Συναξαριστής 7 Σεπτεμβρίου 2012

 Οἱ Ἅγιοι Σώζων, Εὔοδος καὶ Ὀνησιφόρος οἱ Ἀπόστολοι

 Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰῶνα μ.Χ. Πατρίδα του ἦταν ἡ Λυκαονία καὶ σὰν ἐθνικὸς ὀνομαζόταν Ταράσιος. Ὅταν βαπτίσθηκε χριστιανός, ὀνομάσθηκε Σώζων. Βοσκὸς στὸ ἐπάγγελμα, προσπαθοῦσε νὰ μιμεῖται τὴν ἡμερότητα τῶν προβάτων, ποὺ θαύμαζε πολύ. Πολλὲς φορὲς τὸν ἐνοχλοῦσαν καὶ τὸν ἀδικοῦσαν οἱ ἄλλοι βοσκοί, ἀλλὰ αὐτὸς πάντοτε στάθηκε πρᾶος ἀπέναντί τους. Μοῦ εἶναι ντροπή, ἔλεγε, νὰ γίνω κατώτερος ἀπὸ τὰ πρόβατα ποὺ βόσκουν. Μελετοῦσε μὲ ἐπιμέλεια τὴν Ἁγία Γραφή, καὶ ὅταν στὴν ἐξοχὴ συναντοῦσε εἰδωλολάτρη, προσπαθοῦσε νὰ τὸν κατηχήσει στὸ Χριστό. Κάποτε ὁ Σώζων πῆγε στὴν Πομπηιούπολη τῆς Κιλικίας, ὅπου ὑπῆρχε ἕνα χρυσὸ εἰδωλολατρικὸ ἄγαλμα. Μόλις τὸ εἶδε, ἡ ψυχὴ τοῦ πράου Σώζοντα παροργίστηκε. Τότε, μὲ θάρρος πολὺ ἔσπασε τὸ δεξὶ χέρι τοῦ χρυσοῦ ἀγάλματος, τὸ πούλησε καὶ τὰ ἔσοδα διαμοίρασε στοὺς φτωχούς. Ὁ ἔπαρχος Μαξιμιανὸς ἀναστατώθηκε καὶ φυλάκισε πολλοὺς ἀνεύθυνους. Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ Σώζων, παρουσιάστηκε στὸν ἔπαρχο καὶ στὶς ἀπειλές του μὲ ἤρεμο ὕφος ἀπάντησε ὅτι μέσα στὸ ναὸ τὸ ἄγαλμα ἦταν ἄχρηστο, ἐνῷ ἔτσι ὠφέλησε καὶ κάποιους φτωχούς. Ἀμέσως τότε, ἀφοῦ τὸν βασάνισαν φρικτά, τὸν ἔριξαν στὴ φωτιά, ὅπου ὁ πρᾶος καὶ ζηλωτὴς βοσκὸς ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος νὰ τί λέει γιὰ τοὺς πράους: «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν». Μακάριοι, δηλαδή, οἱ πρᾶοι, ποὺ συγκρατοῦν τὸ θυμό τους καὶ δὲν παραφέρονται ποτέ, διότι αὐτοὶ θὰ πάρουν σὰν κληρονομιὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ τὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ποὺ τὰ ἀγαθά της θὰ ἀπολαύσουν ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή.

Ὁ Εὔοδος ἀνήκει στὴ χορεία τῶν ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων καὶ ἔγινε ἐπίσκοπος στὴ μεγάλη Ἀντιόχεια, ὕστερα ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο. Αὐτὸς λοιπόν, ἀφοῦ ἔγινε μεγαλόφωνος κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἔλαμψε σ᾿ ὅλες τὶς ἀρετές, ἀπεβίωσε εἰρηνικά. Ὁ δὲ Ὀνησιφόρος, ἦταν χριστιανὸς οἰκογενειάρχης στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἐφέσου. Τὸν ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Β´ πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολή, α´ 16-18). Αὐτὸς λοιπόν, ἔγινε ἐπίσκοπος Κολοφῶνος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ διακρίθηκε στὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ὑπερασπίσθηκε μὲ ἀνδρεία μέχρι αἵματος. (Γι᾿ αὐτὸν τὸν Ἅγιο βλέπε καὶ στὸ βιογραφικὸ σημείωμα τῆς Ἁγίας Θέκλας, τὴν 24η τοῦ ἰδίου μήνα).

 

---

Ὁ Ἅγιος Εὐψύχιος

 

Ἀνήκει στὶς εὐσεβεῖς δόξες τῆς Καισαρείας στὴν Καππαδοκία. Ὁ πατέρας του Διονύσιος, πέθανε ἀλλ᾿ αὐτὸς δὲν ἀπέμεινε ὀρφανός. Κατηχήθηκε στὴ χριστιανικὴ πίστη, βαπτίστηκε καὶ ἔγινε ὑπήκοος καὶ μακαριστὸς γιὸς τοῦ οὐράνιου Πατέρα. Ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα, τὰ μοίρασε στοὺς φτωχούς.

Αὐτὸς ζοῦσε μὲ μεγάλη ἁπλότητα καὶ ἀφιερώθηκε στὴν ὑπηρεσία τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν. Γι᾿ αὐτὸ λοιπόν, ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Ἀδριανὸς (117 μ.Χ.), καταδιώχτηκε καὶ καταδικάστηκε. Στὴν ἀρχὴ τοῦ ξέσκισαν τὰ πλευρὰ καὶ ἔτσι αἱμόφυρτο τὸν ἔριξαν στὴ φυλακή. Τελικά, ἀφοῦ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν ἀλλαξοπιστήσουν τὸν ἀποκεφάλισαν.

---

 

Ὁ Ὅσιος Πέτρος ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Σωτῆρος τῆς ἐπικαλούμενης τοῦ Βαθέος Ρύακος

Αὐτὸς ἦταν μαθητὴς τοῦ ὁσίου Βασιλείου τοῦ κτήτορα τῆς Μονῆς τοῦ Βαθέος Ρύακος, ποὺ μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸν ἀνέλαβε τὴν ἡγουμενία. Καταγόταν ἀπὸ τὴν δεύτερη ἐπαρχία τῶν Καππαδοκῶν καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν αὐστηρή του εὐλάβεια καὶ τὴν θεοφιλῆ ζωή του. Ἀσκητικὰ ἀφοῦ ἔζησε, ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

 

Ὁ Ὅσιος Λουκᾶς ἀπὸ τὴν ἐπαρχία Λυκαόνων

Αὐτὸς ἔγινε μοναχὸς καὶ στὴ συνέχεια ἡγούμενος, τρίτος στὴ σειρὰ ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Μονῆς Βαθέος Ρύακος, ποὺ βρίσκεται στὴν Τρίγλια καὶ ἦταν ἀφιερωμένη στὸ ὄνομα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Διαδέχτηκε τὸν Πέτρο τὸν Εὐλαβῆ ἀπὸ τὴν Καππαδοκία.

---

 

Ἡ Ὁσία Κασσιανή

Εἶναι ἡ γνωστὴ Κασσιανὴ ποιήτρια, ποὺ ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Θεοφίλου (829-842). Τὴ μνήμη της δὲν ἀναφέρει κανένας Συναξαριστής. Καὶ ὅμως οἱ Κάσιοι, ἀπὸ τὴν συγγένεια τοῦ ὀνόματός της μὲ τὸ νησί τους, καθιέρωσαν τὴν μνήμη αὐτῆς τὴν 7η Σεπτεμβρίου καὶ ὁ Γεώργιος Σασσὸς ὁ Κάσιος φιλοπόνησε καὶ εἰδικὴ Ἀκολουθία, ποὺ δημοσιεύθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸ 1889 στὸ τυπογραφεῖο τῆς «Μεταρρυθμίσεως».

Τὸ παράδοξο ὅμως εἶναι, ὅτι ἡ Ἀκολουθία αὐτὴ ἀφιερώθηκε στὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Σωφρόνιο, ποὺ ὁ ἴδιος στὴν συνέχεια τὴν ἔδωσε γιὰ ἐκτύπωση στὸν Μητροπολίτη Θηβαΐδας Γερμανὸ (τὴν 1η Σεπτεμβρίου 1889) καὶ ἔτσι, ἐπισημοποιήθηκε κατὰ κάποιο τρόπο ἡ ἁγιοποίηση τῆς Κασσιανῆς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας, ὅπως τὸ ποθοῦσαν oι κάτοικοι τῆς Κάσου.

---

 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θαυματουργὸς Ἀρχιεπίσκοπος Νοβογορδίας (Ρῶσος)

 

 

---

 

Προεόρτια (Παραμονή) τῆς Γεννήσεως τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ ἐξ ὀσφύος τοῦ Δαβίδ, ἡ Θεόπαις Μαριάμ, τίκτεται σήμερον ἡμῖν· διὸ καὶ χαίρει ἡ σύμπασα καὶ καινουργεῖται· συγχαίρει τε ὁμού, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ. Αἰνέσατε αὐτὴν, αἱ πατριαὶ τῶν ἐθνῶν· Ἰωακεὶμ εὐφραίνεται, καὶ Ἄννα πανηγυρίζει κραυγάζουσα· Ἡ στεῖρα τίκτει, τὴν Θεοτόκον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἡ Παρθένος σήμερον, καὶ Θεοτόκος Μαρία, ἡ παστὰς ἡ ἄλυτος, τοῦ οὐρανίου Νυμφίου, τίκτεται, ἀπὸ τῆς στείρας θεοβουλήτως, ὄχημα, τοῦ Θεοῦ Λόγου εὐτρεπισθῆναι· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ προωρίσθη, ἡ θεία πύλη, καὶ Μήτηρ τῆς ὄντως ζωῆς.

Μεγαλυνάριον
Ἐκ λαγόνων ἤδη στειρωτικῶν, τὴν καρποφορίαν, γεωργοῦσα τῶν ἀγαθῶν, ἡ Ἁγνὴ Παρθένος, προέρχεται τῷ κόσμῳ· λαοὶ μετ’ εὐφροσύνης, προεορτάσατε.

ΧΙΛΙΑ ΕΤΗ, ΣΑΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ!

Ζούσε σ’ ένα κοινόβιο, ένας ευλαβής μοναχός, ο οποίος κάποτε ακούγοντας τον στίχο του ψαλτηρίου «Χίλια έτη, Κύριε, ως η ημέρα η εχθές ήτις διήλθε και φυλακή εν νυκτί» (Ψαλ. 89 στ. 3), δεν μπορούσε να καταλάβει τον στίχο.
Επειδή μάλιστα σ’ αυτό το μοναστήρι δεν υπήρχε κανένας έμπειρος διδάσκαλος να τον βοηθήσει, έκανε επίμονη προσευχή στον Κύριο, να του αποκαλύψει την έννοια του στίχου. Πράγματι. Ο Κύριος άκουσε το θέλημά του φοβουμένου αυτόν.

Μια ημέρα μετά τον όρθρο, αφού έφυγαν οι αδελφοί στα κελιά τους, αυτός έμεινε να προσευχηθεί –κατά την συνήθεια του- στην εκκλησία. Τότε βλέπει ξαφνικά έναν πολύ ωραίο αετό, να πετά πάνω από το κεφάλι του, μέσα στο ναό!  Ξαφνιάστηκε, εντυπωσιάσθηκε και χάρηκε πολύ από την ωραιότητα του τόσο, που θέλησε να τον πιάσει. Ο αετός όμως απομακρυνόταν λίγο -λίγο και ο μοναχός τον ακολουθούσε. Δεν πετούσε ψηλά όπως οι άλλοι αετοί. Ακολουθώντας τον ο μοναχός, βγήκε από την εκκλησία, βγήκε από το μοναστήρι κι έφθασε σ’ ένα δάσος. 

Εκεί εισήλθε σ’ έναν απόκρυφο τόπο κι άρχισε ο αετός να ψέλνει μια μελωδία γλυκύτατη και αγγελική, ώστε ο μοναχός -απορροφημένος από την γλυκιά ψαλμωδία- ξέχασε όλα τα του κόσμου και με τον νου και την καρδιά του βρισκόταν στον παράδεισο. Με την χάρη του Θεού δεν αισθανόταν κόπωση, πείνα, δίψα, πόνους, κρύο ή άλλες ανάγκες του σώματος. Αισθανόταν μέσα του τόση αγαλλίαση, ώστε επί… τριακόσια χρόνια άκουγε ευφραινόμενος την αγγελική ψαλμωδία, διότι άγγελος Κυρίου ήταν ο φαινόμενος ωσάν αετός!

Μετά ό άγγελος υψώθηκε στους ουρανούς, ενώ ο μοναχός, επανερχόμενος στον εαυτό του από αυτή την «θεωρία», επέστρεψε στο μοναστήρι, νομίζοντας ότι μία μόνον ώρα πέρασε από τότε που έφυγε από την μονή. Φθάνοντας εκεί, ο πορτάρης τον ρώτησε από που είναι….Τότε αυτός απόρησε, διότι δεν είδε αυτόν που γνώρισε ως πορτάρη και του είπε με φυσικό τρόπο: 

- Εγώ είμαι ο τάδε μοναχός. Δεν με γνωρίζεις ; 
Ο πορτάρης νόμιζε ότι ο επισκέπτης του θα έχασε τα μυαλά του και του είπε:
-Πήγαινε στον δρόμο σου, γιατί εμείς δεν έχουμε τέτοιο μοναχό. Εσένα δεν σε είδα καμιά φορά, ούτε μπήκες ποτέ σ’ αυτό το μοναστήρι!

Τότε ο μοναχός ταραγμένος, του είπε όλα τα τυπικά του κοινοβίου και τα ονόματα των αδελφών. Κατόπιν, πηγαίνοντας στον ηγούμενο και λέγοντάς του όλα ‘αυτά, εκείνος συγκέντρωσε τους πατέρες, αλλά από αυτούς κανέναν δεν γνώριζε. Τότε ο μοναχός τους είπε με απορία: 

- Θαυμάζω κι εξίσταμαι πατέρες, πώς έγινε αλλαγή για μία μόλις ώρα που απουσίασα από εδώ, ώστε ν’ αλλάξουν τα πάντα, ώστε να μη γνωρίζω κανέναν από εσάς κι εσείς να μη γνωρίζετε εμένα!
Μάρτυς μου ο Θεός, ότι δεν πέρασε παρά μία ώρα που εξήλθα από το μοναστήρι, αφού προηγουμένως διαβάσαμε την ακολουθία του όρθρου.

Ο Γέροντας ανέτρεξε στον κώδικα του μοναχολογίου, αναζητώντας τα ονόματα των πατέρων που ανέφερε ο άγνωστος μοναχός. Εξετάζοντας λοιπόν προσεκτικά τον κώδικα του μοναχολογίου -όπου ήσαν γραμμένα όλα τα ονόματα των αδελφών- διάβασε τα ονόματα που του είπε ο μοναχός και κατάλαβε με τρόμο, πως είχαν περάσει… τριακόσια ολόκληρα χρόνια! Τότε άρχισε να ρωτά τον μοναχό, τί είδους άνθρωπος είναι και τι αγαθά έργα στην ζωή του έκανε, για να μάθει πώς αξιώθηκε από τον Θεόν τέτοιας χάριτος! 

Αυτός του είπε: Δεν γνωρίζω καμιά αρετή στον εαυτό μου, παρά μόνον ότι είχα υπακοή στους προεστούς της μονής, τέλεια αγάπη προς όλους και δεν σκανδαλιζόμουν ποτέ και από τίποτε. Είχα πολλή αγάπη στην Παναγία Δέσποινα και κάθε μέρα διάβαζα μπροστά στην εικόνα Της τους χαιρετισμούς. 

Κατόπιν διηγήθηκε την εμφάνιση του αετού και την ιστορία στο δάσος και οι πατέρες τον αγκάλιαζαν, τον καταφιλούσαν, ως έναν, κατά κυριολεξίαν, ουράνιο και όχι επίγειο άνθρωπο, διότι και τα λόγια του ουράνια και θεία. Ο ηγούμενος του είπε: 

-Δόξαζε τον παντοδύναμο Θεόν, ο οποίος σε αξίωσε μιας τέτοιας θαυμαστής οπτασίας, την οποία δεν είδε άλλος με αυτό τον τρόπο σ’ αυτό τον παράλογο κόσμο! Έζησες κάτι από την χαρά και την γλυκύτητα του παραδείσου!.. Άλλα γνώριζε, αδελφέ μου, πως τριακόσια χρόνια πέρασαν και όχι μία ώρα, όπως σου εφάνη!.. Τόση χαρά κι ευφροσύνη θα αισθάνονται οι άγιοι στον παράδεισον -όντες μπροστά στον θρόνο της Αγίας Τριάδος- ώστε να περνούν χίλια χρόνια σαν ΜΙΑ μέρα! 

Ακούγοντας αυτά ο μοναχός, δόξασε τον Θεόν, έκλαψε από χαρά και ζήτησε να κοινωνήσει των αχράντων Μυστηρίων. Λαμβάνοντας τ’ άχραντα Μυστήρια, είπε: «Νυν απολύεις τον δούλον Σου, Δέσποτα…» και αμέσως παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού. 

Από το βιβλίο: ΡΟΗ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ ΣΕΡΒΩΝ KAI ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ.
ΕΚΔΟΣΗ 2004 ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ

πηγή

μεταφορά απο

Η μορφή του Θεού

πηγή

Είναι άφατη και απερίγραπτη
Και δεν μπορεί να θεαθεί
Με τα μάτια της σάρκας.
Είναι απεριχώρητος στη δόξα
Ακατανόητος στη μεγαλειότητα
Ασύλληπτος στην επιβλητικότητα
Ασύγκριτος στη δύναμη
Απρόσιτος στη σοφία
Αμίμητος στην αγάπη
Ανέκφραστος στη φιλανθρωπία.
Όπως η ψυχή μέσα στον άνθρωπο
Δεν φαίνεται αφού είναι αθέατη στους ανθρώπους
Αλλά ξέρουμε την ύπαρξή της από τις κινήσεις του σώματος
Έτσι ο Θεός δεν μπορεί να ιδωθεί με ανθρώπινα μάτια
Αλλά βλέπεται και γνωρίζεται από την πρόνοιά του και τα έργα του.

Ὁ Ἅγιος Σώζων ὁ Μάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Σώζων, καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Λυκαονία τῆς Μ. Ἀσίας.

Βοσκὸς στὸ ἐπάγγελμα, γρήγορα βαπτίστηκε χριστιανὸς καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Σώζων. Ἦταν ἄνθρωπος ἐνάρετος καὶ θεοσεβής. Μελετοῦσε τὶς ἅγιες γραφὲς καὶ κήρυττε τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου.

Κάποια μέρα μπῆκε σὲ ἕναν εἰδωλολατρικὸ ναὸ ὅπου εἶδε ἕνα ἄγαλμα φτιαγμένο ἀπὸ χρυσό. Ὀργίστηκε μὲ τὴν σκέψη ὅτι πολλοὶ ἄνθρωποι πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα, καὶ οἱ εἰδωλολάτρες φτιάχνουν πολυτελὴ εἴδωλα. Ἔτσι ἔκοψε τὸ ἕνα χέρι τοῦ ἀγάλματος καὶ ἀφοῦ τὸ πούλησε μοίρασε τὰ χρήματα στοὺς φτωχοὺς χριστιανούς.

Ὁ ἡγεμόνας τῆς περιοχῆς ὅταν ἔμαθε τί εἶχε συμβεῖ ἄρχισε νὰ συλλαμβάνει καὶ νὰ τιμωρεῖ χριστιανούς. Ὁ Σώζων τότε παρουσιάστηκε στὸν ἡγεμόνα καὶ ὁμολόγησε μὲ θᾶρρος καὶ χωρὶς νὰ ἔχει μετανιώσει.
Ἔπειτα ἀπὸ πολλὰ βασανιστήρια παρέδωσε τὸ πνεῦμά του μαρτυρικὰ στὸν Θεό.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Δι’ ὀμφὴς οὐρανίου πιστωθεὶς πρὸς τὰ κρείττονα, τοὺς τῆς εὐσεβείας ἀγῶνας, ἀπτοήτως διέδραμες· καὶ ὤφθης τοῦ Σωτῆρος κοινωνός, ἀθλήσας Μάρτυς Σώζων ἀνδρικῶς· διὰ τοῦτο διασώζεις ἐκ πειρασμῶν, τοὺς πίστει προσιόντας σοι. Δόξα τῷ παρασχόντι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Νεανίας ἄλκιμος, ὡς ἐπιστὰς τῷ σταδίῳ, στρατιώτης ἄριστος τοῦ Ζωοδότου ἐδείχθης· τούτου γάρ, τὴν δυναστείαν διεζωσμένος, ἔλυσας, τῶν παρανόμων τὰς ἐπινοίας, καὶ νομίμως ἐναθλήσας, Σῶζον θεόφρον, σώζεις τοὺς δούλους σου.

Μεγαλυνάριον.
Σώζων τοῦ Σωτῆρος ὁ ἀριστεύς, ὁ τὰς παρατάξεις, διολέσας τῶν δυσμενῶν, σῶζε τοὺς δούλους, τῆς τούτων ἐπηρείας, Χριστὸν καθικετεύων, σωθῆναι ἅπαντας.

Δυό μέρες για δυό ισάγγελους ρώσους

Δυό μέρες μετά τον αγιορείτικο εορτασμό του  Γενέσιου της Θεοτόκου του 1968 εκοιμήθη ο παπα Τύχων , ο γέροντας του π.Παϊσίου.

Διήγηση του γέροντος Παϊσίου για τις τελευταίες μέρες και την εκδημία του  παπα Τύχωνα.Ο παπούλης κάνει αναφορά και στον όσιο Σιλουανό.
                   
«Το 1968 είχε προαισθανθή πια τον θάνατο του, γιατί συνέχεια ανέφερε για τον θάνατο. Τον είχαν εγκαταλείψει και οι λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετά της Παναγίας(τον Δεκαπενταύγουστο) είχε πέσει στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν εσωτερικά. Παρόλο πού βρισκόταν σ΄ αυτή την κατάσταση, πάλι δεν ήθελε να μένη άνθρωπος κοντά του, για να μη τον περισπά στην αδιάλειπτη προσευχή του.
    Όταν είχε πλησιάσει η τελευταία εβδομάδα της ζωής του επί της γης, τότε μου είπε να καθήσω κοντά του, γιατί θα αποχωριζόμασταν πια, αφού θα έφευγε εκείνος για την αληθινή ζωή. Ακόμη και αυτές τις δέκα ήμερες δεν με άφηνε να μένω συνέχεια κοντά του, αλλά μου έλεγε να πηγαίνω στο διπλανό κελλάκι, για να προσεύχωμαι κι εγώ μετά από την μικρή βοήθεια πού του πρόσφερα. Φυσικά, δεν είχα τα απαιτούμενα για να τον ανακουφίσω όσο έπρεπε, αλλά, επειδή δεν είχε ανακουφισθή ποτέ το ταλαιπωρημένο του σώμα, και ή ελάχιστη βοήθεια του φαινόταν πολύ μεγάλη.
    Μια μέρα, είχα οικονομήσει δύο λεμόνια και του έκανα μια λεμονάδα. Μόλις ήπιε λίγο δροσίστηκε και με κοιτούσε παράξενα.
-Πά-πά-πά, παιδί μου! αυτό το νερό είναι πολύ καλό! Που το βρήκες; Ό Χριστός να σου δώση σαράντα χρυσά στεφάνια.
Φαίνεται δεν είχε πιή ποτέ λεμονάδα ή είχε πιή, όταν ήταν πολύ μικρός, και είχε ξεχάσει την γεύση της.
    Επειδή ήταν ακίνητος πια στο κρεβάτι, γιατί είχε παραδώσει σ' αυτό τις λίγες του σωματικές δυνάμεις και δεν μπορούσε να σηκωθή να πάη στο Ναό του Τιμίου Σταυρού, όπου λειτουργούσε με ευλάβεια χρόνια ολόκληρα, μου ζήτησε να του φέρω τον Σταυρό από την Αγία Τράπεζα για παρηγοριά. Όταν είδε τον Σταυρό, γυάλισαν τα μάτια του και, αφού τον ασπάσθηκε με ευλάβεια, τον κρατούσε σφιχτά στο χέρι του με όλη την δύναμη πού του είχε απομείνει. Είχα δέσει και ένα κλωνάρι βασιλικό στον Σταυρό και του έλεγα: 
-Μυρίζει καλά, Γέροντα; Εκείνος μου απαντούσε:
- Ό Παράδεισος, παιδί μου, μυρίζει πολύ καλύτερα.
Μια μέρα από εκείνες τις τελευταίες του, είχα βγει έξω, για να του φέρω λίγο νερό. Όταν άνοιξα μετά και μπήκα στο κελλί του, με κοιτούσε παράξενα και μου λέγει:
- Εσύ, ο Άγιος Σέργιος είσαι;
- Όχι, Γέροντα, είμαι ο Παΐσιος.
-Τώρα, παιδί μου, ήταν εδώ ή Παναγία, ο Άγιος Σέργιος και ο Άγιος Σεραφείμ. Που πήγαν; Κατάλαβα ότι κάτι γίνεται και τον ρώτησα:
- Τι σου είπε ή Παναγία;
-Θα πέραση η Πανήγυρη και μετά θα με πάρη.
    Ήταν απόγευμα, παραμονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου του 1968 και μετά από τρεις ήμερες, στις 10 Σεπτεμβρίου, αναπαύθηκε εν Κυρίω.
    Την προτελευταία ήμερα μου είχε πει ο Γέροντας:
- Αύριο θα πεθάνω και θέλω να μη κοιμηθής, για να σε ευλογήσω.
Εγώ τον λυπόμουνα εκείνο το βράδυ, πού κουραζόταν, γιατί συνέχεια τρεις ώρες είχε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι μου, με ευλογούσε και με ασπαζόταν για τελευταία φορά. Για να έκφραση και την ευγνωμοσύνη του για το λίγο νερό πού του είχα δώσει στα τελευταία του, μου έλεγε:
- Γλυκό μου Παΐσιο, εμείς, παιδί μου, θα έχουμε αγάπη εις αιώνας αιώνων, η αγάπη είναι ακριβή η δική μας. Εσύ θα κάνης ευχή από εδώ, και εγώ θα κάνω από τον Ουρανό. Πιστεύω ότι θα με ελεήση ο Θεός, γιατί εξήντα χρόνια, παιδί μου, Καλόγηρος, συνέχεια έλεγα Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
    Έλεγε επίσης:
- Εγώ θα λειτουργώ πια στον Παράδεισο. Εσύ να κάνης ευχή από εδώ, και εγώ θα έρχωμαι κάθε χρόνο να σε βλέπω. Εάν εσύ θα καθήσης στό Κελλί αυτό, εγώ θα έχω χαρά, αλλά όπως ο Θεός θέλει, παιδί μου. Σου έχω και κουμπάνια, για τρία χρόνια κονσέρβες, και μου έδειχνε, δίπλα, έξι μικρά κουτιά σαρδέλες και αλλά τέσσερα κουτιά καλαμάρια, πού τα είχε φέρει κάποιος από καιρό, και έμειναν στην ίδια θέση, όπου τα είχε αφήσει ο επισκέπτης τότε. (Για μένα αυτές οι κονσέρβες δεν έφθαναν ούτε για μια εβδομάδα).
    Ξανά επανελάμβανε ο Γέροντας:
- Εμείς, παιδί μου, θα έχουμε ακριβή αγάπη εις αιώνας αιώνων, και θα έρχωμαι κάθε χρόνο να σε βλέπω, και τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα συνέχεια.
    Είναι αλήθεια ότι εκείνες οι δέκα τελευταίες ήμερες πού παρέμεινα κοντά του, ήταν η μεγαλύτερη ευλογία του Θεού για μένα, γιατί βοηθήθηκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, Αφού μου δόθηκε η ευκαιρία να τον ζήσω λίγο από κοντά και να τον γνωρίσω καλύτερα. Αυτό πού μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο στα ζεστα είχε πάρει το θέμα της σωτηρίας της ψυχής! Δίπλα από το κρεβάτι του είχε έτοιμες επιστολές, για να τις ταχυδρομήσω, μόλις πεθάνη, σε γνωστούς του Επισκόπους, για να τον μνημονεύουν. Επίσης μου έδωσε εντολή να φέρω Επίσκοπο να τον διάβαση στον τάφο και να τον αφήσω εκεί - να μη του κάνω την εκταφή - μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Χρίστου.
Είχα ειδοποιήσει εν τω μεταξύ στο Μοναστήρι ότι είναι πια στα τελευταία του ο Παπα - Τυχών, και ήρθε ο Πατήρ Βασίλειος, για να τον ετοιμάσουμε. Έβλεπες πια σιγά - σιγά να σβήνη ο Γέροντας, σαν το κανδήλι, πού τελειώνει το λάδι από την κούπα και μένει λίγο στο φυτίλι, και κάνει τις τελευταίες του αναλαμπές.
    Έτσι μας έφυγε η αγιασμένη του ψυχή και μας άφησε το σώμα του και ένα μεγάλο κενό. Τον ετοιμάσαμε οι δυο μας και ειδοποιήσαμε το πρωΐ και τους άλλους Πατέρες, και του διάβασαν την νεκρώσιμη ακολουθία οι γνωστοί του Ιερείς με ευλάβεια. Μας άφησε πόνο, φυσικά, στις ψυχές μας με τον αποχωρισμό του, γιατί ή παρουσία του έπαιρνε πόνο και σκορπούσε παρηγοριά. Τώρα πια ο Γέροντας θα μας επισκέπτεται εκείνος από τον Ουρανό και θα μας βοηθάη περισσότερο. Άλλωστε, το είχε ύποσχεθη ο ίδιος: «Εγώ θα έρχωμαι κάθε χρόνο να σε βλέπω».
    Πέρασαν τρία χρόνια ολόκληρα, χωρίς να μου παρουσιασθή, και αυτό με έβαλε σε λογισμούς: «μήπως έσφαλα σε κάτι;» Μετά από τρία χρόνια μου έκανε την πρώτη του επίσκεψη. Εάν εννοούσε ο Γέροντας ότι το «...κάθε χρόνο» θα άρχιζε μετά από τα τρία χρόνια, αυτό με παρηγορεί, γιατί έτσι δεν ήμουν εγώ αίτια σ' αυτό το θέμα.
    Ή πρώτη λοιπόν φορά ήταν στις 10 Σεπτεμβρίου 1971, βράδυ, μετά το μεσονύκτιο. Ενώ έλεγα την ευχή, βλέπω ξαφνικά τον Γέροντα να μπαίνη στο κελλί! Πετάχτηκα και του έπιασα τα πόδια και τα φιλούσα με ευλάβεια. Δεν κατάλαβα όμως πώς ξεγαντζώθηκε από τα χέρια μου και, καθώς έφευγε, τον είδα να μπαίνη στο Ναό, και εξαφανίστηκε. Φυσικά, τα χάνει κανείς εκείνη την ώρα, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα. Ούτε και μπορεί να τα εξήγηση αυτά με την λογική, γι' αυτό και λέγονται θαύματα. Άναψα αμέσως το κερί, γιατί μόνο το κανδήλι είχα αναμμένο, όταν συνέβη αυτό, για να σημειώσω στο ημερολόγιο την ήμερα αυτή πού μου είχε παρουσιασθή ό Γέροντας, για να το θυμάμαι. "Όταν είδα ότι ήταν ή ήμερα πού είχε κοιμηθή ό Γέροντας (10η Σεπτεμβρίου), πολύ λυπήθηκα και ελέγχθηκα, πού μου πέρασε τελείως απαρατήρητη εκείνη η ήμερα. Πιστεύω να με συγχώρησε ο καλός Πατέρας, γιατί εκείνη την ήμερα, από το φώτισμα το ηλιοβασίλεμα, είχα επισκέπτες στο Καλύβι και είχα κουραστή και ζαλιστή και ξεχάστηκα τελείως. Αλλιώς, κάτι θα έκανα για να βοηθηθώ ο ίδιος και να δώσω λίγη χαρά στον Γέροντα με ολονύκτια προσευχή.
Δεν ξέρω εάν είχε παρουσιασθη σε άλλον, πριν από την πρώτη αυτή επίσκεψη πού μου έκανε. Στο Κελλί μου πάντως είχε παρουσιασθή και σ' έναν άγνωστο Μοναχό (πρώην Καρακαλληνό), στον Πατέρα Ανδρέα, ως έξης:
    Είχε έρθει στο Κελλί μου, για να τον εξυπηρετήσω σε κάτι πού ήθελε. Φυσικά, ούτε με γνώριζε ούτε και εγώ τον γνώριζα. Περίμενε λοιπόν έξω από το Κελλί μου, κάτω από την ελιά, γιατί νόμιζε ότι απουσιάζω. Εγώ ήμουν μέσα στο εργαστήρι και δεν ακουγόμουνα, γιατί βερνίκωνα εικονάκια. Όταν τελείωσα, έψαλα το Άγιος ο Θεός και! βγήκα έξω. Μόλις με είδε ο Πατήρ Ανδρέας, ξαφνιάστηκε και μου διηγήθηκε με θαυμασμό το έξης γεγονός:
«Ενώ περίμενα κάτω από την ελιά, είχαν κλείσει τα μάτια μου, αλλά τις αισθήσεις μου τις είχα. Βλέπω, λοιπόν, έναν Γέροντα να βγαίνη από εκείνα τα δενδρολίβανα και να μου λέη:
Ποιόν περιμένεις;
Και εγώ του απήντησα:
-Τον Πατέρα Παΐσιο.
Ό Γέροντας μου είπε:
- Εδώ είναι, και έδειχνε με το δάκτυλο προς το κελλί.
    Έκείνη την στιγμή πού έδειχνε, άκουσα να ψέλνης το Άγιος ο Θεός και βγήκες έξω. Αυτός, Πάτερ Παΐσιε, θα είναι κανένας Άγιος, γιατί τους καταλαβαίνω. Έχω ιδεί και άλλες φορές τέτοια!»
Τότε του διηγήθηκα μερικά για τον Γέροντα και του είπα ότι εκεί στα δενδρολίβανα είναι ο τάφος του. Είχα φυτέψει γύρω - γύρω δενδρολίβανα, τα όποια είχαν μεγαλώσει, και δεν διακρινόταν ο τάφος, για να μη πατιέται το Λείψανο του, μια πού μου έδωσε εντολή να μη του κάνω εκταφή.
    Νομίζω ότι από τα λίγα αυτά πού ανέφερα και από τα λίγα πού έγραψα γύρω από την ζωή του σεβαστού Γέροντος, πολλά θα καταλάβουν όσοι έχουν εσωτερικά βιώματα. Φυσικά, όσοι ζούνε ταπεινά και στην αφάνεια μπορούν να καταλάβουν πόσο αδικούνται οι Άγιοι, με το να βλέπουμε μόνο τις εξωτερικές αρετές των Αγίων - όσες δεν κρύβονται - και αυτές μόνο να γράφουμε, ενώ ο πνευματικός πλούτος των Αγίων μας είναι σχεδόν άγνωστος. Αυτά τα λίγα, συνήθως, πού έχουμε από τους Αγίους ή τους ξέφυγαν, διότι δεν μπόρεσαν να τα κρύψουν, ή τους ανάγκαζε η μεγάλη τους αγάπη να κάνουν αυτή την πνευματική ελεημοσύνη.
    Φυσικά, μόνο ο Θεός γνωρίζει τα πνευματικά μέτρα των Αγίων. Ούτε και οι ίδιοι οι Άγιοι τα γνώριζαν, διότι οι Άγιοι μόνο τις αμαρτίες τους μετρούσαν και όχι τα πνευματικά τους μέτρα. Έχοντας λοιπόν ύπ' όψιν μου το άγιο αυτό τυπικό των Αγίων, πού δεν αναπαύονται στους ανθρώπινους επαίνους, προσπάθησα να περιοριστώ στα απαραίτητα γεγονότα.
    Πιστεύω ότι είναι ευχαριστημένος και ο Παπα - Τυχών και δεν θα παραπονεθή, όπως παραπονέθηκε σ' αυτόν ο φίλος του Γερο - Σιλουανός, όταν είχε γράψει για πρώτη φορά τον Βίο του ο Πατήρ Σωφρόνιος. Είχε παρουσιασθή τότε ο Γερο - Σιλουανός στον Παπα - Τύχωνα και του είπε:
-Αυτός ο ευλογημένος Πατήρ Σωφρόνιος πολλά εγκώμια μου έγραψε, δεν το ήθελα.
Γι' αυτό φυσικά είναι και Άγιοι. Επειδή απέφευγαν την ανθρώπινη δόξα, τους δόξασε ο Θεός.
Οι ευχές του Παπα - Τύχωνα και όλων των γνωστών και αγνώστων Αγίων να μας βοηθάνε στα δύσκολα χρόνια πού περνάμε. Αμήν.»
πηγή

Ποιοί και γιατί καταστρέφουν την ιστορία όλων των χωρών του πλανήτη;

πηγή

Ποιοί έχουν συμφέρον να επιδιώκουν την καταστροφή και «απεθνικοποίηση» των αρχαίων μνημείων του πλανήτη;

"H ταυτότητα μιας χώρας, η αξία και ο πολιτισμός της εδράζονται στην ιστορία της. Αν ο πολιτισμός μιας χώρας λεηλατηθεί, όπως συνέβη με τον δικό μας, η ιστορία της τελειώνει".

— Ra'id Abdul Ridhar Mohammed, Ιρακινός αρχαιολόγος, τις ημέρες που όλη η ανθρωπότητα παρακολουθούσε τη λεηλασία του Μουσείου του Ιράκ, η οποία υποκινήθηκε από την εισβολή των στρατευμάτων των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με αρκετά δημοσιεύματα στα αραβικά μέσα ενημέρωσης,εξέχοντες μουσουλμάνοι κληρικοί έχουν αρχίσει να ζητούν την κατεδάφιση των Πυραμίδων της Αιγύπτου, οι οποίες, σύμφωνα με τα λόγια του Σαουδάραβα Σεΐχη Ali bin Said al-Rabi'i, αποτελούν «σύμβολα παγανισμού», τα οποία το αιγυπτιακό κόμμα των σαλαφιστών έχει εδώ και καιρό σχεδιάσει να καλύψει με κερί. Πιο πρόσφατα, ο επονομαζόμενος "Σεΐχης των σουνιτών σεΐχηδων» του Μπαχρέιν και πρόεδρος του κόμματος της Εθνικής Ενότητας, Abd al-Latif al-Mahmoud, κάλεσε τον νέο πρόεδρο της Αιγύπτου, Muhammad Morsi, «να καταστρέψει τις Πυραμίδες και να επιτύχει ό, τι δεν κατόρθωσε ο Sahabi Amr bin al-As".

Με το τελευταίο αυτό όνομα, Amr bin al-As, είναι γνωστός ο έμπιστος φίλος του Προφήτη Μωάμεθ, με τα αραβικά φύλα του, ο οποίος εισέβαλε και κατέκτησε την Αίγυπτο περίπου το 641 μ.Χ. Τηρώντας τις οδηγίες του al-As, καθώς και του μετέπειτα ισχύοντος μουσουλμανικού κανόνα, πολλές αιγυπτιακές αρχαιότητες καταστράφηκαν ως απομεινάρια «απιστίας» στον Θεό. Ενώ οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί της Δύσης υποστηρίζουν ότι αυτό το τελευταίο δεν ισχύει, σύμφωνα με τους πρώτους μουσουλμάνους συγγραφείς, ακόμη και η μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η οποία θεωρήθηκε αποθετήριο παγανιστικών γνώσεων που έρχονται σε αντίθεση με το Κοράνι, καταστράφηκε επί βασιλείας του Βin al-As και σε συμμόρφωση με την εντολή του χαλίφη Οmar.

Ωστόσο, ενώ το μαζικό κάψιμο βιβλίων ήταν μια εύκολη δραστηριότητα τον 7ο αιώνα, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο για τις γιγαντιαίων διαστάσεων πυραμίδες και τη γειτονική Σφίγγα, παρά το γεγονός ότι οι βασιλείς της δυναστείας των Μαμελούκων της Αιγύπτου «έκοψαν» τη μύτη της τελευταίας κατά τη διάρκεια ασκήσεων σκοποβολής, και ας εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα ο δημοφιλής μύθος που αποδίδει την καταστροφή αυτή σε ένα Δυτικό, τον Ναπολέοντα.

Σήμερα, όμως, όπως παρατηρεί ο "Σεΐχης των σουνιτών σεΐχηδων» του Μπαχρέιν, και χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία, η καταστροφή των Πυραμίδων είναι εφικτή. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι εάν ο πρόεδρος της Αιγύπτου και μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας είναι αρκετά "ευσεβής" και αν είναι πρόθυμος να ολοκληρώσει τη διαδικασία εξισλαμισμού που ξεκίνησε στα χέρια του πρώτου μουσουλμάνου κατακτητή της Αιγύπτου.

Μια τέτοια πορεία δράσης δεν είναι καθόλου αβάσιμη. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα μουσουλμάνων που καταστρέφουν την ίδια την προ-ισλαμική κληρονομιά τους, ξεκινώντας με τον ίδιο τον προφήτη του Ισλάμ, Μωάμεθ, ο οποίος κατέστρεψε τον ναό Ka'ba της Αραβίας, μετατρέποντάς τον σε τζαμί.

Αναζητώντας απάντηση στο ερώτημα "Ποιό είναι το ιδιαίτερο εκείνο στοιχείο του Ισλάμ, που τόσο συχνά στρέφει τους οπαδούς του κατά της ίδιας της πολιτιστικής τους κληρονομιάς;" ο DanielPipes παραθέτει πολλά παραδείγματα, από τους μουσουλμάνους της μεσαιωνικής εποχής στην Ινδία, που κατέστρεφαν τους ναούς των προγόνων τους, μέχρι τους σύγχρονους μουσουλμάνους, που επιδιώκουν την καταστροφή της μη ισλαμικής κληρονομιάς τους στην Αίγυπτο, το Ιράκ, το Ισραήλ, τη Μαλαισία και την Τυνησία.

Σήμερα, στο όνομα αυτού που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο περιγράφει ως «πιθανό έγκλημα πολέμου» και με την οικονομική στήριξη από την Ουάσιγκτον, φανατικοί ισλαμιστέςκαταστρέφουν την αρχαία κληρονομιά της πόλης του Τιμπουκτού στο Μάλι, ενώ τριγύρω ακούγεται η θριαμβευτική κραυγή πολέμου του Ισλάμ, "Αλλάχ Άκμπαρ!"

Ένα μεγάλο μέρος αυτού του μίσους για την ίδια την προ-ισλαμική κληρονομιά τους συνδέεται με το γεγονός ότι, παραδοσιακά, οι μουσουλμάνοι δεν μπορούν να ταυτιστούν με το ένα ή το άλλο έθνος, πολιτισμό, κληρονομιά, ή γλώσσα, αλλά μόνο με το ισλαμικό έθνος και την ισλαμική κοινότητα της Umma.

Κατά συνέπεια, ενώ πολλοί Αιγύπτιοι –τόσο μουσουλμάνοι όσο και μη μουσουλμάνοι– θεωρούν τον εαυτό τους Αιγύπτιο, οι ισλαμιστές δεν έχουν καμιά εθνική ταυτότητα και ταυτίζονται μόνο με πολιτισμό του Ισλάμ, με βάση την«Σούνα» του προφήτη και τη γλώσσα του Ισλάμ, τα Αραβικά. Αυτό το συναίσθημα εκδηλώθηκε με σαφήνεια όταν ο πρώην ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Muhammad Akef, δήλωσε: "Στα κομμάτια να πάει η Αίγυπτος", υποδεικνύοντας ότι τα συμφέροντα της χώρας του είναι δευτερεύοντα σε σχέση με αυτά του Ισλάμ.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι εκκλήσεις αυτού του είδους γίνονται σε αυτή ακριβώς τη χρονική συγκυρία: αμέσως μετά την εκλογή στην προεδρία της Αιγύπτου ενός μέλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Στην πραγματικότητα, τα ίδια δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για την έκκληση να κατεδαφιστεί το τελευταίο από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου αναφέρουν, επίσης, ότι Αιγύπτιοι σαλαφιστές προτρέπουν τον πρόεδρο Morsiνα εξορίσει όλους τους σιίτες και τους μπαχαϊστές από τηνΑίγυπτο.

Με άλλα λόγια, η έκκληση του Morsi για την αποφυλάκιση του αποκαλούμενου«Τυφλού Σεΐχη», εγκεφάλου των τρομοκρατών ισλαμιστών, ίσως να αποτελεί ένα μικρό ορατό δείγμα θράσους το οποίο είναι συγχρόνως ενδεικτικό για όσα πρόκειται να δούμε ακόμη στο μέλλον. Από τις εκκλήσεις για τη νομιμοποίηση του είδους ισλαμικού γάμου, στο οποίο η γυναίκα δίνει αιώνιο όρκο να παραμείνει "σκλάβα του σεξ", έως τις εκκλήσεις για ίδρυση "αστυνομίας ηθικής" που θα βασίζεται στο νόμο της Σαρία, έως τις εκκλήσεις για την καταστροφή των γιγαντιαίων μνημείων της αρχαίας Αιγύπτου υπό την αιγίδα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το λυχνάρι της καταστροφής μοιάζει να έχει ανοίξει και το τζίνι απελευθερώθηκε στην σύγχρονη Αίγυπτο.

Όλες οι διεθνείς οργανώσεις -πολλές από τις οποίες συντηρούνται από γνωστά κέντρα της Ουάσιγκτον- που σήμεραεσκεμμένα και επιμελώς κάνουν τα στραβά μάτια, όταν οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαπράττονται από μουσουλμάνους, για να μην κατηγορηθούν για «ισλαμοφοβία», μήπως είναι καιρός, έστω και τώρα, να αντιληφθούν ότι οι Πυραμίδες της Αιγύπτου, αλλά και πολλά άλλα αρχαία μνημεία, αποτελούν εμφανώς τον επόμενο στόχο στη λίστα των ισλαμιστών; Ή θα αποσιωπηθεί για άλλη μια φορά το γεγονός ότι εξτρεμιστές μουσουλμάνοι εμπλέκονται σε αυτές τις καταστροφές, ακόμη και τη στιγμή που θα σωριάζονται στο έδαφος αυτά τα αρχαία σύμβολα του ανθρώπινου πολιτισμού;

Ας σημειωθεί επίσης ότι και το Αιγυπτιακό Μουσείο στο Κάιρο λεηλατήθηκε, κατά τη διάρκεια των σχετικά πρόσφατων εξεγέρσεων της«Αραβικής Άνοιξης», οι οποίες υποκινήθηκαν από τη Νέα Τάξη και την «αυτοκρατορία» των Αγγλοσαξόνων Αγγλοαμερικανών.

Μήπως ο τελικός στόχοςτους είναι να καταστρέψουν κάθε ίχνος εθνικής κληρονομιάς και ταυτότητας, αλλά και σχεδόνκάθε ίχνος πολιτισμικής και πνευματικής προόδου,που συντελείται μέσω των αιώνων, προκειμένου να υποχρεώσουν την απλή και άβουλη πλειοψηφία να επιστρέψει σε μια πνευματική και διανοητική κατάσταση που δεν θα απέχει πολύ από αυτή των προϊστορικών χρόνων, σαν να μην συνέβη ποτέ κανένα είδος εξέλιξης κατά τα τελευταία 6.000 χρόνια;

Μήπως ο τελικός στόχος τους είναι να υποχρεώσουν τον καθένα που δεν είναι μέρος της ελίτ και δεν ανήκει στις κλίκες των υπηρετών τους, να επιστρέψει σε μια κατάσταση που δεν θα διαφέρει πολύ από αυτή των απλών ζώων;

Αν δεν αντιδράσουν σε αυτές τις μεθοδεύσεις οι λαοί, το πεπρωμένο τους θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα καταλήξει να μοιάζει με το σκηνικό και το σενάριο της ταινίας «Γη, ο Πλανήτης των Πιθήκων».

ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΩΖΟΝΤΟΣ

Τῌ Ζ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Προεόρτια τῆς Γεννήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, 
καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σῴζοντος.

Τῇ Ζ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, 
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σῴζοντος.
Ἀντεῖχε Σῴζων σώματος πρὸς αἰκίας,
Πρὸς τὸν μόνον σῴζοντα τὴν ψυχὴν βλέπων.
Ἑβδομάτη Σῴζων θάνε, τυπτόμενος χρόα λαμπρόν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, 
Μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Εὐόδου καὶ Ὀνησιφόρου.

Ὁ Ἅγιος Εὐψύχιος ξίφει τελειοῦται.
Εὔψυχος Εὐψύχιος ἣν πρὸς τὸ ξίφος,
Χαίρων ὅτι πλάσαντι τὴν ψυχὴν θύει.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, 
ἑορτάζεται ἡ κοίμησις τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ,
 τοῦ τῆς Λυκαόνων Ἐπαρχίας, 
τρίτου δὲ Ἡγουμένου τῆς Μονῆς τοῦ Σωτῆρος, 
τῆς ἐπιλεγομένης Βαθέος Ῥύακος.

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν

ΤΟ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΗΝ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ του Νίκου Χειλαδάκη

      Στό κέντρο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί συγκεκριμένα στήν περιοχή τῆς Σεβάστειας, ἡ ὁποία ὀνομάζονταν Ντιβριγκί, ὑπῆρχε ἀπό τούς πρώτους αἰῶνες τῆς ἐξάπλωσης τοῦ χριστιανισμοῦ ἕνα μεγάλο θρησκευτικό κέντρο πού εἶχε ἀναπτυχτεῖ γύρω ἀπό ἕναν μεγαλοπρεπῆ ναό τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ καί τό περίφημο καί γνωστό ἀπό τότε θεραπευτικό του ἁγίασμα.

     Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τό συναξάρι τῶν ἁγίων Μιχαήλ καί Γαβριήλ, ζοῦσε κάποτε στήν Κωνσταντινούπολη ἕνας μεγάλος ἄρχοντας πού τόν ἔλεγαν Στούδιο. Αὐτός κάποτε ἀρρώστησε καί κινδύνευε νά πεθάνει χωρίς νά μπορεῖ κανένας γιατρός νά τόν θεραπεύσει. Ὅταν ἦταν ἄρρωστος πῆγε στήν Πόλη κάποιος Γουλέων ἀπό τά Γέρμια γιά νά τον ἐπισκεφτεῖ. Αὐτός ὁ Γουλέων τοῦ διηγήθηκε ὅτι στά Γέρμια ὑπῆρχε ἕνα ἁγίασμα ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου στρατηγοῦ Μιχαήλ καί ὅτι πήγαινε ἐκεῖ κόσμος καί θεραπεύονταν ἀπό κάθε ἀρρώστια.

     Ἡ θεραπεία γίνονταν κατά τόν ἑξῆς τρόπο: Ὑπῆρχαν στό νερό τοῦ ἁγιάσματος μικρά ψάρια τά ὁποῖα ἔγλειφαν τό σῶμα τοῦ ἀσθενοῦς καί εὕρισκε αὐτός θαυματουργικά τήν ὑγεία του. Μόλις ἄκουσε αὐτό ὁ Στούδιος πίστεψε ὅτι μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά γίνει καλά. Πῆγε λοιπόν ἐκεῖ με πολλούς ἄλλους ἀσθενεῖς πλημμυρισμένους ἀπό πίστη. Μόλις μπῆκε στό ἁγίασμα ἐκεῖνο ἀμέσως ἔγινε καλά ὄχι μόνο αὐτός, ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀσθενεῖς πού εἶχαν φτάσει ἐκεῖ μαζί μέ αὐτόν μέ ἐλπίδα καί πίστη.

     Μόλις εἶδε ὁ ἄρχοντας Στούδιος τόσα θαύματα συγκλονισμένος ἀπό τά ὑπερφυσικά αὐτά ἀποτελέσματα ξόδεψε τήν περισσότερη σχεδόν περιουσία του καί ἔκτισε ἀπό εὐγνωμοσύνη καί εὐλάβεια μία μεγάλη ἐκκλησία. Ἄφησε κατόπιν εἰσοδήματα πολλά σε ἐκεῖνο τόν ναό καί κάθε μέρα ὅποιος ἀσθενής πήγαινε μέ πίστη εὕρισκε τη θεραπεία του. Πολλοί τυφλοί βρῆκαν τά τελευταῖα χρόνια τό φῶς τῶν ματιῶν τους καί χωλοί περπάτησαν χάρις στό ἁγίασμα τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ.

     Στήν περιοχή αὐτή κτίστηκε ἕνας περίλαμπρος ναός τοῦ ἁγίου Μιχαήλ πού δέσποζε σέ ὅλη τήν κεντρική Μικρά Ἀσία καί ἦταν τόπος προσκυνήματος ἀπό πολλές περιοχές. Ἡ λατρεία τοῦ ἀρχαγγέλου εἶχε ἀναπτυχτεῖ σέ μεγάλο βαθμό ὄχι μόνο στήν περιοχή τῆς Σεβάστειας, ἀλλά καί σέ ἄλλες περιοχές τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, σέ σημεῖο μάλιστα πού πολλοί ἱστορικοί τῆς ἐποχῆς μίλησαν γιά ἀγγελολατρία πού εἶχε διαδοθεῖ σέ ὅλη τή Μικρά Ἀσία. Δυστυχῶς ὁ ναός αὐτός καταστράφηκε, ὅπως ἀναφέρεται, περίπου τόν ἑνδέκατο αἰώνα, ὅταν εἶχε ἀρχίσει ὁ σταδιακός ἐξισλαμισμός τῆς περιοχῆς.

     Ἀλλά ἐπειδή οἱ κάτοικοι ἦταν ἐπί αἰῶνες χριστιανοί καί εἶχαν διαποτιστεῖ ἀπό τό ἑλληνοχριστιανικό φρόνημα, ὁ ἐξισλαμισμός αὐτός ἦταν καθαρά ἐπιφανειακός.

     Ἔτσι ἡ περιοχή ἔγινε τό κέντρο τῶν Ἀλεβιτῶν, δηλαδή τῆς μουσουλμανικῆς ἐκείνης αἵρεσης πού πολλοί τήν ἀνάγουν στην ἑλληνορθόδοξη παράδοση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί μέχρι σήμερα διακρίνουν ἔντονα τίς ρίζες ἀπό την αὐτή τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, ὅπως τό ὅτι κράτησαν τόν θεσμό τῆς ἐξομολόγησης καί ἕνα εἶδος κοινωνίας μέ νερό καί τυρί.

     Οἱ Ἀλεβίτες ἀποτελέσαν ἕνα καθαρά ξεχωριστό κλάδο τοῦ Ἰσλάμ πού ποτέ δέν εἶχε καλές σχέσεις μέ τό «ὀρθόδοξο» Ἰσλάμ. Μέχρι σήμερα ἡ Σεβάστεια ἀποτελεῖ τό κέντρο τοῦ μικρασιατικοῦ ἀλεβιτισμοῦ καί, ὅπως ἀναφέρουν καί οἱ ἐπίσημες στατιστικές, περίπου τό 80% τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ τῆς περιοχῆς ἀκολουθεῖ τό ἀλεβιτικό δόγμα καί ἀντιστέκεται σταθερά στόν πλήρη ἐξισλαμισμό του. Αὐτή ἡ κατάσταση δημιουργεῖ συχνά μεγάλα προβλήματα στό τουρκοϊσλαμικό κατεστημένο.

     Εἶναι γνωστά τά γεγονότα τοῦ 1993, ὅταν στίς 2 Ἰουλίου στό ξενοδοχεῖο Μαντιμάκ τῆς Σεβάστειας εἶχε συγκεντρωθεῖ μεγάλο μέρος τῆς ἀλεβιτικῆς διανόησης τῆς Τουρκίας σέ μία σημαντική ἡμερίδα ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ μεγαλύτερου ἱδρύματος τῶν Ἀλεβιτῶν τῆς Τουρκίας, τοῦ «Πολιτιστικοῦ Ἱδρύματος Πίρ Ἀμπντάλ Σουλτάν». Ἀνάμεσά τους καί ὁ γνωστός Τοῦρκος συγγραφεύς, Ἀζίζ Νεσίν, καθώς ὁ γνωστός Τοῦρκος συνθέτης, Ζουλφού Λιβανελί. Τό γεγονός αὐτό προκάλεσε τή μανιασμένη ἀντίδραση τῶν Γκρίζων Λύκων πού ὀργάνωσαν μία κατευθυνόμενη διαδήλωση ἔξω ἀπό τό ξενοδοχεῖο τό ὁποῖο πυρπολήσανε, μέ ἀποτέλεσμα δεκάδες Ἀλεβίτες να βροῦνε τραγικό θάνατο. Ὁ συνολικός ἀπολογισμός ἦταν 51 νεκροί καί δεκάδες τραυματίες ἐνῷ ἔγιναν καταγγελίες για την στάση τῆς ἀστυνομίας καί τῆς πυροσβεστικῆς, πού σκόπιμα ἀργοπόρησαν νά ἐπέμβουν μέ συνέπεια νά αὐξηθεῖ τραγικά ὁ ἀριθμός τῶν θυμάτων. Ἔκτοτε ἡ 2 Ἰουλίου ἔχει καθιερωθεῖ ἀπό τούς Ἀλεβίτες τῆς Τουρκίας ὡς ἡμέρα μνήμης τῶν θυμάτων τοῦ Μαντιμάκ καί κάθε χρόνο ἐκείνη τή μέρα ὀργανώνονται μεγάλες διαδηλώσεις καί πορεῖες στήν Σεβάστεια εἰς ἀνάμνησιν τῶν τραγικῶν θυμάτων τοῦ μουσουλμανικοῦ φανατισμοῦ.

     Τό ἴδιο τό μέρος πού βρίσκονταν ὁ ναός τοῦ Ἁγίου Μιχαήλ καθώς και τό θαυματουργό ἁγίασμα, μετά την τελική ἐπικράτηση τῶν Ὀθωμανῶν παρέμεινε στήν ἀφάνεια καί για πολλούς αἰῶνες ἦταν ἄγνωστο, καθώς εἶχε σκεπαστεῖ μέ ἑκατοντάδες καλαμιές πού εἶχαν κατακλύσει τήν ὑδροφόρο αὐτή περιοχή.  

     Ἀλλά τό 1917 ἔγινε ἕνα μεγάλο θαῦμα καί τό ἁγίασμα ξαναῆρθε στην ἐπικαιρότητα. Ἕνας χωρικός κυνηγός πού κυνηγοῦσε στήν περιοχή κοντά στή γούρνα μέ τά ψαράκια και τό θαυματουργό ἁγίασμα, τραυματίστηκε καί, ἀφοῦ ἀνακάλυψε μέσα ἀπό τίς καλαμιές τή γούρνα μέ το ἁγιασμένο ζεστό νερό, τήν πλησίασε γιά νά πλύνει τήν πληγή του. Ἐκεῖ ἔκπληκτος εἶδε ὅτι τόν πλησίασαν ἀπό τό πουθενά κάτι μικρά ψαράκια καί ἄρχισαν νά γλείφουν ἁπαλά την πληγή του, ἡ ὁποία πολύ γρήγορα μετά ἀπό τήν ἐπέμβαση τῶν μικρῶν ψαριῶν ἔκλεισε μέ θαυματουργικό τρόπο πρός μεγάλο θαυμασμό τοῦ ἁπλοῦ χωρικοῦ. Ἀπό τότε καί ἄλλοι χωρικοί τῆς γύρω περιοχῆς ἄρχισαν νά ἐπισκέπτονται τή γούρνα μέ το ἁγίασμα γιά νά τό ἐξετάσουν καί να θεραπεύσουν κάποιες πληγές. Τά θαυματουργά καί ἁγιασμένα ψαράκια εἶχαν ξαναρχίσει τό ἅγιο ἰαματικό καί θαυματουργό τους.

     Πέρασαν κάποιες δεκαετίες και τό ἔργο τῶν ψαριῶν ἄρχισε νά γίνεται εὐρύτερα γνωστό. Ἔτσι το 1961 γιά πρώτη φορά ἐνδιαφέρθηκε καί ἐπίσημα ἡ τοπική διοίκηση τῆς Σεβάστειας. Ἀφοῦ τότε ἐξέτασαν τή γούρνα καί τά μικρά ψαράκια, ἔκτισαν τό πρῶτο κατάλυμα για τούς ἀρρώστους πού ἔρχονταν να θεραπευτοῦν στό νερό μέ τό ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Μιχαήλ.

     Τό 1983 ἑνός Τοῦρκος δημοσιογράφος δημοσίευσε ἕνα ἀποκαλυπτικό ρεπορτάζ γιά τη γούρνα μέ τά θαυματουργά ψαράκια καί τό γεγονός ἔγινε ἀπό τότε εὐρέως γνωστό σέ ὅλη τήν Τουρκία.

     Ἀπό τότε καί κυρίως τό 1988, τό τουρκικό κράτος ἀποφάσισε νά ἐκμεταλλευτεῖ τό θαυματουργό αὐτό ἁγίασμα. Ἄρχισαν νά κτίζονται οἱ πρῶτες μεγάλες ξενοδοχειακές ἐγκαταστάσεις πού δέχονταν τούς ἀρρώστους ἀπό ὅλη πλέον τήν Τουρκία, οἱ ὁποῖοι ἔρχονταν γιά νά κολυμπήσουν στο θαυματουργό ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Μιχαήλ καί νά θεραπευτοῦν ἀπό πολλές ἀρρώστιες, ὅπως ἀρθριτικά, δερματοπάθειες, ψωρίαση, διάφορες μυοπάθειες καί μυαλγίες, γυναικολογικές ἀρρώστιες, ἐντερικά, παθήσεις τοῦ αἵματος, ἀκόμα και ψυχοσωματικές παθήσεις καί πολλές ἄλλες ἀρρώστιες, προκαλώντας σιγά σιγά τό διεθνές ἐνδιαφέρον. Τά ψαράκια μάλιστα ἀποκαλοῦνται ἀπό τούς τουρκικούς τουριστικούς ὁδηγούς σάν τά «ψαράκια γιατροί». Ἡ θεραπεία γίνεται, ὅπως ἀναφέρουν οἱ ἴδιοι οἱ Τοῦρκοι, μέ τήν εἴσοδο τοῦ ἀσθενοῦς στίς δεξαμενές πού ἔχουν τώρα πολλαπλασιαστεῖ καί ἀμέσως τούς πλησιάζουν τά μικρά ψαράκια πού μέχρι τώρα κανείς δέν ἔχει μπορέσει νά ἐξηγήσει ἀπό πού ἔρχονται. Τά ψαράκια ἀρχίζουν νά τούς γλείφουν καί νά τούς τσιμπᾶνε ἁπαλᾶ. Τό τσίμπημα αὐτό προκαλεῖ καί τη θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν τους.

     Οἱ ἰαματικές ἰδιότητες αὐτοῦ τοῦ θαυματουργοῦ ἁγιάσματος πού εἶχε ξανά ξυπνήσει μετά ἀπό τόσους αἰῶνες, εἶχαν ἀρχίσει νά γίνονται γνωστές καί στό ἐξωτερικό και τά τελευταῖα χρόνια ἄρχισαν να ἔρχονται Γερμανοί, Ρῶσοι, Οὐκρανοί καί ἄλλοι, πού πάσχουν ἀπό διάφορες ἀνίατες ἀσθένειες καί ἐκεῖ μέσα στή γούρνα πού ἔχει ἁγιαστεῖ ἀπό τόν ἴδιο τόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ βρίσκουν τή θεραπεία τους. Βέβαια οἱ Τοῦρκοι δέν ἀναφέρουν στά διαφημιστικά φυλλάδιά τους τήν προέλευση αὐτῶν τῶν θαυματουργικῶν μικρῶν ψαριῶν, ἀλλά ἡ ἱστορία δέν μπορεῖ να λησμονηθεῖ καθώς τό μέρος ἐκεῖνο ἦταν τόπος ἁγιασμένος καί τόπος προσκυνήματος ἐπί πολλούς αἰῶνες τῶν ἑλληνορθόδοξων κατοίκων τῆς κεντρικῆς Μικρᾶς Ἀσίας, γἰ αὐτό καί εἶχε ἁγιασθεῖ ἀπό τόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

     Τά τελευταῖα χρόνια ἔχουν κτιστεῖ μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες στήν περιοχή γύρω ἀπό τις ἁγιασμένες δεξαμενές μέ τά θαυματουργικά «ψαράκια γιατρούς», κάνοντας τήν περιοχή τό ἐπίκεντρο τοῦ τουρκικοῦ ἰαματικοῦ τουρισμοῦ και ὅλα αὐτά ἀπό τήν ἁγιασμένη γούρνα τοῦ ἀρχάγγελου Μιχαήλ καί το ἁγίασμά του.
Πηγή

Θρήνος Ιερομόναχου για ένα λογισμό!

πηγή

06ΣΕΠ

Διηγήθηκε ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης: «Ήταν παλαιά στου  Διονυσίου ένας πολύ ενάρετος παπάς. Πάντα λειτουργούσε με πολλή συναίσθηση και εσωτερικά δάκρυα.

»Κάποτε ήλθε στην Μονή ο Μητροπολίτης Πειραιώς, είδε τον παπά να λειτουργεί και σκέφτηκε: “Έναν τέτοιο παπά να είχα, πόσο κόσμο θα βοηθούσε!”.

»Λέγει λοιπόν στον Ηγούμενο γερο-Γαβριήλ: -Άγιε Καθηγούμενε, θα μου δώσεις τον τάδε παπά για την Μητρόπολη;

-Σεβασμιώτατε, πώς να σου τον δώσω; Αυτός ήρθε για καλόγερος. Εξάλλου δεν έχω την εξουσία να τον στείλω έξω.

-Μα Γέροντα, ξέρεις πόσο κόσμο θα βοηθήσει ένας τέτοιος παπάς; αντέτεινε ο Δεσπότης. Εσύ μόνο την ευλογία σου να δώσεις.

-Αφού το λέτε εσείς, νάναι ευλογημένο, μα πρέπει να ρωτήσουμε και τον ίδιον αν θέλει.

    »Τον φώναξαν και του είπε ό Δεσπότης:

-Κοίτα, παπά. ο Γέροντας έδωσε ευλογία να σε πάρω κάτω. Εσύ τί λες; Είναι ανάγκη να κάνεις υπακοή στην Εκκλησία.

»Υπήκουσε ο παπάς, πήγε με τον Δεσπότη στον Πειραιά και τον έκανε και Πνευματικό. Λειτουργούσε με συναίσθηση και εξομολογούσε. Την 20^η ημέρα που ήταν στον Πειραιά ήρθε μία γυναίκα να εξομολογηθεί και του ανέφερε ότι είναι πολύ στενοχωρημένη, διότι δεν έχει παιδιά, ενώ είναι χρόνια παντρεμένη. Τότε αμέσως από τον ευλαβή ιερέα πέρασε σαρκικός λογισμός, τον δέχθηκε και ένιωσε την χάρι του Θεού να τον εγκαταλείπει. Αμέσως τότε την ίδια μέρα αναχώρησε για το Άγιον Όρος μετανοιωμένος. Επί είκοσι μέρες όλο το μοναστήρι του Διονυσίου αντηχούσε από τον θρήνο του παπά. Την 21^η  ημέρα, από την υπερβολική του λύπη. έφυγε για τον ουρανό αφήνοντας όλους έκπληκτους, απορημένους και προβληματισμένους».

Ίσως ο Θεός οικονόμησε έτσι την σωτηρία του δίνοντάς του ισάριθμο ημερών διάστημα σωτηρίου μετανοίας εν τη μετανοία του. Ως εραστής της αγνείας μετανόησε ειλικρινά και υπερβολικά για τον λογισμό που δέχθηκε.

(Πηγή: Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορειτική παράδοση. Άγιον Όρος 2011, σ. 349-350)

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΤΑΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝ ΙΒΗΡΙᾼ (ΤΟΥ ΕΚ ΒΑΖΕΛΩΝΟΣ)-7 Σεπτεμβρίου

πηγή

06ΣΕΠ

Σ Υ Ν Α Ξ Α Ρ Ι Ο Ν  ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ Ο θεοφόρος πατήρ ἡμῶν Σωφρόνιος κατήγετο ἐκ τῆς ἐν Πόντῳ ἐπαρχίας Χαλδείας, τό δέ χωρίον αὐτοῦ ἐκαλεῖτο Λοτσίον. Ἐγεννήθη τό ἔτος 1738 ἐκ τοῦ εὐσεβοῦς ἱερέως Γεωργίου Σερταρίδου καί τῆς ἐναρέτου αὐτοῦ πρεσβυτέρας Βαρβάρας. Κατά κόσμον ὠνομάζετο Συμεών, εἶχε δέ ἀδελφούς πέντε καί ἀδελφάς τέσσαρας. Ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἔτρεφε μεγάλον πόθον πρός τήν μοναχικήν πολιτείαν, ἥν καί ἠσπάσθη, προσελθών τελικῶς, μετά σχετικήν περιπλάνησιν, εἰς τήν ἱεράν μονήν Βαζελῶνος, τήν τιμωμένην ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Τιμίου Προδρόμου, καί ὑποταχθείς εἰς τόν ἐν αὐτῇ ἀσκούμενον θεῖον αὐτοῦ, ὀνόματι Μελέτιον. Εἰς τήν ἐν λόγῳ μονήν ἐδιδάχθη τά ἱερά γράμματα καί ἐπαιδεύθη εἰς πᾶσαν ἀρετήν, μετά δέ τήν κεκανονισμένην δοκιμασίαν ἐκάρη μοναχός, λαβών τό ὄνομα Σωφρόνιος, καί ἐχειροτονήθη συντόμως ἱερεύς. Ἔκτοτε ἐπεδόθη μετά πλείονος ζήλου εἰς ἀγῶνας ἀσκητικούς καί ἐφαίνετο ἐν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν ὡς ἐν σώματι ἄγγελος, καταυγάζων αὐτούς διά τῶν ἀρετῶν καί τῆς φιλοθέου αὐτοῦ βιοτῆς.  Κατά τό ἔτος 1776 ἀπεστάλη ὑπό τοῦ ἡγουμένου Ἰγνατίου εἰς διακονίαν μακράν τῆς μονῆς, ἤτοι πρός τό ἐν Ἀχταλείᾳ τῆς Ἰβηρίας κείμενον μεταλλεῖον, ἐν ᾧ εἶχον ἐγκατασταθῇ οἰκογενειακῶς, κληθέντες ἐκ Χαλδείας ὑπό τοῦ Βασιλέως τῆς Ἰβηρίας, πλέον τῶν πεντακοσίων Ἑλλήνων μεταλλουργῶν, ᾠκοδομήσαντες ἴδιον χωρίον ὀνομασθέν Δάλ-Βέρ (πολύτιμοι λίθοι). Διαμένων ἐν Ἰβηρίᾳ ὁ ἱερός Σωφρόνιος προσείλκυσε διά τῆς ἐναρέτου αὐτοῦ ζωῆς τήν ἀγάπην, τόσον τῶν Ἑλλήνων συμπατριωτῶν αὐτοῦ, ὅσον καί τῶν Γεωργιανῶν, ἰδίᾳ δέ τοῦ τοπάρχου αὐτῶν Ραμπλῆ Χάν, ὅστις καί προέτρεπεν ἐπιμόνως τόν Ὅσιον, ὅπως χειροτονηθῇ ἐπίσκοπος Ἀχταλείας. Οὗτος ἠρνεῖτο, προφασιζόμενος τό ὕψος καί τάς εὐθύνας  τοῦ ἀξιώματος, ἔτι δέ καί τήν ἀπουσίαν σχετικῆς ἀδείας ἐκ τῆς ἰδίας αὐτοῦ μονῆς. Πρός ἄρσιν τοῦ ἀδιεξόδου ὁ τοπάρχης, ὁμοῦ μετά τῶν Ἑλλήνων μεταλλουργῶν, ἀποστέλλει πρεσβείαν εἰς τήν μονήν, αἰτούμενος τήν ἔκδοσιν ἀδείας, πρός τέλεσιν τῆς χειροτονίας. Οἱ πατέρες, λαβόντες γνῶσιν τῶν γεγονότων, προθύμως συγκατένευσαν· τοιουτοτρόπως δέ ἐχειροτονήθη ὁ θεῖος Σωφρόνιος, ἐν ἔτει 1777, ἐπίσκοπος Ἀχταλείας, ἔχων ὡς ἕδραν τῆς ἐπισκοπῆς αὐτοῦ τήν ἐκεῖσε ὑπάρχουσαν ἱεράν μονήν τῆς Θεοτόκου. Ἐν τῇ ἀσκήσει τῆς ἀρχιερατικῆς αὐτοῦ διακονίας ὁ Ὅσιος διεκρίθη διά τήν δεξιότητα αὐτοῦ περί τό κυβερνᾶν ἐπιτυχῶς τάς πιστευθεῖσας αὐτῷ ψυχάς, ὡς ἀληθής ποιμήν  καί οὐχί μισθωτός. Τήν λαχοῦσαν αὐτῷ ἐπαρχίαν ἐποίμανε μέχρι τοῦ ἔτους 1794, ὅτε ἡ ἐκ Ταγιστάν ὁρμωμένη ἀγρία φυλή τῶν Λεσγῶν ἐπέδραμε κατά τῆς Ἀχταλείας καί κυριεύσασα ἐλεηλάτησεν αὐτήν. Ἐκ τῶν κατοίκων τῆς πόλεως, τούς μέν κατέσφαξαν, τούς δέ συνέλαβον αἰχμαλώτους, μεθ᾿ ὧν ἀπήχθη καί ὁ ἱερός Σωφρόνιος. Οἱ συλληφθέντες ἐπωλοῦντο, κατά τό τότε κρατοῦν σύστημα, ὑπό τῶν Λεσγῶν ὡς δοῦλοι εἰς τάς διαφόρους πόλεις τοῦ Καυκάσου. Καθ᾿ ὁδόν οἱ βάρβαροι πολυτρόπως ἐβασάνιζον τόν Ὅσιον. Πολλάκις δέ ἠνάγκαζον αὐτόν, ὅπως ἀναλάβῃ ἐπί τῶν ὤμων τούς ἐξ αὐτῶν ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἀποκάμνοντας· μή φέρων δέ τοῦτο, λόγῳ τοῦ προβεβηκότος τῆς ἡλικίας, ἐδεήθη μετά δακρύων πρός τόν Θεόν, ὅπως ἀπαλλ άξῃ αὐτόν τῶν τοιούτων δεινῶν. Ἔκτοτε ὅστις ἀνέβαινεν ἐπί τοῦ Ἁγίου ἔπιπτεν με τ᾿ ὀλίγον νεκρός, τοῦ δέ λοιποῦ οὐδείς ἐτόλμα κακῶσαι αὐτόν. Τόν θεῖον Σωφρόνιον ἠγόρασεν, ἐν τέλει, γυνή τις τοῦ λατινικοῦ δόγματος, ἥτις, ἀπελευθερώσασα αὐτόν, ἀπέστειλε δι᾿ ἱστιοφόρου εἰς Τραπεζοῦντα. Τοῦ Ἁγίου ὄντος ἐν Τραπεζοῦντι, ἐν ἔτει 1796, μετέστη πρός Κύριον ὁ Μητροπολίτης αὐτῆς Δωρόθεος. Εἰς διαδοχήν αὐτοῦ ἐξελέγη ὑπό τῶν λογάδων τῆς πόλεως, κατά τό τότε ἰσχῦον προνόμιον τῆς ἐπαρχίας, ὁ πρώην Ἀχταλείας Σωφρόνιος. Δι᾿ ἄδηλον ὅμως αἰτίαν ὁ θεῖος Σωφρόνιος, καιτοι ἀπεδέχθη τήν ἐκλογήν, δέν κατέστη μητροπολίτης τῆς πόλεως, τόν δέ θανόντα Δωρόθεον διεδέχθη Παρθένιος ὁ Τριπολίτης. Ὁ Ὅσιος, τῷ θείῳ ἑαυτόν ὑποτάξας θελήματι, ἐπανῆλθεν εἰς τήν ἱεράν μονήν Βαζελῶνος, ἐπιθυμῶν ὅπως διανύσῃ τόν ἐπίλοιπον βίον ἐν ἡσυχίᾳ, πρός τελείαν κάθαρσιν τοῦ νοός καί ὕψωσιν αὐτοῦ πρός τόν Θεόν. Χωρισθείς δέ τελείως τῶν ὑλικῶν, ἐγένετο σκεῦος χωρητικόν τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὑφ᾿ οὗ καταλαμπόμενος προεῖπε πολλά τῶν μελλόντων συμβαίνειν, ἅτινα καί ἐξεπληρώθησαν ἀκριβῶς μετά τήν ἁγίαν αὐτοῦ κοίμησιν. Ἡἁγία αὐτοῦ πολιτεία ἀνέδειξεν τόν Ὅσιον ἔνθεον θεράποντα Θεοῦ, παρά δέ τῶν ἀδελφῶν τῆς μονῆς καί τῶν πέριξ αὐτῆς οἰκούντων χριστιανῶν ἠγαπήθη, τολμῶ εἰπεῖν, μέχρι λατρείας. Τό τοιοῦτον ἠρέθισε τόν τότε ἡγούμενον τῆς μονῆς Ἱερεμίαν, ὅστις, φθονήσας τόν Ἅγιον διά τήν εἰς αὐτόν ἀπονεμομένην τιμήν, ἐδημιούργει αὐτῷ ταραχάς καί σκάνδαλα. Ὁ ἱερός Σωφρόνιος, θέλων τηρῆσαι ἑαυτόν ἐν εἰρηνικῇ καταστάσει, ἀνεχώρησεν ἐκ τῆς μονῆς περίλυπος, ἔνδακρυς καί βαρυαλγής, πορευθείς εἰς τό χωρίον αὐτοῦ. Λέγεται δέ ὅτι ὅτε ἀνεχώρει προσηυχήθη ἱκετεύσας τόν Θεόν, ὅπως εἰς μέν τούς ἄλλους καταπέμψῃ πλουσίως τά ἐλέη Αὐτοῦ, ἀπό δέ τοῦ ἡγουμένου Ἱερεμίου ζητήσῃ λόγον διά τήν πολιτείαν αὐτοῦ. Πάραυτα νευρική συνοχή κατέλαβε τόν Ἱερεμίαν, ἀποδοθεῖσα ὑπό τῶν πατέρων εἰς τήν διά τοῦ ἐκβιασμοῦ ἀπομάκρυνσιν τοῦ Ὁσίου. Ὅθεν, ἀπεστάλησαν ταχυδρόμοι, παρακαλέσαντες τόν θεῖον Σωφρόνιον ὅπως ἐπανέλθῃ μετ᾿ αὐτῶν εἰς τήν μονήν, ἀλλ᾿ οὗτος ἠρνήθη, φοβούμενος τυχόν ἐπανάληψιν τῶν τοῦ Ἱερεμίου σκανδάλων, διό καί οἱ ἀπεσταλμένοι ἐπέστρεψαν ἄπρακτοι. Οὕτως ἐπί τριετίαν καταβασανισθείς ὁ Ἱερεμίας ὑπό τῆς νόσου, καταληξάσης εἰς ἐγκεφαλικήν παραλυσίαν, ἐξεμέτρησε τό ζῆν ἐν ἔτει 1805. Μετά δεκαετίαν, ἀνοίξαντες οἱ πατέρες τόν τάφον αὐτοῦ, πρός μετακομιδήν τῶν ὀστῶν εἰς τό τῆς μονῆς ὀστεοφυλάκιον, εὗρον, πρός μεγίστην αὐτῶν ἔκπληξιν, τό σῶμα τοῦ Ἱερεμίου ἄλυτον καί τυμπανιαῖον. Ἀπετάθησαν περί τοῦ θέματος πρός τήν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐξέδωκε τήν προβλεπομένην εὐχετήριον ἅμα καί συγχωρητήριον ἐπιστολήν, ἀναγνωσθεῖσαν ἐπί τοῦ ἐκ νέου ἀνοιχθέντος τάφου, ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Τραπεζοῦντος Παρθενίου, τοῦ Ἁγίου ἔχοντος ἦδη ἀπέλθει πρός τάς οὐρανίους μονάς. Τήν ἀνάγνωσιν τῆς συγχωρητηρίου ἐπιστολῆς ἠκολούθησεν ἡ διάλυσις τοῦ σώματος καί ἡ αὐθημερόν μετακομιδή τῶν ὀστῶν εἰς τό ὀστεοφυλάκιον. Ὁἱερός Σωφρόνιος, διανύσας ἐν τῷ χωρίῳ αὐτοῦ τόν ἐπίλοιπον βίον, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πλήρης ἡμερῶν καί προσετέθη εἰς τήν χορείαν τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ἁγίων. Ἡ τῶν Ἁγίων αὐτοῦ Λειψάνων ἀνακομιδή ἐγένετο ἐν ἔτει 1824, ὅτε ἡ πρεσβυτέρα τοῦ ἀδελφιδοῦς αὐτοῦ ἱερέως Χαραλάμπους, πάσχουσα ἐπί πολλά ἔτη ἐξ ἀνιάτου ἀσθενείας, εἶδε κατ᾿ ὄναρ ἄνδρα τινά, φέροντα λαμπρά καί λευκά ἱμάτια, ὅστις προέτρεψεν ταύτην, ὅπως λάβῃ τά ἐν τῷ τάφῳ τοῦ θείου Σωφρονίου κείμενα Λείψανα καί προσκαλέσῃ τρεῖς ἱερεῖς διά τέλεσιν ἁγιασμοῦ, πρός θεραπείαν. Τήν ὀπτασίαν διηγήθη εἰς τόν σύζυγον αὐτῆς, ὅστις καί προέβη εἰς τήν ἀνακομιδήν τῶν Λειψάνων τήν κ´ Δεκεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους, διά τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ὁποίων χρισθεῖσα ἡ σύζυγος αὐτοῦ κατέστη ὑγιής, ὡς μηδέποτε ἀσθενήσασα. Τά Ἱερά καί πλήρη εὐωδίας Λείψανα ἐπέδειξεν ὁ ἱερεύς Χαραλάμπης εἰς τόν τότε Μητροπολίτην Χαλδείας Σίλβεστρον, ὅστις ἐπέπληξεν αὐτόν, ὅτι ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης προέβη εἰς τήν ἀνακομιδήν τῶν ὀστῶν, ἐνετείλατό τε τόν ἐκ νέου ἐνταφιασμόν αὐτῶν, ὅπερ καί ἐγένετο. Ὅθεν, εἰς πίστωσιν τῆς ἁγιότητος τοῦ Ὁσίου, κατά τήν νύκτα τῆς η´ Σεπτεμβρίου (ἐν ταύτῃ γάρ ἀνεπαύσατο ὁ Ὅσιος) ἐφάνη ἐπί τοῦ τάφου αὐτοῦ οὐρανόμηκες καί λίαν θαυμαστόν Φῶς, πολλοί δέ τῶν θεασαμένων τοῦτο ἔδραμον ἐπί τοῦ τάφου, οἱ δέ ἐξ αὐτῶν ἀσθενεῖς ἐθεραπεύθησαν. Ὁμοίως καί ὁ Μητροπολίτης Σίλβεστρος, ἀσθενήσας τήν ια´ Ἰανουαρίου, ἀποκατεστάθη ὑγιής τῇ ἐπικλήσει τοῦ Ἁγίου, μεθ᾿ ὅ καί ἐπισήμως διεκήρυξε τά μέν Λείψανα τοῦ Ὁσίου Ἱερά τόν δέ Σωφρόνιον Ἅγιον, ἑορταζόμενον τήν η´ Σεπτεμβρίου (διά δέ τό ἑορτάζεσθαι τήν αὐτήν ἡμέραν τό Γενέσιον τῆς Θεοτόκου, μετετέθη ἡ ἑορτή αὐτοῦ εἰς τήν ζ´ τοῦ αὐτοῦ μηνός). Τήν τοιαύτην ἔκβασιν ἀκούσαντες οἱ ἐν Βαζελῶνι πατέρες ἀπήτησαν παρά τε τοῦ Μητροπολίτου καί τῶν κατά σάρκα  συγγενῶν τοῦ Ὁσίου τήν εἰς τήν μονήν ἀπόδοσιν τῶν Ἁγίων Λειψάνων, καθ᾿ ὅσον ὁ Ὅσιος ὑπῆρχε Βαζελιώτης. Πολλῆς δέ ζητήσεως γενομένης, ὁ Μητροπολίτητς Χαλδείας Σίλβεστρος ἔλαβεν ἐντολήν ἐκ τοῦ Πατριαρχείου, ὅπως ἀποστείλῃ τά Ἅγια Λείψανα εἰς τήν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν· διό καί οἱ συγγενεῖς, φοβηθέντες, συνεβιβάσθησαν μετά τῆς μονῆς, παραδώσαντες εἰς αὐτήν τήν τιμίαν κάραν καί τήν δεξιάν χεῖρα τοῦ ἁγίου, τά δέ λοιπά κρατήσαντες. Τοιοῦτος ὑπήρξεν ὁ βίος τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Σωφρονίου, ὅστις ἐν τῷ Φωτί τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἀγαλλόμενος, πρεσβεύει ὑπέρ πάντων τῶν εὐσεβῶν καί Ὀρθοδόξων χριστιανῶν. www.egolpion.com