Το επιτίμιο του π.Πορφυρίου προς τον π. Παΐσιο

Σύγχρονα θαύματα του Αγίου Χαραλάμπους.

α) Η διάσωση των κατοίκων του Πύργου από την φοβερή επιδημία πανώλης το 1860.Η νόσος αυτή εξαλείφθηκε από τον Αγιο Χαράλαμπο μετά από θερμή προσευχή προς αυτόν και παράκληση.Λένε μάλιστα ότι οι Πύργιοι είδαν καταπληκτικό θέαμα.Ο Αγιος με την ράβδο του εσπρωχνε ένα λευκό σαν βαμβάκι νέφος στον ουρανό μέχρι που το έρριψε στην θάλασσα.Ηταν η ασθένεια που καταδίωξε ο Αγιος.Και σε άλλα μέρη όμως κατά καιρούς ήταν εμφανής η παρουσία του Αγίου Χαραλάμπους στην εκδίωξη της πανώλης,όπως στην θεσσαλία στο χωριό Σαβάλια και στη Δημητσάνα όπου μετονομάστηκε ο Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου σε Ναό Αγίου Χαραλάμπους, εξαιτίας της θαυματουργικής παρέμβασης του Αγίου.

β) Στον Αγιο Χαράλαμπο αποδόθηκε η εκδίωξη της θανατηφόρας επιδημίας της γρίπης το 1918,από την Ηλεία και την Ελλάδα, εξαιτίας της οποίας χιλιάδες ανθρώπων πέθαιναν για μήνες.

γ) Το 1687 οι Αγαρηνοί με αρχηγό τον τρομερό Αχμέτ Εφέντη, πολιόρκησαν τον Πύργο. Μετά από παρακλήσεις των κατοίκων στον Αγιο Χαράλαμπο,επεσε ασθένεια λοιμική στον στρατό του Εφέντη και πολλοί από τους στρατιώτες του πέθαναν,με αποτέλεσμα να αποσυρθεί και να σωθεί η πόλη από την πολιορκοία.

δ) Το 1821 οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν στο λιμάνι και πολιόρκησαν τον Πύργο με σκοπό να προχωρήσουν προς την Τριπολιτσά και να καθαρίσουν την περιοχή από τα επαναστατικά στρατεύματα.Αφού έκαψαν ένα μέρος της πόλης,προσπάθησαν να προχωρήσουν προς τον κεντρικό δρόμο με τις άμαξες και τον οπλισμό τους.Ομως στα περίχωρα του μικρού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους είχε λάβει θέσεις ένας μικρός αριθμός αποφασισμένων ελλήνων στρατιωτών,οι οποίοι με τη βοήθεια του Αγίου εκδίωξαν τους πολυάριθμους Τούρκους.Τώρα οι Τούρκοι θα πρέπει για εβδομάδες να ψάχνουν άλλα περάσματα για να φτάσουν στην Τριπολιτσά.Το μόνο πέρασμα που έχει μείνει είναι το ηρωικό Πούσι,όπου οι Ελληνες έχουν παραταχθεί οργανωμένα,λόγω της καθυστέρησης των Τουρκων στον Πύργο και δίνουν το αποτελειωτικό χτύπημα στον εχθρό.

ε) Στον Ιταλικό βομβαρδισμό το 1941, λίγες ώρες πριν γίνει, δημιουργόταν ένα πυκνό σύννεφο ομίχλης στον ουρανό του Πύργου με αποτέλεσμα τη συνεχή αναβολή του και τελικά τη ματαίωση του και τη διάσωση της πόλης.

στ) Πρίν καταλάβουν οι Γερμανοί τον Πύργο είχε προηγηθεί σφοδρός βομβαρδισμός.Κανείς όμως από τους κατοίκους δεν έπαθε τίποτα, γιατι οι βόμβες έπεσαν σε ακατοίκητα μέρη και πολλές δεν εξεράγησαν καθόλου.

θ) Στις 26 Μαρτίου 1993 ο μεγάλος σεισμός του Πύργου στις 14:10 Ωρα διαμοιράστηκε σε δύο σεισμούς των 5,5 και 5,8R και από άποψη χρόνου 3 λεπτά κενό μεσολάβησαν μεταξύ των μεγάλων δονήσεων,με αποτέλεσμα οι ζημιές να μην είναι φοβερές.Αυτή η διαμοίραση του σεισμού ήταν επιστημονικά εντυπωσιακό φαινόμενο. Πολύ καιρό πριν γίνονταν συνεχείς μικρές δονήσεις τα βράδια,σαν προειδοποίηση ώστε οι κάτοικοι να έχουν πάρει τα στοιχειώδη μέτρα και να είναι σε ετοιμότητα για την ώρα του μεγάλου σεισμού.Την ώρα του σεισμού πολλά μικρά παιδάκια με τα αθώα μάτια τους είδαν όπως λένε τον να κρατάει με απλωμένα τα χέρια του τα σπίτια του Πύργου για να μην πέσουν.Μετά το σεισμό πολλοί κάτοικοι είδαν στον ύπνο τους τον Αγιο Χαράλαμπο να τους αναφέρει ότι με δική του πα

. 67 χρόνια μετά το θαύμα του Αγ. Χαραλάμπους στα Φιλιατρά

Σήμερα η πόλη μας γιορτάζει την μνήμη του πολιούχου της Αγίου Χαραλάμπους του θαυματουργού.

Μια γιορτή που προσελκύει χιλιάδων πιστών από όλη την Ελλάδα για να προσκυνήσουν την Ιερή εικόνα που βρίσκεται στον ιερό ναό Παναγίας στα Φιλιατρά.

Το θαύμα των Φιλιατρών

ΕΛΛΑΔΑ, Γερμανική κατοχή. Ένα σαμποτάζ της Αντίστασης κοντά στα Φιλιατρά, γίνεται αφορμή να διαταχθούν τρομερά αντίποινα, με δολοφονία των προκρίτων, αιχμαλωσία 1.500 κατοίκων, εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία και πυρπόληση και αφανισμό των Φιλιατρών στην Πελοπόννησο!!!

Η Γερμανική Διαταγή μαθαίνεται από τον τότε  Αρχιμανδρίτη Θεόδωρο Κωτσάκη που καλεί αμέσως όλους τους πιστούς σε θερμή προσευχή προς τον Άγιο Χαράλαμπο.

Το ίδιο βράδυ, ο Άγιος παρουσιάζεται τέσσερεις συνεχόμενες φορές στον ύπνο του σκληρού Γερμανού Διοικητή των Φιλιατρών, του Κούνστερ, που το πρωί θα εκτελούσε τη Διαταγή θανάτου, λέγοντάς του:

«Άκουσε παιδί μου, τη διαταγή, που έλαβες, να μην την εκτελέσεις. Την πόλη αυτή την προστατεύω εγώ»!!!

Τρομαγμένος ο Κούνστερ, από τις απανωτές εμφανίσεις του Αγίου, ζήτησε να μιλήσει με τη Γερμανική Διοίκηση Τρίπολης, όπου ο ίδιος ο Στρατηγός τον διαβεβαίωνε ότι είχε δει και εκείνος παρομοίως τον Άγιο και έτσι αποφάσισαν να ματαιώσουν την απάνθρωπη Διαταγή!

Ο Κούνστερ αμέσως μετά, καλώντας δύο Ιερείς, άρχισε να ψάχνει στις Εκκλησίες των Φιλιατρών, προσπαθώντας να λύσει το ακατανόητο μυστήριο, ώσπου είδε μπροστά του και αναγνώρισε συγκλονισμένος την εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους!!!

Από τότε, με το τέλος το Β Παγκοσμίου Πολέμου, έρχεται συνεχώς, σχεδόν κάθε χρόνο, ταπεινός προσκυνητής, ομολογητής της Ορθοδοξίας, στον Άγιο Χαράλαμπο Φιλιατρών, ευγνώμων, που ο Άγιος τον απέτρεψε από ένα στυγνό, ομαδικό έγκλημα και τον εφύλαξε να γυρίσει και εκείνος σώος στην πατρίδα του.

Στην Πολυκλινική των Αθηνών

Το άλλο θαύμα έγινε εις τον Κων/τίνον Λιβαδάν, υπάλληλον του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όταν ήτανε νέος. Ιδού πώς το περιγράφει:

«Τον Ιανουάριο του 1931 ενοσηλευόμην στην Πολυκλινικήν Αθηνών με απόστημα εις το ήπαρ. Επί τεσσάρας εβδομάδας με εβασάνιζε ο πυρετός. Είχαν νυχθημερόν 38-40 βαθμούς και πόνους φοβερούς. Απεφασίσθη να γίνη εγχείρισις.

Ήταν παραμονή του Αγίου Χαραλάμπους 9 Φεβρουαρίου του 1931. Το εσπέρας και ενώ ευρισκόμην ένεκα του μεγάλου πυρετού εις λήθαργον και εξαντλητικήν κατάστασιν, βλέπω να εισέρχεται ένας ιερωμένος μεγαλοπρεπής με μακρυά γενειάδα. Επλησίασε εμένα και όχι τον απέναντί μου ασθενή, που χαροπάλευε από περιτονίτιδα. Μου εθώπευσε το κεφάλι και μου είπε: «Μη φο­βάσαι… Αύριο θα είσαι τελείως καλά. Είσαι καλό παιδί».

Ερώτησα, όταν έφυγε, την ευρισκομένην κοντά μου και τελούσαν χρέη νοσοκόμου Μοναχήν Ευανθίαν, ποιος ήτο ο Κληρικός, που ήλθε;

—Δεν είδα κανένα Κληρικό, είπε εκείνη.

Της εξιστόρησα κατόπιν το συμβάν. Σταυροκοπήθηκε και μου είπε:

—Αύριον είναι του Αγίου Χαραλάμπους, θα είσαι καλά.

Έπεσα κατόπιν εις βαθύτατον ύπνον. Ο πυρετός από την ώραν εκείνην άρχισε να κατεβαίνη. Το πρωί ήμην απύρετος, τελείως καλά και χωρίς πόνους στο ήπαρ. Το πρωί με εξήτασαν ο χειρούργος καθηγητής Ν. Αλιβιζάτος και ο αδελφός του Ανδρέας, παθολόγος, να κανονίσουν τα της εγχειρίσεώς μου. Ερευνούσαν και αναζητούσαν δια της ψηλαφίσεως το απόστημα, αλλά δεν το εύρισκον, ούτε την σκλήρυνσιν και την διόγκωσιν (οκτώ δακτύλων) του ήπατος. Το ήπαρ ήτο φυσιολογικόν!

Η Μοναχή εξιστόρησε εις τους Καθηγητάς το νυκτερινό συμβάν. Μου δείξανε και την Εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους, την οποίαν ανεγνώρισα. Ήταν ο ίδιος που είχα ιδή. Οι καθηγηταί κατάπληκτοι ανεφώνησαν:

—Ψηλά τα χέρια. Κάτω τα μαχαίρια. Απόψε έγινε θαύμα του Αγίου Χαραλάμπους στην Πολυκλινική!

Αργότερα και μετά παρέλευσιν ετών έμαθα, ότι ο Άγιος Χαράλαμπος είναι ιατρός των λοιμωδών νόσων, όπως ήταν και η ιδική μου».

Κ. ΛΕΙΒΑΔΑΣ

ΠΗΓΕΣ.clubs.pathfinder.gr/pavmaria/647284-ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ -

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ (10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ)

«Ο άγιος Χαραλάμπης έζησε επί της βασιλείας του Σεβήρου, όταν ηγεμόνευε ο Λουκιανός στην πόλη της Μαγνησίας. Επειδή ήταν ιερέας των Χριστιανών και δίδασκε την οδό της αληθείας, οι τύραννοι πρόσταξαν να τον ξεντύσουν από την ιερατική του στολή κι έπειτα να γδάρουν όλο το δέρμα του σώματός του. Καθώς λοιπόν ο ηγεμόνας τον έβλεπε  να υπομένει καρτερικά τα βασανιστήρια, εξοργίστηκε και επιχείρησε να ξέσει τον άγιο με τα δικά του χέρια, οπότε αμέσως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν μετέωρα στο σώμα του μάρτυρα. Ο άγιος όμως προσευχήθηκε και τον έκανε υγιή. Όταν είδαν αυτό το θαύμα οι δήμιοι, που ονομάζονταν Πορφύριος και Βάπτος, αρνήθηκαν τα είδωλα και πίστεψαν στον Χριστό. Το ίδιο και τρεις γυναίκες από αυτούς που παρίσταντο εκεί. Όλους αυτούς τους συνέλαβε ο ηγεμόνας και αφού τους καθυπέβαλε σε βασανιστήρια, χωρίς έλεος τους αποκεφάλισε. Διότι αν και θεραπεύτηκε, όμως παρέμεινε στην απιστία».

Ο άγιος Χαραλάμπης, και πιο λαϊκά Χαράλαμπος, θεωρείται, κατά την υμνολογία της Εκκλησίας μας,  καύχημα της Ελλάδας. Της Ελλάδας που φέρει το όνομα του Χριστού∙ που είναι χριστιανική και αναγνωρίζει και τιμά τους αγίους∙ που θεωρεί ως μεγίστη ευλογία και θησαυρό πολύτιμο την ύπαρξη των λειψάνων τους, όπως της κάρας του αγίου ιερομάρτυρα∙ που προστρέχει με πίστη και πόθο στις εκκλησιές για να πανηγυρίσει τη μνήμη τους. «Καυχάται σήμερα όλη η χριστιανική Ελλάδα. Γιατί απέκτησε τη δική σου κάρα σαν κρήνη που αναβλύζει ποταμούς ιαμάτων και αστείρευτο πλούτο και χάρη που δεν αδειάζει ποτέ, και διώχνει νόσους και την πολύφθορη πανώλη από τους ανθρώπους που σε μακαρίζουν» («Αβρύνεται σήμερον Ελλάς πάσα η χριστώνυμος∙ κάραν την σην γαρ εκτήσατο, ως κρήνην βρύουσαν ιαμάτων ρείθρα και πλούτον αδάπανον και χάριν κενουμένην μηδέποτε, νόσους τ’ ελαύνουσαν λοιμικήν τε την πολύφθορον, εξ ανθρώπων των μακαριζόντων σε») (στιχηρό εσπερινού). «Την πάντιμη κάρα σου η Ελλάδα την απέκτησε ως παντοτινό πλούτο της και πολύτιμο θησαυρό» («την πάντιμόν σου κάραν η Ελλάς εκτήσατο πλούτον αδάπανον και θησαυρόν πολύτιμον») (στιχηρό της λιτής).

Υπάρχει αυτή η Ελλάδα; Υπάρχουν οι πόλεις της που ευφραίνονται και σκιρτούν από αγαλλίαση για τους αγίους, σαν τον άγιο Χαράλαμπο;(«Ευφραίνεσθε εν Κυρίω πόλεις της Ελλάδος και σκιρτήσατε αγαλλώμεναι»). Κανείς δεν γνωρίζει. Μία επιφανειακή κρίση θα έλεγε όχι. Ή τουλάχιστον όχι τόσο,  σε σχέση με αυτό  που φαινόταν πριν και από λίγα σχετικά χρόνια. Φαίνεται ότι υπάρχει ένας γενικότερος αποχρωματισμός από αυτό που συνιστά θεωρητικά την ταυτότητα του Έλληνα: του ορθόδοξου πιστού που ταυτοχρόνως διακατέχεται από την βαθιά αγάπη και προς την πατρίδα. Η συρρίκνωση του εκκλησιάσματος στους Ναούς, η ετοιμότητα να αποδεχτούν οι πολλοί το εφεύρημα της πολυπολιτισμικότητας, η ντροπή που νιώθουν αρκετοί συμπατριώτες μας να δηλώσουν την ελληνικότητά τους, ιδίως όταν βρεθούν στο εξωτερικό – και δεν εννοούμε τώρα που υπάρχει γενικότερη κατακραυγή λόγω της οικονομικής κρίσεως – η μείωση των αντανακλαστικών σε οτιδήποτε επιχειρείται από τους ιθύνοντες στην εφαρμογή  της «θεωρίας του σαλαμιού»: κόβουμε κάθε φορά και από λίγο σε ό,τι αφορά τις παραδόσεις μας, είναι λίγα από αυτά που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Τείνουμε σ’ αυτό που λέει ο λόγος του Χριστού που μιλάει πάντοτε για το μικρό ποίμνιο -  τους λίγους που πράγματι είναι συνεπείς πιστοί και αγαπούν τον Κύριο και γενικώς τις παραδόσεις του έθνους μας - και το προτρέπει να μη φοβάται. «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον». Αλλά είπαμε, κανείς δεν γνωρίζει. Διότι σε ανάλογο προβληματισμό και του μεγάλου Προφήτη Ηλία, όταν διωκόταν η αληθινή πίστη και κανείς δεν φαινόταν να την ακολουθεί, ο ίδιος άκουσε τον Θεό να του λέει ότι γύρω του, χωρίς εκείνος να το ξέρει, «επτά χιλιάδες Ιουδαίοι δεν είχαν κλίνει το γόνυ στον Βάαλ». Κανείς λοιπόν δεν ξέρει τι σημαίνει χριστιανική Ελλάδα. Αν μάλιστα πιστέψει κανείς λόγια που αποδίδονται στον γέροντα Παΐσιο τον αγιορείτη, ότι δηλαδή «ο Χριστός, η Παναγία, οι άγιοι αγαπούν σκανδαλωδώς την Ελλάδα, γιατί αυτή βγάζει κατεξοχήν αγίους», ίσως τα πράγματα δεν είναι τόσο ζοφερά.

Ας επανέλθουμε όμως στον άγιο Χαράλαμπο. Ο υμνογράφος ήδη από το πρώτο στιχηρό του εσπερινού μας δείχνει το μέγεθος της αγιότητάς του και την προσφορά του στην Εκκλησία. «Όλος από τη νεότητά σου – σημειώνει – αφιερώθηκες στον Δεσπότη Χριστό, κι Αυτόν πόθησες βαθιά κι Αυτού τα ίχνη ακολούθησες. Κι αφού καθάρισες την καρδιά σου από κάθε κηλίδα των παθών, γέμισες υπέρμετρα από τη θεία χάρη» («Όλος εκ νεότητος ανατεθείς τω Δεσπότη, τούτον επεπόθησας και αυτού τοις ίχνεσιν ηκολούθησας∙ καθαρθείς πάσης δε των παθών κηλίδος, θείαν χάριν κατεπλούτησας»). Ο άγιος υπήρξε δηλαδή ένα εκτύπωμα του Χριστού: Αυτόν αγάπησε και Αυτού τη ζωή φανέρωσε, διά της τηρήσεως των αγίων εντολών Του.  Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε πολύ, για να δούμε ποιος είναι ο άγιος. Άγιος είναι όποιος ζει κατά το θέλημα του Κυρίου, που ζει όπως Εκείνος έζησε. Αλλά ο υμνογράφος γίνεται πιο συγκεκριμένος: το να ζει κανείς όπως ο Χριστός, σημαίνει ότι καθαρίζει την καρδιά του από τα πάθη του και φωτίζεται από τη χάρη του Θεού.

Με άλλα λόγια η πνευματική ασκητική μέθοδος της Εκκλησίας μας είναι το μόνο «αποδεικτικό» στοιχείο ότι πράγματι κανείς ανήκει στον Χριστό, ότι είναι άγιος. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η πνευματική ζωή ακολουθεί τα γνωστά τρία στάδια: την κάθαρση, τον φωτισμό, τη θέωση. Πάνω σ’ αυτήν την πορεία κρίνεται η γνησιότητα της αγιότητας κάποιου και όχι από άλλες εξωτερικές επιφανειακές εκδηλώσεις: καλά έργα, δραστηριότητες, οικοδομικές επιχειρήσεις, κοινωνικές προσφορές. Όχι ότι αυτά καταδικάζονται. Δεν μπορούν όμως να αξιολογηθούν θετικά, αν δεν αποτελούν εκδηλώσεις κεκαθαρμένης καρδίας. Και ο άγιος Βασίλειος υπήρξε δραστήριος και οργανωτικός και με έργα Πατέρας, αλλά ήταν βαθύτατα ασκητικός, που είχε τονίσει ότι αν κανείς θέλει να βρει τον Θεό στη ζωή του, πρέπει να απομακρυνθεί από όλη τη διάχυση του νου στα αισθητά πράγματα, να έλθει στον εαυτό του και διά της στροφής του αυτής να συναντήσει τον Θεό.

Ο άγιος Χαράλαμπος λοιπόν υπήρξε συνεπής προς αυτήν την πνευματική οδό της Εκκλησίας, που είναι απαρχής η γνήσια και αποστολική παράδοσή της, δηλαδή του Χριστού η παράδοση. Ο υμνογράφος επιβεβαιώνει τα παραπάνω και με άλλες λέξεις. Επιλέγουμε: «Φωτίστηκε κι έγινε λαμπρή η διάνοιά σου από το θείο Πνεύμα…και έτσι δυνάμωσες την ορθόδοξη πίστη» («τω θείω Πνεύματι λαμπρυνθείς την διάνοιαν…την ορθόδοξον πίστιν εκράτυνας») (στιχηρό της λιτής). Ο φωτισμός από το άγιο Πνεύμα, καρπός της εν χάριτι καθάρσεως της καρδίας, είναι ο μόνος τρόπος να δυναμωθεί η ορθόδοξη πίστη. «Η Ελλάδα έμεινε κατάπληκτη, μάρτυς Χαράλαμπε, από την καθαρότητα του βίου σου και το θαυμαστό μαρτύριό σου» («Την καθαρότητα, μάρτυς, του βίου σου και το υπέρλαμπρον του μαρτυρίου σου καταπλαγείσα η Ελλάς») (κάθισμα του όρθρου).  

πηγή

2ο ΒΙΝΤΕΟ ANONYMOUS.Οι λαθρομετανάστες είναι η ωρολογιακή βόμβα που θα τινάξει στον αέρα ό,τι απόμεινε από τα ελληνικά νοικοκυριά και την χώρα! ο ΒΙΝΤΕΟ ANONYMOUS.Οι λαθρομετανάστες είναι η ωρολογιακή βόμβα που θα τινάξει στον αέρα ό,τι απόμεινε από τα ελληνικά νοικοκυριά και την χώρα!

ΔΕΙΤΕ ΤΟ 2ο ΒΙΝΤΕΟ ΤΩΝ ANONYMOUS. ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΝΕ ΕΙΝΑΙ! ΠΩΣ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ! 

Η εκκλησία δεν είναι μόνο σκοπός αλλά και έννοια, όλων των όντων και δημιουργημάτων.(Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς)

     Με την εκκλησία, το Θεανθρώπινο σώμα Του ο Κύριος το συνένωσε σε έναν «αιωνίως ζωντανό» οργανισμό, με όλα τα αγγελικά όντα, με όλους τους ανθρώπους (τους άξιους), και με όλα τα Θεοδημιούργητα δημιουργήματα. Έτσι και η εκκλησία είναι το «πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου», δηλαδή του Χριστού, του Θεανθρώπου, ο οποίος σαν Θεός «πληροί τα πάντα εν πάσι». Και σαν άνθρωπος και αιώνιος Αρχιερέας, δίνει σε μας τους ανθρώπους τη δύναμη και το δικαίωμα (και μας προτρέπει μάλιστα) να ζητήσουμε αυτό το «πλήρωμα» στην Εκκλησία, με την βοήθεια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Αυτό είναι αληθινά το «πλήρωμα» όλου του «ενθέου», όλου του «αιωνίου», όλου του «Θεοειδούς», όλου του «Θεόσδοτου». Γιατί η εκκλησία είναι το «πλήρωμα» της ένθεης Αλήθειας, της ένθεης δικαιοσύνης, της ένθεης Αγάπης, της ένθεης (Θεϊκής) ζωής, της ένθεης αιωνιότητας! Το «πλήρωμα» όλων των Θεϊκών τελειοτήτων και ακόμη το «πλήρωμα» όλων των ανθρωπίνων τελειοτήτων, γιατί ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος (τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος). Το «δυενικό» (μονό και διπλό) πλήρωμα του Θεού και του ανθρώπου. Αυτό είναι το Θεανθρώπινο «πλήρες», «πληρωματικό» «παν-ένωμα» αθάνατο και παν-αιώνιο, του οποίου κεφαλή είναι ο αιώνιος Θεάνθρωπος. Το πλήρωμα του Θεανθρώπινου σώματος της εκκλησίας, ζει με τις αθάνατες και τις ζωοδοτικές «έλλογες» δυνάμεις του «ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου». Αυτό το αισθάνονται όλα τα αληθινά μέλη της εκκλησίας και πιο πολύ (σε μεγαλύτερη πληρότητα), όλοι οι άγιοι και οι άγγελοι. Αυτό το πλήρωμα των Θεανθρωπίνων τελειοτήτων του Χριστού είναι μάλιστα η κληρονομιά των αγίων (Εφ. 1,18) και η ελπίδα της χριστιανικής κλήσεώς μας (Εφ. 1,18).

Η εκκλησία δεν είναι μόνο σκοπός αλλά και έννοια, ο μοναδικός παν-σκοπός και μοναδική παν-έννοια όλων των όντων και δημιουργημάτων, από των αγγέλων μέχρι των ατόμων (ελαχίστων τεμαχίων της ύλης). Στην εκκλησία ο Θεός αληθινά μας ευλόγησε με κάθε ευλογία πνευματική (Εφεσ. 1,3). Σε αυτήν ο Θεός έδωσε όλα τα μέσα ώστε εμείς να ζούμε απέναντί Του μια άγια και άμεμπτη ζωή (Εφεσ. 1,4). Σε αυτήν ο Θεός μάς υιοθέτησε διάμεσου του Υιού Του, του «μονογενούς» (Εφεσ. 1, 5-8). Σε αυτήν ο Θεός μάς αποκάλυψε το άγιο μυστήριο του θελήμα­τός Του (Εφεσ. 1,9). Σε αυτήν ο Θεός ένωσε τον χρόνο με την αιωνιότητα (Εφεσ. 1,10). Σε αυτήν ο Θεός έκανε δυνατή την χριστοποίηση και ενχριστοποίηση όλων των όντων και δημιουργημάτων, την ενπνευμάτωση και πνευματοποίηση, την εν-τριάδωση και τριαδοποίηση (Εφεσ. 1, 13-18). Εξαιτίας όλων αυτών η εκκλησία αποτελεί το πιο μεγάλο και το πιο άγιο μυστήριο του Θεού, σε όλους τους κόσμους. Σε σύγκριση με τα υπόλοιπα μυστήρια, η εκκλησία είναι το παν-μυστήριο. Σε αυτήν βρίσκεται κάθε θεϊκό μυστήριο, κάθε χάρη και μακαριότητα. Σε αυτήν κάθε ένα από αυτά είναι παράδεισος. Γιατί κάθε ένα από αυτά είναι γεμάτο από τον γλυκύτατο Κύριο. Και ο γλυκύτατος Κύριος; Με Αυτόν ο παράδεισος είναι παράδεισος και η μακαριότητα, μακαριότητα. Με Αυτόν ο Θεός είναι Θεός και ο άνθρωπος, άνθρωπος. Με Αυτόν η αλήθεια είναι αλήθεια και η δικαιοσύνη, δικαιοσύνη. Με Αυτόν η αγάπη είναι αγάπη και η αγαθότητα, αγαθότητα. Με αυτόν η ζωή είναι ζωή και η αιωνιότητα, αιωνιότητα. Γενόμενος άνθρωπος και θεμελιώσας την Εκκλησία «Εφ’ Εαυτού, δι’ Αυτόν και εν Αυτώ» ο Κύριος Ιησούς, σαν Θεάνθρωπος απροσμέτρητα μεγάλυνε (μεγαλοποίησε) τον άνθρωπο. Αυτός όχι μόνο έσωσε τον άνθρωπο από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο, αλλά και τον ανύψωσε πάνω απ’ όλους τους ουρανούς και πάνω απ’ όλα τα όντα και τα δημιουργήματα. Ο Θεός Λόγος δεν έγινε ούτε Θεάγγελος, ούτε Θεοχερουβείμ, ούτε Θεοσεραφείμ, άλλα Θεάν­θρωπος. Και με αυτό ανύψωσε τον άνθρωπο πάνω απ’ όλους τους Αγγέλους και Αρχαγγέλους, πάνω απ’ όλα τα υπερανθρώπινα όντα. Ακόμη, ο Κύριος, με την εκκλησία «πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού» (Εφεσ. 1,22). Με την εκκλησία, σαν θεανθρώπινο σώμα και «εν τη εκκλησία» αυξάνει ο άνθρωπος σε υπεραγγελικά και υπερχερουβικά ύψη. Έτσι, ο δρόμος της αναβάσεώς του και τελειοποιήσεως είναι πιο μακρύς από τον αγγελικό και χερουβικό και σεραφικό. Πράγματι εδώ πρόκειται για το μυστήριο των μυστηρίων. Ας σωπάσει λοιπόν κάθε γλώσσα γιατί μιλάει η άρρητη και ακόρεστη αγάπη του Θεού, η ανείπωτη και ακόρεστη φιλανθρωπία του αληθινά μόνου φιλάνθρωπου Κυρίου Ιησού! Εδώ αρχίζουν «οπτασίες και αποκαλύψεις Κυρίου» (Β΄ Κορ. 12,1) οι οποίες δεν μπορούν να εκφρασθούν με καμιά γλώσσα, όχι μόνο ανθρώπινη, αλλά ούτε και αγγελική. Εδώ τα πάντα είναι πάνω από κάθε έννοια και λόγο, πάνω από την φύση και κτίση. Αυτός που ποθεί το μυστήριο, εδώ βρίσκει το παν-μυστήριο του ανθρώπου, στο παν-μυστήριο του Θεανθρώπου, ο οποίος είναι η Εκκλησία, άλλα και το σώμα της εκκλησίας και η κεφαλή της. Με όλα αυτά και διαμέσου όλων αυτών ο άνθρωπος «εκκλησιάζεται» και γίνεται εκκλησία, αποκτά την εν-χρίστωση και χριστοποίηση, την εν-τριάδωση και τριαδοποίηση, γίνεται Θεάνθρωπος και σύσσωμος του Θεανθρώπινου σώματος του Χριστού, της εκκλησίας (Εφεσ. 3,6), αυτού του μυστηρίου του Θεού που είναι αγιότατο, αγαπητότατο και κεχαριτωμένο, αυτού του μυστηρίου των μυστηρίων ή καλύτερα του παμμυστηρίου των παμμυστηρίων.

(Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Προς Εφεσίους Επιστολή Απ. Παύλου», εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, Θεσ/νίκη, σ.63-64)

 πηγή

Η Ορθόδοξη ευσέβεια

 

«Υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, του Κυρίου δεηθώμεν».

Για τους ευσεβείς και ορθοδόξους χριστιανούς, ας παρακαλέσουμε τον Κύριο.

      Όταν λέμε ορθόδοξη ευσέβεια, εννοούμε πως εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί ζούμε την πίστη μας. Γιατί βέβαια η πίστη δεν είναι μια θεωρητική γνώση, αλλά ένας τρόπος ζωής. Πρέπει να ξέρουμε τί πιστεύομε, αλλ’ αυτό δεν είναι αρκετό, γιατί αυτό που πιστεύουμε πρέπει να το ζούμε, να το κάνουμε κανόνα και νόμο στη ζωή μας. Όμως, όταν λέμε ορθόδοξη ευσέβεια, εννοούμε κάτι αλλιώτικο και κάτι περισσότερο· εννοούμε τον τρόπο με τον οποίο και πιστεύουμε και ζούμε την πίστη μας. Λέμε λοιπόν από την αρχή πώς αυτός ο τρόπος, είναι εκκλησιαστικός και λειτουργικός. Όχι απλώς θρησκευτικός ή χριστιανικός, γιατί έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει χριστιανισμός κι έξω από την θεία Λειτουργία δεν υπάρχει ευσέβεια. Χριστιανισμός θα πει Εκκλησία, και ορθόδοξη ευσέβεια θα πει ευσέβεια λειτουργική.

      Στην αρχή ακόμα της θείας Λειτουργίας, ο λειτουργός και μαζί του όλοι όσοι είμαστε μέσα στην Εκκλησία παρακαλούμε για τους ευσεβείς και ορθόδοξους χριστιανούς· «Υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, του Κυρίου δεηθώμεν», όχι απλώς για τους ευσεβείς, αλλά για τους ορθόδοξους, γιατί αληθινή ευσέβεια είναι η ορθοδοξία, και γιατί η Εκκλησία προσεύχεται και για τους αιρετικούς και για τους αλλόθρησκους και για όλο τον κόσμο, αλλά τη θεία Λειτουργία την τελεί μόνο για τους ορθόδοξους. Όταν λέμε ορθοδοξία, δεν εννοούμε στεγνά την ορθή πίστη σαν γνώση, αλλά σαν έκφραση και ζωή. Για να το πούμε καλύτερα, ορθοδοξία δεν θα πει ορθή γνώμη, αλλά ορθή λατρεία. Να σε δω πως λατρεύεις, για να καταλάβω πως πιστεύεις.

      Αυτό που στη γλώσσα της θεολογίας λέγεται δόγμα, και πολλούς τους ενοχλεί, δεν είναι μία στεγνή θεωρητική διδασκαλία, αλλά εκκλησιαστική και λειτουργική εμπειρία, καθώς το γράφει ο άγιος Ειρηναίος· «Η διδασκαλία μας είναι συμμόρφωση προς την Ευχαριστία και η Ευχαριστία είναι επικύρωση της διδασκαλίας μας». Με τον ίδιο τρόπο γράφει ο άγιος Φώτιος τι είναι δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας· «Αυτή είναι η καθαρή και αγία ορθόδοξη πίστη μας… η σοφή και θεοδίδακτη μυσταγωγία της άχραντης και αληθινής λατρείας μας». Η ορθή πίστη είναι δεμένη με τη θεία λατρεία έτσι, που το ένα να είναι το άλλο. Όταν λέμε, κι αυτό είναι μια αναντίλεκτη αλήθεια, πως η θεία Λειτουργία είναι η ύψιστη πράξη της Εκκλησίας, εύκολα λοιπόν καταλαβαίνομε πως η ορθόδοξη ευσέβεια είναι ευσέβεια λειτουργική.

     Ένας σύγχρονός μας Ρώσος θεολόγος γράφει πολύ σωστά ότι «Τα ορθόδοξα δόγματα δεν είναι μόνο στα θεολογικά συγγράμματα. Τα ορθόδοξα δόγματα είναι προ πάντων στη ζωή της Εκκλησίας, δηλαδή στη θεία Λειτουργία και γενικά στη θεία λατρεία». Η ορθόδοξη θεολογία είναι αδύνατο να χωρισθεί από την Εκκλησία, δηλαδή από την ευσέβεια, που είναι ζωή όχι άχρωμα χριστιανική και αόριστα πνευματική, αλλά ζωή μέσα στη λειτουργική εμπειρία της Εκκλησίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μεγάλος Απόστολος για το μυστήριο της ευσέβειας, δηλαδή για την ευαγγελική και ορθόδοξη πίστη, γράφει αμέσως και μαζί με τη διαγωγή και την αναστροφή μας μέσα στην Εκκλησία, που είναι ο στύλος και το εδραίωνα της αλήθειας. Αυτό θα πει πως μόνο μέσα στην Εκκλησία και τη λατρεία της Εκκλησίας φυλάγεται η ορθή πίστη και η ευσέβεια του χριστιανού. Στον καιρό μας, «είτε προφάσει είτε αληθεία», πολλά λέγονται και γράφονται για την Εκκλησία. Άνθρωποι έξω από την Εκκλησία, αλλά και χριστιανοί που δεν ξέρουν τι είναι η Εκκλησία ξεσηκώνονται, τάχα πως ενδιαφέρονται για την Εκκλησία. Μα έξω από την Εκκλησία κι έξω από τη σύναξη της Εκκλησίας και τη θεία Λειτουργία κανένας δεν μπορεί να βεβαιώσει πως είναι ευσεβής και πως ενδιαφέρεται στ’ αλήθεια για την Εκκλησία.

       Στη δεύτερη επιστολή του προς τον Τιμόθεο ο απόστολος Παύλος γράφει για ανθρώπους με «μόρφωσιν ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένους». Αυτό θα πει πως έχουν κάποια γνώση και εξωτερικά δείχνουν για ευσεβείς, μα δεν έχουν αληθινή ευσέβεια. Γιατί η ευσέβεια δεν είναι ό,τι ο καθένας θέλει να φαίνεται για ενάρετος και άγιος, μα ό,τι όλοι μας είμαστε μέσα στη λειτουργική σύναξη της Εκκλησίας. Για το Θεό ο Απόστολος γράφει «ου η δόξα εν τη Εκκλησία.»· αλλά όπως ο Θεός δοξάζεται μέσα στην Εκκλησία, έτσι κι ο κάθε πιστός είναι ό,τι είναι και σώζεται μέσα στην Εκκλησία, που στην πιο τέλεια έκφρασή της είναι λειτουργική σύναξη. Το λέμε και το ξαναλέμε πως έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει χριστιανισμός, κι έξω από τη θεία Λειτουργία δεν υπάρχει Εκκλησία κι επομένως ούτε σωτηρία.

      Χαρακτηριστικό είναι ότι ο μεγάλος Απόστολος γράφοντας για τους ανθρώπους που έχουν «μόρφωσιν ευσεβείας», λέει πως αυτοί θα φανούν «εν εσχάταις ημέραις», στις τελευταίες δηλαδή ημέρες και σε καιρούς που χαρακτηρίζονται «χαλεποί», δύσκολοι δηλαδή και στενόχωροι. Και σκέφτεται κανείς μήπως αυτές οι ημέρες κι αυτοί οι καιροί είναι οι δικοί μας, στους οποίους πολύ δοκιμάζεται και ταλαιπωρείται η Εκκλησία όχι μόνο από τους άθεους και τους αιρετικούς, αλλά και από πολλούς που έχουν «μόρφω­σιν ευσέβειας». Είναι αυτή μια ευσέβεια, ένας τρόπος δηλαδή που πολλοί στον καιρό μας πιστεύουν και ζουν σαν χριστιανοί, ολωσδιόλου ατομικός και δικός τους, ανακατεμένος ή με πολλή υποκρισία ή με πολύ κοσμικό φρόνημα ή με πολλή κοινωνική φιλοσοφία και κενή απάτη. Έχουν αρνηθεί τη δύναμη της αληθινής ευσέβειας, που είναι ευσέβεια εκκλησιαστική και λειτουργική.

      Η θεία Λειτουργία και γενικότερα η λατρεία της Εκκλησίας είναι το καλύτερο σχολείο της αληθινής χριστιανικής και ορθόδοξης ευσέβειας. Στη θεία Λειτουργία και στη λατρεία της Εκκλησίας όχι μόνο ζούμε, αλλά συγχρόνως και διδασκόμαστε την επίγνωση της αλήθειας του Χριστού, που δεν είναι νοητική και λογική γνώση, αλλά αλήθεια και σοφία Θεού, καθώς γράφει ο Απόστολος «εν μυστηρίω». Έτσι μπορούμε να λέμε πάντα ότι ο ορθόδοξος λαός δεν είναι «μα­θών», αλλά «παθών» τα θεία. Αυτό θα πει πως η ορθόδοξη ευσέβεια δεν διδάσκεται σαν μάθημα σε κανένα σχολείο και σε καμμιά αίθουσα, αλλά μέσα στο ναό, όταν γίνεται η θεία Λειτουργία και οι χριστιανοί χαίρουν και λυπούνται, αγαλλιούν και κλαίνε, ζώντας μέσα τους τα θεία γεγονότα της πίστεως και αγκαλιάζοντας τα πρόσωπα των Αγίων, που υπηρετούν στο μυστήριο της σωτηρίας. Γιατί η διδασκαλία και η ευσέβεια της Εκκλησίας δεν είναι κάποιες έννοιες και κάποιες ιδέες, αλλά ένας ζωντανός κόσμος γεγονότων και προσώπων, μέσα στα οποία εμείς «κινούμεθα και εσμέν». Αυτό το τελευταίο πρέπει, να το προσέξουμε, επειδή έχει ιδιαίτερη σημασία για την ορθόδοξη ευσέβεια. Η Εκκλησία πάντα εορτάζει ιστορικά γεγονότα και συγκεκριμένα πρόσωπα· τον ευαγγελισμό της Παναγίας, τη γέννηση και τη βάπτιση του Ιησού Χριστού, το θείο πάθος, την ανάσταση, την ανάληψη και την πεντηκοστή. Το ίδιο και οι εορτές των Αγίων είναι εορτές γεγονότων και προσώπων, της γέννησης, του θανάτου και των θαυμάτων τους. Έτσι η ευσέβεια του ορθοδόξου λαού δεν είναι θεωρητική και αόριστη, αλλά εμπειρική και συγκεκριμένη.

      Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την ορθόδοξη ευσέβεια σε τρία πράγματα, στο συναξάρι, στο τροπάρι και στο εικόνισμα. Αυτά τα τρία είναι το τρίπτυχο της Ορθόδοξης ευσέβειας. Το συναξάρι είναι η «εν Χριστώ» ζωή και πείρα των Άγιων. Το τροπάρι είναι ο ύμνος και η ιερή ψαλμωδία στη σύναξη της Εκκλησίας· ό,τι μας πλημμυρίζει μέσα μας, που δεν μπορούμε να το εκφράσουμε καλύτερα, στη συντροφιά μας και στη σύναξη της Εκκλησίας, το κάνουμε άσμα και τραγούδι και με μια καρδιά και μ’ ένα στόμα το λέμε στο Θεό. Και το εικόνισμα, έτσι καθώς το βλέπει και το προσκυνάει ο ορθόδοξος όχι ειδωλολατρικά, αλλά τιμητικά για το εικονιζόμενο πρόσωπο, είναι η έκφραση και η φανέρωση της ορθόδοξης ευσέβειας. Αυτός που γράφει αυτό το κήρυγμα, όταν κάποτε στο Βατικανό του έδειξαν ένα βυζαντινό εικόνισμα, έβγαλε το σκούφο του, έκανε το σταυρό του και προσκύνησε. Κι ένας τότε διαβασμένος ξένος κληρικός είπε στους άλλους· «Αύτη είναι η ορθόδοξη ευσέβεια». Όταν λέμε για συναξάρι και για τροπάρι και για εικόνισμα, δεν μιλάμε για καλλιτεχνικά έργα θρησκευτικής τέχνης, αλλά για ιερά αντικείμενα εκκλησιαστικής λατρείας. Η ορθόδοξη λοιπόν ευσέβεια δεν χωρίζεται από την Εκκλησία, την ιερωσύνη και τη θεία Λειτουργία. Είναι ευσέβεια όχι απλώς θρησκευτική ούτε χριστιανική, άλλα ευσέβεια εκκλησιαστική και λειτουργική. Αυτή την ευσέβεια, την ορθή βέβαια πίστη, αλλά και την ορθή λατρεία, εννοεί η δέηση της Εκκλησίας στην αρχή της θείας Λειτουργίας· «Υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών…». Αμήν.

(+Διονυσίου, Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης, «Η Θεία Λειτουργία», εκδ. Αποστ. Διακονίας)

πηγή

Πατήρ Βασίλειος Νάσαρ.Ένας σύγχρονος μάρτυρας της Ορθοδοξίας.

Στις 25 Ιανουαρίου 2012 ο Ελληνορθόδοξος Ιερομόναχος Βασίλειος Νάσαρ πυροβολήθηκε από ένοπλη τρομοκρατική ομάδα στη Χάμα της Συρίας, κατά τη δεύτερη μέρα των εκεί σφοδρών συγκρούσεων.

Ο π. Βασίλειος βρισκόταν στη Μητρόπολη όταν ενημερώθηκε από ένα τηλεφώνημα ότι ένας ενορίτης του είχε πυροβοληθεί και χρειαζόταν βοήθεια. Το Πατριαρχείο Αντιοχείας ανέφερε ότι ο 30χρονος ιερέας πυροβολήθηκε καθώς έδινε ιατρική βοήθεια στον τραυματισμένο άνδρα ο οποίος είχε προ ολίγου πυροβοληθεί. Ο π. Βασίλειος πυροβολήθηκε στο στήθος και στη δεξιά αμασχάλη.

Αμέσως ένας άλλος ιερέας, ο π. Παντελεήμων Ίσα, ο οποίος ήταν μαζί του, έσυρε το αιμόφυρτο σώμα, σε ένα κοντινό κτίριο για να τον σώσει, αλλά ο μάρτυρας για τον Χριστό πατέρας Βασίλειος μέσα σε 30 λεπτά πέθανε από αιμορραγία. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου, στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Χάμα.

Ο μακαριστός π. Βασίλειος – κατά κόσμον Μάζιν – γεννήθηκε το 1982 στο χωριό Κφάρμπο της Χάμα. Ολοκλήρωσε τις θεολογικές του σπουδές στην Θεολογική σχολή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού- Μπάλαμαντ, απ’ όπου πήρε και το μεταπτυχιακό. Υπηρετούσε στο χωριό του και στην πόλη Χάμα, ενώ δίδασκε την βυζαντινή μουσική στην μουσική σχολή Αγίου Κοσμά του Μελωδού την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος στην Μητρόπολη. Αιωνία του η μνήμη!

π. Γεώργιος Μασούχ: O Βασίλειος Nάσαρ και το καλύτερο Τζιχάντ

Ήταν μαχητής, αλλά δεν ήταν όπως τους άλλους μαχητές. Ήταν πολεμιστής, αλλά δεν έμοιαζε με κανένα άλλο πολεμιστή. Ήταν οπλισμένος, αλλά τα όπλα του δεν ήταν αυτού του κόσμου. Ήταν επαναστάτης, αλλά η επανάσταση του δεν ήταν αυτού του κόσμου, ακόμα κι αν ήταν σε αυτόν τον κόσμο. Ακολούθησε το παράδειγμα του Ιησού του. Η ηλικία του ήταν στο κατώφλι των τριάντα χρόνων. Το όνομά του ήταν Βασίλειος Νάσαρ και έχει γίνει ο μάρτυρας Βασίλειος Νάσαρ.

Ήταν από το χωριό Κφάρμπαχομ της περιοχής της Χάμα. Μεγάλωσε στο χωριό του και σπούδασε θεολογία στην σχολή του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού στο Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ. Απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη θεολογία και στη συνέχεια επέστρεψε για να υπηρετήσει την εκκλησία του χωριού του. Σκοτώθηκε από κακόβουλες σφαίρες την περασμένη εβδομάδα κατά την εκτέλεση ανθρωπιστικού έργου, προσπαθώντας να φέρει ανακούφιση σε ένα τραυματισμένο μέλος του ποιμνίου του.

Το όπλο του πατέρα Βασιλείου ήταν το Ιερό Ευαγγέλιο και πανοπλία του ήταν ο Ζωοποιός Σταυρός. Το σπαθί του ήταν η απόλυτη αλήθεια και το βέλος του η δικαιοσύνη η και ευλάβεια. Το κάστρο του ήταν η Αγία Εκκλησία την οποία ο Κύριος μας απέκτησε με το άγιο αίμα Του. Κρατούσε την αγάπη ως λάβαρο που τον προστάτευε από το μίσος και την προκατάληψη. Σήκωσε την ελπίδα, ως ένα τείχος ενάντια στην καταπίεση και τον εξαναγκασμό. Δήλωσε την πίστη του σε ένα δάσκαλο ο οποίος δεν άφησε κανένα άλλο νόμο, εκτός από μια μόνο εντολή: «Να αγαπάτε αλλήλους, καθώς εγώ σας αγάπησα».

Ο Βασίλειος πίστευε ότι «ο δούλος δεν είναι μεγαλύτερος από τον κύριό του». Αυτές τις λέξεις είπε ο Χριστός όταν έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, τη νύχτα της σταύρωσης. Ο Βασίλειος πήρε τη ποδιά του και εξυπηρετούσε τους φτωχούς, τους άπορους, τους άστεγους, τους απόκληρους, τους αρρώστους, τις χήρες, τα ορφανά, τους ηλικιωμένους … Στο τελικό του ταξίδι, ήθελε να είναι σαν το Σαμαρείτη που νοιάστηκε για εκείνον που είχε «πέσει ανάμεσα σε ληστές», τραυματισμένος και να παλεύει με το θάνατο. Πήγε ένα βήμα πάρα πέρα από ​​ό, τι έκανε ο Σαμαρείτης, αφού δεν του ήταν αρκετό μόνο να δώσει χρήματα για την περίθαλψη του τραυματισμένου ανθρώπου. Πλήρωσε τη λύτρωση με το αίμα του, για να σώσει έναν άνθρωπο από το θάνατο. Πέθανε έτσι ώστε κάποιος άλλος να μπορέσει να ζήσει και έτσι έφτασε στα όρια του μαρτυρίου.

Όπως και τον εσταυρωμένο δάσκαλό του, ο Βασίλειος δεν πίστευε στη βία ως τρόπο υπεράσπισης των καταπιεσμένων. Πίστευε στο Λόγο της αλήθειας και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και της ελευθερίας που είναι η εικόνα του Θεού στην ανθρωπότητα. Δεν έφερε όπλο για να υπερασπιστεί τα παιδιά του ποιμνίου του, αλλά έφερε το άσπρο σάβανο του. Δεν έφερε λευκή σημαία με την οποία θα παραδιδόταν στο τυφλό μίσος και τη σύγκρουση που άναψε ανάμεσα σε παιδιά του ίδιου έθνους, της ίδιας πόλης και του ίδιου χωριού. Αντίθετα, έφερε το λάβαρο της αγάπης το οποίο είναι το μόνο που καταστρέφει το μίσος και το κατακτά. Ο άνθρωπος δεν κατακτά το μίσος με το μίσος. Αυτό είναι που Βασίλειος μας είπε με το μαρτύριο του.

Ο Βασίλειος κατάγεται από μια Εκκλησία από την οποία προέρχονται χιλιάδες άγιοι μάρτυρες, από μια Εκκλησία που θεωρεί ότι η μαρτυρία με αίμα είναι το ποιο υψηλό μαρτύριο. Κατάγεται από μια Εκκλησία της οποίας η χρυσή εποχή δεν ήταν η εποχή της συμμαχίας της με το κράτος. Αντίθετα, η χρυσή εποχή της, ήταν όταν ζούσε και διέδιδε και ευαγγέλιζε στη σκιά του τυραννικού ρωμαϊκού κράτους που δίωκε τα παιδιά του. Κατάγεται από μια Εκκλησία της οποίας τα παιδιά λένε, «σ’ Αυτόν (δηλαδή, τον Κύριο), ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε και σε κανέναν άλλο».

Είναι σημαντικό για εμάς να γνωρίζουμε ποια πλευρά σκότωσε τον πατέρα Βασίλειο τον Νεομάρτυρα, ακόμη και αν αυτό είναι δύσκολο εν μέσω εμφυλίου πολέμου. Ωστόσο, είναι πιο σημαντικό για εμάς να μην κυκλοφορούμε μέσα στο καθαρό αίμα του και να μην επωφεληθούμε από αυτό στο παζάρι της εσωτερικής σύγκρουσης. Δηλώνοντας αυτό, η πικρή πραγματικότητα δεν παύει να δείχνει ότι ένας έντιμος Σύρος πολίτης σκοτώθηκε από συριακές σφαίρες που πυροβολήθηκαν από κάποιο πολίτη της Συρίας. Αυτό είναι το πιο οδυνηρό γεγονός, ότι «τα παιδιά του ίδιου έθνους επιτίθενται ο ένας στον άλλο με σφαίρες».

Ευλογημένη είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία στην οποία ο αγαπημένος Βασίλειος ανήκει, στις τάξεις των δικαίων μαρτύρων της. Ευλογημένος να είναι, επειδή ολοκλήρωσε την αναζήτησή του και πολέμησε με καλό αγώνα. Υπάρχει κάτι περισσότερο ένδοξο από αυτό το τζιχάντ;

Ο π. Γεώργιος Μασούχ είναι καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ.

Πηγή.ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ:ΝΟCTOC-NOCTOC-ANABAΣΕΙΣ-ΑΔΟΝΤΕΣ-ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ

Το χάραγμα έρχεται...

Ένας αριθμός για κάθε Έλληνα.Μοναδικός...

Συνήθισες με τις πιστωτικές κάρτες, και τις κάρτες αναλήψεως μετρητών.

Κατόπιν σού έφεραν το βιομετρικό διαβατήριο με ενσωματωμένο RFID chip.Το πήρες κι αυτό.

Μετά σου έδωσαν έναν Ενιαίο Κωδικό Αριθμό Μητρώου τον οποίο ονόμασαν ΑΜΚΑ.

Με αυτόν, λένε, θα παρακολουθούν τις συναλλαγές σου με γιατρούς, νοσοκομεία, εργοδότες, ασφαλιστικά ταμεία.

Τώρα λένε πως θα σού δώσουν κι έναν μοναδικό barcode για να τον κουβαλάς πάντοτε μαζί σου και μέσω αυτού να καταγράφεται κάθε αγορά σου. Από το περίπτερο μέχρι το ξενοδοχείο που πάς διακοπές.

Έτσι θα ελέγχουν κάθε σου κίνηση , με πρόσχημα την πάταξη της φοροδιαφυγής ,την καταπολέμηση τής γραφειοκρατίας και την διευκόλυνση του πολίτη .

Και για να μη μπλέκεσαι με πολλές κάρτες, ήδη προανήγγειλαν την θεσμοθέτηση τής «έξυπνης κάρτας πολίτη», στην οποία θα υπάρχει ,πιθανώς, ενσωματωμένος πλην τού ΑΜΚΑ και ο μοναδικός barcode για σύνδεση με το ΤΑΧΙS.

Όλα σε ένα που λένε.

Κατόπιν θα σου φορέσουν βραχιολάκι όπως κάνουν ήδη με τους κρατούμενους ή θα σε καλέσουν να «εμβολιαστείς» με το υποδόριο τσιπάκι ή τατουάζ τους, για να μη χρειάζεται να κουβαλάς την κάρτα που μπορεί να σου κλέψουν ή αντιγράψουν.

Όπως ακριβώς είχε γράψει με ένταση και πόνο ψυχής ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος.

Γι αυτούς δεν είσαι πλέον ο Γιάννης Καραγιάννης, η Παρασκευή Παπαδοπούλου ή ο Δημήτρης Γεωργίου.

Είσαι ένας αριθμός, ένας φορολογούμενος καταναλωτής προϊόντων και υπηρεσιών. Ό,τι ήταν για τούς Ναζί οι κρατούμενοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μόνο που το σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης το στήνουν με ευρωπαϊκή ευγένεια , πρόσχημα την εξυπηρέτηση του πολίτη και εργαλείο την τεχνολογική εξέλιξη.

Η προσωπική μας επιλογή και προτροπή είναι ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στις πολιτικές που θίγουν τον πυρήνα των ατομικών δικαιωμάτων και προσωπικών ελευθεριών και είναι ασύμβατες με την ορθόδοξη πίστη και παράδοση.

Αν θέλουν να μάς φορέσουν ηλεκτρονικό λουρί παρακολούθησης ας το κάνουν με τη βία, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις καταστολής.

Δε θα βάλουμε μόνοι μας την κεφαλή μας στο ντορβά τους. Δε θα έχουν τη συγκατάθεση μας στις διαβολοδουλειές τους.

Όλοι στους δρόμους να τους διώξουμε με τις κλωτσιές -όπως έκαναν οι προπάτορες μας την εποχή του αρειανισμού, της εικονομαχίας, της κατοχής και της χούντας - πριν μας στείλουν αυτοί στον μπαμπά τους , τον εξαποδώ.

Με barcode οι αποδείξεις από το 2011

Μια κάρτα για κάθε καταναλωτή που θα σκανάρεται απλοποιεί τη διαδικασία καταγραφής των συναλλαγών

Σύστημα «barcode» για φορολογουμένους και αποδείξεις ετοιμάζεται να εφαρμόσει το υπουργείο Οικονομικών σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η φοροδιαφυγή αλλά και να απλοποιηθούν, όπως λένε αρμοδίως, οι διαδικασίες καταγραφής των συναλλαγών μεταξύ καταναλωτών και επιχειρήσεων.
Οι φορολογούμενοι θα εκτυπώσουν από το σύστημα ΤΑΧΙS μια ειδική κάρτα η οποία θα φέρει ειδική διαγράμμιση (barcode) και αφού την πλαστικοποιήσουν θα τη χρησιμοποιούν κάθε φορά που θα αγοράζουν προϊόντα από επιχειρήσεις που έχουν το σύστημα τιμολόγησης με «barcode», όπως ισχύει σήμερα για παράδειγμα στα σουπερμάρκετ, στα πολυκαταστήματα, στα είδη ηλεκτρονικών ειδών κτλ. Αυτό αναμένεται να ισχύσει για συναλλαγές που θα πραγματοποιηθούν από το 2011 και όχι από εφέτος. Αλλωστε, οι αποδείξεις που θα συγκεντρώσουν το 2010 οι φορολογούμενοι για την εξασφάλιση του αφορολόγητου ορίου θα υποβληθούν στην Εφορία σε φάκελο με συστημένη επιστολή.

Σκανάρισμα
Σε κάθε αγορά που θα πραγματοποιούν οι πολίτες θα επιδεικνύουν αυτή την κάρτα στο ταμείο και ο υπάλληλος του καταστήματος θα τη σκανάρει μέσω ενός ειδικού μηχανήματος.
Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας θα ενημερώνονται μέσω ηλεκτρονικού δικτύου τα αρχεία του συστήματος ΤΑΧΙS για το ύψος της συναλλαγής και τα στοιχεία του συναλλασσομένου.
Η συγκεκριμένη κάρτα δεν θα είναι κάρτα πληρωμής, δηλαδή πιστωτική ή χρεωστική, αλλά κάρτα καταγραφής της συναλλαγής. Με αυτόν τον τρόπο οι φορολογούμενοι που θα πραγματοποιήσουν αγορές με την επίδειξη της κάρτας με διαγράμμιση barcode δεν θα χρειαστεί να αναγράψουν στη φορολογική τους δήλωση το ποσό των εν λόγω συναλλαγών καθώς το σύστημα ΤΑΧΙS θα γνωρίζει στο τέλος του χρόνου το συνολικό ποσό των δαπανών που έχουν πραγματοποιηθεί.
Ομως λόγω του ότι δεν διαθέτουν όλα τα καταστήματα σύστημα barcode στα ταμεία τους, το υπουργείο Οικονομικών μελετάει όλες οι αποδείξεις που εκδίδονται από επαγγελματίες και επιχειρήσεις να φέρουν ειδική διαγράμμιση με σύστημα barcode. Οι φορολογούμενοι όταν θα αγοράζουν ένα προϊόν θα μπορούν να λάβουν την απόδειξη με τη διαγράμμιση barcode και στη συνέχεια μέσω του κινητού τους τηλεφώνου να «σκανάρεται» η απόδειξη προκειμένου να καταχωρισθούν τα δεδομένα σε πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η διαδικασία αυτή, αν και ακούγεται πολύπλοκη, εκτιμούν στο υπουργείο Οικονομικών ότι θα διευκολύνει μακροπρόθεσμα τους φορολογουμένους να καταγράφουν όλες τις συναλλαγές τους με μεγάλη ακρίβεια και να μη χρειάζεται στο τέλος του έτους να περνάνε μίαμία τις αποδείξεις στις φορολογικές δηλώσεις αλλά να συνδέεται ο ηλεκτρονικός υπολογιστής με το ΤΑΧΙS και να γίνεται άμεση μεταφορά των δεδομένων στους κεντρικούς υπολογιστές του υπουργείου Οικονομικών.
...................

Συγκεκριμένα προτείνονται οι εξής εναλλακτικές και αλληλοσυμπληρούμενες δράσεις:

- Η ηλεκτρονική υποβολή των στοιχείων της απόδειξης από τις ταμειακές και συναφείς μηχανές. - Η ταυτοποίηση του φορολογουμένου με τη χρήση κάρτας γραμμωτού κώδικα (barcode).
- Η εύκολη σάρωση και εισαγωγή των στοιχείων της απόδειξης με την εκτύπωση σε αυτήν ειδικού γραμμωτού κώδικα.
- Η ηλεκτρονική υποβολή των στοιχείων των αποδείξεων από τους φορολογουμένους μέσω εξειδικευμένων εφαρμογών που έχουν ήδη αναπτυχθεί.

πηγη