧΕΣ ΟΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΑΔΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ "ΔΕΜΕΝΑ" ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ "ΑΝΗΚΟΥΝ" ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ...
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΠΕΣ ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΕΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΜΕΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ
ΑΥΤΕΣ ...
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ, ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΑΡΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙ ΤΗ ΨΗΦΟ ΤΟΥ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΑ ΒΡΩΜΙΚΑ, ΑΛΛΟΤΡΙΩΤΙΚΑ ΤΟΥΣ
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ...
ΜΗΝ ΑΝΑΖΗΤΑΤΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΝ ΗΓΕΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΙ  ΘΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ...
ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΤΕ ...
ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗ ΛΥΣΗ ΘΑ ΕΡΘΕΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΩΝ "ΣΤΟΩΝ" ΚΑΙ ΤΩΝ "ΛΕΣΧΩΝ" ...
ΘΑ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ, ΔΙΣΔΙΑΚΡΙΤΟΣ, ΑΟΡΑΤΟΣΑΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΟΣ ...
ΔΕΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ...
ΘΑ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ
"ΓΕΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ" ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ !!!

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΜΕ ΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΙΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΠΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΑ, ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΗΓΕΤΗ ΠΟΥ 
ΟΛΟΙ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ !!!

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ

Γεωργίου Ἰ. Μαντζαρίδη
Ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς
Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ
Κάθε    κρίση,     σὲ    ὁποιοδήποτε ἐπίπεδο τῆς προσωπικῆς ἢ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ ἂν ἐμφανίζεται, ἔχει κάποια βαθύτερη πνευματικὴ αἰτία. Καὶ ἡ αἰτία ποὺ δημιουργεῖ τὴν κρίση ἀπευθύνει ταυτόχρονα στὸν ἄνθρωπο μιὰ πρόσκληση γιὰ περισυλλογὴ καὶ διερεύνηση τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως. Ἡ διερεύνηση ὅμως αὐτὴ τότε μόνο ἀποβαίνει γόνιμη   καὶ   καρποφορεῖ,   ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀναθεωρεῖ τὴ στάση του καὶ ἐπιστρέφει στὸν   ἑαυτό    του,    γιὰ   νὰ ἀρχίσει νέα πορεία. Σήμερα    ζοῦμε    ἔντονη κρίση στὸ ἐπίπεδο τῆς οἰκονομικῆς    ζωῆς.   Εἶναι    μιὰ κρίση ποὺ κοστίζει ἀκριβὰσὲ ὅλους, γιατὶ ὑποφέρουμε ὅλοι. Ἀκριβότερα ὅμως κοστίζει    στοὺς    φτωχότερους    καὶ   ἀσθενέστερους, γιατὶ   ἀπειλεῖ τὴν ἴδια τὴνἐπιβίωσή   τους.   Τὰ  ἑκατομμύρια    τῶν ἀνθρώπων    ποὺ   βρέθηκαν    κάτω   ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς φτώχειας, ὁ ὁρμαθὸς τῶν ἀστέγων, οἱ στρατιὲς τῶν ἀνέργων, τὰ πλήθη τῶν ἀπολυομένων,        τὰ διαρκῶς αὐξανόμενα    κύματα    τῶν    πολιτικῶν καὶ   οἰκονομικῶν    μεταναστῶν,     δημιουργοῦν    μιὰ   κατάσταση    ὄχι   ἁπλῶς ἀπογοητευτικὴ       ἀλλὰ     κυριολεκτικὰ δραματική.
Ὅπως ὅμως σὲ κάθε κρίση, ἔτσι καὶ στὴν κρίση αὐτὴ μπορεῖ νὰ βρεθεῖ καὶ κάποια   θετικὴ    πλευρά·    μποροῦν    νὰ ἐπισημανθοῦν κάποιες «παράπλευρες» ὠφέλειες,   ποὺ   βοηθοῦν   τὸν  ἄνθρωπο νὰ ἀνασυνταχθεῖ καὶ προκαλοῦν στὴν κοινωνία   αἰσθήματα    συμπάθειας    καὶ ἀλληλεγγύης. Ἡ ἀποτυχία γιὰ τὸν δημιουργικὸ ἄνθρωπο δὲν εἶναι σταθμὸς ἀπογνώσεως   ἀλλὰ   ἀφετηρία   νέας   πορείας. Καὶ ἡ νέα πορεία μπορεῖ νὰ ἔχει πάλι τὶς ἀποτυχίες της. Ὅταν ὅμως ἔχει προηγηθεῖ ἡ περισυλλογὴ καὶ ὁ αὐτοέλεγχος γιὰ τὰ λάθη ποὺ προηγήθηκαν καὶ τὶς παραλείψεις ποὺ ἔγιναν, τότε ὁ τελικὸς σκοπὸς προσεγγίζεται καλύτερα. Ὡς φθαρτὸς καὶ θνητὸς ὁ ἄνθρωπος ὁδηγεῖται ἀναπόδραστα στὴν καταστροφή. Ἡ καταστροφικὴ ὅμως αὐτὴ πορεία μπορεῖ   πάντοτε    νὰ  μετασχηματίζεται σὲ πορεία ἐπιτυχίας     καὶ προκοπῆς    σὲ πνευματικὸ ἐπίπεδο. Ἡ τρεπτότητα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ συνοδεύει τὴ φθαρτότητά του, καθιστᾶ φυσικὴ τὴν ἀλλαγὴ ὄχι μόνο πρὸς τὸ χειρότερο ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ καλύτερο. Ἡ   ποιότητα    τῆς    ἀλλαγῆς    αὐτῆς ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προαίρεση καὶ τὴν προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου. Ἐξαρτᾶται ἀκόμα ἀπὸ τὴν ἑτοιμότητα καὶ τὸ θάρρος του. Αὐτοὶ ποὺ διαχειρίζονται τὶς μεγάλες κρίσεις καὶ δὲν διστάζουν νὰ προχωρήσουν    σὲ  ἐσκεμμένες    προκλήσεις κρίσεων,    τὶς   βλέπουν    ὡς   μοναδικὲς εὐκαιρίες γιὰ οὐσιαστικὲς ἀλλαγές. Γι’αὐτὸ   θεωροῦν    ἀπαραίτητο    νὰ   ἔχουν ἕτοιμα ἐναλλακτικὰ σχέδια, ὥστε νὰ τὰ ὑλοποιήσουν καὶ νὰ τὰ ἐπιβάλουν στὶς συγκλονισμένες κοινωνίες, πρὶν αὐτὲς συνέλθουν ἀπὸ τὴν ἀναταραχή τους*1.
Μὲ  τὸν   μακιαβελικὸ    αὐτὸν   τρόπο ἐκεῖνο ποὺ παρέμενε γιὰ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς «πολιτικὰ ἀδύνατο» μετατρέπεται σὲ «πολιτικὰ ἀναπόφευκτο»2
Ἤδη γίνεται εὔκολα κατανοητὸ τὸ σφάλμα τῆς καταναλωτικῆς μανίας ποὺ προβλήθηκε    μὲ  πολλοὺς   τρόπους   καὶ κυριάρχησε    στὴν   ἐποχή   μας.   Σήμερα ἀποκαλύπτεται     σαφέστερα      ἡ  ἀπάτη τῆς   δημιουργίας    τεχνητῶν     ἀναγκῶν, ποὺ ὁδήγησαν καὶ δὲν παύουν νὰ ὁδηγοῦν σὲ ἀτέρμονες προσπάθειες γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση     καὶ   ἱκανοποίησή    τους. Τώρα   ὅμως   γίνεται    καὶ   ἐντονότερα ἀντιληπτὴ     ἡ   φρίκη   τοῦ   ὑπαρξιακοῦ κενοῦ, ἡ ὁποία δημιουργεῖται       στὸν ἄνθρωπο ποὺ ταυτίζει τὸ νόημα τῆς ζωῆς του μὲ τὴν ἀπόλαυση ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῶν σωματικῶν του αἰσθήσεων. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες μὲ τὴν κρίση   αὐτὴν   κατανοοῦμε    εὐκολότερα τὴν ἀφροσύνη μας, καὶ ἰδιαίτερα     τὴν ἀφροσύνη     τῶν     ἡγετῶν μας,   ποὺ   παραπλανοῦσαν τὸν λαό λέγοντας ὅτι ὑπάρχουν   χρήματα   καὶ   ἀγαθὰ «κείμενα   εἰς  ἔτη   πολλά»3· ἀφροσύνη     ποὺ    ξεπερνᾶ κατὰ    πολὺ    ἐκείνην    τοῦ ἄφρονα   πλουσίου    τῆς   εὐαγγελικῆς          παραβολῆς, γιατὶ   σὲ  ἐκεῖνον   ὑπῆρχαν πράγματι    ἀγαθὰ   «κείμενα εἰς ἔτη πολλά», ἐνῶ σὲ μᾶς ὑπῆρχαν    μόνο   λίγα    καὶ μάλιστα δανεικά. Κατανοοῦμε, ἀκόμα, πόσο ὑποκριτικὸ ἦταν τὸ πολιτικό μας σύστημα, ποὺ ἐνῷ κατοχύρωνε   συνταγματικὰ     τὴν   ἰσότητα   καὶ τὴ δικαιοσύνη γιὰ ὅλους τοὺς πολῖτες, στήριζε   καὶ   ἐξακολουθεῖ    νὰ  στηρίζει νομοθετικὰ    τὴν   ἀσυδοσία    τῶν   κρατούντων.Ἡ οἰκονομικὴ κρίση κινεῖται στὴν ἐπιφάνεια   τῆς   ἀνθρώπινης    ζωῆς,   ἐνῷ ἡ  δυναμική    της   κρύβεται    βαθύτερα.Πρὶν ὅμως ἐκδηλωθεῖ αὐτὴ στὸ ἐπίπεδο τῆς οἰκονομίας, εἶχε παρουσιαστεῖ σὲ ἄλλα βαθύτερα ἐπίπεδα· στὸ πολιτικό, τὸ πολιτισμικό, τὸ κοινωνικό, τὸ ἠθικό,τὸ θρησκευτικό.
Ἀλλὰ   οἱ  διαδοχικὲς    αὐτὲς    κρίσεις ἔμεναν    ἀπὸ   τοὺς    πολλοὺς    ἀπαρατήρητες, ἢ καὶ ἐξυμνοῦνταν ὡς προοδευτικὰ   καὶ  ἐκσυγχρονιστικὰ     φαινόμενα. Τώρα ὅμως ποὺ βρεθήκαμε στὸ χεῖλος τῆς χρεωκοπίας, βλέπουμε τὰ πράγματα καθαρότερα. Διαπιστώνουμε μεγάλα λάθη. Αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ ἀναθεωρήσουμε τὴν πορεία    ποὺ ἀκολουθήσαμε καὶ νὰ δημιουργήσουμε νέους προσανατολισμούς. Ἡ μεγάλη οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ ζοῦμε   σήμερα,   εἶναι   στὸ  βάθος   της μεγάλη   πνευματικὴ    κρίση.   Καὶ  ὅσο ἡ ἀντιμετώπισή της δὲν συνδέεται μὲ τὴν    προσέγγιση    καὶ   συνειδητοποίηση τῆς βαθύτερης αἰτίας της, κάθε προσπάθεια ποὺ καταβάλλεται γιὰ τὴ διευθέτησή    της   εἶναι   ἐπιδερμική.    Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίζεται σήμερα   ἡ  κατάσταση    τῆς   κοινωνίας μας ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους παράγοντες δὲν εἶναι καθόλου ἐνθαρρυντικός. Τί μπορεῖ λοιπὸν νὰ γίνει; Τὸ πρῶτο ποὺ χρειάζεται σήμερα εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ αἰσθήματος τῆς εὐθύνης. Τώρα, περισσότερο ἀπὸ κάθε   ἄλλη   φορά,   εἴμαστε    σὲ   θέση νὰ   γνωρίζουμε    ὅτι   τὸ   κακό,   ὅπως ἄλλωστε    καὶ   τὸ   καλό,   ποὺ   γίνεται μέσα   στὸν   κόσμο  σὲ  κοινωνικὸ   καὶ σὲ οἰκολογικὸ ἐπίπεδο, ξεκινάει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ἀσφαλῶς τὴ μεγαλύτερη εὐθύνη ἐδῶ ἔχουν οἱ πνευματικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἡγέτες. Αὐτὸ ὅμως δὲν δικαιολογεῖ καθόλου τὴν ἀνευθυνότητα τοῦ πλήθους. Ἀρκετοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει νὰ γίνει ἐπανάσταση καὶ βίαιη ἀνατροπὴ τῆς καταστάσεως. Ἡ θέση αὐτὴ φαίνεται σωστὴ καὶ μικροπρόθεσμα ἀποτελεσματική. Ἂν δὲν καταργηθεῖ τὸ σάπιο, πῶς θὰ φανερωθεῖ τὸ ὑγιές; Ἀλλὰ καὶ πῶς θὰ φανερωθεῖ τὸ ὑγιές, χωρὶς συστηματικὴ καὶ ἐπιμελημένη θεραπεία; Ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ὅλες οἱ βίαιες ἐπαναστάσεις    συνδέονται    μὲ   τεράστιες  ἀνθρωποθυσίες     καὶ   καταλήγουν    ἢ μεταλλάσσονται σὲ αὐταρχικὰ ἢ τυραννικὰ καθεστῶτα. Ὅπως εὔστοχα παρατηρήθηκε, «ὅσο βαθειὰ καὶ ἂν εἶναι ἡ ταραχή μας γιὰ τὶς ἀδικίες κάποιου συστήματος, ἡ ἀλλαγή του πρέπει νὰ συνδέεται μὲ μακρὰ διαδικασία ἀνυψώσεως τοῦ ἠθικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀνθρώπων ἐν γένει»4.
Ἡ λύση δὲν βρίσκεται βίαια οὔτε μηχανικά.   Χρειάζεται   βαθύτερη    ἐργασία μέσα στὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Ἀπαιτεῖται μετάνοια καὶ ἀσκητικὸς ἀγῶνας γιὰ τὴν ἀνάκτηση τοῦ χαμένου ἑαυτοῦ, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ νοῦ ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὴν ἀνασύνδεσή του μὲ τὴν καρδιά, ὅπου φωλιάζει ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος. Ἐκεῖ μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ γίνει ἡ ἀληθινὴ ἐπανάσταση. Ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος       συναντάει τὸν Θεὸ καὶ βρίσκει τὴν ταυτότητά του, ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὴ διάσπαση καὶ τὴ διάλυση.
  1. * Ἐκτενέστερη ἀνάλυση τοῦ θέματος βλέπεστὸ βιβλίο μου: Καινοτομία καὶ Παράδοση,ἔκδ. Ἱ. Μ. Μονὴ Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὄρος2014, σσ. 109-132.Βλ. N. Klein, Τὸ δόγμα τοῦ σόκ.  ἄνοδοςτοῦκαπιταλισμοῦ τῆς καταστροφῆς, Λιβάνης,Ἀθῆνα 2010, σ. 20 κ.ἑ.
       2 . Milton Friedman, Capitalism and Freedom,University Press, Σικάγο 1982, σ. IX.
       3 . Βλ. Λουκ. 12,19.
       4 . Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Τὸ μυστήριο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, Ἔσσεξ Ἀγγλίας 2 2011, σ. 235.

ΣΟΒΑΡΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


ΣΟΒΑΡΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Γράφει ο Σεβ. Γέρων Χαλκηδόνος Ἀθανάσιος, στο ιστολόγιο“Ιδιωτική Οδός”, σε άρθρο του που επιγράφει EXODUS?:

“Αἱ τρεῖς μεγάλαι ἀβρααμικαὶ θρησκεῖαι, ἔχουσαι ἕνα Θεόν, πολλὰ τὰ κοινὰ καὶ τὸν αὐτὸν σκοπόν, τοῦτ’ ἔστιν τὴν "σωτηρίαν" καὶ εὐημερίαν τοῦ ἀτόμου, ἀνεξαρτήτως θρησκείας, φυλῆς καὶ γλώσσης, ὀφείλουν νὰ συνεργασθοῦν ἐν εἰρήνῃ διὰ τὸ καλὸν τοῦ πλανήτου καὶ τοῦ κόσμου παντός. Ἑτέρα διέξοδος δὲν ὑπάρχει. Τοῦτο ἄλλωστε ἐπιδιώκουν καὶ οἱ διαθρησκειακοὶ διάλογοι.”

Είναι πολύ λυπηρόν το ότι ο Γέρων Χαλκηδόνος αποδέχεται την κακοδοξία των τριών αβρααμικών θρησκειών που θεσμοθέτησε η Β΄ Βατικάνεια Σύνοδος. Εμείς πιστεύουμε στο Χριστό. Οι Ιουδαίοι τον θεωρούν ψευδομεσσία και οι μουσουλμάνοι προφήτη. Πώς επομένως πιστεύουμε στον ίδιο Θεό; Ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Χριστός τον οποίο ο Ιουδαισμός παντελώς απορρίπτει και ο Μωαμεθανισμός υποβιβάζει στο επίπεδο του προφήτη.

Γι’ αυτό με πολλή θλίψη βλέπουμε ότι ο Σεβ. Γέρων Χαλκηδόνος ενστερνιζεται μια κακοδοξία πάνω στην οποία προσπαθεί αντορθόδοξα να θεμελιώσει την δήθεν χρησιμότητα των διαθρησκειακών διαλόγων προς επίτευξη εγκόσμιων στόχων. Άλλο σοβαρό ολίσθημα του Σεβ. Χαλκηδόνος αφού στην ορθόδοξη παράδοση η πίστη είναι σκοπός και όχι μέσο για την επίτευξη εγκόσμιων στόχων.
 
ΣΧΟΛΙΟ: Αγενής ο μάγκας πού μάς  πουλάει στούς πάγκους τό αλάθητο τού πάπα καί τού Ζηζιούλα. Οι Εβραίοι γιά τήν ακρίβεια δέν έχουν Θεό, τόν περιμένουν, καί οι Μουσουλμάνοι έχουν(;) έναν Θεό πού δέν μπορεί νά έλθει σέ επαφή μαζί τους. Είναι νεκρός. Σάν τόν Ζαρατούστρα τού Νίτσε. Σέ πληροφορούμε γέρο-Θανάση ότι ο δικός μας Θεός, αντίθετα από τόν δικό σου, είναι ζωντανός, είναι δίπλα μας, μάς ευλογεί καί μάς αγιάζει.
 

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Ζωὴ ταπεινὴ καὶ ἀθόρυβος Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Ζωὴ ταπεινὴ καὶ ἀθόρυβος
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση
Ο ΣΥΝΕΙ∆ΗΤΟΣ χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὸς ἀπέναντι στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν θαυµάζουν καὶ τὸν ἐπαινοῦν, γιατὶ πάντα ὑπάρχει ὁ µεγάλος κίνδυνος νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἔπαρση καὶ ὑπερηφάνεια καὶ τὰ ἐνδιαφέροντά του νὰ στραφοῦν στὰ ὑλικὰ καὶ ἐφήµερα. Τὸ θέµα εἶναι σοβαρὸ καὶ χρειάζεται διάκριση στὴν ἀντιµετώπισή του.
Πολλὲς φορὲς οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ µικρὰ πράγµατα καὶ τὰ περιγράφουν µὲ ὑπερβολικὸ τρόπο. Στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τὸ φαινόµενο αὐτὸ εἶναι συχνό.
Ἐπαινοῦνται ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καὶ µοναχοὶ γιὰ τὶς ἀρετές τους καὶ τὴ δραστηριότητά τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ συνεργασία τους στὸ παρελθὸν µὲ ἐνάρετους ἀνθρώπους. Ὑπάρχουν ὅµως καὶ κληρικοὶ ποὺ στοχεύουν στὸν ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἔπαινο, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴ φιλοδοξία τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ µποροῦν νὰ ἐκµεταλλεύονται τὴ λαϊκὴ εὐσέβεια. Ὁ νοῦς αὐτῶν τῶν κληρικῶν εἶναι στραµµένος στὸν ἑαυτό τους καὶ στὰ ἔργα τους. Ἀγωνίζονται γιὰ τὰ γήινα ἔργα καὶ ἀδρανοῦν γιὰ τὰ οὐράνια. Μὲ ἀποτέλεσµα νὰ µὴ ἔχουν πνευµατικὴ ζωή. Γνωρίζουν περισσότερο γιὰ τὶς οἰκοδοµὲς καὶ τὴ σύγχρονη τεχνολογία καὶ λιγότερα γιὰ τὴν καταπολέµηση τῶν παθῶν, τὴ µετάνοια καὶ τὴν προσευχή.

Ὁ ἀββᾶς Ζήνων, ποὺ ἦταν µαθητὴς τοῦ µακαρίου Σιλουανοῦ, συµβούλευε: «Μὴ κατοικήσεις σὲ τόπο ξακουστὸ οὔτε νὰ συγ- κατοικήσεις µὲ ἄνθρωπο, ποὺ ἔχει µεγάλο ὄνοµα οὔτε ποτὲ νὰ ρίξεις θεµέλιο, γιὰ νὰ χτίσεις γιὰ τὸν ἑαυτό σου κελί». Ἡ πνευµατικὴ ἐµπειρία τὸν εἶχε πείσει ὅτι ὁ ξακουστὸς τόπος κάνει καὶ τὸ µοναχὸ ξακουστό, ὅπως πάλι ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος προσελκύει πλῆθος ἀνθρώπων, κάτι ποὺ ἐξαφανίζει τὴν ἡσυχία καὶ καταπονεῖ αὐτόν, ποὺ εἶναι κοντά του καὶ τέλος ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δὲν πρέπει νὰ δίνει ἰδιαίτερη σηµασία στὶς οἰκοδοµὲς καὶ τὰ περήφανα κτίρια. Νὰ κατοικεῖ σὲ κοινὰ καὶ µὴ ἐντυπωσιακὰ κτίρια.
Ὁ µοναχὸς τηρώντας τὴ συµβουλὴ τοῦ ἀββᾶ Ζήνωνα, µπορεῖ νὰ καλλιεργεῖ τὴν ψυχή του καὶ νὰ ἐλπίζει στὴ σωτηρία. Κάτι παρόµοιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τοῦ κόσµου, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται κατὰ Θεὸν καὶ ἀντιµετωπίζουν τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀδελφῶν καὶ τὶς ἀνάλογες ἐκδη- λώσεις τους. Πρέπει νὰ εἶναι ταπεινοί, νὰ ἐπιλέγουν τὰ ταπεινὰ καὶ ταπεινὰ νὰ ἀντιµετωπίζουν αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἐπαινοῦν. Νὰ µὴ θορυβοῦν οἱ ἴδιοι καὶ νὰ µὴ ἐπιτρέπουν καὶ στοὺς ἄλλους νὰ θορυβοῦν γι᾽ αὐτούς. Πολλοὶ κληρικοὶ ἔχουν ἀντίθετη γνώµη. Ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ καλὸ πρέπει νὰ προβάλλεται, οἱ ἐνάρετοι νὰ γίνονται γνωστοὶ στὸ εὐρὺ κοινὸ πρὸς παραδειγµατισµό, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀντιµετωπίζονται οἱ ἀντίχριστοι ποὺ ἀµφισβητοῦν τοὺς πιστοὺς καὶ πολλὲς φορὲς τοὺς συκοφαντοῦν ἀδικαιολόγητα. Ξεχνοῦν ὅµως ὅτι τὸ πνεῦµα τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ κάθε χριστιανοῦ νὰ παραµένουν στὴν ἀφάνεια καὶ νὰ ἀποφεύγεται ἡ κοσµικὴ δόξα.

Ορθόδοξος Τύπος, 29/1/2016


πηγή
το είδαμε εδώ

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ


 alt

Ἀνακοίνωση τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης
Σύμφωνα μὲ κυβερνητικὲς ἐξαγγελίες καὶ διαρροὲς σὲ δημοσιογραφικὰ μέσα, ἐντός τοῦ 2016 πρόκειται νὰ ἀρχίσει νὰ ἐφαρμόζεται ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν καὶ ἡ ἀντικατάστασή τους μὲ ἠλεκτρονικὲς συναλλαγὲς μέσῳ καρτῶν. Ἐπίσης θὰ κληθοῦμε ὅλοι μας νὰ ἀλλάξουμε τὶς ταυτότητές μας μὲ μία κάρτα γνωστὴ ὡς Κάρτα τοῦ Πολίτη, ποὺ θὰ περιέχει ἠλεκτρονικὸ πλινθίο (chip) καὶ στὴν ὁποία θὰ ἐνσωματωθοῦν διάφορες πληροφορίες καὶ ἀριθμοὶ συναλλαγῆς μὲ τὶς Κρατικὲς Ὑπηρεσίες, ὅπως ὁ ΑΦΜ, ὁ ΑΜΚΑ, ὁ ἀριθμὸς Ταυτότητος κ.ἂ. Ὑπάρχει μάλιστα τεχνολογικὰ ἡ δυνατότητα αὐτὲς οἱ κάρτες νὰ ἑνοποιηθοῦν σὲ μία κάρτα, ποὺ θὰ εἶναι ταυτόχρονα ἡ ταυτότητά μας, τὸ πορτοφόλι μας ἀλλὰ καὶ τὸ βιβλιάριο ὑγείας καὶ τὸ δίπλωμα ὁδήγησης. Οἱ εἰδικότερες τεχνικὲς πληροφορίες γιὰ αὐτὲς τὶς κάρτες εἶναι συγκεχυμένες. Μὲ βάση ὅμως τὰ ὅσα ἔχουν ἤδη ψηφισθεῖ καὶ ἰσχύουν, μπορεῖ κανεὶς εὔκολα νὰ διαπιστώσει ὅτι ἡ ὑλοποίηση αὐτῶν τῶν ἐξαγγελιῶν θὰ ὁλοκληρώσει ἕνα κλειστὸ «σύστημα» ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης καὶ ἠλεκτρονικῶν οἰκονομικῶν συναλλαγῶν, στὸ ὁποῖο ὅλες οἱ κοινωνικὲς παροχὲς καὶ τὰ δικαιώματά μας θὰ παρέχονται καὶ θὰ ἀσκοῦνται μόνο ἠλεκτρονικὰ καὶ μόνο ἀπὸ ὅσους θὰ ἔχουν παραλάβει τὴν ἀντίστοιχη κάρτα. Ὅποιος δὲν παραλάβει αὐτὴν τὴν κάρτα θὰ τίθεται αὐτομάτως ἐκτὸς «συστήματος» καὶ ταυτόχρονα θὰ στερεῖται τὴ δυνατότητα νὰ ἐργαστεῖ, νὰ δικαιωθεῖ, νὰ ἀσφαλιστεῖ, νὰ πουλήσει ἢ νὰ ἀγοράσει ὁτιδήποτε, μὲ ἄλλα λόγια θὰ ὁδηγεῖται στὸν ἀφανισμό(1).
Καὶ μόνο τὰ ἀνωτέρω ἀρκοῦν γιὰ νὰ καταλάβει κανεὶς ὅτι μέσα στὸ 2016 ἐπίκειται ἡ ἐπιβολὴ ἑνὸς συστήματος τυραννικοῦ καὶ ἀνελεύθερου, ποὺ ὅμοιού του ὁ πολύπαθος τόπος μας δὲν γνώρισε ποτέ.
Ὁ λαός μας γιὰ αὐτὸ τὸ «σύστημα» ἔχει προειδοποιηθεῖ ἀπὸ παλιά. Μιλᾶ γιὰ αὐτὸ τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιό μας στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης(2), μίλησαν γιὰ αὐτὸ Ἅγιοι τῆς Πίστεώς μας, ὅπως ὁ ἃγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ ὁ ὃσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης . Ὁ τελευταῖος μάλιστα μᾶς ἄφησε χειρόγραφο κείμενό του ἀπὸ τὸ 1987 μὲ τὸν τίτλο «Τὰ σημεῖα τῶν Καιρῶν» ὅπου μὲ ξεκάθαρο τρόπο περιγράφει τὰ ὅσα σήμερα ἐφαρμόζονται ἀλλὰ καὶ πρόκειται νὰ ἐφαρμοσθοῦν σχετικὰ μὲ τὴν ἀχρήματη κοινωνία καὶ τὴν κάρτα τοῦ πολίτη. Οἱ προειδοποιήσεις αὐτὲς εἶναι σαφεῖς, ἐπαληθεύονται καὶ μᾶς τονίζουν ὅτι ἡ κατάληξή τους δὲν εἶναι ἁπλὰ τυραννία καὶ σκλαβιά. Θὰ εἶναι τὸ «σφράγισμα» τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τελικὰ ἡ ἀπώλεια τοῦ πολυτιμότερου ποὺ ἔχει ὁ καθένας μας, τῆς ἴδιας μας τῆς ψυχῆς.
Γιὰ ὅσους διαβάζουν αὐτὲς τὶς γραμμὲς καὶ σπεύσουν νὰ μᾶς χαρακτηρίσουν ὡς ὑπερβολικοὺς νὰ σᾶς ἐπισημάνουμε ὅτι μόλις πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν στὸ κεντρικὸ δελτίο εἰδήσεων καναλιοῦ πανελλαδικῆς ἐμβέλειας, τὸ STAR, προβλήθηκε ἕνα νέο «σύστημα» γιὰ νὰ μὴ χάνει κανεὶς τὰ χρήματά του, τὴν ταυτότητά του καὶ τὰ κλειδιά του, ἡ ἐμφύτευση στὸ χέρι του ἑνὸς πλινθίου (chip) ἴδιας τεχνολογίας μὲ αὐτῆς τῶν καρτῶν ποὺ προαναφέραμε. Ἤδη λοιπὸν προετοιμάζεται ἡ κοινὴ γνώμη γιὰ νὰ δεχθεῖ μετὰ «τὴ μία κάρτα» καὶ τὸ «σφράγισμα», ὅπως οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας μᾶς ἔχουν προείπει.
Δὲν ξέρουμε πότε θὰ ἐπαληθευθοῦν τὰ ὅσα ἡ Ἀποκάλυψη μᾶς ἀναφέρει. Ἔχουμε ὅμως ὅλοι μας νοῦ καὶ ξέρουμε νὰ ἀναγνωρίζουμε τὰ Σημεῖα τῶν Καιρῶν καὶ δὲν ἔχουμε καμία ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἐξαγγελθεῖσα Ἀχρήματη Κοινωνία καὶ ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη θὰ μᾶς ὁδηγήσουν ἀργὰ ἡ γρήγορα, μετὰ βεβαιότητας στὴν ὑποδούλωσή μας καὶ στὴν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς μας.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ καὶ μὲ πλήρη συναίσθηση τῆς σοβαρότητας τῶν συνεπειῶν τῶν ὅσων σᾶς λέμε, σᾶς δηλώνουμε ὅτι ἀρνούμαστε νὰ συναινέσουμε στὴν Ἀχρήματη Κοινωνία καὶ στὴν παραλαβὴ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη καὶ σᾶς καλοῦμε νὰ πράξετε τὸ ἴδιο.
Θὰ σπεύσουν ἐνδεχομένως κάποιοι νὰ μᾶς ἀποκαλέσουν φανατικοὺς ἢ – ὅπως εἶναι τῆς μόδας- φονταμενταλιστές. Τὰ πράγματα ὅμως εἶναι πολὺ ἁπλὰ καὶ ἀφοροῦν τὸν ρόλο ποὺ ἀφήνουμε νὰ ἔχει στὴ ζωή μας ἡ Πίστη μας ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσπαζόμαστε καὶ νὰ προσκυνοῦμε τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ ἀγνοοῦμε τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης ποὺ περιέχεται στο Ἱερὸ Εὐαγγέλιο . Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὐλαβούμαστε καὶ νὰ τιμοῦμε τὸν ὃσιο Παΐσιο καὶ νὰ ἀπορρίπτουμε τὸ χειρόγραφο κείμενό του γιὰ τὶς ταυτότητες καὶ γιὰ ὅσα ἄλλα μὲ αὐτὸ μᾶς προειδοποιεῖ. Ἡ ἀνωτέρω ἀπόφασή μας δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα ζηλωτισμοῦ ἀλλὰ στοιχειώδους ὁμολογίας πίστεως. Εἶναι ἀποτέλεσμα λογικῆς διεργασίας, σύμφωνης μὲ τὸ πραγματικό μας συμφέρον, καὶ ἐπιπρόσθετα ἀποτελεῖ συνταγματικὸ καὶ πατριωτικό μας καθῆκον. Πῶς μπορεῖ κανεὶς νὰ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ του ἐλεύθερο ἐὰν δὲν ὁρίζει τὸ πορτοφόλι του καὶ τὸ ταμεῖο του, ἐὰν ἀποθέτει τὴ δυνατότητα τῆς ἴδιας του τῆς ἐπιβίωσης στὶς ὀρέξεις κυβερνώντων ποὺ συχνὰ ἀθετοῦν τὸν λόγο τους καὶ ἐλέγχονται ἀπὸ ξένους παράγοντες; «Ὅσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ἐλευθερίες γιὰ λίγη ἀσφάλεια, δὲν ἀξίζουν οὔτε ἐλευθερία οὔτε ἀσφάλεια»ἔχει πεῖ εὔστοχα ὁ Βενιαμὶν Φραγκλίνος καὶ ἐξίσου εὔστοχα κάποιος ἄλλος(3) ἔχει παρατηρήσει ὅτι «Κάθε ἔθνος, ποὺ θεωρεῖ πιὸ σημαντικὲς τὴν εὐκολία καὶ τὴν ἄνεση ἀπὸ τὴν ἐλευθερία του, θὰ χάσει σύντομα τὴν ἐλευθερία του. Καὶ ἡ εἰρωνεία εἶναι ὅτι σύντομα θὰ χάσει ἐπίσης καὶ τὶς εὐκολίες καὶ τὶς ἀνέσεις του.» Δὲν μπορεῖ νὰ ὑποδουλώνουμε τὴν ψυχή μας μὲ ἀποφάσεις καὶ νόμους ποὺ εἶναι ἀπόρροια ἐκβιαστικῶν διλλημάτων καὶ φόβων γιὰ τρομοκρατικὰ χτυπήματα, ἐξόδου ἀπὸ τὴν Εὐρώπη καὶ κάθε ἄλλης σοβαρῆς ἢ ἀστείας ἀπειλῆς. Ὁ κίνδυνος ὅμως εἶναι κατ’ ἐπέκταση πολὺ σοβαρὸς καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα μας, ἀφοῦ, ἐὰν ὑλοποιηθοῦν οἱ σχεδιασμοὶ ποὺ προαναφέραμε, αὐτὴ κινδυνεύει νὰ παραδοθεῖ σὲ ἀνείπωτα δεινά.
Ὅ,τι προέρχεται ἀπὸ ταραχή, μίσος καὶ ἔχθρα εἶναι ἀπὸ τὸν Διάβολο καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸ δεχθοῦμε, ἐνῷ ὅ,τι προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἀγάπη καὶ τὴν Εἰρήνη εἶναι ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό.
Ἡ ἄρνηση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη καὶ τῆς συμμετοχῆς στὴν Ἀχρήματη Κοινωνία εἶναι σύμφωνη μὲ τὶς ἀνακοινώσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὂρουςἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση εἶναι μία προσωπικὴ ἀπόφαση γιὰ τὸν κάθε ἕναν ἀπὸ ἐμᾶς. Γιατί ἀσχέτως τοῦ τί θὰ ποῦν οἱ γύρω μας, ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ ἀγαπημένα μας πρόσωπα, εἶναι μία ἀπόφαση ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἴδια μας τὴν ψυχή. Ξέρουμε καλὰ σὲ τί μέρες ζοῦμε. Γύρω μας μαίνεται ἡ καταιγίδα ἡ δαιμονικὴ, ὅπως ἔλεγε ὁ ὃσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Ὅμως ἐπίσης ξέρουμε ὅτι «Θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ Ἐλευθερία» καὶ ἀρκεῖ μία ἀνάσα ἀπὸ τὴν Παναγιά μας γιὰ νὰ διαλυθοῦν τὰ νέφη καὶ μία ἀκτίνα Θεϊκὴ γιὰ νὰ γεμίσουν ὅλα Φῶς καὶ Εἰρήνη. Ὁ κάθε ἕνας μας ξεχωριστά, ἐγώ, ἐσύ, ὅλοι μας ἂς κάνουμε αὐτὸ ποὺ λέει ἡ ψυχή μας καὶ ἂς ποῦμε θαρρετὰ «Ὄχι» στὴν Ἀχρήματη Κοινωνία καὶ τὴν Κάρτα τοῦ Πολίτη. Καὶ εἴμαστε πολλοὶ ποὺ λέμε «Ὄχι». Καὶ ἔχουμε τὸν Θεὸ καὶ τὸ Δίκαιο μὲ τὸ μέρος μας, ἑνωμένοι καὶ ἀλληλοϋποστηριζόμενοι.
Γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα θὰ φροντίσει ὁ Θεός.
Ἡ Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη σᾶς καλεῖ νὰ συμμετάσχετε στὶς 7 Φεβρουαρίου 2016 καὶ ὥρα 3μ.μ. στὰ Προπύλαια στὴ μεγάλη συγκέντρωση-διαμαρτυρία ποὺ ὀργανώνουν Ὀρθόδοξοι σύλλογοι, φορεῖς, ὀργανώσεις καὶ σωματεῖα, γιὰ νὰ δηλώσουν τὴν ἀντίθεσή τους:
1) στὴ νέα ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ποὺ ὕπουλα καὶ ἐκβιαστικὰ
θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν οἱ κυβερνῶντες,
2) στὸ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ τῆς ΑΧΡΗΜΑΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ,
3) στὴν ΑΡΙΘΜΟΠΟΙΗΣΗ τοῦ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ
4) στὴ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ τῶν ΑΓΟΡΩΝ
5) στὴν ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ καὶ τὴ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ τῶν ΛΑΩΝ
6) στὴν ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΗ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ
Μετὰ τὸ πέρας τῶν ὁμιλιῶν θὰ πραγματοποιηθεῖ πορεία στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων (πλατεία Συντάγματος).
1 .Χαρακτηριστικὸ ἐδῶ τὸ κείμενο τῆς παραγράφου 2, ἄρθρο 153 τοῦ Ν.3655/08 «οὐδεὶς δύναται νὰ ἀπασχοληθεῖ ὡς μισθωτὸς ἢ ὡς αὐτοαπασχολούμενος, νὰ ἀσφαλισθεῖ ἢ νὰ καταβάλει ἀσφαλιστικὲς εἰσφορές, νὰ ἐκδώσει ἢ νὰ ἀνανεώσει βιβλιάριο ἀσθενείας, νὰ δικαιωθεῖ καὶ νὰ εἰσπράξει συντάξεις καὶ γενικότερα πάσης φύσεως παροχές, ἐπιδόματα καὶ βοηθήματα, ἐὰν δὲν διαθέτει ΑΜΚΑ, ὁ ὁποῖος ἀναγράφεται ὑποχρεωτικὰ ἐπὶ ὅλων τῶν «ὡς ἄνω ἀντιστοίχων παραστατικῶν»
2 καὶ ποιεῖ πάντας τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἴνα δώσουσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, 17 καὶ ἳνα μὴ τὶς δύνηται ἀγορᾶσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. 18 Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστι· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς’.
3 Σόμερσετ Μωμ

ΟΤΑΝ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ, Ο ΘΕΟΣ ΒΓΑΖΕΙ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΩΚΕΤΑΙ, Ο ΘΕΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΥ

Κωνσταντίνου Γανωτῆ φιλολόγου-συγγραφέως
Ο Θεὸς ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο μὲν ἀλλὰ μὲ τὴν εὐχὴ καὶ τὴ δυνατότητα νὰ γίνει ἅγιος ἔβαλε τὸν ἄνθρωπο μπροστὰ σὲ  πειρασμοὺς καὶ προβλήματα ἀπὸ μεσ’ ἀπ’ τὸν Παράδεισο ἀκόμα. Ἔτσι ἔκανε τὴν ἁγιότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβίωση ἀκόμα προβληματικὴ καὶ ἀντικείμενο ἀγῶνος καὶ θυσιῶν, ἀκόμα καὶ βασάνων καὶ μαρτυρίων.
Φαίνεται καθαρὰ μάλιστα ὅτι θέλει νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἄξιον γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ δῶρα καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἁγιότητα, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο ὅμοιον μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἐπιβίωση ἔγινε πρόβλημα στὸν ἄνθρωπο μετὰ τὴν ἔξωση τῶν Πρωτοπλάστων. Γενικὰ ὅμωςὁ ἀνθρώπινος βίος ἀποτελεῖ ἕνα στάδιο ἀθλημάτων, δὲν εἶναι ἀνάπαυση καὶ ἠρεμία. Ἀρκεῖ μία ἀνάγνωση τῆς παγκοσμίου ἱστορίας καὶ τῆς μυθολογίας ἀκόμη ὅλων τῶν λαῶν γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι ἡ πολυπόθητη ἀνάπαυση καὶ εὐημερία ἦταν πάντα τόσο σύντομες περίοδοι, ὥστε νὰ μὴν ἐπηρεάζουν τὴν εἰκόνα τῆς ζωῆς.
Αὐτὸ ποὺ λέμε εἰρήνη στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν κρατῶν ἦταν πάντα τόσο εὔθραυστο, ὥστε καὶ ὅταν τὴν ἀπολάμβανε κανεὶς ζοῦσε μὲ τὸ φόβο ὅτι κάθε στιγμὴ διακινδυνευόταν. Γι’ αὐτὸ οἱ Ρωμαῖοι ἔλεγαν “si vis pacem, para bellum”, δηλαδὴ ἂν θέλεις εἰρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο. Καταλαβαίνομε βέβαια ὅτΙ μιλοῦσαν γιὰ εἰρήνη στὶς διακρατικὲς σχέσεις, γιατί ὅταν ἑτοιμάζεις πόλεμο, ἡ καρδιά σου εἶναι ἀνήσυχη καὶ ἐκδικητική.
Ἂν ἀκόμα χρησιμοποιήσομε τὸ σοφὸ ρητὸ τῶν Ρωμαίων στὶς μεταξὺ μας διανθρώπινες σχέσεις, τότε ἀκόμα γιὰ λιγότερη εἰρήνη θὰ μιλοῦμε, ἀφοῦ θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ διαρκῆ ὑποψία ἑτοιμοπόλεμοι μὲ τοὺς γείτονές μας. Γι’ αὐτό ὅταν μιλοῦμε γιὰ κίνδυνο τῆς πατρίδας μας, θὰ πρέπει νὰ πάει ὁ νοῦς μας σὲ μία διαρκῆ καὶ ἀδιάκοπη ἀνησυχία καὶ μία συνεχῆ ὀργάνωση ἄμυνας μέσα στὴν καθημερινότητα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ἡ εἰρήνη μέσα στὴν ψυχή μας ἀπειλεῖται τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Οἱ ἐμφύ λιοι πόλεμοι, οἱ δικαστικὲς διαμάχες, οἱ πολιτικὲς συγκρούσεις, οἱ ταξικές, οἱ συνδικαλιστικὲς ἀντιπαραθέσεις, οἱ θορυβώδεις ἐκδηλώσεις μέσα στὶς πόλεις, ὅλα αὐτὰ συμπληρώνουν μία εἰκόνα ἀσταμάτητου πολέμου καὶ ἡ εἰρήνη ἔχει πετάξει ἀπὸ τὴ ζωή μας ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα. Αὐτὴ ἡ ἀνεμοταραγμένη ζωὴ δὲν εἶναι ἡ ζωή, ποὺ ὀνειρεύεται καὶ ἐπιθυμεῖ κάθε βρεφάκι ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, δὲν εἶναι μὰ ζωὴ ἀντάξια του εὐγενικοῦ καὶ θεαγάπητου πλάσματος τοῦ Θεοῦ.
Ἂν δεχτοῦμε αὐτὴ τὴ ζωὴ σὰν φυσικὴ καὶ λογικὴ κατάσταση, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι «πόλεμος πάντων πατήρ, πάντων δὲ βασιλεύς…», θὰ ἀδικούσαμε τὸν δημιουργό μας.
Σ’ αὐτὸν τὸν ἀνελέητο πόλεμο ποὺ μαίνεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς κρατᾶ ἀναστατωμένους ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν ὁ Θεὸς ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τοὺς ἥρωες. Οἱ
ἥρωες προετοιμάζουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή τους. Ἀντὶ νὰ ταράζονται ἀπὸ τὴν ἀνησυχία καὶ νὰ τροχίζουν μαχαίρια κατὰ τῶν συμπολιτῶν τους, βάζουν τὸν ἑαυτό τους ὁ καθένας στὴ δοκιμασία τῶν ἀρετῶν. Δὲν γίνεται κανένας ἥρωας τὴ στιγμὴ τοῦ κινδύνου πάνω στὴ μάχη. Ὁ ἥρωας τότε ἐκδηλώνεται, ἀλλὰ ἥρωας γίνεται μὲ τὴν παιδεία καὶ τὴν ἄσκηση στὶς ἀρετές.
Μαθαίνει πρῶτα νὰ ἀγαπᾶ τοὺς πλησίον καὶ τοὺς μακράν. Καὶ ἀγαπῶντας ἑτοιμάζεται νὰ ὠφελήσει, νὰ βοηθήσει καὶ νὰ θυσιαστεῖ ἀκόμα γιὰ ὑπεράσπιση τῶν φίλων του. Αὐτὸς εἶναι ὁ πατριώτης. Ὁ πατριώτης δὲν ἐπιτίθεται γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν ἔκταση ἢ τὸν πλοῦτο τῆς δικῆς του πατρίδας. Ὁ ἀρχαῖος Περικλῆς στὸν περίφημο Ἐπιτάφιό του καυχιέται γιὰ τοὺς Ἀθηναίους ὅτι πολεμοῦν τοὺς διπλανούς τους («τοὺς πέλας») ὅταν αὐτοὶ οἱ διπλανοί τους πολεμοῦν γιὰ τοὺς δικούς τους («περὶ τῶν οἰκείων») καὶ συνήθως τοὺς νικοῦν. Αὐτὸ δὲν εἶναι πατριωτισμὸς βέβαια ἀλλὰ εἶναι ἡ τέλεια ἔννοια τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Καὶ οἱ «ἥρωες» τέτοιων πολέμων δὲν εἶναι ἀληθινοί, ὅπως δὲν εἶναι καὶ οἱ ληστές, οἱ τρομοκράτες καὶ λοιποὶ κακοποιοί. Αὐτοὶ ἡ ψευτοήρωες τοῦ τριακονταετοῦς πολέμου, δὲν δίστασαν μετὰ τὴ ἅλωση τῆς Ἀθήνας τὸ 404 π.Χ. νὰ κατασφάξουν καὶ τοὺς συμπολῖτες τους, ὅταν ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀθῆνα ἡ ἀρχὴ τῶν τριάκοντα τυράννων. Ἔτσι ἐλέγχονται οἱ πρὶν ἀπὸ λίγους μῆνες δῆθεν πατριῶτες Ἀθηναῖοι ὅτι δὲν ἄξιζαν τοὺς ἐπαίνους τῶν ρητόρων, ποὺ ἀγόρευαν τοὺς ἐπιτάφιους γι’ αὐτούς. Ὅταν ὅμως τὸ 490 ἀντιμετώπιζαν τοὺς Μήδους στὸ Μαραθῶνα καὶ μάλιστα ἐνίκησαν νίκην λαμπρὰν παρὰ τὸ ἄνισον τῶν δυνάμεών τους ἀπέναντι στὸ ἀσιατικὸ πλῆθος, ἀπέ-σπασαν τὸ θαυμασμὸ τοῦ κόσμου καὶ ἡ δόξα τοὺς παρέμεινε αἰώνια. Τότε ἦταν ἥρωες ἀληθινοὶ ὅπως καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ὑπερασπιστὲς τῆς Βασιλεύουσας τὸ 1453, ὅπως οἱ ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ὅπως οἱ ἀπελευθερωτὲς τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Θρᾴκης στὰ 1912 καὶ 13, ὅπως οἱ ἐπαναστάτες τῆς Κρήτης καὶ τὰ παλληκάρια τοῦ 1940-41.
Σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐθνικές μας περιπέτειες καὶ σὲ ἄλλες ποὺ παραλείπομε ἀναδείχτηκαν ἥρωες, ποὺ οἱ περισσότεροι σκοτώθηκαν, ἀλλὰ ὅποιος μελετήσει τὴ ζωὴ τῶν ἡρώων αὐτῶν καὶ τὸ ἦθος ποὺ καλλιέργησαν στὸν ἑαυτό τους, θὰ διαπιστώσει ὅτι ὁ ἡρωισμός τους φύτρωσε καὶ γιγάντωσε πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τοὺς κάλεσε ἡ πατρίδα, καὶ στὴν κρίσιμη ἐκείνη ὥρα ὁ ἡρωισμός τους ἀναδείχτηκε καὶ φάνηκε τὸ μεγαλεῖο του. Ἐπειδὴ ξέρει ὁ Θεὸς ὅτι οἱ πολλοὶ εἶναι καὶ ἀδύνατοι καὶ δειλοὶ καὶ ἀμαθεῖς, καλλιεργεῖ τὶς ψυχὲς τῶν ἡρώων γιὰ νὰ τοὺς ἐμπιστευθεῖ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἥρωες, ὅταν βρεθοῦν κι ἀναλάβουν νὰ σηκώσουν τὸ χρέος τους, γίνονται θαύματα. Καὶ τὰ θαύματα ὁ Θεὸς δὲν τὰ κάνει μόνος του, τὰ πραγματοποιεῖ μὲ τὴ λεβεντιὰ καὶ τὴ αὐτοθυσία τῶν ἡρώων μας, γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ τὰ παραδείγματά τους μαθήματα στὶς ἑπόμενες γενιές. Γι’ αὐτὸ δίνομε τόση σημασία στὴνπαιδεία, ποὺ χρέος ἔχει νὰ καλλιεργεῖ ὑγιεῖς ἠθικοὺς χαρακτῆρες καὶ νὰ μεταδίδει τὴν ἐθνικὴ ἱστορία στὰ νέα βλαστάρια τοῦ ἔθνους, ἔτσι θὰ ξέρουν τὰ παλληκάρια μας γιατί χρωστοῦν νὰ πολεμήσουν, γιὰ ποιά πατρίδα καὶ μὲ ποιά παραδείγματα ἀπ’ τὴ ζωὴ τῶν προγόνων τους.
Ἡ πατρίδα μας ποὺ μᾶς ὑποδέχτηκε στὴ ζωὴ καὶ μᾶς χάρισε τὰ πρῶτα τοπία της καὶ μᾶς ἔθρεψε μὲ τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ πνευματικὰ ἀγαθά της εἶναι ὁ πρῶτος στόχος τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν μας,
ποὺ χωρὶς νὰ τοὺς προκαλοῦμε ἁπλώνουν βέβηλα χέρια, γιὰ νὰ μᾶς τὴν ἀποσπάσουν. Ἄλλοι ὀρέγονται τὰ νησιά μας, ἄλλοι τὴ Θράκη μας, ἄλλοι τὴ Μακεδονία, τὴν Ἤπειρο. Κι ἀπ’ αὐτὸ ἀκόμα μποροῦμε νὰ ἐκτιμήσομε καλύτερα τὴν ἀξία τῆς πατρίδας μας, ἀπὸ τὸ ὅτι πολλοὶ λαοὶ γύρω μας ζηλεύουν τὰ κάλλη της καὶ θέλουν νὰ τῆς τὰ πάρουν. Ἀλλὰ δὲν ἔχουμε μία μόνο πατρίδα. Ἐπειδὴ ζοῦμε καὶ στὴ γῆ αὐτὴ καὶ στὸν οὐρανὸ συγχρόνως, ἔχουμε καὶ τὴν οὐράνια πατρίδα μας, ποὺ κι αὐτὴ ζητάει τὴν ἀγάπη μας, κι αὐτὴ διώκεται καὶ κινδυνεύει τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξω τερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Ἡ οὐράνιά μας πατρίδα βέβαια δὲν κινδυνεύει ἡ ἴδια, κινδυνεύουμε ὅμως ἐμεῖς νὰ τὴ χάσουμε καὶ νὰ βρεθοῦμε ἔξω ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Ἡ σωτηρία μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὑπαρξιακό μας πρόβλημα. Καὶ τὰ ἐμπόδιά μας σ’ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα μὲ τὰ ἀνυπολόγιστα μεγάλα ἔπαθλα εἶναι
πολλὰ καὶ μάλιστα τὰ πιὸ κρίσιμα ἀπ’ὅλα προέρχονται ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό
μας.
Ἡ ραθυμία μας, ὁ ἐγωισμός μας, ἡ λιποψυχία μας μπροστὰ στὶς ἀπειλές, ἡ προσκόλλησή μας στὶς ἡδονὲς εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ ἐμπόδια ποὺ βάζομε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὴ σωτηρία μας. Καὶ οἱ Πατέρες μᾶς λένε ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ μεγαλύτερα καὶ τὰ κρισιμότερα ἐμπόδια στὴ σωτηρία μας. Ὁ ἀγῶνας μας γιὰ τὴ σωτηρία μας
ἀπαιτεῖ πρῶτα ἀπόφαση καὶ στὴ συνέχεια λεβεντιά. Οἱ πολλοὶ ὅμως εἶναι πάντα ράθυμοι καὶ ὅσο μποροῦν ξένοι ἀπὸ τὸν Θεό. Πῶς λοιπὸν ὁ Θεός, ποὺ δὲν παύει νὰ φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία μας, πῶς θὰ μᾶς φιλοτιμήσει νὰ ἀναθαρρήσομε; Σ’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους, ὁσίους καὶ μάρτυρες, τοὺς
«καλῶς ἀθλήσαντας καὶ στεφανωθέντας». Οἱ ἅγιοί μας ἀναδεικνύονται πάντοτε ὑπερασπιστὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ οἱἄνθρωποι οἱ πολλοὶ σὰν ἐμᾶς εἶναι διαρκῶς πολιορκούμενοι ἀπὸ πάθη καὶ περιστασιακὲς ἁμαρτίες. Οἱ πολλοὶ δὲν ἔχουν οὔτε πίστη ἀρκετή, οὔτε παρρησία, πῶς νὰ ἀποσπάσουν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ; Οἱ προσευχὲς ὅμως τῶν ἁγίων εἰσακούονται καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ πα-
ρατείνεται. Ἂν ἡ ἐπίγεια πατρίδα μας ἔχει ἐμφανῆ ἐμπόδια καὶ συγκεκριμένους ἐχθρούς, ἡ Ἐκκλησία μας ποὺ μέσα τῆς τελετουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μᾶς ἔχει ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθρούς.
Ἔχει ἀσταμάτητο πόλεμο «πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου». Σ’ ἕνα τέτοιο πόλεμο χρειάζονται πνευματικὲς δυνάμεις, λεβεντιὰ ψυχικὴ καὶ σωματική. Γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀγωνιζόμαστε μὲ ὁλόκληρη τὴν ὑπόστασή μας στὴν πίστη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ λατρεία μας στὰ ἔργα μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴ φιλανθρωπία. Καὶ ὅπως τὰ κοπάδια τῶν προβάτων ἔχουν τὸν ποιμένα ἀλλὰ καὶ τοὺς πιστικοὺς καὶ τὰ μαντρόσκυλα ποὺ παλεύουν τοὺς λύκους ἔτσι κι ἐμεῖς πορευόμαστε μὲ τὸν ποιμένα τὸν καλὸν καὶ μὲ τοὺς ἁγίους μας. Λένε συνήθως πὼς ὅταν ἡ Ἐκκλησία διώκεται, βγάζει
ἁγίους. Μὰ πότε δὲν διώκεται ἡ Ἐκκλησία; Κάθε στιγμὴ τὸ σαρκικό μας φρόνημα τὴ διώχνει ἀπὸ
πάνω μας καὶ στὴ ζωὴ μέσα ὁ κόσμος, ποὺ ἔχει ἀνοίξει πόλεμο ἀπ’ ἀρχῆς ἐναντίον της, μάχεται τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἐκμεταλλεύεται κάθε ἀδύνατο σημεῖο στὴν πανοπλία τους, γιὰ νὰ τοὺς παραπλανήσει. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὀνόμασε τὴν ἁμαρτία ἔτσι,ἐνῷ στὴν ἀρχαιότητα τὴν ἔλεγαν «ὕβριν», γιατί τὴν θεωρεῖ ἀστοχία, λάθος καὶ ὄχι συνειδητὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ φαίνεται ἀκόμα καὶ στὸν πολὺ καὶ ἀμύητο κόσμο εἶναι ἡ μεγάλη ἐποποιία τῶν διωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανεὶς γιατί ὅλος, μὰ ὅλος ὁ κόσμος ρίχτηκε δύο χιλιάδες χρόνια ἐπάνω στοὺς χριστιανοὺς μὲ τόση ἀγριότητα, ἐνῷ οἱ χριστιανοὶ δὲν ἐδίωξαν κανένα. Βέβαια εἴχαμε τὴ βιαιότητα τῶν λεγόμενων Σταυροφόρων, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν λογαριάζονται χριστιανοί. Μόνο τὸ ὄνομα εἶχαν, ἀπὸ τὸ χριστιανισμό.
Στοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων αἰώνων ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, καθὼς καὶ στοὺςδιωγμοὺς ποὺ ἔκαναν οἱ Ζωροαστρινοί,οἱ πυρολάτρες κι ἀργότερα οἱ Μουσουλμάνοι στὴν Αἴγυπτο, στὴν Ἀσία καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου εἴχαμε ἑκατομμύρια μάρτυρες. Κι ἀκόμα στὶς μέρες μας ἔχουμε διωγμοὺς μαρτυρικοὺς στὴ Συρία καὶ σὲ ἄλλα μέρη. Λογικὰ οἱ διῶκτες περίμεναν νὰ σβήσει ἡ Ἐκκλησία τῶν χριστιανῶν κάτω ἀπὸ τὰ ἀνελέητα χτυπήματα τῶν διωγμῶν. Καὶ ὅμως μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ
αὔξηση τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν καὶ ἡ κατάκτηση τῆς ἐξουσίας τοῦ πανίσχυρου ρωμαϊκοῦ κράτους ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ὀφείλεται στὴν ἀντιστροφὴ τῆς λογικῆς τῶν διωκτῶν.
Ὁ Θεὸς ποὺ κυβερνᾶ τὸν κόσμο ποὺ ἔπλασε βραβεύει τοὺς μάρτυρές του μὲ τὸ θρίαμβο τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἁγιάζει τὸν κόσμο καὶ ἀντιστρέφει τὰ ἀποτελέσματα τῆς κοσμικῆς πολιτικῆς τῶνἐχθρῶν του. Καὶ αὐτὸ γίνεται μὲ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς μάρτυρες. Θὰ μποροῦσε βέβαια ὁ Θεὸς νὰ ἀναλάβει ὁλόκληρο τὸ θαῦμα καὶ νὰ ἀναδείξει τὴν Ἐκκλησία ἀήττητη. Φαίνεται ὅμως καθαρὰ ὅτι θέλει νὰ νικήσει τοὺς ἐχθρούς του μὲ τὴ συνεργασία τῶν ἁγίων του. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ κάθε διωγμὸ «παράγει» ἁγίους-παλληκάρια. Κι ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο ἐπιβιώνει ἀλλὰ καὶ θριαμβεύει.
Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μεγάλο παλληκάρι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μπορεῖ νὰ κηρύσσει ἀπὸτὸν ἄμβωνα μ’ αὐτὸ τὸ ἐμβατήριο τὸ μεγαλεῖο της Ἐκκλησίας. «Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλη-σία, πολεμουμένη νικᾷ, ἐπιβουλευομένη περιγίνεται, ὑβριζόμενη λαμπροτέρα καθίσταται, δέχεται τραύματα καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν, κλυδωνίζεται, ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται, χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει, παλαίει, ἀλλ’ οὐχ ἡττᾶται, πυκτεύει ἀλλ’ οὐ νικᾶται».
Ἀκοῦμε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χρυσοστόμου καὶ βλέπομε ὅτι ἀποδεικνύονται ἀκέραια μὲ τὰ συναξάρια
καὶ μὲ τὴ ἱστορία καὶ ἀποροῦμε πῶς συμβιβάζονται μὲ τὴ ἀδυναμία μας καὶ μὲ τὴ χαλαρότητά μας.
Βλέπομε ὅμως ὅτι, ἐνῷ οἱ πολλοὶ θαυμάζουν μόνο καὶ τιμοῦν μὲ εὐλάβεια τοὺς ἁγίους, οἱ ἅγιοι μπαίνουν
μπροστὰ σημαιοφόροι καὶ χαίρονται μὲ τὰ βασανιστήρια τῶν διωγμῶν τους, ἀναφωνοῦν μαζὶ γιὰ τὸν σύγχρονό μας ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἐπίσκοπο Συμφεροπόλεως «Ἀγάπησα τὸ μαρτύριό μου». Ἂς δοξάσομε λοιπὸν τὸν Θεὸ γιατί δὲν μᾶς ἀφήνει στὴν ἀνεπάρκειά μας ἀβοήθητους, ἀλλὰ στέλνει στὴν πατρίδα ποὺ κινδυνεύει τοὺς ἥρωες καὶ στὴν Ἐκκλησία ποὺ διώκεται τοὺς ἁγίους της. Ἰδιαίτερα τὴν πατρίδα μας τὴ χριστιανικὴ Ἑλλάδα τὴν ἐπροίκισε μὲ ἥρωες πολεμιστές, μὲ ἥρωες εὐεργέτες, μὲ ἁγίους ὁσίους, μὲ ἁγίους σοφοὺς Πατέρες καὶ μὲ θαυμαστοὺς μάρτυρες καὶ γι’ αὐτὸ κανεὶς νὰ μὴν ἀπελπίζεται γιὰ τὸ μέλλον της.
το είδαμε εδώ

«ΗΜΕΙΣ ΜΩΡΟΙ…» του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ. Ἰγνατίου


Untitled
Εἶναι διάχυτο ἕνα παράξενο πνεῦμα,τὸν τελευταῖο καιρό, στοὺς κύκλουςμας. Ἄνθρωποι διάφοροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, εἰδικοὶ καὶ ἄσχετοι, προσπαθοῦν νὰ μᾶς περάσουν τὸ μήνυμα ὅτι τὰ πράγματα, εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ ἐκκλησιαστικά, καὶ εἰδικὰ στὶς σχέσεις μας μὲ τὴν Πολιτεία, ἄλλαξαν. Καὶ νομίζοντας ὅτι ἐμεῖς δὲν τὸ ἔχουμε πολυκαταλάβει αὐτό,προσπαθοῦν νὰ μᾶς τὸ περάσουν. Καὶ ἀκοῦμε σὲ διάφορους τόνους, σ’ ὅλους τοὺς ἤχους καὶ μὲ διάφορα ὑφάκια νὰ μᾶς τὸ λένε αὐτό, ἀπαξιώνοντάς μας καὶ λίγο,θέλοντας νὰ περάσουν τὸ μήνυμα ὅτι ζοῦμε στὸν κόσμο μας, ὅτι δὲν παίρνουμε χαμπάρι τί γίνεται γύρω μας, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ προσαρμοσθοῦμε στὰ νέα δεδομένα κι ὅτι ἑπομένως ἀνάξια κρατᾶμε αὐτὲς τὶς θέσεις κι αὐτὰ τὰ πόστα, τὰ
ὁποῖα θἄπρεπε νὰ κατέχουν ἄνθρωποι σὰν κι αὐτούς, ἀτσίδες ποὺ πετοῦν σπίθεςκαὶ ποὺ χωρὶς νὰ λιμνάζουν καλπάζουνπρὸς τὰ ἐμπρός. Κι ἑπομένως, μ’ αὐτὴντὴ βραδύτητα στὴν ἀντίληψι ποὺ μᾶς καταλογίζουν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, μᾶς θεωροῦν παρωχημένης ἐποχῆς ἀνθρώπους,ἐκπροσωποῦντας τὴν συντήρησι καὶ τὴνἀνάσχεσι τῆς προόδου.Κι ἐμεῖς οἱ «βραδύνοες» τρῶμε κατὰ πρόσωπο τὴν ταμπέλα τοῦ συντηρητικοῦ καὶ δὲν μιλᾶμε. Δὲν δικαιούμαστε νὰ μιλᾶμε, γιατὶ βλέπεις, μιλᾶνεαὐτοὶ ποὺ τὰ κατάλαβαν ὅλα καὶ μποροῦν καὶ ἐγκλιματίζονται εὔκολα στὰ νέα δεδομένα,αὐτοὶ ποὺ ζοῦν τὴν ἐποχὴ τους,ποὺ μποροῦν καὶ τολμοῦν πολλά,ποὺ δὲν ἀναζητοῦν χαμένους θησαυρούς, ἀλλὰ προσγειωμένοι στὰ σημεῖα τῶν καιρῶν μποροῦν νὰ ἐφεύρουν λύσεις γιὰ ὅ,τι πρόβλημα ἀνακύπτει καὶ τὰ καταφέρνουν θαυμάσια. Κι ἐνῷ ἔχουν τὴνφούρια νὰ τρέξουνπρὸς τὰ ἐμπρός,μπροστὰ στὰἔκπληκτα γι’ αὐτοὺς μάτια μας, ἀσχολοῦνται κάπου-κάπου καὶ μὲ μᾶς γιὰ νὰμᾶς ἀφυπνίσουν. Νὰ ξυπνήσουμε ἐπὶτέλους. Νὰ καταλάβουμε ὅτι ἄλλαξαν τὰπράγματα. Πᾶμε μπρός, δὲν πᾶμε πίσω.Κι ἐμεῖς, κουνῶντας συγκαταβατικὰ τὸκεφάλι, κάνουμε τὸν κουτὸ καὶ ἀκοῦμε,ἀκοῦμε, καὶ ὅσο ἀκοῦμε παίρνουν διαστάσεις. Γιατὶ σοῦ λέει, βλέπεις πῶς τὸν ἐκπλήσσω; Σιγὰ-σιγὰ θὰ τὸν κάνω νὰ καταλάβῃ. Κι ἔρχομαι τώρα καὶ τοῦ λέω:Τί νὰ καταλάβω, ἀδελφὲ μου; Τὶ κατάλαβες ἐσύ, κι ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω;Μᾶλλον πρέπει νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἐσὺ ἀνεύθυνα, χαλαρὰ κι ἐπικίνδυνα εἶπες τὸ μεγάλο ναί. Ναί, «ἐλᾶτε καταστρέψτε μας κι ἐμεῖς θὰ ζοῦμε στὰ ἐρείπια». Θὰ μάθουμε νέες τεχνικὲς νὰ διορθώνουμε τὰ ἐρείπια. «Ἐλᾶτε, χαλάστε». «Τὸ ξέρουμε θὰ χαλάσετε. Ἀλλὰ ἐμεῖς σὰν ἔξυπνοι θὰ ἐξεύρουμε πρακτικὲς καινούργιες νὰ σαρώνουμε τὰ χαλάσματα. Καὶ στὸ κάτω-κάτω, τοὐλάχιστον ἔχουμε ἥσυχη τὴ συνείδησί μας γιατὶ ἐμεῖς δὲν χαλᾶμε. Ἐσεῖς χαλᾶτε. Ἐμεῖς δὲν καταστρέφουμε. Ἐσεῖς καταστρέφετε». Αὐτοὶ ὅμως ποὺ καταστρέφουν,
φίλε μου, δὲν εἶναι οἱ θεματοφύλακες αὐτῶν ποὺ καταστρέφουν. Ἡ ἐξυπνάδα σου δὲν πρέπει νὰ ἐξαντλεῖται στὸ γεγονὸς νὰ καταλάβῃς τὴν καταστροφή.

Ὁ Χριστὸς «ἡ Χώρα τῶν ζώντων»,
Ψηδιδωτό, Μονὴ τῆς Χώρας, Κωνσταντινούπολη, 1315-1320
Ὁ Χριστὸς «ἡ Χώρα τῶν ζώντων», Ψηδιδωτό, Μονὴ τῆς Χώρας, Κωνσταντινούπολη, 1315-1320

.Ἡ ἐξυπνάδα εἶναι νὰ λὲς ὄχι στὴν καταστροφή. Τώρα, ποιό εἶναι πιὸ βολικὸ βρές το ἐσύ. Γιατὶ ἂν ἔτσι τὰ μετρᾶς,ἐγὼ θέλω νἆμαι συντηρητικός. Ὅπως τὸν ἐννοεῖς ἐσὺ ὅμως «ὁ ἔξυπνος» τὸνσυντηρητισμό. Θέλω νὰ μὲ λὲς ἐσὺ συντηρητικό, γιατὶ ἔτσι φανατίζομαι στὸν συντηρητισμὸ μου καὶ τὸν ὑπερασπίζομαι. Ἂν εἶναι συντηρητικὸ νὰ θέλω νὰ διδάσκωνται οἱ νέοι βλαστοὶ τοῦ ἔθνους μας τὴν πίστι τῶν πατέρων τους, ναί,θέλω νὰ εἶμαι καὶ εἶμαι συντηρητικός.Ἂν εἶναι συντηρητισμὸς νὰ θέλω ἱερεῖς στὶς ἐνορίες καὶ θεολόγους στοὺς ἄμβωνες, ναί, εἶμαι συντηρητικὸς καὶ τὸ καυχιέμαι. Ἂν εἶμαι συντηρητικὸς γιατὶ θέλω νὰ μὴν καταργηθοῦν αὐτὰ ποὺ κερδιθήκανε μὲ ἀγῶνες καὶ αἵματα,ναί, θέλω ὣς καὶ τὸ αἷμα μου νὰ δώσω
καὶ ζητῶ τὴ θεία βοήθεια γι’ αὐτό, γιὰ νὰ μὴ καταλυθῆ τίποτε ἀπὸ ὅσα εἴχαμε!Ἀλλὰ ἀντίθετα, σήμερα ποὺ ἡ πρόοδος καλπάζει πρὸς τὰ ἐμπρὸς καὶ τὰ διάφορα τεχνικὰ μέσα εἶναι στὴ διάθεσί μας, ναί, θέλω ὅλα νὰ τὰ χρησιμοποιήσω γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του. Δὲν θέλω νὰ ἀπαξιωθοῦν τὰ ἱερὰ
πρόσωπα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς καὶ ἱστορίας. Δὲν θέλω νὰ καταργηθοῦν οἱ Θεολογικὲς Σχολές, δὲν θέλω,δὲν θέλω. Ἀλλὰ βέβαια ἐσὺ θὰ πῇς, ὅτι«κι ἐγὼ τὰ θέλω αὐτά, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τἄχω, γιατὶ τὰ πράγματα ἄλλαξαν».«Κι ἐγὼ» θὰ πῇς, «δὲν κυνηγάω χίμαι-ρες, προσγειώνομαι». Ἀλλὰ ἐμένα ὅμως,
ἀδελφὲ μου, γιατὶ μοῦ φαίνεται πὼς δὲν τὰ ἤθελες ὅλα αὐτὰ ὅπως τὰ εἴχαμε, καὶβρίσκεις εὐκαιρία νὰ τ’ ἀλλάξῃς; Καὶ ἄντε, ὅσον ἀφορᾶ τὰ δικὰ σου, κάνε ὅ,τι θέλῃς· ἄλλαξέ τα καὶ χαῖρε μέσα στοὺς νεωτερισμούς σου καὶ τὶς ἐκκοσμικεύσειςσου. Ἐμένα γιατὶ θέλεις σώνει καὶ καλὰ νὰ μὲ ἐντάξῃς στὴν ὁμάδα σου καὶ στοὺς ὁμοίους σου; Ἢ μήπως στὴν οὐσία δὲνμὲ θέλεις καθόλου, ἀλλὰ προτιμᾶς νὰ μὲ
βλέπῃ ἀφ’ ὑψηλοῦ καὶ νὰ μὲ οἰκτείρῃς δὲν μᾶς λὲς καλύτερα, ἀδελφὲ μου, ἀφοῦἐμεῖς δὲν καταλάβαμε, ἐσὺ τὶ κατάλαβες;Γιατὶ ἐγὼ πάλι νομίζω ὅτι οἰκειοποιήθηκες τὴ συμφορὰ καὶ τὴν ὑπερασπίζεσαι. Δὲν σὲ εἶδα νἄρθῃς νὰ κλάψουμε μαζὶ καὶ νὰ θρηνήσουμε γιὰ ὅ,τι χάνεται. Ἔ, λοιπὸν δὲν συμφωνοῦμε. Κι ἐγὼ
μὲν μένω «ἐν οἷς ἔμαθον καὶ ἐπιστώθην»(Β΄ Τιμ. γ.14), σὺ δὲ μακάρι νὰ βρῇςσὰν καλὸ παλληκάρι ἄλλο μονοπάτι νὰ φθάσῃς ἐκεῖ ποὺ ἐγὼ ἐπιθυμῶ νὰ φθάσω.Ξέρεις ὅμως, ἕνα παληὸ νομικὸ θέσφατο ἔλεγε: «τοῖς μὲν νόμοις παλαιοῖς χρῷτοῖς δ’ ὄψοις προσφάτοις». Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς νόμους νὰ χρησιμοποιῇς παληοὺς νόμους καὶ νὰ ἐφαρμόζῃς. Ἀλλὰ τροφὲςνὰ τρῶς φρέσκες. Κι ὁ πιὸ παληὸς Νόμος,
ὅπως ξέρεις, εἶναι ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Νόμος Αὐτοῦ ποὺ εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἐβρ. ιγ.8).Αὐτὸς ποὺ εἶναι «Παλαιὸς τῶν Ἡμερῶν»,(Δαν. ζ. 9) ἀλλά ποὺ εἶναι πιὸ σύγχρονος
ἀπ’ τὸν πιὸ σύγχρονο, ἀφοῦ μὲ τὴ θεία Πρόνοιὰ Του καλύπτει τὴ ζωὴ αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ θὰ τὴν κρατῇ πάντα.Αὐτὸς εἶναι λοιπὸν ὁ πολικὸς ἀστὴρ τῆς ζωῆς ὅλων μας. Καὶ μακάριοι ὅσοι Τὸν ἀκολουθοῦν. Καὶ ἦταν καλύτερα ὅταν εἴχαμε στὰ παιδικὰ μας χρόνια τὶς καλὲς μας γιαγιάδες ποὺ μᾶς δίδασκαν τὴν Πίστι ἁπλᾶ καὶ προσλαμβάναμε ὅλα τὰ στοιχεῖα της καὶ τὰ βιώναμε. Ἦταν καλύτερα ὅταν εἴχαμε τοὺς καλούς μας δασκάλους ποὺ μᾶς δίδασκαν τὴν Πίστι πρῶτα καὶ τὴν φιλοπατρία μετά. Εἶναι καλύτερα τὰ παληά, τὰ καθιερωμένα, καὶ μακάρι μ’ αὐτὰ νὰ ζήσουμε καὶ νἄχουμε τὴν παρρησία καὶ τὴ δύναμι νὰ τὰ ὑπερασπιστοῦμε καὶ νὰ μὴν τὰ προδώσουμε.Κι ἂς μᾶς λένε μωροὺς «οἱ φρόνιμοι». Ἐμεῖς μακάρι νἄμαστε «μω-ροὶ διὰ Χριστὸν». (Α΄ Κορ. δ.10)
το είδαμε εδώ