Θαυματολαγνεία και χαρισματολαγνεία: Μια παιδική αρρώστια (Αρχιμ. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος)

 

Μια από τις βασικές αίτιες παγιδεύσεως ανθρώπων στις καταστροφικές λατρείες και γε­νικότερα στις αιρέσεις, είναι η νοσηρή αναζήτη­ση θαυμαστών σημείων και εντυπωσιακών χα­ρισμάτων.
Αυτή η θαυματολαγνεία και χαρισματολαγνεία δεν είναι άγνωστη και στον χώρο της Εκκλησίας. Η εμφάνιση σημείων θεωρείται από πολλούς ως το ύψιστο κριτήριο και η ανα­γκαία εγγύηση αληθείας. Όπου δεν υπάρχουν εμφανή σημεία και χαρίσματα, δεν υπάρχει  κατ’ αυτούς  εγγυημένη ορθοδοξία!


Αυτή η αρρώστια εισχωρεί και στην αντιμε­τώπιση του κατ’ εξοχήν Μυστηρίου της σωτηρί­ας, της Ιεράς Εξομολογήσεως. Τότε μόνον θεω­ρείται κάποιος απλανής πνευματικός οδηγός, όταν είναι κάτοχος διορατικού ή προορατικού χαρίσματος!

Έτσι βεβηλώνεται το Μυστήριο της Μετανοί­ας, το οποίο  αντί να είναι άσκηση αυτομεμψίας (δια της εν ταπεινώσει εξαγορεύσεως των κεκρυμένων λογισμών και πράξεων)  εκφυλίζεται σε μια παιδαριώδη αναζήτηση μάγου, που θα αποκαλύψη ανωδύνως όλα τα αμαρτήματα! Κα­ταφρονείται η σώζουσα συμβουλή των αγίων Πατέρων: Μη ζητώμεν προγνώστας (πνευματικούς) μηδέ προβλέπτας αλλά ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ πάντως ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΝΑΣ και ΤΑΙΣ ΕΝ ΗΜΙΝ ΝΟΣΟΙΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥΣ (αγ. Ιωάννου Σιναΐτου, Κλίμαξ, λόγος Δ, ρκγ).

Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί, που αντί να αναζη­τούν ιερέα-ιατρό κατάλληλο για τις αρρώστειες τους, τρέχουν πίσω από δήθεν προορατικούς γέροντες, δεν διαφέρουν πολύ από αυτούς που καταντάνε … να πίνουν το απόνιμμα των ποδών του Σάι Μπάμπα. Και οι μεν, και οι δε πάσχουν από την ίδια νοσηρή αναζήτηση θαυμάτων και χαρισματικών εμπειριών.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πριν από 1500 χρόνια, διεπίστωνε ΜΕ ΧΑΡΑ ότι  ήδη από τότε  είχε περάσει πια … η εποχή των θαυμάτων! Και εξηγεί τον λόγο, για τον οποίο ο Θεός σταμάτησε τα πολλά θαύματα και σημεία: Το έκανε αυτό ο Θεός, λέει. Ουχί ατιμάζων ημάς αλλά και ΣΦΟΔΡΑ ΤΙΜΩΝ. Για να μας τιμήσει ο Θεός, σταμάτησε τα πολλά θαύματα. Και μάλιστα να μας τιμήσει σφόδρα. Πάρα πολύ.

Και ποια ήταν αυτή η τιμή; Μας τίμησε θυμίζοντάς μας ότι πάψαμε πια να είμαστε νήπια. Μεγαλώσαμε πια. Τα πρώτα χρόνια του Χριστια­νισμού χρειάζονταν περισσότερο το θαύματα και τα σημεία, γιατί τότε οι άνθρωποι ήταν ακόμη ανόητα νήπια. Ανοητότερον οι άνθρωποι διέκειντο τότε, των ειδώλων προσφάτως απηλλαγμένοι. Μόλις είχαν απαλλαγεί από την πλάνη των ειδώλων. Και ήταν φυσικό να είναι λιγάκι χοντρόμυαλοι και αναίσθητοι στα πνευματικα: Παχυτέρα και αναισθητοτέρα αυτών η διάνοια έτι ην. Και γι’ αυτό έχασκαν μπροστά στα χειροπιαστά θαύματα και σημεία: προς τα σωμα­τικά πάντα επτόηντο και εκεχήνεσαν. Ψόφαγαν μόνο για άρτον και θεάματα. Δεν μπο­ρούσαν να καταλάβουν τις πνευματικές δωρεές του Θεού, που τις δέχεται κανείς μόνο με την πίστη: ουκ είδεσαν τι ποτέ έστι νοητή χάρις, πίστει μόνη θεωρουμένη. Δια τούτο σημεία εγίνετο (αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις την Αγίαν Πεντηκοστήν, λόγος Α).

Τώρα όμως που μεγαλώσαμε (συνεχίζει την σκέψη του αγίου Ιωάννου ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ) όποιος ζητάει θαύματα για να πιστέψει, είναι να τον λυπάται κανείς! Η αξίωσή του αυτή προδίδει πόσο μέσα του κυριαρχεί το σαρκικό φρόνημα και η παχυλή άγνοια. Εκείνοι που πιστεύουν με τα θαύματα, αποτελούν την πιο χαμηλή βαθμίδα πιστών, καταλή­γει ο άγιος Ιγνάτιος.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον ντροπή, κάποιος που έχει πλέον την δυνατότητα να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, να θέλει να ξαναγυρίσει στο νη­πιαγωγείο! Και μάλιστα σε νηπιαγωγείο αμφιβόλων χαρισμάτων και υπόπτων οραμάτων, όπου κινδυνεύει να πλανηθή πλάνην οικτράν.


Το μεγαλύτερο χάρισμα, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που μπορεί να δεχθή ο άνθρωπος, είναι το να πάσχει για την δόξα του Χριστού. Το να θυσιάζεται στην υπακοή του αγίου θελήματός Του. Δεν τιμάω τα χέρια του Παύλου  λέει ο άγιος πατήρ  τόσο επειδή ανέστησαν τον χωλό στα Λύστρα, όσο γιατί δέθηκαν με δεσμά για τον Χριστό. Δεν μακαρίζω τον Παύλο τόσο, επειδή ηρπάγη στον παράδεισο ή επειδή άκουσε άρρητα ρήματα, όσο γιατί μπήκε στην φυλακή για τον Χριστό. Και καταλήγει ο άγιος Ιωάννης: Προ­τιμώ περισσότερο να πάσχω υπέρ Χριστού, παρά να τιμώμαι από Αυτόν (με χαρίσματα και οράμα­τα) (αγίου Ιω. Χρυσ. Ε.Π.Ε. 20, 594).

Ας κρατάμε λοιπόν μικρό καλάθι όταν ακούμε για μεγάλες συκιές, και μάλιστα όταν πρόκειται για συκιές, που αφήνουν έντεχνα να προβάλλονται τα δήθεν χαρίσματά τους και οι θαυματουργίες τους. Η πιο θαυμαστή και συγκλονιστική εμπειρία που μπορεί να ζήσει ο άνθρω­πος, είναι η δια της υπακοής στον Χριστό απελευθέρωσή του από τα πάθη και η θεραπεία του:

Αν γαρ εξ απανθρωπίας εις ελεημοσύνην μεταβάλης, ξηράν ούσαν την χείρα εξέτεινας. Αν θεάτρων (και τηλεοράσεως) αποστάς επί την εκκλησίαν έλθης, χωλεύοντα τον πόδα διώρθωσας. Αν αποστήσης τους οφθαλμούς από κάλ­λους αλλοτρίου, τυφλούς όντας ανέωξας. Αν αντί σατανικών ωδών μάθης ψαλμούς πνευματι­κούς, κωφάλαλος ων ελάλησας. ΤΑΥΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ… (αγ. Ιω. Χρυσοστό­μου, Ε.Π.Ε. 10, 414).


ΠΗΓΗ.(Περιοδικό “ΔΙΑΛΟΓΟΣ”, τεύχος 25)- alopsis

Το νόημα της ένταξής μας στην Εκκλησία

Όπως όλοι γνωρίζουμε, στα παλιά χρόνια την Θεία Λειτουργία παρακολουθούσαν και οι κατηχούμενοι, δηλαδή αυτοί που επρόκειτο να βαφτισθούν. Γι’ αυτό και όλες οι μορφές της Θείας Λειτουργίας έχουν ειδικές ευχές γι’ αυτούς.
Σε μία από αυτές, η οποία ανήκει στη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, ο ιερέας εύχεται και παρακαλεί τον Θεό να αξιώσει τους κατηχούμενους να συγκαταριθμηθούν στη λογική ποίμνη του Χριστού, εκεί που γίνεται επίκληση του αγίου ονόματος του Ιησού Χριστού.
Κάθε Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του Ιησού Χριστού. Ο Χριστός είναι ο ποιμένας κι εμείς είμαστε το ποίμνιο Του, Ποίμνιο του Χριστού είναι η Εκκλησία. Ας δούμε λοιπόν ορισμένα γνωρίσματα της Εκκλησίας.
Οι πατέρες και οι ερμηνευτές των Γραφών χρησιμοποιούν ωραίες εικόνες, για να μας δείξουν την στενή σχέση του Χριστού και των πιστών, που αποτελούν την Εκκλησία. Ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας χρησιμοποιεί την εικόνα του αποστόλου Παύλου, που ομιλεί για την κεφαλή και το σώμα. Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, Αυτός είναι η κεφαλή και εμείς το Σώμα Του. Το βάπτισμα μας κάνει μέλη του σώματος του Χριστού. Τα μέλη του σώματος δεν μπορούν να σταθούν χωρίς την κεφαλή.
Οι πιστοί χριστιανοί είναι συνδεδεμένοι αχώριστα με τον Χριστό. Από Αυτόν παίρνουν τη ζωή, από Αυτόν το κάλλος, από Αυτόν καθοδηγούνται. Βέβαια μπορεί στη ζωή αυτή να μην φανερώνεται πλήρως ο Χριστός. «Η ζωή ημών κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ», όταν όμως η ζωή φανερωθεί, δηλαδή ο Χριστός, τότε και εμείς θα φανερωθούμε μαζί Του με δόξα. Ίσως για πολλούς ανθρώπους η στενή σχέση Χριστού και Εκκλησίας να μην φαίνεται έντονα, όμως υπάρχει και θα φανεί ακόμη περισσότερο όταν όλα γίνουν καινούργια.
Εκκλησία δεν σημαίνει τοίχος και όροφος, αλλά πίστη και βίος. Είναι η σύνοδος, δηλαδή η συνένωση των κτιστών και των ακτίστων, η ένωσης ανθρώπου και Θεού. Γι’ αυτό και η Εκκλησία αποτελεί το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, το αποκεκρυμμένο μυστήριο, που αποκαλύφθηκε και πραγματώθηκε με την ενσάρκωση του Χριστού.
Δεν μπορούν να υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα στα μέλη της Εκκλησίας. Είτε είναι κανείς δούλος, είτε ελεύθερος, είτε διάκονος, είτε απλό μέλος, είτε είναι χαρισματούχος, είτε όχι, όλοι είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού. Όλοι έχουμε τις προϋποθέσεις να ενωθούμε με τον Χριστό. Κι’ αυτές είναι ο πόθος της σωτηρίας, είναι η μετάληψη των αγίων Μυστηρίων, είναι η κοινή πίστη, το κοινό βάπτισμα, είναι η ίδια η χάρη του Θεού, το ίδιο κοινό βραβείο, το πρόσωπο του Χριστού.

Μάλιστα η φύση της Εκκλησίας είναι τέτοια, που δεν μπορεί να την επηρεάσει τίποτε. Ο ιερός Χρυσόστομος μας αποκαλύπτει ότι, όταν στο θρόνο του Βυζαντίου ανέβαινε κάποιος ορθόδοξος αυτοκράτορας, οι χριστιανοί γίνονταν ραθυμότε­ροι, πιό αμελείς, επειδή κανείς δεν επιβουλευόταν την πίστη τους. Όταν όμως κυβερνούσε κάποιος δυσσεβής και αιρετικός, που προσπαθούσε να διώξει τους ορθοδόξους και να επιφέρει μύρια κακά, τότε ευδοκιμούσε η Εκκλησία και τα σημεία της πίστεως γίνονταν λαμπρότερα. Τότε αρίστευαν οι ομολογητές, τότε δίνονταν αφορμές για τρόπαια και ανδραγαθήματα. Και ο Άγιος καταλήγει· όσο πολεμείται η Εκκλησία, δηλαδή οι πιστοί που είναι ενωμένοι με το Χριστό, τόσο πιό πολύ στερεώνεται.
Μέσα στην Εκκλησία γενικά, αλλά και σε κάθε άνθρωπο ειδικά, υπάρχει και εμπεριπατεί ο Χριστός και στέλνει τις ακτίνες της χάριτός Του σαν Ήλιος της δικαιοσύνης που είναι. Είμαστε στενά συνδεδεμένοι με τον Χριστό. Όπως ο άρτος με εκείνον που τρώγει τον άρτο, το κλήμα με το αμπέλι, ο αθλητής με το βραβείο, ο ποιμένας με το ποίμνιο είναι στενά συνδεδεμένα, έτσι κι εμείς με την Εκκλησία του Χριστού. Ο χριστιανός αισθάνεται την Εκκλησία σαν μητέρα του και όχι σαν σύλλογο, έστω και ανώτερο από τους άλλους.

Σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι να βελτιώσει την ζωή μας, να μας κάνει πιό καλούς από τους άλλους, δηλαδή να αποκτήσουμε περισσότερη φιλανθρωπία, περισσότερη αγάπη για τους φτωχούς, να θυμώνουμε λιγότερο. Σκοπός της Εκκλησίας είναι να μας διατηρεί άρρηκτα ενωμένους με το Χριστό και αυτή ή σχέση τα λέει όλα και δημιουργεί προϋποθέσεις για όλα.
Επίσης, γνήσιο μέλος του σώματος του Χριστού είναι αυτός που έχει ορθόδοξο φρόνημα και ήθος. Η χάρη του Θεού αναπαύεται στην αλήθεια που την εκφράζει η ορθόδοξη Εκκλησία. Ένας ασκητής πεθαίνοντας έλεγε: «σε ευχαριστώ, Θεέ μου, διότι πεθαίνω Ορθόδοξος Χριστιανός».
Γι’ αυτό το ύψιστο αγαθό ας ευχαριστούμε τον Τριαδικό Θεό πάντοτε!
(Μητροπ. Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας  Ιωήλ,
«Θυσία εσπερινή»)

Η «ΑΠΟΛΟΓΙΑ» ΜΟΥ (Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου)

Δεν με ενδιαφέρει να αποστομώσω όσους με κατηγόρησαν για λαϊκισμό, κρίνοντας έτσι την απόφασή μου να αποποιηθώ τον μισθό μου, αλλά οφείλω να εξηγηθώ στους αδερφούς μου που φαντάστηκαν ότι διάλεξα τον τρόπο αυτό, προκειμένου να διακριθώ από εκείνους με την αλαζονεία της πτωχείας.
Η πράξη αποτελεί κραυγή αγωνίας μου σε μια κοινωνία που μας έριξε πλέον στο βούρκο της απαξίωσης. Εννοώ την ορθόδοξη ελληνική κοινωνία που δεν μας εκτιμά πια. Συγκεκριμένα, δεν εκτιμά τους επισκόπους, όχι τον «απλό παπά», όπως λέγεται και ξαναλέγεται.
Δεν το καταλαβαίνουμε ότι το ειδικό μας βάρος έχασε την πυκνότητά του; Θα τολμούσαμε να ρωτήσουμε, τι σημαίνει για τον Έλληνα του σήμερα, ο επίσκοπος ως πνευματικός θεσμός;
Δεν αισθανόμαστε ότι το πέρασμά μας αφήνει πίσω μας ένα συγκαταβατικό μειδίαμα; Είμαστε, όπως έλεγε ο Κλεμανσώ, σαν τον προστάτη ή σαν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όταν είναι ήσυχοι, κανείς δεν ασχολείται μ’ αυτούς, όταν αρχίσουν να δημιουργούν προβλήματα, επιβάλλεται η αφαίρεσή τους.
Δεν βιώνουμε ότι οι χριστιανοί μας έρχονται στα γραφεία μας μόνο για διορισμούς ή μεταθέσεις; Συγγνώμη! έρχονται και για οικονομικά βοηθήματα, αφού είμαστε κάτοχοι αμύθητης περιουσίας! Κι όταν φύγουν από μας, επισκέπτονται χαρισματικούς φορείς για τα πνευματικά τους θέματα.
Δεν αφουγκραζόμαστε ότι μας βλέπουν σαν αναπόσπαστο μέρος του διεφθαρμένου κράτους καθώς συναγελαζόμαστε με άρχοντες και μεγιστάνες και κατά συνέπεια θεωρούμαστε συμμέτοχοι των πράξεών τους;
Δεν βαρεθήκαμε να «το παίζουμε» προϊστάμενοι ΝΠΔΔ και να προεδρεύουμε σε Δ.Σ., εκτιθέμενοι σε διενέργεια πλειοδοτικών-μειοδοτικών διαγωνισμών κ.λ.π. και χωρίς να διαθέτουμε καμία απολύτως εξειδίκευση πάνω σ’ αυτά;
Δεν διαπιστώνουμε στα μάτια των επίσημων συνομιλητών μας την ανοχή και στα μάτια των απλών ανθρώπων την υποψία;
Δεν εισπράττουμε από πολλούς, ότι θα προτιμούσαν να απουσιάζαμε από τη ζωή τους, μα, αν αυτό είναι αδύνατο, ας περιοριζόμαστε στο διακριτό μας ρόλο;
Δεν νιώθουμε ότι είμαστε αναγκαίοι μεν, αλλά λιγώτερο ενδιαφέροντες απ’ όσο νομίζουμε;
Δίπλα μας υπάρχει ένας κόσμος ολόκληρος νέων επιστημόνων, τεχνοκρατών, ανερχόμενων επιχειρηματιών, που δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν καμμιά σχέση με μας;Δεν ζούμε το θεολογικό και κοινωνικό επίπεδο του κλήρου μας;
Δεν αντιληφθήκαμε τον σκεπτικισμό που διακατέχει τους νέους γονείς όταν αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο να μας πλησιάσουν τα παιδιά τους, στο ιερό βήμα, στα κατηχητικά, στις κατασκηνώσεις;
Δεν μας προβληματίζει η εικόνα των μουχλιασμένων ενοριακών κέντρων αλλά και των θλιμμένων κατηχητικών σχολείων μας;
Δεν οσφριζόμαστε ότι η συμβολή μας στις τοπικές κοινωνίες είναι μόνο πολιτιστική και κοινωνική; Το πρώτο ερμηνεύεται σαν συντήρηση της σκουριασμένης Παράδοσης, εξαντλήθηκε όμως η θεματολογία μας, συγκινεί μόνο όσους αναπολούν τα νειάτα τους, μα, αφήνει παγερά αδιάφορες τις νέες γενιές. Το δεύτερο, η πολυδιαφημισμένη κοινωνική μας παρέμβαση, που μας καθιστούσε, μέχρι τώρα, αναγκαίο δεκανίκι του Υπουργείου Υγείας – Πρόνοιας, αρχίζει πλέον να εκτοπίζεται από την εισβολή στο χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που κοστίζει μεν αλλά έχει επαγγελματισμό.
Δεν μας ενοχλεί που στη Χώρα του 95% των Ορθοδόξων, δεν ζητείται ποτέ η γνώμη μας, για κανένα πνευματικό ζήτημα; Κι όταν η γνώμη μας αυθαίρετα εκφωνείται, τότε δεν θυμόμαστε, ότι την πληρώνουμε ακριβά με δημοσιοποίηση σκανδάλων μας;
Δεν παρακολουθούμε ότι στον μεγάλο παιδαγωγό του λαού μας, εννοώ την δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση, ως πνευματικοί άνθρωποι εμφανίζονται οι καλλιτέχνες; Κληρικοί προσκαλούνται για να ανεβάσουν το θερμόμετρο σε τηλεοπτικά παράθυρα κι όχι σε σοβαρούς ολιγομελείς διαλόγους.
Δεν μας θίγει η παρωδία του συν-εορτασμού της Κυριακής της Ορθοδοξίας και των συμβουλών που μας παρέχουν οι πολιτικοί μας στο πλατύσκαλο του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών; Και όταν έρθει η ώρα της φορολογίας, μας αντιμετωπίζουν σαν Εταιρεία. Δηλαδή, πέρασαν 2000 χρόνια δεν τους δώσαμε ακόμα να καταλάβουν τί είναι η Εκκλησία!
Δεν διαβλέπουμε ότι η ελληνική κοινωνία, αργά αλλά σταθερά, ύπουλα, σιωπηλά αλλά μεθοδικά, αποχριστιανοποιείται; Και ‘μεις μένουμε στους ναούς με γέρους και γριές, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι επηρεάζουμε το εκλογικό σώμα;
Δεν πάει ο νους μας στο ότι με τις σημερινές στατιστικές σταθερές, με τα κομπιούτερς αλλά και τις μισάνθρωπες ανώνυμες πληροφορίες μας, οι ενδιαφερόμενοι,  γνωρίζουν για μας περισσότερα οικονομικά και εσωτερικά μας, απ’ όσα φανταζόμαστε;
Δεν πληροφορηθήκαμε ότι τα δημοσιογραφικά συρτάρια είναι γεμάτα από λιβελλογραφήματα και φωτογραφίες, έτοιμα να συγκροτήσουν εκπομπές για να μας φιμώσουν όταν ο λόγος μας βλάπτει ή να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από ακανθώδη προβλήματά της; Ποιός από μας δεν άκουσε την φράση: «τα εκκλησιαστικά πουλάνε»; Μέχρι πότε θα είμαστε το μαξιλαράκι που θα απορροφά τους κραδασμούς των κυβερνητικών αδιεξόδων;
Δεν διακριβώνουμε την ειδοποιό διαφορά: μέχρι πρόσφατα απειλούμαστε με χωρισμό από την Πολιτεία, ενώ τώρα το ζήτημα τίθεται ως «επαναπροσδιορισμός» των σχέσεών μας;
Εξοβελίστηκε η παρέμβασή μας στην δημόσια Εκπαίδευση, καταστρέψαμε την εκκλησιαστική μας Εκπαίδευση, χάσαμε το Νοσοκομείο των Κληρικών που διαθέταμε, διαβλήθηκε η ηθική μας υπόσταση, αμφισβητήθηκε η διαχειριστική μας εντιμότητα, περιπαίχθηκε  ο προβληματισμός μας για τα εθνικά ζητήματα, πολεμείται η κοινωνική μας δραστηριότητα, σκανδαλίζουν τα άμφιά μας, συζητιούνται τα αυτοκίνητά μας, διατρανώθηκε ο δεσποτισμός μας έναντι των «απλών και αδύναμων παπάδων» μας.
Δεν τα ζήσαμε όλα αυτά; Δεν τα είδαμε; Δεν τα βλέπουμε;
Τί απαντήσαμε σ’ όλες αυτές τις μάχες που βιώνουμε; Πώς απαντήσαμε στα λάθη που πράξαμε;
Με την εμμονή μας στην σκουριά της Παράδοσης (Τυπικό, μετάφραση λειτουργικών κειμένων, ράσα), με την αδυναμία μας να αποτινάξουμε τον βυζαντινισμό (μίτρες, λιτανείες, ξύλινη γλώσσα, ραγδαίες υποκλίσεις, ατέλειωτα χειροφιλήματα, φήμες, προσφωνήσεις), με την φοβία μας να παραδεχτούμε με ειλικρίνεια την ανθρωπότητά μας (φτάσαμε να μιλήσουμε οι ίδιοι για «κάθαρση»της Εκκλησίας μας).
Όλα αυτά αποδεικνύουν την δειλία μας να δοκιμάσουμε το βιώσιμο του Ευαγγελίου  στο σήμερα και το εφικτό, της κατά Χριστόν ζωής. Όλα αυτά αποδεικνύουν την απιστία μας στη δραστικότητα της Πίστεως.
Για όλα αυτά χρειάζεται θάρρος, όχι θράσος. Προσεκτικότητα, όχι προκλητικότητα. Αποφασιστικότητα, όχι σπασμωδικότητα.
Η αποποίηση του μισθού, πραγματική ή συμβολική, είναι ο διστακτικός, μοναχικός ανήφορος που θα μπορούσε να οδηγήσει σ’ ένα ξέφωτο αυτοπεποίθησης, απελευθέρωσης, αυτάρκειας, πληρότητας και εκκλησιαστικής μαρτυρίας.
Είναι αυτά που σαν όραμα τα χρειάζεται ο λαός μας σήμερα, προκειμένου να νιώσει, γιατί του είναι χρήσιμη η Εκκλησία του!

Η ευγενική κατάρα(Γεροντας Παίσιος)

 

- Γέροντα, είναι σωστό να λέη κανείς γι'; αυτόν που τον αδικεί: «ας το βρη από τον Θεό»;

- Όποιος το λέει αυτό κοροϊδεύεται από τον πονηρό και δεν καταλαβαίνει ότι με αυτόν τον τρόπο καταριέται με ευγένεια. 

Είναι μερικοί που λένε ότι είναι ευαίσθητοι και έχουν αγάπη και λεπτότητα και ανέχονται μεν τις αδικίες που τους κάνουν οι άνθρωποι, αλλά λένε: «Ας το βρουν από τον Θεό». 

Σ' αυτήν την ζωή όλοι οι άνθρωποι δίνουμε εξετάσεις, για να περάσουμε στην άλλη την αιώνια, στον παράδεισο. Μου λέει ο λογισμός ότι αυτή η ευγενική κατάρα είναι κάτω από την πνευματική βάση και δεν επιτρέπεται σε Χριστιανό, γιατί ο Χριστός δεν μας δίδαξε τέτοιου είδους αγάπη, αλλά το «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι ». 

Όπως επίσης καλύτερη ευχή από όλες είναι, όταν μας καταριούνται άδικα και το δεχώμαστε σιωπηλά με καλωσύνη.
Όταν συκοφαντηθούμε ή αδικηθούμε είτε από επιπόλαιους είτε από πονηρούς ανθρώπους, που έχουν κακότητα και διαστρέφουν και την αλήθεια, εάν μπορούμε, καλά είναι να μη θέλουμε να δικαιωθούμε, όταν η αδικία αφορά μόνον το άτομό μας. Ούτε και να πούμε: «Να το βρουν από τον Θεό», γιατί και αυτό είναι κατάρα. 

 Καλά είναι να τους συγχωρέσουμε με όλη την καρδιά μας και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας δυναμώση, να μπορέσουμε να σηκώσουμε το βάρος της συκοφαντίας και να συνεχίζουμε την πνευματική ζωή (στην αφάνεια, όσο μπορούμε). Ας συνεχίζουν οι άνθρωποι που έχουν ως τυπικό να κρίνουν και να κατακρίνουν, να μας αδικούν, γιατί συνέχεια με τον τρόπο τους αυτόν μας ετοιμάζουν χρυσά στεφάνια για την αληθινή ζωή. 

Φυσικά, όσοι είναι κοντά στον Θεό ποτέ δεν καταριούνται, γιατί δεν έχουν κακότητα αλλά όλο καλωσύνη και ό,τι κακό κι αν πετάξη κανείς σ' αυτούς τους αγιασμένους ανθρώπους αγιάζεται, και αισθάνονται μεγάλη, κρυφή χαρά

Κάποιο Μεγ.Σαββάτο στην Πόλη με τους κρυπτοχριστιανούς...

 

Σαρακοστή   του   1955.   Ό Αγιορείτης Πνευματικός βρέθηκε  στην  Κωνσταντι­νούπολη για να λειτουργήσει καί να εξο­μολογήσει τους Χριστιανούς. Πρώτη φορά στον τόπο, μα δεν ένιωθε ξένος. Τον στείλανε σε μια μικρή Εκκλησία στο Γα­λατά όπου ξωμάχοι ναυτικοί καί προσκυ­νητές δικοί μας ήταν το μικρό ποίμνιο του Χριστού.
Να άνεβήτε πάνω, του είπε ό άνθρω­πος του Ναού, είναι καί μερικοί ξένοι. Θέ­λουν να εξομολογηθούν. Είναι από μα­κριά.- Να 'ναι ευλογημένο, έκαμε ό παπ­πούς. Καί με τί γλώσσα θα μιλήσουμε με τούτους τους ξένους πού πέρα άπ' τα ελληνικά άλλα δεν ξέρω; "Ας είναι... έχει ό Θεός."Αμα ανέβηκε, καμμιά δεκαριά χωρικοί περίμεναν στο μισοσκόταδο. Κι άμα τον άντίκρυσαν βαλαν μετάνοια στρωτή. Ό πιο μεγάλος του μίλησε με διάλεκτο Πο­ντιακή. Τα 'χασε ό Γέροντας. «Είμαστε Χριστιανοί, πάτερ, από τον Πόντο κι ήρθαμε σήμερα να μας ξομολογήσεις καί να μας μεταλάβεις».-  Να 'ναι βλογημένο, είπε ό γέροντας,καί σκέφτηκε πώς ό Θεός όλα τα οικονο­μάει με χάρη αφού ό ϊδιος ό γέροντας γνώριζε την αρχαία λαλιά πού μιλούσαν τούτοι οι χωρικοί.Κι ό άνθρωπος συνέχισε· «Δεν άφήκαν οι Τούρκοι το χωριό μας τότε με την ανταλλαγή να φύγει για την Ελλάδα, γιατί τα νεφούζια μας (ταυτότητες) ήταν με ονόματα Τουρκικά. Στά φανερά το λοιπόν είμαστε Τούρκοι, μα στα κρυφά χριστιανοί καί "Ελληνες καί περιμένουμε να μας γλυ­τώσει ό Θεός από τη σκλαβιά. Στά φανε­ρά λεγόμαστε Χασάν καί Μεμέϊ, μα τα πραγματικά μας ονόματα είναι Παναγιώ­της καί Γιώργης. Καί σε υπόγειες εκκλη­σιές γιορτάζουμε το Πάσχα, τα Χριστού­γεννα, της Παναγιάς, μόνοι δίχως παπά. Πρίν την ανταλλαγή παίρναμε παπά από γειτονικά χριστιανικά χωριά καί μας βάφτι­ζε, μας στεφάνωνε καί μας λειτουργούσε. Τώρα τριάντα χρόνια καί δεν έχουμε ακού­σει από χείλη παπά το «Χριστός Ανέστη». Καί θάβουμε τους δικούς μας αδιάβαστους καί τα παιδιά μας είναι άβάφτιστα, καί μετά παντρεύονται χωρίς παπά.Ό Πνευματικός τ' άκουγε σαστισμένος καί του φαινόταν ότι διάβαζε συναξά­ρι της εποχής του Διοκλητιανοϋ, μη μπο­ρώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα του. "Αμα συνήλθε κάλεσε το γεροντότερο καί του είπε να πάρει από το παγκάρι τόσα κε­ριά όσες ψυχές είναι στο χωριό τους καί να μοιράσει σ' όλους από μια δέσμη. Ύστερα ασφάλισε τις πόρτες από μέσα κι άρχισε να ψάλλει τον Κανόνα του Μ. Σαββάτου «Κύματι θαλάσσης». Φόρεσε τα λευκά άμφια καί βγήκε άπ' την Ωραία Πύ­λη μ' αναμμένη λαμπάδα καί με φωνή τρε­μάμενη είπε «Δεύτε λάβετε φως». Αφού διάβασε το Β' έωθινό έψαλλε το «Χριστός Ανέστη». Όλοι τους αγκαλιάστηκαν και μόνο έκλαιγαν. Ό γέροντας πήρε στα χέ­ρια του ένα παιδί κι άρχισε καί κείνος να κλαίει χωρίς σταμάτημα.-  Πάτερ, να 'χουμε την ευχή σου, κάτι ακόμα, ξανάπε ό μεγαλύτερος· τα παιδιά μας, παππούλη, είναι άβάφτιστα."Εμειναν σύμφωνοι καί το βράδυ ό γερο-Πνευματικός,έκανε μυστικά τη βάφτι­ση των παιδιών. Ύστερα τα έβαλαν να κοιμηθούν κι οι μεγάλοι ξημερωθήκανε στο ναό. Τους ξομολόγησε ό γέροντας, τους έκαμε εύχέλαιο καί παράκληση καί ένόσω διάβαζε εκείνος,έψαλλαν γονατι­στοί το «Κύριε έλέησον» καί «Παναγία Θεοτόκε σώσον ημάς».Μετά ζήτησε σε όλους τα κεριά την ήμερα του Πάσχα να τα δώσουν σε όλους στο χωριό καί να τ' ανάψουν βαπτισμένοι καί άβάπτιστοι καί να ψάλλουν το «Χρι­στός Ανέστη». Καί όσοι είναι βαπτισμένοι να μεταλάβουν από την Αγία Κοινωνία πού θα τους δώσει να πάρουν μαζί τους."Υστερα τέλεσε τη λειτουργία καί τους μετέλαβε όλους, πρώτα τα νεοφώτιστα, τις γυναίκες ύστερα κι έπειτα τους άνδρες. Όλα έγιναν εντάξει."Οταν τέλειωσαν, οι πιστοί κύκλωσαν τον πατέρα τους καί δεν θέλαν να τον αφήσουν. Θρήνος καί όδυρμός για την καινούργια ορφάνια. Το πλοϊο της γραμμής σφύριζε κι έπρεπε να φύγουν.-   Σέ παρακαλούμε, παππούλη, να μας μνημονεύεις να 'χουμε την ευχή σου.-   Να πείτε τις ευχές μου στους χρι­στιανούς. Να 'ναι καλά καί να πιστεύουν στο Θεό καί την Ελλάδα μας. Δεν θα σας λησμονήσω ποτέ. Ό Θεός να σας ευλογεί.Καί πώς να λησμονήσει ό γέροντας τα δάκρυα πού βρέξαν τα χέρια του όταν προσευχόταν στο Θεό με τούτα τα λόγια. «Μνήσθητι της ταλαιπωρίας των πτωχών καί του στεναγμού των πενήτων».
(Ελεύθερη Διασκευή από κείμενο του μακαριστού γέροντος Γαβριήλ Διονυσιάτου περί της τραγωδίας των Κρυπτοχριστιανών)
Του αρχιμανδρίτου Εφραίμ Παναούση

ο γέροντας Πορφύριος σε πορνείο της Ομόνοιας

 

Γέροντας Φιλάρετος – πρώην Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου

του π.Παλαμά ηγουμ.Ι.Μ.Θεοτόκου Καλλίπετρας

Εϊναι συνήθης ό δρόμος που οδηγεί στον μοναχικό βίο τους νέους και τις νέες κάθε εποχής. Πολλω δε μάλλον η μέρα πού επανδρώνονται συνεχώς και τα πλέον ασκητικά μέρη και ακούγονται σ’ αυτά, ψαλμωδήματα και ευχές. “Ομως κι αν ακόμη ζούμε την κατά συρροήν προσέλευση στό μοναδικό πολίτευμα αφιερωμένων ψυχών, εντούτοις δεν διανύουμε τον χρυσό αίώνα του μοναχισμού, ούτε καν έχουμε ιδιαίτερη ποιοτική και πνευματική ακμή.

Οί δεκαετίες των σύγχρονων καιρών υπαγορεύουν στον άνθρωπο μια παθολογική αγάπη του «εγώ». Είμαστε οι κατ’ εξοχήν Homo Egoist και συνεπώς ασχολούμενοι με την αυτοπροβολή μας, με την άχαλίνωτη έγωκεντρικότητά μας, όταν ακόμη και ή «άσκηση» μας γίνεται για να εξυπηρετήσει την φιλαυτία μας, δεν είναι δυνατόν να έχουμε επαφή με τον ταπεινούμενο καθημερινώς Θεό, αύτόν πού γεννήθηκε σε σταύλο και θερμάνθηκε από τα χνώτα των βοδιών, ή πού έσκυψε το κεφάλι στό κτίσμα του για να βαπτιστεί άπ’αύτό.

Τον καιρό πού έφθινε αριθμητικά ό μοναχισμός, έζησε ό συντοπίτης μας, πολύ λίγο γνωστός, Γέροντας Φιλάρετος από το Τσώρνοβο της Βέροιας (τη σημερινή Φυτιά) πού διετέλεσε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου του Αγίου “Ορους. Βεβαίως και δεν έζησε την σημερινή αύξηση των μοναχών, έζησε όμως κάτι από την ανθοφορούσα ακμή του μοναχισμού εΐτε αναστρεφόμενος ευλαβή γεροντάκια, είτε έχοντας τις προσωπικές του εμπειρίες.

Το μοναχολόγιο της Αγιορείτικης και άκρως ασκητικής Μονής Κώνσταμονίτου, αναφέρει: «έγεννήθη εις το χωρίον Φυτιά Βερροϊας της Μακεδονίας κατά το έτος 1890 εκ πατρός Γεωργίου Μάστορα και μητρός Αικατερίνης Στεργίου. Βαπτισθείς δε ώνομάσθη Αντώνιος. Έκοινοβίασε εν τη Ιερά ημών μονή τον Νοέμβριον του 1912 και έκάρη μοναχός μεγαλόσχημος τον Απρίλιον του έτους 1921 και πρεσβύτερος τον Όκτώβριον του 1924. Εξελέγη ως Καθηγούμένος τον Μάρτιον του 1949 και έγκαθιδρϋθη την 21ην Μαΐου. Τη 28η Ιανουαρίου 1963, ήμερα Κυριακή, μνήμη του Οσίου Έφραίμ του Σύρου, έκοιμήθη εν Κυρίω κατά την ώραν πού ανεγινώσκετο ακριβώς ό Αμωμος…».

Ο ίδιος απέφυγε τους πείρασμούς από τα πρώτα του νεανικά χρόνια, ακόμη κι όταν εργάστηκε στην Αμερική. Επέστρεψε στην Ελλάδα και βρέθηκε στό λιμάνι της Θεσσαλονίκης την ήμερα πού παραδίνονταν από τους Τούρκους στους Έλληνες. Προσκύνησε στον τάφο του Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου, ό όποίος του εμφανίστηκε στον ύπνο και τον ένέτειλε να μη γυρίσει στη Φυτιά αλλά να πάει στο Αγιον “Ορος για να γίνει μοναχός. Για να μπει στο Όρος ζήτησε τη βοήθεια ενός αγωγιάτη, ό όποιος μετέφερε τα πράγματα του. “Οταν στάθμευσαν στην πρώτη μονή (τη Μονή Κωνοταμονίτου), ό νεαρός Αντώνης έδωσε όλα τα μπαγκάζια πού είχε από την Αμερική, όλο το κομπόδεμα του, ακόμη και τα ρούχα πού φοροϋσε στον αγωγιάτη και τον έστειλε πίσω. Με τέτοιο ευλογημένο ξεκίνημα, χωρίς ορθολογισμούς καϊ υπολογισμούς και «συμβολαιογραφικές πράξεις» μπήκε ό ευλαβής νέος οτό μοναστήρι. Χωρίς να το γνωρίζει, γνωρίζοντας μόνον πώς θέλει να ζήσει κατά Θεόν!

Χρειάστηκε ως αρχάριος να δουλέψει σε μετόχια εκτός “Ορους, όπου συνανοστράφηκε γυναίκες ή παιδιά, αλλά το βλέμα του ήταν πάντα χαμηλωμένο. Αρρώοτησε μάλιστα έκεί άσχημα κι έκαμε 6 μήνες σε προφυματικά στάδιο αλλά ή επέμβαση του ιδιαίτερου προστάτου της Μονής του, του Αγ. Πρωτομάρτυρας Στεφάνου, τον άπεκατέστησε υγιή και άφησε τους ιατρούς θαυμάζοντες να λέγουν «Έχει πνεύμονες παιδιού 3 ετών».

Αφότου χειροτονήθηκε ιερέας δεν σταμάτησε να λειτουργεί κάθε μέρα. Αδιάκοπα, ακούραστα, ταπεινά, ασταμάτητα. Μέρα χωρίς λειτουργία του φαινόταν νεκρή. “Οταν ξέσπασε φωτιά στο δάσος παρακείμενης Μονής πήρε και λιτάνευσε την εικόνα της Παναγίας στα όρια του δάσους της Κωνσταμονίτου με αποτέλεσμα ή φωτιά να φθάσει μέχρι τα έκεί καί να σβήσει μόνη της. Αρκετά περιστατικά αποδεικνύουν καί την χάρη της προόρασης πού είχε λάβει ό Γέροντας. Την ήμερα πού θα πέθαινε ή αδελφή του στη Φυτιά, είπε στους πατέρες της Μονής: «Πατέρες να προσευχηθούμε για την αδελφή μου, σήμερα αναχωρεί…».

Ως πνευματικός έβαζε μονίμως τον ϊδιο κανόνα σε όλους: Να διαβάζουν τους χαιρετισμούς της Παναγίας, τουλάχιστον μία φορά την ήμερα με ένα κερί αναμένο μπρος στην εικόνα Της. «Μάλωνε» τα καλογεράκια του λέγοντας «Γιατί δεν αγαπάτε την Παναγία;». Μάλιστα κάποτε του εξομολογήθηκε ένας Βούλγαρος μοναχός πού μιλούσε σπαστά ελληνικά, αλλά ό κανόνας ήταν ϊδιος: να διαβάζει τους Χαιρετισμούς της Παναγίας! Ό Βούλγαρος μοναχός έδειξε το σλαβόφωνο βιβλίο του στον Γέροντα για να του υποδείξει τους Χαιρετισμούς. Ό Γέροντας υπολογίζοντας από τα άρχιγράμματα και τους τίτλους κατάλαβε σε ποιο σημεϊο εΐναι και για να το επιβεβαιώσει ρώτησε να του μεταφράσει, ό μοναχός, τϊ έγραφε στο συγκεκριμένο σημείο. Ό Βούλγαρος είπε «Πήραν χαμπάρ’ οι τσομπάνιδες…». Κι ό Γέροντας γελώντας συμφώνησε, λέγοντας «καλά, καλά αυτό είναι!». Επρόκειτο βεβαίως για τον στίχο των Χαιρετισμών «Ήκουσαν οι ποιμένες…»!

Ό νους του ήταν απλοϊκός και συνεπώς αδέσμευτος στο να ανέρχεται οτόν ουρανό. Το ανάστημα του κοντό και συνέβαλε στην ταπείνωση του. Το τέλος του ήταν ήσυχο. Στό κρεβατάκι του λίγο ταλαιπωρημένος από όσα παραχώρησε ό Κύριος,την ώρα του “Ορθρου, τη στιγμή που άναγινώσκονταν ό Άμωμος εξέπνευσε ήρεμα και αθόρυβα. Ό ηγούμενος της Διονυσίου, ό πολύς Γέροντας Γαβριήλ, διαμαρτυρήθηκε πού δεν ειδοποιήθηκε για την έξόδιο ακολουθία. Έσκυψε όμως στον φρέσκο τάφο του Γέροντα και στο μαντηλάκι του πήρε χώμα μαζί του για ευλογία! Τέτοιας φήμης και σεβασμού έτυχε ό Γέροντας Φιλάρετος ό συντοπίτης μας…

Στή φωτογραφία πού παραθέτουμε ό Γέροντας Φιλάρετος είναι φωτογραφημένος στο φωτογραφείο των Καρυών του Αγίου Όρους με τον αδελφό του Θωμά. Στόν βίο του Γέροντα, πού κυκλοφορεί στις θαυμάσιες εκδόσεις της Μονής Παρακλήτου «Σύγχρονες Αγιορείτικες Μορφές», αναφέρεται πώς πήγαινε τακτικά ό Θωμάς και έβλεπε τον Γέροντα Φιλάρετο. Μιά φορά όμως είχε κακό σκοπό: θέλησε να ξεγελάσει τον Γέροντα, να τον πάρει μαζί του για να δει και να μεταλάβει τάχα την γριά μητέρα τους, αλλά με άπώτερο σκοπό να τον εξαναγκάσουν οί Φυτιώτες να παραμείνει ως εφημέριος του χωρίου τους! Το βράδυ πού έπεσε να κοιμηθεί ό Θωμάς στο μοναστήρι, εμφανίστηκε αγριεμένος ό Αγ. Πρώτομάρτυς Στέφανος και τον έπέπληξε αύστηρώτατα για το δόλο του. Την επόμενη ήμερα τρομαγμένος ό Θωμάς αποκάλυψε την υπόθεση οτόν αδελφό του. Μόνον έκαμαν τον κόπο να βγάλουν την φωτογραφία αυτή για να τη στείλουν στη μητέρα τους. Κι ή φωτογραφία αυτή περιήλθε στα χέρια μας μετά από προσφορά της κόρης του Θωμά, ήδη κεκοιμημένης και αυτής, της Αικατερίνης.

Αξίζει βεβαίως να γίνουν περισσότερες ενέργειες και καταγραφές για να μαθευτούν όσο το δυνατόν περισσότερα για τον θεοφόρο συμπολίτη μας, ό όποΐος ευελπιστούμε, ότι εύχεται και για την ιδιαίτερη πατρίδα του και τους χοϊκούς συμπολίτες του.

Ντροπή! Εγκατέλειψαν τους σεισμόπληκτους Ιερούς Ναούς

 Στην πορεία αποκατάστασης Ιερών Ναών που χτυπήθηκαν από τονμεγάλο σεισμό, το καλοκαίρι του 2007, αναφέρεται σε δημόσια παρέμβασή του ο Α' Επιλαχών Βουλευτής Αχαΐας της Ν.Δ Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, λαμβάνοντας αφορμή, καταρχήν από τις κατά καιρούς υποσχέσεις των κυβερνώντων για «δήθεν εκταμιεύσεις πακτωλού εκατομμυρίων ευρώ» για σεισμοπαθείς και κατά δεύτερον από την προ ημερών πηγαία και αυθόρμητη «έκρηξη» του  Μητροπολίτη Πατρών για τον Ιερό Ναό Παντανάσσης, που αποτελεί «λαμπρό παράδειγμα κυβερνητικής εγκατάλειψης και εμπαιγμού»!

Ο κ. Τριανταφυλλόπουλος, αφού θυμίζει το «αντιπολιτευτικό δριμύ κατηγορώ» κατά της Κυβέρνησης Καραμανλή για την αντιμετώπιση των σεισμοπλήκτων της Δυτικής Αχαΐας και τις μεγαλόστομες υποσχέσεις - τότε αλλά κι αμέσως μετά τις εκλογές- των κυβερνώντων, κάνει λόγο για «ακατάσχετη υποσχεσιολογία ως προς την ροή της χρηματοδότησης των σπιτιών αλλά και των εκκλησιών, κάτι που τελικά έμεινε εδώ κι ενάμιση χρόνο στα λόγια», αφού - όπως χαρακτηριστικά αναφέρει- «ότι κι αν είπαν ήταν εκτός τόπου και χρόνου, αποδεικνύοντας πως τελικά έταζαν λαγούς με πετραχήλια»!
Ο Αχαιός πολιτικός επικαλείται μάλιστα, προ ημερών δημόσια φραστική έκφραση δυσαρέσκειας του Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσοστόμου σε ομιλία του στη «Διακίδειο Σχολή Λαού», ο οποίος, αναφερόμενος ειδικά στην αποκατάσταση του περίλαμπρου Ιερού Ναού της Παντανάσσης, είπε ότι «η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει δώσει ούτε ένα ευρώ και πως οι 700 και πλέον χιλιάδες ευρώ που έχουν δαπανηθεί είναι της εκκλησίας», για να καταλήξει λέγοντας «πως σύντομα θα χρειαστεί να μιλήσει ανοιχτά, αφού όπου κι αν μιλάει ακούει για αδυναμίες», με την πλέον χαρακτηριστική - και εμπεριέχουσα πολλά μηνύματα - φράση του «λένε ότι το καράβι βουλιάζει, εάν είναι ας βουλιάξουμε όλοι μαζί πια»!
Ο Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, αφού υποστηρίζει πως ίδια απογοήτευση υπάρχει σε τρεις τουλάχιστον ακόμα περιπτώσεις εκκλησιών, του Αγίου Ιωάννη Κάτω Αχαΐας, του Αγίου Χαραλάμπους Τσουκαλείκων και του Αγίου Δημητρίου Ισώματος, πέραν άλλων μικρότερων, τάσσεται στο πλευρό του Ιεράρχη για διεκδίκηση των απαιτούμενων κονδυλίων  από την Πολιτεία, ιδιαιτέρως δε για Ιερούς Ναούς μεγάλων Ενοριών όπου οι δυνατότητες των πιστών και των εκκλησιαστικών συμβουλίων είναι εξαντλημένες πλέον, όταν οι  προϋπολογισμοί των έργων αποκατάστασης των ζημιών ξεπερνούν ακόμα και τα 2,5 εκατομμύρια ευρώ έκαστος!
Στην γραπτή του δήλωση ο κ. Τριανταφυλλόπουλος αναφέρει με καυστικό τρόπο :
«H κυβέρνηση της ΝΔ έκανε αυτό, που ποτέ σε άλλες περιπτώσεις σεισμών δεν έκανε ελληνική κυβέρνηση.  Απάλλαξε τους παθόντες από τα άτοκα σεισμοδάνεια και έδωσε δωρεάν αρωγές με συγκεκριμένα κριτήρια και συγκεκριμένη τιμή εκκίνησης ανά τετραγωνικό, διαφορετική δε για τους ναούς.
Δεν ξεχνάμε δε πως κήρυξε σεισμόπληκτο σχεδόν όλο το Νομό Αχαΐας! Δυστυχώς όμως , ενάμιση χρόνο τώρα, η διάδοχη κυβέρνηση του περιβόητου μνημονίου δεν κατάφερε να υλοποιήσει μια τόσο σπουδαία απόφαση την οποία και κληρονόμησε μαζί με ανάλογες πιστώσεις σε πολύ μεγάλο ποσοστό.
Τώρα λένε θα φέρουν 35εκ.ευρώ! Καιρός ήταν, αν κι από λόγια χορτάσαμε! Φαίνεται πως η κυβέρνηση αυτή, πέραν των άλλων, δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο»!

"Μνημόνιο Συναντίληψης και Συνεργασίας" μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας

 

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστος Παπουτσής και ο υφυπουργός κ. Μανώλης Όθωνας , θα υποδεχθούν τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο Β’, αύριο Πέμπτη 14 Απριλίου 2011, στις 14:00 το μεσημέρι, στο Υπουργείο, προκειμένου να υπογραφεί «Μνημόνιο Συναντίληψης και Συνεργασίας», με στόχο την προστασία της ζωής και την ουσιαστική δράση για κοινωνική προσφορά.
    Σκοπός του μνημονίου, στο πλαίσιο της συνεργασίας της Εκκλησίας και της Πολιτείας, είναι η παροχή κάθε δυνατής ηθικής και υλικής βοήθειας προς τις λιγότερoευνοημένες κοινωνικές ομάδες με δράση εντός και εκτός επικράτειας.   
    Μέσω αυτού τα δύο μέρη συμφωνούν και συναποφασίζουν, μεταξύ άλλων και όσον αφορά στα εξής :     -Συνδρομή της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» για τη συλλογή στοιχείων και την αλληλοενημέρωση σε περίπτωση καταστροφών.    -Δυνατότητα διοργάνωσης από κοινού σεμιναρίων και εκδηλώσεων. Παραγωγή και διανομή ενημερωτικού υλικού.     -Υποστήριξη στην ΓΓΠΠ κατά την ανάληψη δράσεων, καθώς και στη διάθεση αξιοποίησης υποστηρικτών, συνεργατών, χορηγών.    -Παροχή από την «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» συμβουλευτικής αρωγής και ενίσχυσης.   -Υλική και πνευματική συμπαράσταση, δυνατότητα φιλοξενίας σε πληγέντες από καταστροφές.   -Αξιοποίηση του εθελοντικού δικτύου.
    Το μνημόνιο θα υπογραφεί μεταξύ του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας κ. Θεόδωρου Μπούφη και του Γενικού Διευθυντή της ΜΚΟ «Αποστολή» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών κ. Κωνσταντίνο Δήμτσα

Μητροπολίτης Γόρτυνος : Είμαστε υπεύθυνοι για το κατάντημα του λαού που αγνοεί την Αγία Γραφή

Σε εβδομαδιαίο , από καθημερινό, μετέτρεψε ο μητροπολιτης  Γόρτυνος κ. Ιερεμίας  το περιοδικό " Παναγία Προυσιώτισσα" και όπως λέγει ο ίδιος το περιοδικό θα είναι ως επί το πλείστον αγιογραφικό και θα περιέχει κυρίως την μεταφραστική του εργασία στην Αγία Γραφή. «Εἶναι πολύ θλιβερό ἡ παρατηρούμενη ἄγνοια  τοῦ λαοῦ μας σήμερα στην  Ἁγία Γραφή καί  τήν  εὐθύνη γιά το κατάντημα αὐτό την  ἔχουμε προπαντός ἐμεῖς  οἱ ποιμένες του», αναφέρει χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης στο πρώτο τεύχος του περιοδικού που κυκλοφόρησε την περασμένη Κυριακή.
  
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί  χριστιανοί,
Λόγω τῶν πολλῶν  διακονιῶν μου, ἰδιαίτερα  τήν περίοδο αὐτή,  ἀλλά  καί λόγω μιᾶς ἄλλης μεταφραστικῆς ἐργασίας στήν Ἁγία Γραφή, πού θέλω νά παραδώσω στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σᾶς πληροφορῶ ὅτι καταργῶ τό καθημερινό μου περιοδικό, τό ὁποῖο ἐξ ἄλλου εἶχα παραμελήσει τελευταῖα, καί ἀπό καθημερινό γίνεται ἑβδομαδιαῖο  μέ τόν ἴδιο  τίτλο ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ.
Τό περιοδικό, ἐκτός   τῶν  ἄλλων  πνευματικῶν του θεμάτων, θά εἶναι ὡς ἐπί τό πλεῖστον  ἁγιογραφικό·  θά περιέχει κυρίως τήν μεταφραστική μου ἐργασία στήν Ἁγία Γραφή μέ κείμενο, μετάφραση, μικρά προλο γικά σημειώματα καί ὀλιγοστά σχόλια. Τό πᾶν, ἀδελφοί, διά τήν θεολογική μας παιδεία εἶναι ἡ μαθητεία μας στήν Βίβλο, στήν Ἁγία Γραφή, πού ἡ θέση της εἶναι πάνω στην Ἁγία Τράπεζα. Εἶναι θλιβερό, εἶναι πολύ θλιβερό ἡ παρατηρούμενη ἄγνοια τοῦ λαοῦ μας σήμερα στήν Ἁγία Γραφή καί τήν εὐθύνη γιά το κατάντημα αὐτό τήν ἔχουμε προπαντός ἐμεῖς οἱ ποιμένες του. Εὐχηθεῖτε  ὅλοι νά μιλήσει μέσα μας ὁ πόθος τῆς μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὅπως αὐτήν ὅμως ἡρμήνευσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, καί βεβαίως νά μην  εἴμαστε μόνο μελετητές, ἀλλά καί τηρητές τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.
Τό ἑβδομαδιαῖο αὐτό περιοδικό μας ἀρχίζει τήν μετάφραση τῆς  Ἁγίας  Γραφῆς μέ τά ὀλιγοστά σχόλια γιά μέν τήν Παλαιά Διαθήκη ἀπό τους Προφῆτες, μέ πρῶτον τόν Προφήτη Ἠσαΐα, γιά δέ τήν Καινή Διαθήκη ἀπό τό Κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο.
Σᾶς εὔχομαι πλούσια τήν εὐλογία τοῦ  Θεοῦ  στήν  οἰκογένειά σας, να δώσει σέ ὅλους μας ὁ Θεός τό  δῶρο τῆς μετανοίας, ὥστε νά πονέσουμε γιά τά ἁμαρτήματά μας καί νά κλάψουμε γι᾽ αὐτά, καί ἄς ἔχουμε εὐλογημένο Πάσχα Κυρίου.
Εὔχεσθε καί ὑπέρ ἐμοῦ
Μέ πολλές εὐχές
†Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας