Τα ιστορικά συγγράμματα είναι εκείνα τα μέσα που μας πληροφορούν για τη ζωή και την κίνηση ωργανωμένων κοινωνικών ομάδων κατά τη ροή του χρόνου. Ο Ευσέβιος Καισαρείας είναι ένας μεγάλος ιστορικός καθότι όχι μόνο δίνει φως στους τρείς πρώτους αιώνες αλλά προσφέρει και μια πλήρη περιγραφή της πολιτιστικής και πνευματικής κατάστασης ολόκληρης της περιόδου της οποίας ιστοριογραφεί. Στην Εκκλησιαστική ιστορία του, τα πρώτα οκτώ βιβλία συνετάχθησαν το 312, το ένατο το 313 ενώ το 316 μ.Χ. πρόσθεσε το δέκατο στη σειρά (και τελευταίο) βιβλίο. Στη παρούσα εργασία θα δημοσιευτεί η συμφορά που κτύπησε τους Ιουδαίους κατά την ημέρα του Πάσχα όπως επίσης και τα γεγονότα που έλαβαν μέρος επί Νέρωνα στα Ιεροσόλυμα. Αφιερώνεται εξαιρετικά σε όσους επιθυμούν να ταξιδέψουν νοερά στον 1ο αιώνα μ.Χ.
Ποιά συμφορά εκτύπησε τους Ιουδαίους των Ιεροσολύμων την ημέραν του Πάσχα
«Κατά τους χρόνους τούτους ο Παύλος ετελείωσε την κυκλοειδή πορείαν απο την Ιερουσαλήμ μέχρι του Ιλυρικού, ο δε Κλαύδιος απήλαυνε τους Ιουδαίους απο την Ρώμη · όθεν ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, εγκαταλείψαντες την Ρώμην μαζί μα άλλους Ιουδαίους, έφθασεν εις την Ασίαν, εδω διέμειναν μετά του αποστόλου Παύλου, ο οποίος επεστήριξε τα προσφάτως καταβληθέντα εκεί υπ'αυτού θεμέλια των Εκκλησιών. Και τούτου διδάσκαλος είναι το παρόν βιβλίο των Πράξεων.
Ενώ δε κατείχεν ακόμη την βασιλικήν εξουσίαν ο Κλαύδιος, εις τα Ιεροσόλυμα κατά την εορτήν του Πάσχα εξεράγη τόσον φοβεράν στάσις και ταραχή, ώστε μόνον απο τους βιαίους συνωθούμενους εις τα εξόδους του ναού απέθανον τριάκοντα χιλιάδες αλληλοκαταπατηθέντες. Η εορτή μετεβλήθη εις πένθος δι'ολόκληρον το έθνος, εις θρήνον δε δι'εκάστην οικίαν. Λέγει και ταύτα ο Ιώσηπος. Ο δε Κλαύδιος κατάστησε βασιλέα των Ιουδαίων τον Αγρίππαν, υιόν του Αγρίππα, αποστείλας ως επίτροπον όλης της χώρας, της Σαμαρείας, της Γαλιλαίας και προσέτι της καλουμένης Περαίας, τον Φήλικα. Διοικήσας δε το κράτος επί δέκα τρία έτη και οκτώ μήνας, απέθανεν, αφήσας διάδοχον της αρχής τον Νέρωνα» (Περί Ιουδαϊκού πολέμου 2,247,248).
Τι συνέβη επίσης επί Νέρωνος εις τα Ιεροσόλυμα
«Ο Ιώσηπος περιγράφει επίσης την διχοστασίαν μεταξύ των ιερέων κατά τους χρόνους του Νέρωνος, ενώ επετρόπευε της Ιουδαίας ο Φήλιξ, εις το εικοστόν βιβλίον της Αρχαιολογίας, ως κάτωθι (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία 20,180 ε).
«Ηγέρθη δε επίσης στάσις μεταξύ των αρχιιερέων προς τους ιερείς και τους ηγέτας του πλήθους των Ιεροσολύμων, έκαστος δε εξ'αυτών συνεκρότησε στίφος απο θρασυτάτους και αυθαδεστάτους ανθρώπους, των οποίων κατέστη ηγέτης, και όταν συνηντώντο, ύβριζον και ελιθοβόλουν αλλήλους. Δεν υπήρχε δε κανείς να τους επιπλήξη, αλλά ταύτα διεπράττοντο ελευθέρως ωσάν εις αναρχούμενη πόλη. Τόση δε αναίδεια και τόλμη κατέλαβε τους αρχιερείς, ώστε ετόλμων να στέλλουν δούλους εις τα αλώνια δια να λάβουν τας οφειλεμένας εις τους ιερείς δεκάτας. Και συνέβαινε να βλέπη κανείς και απόρους ν'αποθνήσκουν απο τας στερήσεις. Ούτω η βία των αντιμαχομένων επεκράτησε πάσης έννοιας δικαιοσύνης».
Πάλιν δε ο ίδιος συγγραφέας ιστορεί ότι κατά τους ίδιους χρόνους εξεφύτρωσεν εις τα Ιεροσόλυμα κάποιον είδος ληστών, οι οποίοι κατά την διάρκειαν της ημέρας, όπως λέγει, και εις το μέσον της πόλεως εφόνευον όσους συνήντων. Μάλιστα δε κατά τας εορτάς, αναμιγνυόμενοι με πλήθος και έχοντας μικρά ξιφίδια κρυμμένα εις τα ενδύματα των (είναι οι λεγόμενοι Σικάριοι), ετρύπων με αυτά τους αντιθέτους· έπειτα, όταν έπιπτον, συνεμερίζοντο και αυτοί οι φονείς την αγανάκτησιν των παρόντων. Διά τούτο, λόγω και της αξιοπιστίας των, ήτο εντελώς αδύνατον να ανακαλυφθούν. Πρώτος λοιπόν κατεσφάγη υπ'αυτών ο αρχιερεύς Ιωνάθαν, μετ'αυτόν δε καθημερινώς εφονεύοντο πολλοί και ο φόβος ήτο σκληρότερος απο όσον αι συμφοραί, διότι έκαστος ανέμενε τον θάνατον ανα πάσαν στιγμήν ως εις τον πόλεμον».
Εκκλησιαστική Ιστορία Ευσεβίου Καισαρείας
Τόμος Α' σελ. 219,221,223
Χριστός Ανέστη, αδελφέ.
ΑπάντησηΔιαγραφή