Μην είσαι σκυθρωπός, υπάρχει χαρά, Χριστός εγεννήθη

Ζούμε στον κόσμο μας, στην αναζήτηση της αγάπης, αλλά μιας αγάπης κοντόφθαλμης, στραμμένης μονάχα προς ένα πρόσωπο κι όχι για όλο τον κόσμο, όχι μ’ ελπίδα για τον κόσμο
Κι όμως το τραγούδι το φωνάζει «Αγαπώ κι όλο τον κόσμο γιατί ζεις κι εσύ μαζί»
Κι εδώ είναι που έχουν αποτύχει όλοι, ακόμα κι η Εκκλησία που ξέρουμε, γιατί δεν μας έμαθαν ότι δεν αρκεί ν’ αγαπάς τον εαυτό σου, την ψυχούλα σου, τη σωτηρία σου ή ένα πρόσωπο ή ένα τραγούδι
Αλλά ότι αυτός που αγαπά νοιάζεται για όλους και για την κοινωνία, και για τους φτωχούς, για τους φίλους και τους εχθρούς, για το δίκιο και το άδικο, για τη ζωή
Αυτό μόνο Ένας μας το μαθαίνει
Αυτός που γεννιέται στη Βηθλεέμ και στις καρδιές όσων Τον ζητούν
Αυτός που είναι η Αλήθεια και η Ελευθερία και μας θέλει ανθρώπους που είναι ελεύθεροι κι αληθινοί
Ανθρώπους που ζώντας παγκοσμιοποιημένα αγαπούν όλο τον κόσμο και παλεύουν μέσα τους να μην κλειστούν στον εαυτό τους, την ψυχούλα τους, τη σχέση τους, αλλά να ανοίξουν το είναι τους
Ο θαλασσινός αέρας και η δροσιά της αυγής υπάρχουν είτε το θέλει κανείς είτε όχι
Αυτός που αγαπά υπάρχει είτε Τον πιστεύουμε είτε όχι
Κι ας μην χάσουμε τη δύναμη της καρδιάς μας στα ψέματα που ζούμε, στον μικρό, αυτιστικό κόσμο μας
Δεν είναι αδιέξοδα τα όνειρα, αρκεί να βγεις απ’ αυτά και να τ’ απλώσεις στον ήλιο
Ακόμα κι αν είναι χειμωνιάτικος
Έλα, μην είσαι σκυθρωπός, υπάρχει χαρά, Χριστός εγεννήθη!
Να είναι και δικά μας τα Χριστούγεννα!

24. Σάββατον πρὸ τῶν Χριστουγέννων. Εὐγενίας ὁσιο­μάρ­τυ­ρος (†262) καὶ Φιλίπ­που μάρ­τυρος τοῦ πατρὸς αὐτῆς, Βασίλλας καὶ ᾿Αχαϊκοῦ μαρ­­τύ­ρων.

Ἡ ἀκολουθία τῆς ἡμέρας ψάλλεται κατὰ τὴν ἐν τῷ Μη­ναί­ῳ τάξιν.

Εἰς τὸν ἑσπερινὸν μετὰ τὸ «Νῦν ἀπολύεις» συνά­πτεται ὁ κανὼν τοῦ ἀποδείπνου «῎Αρχων ἐξ ᾿Ιούδα» (μετὰ τῶν εἱρμῶν αὐτοῦ). Εἶτα τρισάγιον κ.λπ., τὸ ἀπολυτίκιον «᾿Α­πεγράφετο ποτέ» (ἅπαξ), ἡ συνήθης ἐκτενὴς (ὡς μὴ γε­νομένης εἰσόδου) καὶ ἡ συνήθης ἀπόλυσις.

Εἰς τὸν ὄρθρον. Εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος» τὸ ἀπολυτίκιον «᾿Α­πε­γράφετο ποτέ» δίς (μετὰ τοῦ Δόξα, Καὶ νῦν), ἡ δὲ λοιπὴ ἀκολουθία ἄνευ καταβασιῶν, ἀλλὰ μόνον οἱ εἱρμοὶ τῆς γ΄ καὶ τῆς ϛ΄ ᾠδῆς εἰς τὴν τάξιν αὐτῶν· εἰς τὸ «Αἰνοῦμεν, εὐλο­γοῦ­μεν» ὁ εἱρμὸς τῆς η΄ ᾠδῆς «Τὸν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός»· «Τὴν τι­μι­ω­τέραν», ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ᾠδῆς «᾿Ανάρχου γεννήτορος» καὶ τὸ «῎Αξιον ἐστίν»· ἐξαποστειλάρια καὶ αἶνοι, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ· «Σοὶ δόξα πρέπει» καὶ ἡ δοξολογία χῦμα· εἰς τὸν στίχον τῶν αἴνων ἅπαντα ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ· «᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖ­σθαι», τρισάγιον κ.λπ. καὶ καὶ τὸ ἀπολυτίκιον «᾿Απεγράφετο ποτέ».

Εἰς τὴν λειτουργίαν (τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου). ᾿Αντίφωνα τῶν καθημερινῶν· εἰσοδικὸν «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... Σῶσον ἡμᾶς... ὁ ἐν ἁγίοις»· μετὰ τὴν εἴσοδον ἀπολυτίκια «᾿Απεγρά­φετο ποτὲ» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «῾Η παρθένος σήμερον τὸν προαιώνιον Λόγον»· ᾿Απόστολος –μετὰ τοῦ προκειμένου τῆς ἡμέρας– Σαββάτου πρὸ τῶν Χριστουγέννων, Σαβ. κϛ΄ ἑβδ. ἐπιστ., «Προϊδοῦσα ἡ γραφή» (Γαλ. γ΄ 8-12)· Εὐαγγέλιον: ὁμοίως, Σαβ. ιβ΄ Λουκᾶ, «῾Ωμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Λκ. ιγ΄ 19-29)· «῎Αξιον ἐστί»· κοινωνικὸν «᾿Αγαλλιᾶσθε, δί­καιοι»· «Εἴδομεν τὸ φῶς»· καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας ὡς συν­ήθως

ΣΤΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ομιλία Β΄, Ιωάννου Χρυσοστόμου Μετάφραση Ευάγγελου Καρακοβούνη Εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Σειρά «Η φωνή των Πατέρων μας», τομ. 2, 1997, σελ. 31-47 Η β΄ ομιλία του ιερού Χρυσοστόμου «Στη Γενέθλιο ημέρα του Σωτήρος», γνωρίζουμε ότι εκφωνήθηκε όπως και η πρώτη, ημέρα Χριστουγέννων, άγνωστο όμως ποια χρονολογία. Η ομιλία αυτή έχει τον ίδιο τίτλο με την προηγούμενη, όχι όμως και το ίδιο περιεχόμενο. Εδώ ο Χρυσόστομος θέλει να διδάξει το λόγο της ενανθρωπήσεως του Κυρίου, με ποιον τρόπο προσέλαβε την ανθρώπινη μορφή και γιατί διάλεξε αυτόν τον τρόπο. Η ρητορική δεινότητα του Χρυσοστόμου, η αναφορά και επιχειρηματολογία του μέσα από την Αγία Γραφή, καθιστούν κι αυτή την ομιλία σπουδαιότατη. (Πρωτότυπο κείμενο: Ελληνική Πατρολογία του Migne, τομ. 56, σελ. 386-394) «Χριστός γεννάται...» 1. Βλέπω παράξενο και παράδοξο μυστήριο. Ποιμένες αντί να παίζουν με τις φλογέρες τους κάποιο μελωδικό σκοπό, ψάλλουν ουράνιο ύμνο και γεμίζουν με τους ήχους τους τα αυτιά μου. Ψάλλουν άγγελοι και ανυμνούν αρχάγγελοι, υμνούν τα Χερουβείμ και δοξολογούν τα Σεραφείμ. Όλοι πανηγυρίζουν γιατί βλέπουν το Θεό στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς. Βλέπουν εκείνο που είναι πάνω στον ουρανό, να βρίσκεται πάνω στη γη λόγω της οικονομίας του για τον άνθρωπο, και τον άνθρωπο που είναι στη γη, να βρίσκεται ψηλά στον ουρανό εξαιτίας της φιλανθρωπίας του ανθρώπου. Σήμερα η Βηθλεέμ έγινε όμοια με τον ουρανό, αφού εμφανίστηκαν σε αυτήν αντί για αστέρια άγγελοι που ανυμνούν το Θεό, και δέχτηκε με τρόπο θαυμαστό στο χώρο της όχι το φυσικό ήλιο, αλλά τον Ήλιο της δικαιοσύνης. Και μη ζητάς να μάθεις πώς έγινε αυτό. Γιατί εκεί όπου εκδηλώνεται η θέληση του Θεού, νικώνται οι φυσικοί νόμοι. Θέλησε λοιπόν ο Θεός, μπόρεσε, κατέβηκε από τους ουρανούς και έσωσε τον άνθρωπο, γιατί τα πάντα υπακούουν στο Θεό. Σήμερα γεννιέται ο αιώνιος και γίνεται εκείνο που δεν ήταν. Ενώ δηλαδή ήταν Θεός γίνεται άνθρωπος, χωρίς να παύσει να είναι Θεός. Δεν έχασε δηλαδή τις θεϊκές του ικανότητες για να γίνει άνθρωπος, ούτε πάλι άλλαξε και από άνθρωπος έγινε Θεός. Αλλά ενώ ήταν Θεός Λόγος, χωρίς να πάθει τίποτε, προσέλαβε την ανθρώπινη σάρκα, και η θεία φύση παρέμεινε αμετάβλητη. Και όταν γεννήθηκε, οι Ιουδαίοι δεν παραδεχόντουσαν την γέννησή Του. Και οι μεν Φαρισαίοι παρερμήνευαν τις θείες Γραφές, οι δε Γραμματείς δίδασκαν τα αντίθετα του μωσαϊκού νόμου. Ο Ηρώδης γύρευε το νεογέννητο, όχι για να του προσφέρει τιμές, μα για να το σκοτώσει. Γιατί έβλεπαν ότι σήμερα τα πράγματα ήρθαν αντίθετα προς τις προσδοκίες τους. Γιατί όπως λέγει ο Ψαλμωδός: «δεν έγιναν αυτά κρυφά από τα παιδιά τους και θα γίνουν γνωστά και στις επερχόμενες γενεές» (Ψαλμ. 77,4). Προσήλθαν λοιπόν βασιλείς για να δουν με θαυμασμό το Βασιλιά των Ουρανών και απορούσαν που ήρθε στη γη χωρίς αγγέλους και αρχαγγέλους και θρόνους και κυριότητες και δυνάμεις και εξουσίες, και πέρασε από δρόμο παράξενο και απάτητο, δηλαδή από σπλάχνα παρθενικά, χωρίς να παύσει να επιστατεί τους αγγέλους Του. Και χωρίς να χάσει τις θεϊκές Του ιδιότητες έγινε άνθρωπος και ήρθε κοντά μας. Βασιλείς λοιπόν ήρθαν να προσκυνήσουν τον ένδοξο Βασιλιά των Ουρανών, στρατιώτες να υπηρετήσουν τον αρχιστράτηγο των ουρανίων δυνάμεων, γυναίκες να προσκυνήσουν Εκείνον που γεννήθηκε από γυναίκα, για να μετατρέψει σε χαρά τις λύπες της γυναίκας. Ήρθαν παρθένοι στο υιό της Παρθένου κι απορούσαν πως ο δημιουργός των μητρικών μαστών και του γάλακτος, Εκείνος που κάνει τους μαστούς μόνοι τους να βγάζουν άφθονο γάλα, πως έφαγε παιδική τροφή από μητέρα Παρθένο. Ήρθαν τα νήπια σ' Εκείνον που έγινε νήπιο για να συντεθεί ύμνος στον Κύριο από νήπια που ακόμη θηλάζουν. Ήρθαν παιδιά προς το Παιδί που τα έκανε μάρτυρές Του εξαιτίας της θηριωδίας του Ηρώδη. Ήρθαν οι άνδρες σ' Εκείνον που έγινε άνθρωπος και θεράπευσε τις ταλαιπωρίες των δούλων Του. Ήρθαν ποιμένες στον καλό Ποιμένα που θυσιάζεται για να σώσει τα πρόβατά Του. Ήρθαν ιερείς σ' Εκείνον που έγινε Αρχιερέας κατά σειρά διαδοχής από τον Μελχισεδέκ. Ήρθαμε οι δούλοι σ' Εκείνον που έλαβε δούλου μορφή, για να μετατρέψει σε ελευθερία την δουλεία μας. Ήρθαν οι ψαράδες σ' Εκείνον που τους μετέτρεψε από απλούς ψαράδες σε ψαράδες ανθρώπων. Ήρθαν τελώνες σ' Εκείνο που ανέδειξε έναν από τους τελώνες Ευαγγελιστή. Ήρθαν οι πόρνες σ' Εκείνον που άφησε τα πόδια Του να τα βρέξει με τα δάκρυά της η πόρνη. Και για να μιλήσω με συντομία, όλοι οι αμαρτωλοί ήρθαν να δουν τον Αμνό του Θεού που σήκωσε πάνω Του την αμαρτία όλου του κόσμου. Οι ταπεινοί μάγοι, οι ποιμένες που τον τίμησαν, οι τελώνες που κήρυξαν το Ευαγγέλιο, οι πόρνες που του πρόσφεραν μύρα, η Σαμαρείτιδα που επιθυμούσε να γευτεί νερό από την πηγή της ζωής, η Χαναναία που είχε ακλόνητη πίστη. Αφού λοιπόν όλοι πανηγυρίζουν χαρούμενοι, κι εγώ επιθυμώ να σκιρτήσω, και να χορέψω και να πανηγυρίσω. Χορεύω χωρίς να παίζω κιθάρα, χωρίς να κινώ κλάδους κισσού, χωρίς να κρατάω αυλό, χωρίς να κρατάω αναμμένες λαμπάδες, αλλά κρατώντας στα χέρια μου αντί για μουσικά όργανα, τα σπάργανα του Χριστού. Γιατί αυτά είναι η ελπίδα μου, αυτά είναι η ζωή μου, αυτά είναι για μένα αυλός και κιθάρα. Γι αυτό τα έχω μαζί μου, για να μου δώσουν με την δική τους δύναμη την ικανότητα να π ω μαζί με τους αγγέλους: «Δόξα στον ύψιστο Θεό», και μαζί με τους ποιμένες: «και ας επικρατήσει στη γη η ειρήνη και στους ανθρώπους η αγάπη» (Λουκ. 2,14). Σήμερα γεννιέται από Παρθένο, με τρόπο που δεν μπορώ να περιγράψω, εκείνος που γεννήθηκε από τον Πατέρα με τρόπο ανέκφραστο πριν απ' όλους τους αιώνες. Αλλά τότε γεννήθηκε από τον Πατέρα κατά τη θεία φύση Του, δηλαδή πριν από τη δημιουργία του κόσμου, και όπως γνώριζε ο Πατέρας. Σήμερα γεννήθηκε πάλι, όχι όμως σύμφωνα με τους νόμους της φύσης, αλλά όπως γνωρίζει η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και η προαιώνια γέννησή Του είναι αληθινή, και η επίγεια επίσης είναι αναμφισβήτητη και είναι αλήθεια πως από το Θεό γεννήθηκε Θεός, και είναι αλήθεια πως γεννήθηκε ο Ίδιος ως άνθρωπος από Παρθένο. Στον ουρανό γεννήθηκε μόνος Αυτός από το μόνο Θεό και είναι Μονογενής, και στη γη γεννήθηκε μόνος Αυτός από την Παρθένο, και είναι πάλι Μονογενής. Όπως λοιπόν για την προαιώνιο στους ουρανούς γέννηση είναι ασέβεια να δεχτούμε πως τον γέννησε μητέρα, έτσι αποτελεί βλασφημία να δεχτούμε τη συνεργία πατέρα για την ενανθρώπισή Του στη γη. Ο μεν Πατέρας τον γέννησε χωρίς σαρκική σπορά, η δε Παρθένος χωρίς να φθαρεί η αγνότητά της. Γιατί ούτε ο Θεός κατά τη γέννηση υπέστη σαρκική ρεύση, αφού γέννησε με θεοπρεπή τρόπο, ούτε η Παρθένος κατά τη γέννησή της έχασε την αγνότητά της, γιατί γέννησε με πνευματικό τρόπο. Συνεπώς ούτε η προαιώνια γέννησή Του μπορεί να ερμηνευτεί, ούτε η έλευσή Του στη γη επιδέχεται κατανοήσεως. Εκείνο λοιπόν που γνωρίζω είναι ότι σήμερα η Παρθένος γέννησε τον Κύριο, τον οποίο πιστεύω ότι ο Θεός γέννησε προαιωνίως. Και τον τρόπο της γεννήσεως έμαθα να σέβομαι σιωπηρά, και διδάχθηκα να μην πολυσυζητώ το θέμα αυτό. Γιατί, για τα θέματα που αναφέρονται στο Θεό, δεν πρέπει να εξετάζουμε τη φυσική εξέλιξη των γεγονότων, αλλά να πιστεύουμε στη δύναμη του δημιουργού τους. Φυσικός, βέβαια, είναι ο νόμος να γεννήσει η γυναίκα όταν παντρευτεί με κάποιον άντρα. Αλλά όταν μια παρθένος, που δεν παντρεύτηκε, μείνει παρθένος αφού γεννήσει, τούτο υπέρκειται των φυσικών νόμων. Οφείλουμε λοιπόν να ερευνούμε τα φυσικά φαινόμενα και να σεβόμαστε σιωπηρά τα υπερφυσικά, όχι γιατί είναι επικίνδυνα, αλλά γιατί αποτελούν μυστήριο που αξίζει να του δείχνουμε με τη σιωπή μας σεβασμό. Παρακαλώ όμως να με συγχωρέσετε, επειδή επιθυμώ να διακόψω το λόγο που ήδη αρχίσαμε. Γιατί αισθανόμενος δειλία για την έρευνα των υπερφυσικών θεμάτων δε γνωρίζω κατά ποιον τρόπο και σε κάποια κατεύθυνση να στρέψω το λόγο μου. Τι να πω λοιπόν ή για ποιο θέμα να μιλήσω; Βλέπω τη μητέρα, ατενίζω το βρέφος, αλλά αδυνατώ να συλλάβω τον τρόπο της γεννήσεως. Γιατί, εκεί όπου θέλει ο Θεός νικώνται οι νόμοι της φύσης και ξεπερνιώνται τα όρια της φυσικής τάξης. Δεν πραγματοποιήθηκε λοιπόν η γέννηση του Χριστού σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, αλλά υπήρξε θαύμα υπερφυσικό, γιατί παραμερίσθηκε η φυσική τάξη και ενήργησε η θέληση του Θεού. Πόσο ανέκφραστη είναι η χάρη του Θεού! Ο Μονογενής Λόγος που γεννήθηκε πριν απ' όλους τους αιώνες, ο απρόσιτος και ασώματος και μοναδικός, εισήλθε στο φθαρτό και ορατό σώμα μου. Για ποιο λόγο; Για να διδάξει με την παρουσία Του, και με τον τρόπο αυτό να μας οδηγήσει προς τα αόρατα. Επειδή λοιπόν οι άνθρωποι πιστεύουν περισσότερο σε ό,τι βλέπουν παρά σε ό,τι ακούνε, και αμφιβάλλουν για ό,τι δεν βλέπουν, για τούτο δέχθηκε να προσφέρει μέσω ενός ορατού σώματος τον Εαυτό Του στη θέα των ανθρώπινων ματιών, ώστε να διαλυθεί κάθε αμφιβολία. Και γεννιέται από Παρθένο, που δεν το γνώριζε αυτό. Ούτε συμμετείχε στο γεγονός, ούτε συνεργάστηκε γι αυτό που έγινε, αλλά υπήρξε απλό όργανο της ανεξιχνίαστης θείας δύναμης, γνωρίζοντας μόνο ό,τι έμαθε αφού ρώτησε το Γαβριήλ: «και πώς θα γίνει αυτό αφού δεν γνωρίζω άνδρα;» και της απάντησε «αυτό θέλεις να μάθεις; Θα έρθει σε σένα η χάρη του Αγίου Πνεύματος και η δύναμη του Υψίστου Θεού θα σε επισκιάσει» (Λουκ. 1,34-35). Αλλά πώς ήταν μαζί της στην αρχή και ύστερα γεννήθηκε από αυτήν; Όπως ένας τεχνίτης που βρίσκει ένα πολύ καλό υλικό, κατασκευάζει ωραιότατο δοχείο, έτσι και ο Χριστός, επειδή βρήκε αγνό το σώμα και την ψυχή της Παρθένου, το έκανε έμψυχο ναό για τον Εαυτό Του, και έπλασε με τον τρόπο που θέλησε τον άνθρωπο μέσα της, και αφού έλαβε τη μορφή αυτού του ανθρώπου, παρουσιάστηκε στον κόσμο σήμερα, χωρίς να ντραπεί την ασχήμια της ανθρώπινης φύσης. Γιατί δεν ήταν προσβλητικό γι' Αυτόν να λάβει την μορφή του πλάσματός Του. Και το πλάσμα αυτό απέκτησε μεγάλη δόξα γιατί μέσα του εισήλθε ο Δημιουργός του. Όπως λοιπόν στην πρώτη δημιουργία ο άνθρωπος δεν μπορούσε να δημιουργηθεί πριν να πάρει πηλό στα χέρια του ο Θεός, έτσι δεν μπορούσε να διορθωθεί το δοχείο που είχε φθαρεί, αν δεν έμπαινε μέσα του Εκείνος που το δημιούργησε. Η συμβολή της Παρθένου Μαρίας 2. Αλλά τι να πω, ή για ποιο ζήτημα να μιλήσω; Γιατί το θαύμα που έγινε μου προξενεί κατάπληξη. Ο προαιώνιος γίνεται μικρό παιδί, Εκείνος που καθόταν σε υψηλό και μεγαλόπρεπο θρόνο τοποθετείται μέσα σε φάτνη, ο απρόσιτος και μοναδικός, ο ασύνθετος και ασώματος σπαργανώνεται με ανθρώπινα χέρια. Εκείνος που σπάει τα δεσμά της αμαρτίας, εθελουσίως τυλίγεται με βρεφικά σπάργανα. Γιατί θέλει να μεταβάλει την ατιμία σε τιμή, να ντύσει με δόξα την ασημότητα και να καταστήσει την έκφραση της ύβρεως τρόπο έκφρασης της αρετής. Για τούτο φορεί το σώμα μου, για να χωρέσω εγώ το Λόγο του. Πήρε το σώμα μου και μου έδωσε τον Πνεύμα Του, ώστε δίνοντας και παίρνοντας, να με κάνει να κερδίσω το θησαυρό της αιώνιας ζωής. Παίρνει το σώμα μου για να με εξαγιάσει, μου δίνει το Πνεύμα Του για να με σώσει. Αλλά τι να πω ή για ποιο ζήτημα να μιλήσω; «Να, η Παρθένος θα μείνει έγκυος» (Ησ. 7,14). Δεν το λέμε πια σαν κάτι που θα γίνει, μα το θαυμάζουμε σαν κάτι που έγινε. Κι έγινε αυτό στους Ιουδαίους που ανάμεσά τους διαδιδόταν, και το πιστεύουμε εμείς που ούτε λέξη δεν λέγαμε γι αυτό. «Να, η Παρθένος θα μείνει έγκυος». Ήταν γραμμένο στα κείμενα της Ιουδαϊκής συναγωγής, το περιεχόμενό του όμως είναι κτήμα της Εκκλησίας. Η Ιουδαϊκή συναγωγή βρήκε τα κείμενα μέσα στα οποία αναφερόταν, η Χριστιανική Εκκλησία όμως ανακάλυψε τον πολύτιμο θησαυρό που περιείχαν. Εκείνη (η Συναγωγή) έβαψε το νήμα, η Εκκλησία φόρεσε τη Βασιλική στολή. Στην Ιουδαία δηλαδή γεννήθηκε ο Κύριος, αλλά τον υποδέχθηκε ολόκληρη η οικουμένη. Η Ιουδαϊκή συναγωγή τον έθρεψε και τον γαλούχησε, μα η Εκκλησία μας τον έλαβε και ωφελήθηκε. Εκεί βλάστησε το κλήμα της αμπέλου, αλλά σ' εμένα ωρίμασε το σταφύλι της αλήθειας. Εκείνη τρύγησε το σταφύλι, αλλά τα έθνη πίνουν το μυστηριακό ποτό. Εκείνη έσπειρε τον σπόρο του σίτου στην Ιουδαία, αλλά τα έθνη θέρισαν το στάχυ με το δρεπάνι της πίστεως. Τα έθνη έκοψαν με σεβασμό το τριαντάφυλλο και στους Ιουδαίους απέμειναν τα αγκάθια της απιστίας. ʼνοιξε τα φτερά του ο νεοσσός και πέταξε, και οι ανόητοι ακόμη κάθονται και φυλάνε τη φωλιά. Οι Ιουδαίοι ερμηνεύουν τα βιβλία που περιέχουν το γράμμα και τα έθνη απολαμβάνουν τον καρπό του Πνεύματος. «Να, η Παρθένος θα μείνει έγκυος». Πες μου Ιουδαίε, πες μου λοιπόν ποιον γέννησε; Κάνε μου τη χάρη να πάρεις θάρρος, τουλάχιστον όσο πήρες μπροστά στον Ηρώδη. Μα δεν παίρνεις θάρρος και ξέρω γιατί. Γιατί έχεις μέσα σου πονηρία. Στον Ηρώδη το είπες για να τον σκοτώσει. Σε μένα δεν το λες για να μην προσκυνήσω. Ποιόν όμως γέννησε η Παρθένος; Ποιόν; Τον Κύριο της δημιουργίας. Γιατί κι αν εσύ δεν το ομολογείς, όμως το διακηρύττει ολόκληρη η δημιουργία. Τον γέννησε βέβαια, όπως θέλησε να γεννηθεί Εκείνος που γεννήθηκε. Η φύση δεν γνώριζε τέτοιο τρόπο, αλλά ο Κύριος της φύσεως βρήκε παράδοξο τρόπο να γεννηθεί για να δείξει πως αν και πήρε ανθρώπινη μορφή, δεν γεννήθηκε σαν άνθρωπος αλλά σαν Θεός. Γεννήθηκε λοιπόν σήμερα από Παρθένο, η οποία νίκησε τη φύση και δεν παρέστη ανάγκη να παντρευτεί. Γιατί ταίριαζε στον Ύψιστο κατά την αγιότητα, να γεννηθεί κατά τρόπο άγιο και καθαρό. Γιατί είναι ο ίδιος που έπλασε κάποτε τον Αδάμ από παρθενική γη και μορφοποίησε την γυναίκα του χωρίς μεσολάβηση γυναίκας. Όπως λοιπόν ο Αδάμ απέκτησε γυναίκα χωρίς γυναίκα, έτσι και η Παρθένος σήμερα γέννησε άνδρα χωρίς άνδρα. Μα είναι, λέει, άνθρωπος, και ποιος θα τον γνωρίσει; Επειδή λοιπόν το γυναικείο φύλο χρωστούσε ευγνωμοσύνη στο ανδρικό, γιατί ο Αδάμ μονάχος του, χωρίς γυναίκα, έκανε την Εύα, για το λόγο αυτό σήμερα η Παρθένος γέννησε χωρίς άνδρα, για να πληρώσει, ως αντιπρόσωπος της Εύας, το χρέος που είχε εκείνη στους άνδρες. Για να μην περηφανεύεται δηλαδή ο Αδάμ που χωρίς γυναίκα έκανε γυναίκα, γι αυτό και η γυναίκα (η Παρθένος) χωρίς άνδρα γέννησε τον άνδρα (Χριστό), για να δείξει με το ίδιο θαυμαστό κατόρθωμα ότι είναι από τη φύση ίσοι. Όπως αφαίρεσε ο Θεός την πλευρά απ' τον Αδάμ και δεν έπαθε τίποτε η σωματική του αρτιότητα, έτσι έκανε το σώμα της Παρθένου έμψυχο ναό και δεν έθιξε την παρθενική της αγνότητα. Ακέραιος παρέμεινε ο Αδάμ και μετά την αφαίρεση της πλευράς του, αδιάφθορη και η Παρθένος μετά τη γέννηση του Βρέφους. Γι αυτό και δε χρησιμοποίησε άλλο τρόπο για να κάνει ναό για τον Εαυτό του, ούτε έπλασε άλλο σώμα για να εμφανισθεί στη γη. Για να μη φανεί ότι περιφρονεί την ύλη απ' την οποία δημιουργήθηκε ο Αδάμ. Επειδή λοιπόν εξαπατήθηκε ο άνθρωπος και μεταβλήθηκε σε όργανο διαβόλου, γι αυτό ο Κύριος ανοικοδόμησε τον έμψυχο αυτό ναό που είχε καταστραφεί, για να απομακρύνει τον άνθρωπο από τη σχέση του με το διάβολο συνδέοντάς τον με τον Δημιουργό του. Όμως, αν και έγινε άνθρωπος, δε γεννήθηκε σαν άνθρωπος μα σαν Θεός. Γιατί, αν γεννιόταν ύστερα από ένα συνηθισμένο γάμο, όπως εγώ, οι πολλοί θα θεωρούσαν ψεύτικη τη γέννηση του Θεού. Γι αυτό τώρα γεννιέται από Παρθένο, κι ενώ γεννιέται, διαφυλάσσει άθικτη την μητρική μήτρα και ακέραιη την παρθενία, για να γίνει ο παράξενος τρόπος της κυοφορίας πρόξενος μεγάλης πίστης σε εμένα. Γι αυτό είτε ειδωλολάτρης με ρωτά είτε Ιουδαίος, αν ο Χριστός ήταν πραγματικά Θεός και έγινε άνθρωπος παρά τους φυσικούς νόμους, θα του απαντήσω ναι, και θα καλέσω ως μάρτυρα των λόγων μου την άθικτη σφραγίδα της παρθενίας. Γιατί έτσι ο Θεός υπερβαίνει τη φυσική τάξη. Έτσι διαπλάσσει την μητρική κοιλιά και δημιουργεί την παρθενία, επειδή βρήκε αμόλυντο τρόπο για τη γέννηση και κατασκεύασε για τον εαυτό του ναό σύμφωνα προς τη θεία του θέληση. Πες μου λοιπόν, Ιουδαίε, γεννήθηκε η Παρθένος ή όχι; Γιατί αν μεν γέννησε, οφείλεις να ομολογήσεις το υπερφυσικό της γέννησης, αν δεν γέννησε γιατί εξαπάτησες τον Ηρώδη; Γιατί όταν εκείνος ζητούσε να πληροφορηθεί τον τόπο της γέννησης του Χριστού, εσύ είπες ότι γεννιέται στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Μήπως εγώ γνώριζα το χωριό αυτό ή την περιοχή; Μήπως γνώριζα την αξία Εκείνου που γεννιόταν; Δεν μίλησε γι' Αυτόν ο Ησαΐας και τον ονόμασε Θεό; Γιατί είπε: «Θα γεννήσει γιο και θα του δώσουν το όνομα Εμμανουήλ (ο Θεός μαζί μας)». Δεν είστε εσείς οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, οι ακριβείς τηρητές του Μωσαϊκού νόμου, που μας διδάξατε όλα όσα αναφέρονται σ' Εκείνον; Μήπως γνωρίζαμε εμείς την εβραϊκή γλώσσα; Εσείς δεν ερμηνεύσατε τις Γραφές; Και όταν γέννησε η Παρθένος, αλλά και πριν γεννήσει, για να μην νομίσει κανείς ότι εξηγήθηκαν εκείνα που λέγει η Γραφή όπως θα ήταν ευχάριστο στο Θεό, τότε που σας ρώτησε ο Ηρώδης, δεν του παρουσιάσατε για μάρτυρα τον προφήτη Μιχαία για να επιβεβαιώσει τη μαρτυρία σας; Γιατί λέγει ο προφήτης: «Και συ Βηθλεέμ που ανήκεις στην περιοχή του Εφραθά, δεν είσαι η πιο ασήμαντη απ' τις ονομαστές πόλεις της φυλής του Ιούδα. Γιατί από σένα θα προέλθει άρχοντας που θα ποιμάνει τον λαό μου τον Ισραήλ» (Μιχ. 5, 2, Ματθ. 2,6). Σωστά είπε ο προφήτης «από σένα». Γιατί από εσάς τους Εβραίους προήλθε και παρουσιάστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί εκείνος που υπάρχει, παρουσιάζεται. Εκείνος που δεν υπάρχει, τον κάνουν ή γεννιέται. Αυτό όμως υπήρχε, και μάλιστα προϋπήρχε και ήταν αιώνιος. Υπήρχε πάντα ως Θεός και κυβερνούσε τον κόσμο. Σήμερα όμως γεννήθηκε για να καθοδηγήσει τον άνθρωπο ως άνθρωπος και να σώσει την οικουμένη ως Θεός. Πόσο χρήσιμοι αντίπαλοι είναι και πόσο φιλάνθρωποι επικριτές! Αυτοί που απέδειξαν χωρίς να το θέλουν ότι είναι Θεός Εκείνος που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, αυτοί που έκαναν γνωστό ως Κύριο Εκείνον που ήταν κρυμμένος στη φάτνη και φανέρωσαν χωρίς να το θέλουν Εκείνο που βρισκόταν στο σπήλαιο. Και με τον τρόπο αυτό χωρίς να το θέλουν τον ευεργέτησαν, γιατί ενώ ήθελαν να αποκρύψουν τη γέννησή του, την κατέστησαν γνωστή. Είδες πόσο ανόητοι διδάσκαλοι είναι; Δεν έχουν ιδέα γι αυτά που διδάσκουν, πεινούν οι ίδιοι και ταΐζουν άλλους, διψούν και δίνουν σε άλλους το νερό, είναι φτωχοί και κάνουν άλλους πλούσιους. Εμπρός, λοιπόν, ας εορτάσουμε και ας πανηγυρίσουμε. Είναι βέβαια παράξενος ο τρόπος που εορτάζουμε, γιατί είναι παράδοξος και ο λόγος που γεννήθηκε ο Χριστός. Σήμερα, λοιπόν, λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά, ντροπιάστηκε ο διάβολος, οι δαίμονες εκδιώχθηκαν, καταργήθηκε ο θάνατος, ανοίχθηκαν οι πύλες του παραδείσου, εξαφανίστηκε η κατάρα, απομακρύνθηκε η αμαρτία, η πλάνη καταργήθηκε, η αλήθεια επανήλθε και διαδόθηκε το κήρυγμα της ευσέβειας παντού. Η βασιλεία των ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη, οι άγγελοι επικοινωνούν με τους ανθρώπους και οι άνθρωποι χωρίς φόβο συνομιλούν με τους αγγέλους. Αλλά γιατί συμβαίνουν αυτά; Επειδή κατέβηκε ο Θεός στη γη και ανέβηκε ο άνθρωπος στους ουρανούς. Τα πάντα ήρθαν σε στενή επικοινωνία. Ήρθε λοιπόν (ο Θεός) στη γη, ενώ ήταν αποκλειστικά στον ουρανό. Ενώ είναι ολόκληρος στον ουρανό, είναι ολόκληρος και στη γη. Ήταν Θεός και έγινε άνθρωπος, χωρίς να παύσει να είναι Θεός. Ενώ ήταν Λόγος που δεν επιδέχεται μεταβολή, έλαβε ανθρώπινη μορφή, έγινε άνθρωπος για να κατοικήσει μες στους ανθρώπους. Δεν έγινε λοιπόν Θεός αργότερα αλλά ήταν εξαρχής. Γι αυτό σαρκώθηκε, για να δεχτεί η φάτνη Εκείνον που δεν χωρούσε ο ουρανός. Γι αυτό τοποθετήθηκε στη φάτνη, για να λάβει παιδική τροφή από μητέρα Παρθένο Εκείνος που προνοεί για ολόκληρο το σύμπαν. Γι αυτό ο Δημιουργός του μέλλοντος αιώνος ανέχεται να κρατηθεί ως βρέφος που ανέχεται στην αγκαλιά της Παρθένου, για να μπορέσουν να τον πλησιάσουν οι μάγοι. Γιατί σήμερα ήρθαν και οι μάγοι, αφού αποφάσισαν να απαρνηθούν την εξουσία του σατανά. Σήμερα νιώθει και ο ουρανός υπερηφάνεια με το να δείχνει με το αστέρι τον Κύριό του. Σήμερα ο Κύριος που κάθεται πάνω σε ελαφριά νεφέλη, που είναι το σώμα της Παρθένου, πηγαίνει βιαστικά στην Αίγυπτο για ν' αποφύγει τάχα την επιβουλή του Ηρώδη, στην πραγματικότητα όμως για να επαληθευθούν τα λόγια του Ησαΐα: «Εκείνη την μέρα οι Ισραηλίτες θα είναι τρίτοι στη σειρά μετά τους Ασσύριους και τους Αιγυπτίους. Ευλογημένος θα είναι ο λαός μου στη χώρα που ευλόγησε ο Κύριος Σαβαώθ λέγοντας, ευλογημένος θα είναι ο λαός μου που κατοικεί στην Αίγυπτο και στην Ασσυρία και στο Ισραήλ» (Ησ. 19, 24-25). Τι έχεις να πεις Ιουδαίε; Συ, που είσαι πρώτος, έγινες τρίτος; Προηγήθηκαν Αιγύπτιοι και Ασσύριοι και ο πρωτότοκος Ισραήλ ακολουθεί; Ναι! Σωστό είναι να προηγηθούν οι Ασσύριοι, γιατί αυτοί τον προσκύνησαν πρώτοι με τους μάγους τους! Σωστό είναι να ακολουθήσουν στη σειρά οι Αιγύπτιοι, διότι Τον δέχθηκαν όταν κατέφυγε εκεί λόγο της επιβουλής του Ηρώδη. Τελευταίοι στη σειρά έρχονται οι Ισραηλίτες, γιατί τους έκαναν οι Απόστολοι να Τον αναγνωρίσουν, όταν γύρισε από τον Ιορδάνη. Εισήλθε στην Αίγυπτο και συγκλόνισε τα είδωλά της και έκλεισε τις πύλες με τον αφανισμό των πρωτότοκων παιδιών. Γι αυτό και σήμερα εισήλθε ως πρωτότοκος για να διαλύσει το πένθος της παλιάς εκείνης φρικαλεότητας. Και το ότι λέγεται πρωτότοκος ο Χριστός το μαρτυρεί σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο οποίος λέγει: «Και γέννησε το γιο της τον πρωτότοκο και το τύλιξε με σπάργανα και τον έβαλε να πλαγιάσει στη φάτνη, γιατί δεν υπήρχε χώρος στο κατάλυμα» (Λουκ. 2,7). Εισήλθε λοιπόν στην Αίγυπτο για να διαλύσει το πένθος της παλαιάς εκείνης φρικαλεότητας, και αντί των παλαιών πληγών προσέφερε χαρά, και αντί για νύχτα και σκοτάδι προσέφερε το φως της σωτηρίας. Τότε ήταν μολυσμένο το νερό του ποταμού (Νείλου) απ' τη σφαγή των άωρων νήπιων. Εισήλθε λοιπόν στην Αίγυπτο Εκείνος που έκανε παλαιότερα να κοκκινίσει το νερό του ποταμού κι άλλαξε τις όχθες του σε πηγές σωτηρίας, αφού με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος τις καθάρισε από την μόλυνσή τους. Υπέφεραν κακουχίες οι Αιγύπτιοι γιατί αρνιόνταν με πείσμα το Θεό. Εισήλθε λοιπόν στην Αίγυπτο και γέμισε τις ψυχές των ευσεβών ανθρώπων με την επίγνωση του Θεού, και έδωσε στον ποταμό τη δυνατότητα να τρέφει μάρτυρες του Χριστού πιο εύφορους από τα στάχυα του σιταριού. Το γιατί και το πώς της Σαρκώσεως του Θεού Αλλά επειδή ο χρόνος είναι πολύτιμος, θα τελειώσω εδώ την ομιλία μου. Και θα την τελειώσω συμπληρώνοντας τον τρόπο με τον οποίο ο Λόγος ενώ ήταν απαθής, περιβλήθηκε ανθρώπινο σώμα χωρίς να μεταβληθεί σε τίποτε η ανθρώπινη φύση του. Αλλά τι να πω και σε τι να αναφερθώ; Βλέπω ταυτόχρονα ένα μαραγκό και μια φάτνη και ένα βρέφος και σπάργανα και λεχώνα Παρθένο που στερείται τα πλέον απαραίτητα. Βλέπω τα πάντα να είναι φτωχικά, τα πάντα να πλημμυρίζουν από ανέχεια. Είδες πλούτος που υπάρχει σε τόση μεγάλη φτώχεια; Είδες πως ο Χριστός, ενώ ήταν πλούσιος, πτώχευσε για χάρη μας; Δεν είχε ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα και γι αυτό τοποθετήθηκε σε μια ξερή φάτνη. Ω πτώχεια που είσαι πηγή πλούτου! Ω πλούτε αμέτρητε που κρύβεσαι από την πτώχεια! Είναι ξαπλωμένος στη φάτνη και συνταράσσει την οικουμένη. Τυλίγεται με σπάργανα και διασπά τα δεσμά της αμαρτίας. Ακόμη δεν μίλησε και δίδαξε τους μάγους και τους παρακίνησε σε μετάνοια και μεταστροφή. Τι να πω και σε τι να αναφερθώ; Να, ένα βρέφος σπαργανώνεται και τοποθετείται στη φάτνη. Κοντά του είναι η Μαρία που είναι Παρθένος και μητέρα μαζί. Κοντά του και ο Ιωσήφ, που λεγόταν, χωρίς να είναι, πατέρας. Εκείνος, χωρίς να είναι, λεγόταν άνδρας της Μαρίας, κι εκείνη, χωρίς να είναι, λεγόταν γυναίκα του Ιωσήφ. Νόμιμες ονομασίες αλλά χωρίς περιεχόμενο συζυγικού δεσμού. Μπορείς να κατανοήσεις τα λόγια μου, όχι όμως τα γεγονότα. Ο Ιωσήφ μνηστεύτηκε μόνο την Μαρία και το ʼγιο Πνεύμα τη σκέπασε με την χάρη του. Γι αυτό και βρισκόταν σε απορία ο Ιωσήφ και δεν γνώριζε πώς να χαρακτηρίσει το βρέφος. Δεν τολμούσε να πει πως ήταν καρπός μοιχείας και δεν μπορούσε να προφέρει λόγια βλάσφημα σε βάρος της Παρθένου, δεν είχε όμως και τη δύναμη να παραδεχτεί ως δικό του το παιδί. Γιατί γνώριζε καλά πως δεν είχε ιδέα για τον τρόπο που γεννήθηκε, ούτε ποιος έκανε το παιδί. Ενώ λοιπόν βρισκόταν σε απορία, ήρθε από τον ουρανό μήνυμα με τη φωνή του αγγέλου: «Μη φοβάσαι Ιωσήφ, γιατί εκείνο που γεννήθηκε μέσα της προέρχεται από Πνεύμα ʼγιον» (Ματθ. 1,20). Το ʼγιο Πνεύμα λοιπόν σκέπασε την Παρθένο. Αλλά γιατί γεννάται ο Χριστός από την Παρθένο και διατηρεί ακέραιη την παρθενία της; Επειδή πριν από πολλούς αιώνες ο διάβολος εξαπάτησε την Εύα, που ήταν κι εκείνη παρθένος, γι αυτό πήγε την χαρμόσυνη είδηση στη Μαριάμ που ήταν Παρθένος. Αλλά η Εύα όταν εξαπατήθηκε, προκάλεσε με τα λόγια της το θάνατο του ανθρώπινου γένους, ενώ η Μαρία, αφού δέχτηκε την χαρμόσυνη είδηση, γέννησε με ανθρώπινη μορφή το Θεό Λόγο που έγινε σε μας φορέας της αιώνιας ζωής. Ο λόγος της Εύας υπέδειξε το ξύλο, με το οποίο εκδιώχθηκε ο Αδάμ από τον παράδεισο, ο Λόγος όμως που γεννήθηκε από την Παρθένο έδειξε σταυρό με τον οποίο μπροστά στα μάτια του Αδάμ οδήγησε τον ληστή στον Παράδεισο. Επειδή λοιπόν δεν πίστευαν οι ειδωλολάτρες ούτε οι Ιουδαίοι ούτε οι αιρετικοί, ότι ο Θεός γέννησε χωρίς καμία μεταβολή και χωρίς να πάθει τίποτε, γι αυτό γεννήθηκε σήμερα με φθαρτό σώμα και διατήρησε άφθαρτο το φθαρτό, για να δείξει ότι όπως δεν έφθειρε την παρθενία όταν γεννήθηκε από την Παρθένο, έτσι και ο Θεός, χωρίς να πάθει οποιαδήποτε μεταβολή και ρεύση η άγια ουσία του, γέννησε ως Θεός με τρόπο θαυμαστό Θεό. Επειδή λοιπόν οι άνθρωποι αδιαφορούσαν για Εκείνον και κατασκεύαζαν ανθρωπόμορφα είδωλα, τα οποία λάτρευαν περιφρονώντας τον Δημιουργό, γι αυτό και σήμερα ο Λόγος του Θεού, ενώ είναι Θεός, εμφανίσθηκε με ανθρώπινη μορφή για να καταργήσει το ψεύδος και να επαναφέρει με μυστικό τρόπο τη λατρεία στον Εαυτό Του. Ας δοξάσουμε λοιπόν Εκείνο, τον Χριστό, που μας άνοιξε δρόμο μέσα από αδιάβατο τόπο, μαζί με τον Πατέρα και το ʼγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους απέραντους αιώνες. Αμήν.

{ τεχνική βοήθεια

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ

Η Εκκλησία την δεύτερη ημέρα κάθε μεγάλης εορτής, δεσποτικής και θεομητορικής, έχει καθιερώσει να εορτάζονται τα πρόσωπα εκείνα, τα οποία συνετέλεσαν στην εορτή. Έτσι, και την δευτέρα ημέρα των Χριστουγέννων, θέτει ενώπιόν μας το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αγαθή συγκυρία φέρει φέτος και την Κυριακή μετά την Χριστού γέννηση να συνεορτάζεται με την Παναγία. Έτσι, προστίθενται και άλλα τρία πρόσωπα, τα οποία σχετίζονται με την γέννηση του Κυρίου, και από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε μηνύματα για τη δική μας ζωή, ο Ιωσήφ ο μνήστωρ, ο Δαβίδ ο προφητάναξ και ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος.
Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι ό,τι ωραιότερο μπορούσε να προσφέρει το ανθρώπινο γένος στο Θεό. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ένα από τα στιχηρά του εσπερινού της εορτής των Χριστουγέννων, στο ερώτημα «τι να προσφέρουμε ως δώρο στο Χριστό που έγινε άνθρωπος για μας», κάθε τι από τα όσα ο Θεός δημιούργησε, δίνει την δική του απάντηση, που είναι η ευχαριστία, η δοξολογία για το μεγάλο γεγονός. Οι Άγγελοι τον ύμνο «Δόξα εν υψίστοις». Οι ουρανοί τον Αστέρα. Οι Μάγοι τα δώρα. Οι Ποιμένες τον θαυμασμό για τα γεγονότα και την προσκύνηση του Κυρίου. Η έρημος την φάτνη. Η γη το σπήλαιο. Εμείς;
Ο υμνογράφος θεωρεί την Παναγία, την Μητέρα Παρθένο, ως την κορυφαία ευχαριστιακή προσφορά μας προς τον Χριστό. Δεν είναι μόνο η χάρις, η αρετή, η νεότητα, η παρθενία τα χαρακτηριστικά της. Είναι και η μητρότητα. Το γεγονός δηλαδή ότι εκπληρώνει την φυσική αποστολή της γυναίκας, όχι όμως για να νιώσει μόνο η ίδια την πληρότητα και τη χαρά του «τεκείν παιδίον», αλλά και να κάνει όλο τον κόσμο να βρει την σωτηρία μέσα από αυτό «το παιδίον νέον, τον προ αιώνων Θεόν». Και η Παναγία χαράζει έναν δρόμο διαφορετικό πλέον για κάθε γυναίκα που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί. Ο νέος άνθρωπος δεν είναι μόνο ο καρπός της φυσικής λειτουργίας της αναπαραγωγής. Είναι εικόνα Θεού, για την οποία ο Χριστός έγινε άνθρωπος. Δεν ανήκει στην μητέρα μόνο, αλλά ανήκει και στο Θεό.
Και όχι μόνο αυτό. Ο καθένας από εμάς καλείται να μιμηθεί την Παναγία. Να προσφέρει τον εαυτό του στο Χριστό, για να γεννηθεί Εκείνος στην καρδιά του. Μέσα από τα μυστήρια και τη ζωή της Εκκλησίας, μέσα από την αγάπη, μέσα από την πίστη και την κοινωνία που αυτή γεννά με το Θεό και τον συνάνθρωπο, να γίνει δώρο στον γεννηθέντα Κύριο.
Ο Ιωσήφ μας δείχνει τι σημαίνει να διακονεί κανείς σιωπηλά το μυστήριο του Θεού. Μας φέρνει ενώπιόν μας το βίωμα της ταπείνωσης και της απλότητας, αλλά και της στοργής και της αγάπης, που μεριμνά για την ασφάλεια του Χριστού και της μητέρας Του. Μας δείχνει ότι ακόμη κι αν δεν είμαστε εκείνοι που διαδραματίζουμε κεντρικό ρόλο στον κόσμο, δεν είμαστε αυτοί που μπορούμε να τον αλλάξουμε, τουλάχιστον μπορούμε να προσφέρουμε από την καρδιά μας, χωρίς εγωισμό, χωρίς θόρυβο, αλλά με έγνοια για την πρόοδο των άλλων. Να μην θυμώνουμε που είμαστε στην άκρη, γιατί τελικά η Βασιλεία του Θεού είναι για όποιον μπορεί να προσφέρει όχι μόνο τα πολλά, αλλά και τα λίγα. Η ζωή της Εκκλησίας και του κόσμου άλλαξε πολλές φορές από τους απλούς και ταπεινούς, ενώ βλάφθηκε από τους χαρισματούχους υπερήφανους, που δεν ήξεραν για ποιον αληθινά εργάζονται.
Ο προφητάναξ Δαβίδ μας διδάσκει την συνάντηση των παραδόσεων στο πρόσωπο του Χριστού, τον προφητικό και αναζητητικό λόγο για τον Σωτήρα, αλλά και τον δρόμο της μετανοίας για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε τον Κύριο. Κύρια προϋπόθεση για να Τον συναντήσουμε είναι η μετανοούσα καρδία. Και ο προπάτορας-γενάρχης του Χριστού, που Τον αναζήτησε και προφήτευσε για τον ερχομό Του, μας έδειξε ότι ακόμη κι αν δεν έχουμε κάτι άλλο να του δώσουμε, υπάρχει η επιστροφή μας, η αλλαγή μας, η μετάνοιά μας, που την αποδέχεται ως δώρο μοναδικής χαράς και αξίας.
Τέλος, ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος μας δείχνει ότι ο Χριστός δεν ήρθε να κοινωνήσει με τους Αγγέλους, αλλά με τους ανθρώπους. Γι’ αυτό θα μεγαλώσει σε οικογένεια, αλλά και θα συμπορευθεί με τους αδελφούς του, τους κατά σάρκαν (από τον Ιωσήφ), αλλά και τους κατά πνεύμα (όλους όσους έγιναν ή θέλουν να γίνουν μαθητές Του), δηλαδή με όλο τον κόσμο. Και ο Ιάκωβος δεν θα είναι απλώς συνοδοιπόρος του Κυρίου. Θα γίνει ο πρώτος Επίσκοπος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και θα μαρτυρήσει για τον Χριστό. Και θα δείξει σε όλους μας πως τα δώρα του Χριστού προσφέρονται και βιώνονται όχι μόνο σε προσωπικό, αλλά κυρίως, σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Η Εκκλησία ζωογονεί το μυστήριο της Γέννησης και όχι ο κόσμος.
Έχουμε μάθει από το Θεό να ζητούμε και να περιμένουμε. Τα τέσσερα αυτά πρόσωπα μας δείχνουν έναν άλλο δρόμο. Αυτόν του να προσφερθούμε, να Τον δοξολογήσουμε, να Τον ευχαριστήσουμε με ό,τι μπορούμε. Άλλος μιμούμενος την Παναγία στην αγάπη, τη χάρη και την προσφορά των χαρισμάτων του και του «είναι» του. Άλλος με την ταπείνωση του Ιωσήφ. Άλλος με την μετάνοια και την αναζήτηση του Δαβίδ. Κι όλοι, όπως ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, θα ζήσουμε την γέννηση του Χριστού εντός της Εκκλησίας. Μόνο σ’ αυτήν καταξιώνεται αληθινά η όποια προσφορά, το όποιο δώρο μας. Και τελικά έχει η ευχαριστία αληθινή προοπτική. Αυτή της κοινωνίας με τον Θεάνθρωπο και όχι μόνο του «λαβείν».

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011 -Τυπικόν

23. Παρασκευή. Τῶν ἐν Κρήτῃ δέκα μαρτύρων († γ΄ αἰ.). Τὰ ἐγκαί­νια τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ μεγάλης ᾿Εκκλησίας, ἤτοι τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας ἐν Κων­σταν­τι­νου­πόλει.

Ἡ ἀκολουθία τῆς ἡμέρας ψάλλεται κατὰ τὴν ἐν τῷ Μη­ναί­ῳ τάξιν. Εἰς τὸν ἑσπερινὸν μετὰ τὸ «Νῦν ἀπολύεις» συνά­πτεται ὁ κανὼν τοῦ ἀποδείπνου «Πρὸς σὲ ὀρθρίζω» (μετὰ τῶν εἱρμῶν αὐτοῦ). Εἰς τὸν ὄρθρον μετὰ τὰ ἀπόστιχα, «᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι», τὸ τρισάγιον κ.λπ., τὸ ἀπο­λυτίκιον «῾Ετοιμάζου, Βηθλεὲμ» καὶ ἡ (μεγ.) ἀπόλυσις. Ἐν συνεχείᾳ ψάλλονται αἱ

Μεγάλαι ὧραι. Εἰς τὴν α΄ ὥραν «Εὐλογητὸς ὁ Θεός», [«Δό­­ξα σοι, ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι», «Βασιλεῦ οὐράνιε»,] τρισ­άγιον κ.λπ., αἱ δὲ λοιπαὶ ὧραι ἄρχονται ἀπὸ τοῦ «Δεῦτε προσκυνήσω­μεν», καθὼς ἐπισυνάπτονται εὐθὺς μετὰ τὴν εὐ­χὴν τῆς προ­η­γουμένης ὥρας. Ἡ ἀκολουθία αὐτῶν ὡς ἔχει εἰς τὸ Μη­ναῖον, ἀλλὰ μετὰ τοὺς τρεῖς ψαλμοὺς ἑκάστης ὥρας ἀπολυτίκιον εἰς τὸ Δόξα λέγεται τὸ «῾Ετοιμάζου, Βηθλεέμ». Ἐν ᾧ ψάλλονται τὰ ἰδιόμελα τῆς γ΄, τῆς ϛ΄ καὶ τῆς θ΄ ὥρας, ὁ διάκονος (ἢ ὁ ἱερεὺς φέρων ἐπιτραχήλιον καὶ φελώ­νιον) θυ­μιᾷ [προπορευομένου λαμπαδούχου] τὸν ναὸν καὶ τὸν λαὸν μετὰ θυμιατοῦ (κατζίου).

Ὥρα θ΄. Μετὰ τὰ δύο πρῶτα ἰδιόμελα τῆς ὥρας ὁ α΄ χορὸς ψάλλει Δόξα Πατρί, ὁ β΄ Καὶ νῦν, καὶ ὁ κανονάρχης ἱστά­με­νος εἰς τὸ μέσον τοῦ ναοῦ ἀναγινώσκει –κατὰ στίχον– «εὐλα­βῶς καὶ κατὰ τὸ ὕφος τοῦ Εὐαγγελίου» τὸ ἰδιόμελον «Σή­με­ρον γεννᾶται ἐκ Παρθένου» (τὸν μὲν πρῶτον τοῦτον στίχον λέγει τρίς, καὶ συνεχίζει τοὺς λοιποὺς «῾Ράκει καθάπερ βροτὸς» κ.λπ. ἀνὰ μίαν μέχρι τοῦ «Προσκυνοῦμέν σου τὴν γένναν, Χριστέ», ὅ περ ἐπαναλαμβάνει τρίς, τὸ δὲ «Δεῖξον ἡμῖν» ἅπαξ)· εἶτα οἱ χοροὶ ψάλλουν τοῦτο ἐναλλὰξ κατὰ στίχον, μεθ᾿ ὃ ἡ Προφητεία, ὁ ᾿Απόστολος, τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὰ λοιπά. Μετὰ τὴν εὐχὴν «Δέσποτα Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστὲ» [συν­­ήθως παραλείπονται ἐν ταῖς ἐνορίαις τὰ τυπικὰ καὶ οἱ μα­­καρισμοί, καὶ] ὁ ἱερεὺς ποιεῖ τὴν συνήθη ἀπόλυσιν μετὰ τοῦ «Δι᾿ εὐχῶν», μὴ ἐπιτελουμένης σήμερον θείας λειτουρ­γίας.

Ένας παπάς που δεν ...κάνει τον Κινέζο!

Λέει δηλαδή τα σύκα, σύκα και τα ...σκάφη, σκάφη!

Ντόμπρος, διάφανος, θαρραλέος, άμεσος, ειλικρινής.

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με 18 διηγήματα.

Τον τίτλο (πρωτότυπος, πιασάρικος, ευχάριστος), θα στον αποκαλύψω παρακάτω.

Η γραφή του ιδιαίτερη: μικρές προτάσεις, -άλλοτε λιτές άλλοτε συμπυκνωμένες-, περιγράφουν ιστορίες της ζωής, τόσο κοινές και τόσο συγκλονιστικές όσο η καθημερινότητα. Και κει που λες «α, καλά και απλά τα λέει, χωρίς φιοριτούρες και μακροσκελείς περιγραφές" -που όμως σε τσιγκλάνε, βέβαια-,

σού πετάει κάτι βαθυστόχαστα, όσο σπαραξικάρδια τόσο και αισιόδοξα, που σε ...στέλνουν.

Ο συγγραφέας, -παπάς είπαμε-, που ζει και ιερουργεί σε χωριό της νότιας Κρήτης,

με θητεία ετών στο μπλόγκιν (και πρόσφατα στο fb), έχει «ρεύμα». Τον διαβάζω από καιρό, μέσα απ τα (διάφορα μέχρι τώρα) e-στέκια του.

Κόσμος πολύς τού ανοίγει την καρδιά του, γιατί έχει έναν τρόπο που σε κερδίζει εξ αρχής.

Απλός, άμεσος, ευαίσθητος, αντικομφορμιστής, πονόψυχος. Βαθύς γνώστης πολλών θεολογικών και φιλοσοφικών ρευμάτων, ερευνητής του ανθρώπινου ψυχισμού και δυναμικού, βλέπει τον Θεό παντού, ξεκινώντας απ' τον άνθρωπο.

Έχει τον τρόπο του να σου χτυπάει "φλέβα" και με μια μόνη πρόταση. Να σε δένει στη σκέψη του και στους προβληματισμούς του...

Ερωτευμένος με το μυστήριο της ζωής, μάς μυεί να συμφιλιωθούμε με τις αβεβαιότητές της, τη ροή της, τις κρυμμένες χαρές της!

Λέει αλήθειες χωρίς να εναντιώνεται, να επιτίθεται στο παντός είδους «κατεστημένο». Είναι καταφατικός, ντόμπρος, στοργικός, ευχάριστος.

Για ...λιβανιστήρι του έχει:

προτροπές για βουτιές μες στην καθημερινότητα, την αποδοχή της πραγματικότητας,

και την υπέρβαση όσων νομίζουμε για πραγματικότητα!

Μέσα απ' τα κείμενά του, αγαπά, κατανοεί κι όλο περισσότερο αγαπά και κατανοεί καθώς αναλύει ποικιλότροπα τα: «γνώρισε τον εαυτό σου», «γίνε ο εαυτός σου», «άλλαζε διαρκώς τη μοίρα σου εν ελευθερία και υπευθυνότητα», «συν-χώρα και προχώρα», -προτάγματά του κι εμπειρίες του.

Πάντα αισιόδοξος, μοιάζει να τον ενδιαφέρει πολύ ο ανθρώπινος πόνος σε κάθε του μορφή. Ανιχνεύει τις αιτίες του, τις ωφέλειές του, τον προορισμό του. Ίσως και να ναι άλλο ένα «κουμπί» που μάς πατάει.

Είναι εντυπωσιακό πως τον έχουν στα «αγαπημένα» τους, μπλόγκερς, τελείως διαφορετικών «κοσμοθεωριών».

Ξεχάστηκα όμως... στόχος μου ήταν να παρουσιάσω το βιβλίο του.

Κι ήρθε η ώρα για τον τίτλο. Ιδού!

Το οπισθόφυλλο:

Απόσπασμα από διήγημα του βιβλίου (εκδ Αρμός) :

Και -στην τύχη- μια ανάρτηση από το μπλογκ τού συγγραφέα:

http://plibyos.blogspot.com/2009/12/blog-post_26.html

Επί τη εορτή των Χριστουγέννων

Ο Λόγος του Θεού , τομ. Α΄, εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 572- 576 Διονυσίου Λ. Ψαριανού (†) Μητροπολίτου Σερβιών και Κοζάνης Αδελφοί μου εν Κυρίω αγαπητοί «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν ...» (Ιωαν,1,14). Η σοφία και ο λόγος του Θεού, ο Μονογενής Υιός του Πατρός έκλινεν ουρανούς και κατέβη . « Δι' ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν » ( Σύμβολον της Πίστεως, άρθρο 4), εις τον προσδιωρισμένον καιρόν, « εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού» ( Γαλ . 4, 4) εις τον κόσμον . Ο προ των αιώνων εγεννήθη εν χρόνω , ο άσαρκος έλαβε σάρκα, ο Θεός έγινε άνθρωπος. Το ανερμήνευτον τούτο θαύμα εορτάζει η Εκκλησία και οι πιστοί αναγόμεθα δια της διανοίας επί την Βηθλεέμ, ένθα προ δύο περίπου χιλιάδων χρόνων εγεννήθη ο Χριστός. «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο ...». Ούτως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ομιλεί περί του ανερμηνεύτου εκείνου θαύματος της θείας ενανθρωπήσεως. Οι δύο Ευαγγελισταί , ο Ματθαίος και ο Λουκάς, μας ομιλούν περί των περιστατικών, τα οποία συνέβησαν κατά τη θεία γέννησιν και περί των συνθηκών, υπό τας οποίας εγεννήθη ο Σωτήρ του κόσμου. Εκεί ο Ευαγγελισμός, η απογραφή, η Βηθλεέμ, οι ποιμένες, ο αστήρ, οι Μάγοι. Εκεί εν πρώτοις η Παρθένος Μαρία και ο δίκαιος Ιωσήφ. « Και ο Λόγος σαρξ εγένετο ...». Εις ταύτην μόνον την φράσιν μετ ' επιγραμματικής λιτότητος ο τέταρτος Ευαγγελιστής συμπεριέλαβεν όλα τα γεγονότα και τα περιστατικά της θείας γεννήσεως. Οι μεν λοιπόν Ευαγγελισταί ιστορούν τα γεγονότα, ο δε Ιωάννης θεολογεί επί των γεγονότων. Δι' ενός βλέμματος προφητικού βλέπει ενώπιόν του όλον το μυστήριον της σαρκώσεως και δι' ενός λόγου, υπό την έμπνευσιν του Αγίου Πνεύματος εκφράζει το παν, κατά τρόπον απόλυτον και κατηγορηματικόν , μηδεμίαν επιδεχόμενο αμφισβήτησιν . « Και ο Λόγος σαρξ εγένετο ...». Ούτος είναι ο λόγος ο κατηγορηματικός και αδιαμφισβήτητος. Εις αυτόν περιλαμβάνεται το μέγα και μοναδικόν εις τον κόσμον γεγονός, το ου μόνον ως εκ των αιτιών αυτού επιβαλλόμενον ως αληθές και αδιαφιλονείκητον , αλλά και ως εκ των συνεπειών αυτού αποδεικνυόμενον ιστορικώς ως πραγματικόν και αδιάψευστον . Η θεία γέννησις του Σωτήρος είναι το γεγονός εκείνο το και προφητικώς επακριβώς πληρούμενον και ιστορικώς λαμπρώς βεβαιούμενον . Κέντρο της ιστορίας του κόσμου είναι η θεία γέννησις του Σωτήρος . « Και ο Λόγος σαρξ εγένετο ...» Οι αιώνες καταβαίνουν από των Πρωτοπλάστων και καταντούν εις το γεγονός, περί του οποίου ο Ευαγγελιστής εδώ ομιλεί και οι χρόνοι αναβαίνουν αφ' ημών και φθάνουν εις την νύκταν εκείνην , κατά την οποία η επαγγελία του Θεόυ προς το ανθρώπινον γένος εξεπληρώθη . Το σημείον τούτο όπου συναντώνται οι αιώνες είναι το τέλος του αρχαίου και η αρχή του νέου κόσμου. Και το σημείον τούτο επισημαίνεται με ένα βρέφος ανακεκλιμένον εις την φάτνην . Το βρέφος τούτο ο παλαιός κόσμος καταβαίνει δια να προσκυνήση και ο νέος αναβαίνει δια να λατρεύση . « Και ο Λόγος σαρξ εγένετο...», ας επαναλάβωμεν έτι. Το βρέφος τούτο είναι αυτό περί του οποίου ο Ευαγγελιστής ομιλεί. Είναι ο Λόγος του Θεού, ο οποίος έγινε σαρξ και έλαβε μορφήν ανθρώπινην . Ο μονογενής Υιός του Θεού, ο οποίος έγινε Υιός ανθρώπου, ο Θεός ο οποίος έγινε άνθρωπος. Αλλ' εφθάσαμεν ήδη να ερωτήσωμεν : Διατί ο Θεός έγινεν άνθρωπος, διατί «Θεός εν σαρκί » (Α΄ Τιμ . 3, 16); Ποίος ο σκοπός της θείας ενανθρωπήσεως και τι ότι «ο Λόγος σαρξ εγένετο...»; Ας ακούσωμεν τον Ευαγγελιστήν . «...και εσκήνωσεν εν ημίν». Τούτο είναι το αποτέλεσμα της σαρκώσεως του θείου λόγου. Περιεβλήθη το ανθρώπινο σώμα, έλαβε μορφή δούλου. Το πώς, είναι ανερμήνευτον , είναι μυστήριον υπέρ λόγον . Οι ιεροί Πατέρες της Εκκλησίας αρκούνται δια τοιούτων μόνον εκφράσεων να ομιλούν περί του θαύματος τούτου, ότι δηλ. ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος όχι κατά την τροπήν ή αλλοίωσιν της Θεότητος , αλλά κατά πρόσκλησιν της ανθρωπότητος . Περισσότερον ημείς ας μη θέλωμεν να μάθωμεν . «...και εσκήνωσεν εν ημίν ». Αλλά η σκήνωσις αύτη δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της σαρκώσεως του θείου λόγου, αλλά και ο σκοπός αυτής. Ήλθεν ο Θεός και ανέλαβε την ανθρώπινην φύσιν , δια να μεταλάβωμεν ημείς της θείας ουσίας, δια να μένη ούτως ο Θεός εν ημίν και ημείς εν τω Θεώ εις τον αιώνα. Έκτοτε τα ουράνια και τα επίγεια ηνώθησαν και η κλίμαξ την οποία είδε ο Ιακώβ εν ονείρω είναι αιωνία πραγματικότης εν τη Εκκλησία. « Τα άνω τοις κάτω συνεορτάζει και τα κάτω τοις άνω συνομιλεί» θα ακούσωμεν μετ ' ολίγας ημέρας εν τω Μεγάλω Αγιασμώ . «...και εσκήνωσεν εν ημίν». Την σκήνωσιν ταύτην βλέπει ο Θεολόγος Γρηγόριος και μετ ' αυτού ύστερον ο υμνογράφος της Εκκλησίας και ψάλλουν αμφότεροι « Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε ». Και ιδού λοιπόν ότι έχομεν ήδη όχι μόνον το αποτέλεσμα και τον σκοπό της σαρκώσεως του θείου λόγου, αλλά και τας συνέπειας αυτής, κατά λόγον ευθύνης και χρέους των ανθρώπων απέναντι του Θεού. Ενώπιον μιας τοιαύτης συγκαταθέσεως του Θεού ποία ανταπόκρισις και υποδοχή οφείλεται εκ μέρους των ανθρώπων; Όταν ο Σωτήρ έρχεται εκ των ουρανών, κομίζων εις τους ανθρώπους την υιοθεσίαν, τι έχομεν οι άνθρωποι να ανταποδώσωμεν εις Αυτόν; Τίποτε περισσότερον παρά να δεχθώμεν . «...και εσκήνωσεν εν ημίν ». Ο Ευαγγελιστής εις την συνέχειαν δίδει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εν ημίν σκηνώσαντος θείου λόγου. « Πλήρης χάριτος και αληθείας» ( Ιωα . 1, 14), λέγει και συμπεριλαμβάνει εις τας δύο λέξεις την δωρεάν του Θεού προς τους ανθρώπους. Διότι πράγματι των δύο τούτων δεόμεθα πάντοτε οι άνθρωποι προς σωτηρίαν , της θείας χάριτος και της θείας αληθείας, του θείου πυρός του οποίου ως αλήθεια και σοφία φωτίζει και ως αγάπη θερμαίνει. Ο θείος λόγος είναι ο Ήλιος της δικαιοσύνης. «...και εσκήνωσεν εν ημίν», ας επαναλάβωμεν έτι και ομολογήσωμεν πικρώς, ότι ο σκοπός δι' ον ο Θεός ενηνθρώπησε και ο Λόγος «εσκήνωσεν εν ημίν» δεν επραγματοποιήθη έτι εξ ολοκλήρου. Όχι δια την αδυναμίαν του Θεού, αλλά δια την δυστροπίαν των ανθρώπων. Από της νυκτός εκείνης, καθ' ην εγεννήθη ο Σωτήρ εν τω σπηλαίω , επιθυμεί και έρχεται να γεννηθή εις την καρδίαν παντός ανθρώπου, αλλά συμβαίνει ό,τι ακριβώς και κατά την νύκταν εκείνην , ότε «ουκ ην τόπος εν τω καλύματι » ( Λουκ . 2, 7). Αδελφοί μου, εν Κυρίω αγαπητοί. «...ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Το υπερφυές τούτο και υπέρ λόγον ιστορικό γεγονός εορτάζουσα η Εκκλησία, δια ψαλμών και ύμνων μυσταγωγεί τους πιστούς όχι μόνο εις ανάμνησιν της θείας γεννήσεως, αλλά και εις αναπαράστασιν και βίωσιν αυτής εν ταις καρδίαις ημών. Όταν ψάλλωμεν «Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει...», τούτο νοούμεν και τούτο εκφράζομεν , ότι το «σήμερον» δηλοί μυστικήν κατ' έτος γέννησιν του Σωτήρος εντός μας και άρα και ημών αναγέννησιν εν Χριστώ. Ούτω δε και εύχομαι να γίνη σήμερον, η χάρις και η αλήθεια του ενανθρωπήσαντος Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού να σκηνώση επί πάντας υμάς αδελφοί. Αμήν Εν τω ιερώ Επισκοπειώ τη Δεκεμβρίου κε ΄ 1959.

Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011 -Τυπικόν

22. Πέμπτη. ᾿Αναστασίας μεγα­λομάρτυρος τῆς φαρ­μα­κο­λυτρίας (†304). Χρυσογόνου καὶ Θεο­δότης μαρτύρων.

῾Ο ἥλιος εἰσέρχεται εἰς τὸν Αἰγόκερω. ᾿Αρχὴ τοῦ χει­μῶνος.

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Πέμ. κη΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Τιτ. α΄ 5-14)· Εὐαγ­γέλιον: ἡμέρας, Πέμ. ιδ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ι΄ 17-28).

Ο ρόλος των πεθερικών στον Γάμο

 

Μέσα στον γάμο πάνω απ’ όλα στέκεται η συζυγική αγάπη. Πόσα δεν έχουν γραφεί γι’ αυτήν. Η αγάπη προσφέρει όχι γιατί είναι υποχρεωμένη, αλλά γιατί έχει πιστέψει στην αξία του άλλου, έστω και αν πρόκειται για τον εχθρό. Η αγάπη ποιεί «ψυχήν μίαν», δημιουργεί ομοψυχία, όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος. Και η γνήσια αγάπη «ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν…πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Α΄ Κορ.13, 7-8).

Υπάρχει όμως και ένας απρόβλεπτος παράγοντας, που συχνά επιδρά διαλυτικά στον γάμο και την οικογένεια. Πρόκειται, δυστυχώς, για τους ίδιου τους γονείς. Όπως οι ευχές τους στηρίζουν θεμέλια οίκων, έτσι και οι άκαιρες παρεμβάσεις τους στη ζωή του ανδρογύνου γκρεμίζουν τις οικογένειες.

Πολλοί γονείς, δυστυχώς, δεν μπορούν να καταλάβουν , ότι γάμος σημαίνει νέα φωλιά, που πρέπει να μείνει αυτοκυβέρνητη. Οι γονείς ζητούν την τυφλή αφοσίωση των παιδιών τους ως ανταμοιβή για όσα τους πρόσφεραν στην ζωή. Λησμονούν όμως, ότι, ό,τι κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους είναι το καθήκον τους απέναντί τους, που δεν ζητά έπαινο και ανταμοιβή. Είναι καθολικός νόμος της φύσης, από την φωλιά των χελιδονιών μέχρι την καρδιά της ζούγκλας.

Τα παιδιά δεν είναι τα όργανά τους ώστε να τα χρησιμοποιούν για την ικανοποίηση του εγωισμού τους, το καθήκον των παιδιών απέναντι στους γονείς δεν απαιτείται, αλλά γεννιέται μέσα στην καρδιά τους και προσφέρεται ελεύθερα, αποδεικνύει δε και την σωστή ή όχι γονεϊκή αγωγή. Έτσι δοκιμάζεται και η αγάπη, αν ήταν δηλαδή κτητική-εγωιστική, ή ανιδιοτελής και θυσιαστική.

Η ζωή, ως γνωστό, δεν οπισθοδρομεί, πηγαίνει μπροστά. Δεν είναι οι γονείς τίποτε περισσότερο παρά τα τόξα μέσω των οποίων ο δωρεοδότης Θεός, εκτοξεύει σαν ζωντανά βέλη τα παιδιά μέσα στην ζωή. Μεγαλύτερη χαρά δεν υπάρχει από τον να βλέπουμε τα παιδιά μας να δημιουργούν μια ευλογημένη οικογένεια, θα πρέπει να πάψουμε να τα βλέπουμε ως μέσον της δικής μας ικανοποίησης.

Ας αφήσουμε στην αγάπη και ενότητά τους τα παιδιά μας, έστω και αν εμείς παρατηρούμε καταστάσεις, με τις οποίες δεν συμφωνούμε….

Η παρουσία των γονέων και η παρέμβασή τους στη ζωή των παιδιών τους οφείλει να είναι μόνον συμβουλευτική και υποστηρικτική. Τότε ασφαλώς θ’ αναδεικνύεται ο γάμος και η κοινωνία των μελών της, η οικογένεια, ο μικρός επίγειος παράδεισος, στον οποίο η αληθινή αγάπη έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο και η ένωση αυτή θ’ αποκαλύπτεται πράγματι ως «μυστήριο αγάπης».

Βαρβάρας Καλογεροπούλου-Μεταλληνού

Οικογένεια, αναζητώντας νόημα ζωής

Πηγή: imverias.blogspot.com

Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011 -Τυπικόν

21. Τετάρτη. ᾿Ιουλιανῆς καὶ τῶν σὺν αὐτῇ 500 μαρτύρων (†304). Θεμιστοκλέους μάρτυρος (†251).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τετ. κη΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Τιμ. δ΄ 9-22)· Εὐ­αγγέλιον: ἡμέρας, Τετ. ιδ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ι΄ 11-16).