Ι. Μ. ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ: ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ...ΝΑΟΔΟΜΙΑ!

Ι. Μ. ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ & ΠΡΕΒΕΖΗΣ: ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗ...ΝΑΟΔΟΜΙΑ!

Ομάδας 22 κληρικών και λαικών της Πρέβεζας

================

- Τι και αν η Σύνοδος έβγαλε απόφαση;

- Τι και αν κληρικοί και λαϊκοί καταγγέλουν την παρέα της Πρέβεζας για τις τακτικές τους σχετικά με τις ετσιθελικές παραφράσεις;

- Τι και αν σωρεία Μητροπολιτών διαφωνούν;

- Τι και αν ο Γερμανός Ηλείας αναιρεί με λίγες σκέψεις το νέο πολυδιαφημισμένο & πολυμοιρασμένο βιβλιο παρερμηνειών των Πατέρων (Μεγάλου Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου, Ιωάννου του Δαμασκηνού) «Μέθεξη ή κατανόηση;»; http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5681

Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να αποκόψει την μετά μανίας, έπαρση τους! Συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό και υπεροπτική στάση απέναντι στην υπόλοιπη Ελλαδική Εκκλησία, οι καινοτομίες στη λατρεία (παραφράσεις, αλλαγές ευχών, κατάργηση ευαγγελίων ευχελαίου κ.α.) αλλά και στη Ναοδομία, καθώς και ο έμμεσος ή όχι εκδιωγμός όσων δεν συμμορφώνονται με αυτές τις αλλοιώσεις στη λατρεία, από το περιβάλλον της «γνωστής» παρέας των Ιερομονάχων της Ι. Μ. Προφήτου Ηλιού (π. Εφραίμ Τουμπέκη, π. Βαρνάβα Λαμπρόπουλο, π. Αβελ Κωνσταντινίδη, π. Σάββα Δημητρέα αλλά και π. Νίκων Κουτσίδη) με αρχηγό και μπροστάρη τον γνωστό για την ψηλαφητή του θεολογική ανεπάρκεια, τη σωρεία παρερμηνειών θεολογικών ή μη κειμένων αλλά και την εκδικητικότητά του απέναντι σε Ιερείς, π. Θεοδόσιο Μαρτζούχο με αναπληρωτή του μέσα στην Ι. Μονή τον ιδιαίτερα γνωστό π. Αγαθάγγελο Καμβύση μετά τα δημοσιέυματα στη σελίδα < href="http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/12/22.html">http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/12/22.html

Εφόσον η «παρέα» είδε πως δεν μπορεί να τα βάλει με τους αντιφρονούντες Ιερείς αλλά και Αρχιμανδρίτες που τηρούν την παράδοση και έχουν τον κόσμο με το μέρος τους, πρότεινε ανοιχτά σε κάποιους από τη Μονή Προφήτου Ηλιού να φύγουν.

Για το λόγο αυτό άνοιξαν μια άλλη μονή που υπάρχει στο δάσος του Λεκατσά Πρεβέζης με σκοπό να εκδιώξουν εκεί όσους δημιουργούν πρόβλημα στα σχέδια τους, δηλ. στο νέο ρεύμα προτεσταντικης ιδεολογίας που με οργανωσιακό τρόπο προσπαθούν να επιβάλλουν. Να είναι σίγουροι όμως πως δεν θα τους κάνουν όλοι το χατίρι. Κάποιοι θα μείνουν ως μάρτυρες των όσων συνεχίζουν να κάνουν ενάντια στη λατρεία της Εκκλησίας, τους Ιερείς και το λαό. Από πολλούς το κλίμα μέσα στη Μονή, χαρακτηρίζεται ως ένα καζάνι έτοιμο να σκάσει. Μυστικοπάθεια, αλαζονεία, αυταρχισμός, υποκρισία, γέλια με προσπάθεια ... ακόμη και τσακωμοί για τα χρήματα των κατηχητικών!

Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να φύγουν και ήδη έχουν επαφές με άλλες Μητροπόλεις. Αρκετοί Μητροπολίτες απορούν σε τι σημείο έχει φτάσει η Μητρόπολη Νικοπόλεως με όλα αυτά που συμβαίνουν από την γνωστή παρέα της Πρέβεζας και είναι πρόθυμοι να δεχτούν όποιον έχει σκοπό να φύγει. Παρακαλούμε να γίνει γνωστό σε όσους ενδιαφέρονται.

Για όσους εκ της παρέας συνεχίζουν να κάνουν πως δεν τρέχει τίποτα να τους ειπούμε πως...είναι όλα γνωστά και με ονόματα πλέον. Πώς είπατε;! Στο πλευρό τους είναι και αρκετοί λαϊκοί οι οποίοι με κάθε τρόπο προσπαθούν να βοηθήσουν ο καθένας από τη θέση του. Η «παρέα» όμως για να περιορίσει τις επαφές Ιερομονάχων με τον έξω, εκτός Μητροπόλεως κόσμο, εκτός από τον φόβο που έχει σπείρει, επέβαλε - άκουσον! άκουσον! - την καταγραφή των χιλιομέτρων σε καρτελάκι στον καθένα που χρησιμοποιεί τα αυτοκίνητα της μονής!!! Χιλιόμετρα που έκανε ο καθένας, τόπο προορισμού, ώρα αφιξεως κτλ. έτσι ώστε να έχουν πλήρη έλεγχο αλλά και να επιβάλλουν ποινές! Απίστευτα άρρωστα πράγματα.

Να κάνουμε γνωστό σε όσους δεν γνωρίζουν πως ήδη ένας Ιερομόναχος και 2 μοναχές από την Ι. Μ. Αγ. Δημητρίου Ζαλόγγου, κατάφεραν να φύγουν σε γειτονική Μητρόπολη.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά σοκ προκάλεσε το σχέδιο του υπό ανέγερση Ιερού Ναού του Αγ. Νεκταρίου (περιοχή Υδατόπυργος Πρέβεζας), το οποίο θυμίζει περισσότερο κτήριο δημόσιας υπηρεσίας(!!!) παρά Εκκλησία και προκαλεί τα σχόλια των κατοίκων της Πρέβεζας εδώ και αρκετό καιρό. Το μίσος τους κατά της παράδοσης της Εκκλησίας και των αγίων πατέρων, δεν έχει πλέον όρια. Απολαύστε την μελλοντική Εκκλησία με το καλαίσθητο σχέδιο και το ιδιαίτερου κάλλους καμπαναριό!

Χριστός Ανέστη! Επανερχόμαστε σιγά - σιγά μετά το Πάσχα με αρκετές καταγγελίες.

ΠΗΓΗ:

Το μήνυμα ελήφθη ηλεκτρονικά από την Πρέβεζα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ:

Δεν γνωρίζω αν είναι ακριβείς οι πληροφορίες που παρέχει το ηλεκτρονικό μήνυμα γι’ αυτό αν υπάρξει κείμενο που αναιρεί και διαψεύδει τις καταγγελίες θα δημοσιευθεί επίσης.

Ὁ Ἐλευθερωτής μας

Μελέτιος Καλαμαρᾶς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης)

 

 

Ὁ μεγάλος Βασιλιᾶς μας στήν Κωνσταντινούπολη, ὁ μέγας Θεοδόσιος (379--395 μ.Χ.), ἔδωκε κάποτε «γενική ἀμνηστία»!

Ὅλες οἱ φυλακές ἄνοιξαν. Καί ὅλοι οἱ ὑπόδικοι καί κατάδικοι βγῆκαν. Ἐλεύθεροι. Καί ἐπῆραν τόν δρόμο τοῦ γυρισμοῦ στά σπίτια τους. Καί ὅλος ὁ κόσμος μιλοῦσε τότε γιά τήν φιλάνθρωπη αὐτή ἐνέργεια τοῦ μεγάλου ἐκείνου καί εὔσπλαγχνου βασιλιᾶ μας. (Θυμίζομε ὅτι ὁ Θεοδόσιος ἁγίασε. Ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 11 Ἰανουαρίου).

Κάποιοι μάλιστα ἐπῆγαν καί στόν ἴδιον. Καί τόν εὐχαριστοῦσαν μέ ὅλη τους τήν καρδιά. Καί τοῦ ἐξέφραζαν τόν θαυμασμό τους, καί τήν εὐγνωμοσύνη τους, γιά τήν «γενική ἀμνηστία». Γιά μιά ἀμνηστία, πού δέν ἐξαιροῦσε κανέναν!

Ἀπάντησε ὁ αὐτοκράτορας:

- Μακάρι νά τό μποροῦσα, θά τό ἤθελα πολύ, ἄν μοῦ ἔδινε ὁ Κύριος τέτοια χάρη, νά διάταζα καί νά ἄνοιγαν οἱ πῦλες τοῦ ἅδη. Καί νά ἔβγαιναν ὅλοι οἱ νεκροί καί κολασμένοι. Καί νά ξανάπαιρναν θέση καί ζωή κοντά στόν Θεό!... Τί εἶναι αὐτό πού ἐκαμα ἐγώ μπροστά σ’ ἐκεῖνο πού θά κάμει γιά μᾶς ὁ Χριστός: «λέγων τοῖς ἐν δεσμοῖς: ἐξέλθετε»(Ἡσ. 49,9);

Ὤ πόσο διαφέρει ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν δύναμη τοῦ ὅποιου αὐτοκράτορα καί πλανητάρχη!

Ἕνας ἐπίγειος ἄρχοντας μπορεῖ νά ἀνοίξει μιά φυλακή. Ὁ Χριστός, ὁ ἐλευθερωτής μας θά ἀνοίξει τούς τάφους!... Καί οἱ νεκροί θά ἀναστηθοῦν καί θά βγοῦν πάλι, ζωντανοί! Μέ αἰώνια τώρα ζωή!

Ἕνας ἐπίγειος ἄρχοντας, μπορεῖ νά ἀπαλλάξει ἕναν ἄνθρωπο-ἔνοχο, ἀπό μιά νόμιμη τιμωρία, πού τοῦ ἔχει ἐπιβληθῆ. Ὁ Χριστός, ὁ ἐλευθερωτής τῶν ψυχῶν μας, θά ἀνοίξει τίς πῦλες τῆς κόλασης· καί θά χαρίσει στούς δεσμίους της ἐλευθερία καί αἰώνια ζωή

Προσευχὴ καὶ Ἀναπνοή

Νικηφόρος Κομπότης (Ἀρχιμανδρίτης)

«Ἡ προσευχή μου, εἶναι ἡ ἀναπνοή μου».

Μή βιάζεστε. Δέν εἶναι λόγια μοναχοῦ. Εἶναι λόγια οἰκο­γενει­άρχη, πατέρα πέντε παιδιῶν.

Ἄς τόν ἀκούσομε:

* * *
 

Οἱ ὑποχρεώσεις μου εἶναι πολλές. Χρόνος δέν μοῦ μένει. Φροντίζω ὅμως, νά «παρακολουθεῖ» ἡ προσευχή μου, τά ποικίλα γεγονότα τῆς καθημερινότητας. Ἔτσι ποτέ δέν εἶναι στερεότυπη, ρουτίνα. Ἄλλοτε ἀναβλύζει σάν ὁρμητικός χείμαρρος καί ἄλλοτε σάν ἥσυχο ρυάκι. Γιά νά «δουλέψει» ἡ προσευχή, εἶναι ἀπαραίτητο νά σιωπήσει κάποιος «κινηματο­γράφος», πού βρίσκεται μέσα μας. Οἱ δελεαστικές εἰκόνες του καί οἱ ἦχοι του μᾶς πνίγουν. Δέν μᾶς ἀφήνουν νά εἴμαστε διαθέσιμοι στό Θεό καί στόν ἀδελφό μας.

 ***

 

Οἱ προσευχές τῆς Ἐκκλησίας πού βασίζονται στήν Ἁγ. Γραφή μέ συναρπάζουν. Τί ὑπέροχο νά ξεκινᾶς τήν ἡμέρα σου μέ τούς Ψαλμούς! «Κύριε, ἐσύ εἶσαι ὁ Θεός μου. Σέ ἀναζητῶ ἀπό τά χαράματα. Γιά σένα διψᾶ ἡ ψυχή μου, στήν «ἔρημη καί ἄνυδρη» αὐτή γῆ πού ζῶ» (Ψαλμ. 62,1). «Κύριε, ἐσύ θά ἀνοίξεις τά χείλη μου, γιά νά σέ ὑμνήσω» (Ψαλμ. 50,17). Μοῦ ἀρέσει νά προσεύχομαι μέ τούς Ψαλμούς. Μέ αὐτούς «πληροφορῶ» τόν Πατέρα μου: γιά τόν πόνο μου· γιά τά... παράπονά μου· γιά τίς ἀμφιβολίες μου. Τόν ἱκετεύω νά τρέξει νά μέ βοηθήσει. Τόν δοξολογῶ. Στούς Ψαλμούς βρίσκεις ὅτι συνιστᾶ τή ζωή μας.

 ***

 

Θέλεις καί καμμιά ἄλλη προσευχή; Πᾶρε, ἀπό τό Εὐαγγέλιο, τήν προσευχή τοῦ Τελώνη: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Λέγε τήν κάθε λέξη μέ πολλή προσοχή. Καί θά δεῖς, πῶς «γεμίζει» ἡ καρδιά σου μέ τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Θέλεις νά προσαρμόσεις τήν προσευχή σου στά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζεις; Μή διστάζεις. Λέγε τήν ἱκεσία τοῦ τυφλοῦ τῆς Ἱεριχοῦς: «Ἰησοῦ, σπλαγχνίσου με» (Λουκ. 18,38)· ἤ «Κύριε, θέλω νά βρῶ τό φῶς μου» (Λουκ. 18,41). Μπορεῖς ἀκόμα νά προφέρεις μέ πόθο τό σωτήριο Ὄνομα: Κύριε! Ἰησοῦ! Ἄλλες πάλι φορές δέν χρειάζεται νά λέμε τίποτε! Γιατί τότε βλέπομε μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς τόν Κύριο δίπλα μας. Καί Τόν ἀκοῦμε νοερά. Προσευχή δέν εἶναι καί αὐτό;

Ἡ προσευχή μᾶς ἁγιάζει. Ἀδειάζει σιγά-σιγά τήν καρδιά μας, ἀπό ὅλη ἐκείνη τήν ἁμαρτωλή «σαβούρα», πού εἶναι ἐκεῖ μέσα στοιβαγμένη. Ἀνοίγει τά σφαλισμένα ἀπό τήν ἀδιαφορία μας παράθυρα τῆς καρδιᾶς μας· καί τήν γεμίζει μέ Φῶς Χριστοῦ.
 

***
 

Μιά ἀκόμα προσευχή, ἡ «κατ’ ἐξοχήν» προσευχή, εἶναι ἡ θεία Λειτουργία. Σ’ αὐτήν, οἱ καρποί τοῦ κόπου μας, τό ψωμί καί τό κρασί, μεταβάλλονται σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Καί μᾶς ἁγιάζουν. Μᾶς δυναμώνουν τήν πίστη. Στή Λειτουργία συμμετέχομε στό Πάσχα. Περνᾶμε ἀπό τό θάνατο στήν ζωή· ἀπό τήν ἁμαρτία στήν δική μας Ἀνάσταση. Καί κάτι ἄλλο: Παρουσιάζομε στό Χριστό τήν ζωή μας. Τήν προσωπική καί τήν οἰκογενειακή. Τόν εὐχαριστοῦμε γιά ὅλα τά γεγονότα τῆς ἑβδομάδος. Ὁμολογοῦμε μαζί μέ τούς ἀδελφούς τό κοινό «Πιστεύω». Μπορεῖ ὁ χριστιανός νά ζεῖ τήν πίστη του «ἰδιωτικά», μακρυά ἀπό τήν Ἐκκλησία; Κυριακή σημαίνει: ραντεβοῦ μέ τόν Θεό, πού μᾶς ἀνοίγει τό μέλλον! Τί εἶναι γιά μένα ἡ Λειτουργία; Ἐπιθυμία καί χαρά!

***
 

Ὅταν κάνω κάτι, δίνω ὅλο τόν ἑαυτό μου. Ναί. Μέ τήν ἐργασία μου διαμορφώνω ἕνα περιβάλλον, μέσα στό ὁποῖο οἱ ἀδελφοί μου θά πρέπει νά ἔχονται πιό κοντά στόν Θεό. Καί αὐτό μέ κάνει νά τρέμω. Ὅμως δέν σταματάω. Δανείζω τά χέρια μου στόν Χριστό. Γιατί ξέρω, ὅτι Αὐτός κάνει τό ἔργο Του στόν κόσμο μας, μέ τά δικά μας χέρια.

Τί εἶναι ἡ ταπείνωση;

Schmemann Alexander (Protopresbyter (1921-1983))

Ἡ ἀπάντηση σ’ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση μπορεῖ νὰ φανεῖ παράδοξη γιατί εἶναι ριζωμένη σὲ μία περίεργη διαβεβαίωση: Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι ταπεινός! Γιὰ κεῖνον ποὺ γνωρίζει τὸν Θεό, ποὺ Τὸν ἀτενίζει μέσα στὴ δημιουργία Του καὶ στὶς σωτήριες ἐνέργειές Του, εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ ταπείνωση εἶναι πραγματικὰ μία θεία ποιότητα, εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο καὶ ἡ λάμψη τῆς δόξας ἀπὸ τὴν ὁποία, ὅπως ψέλνουμε στὴ Θεία Λειτουργία, εἶναι «πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ». Μέσα στὴν ἀνθρώπινη διανοητικότητά μας ἔχουμε τὴν τάση νὰ μὴ μποροῦμε νὰ συμβιβάσουμε τὴ «δόξα» μὲ τὴν «ταπείνωση» - ἀφοῦ μάλιστα ἡ ταπείνωση θεωρεῖται ψεγάδι ἢ ἐλάττωμα. Ἀκριβῶς ὅμως ἡ ἄγνοιά μας καὶ ἡ ἀδεξιότητά μας εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μᾶς κάνουν ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς κάνουν νὰ νιώθουμε ταπεινοί.

Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο νὰ μεταφέρεις στὸ σύγχρονο ἄνθρωπο ποὺ τρέφεται μὲ τὴ δημοσιότητα, τὴν αὐτοπροβολὴ καὶ τὴν ἀτέλειωτη αὐτοεξύμνηση, τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖνο ποὺ εἶναι αὐθεντικὰ τέλειο, ὄμορφο καὶ καλὸ εἶναι τὴν ἴδια στιγμὴ γνήσια ταπεινό. Ἀκριβῶς γιατί ἡ τελειότητα δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ «δημοσιότητα», τὴν ἐξωτερικὴ δόξα ἢ ἀπὸ τὴν κάθε εἴδους ἐπίδειξη.

Ὁ Θεὸς εἶναι ταπεινὸς γιατί εἶναι τέλειος. Ἡ ταπείνωσή Του εἶναι ἡ δόξα Του καὶ ἡ πηγὴ κάθε ἀληθινῆς ὀμορφιᾶς, τελειότητας καὶ καλοσύνης. Αὐτὸ συνέβηκε μὲ τὴν Παναγία, τὴ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἡ ταπείνωση τὴν ἔκανε χαρὰ ὅλης τῆς οἰκουμένης καὶ τρανὴ ἀποκάλυψη τῆς ὡραιότητας πάνω στὴ γῆ· αὐτὸ ἔγινε καὶ μὲ ὅλους τους ἁγίους· τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη στὶς σπάνιες στιγμὲς τῆς ἐπαφῆς της μὲ τὸ Θεό.

Πῶς κανεὶς γίνεται ταπεινός; Ἡ ἀπάντηση γιὰ ἕνα χριστιανὸ εἶναι ἁπλή: μὲ τὴν ἐνατένιση τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ σαρκωμένη Θεία ταπείνωση, ὁ Ἕνας, μέσα στὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀποκάλυψε, μιὰ γιὰ πάντα, τὴ δόξα Του σὰν ταπείνωση καὶ τὴν ταπείνωσή Του σὰν δόξα. «Νῦν» εἶπε ὁ Χριστὸς τὴ νύχτα τῆς ἄκρας ταπείνωσής Του, «ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ».

Ἡ ταπείνωση μαθαίνεται ἀτενίζοντας τὸ Χριστὸ ὁ ὁποῖος εἶπε: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμὶ καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11: 29). Τελικὰ γινόμαστε ταπεινοὶ μὲ τὸ νὰ μετρᾶμε τὸ καθετὶ μὲ μέτρο τὸ Χριστὸ καὶ νὰ ἀναφερόμαστε γιὰ ὅλα σ’ Αὐτόν. Χωρὶς τὸν Χριστὸ ἡ ἀληθινὴ ταπείνωση εἶναι ἀδύνατη, ἐνῶ στὴν περίπτωση τοῦ Φαρισαίου, ἀκόμα καὶ ἡ θρησκεία, γίνεται ὑπερηφάνεια γιὰ τὰ ἐπιτεύγματά του• ἔχουμε δηλαδὴ ἕνα εἶδος φαρισαϊκῆς αὐτο-δοξολογίας.

Μιὰ προσευχὴ γιὰ ταπείνωση εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀληθινῆς μετάνοιας. Γιατί μετάνοια, πάνω ἀπὸ καθετὶ ἄλλο, εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴ γνήσια τάξη τῶν πραγμάτων, ἡ «ἀναμόρφωση τοῦ ἀρχαίου κάλλους». Ἡ μετάνοια ἑπομένως εἶναι θεμελιωμένη στὴν ταπείνωση καὶ ἡ ταπείνωση – ἡ Θεία καὶ θαυμαστὴ ταπείνωση – εἶναι καρπός της καὶ τέρμα της

Ποιος είναι ο σκοπός και η σπουδαιότης του κηρύγματος στην εκκλησία;(Γέρων Κλεόπας Ηλίε -Ρουμάνος ασκητής)

Ποιος είναι ο σκοπός και η σπουδαιότης του κηρύγματος
στην εκκλησία;

— Κάθε Ιερεύς οφείλει να διδάσκη ευκαίρως ακαίρως τους πιστούς του, διότι «η πίστις εξ ακοής, η δε ακοή διά ρήματος Θεού» (Ρωμ.10,17).
Έτσι λοιπόν, ο λαός με την στέρησι της γνώσεως του λόγου του Θεού χάνεται, ενώ ο Ιερεύς θα δώση φοβερό λόγο στο μελλοντικό Δικαστήριο. Άκουσε τι λέγει ο Θεός με το στόμα του προφήτου: «Ωμοιώθη ο λαός μου ως ουκ έχων γνώσιν ότι συ επίγνωσιν απώσω, καγώ απώσομαί σε του μη ιερατεύειν μοι, και επελάθου νόμον Θεού σου καγώ επιλήσομαι τέκνων σου». (Ωσηέ 4,6).
Οι κατηχήσεις και τα κηρύγματα πρέπει γενικά να γίνωνται με βάσι την Αγία Γραφή και την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων. Να είναι καλά μελετημένα, αξιοπρόσεκτα και να αποτελούν βιώματα του Ιερέως, για να μπορούν να πείθουν τους πιστούς. Το κήρυγμα να είναι ακόμη θερμό, παρηγορητικό, κατανοητό από όλους, διανθισμένο με κατάλληλες και ευκολομνημόνευτες ιστορίες της πρακτικής ζωής. Ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή έχουν μεγάλη σπουδαιότητα τα αντιαιρετικά κηρύγματα, δεδομένου ότι αυξήθηκαν πολύ οι αιρέσεις, για να γνωρίζη ο λαός την ορθόδοξο αληθινή πίστι και να μπορή να προφυλάσσεται από τις παγίδες των αιρέσεων.

Γέροντος Κλεόπα Ηλίε
Πνευματικοί Διάλογοι
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη

Το θαύμα, ένα παράθυρο στον κόσμο

Συχνά ακούμε να διαβάζεται στη θ. λειτουργία μια ευαγγελική περικοπή με τη διήγηση ενός θαύματος. Ακόμη συχνότερα πληροφορούμεθα από διαφόρους γνωστούς μας κάποιο θαύμα που έγινε από έναν άγιο σε κάποιο από τα μεγάλα προσκυνήματα που υπάρχουν στον τόπο μας. Τα ονόματα ορισμένων αγίων φέρνουν μάλιστα αυτόματα το θαύμα στη μνήμη μας. Βέβαια αρκεί να ακουστεί η λέξη θαύμα, για να χωρίσει η παρέα μας αμέσως στα δύο: από τη μια οι υποστηρικτές του και από την άλλη οι αμφισβητίες, οι αρνητές του. Η άρνηση του θαύματος επιστρατεύει μια σειρά από λογικά και επιστημονικά
-σωστότερα έπιστημονικοφανή- επιχειρήματα για να το αποκλείσει, ακόμη και ως ενδεχόμενο. Και η υπεράσπισή του γίνεται πάλι με τον ίδιο επιστημονικοφανή και λογικό τρόπο. Φυσικά παρόμοιες συζητήσεις δεν οδηγούν συνήθως πουθενά, γιατί καμιά πλευρά δεν είναι πρόθυμη για υποχώρηση, έστω και στο παραμικρό. Οι συνομιλητές αποχωρούν με ενισχυμένη την πεποίθησή τους, που την είχαν ευθύς εξ αρχής, ότι έχουν απόλυτα δίκιο.
Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι παρόμοιες συζητήσεις στηρίζονται σε μιαν άγνοια της χριστιανικής έννοιας του θαύματος. Κι αυτό γιατί συνήθως περιστρέφονται γύρω από την υπέρβαση ή όχι των νόμων της φύσεως και της λογικής, αδιαφορώντας για το νόημα και τη λειτουργικότητα του θαύματος μέσα στην εκκλησιαστική συνείδηση και ζωή. Είναι σαν να εξετάζει κανείς ένα ζωγραφικό πίνακα ή ένα ποίημα με βάση ορισμένες λογικές ή φυσικές αρχές. Δεν ξέρομε πόσα ποιήματα θα μπορούσαν να αντέξουν ένα τέτοιον έλεγχο. Μα και δεν έχει νόημα μια τέτοια εξέταση, γιατί βλέπει το ποίημα με κριτήρια ξένα προς την ίδια τη φύση του.

Και πέρα από αυτό στερεί τον άνθρωπο από τη δυνατότητα να συλλάβει σωστά το νόημά του και να το εντάξει οργανικά στη ζωή του, όπως πήγασε από τον ποιητή. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις λογικές αναλύσεις του θαύματος, είτε από πολέμιους είτε από υπερασπιστές προέρχονται. Είναι σαν να θέλαμε να μετρήσομε με το ζύγι την αγάπη μας ή σαν να αναζητούσαμε να μετρήσομε με κάποια μονάδα τον ηρωισμό ή το μίσος μας…
Όλα αυτά δεν σημαίνουν βέβαια ότι θα αρνηθούμε κάθε συζήτηση γύρω από το θαύμα. Απεναντίας προϋποθέτουν πως θα μελετήσομε με σοβαρότητα και αντικειμενικότητα το όλο θέμα. Μονάχα πως δεν είναι δυνατό να γίνει αυτό παρά με την προσφυγή μας στις πηγές, στις ευαγγελικές διηγήσεις για τα θαύματα του Χριστού. Για παράδειγμα μπορούμε να πάρομε τρία θαύματα που διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς, το ένα μετά από το άλλο, στο 8ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Είναι περικοπές γνωστές, γιατί διαβάζονται και στην θ. λειτουργία.
Προτάσσεται στη σειρά το θαύμα της καταπαύσεως της τρικυμίας στη λίμνη Γεννησαρέτ της Γαλιλαίος. Όταν ο καιρός αγρίεψε και οι απόστολοι κινδύνεψαν να πνίγουν, κατέφυγαν στον κοιμισμένο Χριστό, τον ξύπνησαν και του επεσήμαναν τον κίνδυνο. Εκείνος επιτίμησε τον άνεμο και αμέσως έγινε γαλήνη. Φοβήθηκαν και θαύμασαν τότε οι μαθητές, διηγείται ο ευαγγελιστής, και είπαν: «ποιός είναι αυτός που διατάζει τους άνεμους και τα νερά και τον υπακούουν;» Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι και ο βαθύτερος σκοπός του θαύματος. Μ’ άλλα λόγια, το θαύμα γίνεται για να αποκτήσει ο αναγνώστης σωστή γνώση για το πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός είναι ο Κύριος του κόσμου, που τον υπακούουν και αυτά ακόμη τα στοιχεία της φύσεως. Αυτή η κυριαρχία του πάνω στον κόσμο, που εκφράζεται με τον τίτλο «κοσμοκράτωρ» ή «παντοκράτωρ», καθώς και με τη γνωστή παράσταση του τρούλου των βυζαντινών μας ναών, είναι το νόημα του θαύματος. Μας δείχνει το θαύμα με ένα ολοφάνερο και καταληπτό από όλους τρόπο, πως ο Χριστός δεν είναι ένας κοινός άνθρωπος ή έστω ένας θαυματοποιός, αλλά ο κυρίαρχος, ο απόλυτος Κύριος του κόσμου, που έγινε άνθρωπος για να αναδημιουργήσει τον κόσμο.
Το θαύμα που ακολουθεί είναι η θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών. Εδώ ο Χριστός εκδιώκει από τον κακόμοιρο άνθρωπο μια λεγεώνα δαιμόνων. Όλες οι λεπτομέρειες της διηγήσεως τονίζουν την υποταγή των δαιμονικών δυνάμεων στο πρόσταγμα του Χριστού. Μας δίνουν ανάγλυφα τις συγκλονιστικές στιγμές της μεγάλης μάχης του Χριστού εναντίον των δαιμονικών δυνάμεων που καταπιέζουν και εξουσιάζουν τον άνθρωπο. Ούτε η μακροχρόνια κυριαρχία τους ούτε το πλήθος τους είναι ικανά να αντισταθούν στο ελευθεροποιό πρόσταγμα του ενσαρκωθέντος Υιού του Θεού. Μπορεί να αντιστέκονται πεισματικά, μπορεί να παρασύρουν τους αφελείς σε ανόητη και ανώφελη προσκόλληση σε υλικά πλεονεκτήματα, αλλά τελικά φεύγουν από τον κόσμο με τη δύναμη του Χριστού. Το θαύμα εδώ είναι πράξη απελευθερώσεως του ανθρώπου από τις δυνάμεις του διαβόλου, που καταδυναστεύουν την ύπαρξή του, που κυριαρχούν στο ασυνείδητό του, που μεταβάλλουν τον άνθρωπο σε αλλοτριωμένο και εξωνημένο άτομο. Το σατανικό φεύγει από τον κόσμο με τη δύναμη του Χριστού, όταν η ψυχή του ανθρώπου ανοίξει για τον νέο κόσμο, για τη θεανθρώπινη κοινωνία που εγκαινίασε ο Λόγος.
Το τρίτο θαύμα είναι διπλό: πρόκειται για την ανάσταση της κόρης του αρχισυναγώγου Ιαείρου και τη θεραπεία της αιμορροούσας γυναίκας που μεσολαβεί. Πολλοί είναι έτοιμοι να δουν απλά μια θεραπεία και μια νεκρανάσταση. Έτσι όμως χάνεται το βαθύτερο νόημα των γεγονότων, ο αποκαλυπτικός τους χαρακτήρας. Γιατί ο ευαγγελιστής δεν καταγράφει τα έργα και τις ημέρες του Χριστού για να ικανοποιήσει την ιστορική περιέργεια του αναγνώστη. Εκθέτει μερικά μόνο περιστατικά που αποκαλύπτουν το σωτηριολογικό νόημα της ζωής και του έργου του Χριστού πάνω στη γη μας. Βασικά όλα έχουν σκοπό να μας πουν ποιός είναι ο Χριστός και τί σημαίνει το έργο και η ζωή του για μας. Έτσι και τα δυο αυτά θαύματα αποκαλύπτουν την αλλαγή που σημαίνει η Ενσάρκωση του Λόγου για τον άνθρωπο. Ο Χριστός είναι ο κυρίαρχος της ζωής, που εξαφανίζει με την έλευσή του την ασθένεια και το θάνατο από την ανθρώπινη ζωή. Αυτή του τη σημαντική για όλους μας νίκη πάνω στην ασθένεια, τη φθορά και το θάνατο καθιστούν ολοφάνερη τα δύο θαύματα αυτής της συνάφειας, όπως και άλλα παρεμφερή. Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο δεν περιορίζεται σε ένα νέο κώδικα ηθικών επιταγών, βιωμένο από τον Ιησού. Είναι κάτι πολύ σπουδαιότερο, η αλλαγή στα θεμέλια της υπάρξεως του ανθρώπου, η αλλαγή των συνθηκών της ζωής του, η διασφάλιση της αιωνιότητας. Αυτό μάς λέγει, όχι θεωρητικά με τη γλώσσα του φιλοσόφου, αλλά πρακτικά και χειροπιαστά το θαύμα.
Τα τρία παραδείγματα από το 8ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν ευαγγελίου μας έδειξαν πόσο θεολογικό βάθος έχουν τα θαύματα. Όπως και οι παραβολές, έτσι και τα θαύματα του Χριστού δεν είναι αυτό που φαίνονται με την πρώτη ανάγνωση, δηλαδή απλές ιστορίες. Είναι πολύ περισσότερο; αποκάλυψη της ανθρώπινης πορείας μέσα στον κόσμο. Αποκάλυψη του παρόντος και ενατένιση του μέλλοντος. Ξεκινούν από μια σωστή τοποθέτηση της τωρινής θέσης του ανθρώπου μέσα στον κόσμο και καταλήγουν στην αποκάλυψη του μελλοντικού, αυτού που ήρθε να εγκαινιάσει ο Χριστός. Δείχνουν ξεκάθαρα την πολλαπλή υποδούλωση του κόσμου και του ανθρώπου στη φθορά, το θάνατο και τις σατανικές δυνάμεις, σε ό,τι με μια λέξη αποκαλούμε αμαρτία. Χωρίς κανένα ρομαντισμό και πέρα από κάθε ψευδαίσθηση αποκαλύπτουν ρεαλιστικά τα θαύματα πόσο ανελεύθερος είναι ο άνθρωπος, όσο τον καταπιέζουν, μέσα και έξω του, δυνάμεις όπως η ασθένεια και η καθημερινή φθορά που απολήγει στο θάνατο. Φανερώνουν πόσο ισχυρές είναι οι σατανικές δυνάμεις, που διασπούν όχι μόνο το ανθρώπινο Εγώ, αλλά κατακερματίζουν και την κοινωνία μας. Μόνον αφελείς μπορούν να αμφισβητήσουν αυτή την υποδούλωση και μόνο κοντόφθαλμη προοπτική μπορεί να την περιορίσει σε οικονομικές ή πολιτικές αποκλειστικά σφαίρες. Η αλήθεια είναι αυτή που μάς αποκαλύπτεται μέσα από τα θαύματα: οι σατανικές δυνάμεις κυριαρχούν σε ευρύ φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στον κόσμο. Και κοντά σ’ αυτή την υποδούλωση έρχεται και το λεγόμενο φυσικό κακό, η συνεχής πάλη με τις δυνάμεις του αλληλέγγυου με τον επαναστατημένο άνθρωπο του κόσμου. Η ζωή μας δεν είναι καθόλου εύκολη πάνω στη γη και μέσα στην κοινωνία μας, θυμίζουν τα θαύματα, από τότε που ακολουθήσαμε την αποστασία από το Θεό, γιατί είναι ένα πλέγμα υποταγής σε ποικίλες δυνάμεις…
Το Ευαγγέλιο όμως είναι πραγματικά χαρμόσυνο μήνυμα, γιατί δεν σταματά στη διαπίστωση της υποδουλώσεως του ανθρώπου, αλλά αναγγέλλει συνάμα και την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα ποικίλα δεσμά με την Ενσάρκωση, το Σταυρό, την Ανάσταση και το όλο έργο του Χριστού. Έτσι και τα θαύματα δεν σταματούν στην κατάδειξη της δουλείας μας στη φθορά, το θάνατο και την αμαρτία, αλλά διακηρύσσουν συγχρόνως και την απαλλαγή μας από τα ποικίλα δεσμά. Με πλαστικό και αναμφισβήτητο τρόπο μιλούν τα θαύματα, όπως είδαμε στα παραδείγματα από τον Λουκά, για την κυριαρχία του Χριστού πάνω στη φύση, για τη νίκη του εναντίον των δαιμονικών δυνάμεων, για την έναρξη του καινούριου κόσμου, του απαλλαγμένου από την ασθένεια και το θάνατο. Όλα αυτά είναι τα γνωρίσματα του νέου κόσμου, που εγκαινίασε ο Χριστός. Σαν μέσα από ένα παράθυρο, μας επιτρέπουν τα θαύματα να ρίξομε μια ματιά στον καινούριο κόσμο. Μέσα από το παράθυρο που λέγεται θαύμα βλέπομε ένα κόσμο πλήρη από ζωή χωρίς ασθένεια και θάνατο, χωρίς την τυραννική παρουσία των δαιμονικών δυνάμεων που διασπούν την ανθρώπινη προσωπικότητα και την κοινωνία μας.
Ένα παράθυρο στο νέο κόσμο είναι λοιπόν τα θαύματα. Παράθυρο όμως που αφήνει να δουν μόνον όσοι έχουν τα μάτια του νέου ανθρώπου, του Χριστού. Γιατί το θαύμα συνδέεται άμεσα με τη σωστή πίστη στο Χριστό. Με την ακολουθία των βημάτων του πάνω στη γη. Με το άνοιγμα της καρδίας στο κάλεσμά του και προπαντός με τη στροφή της βούλησης στο δρόμο του. Χρειάζεται καθαρότητα των πνευματικών οφθαλμών του ανθρώπου και προθυμία για απαλλαγή από τα δεσμά του παρόντος, για να μπορέσει να δει ο άνθρωπος τον κόσμο που αποκαλύπτει το θαύμα. Αλλιώς μένει στο εξωτερικό, στην απορία και στο ξάφνιασμα ή στην αντίρρηση της λογικής του δεσμώτη, που δε βλέπει πιό πέρα από τα όρια του κελιού του…
Το θαύμα δεν είναι αυτό που νομίζουν οι κάθε λογής λογοκράτες και κολλημένοι στην υλη. Το θαύμα είναι σημάδι, σημείο όπως το αποκαλεί ο ευαγγελιστής Ιωάννης, που δείχνει το δρόμο για τη μεταμόρφωση του κόσμου και του ανθρώπου σύμφωνα με το πρόσωπο του Χριστού. Είναι ένας δρόμος ελευθερίας και ελπίδας, ένας δρόμος αγώνα και χαράς. Όποιος αισθάνεται την πραγματικότητα της τωρινής δουλείας και λαχτάρα για μια νέα ζωή, παίρνει από το θαύμα τη σιγουριά για την τελική νίκη, το κουράγιο για τον καθημερινό κόπο, τη δύναμη για τη θυσία της αγάπης.

(+Βασίλης Π. Στογιάνος, «Η Εκκλησία στην ιστορία και στο παρόν», εκδ. Π.Πουρναρά-Θεσ/νίκη)

Πρέπει να πιστεύουμε στην τύχη; Υπάρχουν άτυχοι και τυχεροί;

 

ΑΤΥΧΟΙ ΚΑΙ ΤΥΧΕΡΟΙ
 Για τον Χριστιανισμό και την Ορθόδοξη Εκκλησία μας τύχη δεν υπάρχει. Πουθενά στην Άγ. Γραφή και ολόκληρη την Αγιοπατερική Γραμματεία δεν διδάσκεται η πιστή στην τύχη. Η λέξη τύχη δεν εκφράζει τίποτε άλλο παρά την άγνοιά μας στις αιτίες των φαινομένων ή των γεγονότων της ζωής. Δεν υπάρχει καμιά θεά ή καμιά τυφλή δύναμη που να λέγεται τύχη. Ό,τι φαίνεται σε μας τυχαίο και συμπτωματικό πηγάζει πάντοτε από μια βαθύτερη αιτία.
Όταν δε λέμε ότι ένα γεγονός οφείλεται στην τύχη, είναι ένας τρόπος του λέγειν και δεν εννοούμε τίποτε περισσότερο παρά ότι η αίτια μας ήταν άγνωστη και όχι ότι η τύχη είναι η αιτία των πραγμάτων. Γι’ αυτό και κάποιος είπε: «Τύχη είναι ίσως το ψευδώνυμο του Θεού, όταν δεν θέλει να υπογράψει…».
Αλλά τότε τί υπάρχει; Η πρόνοια του Παντοδύναμου, του Πάνσοφου και Πανάγαθου Θεού μας, που εκφράζεται ως άκτιστος ενέργεια δημιουργίας, συντηρήσεως και διακυβερνήσεως του ορατού και του αοράτου κόσμου. Με την Πρόνοια του Θεού κάθε κτίσμα βοηθείται να πραγματοποιήσει το σκοπό, για τον οποίο δημιουργήθηκε. Στην Παλ. Διαθήκη διαβάζουμε: «Η σι Πάτερ διακυβερνά πρόνοια, ότι έδωκας και εν θαλάσση όδόν και εν κύμασι τρίβον ασφαλή, δεικνύς ότι δύνασαι εκ παντός σώζειν»
(Σο­φία Σολομ. 14,3).
Πράγματι, ο Θεός προνοεί για όλα. Από τα αναρίθμητα δισεκατομμύρια των αστρικών νεφελωμάτων και των ήλιων, μέχρι το πιό αφανές μόριο της ύλης. Από τα μεγάλα κήτη που διασχίζουν τους ωκεανούς μέχρι το αδιόρατο σκουληκάκι του βυθού. Τόσο για την αιωνόβια και αγέρωχη βελανιδιά, όσο και για το ταπεινό λουλουδάκι της χαράδρας του βουνού. Τόσο για τον υπερήφανο αετό, όσο και για το μικροσκοπικό έντομο. Μα πιό πολύ απ’ όλα προνοεί και φροντίζει ο Θεός για τον βασιλέα της γης, τον άνθρωπο.
Θέλοντας να τονίσει αυτή την μεγάλη πραγματικότητα και ο Κύριος μας, μάς παραπέμπει στη φύση και λέει ωραιότατα: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν, ουδέ θερίζουσιν, ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και ο Πατήρ υμών ο ουρά­νιος τρέφει αυτά. Καταμάθετε τα κρίνα του αγρού πώς αυξάνει, ου κοπιά, ουδέ νήθει, λέγω δε υμίν ότι ουδέ Σολομών εν πάση τη δόξη αυτού περιεβάλετο ως εν τούτων. Ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;» (Ματθ. στ, 26-29).
Και πάλιν: «Υμών δε και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί». (Ματθ. 10,30). Και τούτο το καταπληκτικό: «Ουχί δύο στρουθία ασσαρίου πωλείται; και εν εξ αυτών ου πεσείται επί την γην άνευ του Πατρός υμών».
Τίποτε λοιπόν στον κόσμο και στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Όλα έχουν τον βαθύτερο λόγο και τον απώτερο σκοπό τους. Υπάρχει ένα θείο σχέδιο για τον κόσμο γενικά και για κάθε επί μέρους πλάσμα ειδικά. Στην περίπτωση του ανθρώπου βέβαια το σχέδιο Του ο Θεός το συνδυάζει κατά τρόπο πάνσοφο και μυστηριώδη με την ελευθερία της βουλήσεως, που ο ίδιος του έχει χαρίσει. Δεν υπάρχει ειμαρμένη, πεπρωμένο ή απόλυτος προορισμός. Ο άνθρωπος κάνοντας πολλές φορές κακή χρήση αυτής της ελευθερίας του, φαίνεται πως ματαιώνει τα σχέδια του Θεού, χωρίς τελικά να το κατορθώνει, αλλά όμως καταστρέφεται ο ίδιος.
Αφού λοιπόν δεν υπάρχει τύχη, φανερό είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχουν τυχεροί ή άτυχοι άνθρωποι, ευνοούμενοι ή μη κάποιας τυφλής μοίρας. Αυτές είναι δοξασίες και αντιλήψεις του σκοτεινού ειδωλολατρικού παρελθόντος και δεισιδαίμονες προλήψεις, που τις καλλιεργούν σκόπιμα διάφοροι «γόητες», μάντεις, μάγοι, αστρολόγοι, χαρτορίχτρες κ.λπ. για δική τους  ωφέλεια.
Από αυτά όλα ήλθε να μας ελευθερώσει ο Χριστός, χαρίζοντας το άπλετο φως της Αλήθειας Του.
«Γνωρίστε  την αλήθεια και η αλήθεια θα μας ελευθερώσει» (Ιωάν. Η’. 32).
Άλλωστε —αν θέλουμε να προχωρήσουμε σε περιπτωσιολογία— με ποιά κριτήρια συνήθως χαρακτηρίζουμε ένα άνθρωπο τυχερό ή άτυχο; Από τον πλούτο, την εργασία, τη σταδιοδρομία, το γάμο και την οικογένεια, την υγεία, τα λαχεία κ.λπ. Αλλά αυτά απλώς αποτελούν τη βιολογική του πλευρά και όχι την όλη ζωή του. Ωστόσο, βαθύτερη εξέταση και αυτών των περιπτώσεων μας βοηθά να δούμε ότι:
α) Αυτός που σε ένα μπορεί να θεωρηθεί τυχερός, σε άλλα μπορεί να θεωρηθεί άτυχος. Π.χ. έχει πλούτη, αλλά δεν έχει υγεία, έχει καλή δουλειά, αλλά όχι καλή οικογένεια κ.ο.κ. β) Αυτό που θεωρούμε καλή τύχη, μπορεί στην ουσία να είναι η πιό μεγάλη ατυχία και το αντίθετο. Π.χ. παντρεύεται μια κοπέλα και λέμε «τυχερή!». Αργότερα όμως αποδεικνύεται ότι αυτός ο γάμος ήταν άτυχος… Αποτυγχάνει ένας νέος στις εισαγωγικές και λέμε «άτυχος». Αυτό όμως μπορεί να γίνει αφορμή να στραφεί αλλού και να διαπρέψει. Μεγάλοι δημιουργοί όχι σπάνια υπήρξαν τα «θύματα» παρόμοιων ατυχιών. Γι’ αυτό κάποιος είπε: «Άτυχος είναι εκείνος που δεν μπορεί να υποφέρει την ατυχία». γ) Πολλές φορές τυχερό λέμε ένα, που με την «καπατσοσύνη» του, την πονηριά, τη ψευτιά και κλεψιά του, ή με τον αριβισμό του, κατορθώνει να προοδεύει και να επιπλέει πατώντας επί πτωμάτων. Ενώ λέμε άτυχο τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα, που για να μην πουλήσει τη συνείδησή του, χάνει ορισμένες τέτοιες «ευκαιρίες». Είναι όμως σωστοί αυτοί οι χαρακτηρισμοί; δ) Η πείρα μαρτυρεί ότι η τύχη του καθενός βρίσκεται στα χέρια του. Κανείς δεν γεννήθηκε με ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα. Η εργατικότητα και ο τίμιος κόπος κάνουν την καλή τύχη. Αντίθετα η οκνηρία και η αργία είναι μήτηρ… πάσης ατυχίας… ε) Η ζωή μας κυλά μέσα στο μυστήριο της αγαθής Πρόνοιας του Θεού, ο οποίος με ασύλληπτη ποικιλία τρόπων εργάζεται, είτε «κατ’ ευδοκία» είτε «κατά παραχώρηση» όπως διδάσκει η θρησκεία μας, μέσα από ευχάριστα ή δυσάρεστα γεγονότα, παιδαγωγικά και προοδευτικά να μας οδηγήσει στην αγκαλιά Του.
Τελικά ο ουσιαστικά τυχερός, είναι αυτός που κέρδισε τη ψυχή του και άτυχος αυτός που την έχασε. «Τί ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; (Μάρκ. Η’ 36).

(Αρχιμ. Αθηναγόρα Καραμαντζάνη, «Οι Πατέρες και τα προβλήματα της ζωής μας», εκδ. Ι.Μ.Αγίου Αθανασίου, Κολινδρού)

Άγιοι του Πόντου

Συνεδριάζει η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τι θα γίνει με τον επίσκοπο Αρτέμιο και την επίσκεψη του Πάπα;

Συνεδριάζει σήμερα 16/05/2011, η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και μεταξύ των πρωταρχικών θεμάτων, που κατά πάσα πιθανότητα θα εξετάσει είναι η δημιουργία νέων Μητροπόλεων στη Σερβία και στο εξωτερικό, καθώς και η εκλογή νέων επισκόπων. Αναμένεται ακόμα να συζητήσει το θέμα του επισκόπου Αρτέμιου (ο Πατριάρχης Ειρηναίος είχε μιλήσει για αφορισμό του) και την ίδρυση τόπων λατρείας στην κεντρική Σερβία, το Κόσοβο και Μετόχια υπό τον τίτλο « Μητρόπολη Ράσκας- Πρίζρεν στην εξορία. ".

Η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας θα πρέπει να δώσει απάντηση και στο ερώτημα αν θα κληθεί ο Πάπας να πάει στη Σερβία το 2013 για την επέτειο των 1700 χρόνων από το Διάταγμα των Μεδιολάνων

Το Σερβικό Εθνικό Συμβούλιο Βορείου Κοσσυφοπεδίου, ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο την αποκατάσταση του επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιου

Το Σερβικό Εθνικό Συμβούλιο Βορείου Κοσσυφοπεδίου, ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο την αποκατάσταση του επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιου

(FoNet)

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ - Οι εργασίες της τακτικής συνεδρίας για το μήνα Μάιο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (SPC) ξεκίνησαν σήμερα Δευτέρα 16/05/2011. Η ημερήσια διάταξη είναι ακόμα άγνωστος, αλλά σύμφωνα με παλαιότερες ανακοινώσεις, οι επίσκοποι θα εκλέξουν δύο νέα μέλη της Συνόδου, και θα δημιουργήσουν νέες Επισκοπές . (SPC Synod starts regular May session)

Η Σύνοδος θα συζητήσει το θέμα του επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιου ο οποίος παρά την καθαίρεση του εξακολουθεί να αρνείται να δεχθεί την απόφαση . Ο Πατριάρχης Ειρηναίος έχει πει ότι «αν ο πρώην επίσκοπος δεν μετανοιώσει, η Σύνοδος θα συζητήσει τον αφορισμό του, κατά τη σύνοδο του Μαΐου, καθώς και εκείνη των οπαδών του». Το Σερβικό Εθνικό Συμβούλιο Βορείου Κοσσυφοπεδίου, με παρέμβασή του ζήτησε πρόσφατα από την Ιερά Σύνοδο την αποκατάσταση του Αρτέμιου στη θέση του επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης. Προσφέρθηκε μάλιστα να μεσολαβήσει στις συνομιλίες με την Εκκλησία. Για την επίσκεψη του Πάπα ο Πατριάρχης Ειρηναίος είχε πεί ότι «η Σύνοδος θα μπορούσε επίσης να συζητήσει την πιθανή επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ στη Σερβία, στα πλαίσια του εορτασμού των 1700 ετών από το Διάταγμα των Μεδιολάνων.Η Ιερά Σύνοδος των Επισκόπων συνεδριάζει δύο φορές το χρόνο την άνοιξη και το φθινόπωρο.