Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που αγωνίζονται, ας τους μιμηθούμε!

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει

 από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, 

κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά...

 Οδυσσέας Ελύτης

πηγή

Κυριακή Τυρινής: Νηστεία, η πρώτη θεόσδοτη εντολή. π.Στυλιανός Μακρής

 Ἀπὸ αὔριο ξεκινᾶ καὶ πάλι ἡ νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ὁποία καὶ συνεχίζεται σὲ ὅλη τὴ ΜεγάληἙβδομάδα μέχρι τὴν θεία Λειτουργία τῆς ἀναστάσεως.

Ἡ νηστεία εἶναι ἡ πρώτη θεόσδοτηἐντολή. Μὲ τὴν παραβίασή της στὸν Παράδεισο ἡ ἀνθρωπότητα ἔπεσε σὲμεγάλα δεινά. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐφαρμογή της συνευδοκεῖ στὴν προσέλκυση τῶν θείων εὐλογιῶν. Ἡ νηστεία εἶναι στέρηση τῆς ὕλης, ἀποχὴ ἀπὸ τὴνἡδονὴ τῆς τροφῆς καὶ τοῦ κόσμου· εἶναιἕνα παράθυρο στὴν ἀληθινὴ τρυφή, μία δίοδος κι ἕνα πέρασμα ἀπὸ τὴνἱκανοποίηση τοῦ σώματος στὴνἱκανοποίηση τῆς ψυχῆς· εἶναι ἕνα εἶδος προπόνησης τῶν ἀθλητῶν τοῦπνεύματος, χωρὶς τὴν ὁποία ἡ νίκη κατορθώνεται δυσκολότερα. Ἡ νηστεία προωθεῖ τὴν αὔξηση τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων μέσα ἀπὸ τὸ σταύρωμα τῆς κοιλίας. Εἶναι χρήσιμη, ὅταν γίνεται σωστά. Καὶ γίνεται σωστά, ὄχι μόνον ὅταν τηρῆται στὸ ἀκέραιο, ἀλλὰ κυρίως ὅταν δὲν ἀπολυτοποιεῖται, ὅταν δὲνἀπομονώνεται ἀπὸ τὴν συγχωρητικότητα. Ἐὰν κάποιος νηστεύῃ καὶ δὲν συγχωρῇ, καλύτερα νὰ φάῃ κρέας, γιὰ νὰ μὴν ἐμπαίζῃ τουλάχιστον τὸν Θεὸ καὶκοροϊδεύῃ τὸν ἑαυτό του, νομίζοντας πὼς κάνει κάτι σπουδαῖο.

Ἡ νηστεία δὲν ἔχει νόημα, ὄταν γίνεται ἐπιδεικτικά, γιατὶ ὑποκρύπτειὑπερηφάνεια, ἐνῶ σκοπός της εἶναι νὰ ταπεινώσῃ τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν φέρῃ στὸἴδιο ἐπίπεδο μὲ τοὺς φτωχοὺς και πεινασμένους τοῦ κόσμου, νὰ τὸν κατεβάσῃἀπὸ τὰ ὕψη τῆς κοινωνικῆς εὐπρεπείας στὸ χῶμα τῆς ἀσκητικῆς εὐτελείας. Εἶναι μέτρο ἀρετῶν, γιατὶ δοκιμάζει τὴν ποιότητά τους.

Ἡ νηστεία εἶναι ἀδελφὴ τῆς μετανοίας. Ὁ μετανοημένος γίνεται καὶνηστευτὴς παθῶν, ὄχι μόνον τροφῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ περίοδος ποὺ ἀπὸ αὔριο θὰδιανύσῃ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι περίοδος νηστείας, μετανοίας καὶ πνευματικῆςἐγρήγορσης. Ἐὰν νηστεύσουμε χωρὶς νὰ μετανοήσουμε, θὰ εἶναι σὰν νὰπροσπαθοῦμε νὰ φτάσουμε τὴ βάρκα τῆς ψυχῆς μας στὸ λιμάνι τῆςἀναστάσεως, κάνοντας κουπὶ ἀπὸ τὴ μία μόνον πλευρά, περιστρεφόμενοι γύρωἀπὸ τὸ ἴδιο σημεῖο.

Ἡ νηστεία ἀποκτᾶ ἰσχὺ μὲ τὴν προσευχή. «Τοῦτο τὸ γένος τῶν δαιμόνων οὐκἐκπορεύεται, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» μας λέγει ο Κύριος. Ὁ πειρασμὸς δὲν φεύγει, ἐὰν δὲν συνδυαστοῦν τὰ δύο αὐτὰ στοιχεῖα τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνος.

Ὅμως ἂς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι καὶ οἱ δαίμονες «ἀπέχουσι βρωμάτων», ἐπειδὴ εἶναιἀσώματοι. Ἡ ψευδὴς καὶ ὑποκριτικὴ νηστεία εἶναι μίμηση τῶν δαιμόνων.Ὀφείλουμε παράλληλα μὲ τὴ νηστεία τῶν τροφῶν νὰ νηστεύουμε ἀπὸ τὶςἁμαρτωλές μας συνήθειες, νὰ μένουμε ἀκίνητοι στὶς παράνομες ὁρμες,ἀσυγκίνητοι ἀπὸ τὴν ματαιότητα τῶν ἡδονῶν τοῦ κόσμου· ὀφείλουμε νὰνηστεύουμε, γιὰ νὰ δώσουμε χῶρο στὴ φιλανθρωπία. «Προκαθαρθῶμεν νυνὶ μὴτοῖς βρώμασι μόνον, ἀλλὰ καὶ ταῖς πράξεσιν», μᾶς προτρέπει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος.

Εἶναι γεγονὸς πὼς ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει σὲ περίοπτη θέση τὴ νηστεία, τὴν ὁποία κατήργησαν οἱ λοιπὲς αἱρετικὲς χριστιανικὲς ἐκκλησίες. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πίστη τῶν νηστευτῶν. Οἱ ἀλλόδοξοι ἔχασαν τὴν ἀλήθεια, ὅτανἰσοπέδωσαν τὸ τυπικὸ καὶ ἔχασαν τὸ νόημα τῆς νηστείας.

       Ὅσοι δὲν σκοπεύουν νὰ νηστεύσουν αὐτὸ τὸ διάστημα, ἐπειδὴ νομίζουν πὼς δὲν θὰ τὰ καταφέρουν, ἂς κάνουν μία δοκιμὴ στὸν ἑαυτό τους, ἂς τολμήσουν νὰ κάνουν κάτι ποὺ μέχρι τώρα δὲν ἔχουν συνηθίσει νὰ κάνουν. Δὲν εἶναι δύσκολη ἡ νηστεία· δύσκολη εἶναι ἡ συνειδητοποίηση τῶν μεγάλων μας δυνατοτήτων. Τὰ ὠφέλη εἶναι πολλά, σωματικὰ καὶ πνευματικά.

Ἂς θυμηθοῦμε κάποια παραδείγματα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, καὶτότε θὰ καταλάβουμε τὰ ὠφέλη τῆς νηστείας. Νήστευσε ὁ Δανιὴλ καὶ βγῆκεἀβλαβὴς ἀπὸ τὸ λάκκο τῶν λεόντων. Νήστευσαν οἱ τρεῖς παῖδες καὶ παρέμεινανἀλώβητοι ἀπὸ τὴν κάμινο τῆς φωτιᾶς· νήστευσαν οἱ Νινευΐτες καὶ μετέβαλαν τὴθεία ὀργὴ σὲ συγχώρηση, ὅπως καὶ ὁ Δαβὶδ γιὰ τὸν φόνο τοῦ Οὐρία· νήστευσε σαράντα ἡμέρες ὁ προφήτης Ἠλίας καὶ ἀξιώθηκε νὰ θαυματουργήσῃ, ὁἸωάννης ὁ Βαπτιστὴς καὶ ἀξιώθηκε νὰ βαπτίσῃ τὸν Κύριο· νήστευσε καὶ ὁ ἴδιοςὁ Κύριος καὶ νίκησε τὸν πειρασμό· νήστευσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀφοῦτυφλώθηκε στὴ Δαμασκό, καὶ τοῦ ἀνοίχθηκαν τὰ μάτια. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἅγιοί μαςἁγιάστηκαν «νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ, προσευχῇ».

Καλὸν ἀγῶνα εὔχομαι, ἀδελφοί μου, νὰ ἔχουμε καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰπροσκυνήσουμε καὶ τὴν ἁγία ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος μας.

π. Στυλιανός Μακρής
πηγή

Κυριακή τῆς Τυροφάγου ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός  10

Κυριακή τῆς Τυροφάγου

17  Μαρτίου 2013

( Ρωμ..ιγ΄ 11 –  ιδ΄4)

«Ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους

καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός»

Ἡ πιό μεγάλη ἀντίθεση, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στή ζωή τῆς δημιουργίας εἶναι αὐτή πού παρατηρεῖται ἀνάμεσα στή μέρα καί τή νύχτα ۠ ἀνάμεσα στό φῶς καί στό σκοτάδι. Ἡ ἴδια καί, ἴσως, μεγαλύτερη ἀντίθεση παρατηρεῖται καί στήν πνευματική καί ἠθική ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τήν ἀντίθεση αὐτή, καθώς καί τήν ὑπέρβασή της κάνει λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος στή σημερινή περικοπή.

Ἡ νύχτα δόθηκε ἀπό τόν Δημιουργό γιά νά ἀναπαύεται ὁ ἄνθρωπος καί νά διακρίνεται ἀπό τά ζῶα. Τήν περιγράφει πολύ ὡραῖα ὁ Δαβίδ στόν προοιμιακό ψαλμό (103, στ. 20-21). Ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται τή μέρα καί ἀναπαύεται τή νύχτα, τά ἄγρια κυρίως θηρία ἀναπαύονται τή μέρα καί τή νύχτα φροντίζουν γιά τή διατροφή τους.

Τή φυσική αὐτή τάξη στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου τή διαταράσσει ἡ ἁμαρτία. Οἱ ἄνθρωποι πού ὑποκύπτουν καί ὑποδουλώνονται στά διάφορα πάθη μοιάζουν πιά μέ τά ἄγρια θηρία ۠ ζοῦν καί κινοῦνται κυρίως  τή νύχτα. Περιμένουν νά πέσει τό σκοτάδι τῆς νύχτας γιά νά ἀρχίσουν τά ἄνομα καί ἁμαρτωλά ἔργα τους, τά «ἔργα τοῦ σκότους».

Πόσο εἰλικρινής εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ! Παρουσιάζει τά πράγματα καί τίς καταστάσεις τῆς ζωῆς ὅπως ἀκριβῶς εἶναι. Οἱ ἄνθρωποι συνήθως παραποιοῦν κάι διαστρέφουν τήν πραγματικότητα. Τή νύχτα τή λένε μέρα καί τή μέρα νύχτα. Γι’αὐτό  δέν εἶναι δύσκολο νά ἀκούσει κανείς, ὅτι ἡ χωρίς ἠθικούς φραγμούς ζωή εἶναι «ἐλευθερία», «πρόοδος» καί «ἐξέλιξη» ۠ ὅτι ἡ ἀπιστία, ἡ ἀθεΐα, ὁ ὀρθολογισμός κ.λ.π. εἶναι «φῶτα» τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ, ἐνῶ ἡ πίστη καί ἡ εὐσέβεια τῶν παλαιοτέρων ἐποχῶν ἦταν «σκοταδισμός»!

Ὅ,τι ὅμως καί νά λένε οἱ ἄνθρωποι, ἡ πραγματικότητα δέν ἀλλάζει. Τά ἔργα τῆς ἀπιστίας καί ἁμαρτίας εἶναι «ἔργα τοῦ σκότους».

Ἡ νύχτα ὅμως δέν διαρκεῖ παντοτεινά. Ἔρχεται ἡ στιγμή πού τό πιό πυκνό σκοτάδι τό διαδέχεται τό φῶς τῆς αὐγῆς. Τό φῶς τῆς μέρας. Ἡ μέρα νικάει τή νύχτα. Τό φῶς τῆς μέρας εἶναι ἡ νίκη καί ἡ ὑπέρβαση τῆς νύχτας.

Τήν εἰκόνα αὐτή μεταφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν πνευματική ζωή καί λέει: «Ἡ νύχτα προχώρησε πολύ. Ἡ μέρα πλησιάζει». Καί ὅπως, κάθε πρωΐ, βγάζουμε τά νυχτερινά μας ροῦχα καί φορᾶμε τά ροῦχα της μέρας, ἔτσι ἄς ἐγκαταλείψουμε ὁριστικά τά «ἔργα τοῦ σκότους» καί ἄς φορέσουμε τά φωτεινά «ἔργα τῆς ἀρετῆς». Τό νόημα τῆς εἰκόνας αὐτῆς εἶναι ὅτι ἡ ἠθική καί πνευματική ζωή εἶναι μιά πλήρης καί ὁριστική μεταβολή καί ἀλλαγή ζωῆς. Εἶναι μιά τελείως διαφορετική ζωή ὅσο ἡ μέρα ἀπό τή νύχτα. Μιά κατάσταση πού τή χαρακτηρίζουν ἐντελῶς καινούργια στοιχεῖα, ὅπως εἶναι τό φῶς, ἡ ζωή, ἡ χαρά καί οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἀρετῆς.

Ἀλλ’ ὁ Ἀπόστολος γίνεται περισσότερο συγκεκριμένος. Λέγει: «Φορέστε σάν καθημερινό σας ροῦχο τόν Ἰησοῦ Χριστό». Καί μέ τή νέα αὐτή εἰκόνα θέλει νά μᾶς πῆ ὅτι ὁδηγός καί ἐμπνευστής τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ὁ Χριστός.

Ὅπως τά ροῦχα μᾶς συνοδεύουν σ’ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τῆς μέρας καί ὁλόκληρης τῆς ζωῆς μας, ἔτσι ἡ παρουσία, ἡ ἀγάπη καί ἡ σκέψη τοῦ Ἰησοῦ πρέπει νά μᾶς συνοδεύουν κάθε ὥρα καί κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας. Τότε ἀκριβῶς τά ἔργα μας παίρνουν ἄλλο νόημα. Γίνονται «ἐν Χριστῷ». Καί ὅταν λέμε «ἔργα» δέν ἐννοοῦμε μόνο τίς χριστιανικές ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς, ἀλλά καί τά ἔργα καί τίς ἀπασχολήσεις τῆς ἐπαγγελματικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς.

Τό τελικό συμπέρασμα τοῦ Ἀποστόλου: «Ἄς συμπεριφερώμαστε μέ εὐπρέπεια καί κοσμιότητα, ὅπως συμπεριφέρεται κανείς τή μέρα, κάτω ἀπό τά βλέμματα ὅλων». Ἡ ἠθικοκοινωνική ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι τέτοια, ὥστε νά ἀντέχει στό φῶς τῆς μέρας. Νά μή φοβᾶται τό φῶς τῆς δημιότητος ۠ νά κυλᾶ ὄμορφα, χωρίς καμμιά προσποίησι μπροστά στά μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ἀγγέλων. Ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι τέτοια, ὥστε νά μποροῦν ὅλοι νά τήν βλέπουν καί νά δοξάζουν «τόν πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄ 16). ΑΜΗΝ!

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου

"Όταν δε νηστεύητε μη γίνεσθε ώσπερ οι υποκριταί..."

Αγαπητοί μου αδελφοί, βρισκόμαστε στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μπροστά στα πνευματικά αγαθά, τις «αἰώνιες αλήθειες» όπως τις ονομάζει η αγία μας Εκκλησία.Μας δίνει το χέρι Του, ο Κύριός μας, να διαβούμε την περίοδο της Σαρακοστής και να βγούμε από την έρημη γη των παθών μας, του φοβερού εγωισμού, της κάθε αμαρτωλής μας επιθυμίας, στην εύφορη γη της αγάπης και της ειρήνης του αναστημένου Χριστού, το Πάσχα.

Η Εκκλησίας μας έχει την εμπειρία να μας οδηγήσει σωστά, χωρίς ακρότητες, αναπτύσσοντας στον καθένα μας κατά το μέτρο του, τά χαρίσματα που έχει. Έτσι πρώτα μας μιλάει για τη Νηστεία, την οποία συνδέει με την υποκρισία και την επίδειξη, που είναι η πιο μεγάλη αμαρτία.

Είναι ψεύτικος ο αγώνας που γίνεται όταν θέλουμε να αρέσουμε στους άλλους ανθρώπους και ματαιοπονούμε διότι αποκτούμε και άλλες πνευματικές ασθένειες όπως ο θυμός και η κατάκριση, αν κάποιος για παράδειγμα δεν εκτιμήσει αυτόν τον «υποκριτικό μας αγώνα» τότε γινόμαστε θηρία, χωρίς ευσπλαχνία και συγχώρεση και προσθέτουμε μεγάλη πίκρα και στεναχώρια στην ψυχή μας.

Η νηστεία φαίνεται ότι δεν είναι σκέτη αλλαγή τροφής, αλλά ολοκληρωτικό δώσιμο στην υπακοή του Σωτήρος Χριστού.

Τι ωφέλησε αγαπητοί μου, τους πρωτοπλάστους η χωρίς κόπο και μέριμνες ζωή μέσα στον Παράδεισο, αφού έγιναν ράθυμοι και απίστησαν στον Θεό, και κατεφρόνησαν και παρέβησαν την εντολή Του· που ήταν βέβαια εντολή νηστείας;

Έτσι και σε εμάς η εντολή του Χριστού για Νηστεία, είναι στην ουσία της εντολή πίστης, ευλογίας και αγιασμού, είναι άρνηση του κακού μας εαυτού και παράδοση στην αγαθότητα του Θεού Πατέρα μας. Όλα είναι δυνατά σε αυτόν που αφήνεται στην πρόνοια του Κυρίου μας, γι΄ αυτό ο Ιερός Χρυσόστομος μας τονίζει: «Πές μου αδελφέ τι αποκομίζεις από τη νηστεία που κάνεις; Γιατι κι ο γεωργός, γι αυτό σπέρνει για να θερίση. Κι ο καραβοκύρης, γι αυτό σχίζει τα πέλαγα, για να γεμίσει το αμπάρι. Μη μου λες τόσες μέρες νηστεύω, κρασί δεν πίνω, δεν πηγαίνω σε διασκεδάσεις. Άλλά δείξε αν, ενώ ήσουν οξύθυμος, έγινες πράος. αν μεθάς με την οργή, τι σημασία έχει που δεν πίνεις; Αν φθονείς, τι ωφέλεια έχεις που νηστεύεις;

Δεν σε ρωτώ τι τραπέζι στρώνεις, αλλά αν άλλαξες ψυχή».

Κυριακή της Τυροφάγου-εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας

πηγή

Κυριακή της Τυροφάγου. Ἀδελφοί, «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (῾Ρωμ. 13,11) + Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος

Κυριακή της Τυροφάγου. Ἀδελφοί, «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (῾Ρωμ. 13,11) 

Ἀρχίζω τὸ κήρυγμα μὲ ἕνα παράδειγμα. Σᾶς ἐρωτῶ· ἔχετε δεῖ ποτέ σας ὑπνοβάτη; Εἶνε κάτι φοβερό. Ὁ ὑπνοβάτης σηκώνεται τὴ νύχτα καί, ἐνῷ κοιμᾶται, ἀνοίγει τὴν πόρτα, βγαίνει ἔξω καὶ περπατάει! Κι ἂν βοηθήσῃ ὁ Θεὸς καὶ δὲν πέσῃ σὲ κανένα πηγάδι ἢ ἀπὸ καμμιὰ ταράτσα, θὰ ἐπιστρέψῃ πάλι στὸ κρεβάτιτου. Τὸ πρωί, ὅταν ξυπνήσῃ καὶ τὸν ρωτοῦν τί ἔγινε τὴ νύχτα, δὲ θυμᾶται τίποτε. Αὐτὸς εἶνε ὁ ὑπνοβάτης. Ἕνα φαινόμενο, ποὺ καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲν μπορεῖ καλὰ - καλὰ νὰ τὸ ἐξηγήσῃ.

Ὁ ὑπνοβάτης εἶνε ἕνα παράδειγμα· εἶνε εἰκόνα μιᾶς ἄλλης καταστάσεως γιὰ τὴν ὁποία μιλάει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Φωνάζει καὶ μᾶς λέει, ὅτι πρέπει νὰ ξυπνήσουμε ἀπὸ τὸν ὕπνο (βλ. Ῥωμ. 13,11) . Ποιόν ὕπνο; Δὲν πρόκειται γιὰ τὸν φυσικὸ ὕπνο. Αὐτὸς εἶνε ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ. Εἶνε ἀνάπαυσις τοῦ σώματος, ἀνανέωσις τῶν δυνάμεων, φάρμακο ζωῆς, ὑγεία καὶ εὐλογία· ὅπως ἀντιθέτως ἡ ἀϋπνία εἶνε μιὰ τιμωρία, μιὰ μάστιγα. Ὥστε ὅταν λέῃ ἐδῶ ὁ ἀπόστολος, ὅτι πρέπει νὰ ξυπνήσουμε, ἐννοεῖ ἀπὸ κάποιον ἄλλο ὕπνο, ὕπνο σὰν τοῦ ὑπνοβάτου, ὕπνο ἐπικίνδυνο καὶ θανατηφόρο, ὕπνο κατηραμένο. 

Εἶνε ὁ ὕπνος ποὺ ἔλεγε κι ὁ Δαυΐδ· Βοήθησέ με, Θεέ μου· «φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου, μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον, μήποτε εἴπῃ ὁ ἐχθρός μου· Ἴσχυσα πρὸς αὐτόν»(Ψαλμ. 12,4-5). Καὶ ὁ ὕπνος αὐτός, ἀδελφοί μου, εἶνε ὁ ὕπνος ποὺ φέρνει στὴν ὕπαρξί μας ἡ ἁμαρτία· κάθε ἁμαρτία. Θέλετε παραδείγματα; Νά μία συγκεκριμένη ἁμαρτία, ποὺ τὴν ἀναφέρει σήμερα ὁ ἀπόστολος. Εἶνε ἡ μέθη (βλ.Ῥωμ. 13,13). Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μεθύσῃ, ζαλίζεται, χάνει τὶς αἰσθήσεις του, δὲν κυριαρχεῖ πλέον στὸν ἑαυτό του.

Ὁ μέθυσος δὲν ἔχει φρένο. Ἀνοίγει τὸ στόμα του, μὰ τὰ λόγια του εἶνε ἀνοησίες, ἀστειολογίες, αἰσχρολογίες καὶ ὕβρεις, ποὺ ἐκτοξεύει ἐναντίον τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου. Τὰ λόγια του ἀκόμα εἶνε ἐκμυστηρεύσεις· τὰ πιὸ σοβαρὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς του, ποὺ δὲν τὰ λέει οὔτε στὴ γυναῖκα του οὔτε στὸν πνευματικό του, τὰ λέει τότε μπροστὰ σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους, καὶ γίνεται καταγέλαστος. Ἀκόμη χειρότερα, τὴν ὥρα τῆς μέθης κυριαρχεῖ ὁ σατανᾶς καὶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ μεθύσου βγαίνουν φρικτὲς βλασφημίες τῶν θείων. Κ᾿ ἐπειδὴ στὸ θολωμένο μυαλό του δὲν κυριαρχεῖ πλέον ἡ λογική, ὁδηγεῖται καὶ σὲ ἄλλες ἁμαρτίες, ποὺ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος. Ἡ μέθη ἔχει γειτόνισσα τὴν πορνεία, τὴ μοιχεία καὶ τὴν ἀκαθαρσία (ἔ.ἀ. 13,13). Βάκχος καὶ Ἀφροδίτη γειτονεύουν, ὅπως λέει καὶ ἡ μυθολογία. Ἄλλος γείτονας τῆς μέθης εἶνε ὁ θυμός, καὶ ἄλλος ἀκόμη χειρότερος ὁ φόνος. Διότι ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ ἀλκοὸλ καὶ ὁ πιὸ ἥσυχος ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ διαπράξῃ φρικτὰ ἐγκλήματα. Ὁ ἔνδοξος Μέγας Ἀλέξανδρος σὲ συμπόσιο, ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ ἀλκοὸλ ἐφόνευσε – ποιόν;

Τὸν Κλεῖτο, τὸν καλύτερό του φίλο! Ὑπνοβάτης ὁ μέθυσος. Θέλετε ἄλλον ὑπνοβάτη; Νά ὁ φιλάργυρος. Αὐτὸς πλέον δὲν μεθάει μὲ κρασί, ἀλλὰ μὲ τὸ χρῆμα. Ἀδικεῖ καὶ κλέβει, ἁρπάζει τὸ ψωμὶ τοῦ φτωχοῦ, τῆς χήρας καὶ τοῦ ὀρφανοῦ. Ἡ φιλαργυρία φτάνει ἀκόμη καὶ μέσα στὸν ἱερὸ ναό, ποὺ τὸν μεταβάλλει σὲ «οἶκον ἐμπορίου»(Ἰω. 2,16) . Ὁ φιλάργυρος ἐμπορεύεται ὅ,τι ἱερὸ καὶ ὅσιο, γίνεται καὶ χριστέμπορος καὶ θεοκάπηλος. Καὶ σὰν τὸν ὑπνοβάτη ἔχει τελεία ἀναισθησία.Ὑπνοβάτης ὁ μέθυσος, ὑπνοβάτης ὁ φιλάργυρος, ὑπνοβάτης καὶ ὁ φιλόδοξος. Αὐτὸς ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴ νόμιμη ὁδό, καὶ προσπαθεῖ μὲ κάθε θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο μέσο ν᾿ ἀναρριχηθῇ σὲ ἀξιώματα. Ἕνα τὸν ἐνδιαφέρει, πῶς θὰ καταλάβῃ τὴν ἐπίζηλη θέσι. Εἶνε κι αὐτὸς ἕνας φοβερὸς ὑπνοβάτης.

Ἀλλὰ θὰ μοῦ πῆτε· Ἐμεῖς μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ οὔτε μέθυσοι οὔτε φιλάργυροι οὔτε φιλόδοξοι εἴμαστε. Εἴμαστε φτωχαδάκια·μεροδούλι – μεροφάι.

Εἴμαστε ἐμεῖς ὑπνοβάτες; Καὶ ὅμως δὲν σᾶς ἀδικῶ. Ἀφήνω ὅλους αὐτοὺς ποὺ εἴπαμε, καὶ σᾶς λέω ὅτι κι ἀπὸ σᾶς, ποὺ ἔρχεστε στὴν ἐκκλησία, ἂν ἐξαιρέσω ἐλάχιστους, ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶστε ὑπνοβάτες

 –Ὑπνοβάτες ἐμεῖς; Ναί. Καὶ θὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω ἀμέσως μὲ μερικὰ παραδείγματα. Ἐὰν στὸ σχολεῖο, τὴν ὥρα ποὺ διδάσκει ἕνας σοφὸς δάσκαλος, κάποιον τὸν πάρῃ ὁ ὕπνος, τί θὰ γίνῃ ὅταν ξυπνήσῃ; Θ᾿ ἀκούῃ νὰ λένε οἱ ἄλλοι, «Μωρὲ τί σπουδαῖα πράγματα εἶπε ὁ δάσκαλος σήμερα!…», κι αὐτὸς δὲν θά ᾿χῃ ἰδέα. Καὶ ἂν σ᾿ ἕνα θέατρο , ὅπου παίζεται ἕνα σοβαρὸ ἔργο, κά-ποιον σὲ μιὰ γωνιὰ τὸν πάρῃ ὕπνος καὶ ῥοχαλίζῃ, τί θὰ καταλάβῃ; Μόλις τελειώσῃ τὸ θέατρο θ᾿ ἀκούῃ νὰ λένε, «Πολὺ ὡραῖα ἔπαιξανοἱ ἠθοποιοί, μᾶς ἔκαναν καὶ κλάψαμε…», αὐτὸς ὅμως δὲν θὰ καταλαβαίνῃ τίποτε. Καὶ ἂν σὲ μιὰ συναυλία, ὅπου ἐκτελεῖται τὸ καλύτερο μουσικὸ ἔργο, κάποιος ἀποκοιμηθῇ, ὅταν στὸ τέλος ξυπνήσῃ, οἱ ἄλλοι θὰ εἶνε ἐνθουσιασμένοι, ἀλλ᾿ αὐτὸς δὲν θά ᾿χῃ ἀκούσει τίποτε. Αὐτὸ παθαίνουμε κ᾿ ἐμεῖς, ἰδίως στὴν ἐκκλησία τὴν ὥρα τῆς λατρείας. Ἐδῶ εἶνε τὸ ὑψηλότερο σχολεῖο, ὅπου διδάσκει αὐτὸς ὁ Χριστός. Ἐδῶ εἶνε τὸ οὐράνιο θέατρο, ποὺ ἂν ζήσῃς τὰ τελούμενα, ἀνεβαίνεις στὰ οὐράνια. Ἐδῶ εἶνε ἡ ἀγγελικὴ συναυλία, ποὺ μπροστά της ὁ Μπετόβεν ὠχριᾷ. Ἐδῶ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι κατεβαίνουν ἀπὸ τὰ οὐράνια καὶ σμίγουν μὲ τοὺς ταπεινοὺς ἱερεῖς. Ἂν τὰ πιστεύῃς αὐτά, νὰ ἔρχεσαι στὴν ἐκκλησία· ἂν δὲν τὰ πιστεύῃς, μὴν ἔρχεσαι. Ἄχ, Θεέ μου, ποῦ καταντήσαμε · νὰ μπαίνουμε στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ μὴ νιώθουμε τίποτε! Ὁ ἕνας κοιτάει τὸ ρολόι του, ὁ ἄλλος χασμουριέται, ὁ τρίτος κουβεντιάζει… 

Ποιός, σᾶς ἐρωτῶ, ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία…» μέχρι τὸ «Δι᾿ εὐχῶν…» ἔχει τὸ νοῦ του συγκεντρωμένο; Τελείως ἀφῃρημένοι εἴμαστε . Ἡ γυναίκα σκέπτεται τὴν κουζίνα καὶ τὸ σαλόνι της, ὁ ἄντρας τὸ μαγαζὶ ἢ τὸγ ραφεῖο του. Ὁ διάβολος φέρνει στὸ μυαλὸ ἀνεμοστρόβιλο καὶ τὰ παίρνει ὅλα. Παρόντες στὸ σῶμα, ἀλλ᾿ ἀπόντες στὸ πνεῦμα.Ὑπνοβάτες ὅλοι, ἀκόμα καὶ οἱ ἱερεῖς. Ποῦ εἶνε οἱ παπᾶδες ἐκεῖνοι οἱ ἀγράμματοι, ποὺ λειτουργοῦσαν καὶ κλαίγανε; Ποῦ οἱ πιστοὶ ἐκεῖ νοι, ποὺ μουσκεύανε τὰ πλακάκια τοῦ ναοῦ μὲ τὰ δάκρυά τους;… Νά λοιπόν, ἀγαπητοίμου, ὅτι εἴμαστε ὑπνοβάτες. Εἴμαστε ὅπως ὁ ὑπνωτισμένος, ποὺ βρίσκεται πάνω στὴ χειρουργικὴ κλίνη καὶ δὲ νιώθει τί κάνουν δίπλα του οἱ γιατροὶ καὶ οἱ νοσοκόμες.Ὅταν πᾶτε στὸ σπίτι σας ἐξετάστε , σὲ πόσες θεῖες λειτουργίες ἤρθατε στὸ ναὸ καὶ τὸ μυαλό σας ἦταν ἐκτὸς τῆς ἐκκλησίας ἢ σᾶς πῆρε ὁ ὕπνος σὰν τὸν Εὔτυχο (βλ. Πράξ. 20,8-12), χωρὶς συναίσθησι τοῦ μεγαλείου, τοῦ ὕψους καὶ τῆς λαμπρότητος τῶν ὅσων τελοῦνται.

Ἀδελφοί μου! Αὐτὰ ποὺ λέω σ᾿ ἐσᾶς, τὰλέω πρῶτα στὸν ἑαυτό μου. Ζοῦμε ὅλοι σὰνὑπνοβάτες. Ξέρετε πῶς μοιάζουμε; 

Εἶχα διαβάσει γιὰ ἕναν, ποὺ πῆγε πάνω στὸ βουνὸ τὸ Βεζούβιο καὶ κάθησε ἐκεῖ τὶς παραμονὲς τῆς ἐκρήξεως τοῦ ἡφαιστείου. Ὡραῖα, λέει, εἶνε ἐ- δῶ· ἡσυχία, δέντρα, σκιά… Ξάπλωσε στὸ χορτάρι καὶ πῆρε ἕνα θαυμάσιο ὕπνο. Ἀπὸ κάτω ὅμως τὸ ἡφαίστειο δούλευε. Ποιός νὰ τοῦ τό᾽λεγε, ὅτι σὲ λίγο, ἐνῷ αὐτὸς θὰ ῥοχαλίζῃ, θ᾿ἀνοίξῃ ὁ κρατήρας καὶ θὰ τὸν καλύψῃ ἡ λάβα;Ὀφείλω, ἀδέρφια μου, νὰ τὸ πῶ· κοιμώμαστε κ᾿ ἐμεῖς ἐπάνω σ᾿ ἕνα ἡφαίστειο. Ἂς γλεντοῦν, ἂς διασκεδάζουν, ἂς χορεύουν, ἂς ὀργιάζουν· τὸ ἡφαίστειο λειτουργεῖ, καὶ μιὰ μέρα θὰ ἐκραγῇ. Οὐαὶ κι ἀλλοίμονο σὲ ὅλους μας.Ὁ Βεζούβιος τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ (Ἰω. 3,36. ῾Ρωμ. 1,18· 9,22.Ἐφ. 5,6. Κολ. 3,6. Ἀπ. 19,15) θὰ μᾶς τινάξῃ. Τότε ὅλοι θὰ ξυπνήσουμε, μὰ θά ᾿νε ἀργά. Θὰ λέμε στὰ βουνά· Ἀνοῖξτε καὶ καλύψτε μας, κρύψτε μας ἀπὸτὴν ὀργὴ τοῦ Κυρίου (πρβλ. Λουκ. 23,30. Ἀπ. 6,16). Εἶνε αὐτὰ παραμύθια; Ὄχι, ἀδελφοί μου. Εἶνε γεγονότα, γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως,ποὺ ἔρχονται. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐγώ, ἕνας μικρὸς σαλπιγκτὴς μέσα στὴν Ἐκκλησία, σαλπίζω καὶ λέγω·

Ξυπνᾶτε, ξυπνᾶτε! Αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει ἄλλωστε καὶ τὸ τροπάριο ποὺ ἀκοῦμε τὴ Μεγάλη Σαρακοστὴ «Ψυχή μου ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;…».

Ξύπνα, ψυχή μου· σήκω, γιατί κοιμᾶσαι; «Τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι…». Τὸ τέλος πλησιάζει καὶ θὰ σὲ ζώσῃ ἡ ἀγωνία…Ἂς μὴ κοιμώμαστε, ἀδελφοί μου, γιὰ ν᾿ ἀκούσουμε τὸ «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός…»

 Ἂς ξυπνήσουμε καὶ ἂς γρηγοροῦμε, γιὰ ν᾿ ἀξιωθοῦμε τοῦ θείου νυμφῶνος, κ᾿ ἐκεῖ νὰ δοξάζουμε Πατέρα, Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

+ επίσκοπος Αυγουστίνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Χρυσοσπηλαιωτίσσης Ἀθηνῶν τὴν 7-3-1965.

ΠΡΟΚΛΗΣΗ! ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 1054, ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΠΕΥΔΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΑΠΑ - ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ!

ΜΗΠΩΣ ΕΝΩΘΗΚΑΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ ΕΙΔΗΣΗ;

Φαίνεται πως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει πάρει...

πολύ ζεστά το ζήτημα της "ένωσης των δύο Εκκλησιών" και 

φροντίζει να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση: 

Δεν εξηγείται αλλιώς πως, 

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ, 

Ορθόδοξος Πατριάρχης σπεύδει να παραστεί στην τελετή ενθρονίσεως

 του νέου Πάπα Ρώμης!!!

 πηγή

Γνωρίστε τον εχθρό σας - Οι Ιησουίτες

 

Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο...

Πηγή