Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ π. ANDREW HARMON

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
ΤΟΥ π. ANDREW HARMON
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ TOY ASBURY ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

    Όταν σαν ένας θεολογικά συντηρητικός λαϊκός στην «Ενω­μένη Μεθοδιστική Εκκλησία» άρχισα για πρώτη φορά να νοιώθω την κλήση τού Θεού για την ιερωσύνη, το Σεμινά­ριο Asbury στο Wilmore του Κεντάκυ ήταν το μόνο σχο­λείο που υπολόγισα σοβαρά. Το Asbury είναι ένα μη ομο­λογιακό και συντηρητικό σχολείο των οπαδών τού Wesley, το οποίο τραβά μεγάλους αριθμούς πιο παραδοσιακών και Ευαγγελι­κών Ενωμένων Μεθοδιστών υποψηφίων για την Ιερωσύνη. Τα περισ­σότερα Σεμινάρια των Ενωμένων Μεθοδιστών, από την άλλη, είναι γνω­στά σαν εστίες της ετεροδοξίας.
Επομένως ξεκίνησα για το Asbury και το Κεντάκυ γι’ αυτό που τώ­ρα αναπολώ σαν τρία καλά χρόνια σχολείου με πολλά πολύτιμα μαθή­ματα Το Asbury έδινε μεγάλη έμφαση στην εμμονή στα παραδοσια­κά πιστεύω τού Χριστιανισμού. Αυτή η έμφαση ήταν διπλά σημαντική, αφού οι περισσότεροι από μας προορίζονταν για την ιερωσύνη σε μια ομολογία όπου το να είσαι παραδοσιακός σήμαινε σχεδόν αποκοπή.
Το Asbury προσπαθούσε να διατηρήσει τη διδασκαλία του John Wes­ley, του Ιδρυτή των Μεθοδιστών στην Αγγλία τον δέκατο όγδοο αιώ­να. Στην έρευνά μου άρχισα να ανακαλύπτω ότι ο Wesley πίστευε πολ­λά πράγματα, που οι σύγχρονοι οπαδοί του, είτε δυσπιστούν ή προ­σπαθούν να αγνοούν - όπως την αληθινή παρουσία του Χριστού στη θεία Ευχαριστία, την αναγέννηση του βαπτίσματος, και ακόμα το αει­πάρθενο της Παναγίας. Επίσης ανακάλυψα ότι ο Wesley μελέτησε σο­βαρά τα συγγράμματα των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας.
ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ
Αυτή η ανακάλυψη με οδήγησε στο να εμβαθύνω ο ίδιος στους Πα­τέρες της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η φοι­τητική μου εργασία στη ρωσική ιστορία με είχε ήδη κάμει ενήμερο για την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη. Όμως για διάφορους λόγους, ποτέ δεν το είχα υπολογίσει σοβαρά για τον εαυτό μου. Τώρα, προσέγγισα το θέ­μα πολύ πιο σοβαρά.
Αναμφίβολα η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου- σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια, για την ακρίβεια. Ο Προτεσταν­τισμός από την άλλη, είχε κομματιαστεί σε θεολογική αναρχία και εκ­κλησιαστικό χάος μετά από μόνο λίγους αιώνες. Ακόμη και το Ευαγ­γελικό κίνημα συμβιβάστηκε σε πολλά που είχε πρωτοστατήσει, κάτω από την πίεση της αυξανόμενης κοσμικής κουλτούρας. Και οι σύγχρο­νοι οπαδοί του Wesley φαινόντουσαν να θέλουν να αγνοήσουν μεγά­λους παράγοντες στον παραδοσιακό Χριστιανισμό (όπως τα μυστή­ρια) που υπήρξαν υψίστης σημασίας στον ίδιο τον Wesley.
Έτσι πήρα μερικά μαθήματα στην εκκλησιαστική ιστορία και τους πρώτους Πατέρες και έκαμα επίσης λίγη ανεξάρτητη μελέτη. Πείσθηκα όλο και περισσότερο ότι οι αρχαίες παραδόσεις της Εκκλησίας περιεί­χαν πολλά, που ο σύγχρονος Προτεσταντισμός παραθεώρησε. Κι όμως δεν ήμουν εντελώς πεπεισμένος. Η μετάβαση θα ήταν αργή και σταδι­ακή διαδικασία. Με την αποφοίτησή μου από το Asbury δεν ήμουν ακό­μη στο σημείο να μεταπηδήσω στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Ειλικρινά, ο στόχος μου τότε ήταν να εργαστώ μέσα στον Προτεσταντικό κόσμο, για να τον φέρω στην γραμμή των διδασκαλιών και συνη­θειών τού αρχαίου Χριστιανισμού. Όπως πολλοί άλλοι στο Asbury, σκε­πτόμουν και έλπιζα ότι ο Μεθοδισμός θα ξαναζωντάνευε από τις δυνά­μεις τού εκμοντερνισμού. Έτσι η γυναίκα μου, το πρώτο μου παιδί και εγώ προχωρήσαμε στην ενοριακή ιερωσύνη γεμάτοι ζήλο, έτοιμοι να κάμουμε μάχη με τους ετερόδοξους και να σώσουμε ψυχές για το Χρι­στό. Και εγώ, λόγω της νεώτερής μου αγάπης για τους Πατέρες και την Ορθοδοξία, έλπιζα να οδηγήσω τα πράγματα σε μια πιο παραδοσιακή, πατερική κατεύθυνση.
Το Σεμινάριο ξεκίνησε θετικά στο δρόμο της Ορθοδοξίας. Από την άλλη, η ομολογία μου θα έδινε την τελική ώθηση.
Η ΜΕΘΟΔΙΣΤΙΚΗ ΙΕΡΩΣΥΝΗ
Τα τρία μου χρόνια σαν Μεθοδιστής πάστορας ήσαν συναρπαστικά, πληρέστατα και ξεκάθαρα διασκεδαστικά. Ήταν σπουδαία εργασία. Ό­μως υπηρετώντας μια ενορία σε μια κυρίως Προτεσταντική ομολογία μπορεί επίσης να είναι μια τρομακτικά απογοητευτική εμπειρία. Η δο­μή της εξουσίας ασκούσε συνεχή πίεση σε μας για να συμμορφωθούμε με τις οποιεσδήποτε επαναστατικές τάσεις που υπήρχαν στην ομολο­γία. Η εκπαίδευση στο Asbury εθεωρείτο καλή εν όσωσυνεισέφερε στην εκκλησιαστική ανάπτυξη και επιτυχία - όχι όμως αν έθετε σε προ­βληματισμό ή αντιστεκόταν σε πλανεμένες διδασκαλίες μέσα στην ομο­λογία. 
Δυο παράγοντες ιδιαιτέρως με έπεισαν σύντομα ότι τα όνειρα που έκανα στο Asbury για αλλαγή και αναζωογόνηση του Μεθοδισμού ή­σαν μόνο ψευδαισθήσεις. Πρώτον, έγινα ενήμερος για το πόσοι απόφοιτοι τού Asbury είχαν υποκύψει σε πιέσεις και συμβιβάστηκαν στα πιστεύω τους. Πολλοί απ’ αυτούς ήσαν σε διάφορα στάδια μεταπηδήσεως σε δογματική αποστασία. Αυτό με φόβισε. Πως μπορούσα να ξέ­ρω ότι τελικά δεν θα έκανα το ίδιο; 
Θυμούμαι μια επίσκεψη στο σπίτι μου από ένα φίλο και απόφοιτο επίσης τού Σεμιναρίου, ο οποίος, όπως κι εγώ, είχε περίπου δυο χρόνια σαν πάστορας. Δεν είχαμε ειδωθεί από τον καιρό τού Σεμιναρίου κι έτσι μοιραζόμασταν τις εμπειρίες μας σαν πάστορες. Ο φίλος μου υπήρξε πολύ πειθαρχημένος και θεολογικά έξυπνος φοιτητής στο Σεμινάριο - κάποιος που ήξερε τι πίστευε και δεν είχε καθόλου προθέσεις να υπο­ταχθεί σε πιέσεις, να αλλάξει τις πεποιθήσεις του.
Δυο χρόνια σαν πάστορας, τον είχαν αλλάξει αποφασιστικά. Τώρα νόμιζε ότι εκείνοι που είχαν έγκαταλείψει την πίστη τη βασισμένη στη Βίβλο ήσαν εντάξει. Δεν συμφωνούσε σ’ όλα, αλλά μπορούσε εύκο­λα να συνεργασθεί μαζί τους και τους θεωρούσε καλούς Χριστιανούς. Αυτό για μένα ήταν ένας πραγματικός κλονισμός. Θυμούμαι ότι σκέφτηκα: «αυτός ίσως να είναι ο τρόπος με τον οποίο θα μιλώ κι εγώ!» Τέ­λος πάντων, ποιος ήμουν εγώ που θα ήμουν αρκετά δυνατός για να μεί­νω σταθερός στα πιστεύω μου, αν άλλοι αμφιταλαντεύονταν; Αυτό με βοήθησε ώστε να πεισθώ ότι χρειαζόταν να κάμω μια αποφασιστική αλ­λαγή. 
Ένας δεύτερος παράγοντας βοήθησε να πεισθώ ότι τα όνειρα που έκανα στο Asbury ήσαν πράγματι ψευδαισθήσεις. Ένα από τα μεγά­λα πλεονεκτήματα για τους Ευαγγελικούς που μένουν και υπηρετούν σε φιλελεύθερες ομολογίες είναι η ελπίδα ότι τέτοιο πρόσωπο μπορεί πάντοτε να δώσει μια μαρτυρία για το Χριστό, και να οδηγήσει άτομα στη σωστή κατεύθυνση σε μια τοπική ενορία κι αν ακόμη η ομολογία είναι γεμάτη από αιρετικά στοιχεία.
Παρόλο που αυτό το επιχείρημα περιέχει δόση αληθείας, μια μεγά­λη τρύπα έγινε σύντομα φανερή στον ιδιαίτερό μου τόπο. Ήμουν πά­στορας σε μια ενορία σε μια ακμάζουσα πόλη ανθρακωρύχων στο δυ­τικό τμήμα της Βόρειας Ντακότας. Η φύση της περισσότερης δουλει­άς εκεί (κατασκευή εργοστασίου ηλεκτρικού ρεύματος) γινόταν για ένα πολύ παροδικό πληθυσμό, αφού οι άνθρωποι μετακινούνταν προς και α­πό την πόλη για νέες εργασίες.
Ο Θεός ευλόγησε το έργο μας, αφού μπορέσαμε να οδηγήσουμε με­ρικά άτομα στο Χριστό για πρώτη φορά και βοηθήσαμε άλλους να εν­δυναμώσουν τις χριστιανικές τους υποχρεώσεις. Με αγάπη και ορθό­δοξη αγιογραφική διδασκαλία αυτοί οι άνθρωποι άρχισαν να αυξά­νουν στην πνευματική τους ζωή. Δυστυχώς, λόγω της παροδικής φύ­σης της πόλης, πολλοί απ’ αυτούς θα έφευγαν σύντομα για κάπου αλ­λού. Εκείνοι που ερχόντουσαν προς το Χριστό στη Μεθοδιστική εκ­κλησία φυσικά θα παρευρίσκονταν στην Μεθοδιστική εκκλησία στην νέα τους περιοχή. Ποιο είδος Θεολογίας θα τους δίδασκε αυτή η νέα εκκλησία; Μεγάλη ποσότητα καλής εργασίας μπορούσε να χαλάσει πο­λύ γρήγορα και αυτά τα νέα πρόβατα να χαθούν για πάντα.
Έτσι, παρατήρησα τον εαυτό μου να προειδοποιεί άτομα που θα με­τακινούνταν να είναι πολύ επιφυλακτικά για την Μεθοδιστική εκκλη­σία στη νέα τους πόλη. Μερικές φορές, έφθασα να τούς πιέσω να ψάξουν για άλλες ομολογιακές Εκκλησίες. 
Αυτό σύντομα μου φάνηκε σαν μια παράλογη κατάσταση. Πόση α­ναζωογόνηση της ομολογίας θα πετύχαινα με το να οδηγώ νέους προ­σήλυτους μακριά από τις δικές μας εκκλησίες; Όμως, τι άλλο μπορούσα να κάνω για να προστατέψω αυτά τα πνευματικά νεογέννητα παιδιά; Έγινε φανερό ότι αν δεν μπορούσα ούτε να συστήσω σε κάποιον να παρευρίσκεται σε μια άλλη ενορία στην ομολογία μου, το πρόβλημα ήταν και για μένα. Είχε έρθει η ώρα να αναθεωρήσω την όλη πορεία της ιερωσύνης μου.
Η επαναφορά του κυρίου σώματος του Προτεσταντισμού από τη σύγχρονη απιστία φαινόταν χωρίς ελπίδα. Η προώθηση Προτεσταντων προς πιο ορθόδοξα πιστεύω φαινόταν ακόμη περισσότερο απελπιστική. Τέλος πάντων, πόση επιτυχία θα μπορούσα να προσδοκώ, προ­σπαθώντας να πείσω κάποιον για την κοινωνία των αγίων, όταν οι μισοί πάστορες δεν πίστευαν καν στην Ανάσταση τού Χριστού; 
Κατά τα χρόνια της ιερατείας μου σαν Μεθοδιστής η γυναίκα μου και εγώ μελετούσαμε περισσότερο για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και πεισθήκαμε όλο και περισσότερο ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν αυτό που μας χρειαζόταν.Αφού τα όνειρα που έκανα στο Asbury έμειναν ολοένα και πιο ανεκπλήρωτα, η πραγματικότητα της Ορθοδοξίας γινόταν όλο και πιο ελκυστική.
ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ
Το 1982, αφήσαμε την «Ενωμένη Μεθοδιστική Εκκλησία» για να γίνουμε μέλη της «Ευαγγελικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», μιας ομάδας ανθρώπων με παρελθόν όμοιο με το δικό μας, οι οποίοι είχαν επίσης ελκυσθεί από την Ορθόδοξη πίστη. Το 1987, η «Ευαγγελική Ορθόδο­ξη Εκκλησία» έγινε δεκτή στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αντιό­χειας (Βορείου Αμερικής) και χειροτονήθηκα ιερέας.
Τα χρόνια μετά από το 1982 και μετά είχαν οπωσδήποτε το μερίδιο των δυσκολιών - επανατοποθέτηση, ψάξιμο για εργασία - αλλά το ά­ξιζαν με το παραπάνω. Η βοήθεια και η αγάπη που δεχτήκαμε όταν εισήλθαμε στην Εκκλησία ήταν εξαιρετική. Ιδιαίτερα υποβοηθητικοί ήταν ο πάτερ Ιωσήφ Olas και ο υπέροχος λαός της εκκλησίας τού Α­γίου Γεωργίου στην Ινδιανάπολη. Ο πάτερ Ιωσήφ με πήρε κάτω από την προστασία του και με δίδαξε με καταδεκτικότητα πως να είμαι Ορθό­δοξος Ιερέας - διότι τέλος πάντων πόση εκπαίδευση στη Λειτουργική παίρνεις από ένα Μεθοδιστικό Σεμινάριο;
Μετά από μια προσωρινή αποστολή ενός χρόνου, όπου βοηθούσα στην οργάνωση της Ιεραποστολής των Αγίων Πάντων στο Blooming­ton, στην Ινδιάνα, διορίστηκα εφημέριος της Ιεραποστολής τού Αγίου Ματθαίου στα προάστεια τού Cleveland. Ο Θεός ευλόγησε πλούσια την εργασία στον Άγιο Ματθαίο. Είχαμε καλή ανάπτυξη, τώρα έχουμε δικό μας κτίριο, και πριν περάσει πολύς καιρός ελπίζουμε να αυξηθούμε από την κατάσταση «Ιεραποστολής» σε μια πλήρη ενορία. Είναι θαυμάσιο να είμαι ξανά με πλήρες ωράριο Ιερατικής διακονίας μετά από αρκετά χρό­νια κοσμικής εργασίας. Και τι υπέροχη ομάδα πιστών ατόμων είναι το εκκλησίασμα τού Αγίου Ματθαίου!
Κι αν ακόμη τα πράγματα δεν εξελίσσονταν τόσο καλά, όσον αφο­ρά την ιερωσύνη - κι αν ακόμη δεν θα μπορούσα να χειροτονηθώ ιε­ρέας - ακόμη και τότε θα γινόμουν ξανά Ορθόδοξος. Η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι ο «πολύτιμος μαργαρίτης» και είναι πολύ πιο καλά να είσαι σ’ αυτήν ανεξαρτήτως περιστάσεων παρά να είσαι υπό θαυμάσιες συνθήκες οπουδήποτε άλλου. Όπως λέει ο Ψαλμός πγ' 11, «εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του θεού μου μάλλον η οικείν με εν σκηνώμασι αμαρτωλών». Η πραγματικότητα της Ορθοδοξίας εί­ναι πολύ καλύτερη από τις αυταπάτες της ζωής εκτός Ορθοδοξίας.
Ευχαριστούμε το Θεό που μας έφερε από τα απλά όνειρα στην πραγ­ματικότητα!

Μετάφραση: π. Θ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ
Ιεροδιάκονος

Από το περιοδικό  «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ» 
Έκδοση του Παγκύπριου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως "Οι Φίλοι του Αγίου Όρους"  (Τεύχος 49 – 1996)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου