Μία αγιασμένη μορφή της Μονής Τσερνίκα-Ο γέροντας Ηλίας Τσιορούτσα

Ό ιερομόναχος π. Ηλίας γεννήθηκε στίς 30 Ιου­νίου 1909 στην κοινότητα Βασίλε Άλεξάνδρι του νό­μου Τούλτσεα, έχοντας ως γονείς του τον Κωνσταντίνο και την Ελένη. Στό βάπτισμα του έλαβε το όνομα Ιόργκου. Ήταν ό πιο υπάκουος ανάμεσα στα 10 παιδιά της οικογενείας του. Ότιδήποτε του έλεγαν και του άνέθεταν να κάνη οί γονείς του, το έξεπλήρωνε αμέ­σως.

Ή οικογένεια του ήταν αρκετά πλούσια. Οί γονείς του ήσαν απλοί και πιστοί χριστιανοί. Ένθυμεΐται ό π. Ηλίας, τα βράδια πού στεκόταν κοντά στην σόμπα καί άκουγε τον πατέρα του να διαβάζη το Ψαλτήριο.

Για την παιδική του ηλικία, πού έζησε στο χωριό του, έλεγε:

«Όταν ήμουν μικρός καί έβλεπα τον ιερέα μας με την μεγάλη γενειάδα πώς λειτουργούσε στην εκκλη­σία, έσκεπτόμουν ότι κατέβηκε ό Θεός από τον ουρα­νό καί ήλθε να μας λειτουργήση στην εκκλησία μας».

 

Πρίν ακόμη να πάη στο δημοτικό σχολείο, ό π. Ηλίας έμεινε ορφανός καί αποχωρίσθηκε από τα α­δέλφια του. Έμεγάλωσε σ' ένα ορφανοτροφείο της πό­λεως Τούλτσεα. Εκεί ό ιερεύς Ζαχαρίας Ποπέσκου τον έβοήθησε και τον χειραγώγησε σταθερά. Σάν καλός λειτουργός πού ήταν, έπαιρνε τον μικρό Ίόργκου στο "Αγιο Βήμα, ακόμη από την ηλικία των 7 ετών, για να τον βοηθή στίς εκκλησιαστικές ακολουθίες.

Το δημοτικό σχολείο καί το γυμνάσιο τελείωσε στην Τούλτσεα. Στό σχολείο εντυπωσίαζε τους άλ­λους για τον ιδιαίτερο ζήλο του στα μαθήματα. Εάν κάποτε οι καθηγητές απουσίαζαν από το μάθημα τους, έκανε αυτός μαθήματα στα άλλα παιδιά, για να μην πάη ή ώρα χαμένη. Έβοήθησε πολύ τους συμμαθητές του στα μαθήματα τους, γι αυτό κι αυτοί τον τιμού­σαν καί τον αγαπούσαν. Στό τέλος του σχολείου ό διευθυντής συμπλήρωσε με το δικό του χέρι τα έξης λόγια στο απολυτήριο του παιδιού.«Αυτός ήταν ό κα­λύτερος μαθητής του σχολείου μας».

Την εκκλησιαστική σχολή έτελείωσε στην Κωνστάντζα. Την περίοδο 1923-1929 κατόρθωσε να πέρα­ση μαθήματα δύο σχολικών ετών σε ένα. Οί συμμαθη­τές του τον έλεγαν «ό καλόγερος». Όταν αυτοί μιλού­σαν για ανήθικα πράγματα καί κοσμικά αστεία, αυτός αναχωρούσε από κοντά τους. Απέφευγε να κοιτάξηκορίτσι στο πρόσωπο. Περιφρονούσε τα έργα της πορνείας με απέχθεια. Αργότερα θα γράψη σχετικό βιβλίο στο όποιο καταδικάζει αυτή την αμαρτία. Μία οδός για την προφύλαξι από την αμαρτία της πορ­νείας εύρισκε στους στοχασμούς του θανάτου καί της μελλούσης κρίσεως.  'Ελεγε: «Ή εικόνα της μελλού­σης κρίσεως στα σπίτια μερικών χριστιανών είναι έ­να μεγάλο καί πολύ καλό βιβλίο της χριστιανικής σο­φίας. Εγώ ό ίδιος, όταν ήμουν νέος καί έπήγαινα στον χορό, έχαιρόμουν, αυτό είναι αλήθεια, άπ' αυτή την διασκέδασι των νέων, αλλά γρήγορα μου ερχόταν στον νου ή ματαιότητα αυτού του κόσμου καί δεν ήθε­λα πλέον να βλέπω παλικάρια καί κορίτσια να χορεύουν. Μάλλον έβλεπα κινούμενους ελεεινούς σκελετούς ανθρώπων. Τότε μου ήρχοντο δάκρυα στα μάτια καί θρηνούσα γι' αυτόν τον απατη­λό καί παροδικό κόσμο μας».

Μετά την άποπεράτωσι των σπουδών του στην εκ­κλησιαστική σχολή ήθελε να καλογερέψη, αλλά έφοβεΐτο μήπως και δεν ήμπορέση να κράτηση τίς μονα­χικές υποσχέσεις.'Ετσι παντρεύθηκε την Αλεξάνδρα Μιρέσκου καί μετά τον γάμο του, χειροτονήθηκε ιε­ρεύς το 1931 στην ενορία Στεφανέστι του νόμου Ίλβόφ. Απέκτησε δύο παιδιά, τον Αιμίλιο καί τον Κων­σταντίνο.

Το 1937 συνέγραψε θεολογική εργασία με θέμα: «Ή φροντίδα της σωτηρίας».

Όπως όλοι στην οικογένεια του, είχε καί αυτός μία ιδιαίτερη κλίση στην έκμάθησι ξένων γλωσσών. Ό π. Ηλίας έγνώριζε την γαλλική, την γερμανική και την λατινική

Ή ποιμαντική του δραστηριότητα

Σάν έγγαμος ιερεύς έφρόντιζε μόνος του για την καθαριότητα του Ίερού Βήματος. Στό τέλος των Ακο­λουθιών, οτιδήποτε προσφερόταν από τους πιστούς στην εκκλησία, π.χ, πρόσφορα, κουλούρια κλπ, τα ά­φηνε να παίρνουν πρώτα οι επίτροποι καί οι σύμβου­λοι καί κατόπιν έπαιρνε καί αυτός κάτι, εάν περίσ­σευε. Κάθε φορά έμνημόνευε έναν επίτροπο, ό όποιος τον βοηθούσε στην Λειτουργία της εκκλησίας. Αυτός σ' ολόκληρη την ζωή του δεν άπλωσε το χέρι του να πάρη κάτι.

Όταν τον προσκαλούσαν για Έξομολόγησι καί Θεία Κοινωνία, έπήγαινε οποιαδήποτε ώρα της ήμέρας, χωρίς να έξετάζη τί καιρό έκανε έξω. Επειδή ή­το καί κοντόσωμος, ξεγλιστρούσε ανάμεσα στους γι­γαντόσωμους και έφθανε ξαφνικά στο σπίτι του ασθε­νούς, πρίν ακόμη και να τον καλέσουν.

Όταν ήτο ακόμη έγγαμος ιερεύς, δεν έκλεινε ποτέ την πόρτα του σπιτιού του, για να μπαίνη οποιοσδή­ποτε είχε ανάγκη να μιλήση μαζί του σε οποιαδήποτε ώρα ημέρας ή νυκτός. Ή πρεσβυτέρα του, του έλεγε πολλές φορές να κλεινή την πόρτα, για να μην αρπά­ξουν κάτι από την αυλή τους. Άλλα, όπως μας έλεγε ό π. Ηλίας, ουδέποτε τους έκλεψε κάποιος κάτι, πα­ρότι στο χωριό του κυκλοφορούσαν κλέφτες αλόγων καί πουλερικών.                            

Ενίοτε έπήγαινε με ασθενείς από το χωριό του σ' ένα καλό γιατρό, πού ήτο πιστός Χριστιανός και τον έγνώριζε. Όση ώρα ό ασθενής δεχόταν τίς εξετάσειςτου γιατρού, ό π. Ηλίας συνωμιλούσε μαζί του. Όταν ό ασθενής ήτο βαρεία άρρωστος, ό γιατρός δεν έδινε καμία πιθανότητα για καλυτέρευσι του ασθενούς και έλεγε στον ιερέα: «Ό άνθρωπος αυτός δεν θα ζήση πο­λύ καιρό». Τότε ό ιερεύς επέστρεφε στο χωριό του καί άρχιζε να νηστεύη καί να προσεύχεται για τον ασθενή Χριστιανό του, προτρέποντας κι αυτόν να κάνη ελεη­μοσύνες, ιδιαίτερα στις εκκλησίες, όπως ευαγγέλια, ά­για δισκοπότηρα, εικόνες καί ό,τι άλλο είχαν ανάγκη, καί στους πτωχούς. Πολλές φορές, χάρις στις προσευ­χές του το αποτέλεσμα ήτο διαφορετικό από εκείνο πού γνωμάτευε ό γιατρός, καί ό ασθενής επιζούσε.

Όταν ήταν νέος ιερεύς, έπήγαινε σ' ένα ψυχιατρείο για να λειτουργήση εκεί για τους ψυχοπαθείς. "Ελεγε στους γιατρούς: «"Ερχομαι εδώ για να βλέπω, γιατίφθάνουν αυτοί οι άνθρωποι σ' αυτό το σημείο, καί να ενημερώνω προληπτικά τους ενορίτες μου». Τότε οί γιατροί του έλεγαν: «Ξέρετε γιατί αυτοί είναι εδώ; Σόδομα καί Γόμορα!».

Όπουδήποτε λειτουργούσε, οι ενορίτες του τον α­κολουθούσαν, διότι τον αγαπούσαν, ενώ όταν αναχω­ρούσε, του έλεγαν: «Πάτερ, μείνε μαζί μας για πά­ντα».

Τον π. Ηλία αγαπούσαν καί έσέβοντο ιδιαίτερα οί κλέφτες καί οί ληστές, οί όποιοι, ως γνωστόν, δεν εκτιμούν καί δεν σέβονται κανέναν. Κάποτε περνώ­ντας μια νύκτα μέσα από το διπλανό δάσος του χω­ρίου, άκουσε κτυπήματα, πολλές φωνές καί θορύβους, καί κατάλαβε ότι ήσαν ληστές. Τότε έφώναξε δυνατά: «Εγώ είμαι ό π. Ηλίας από το χωριό». Οί ληστές του απήντησαν. «"Αιντε, πέρασε, πέρασε γρήγορα!». Την δεύτερη ήμερα μπήκε στο χωριό μία καρότσα, στην ο­ποία είχαν τοποθετήσει νεκρό ένα χωριάτη, πού έσκότωσαν οί ληστές.

Αγαπούσε πολύ τα παιδιά. Πάντοτε, όταν τα έβλε­πε, πολύ χαιρόταν. "Ελεγε:«Χάριν των παιδιών κρατεί ακόμη ό Θεός τον κόσμο».

Κάποτε, στην περίοδο του πολέμου, σ' ένα βομ­βαρδισμό, ό π. Ηλίας επήρε στα μπράτσα του ένα παιδί καί άρχισε να προσεύχεται. «Κύριε, γι' αυτόν τον άγγελο πού κρατώ στα χέρια μου, φύλαξε με καί μένα άβλαβη». Καί ό Θεός τον άκουσε. Δεν έπαθε τί­ποτε από τον βομβαρδισμό.

Στήν φυλακή Στά χρόνια 1962-1964 φυλακίσθηκε στην Ζιλάβα. Μετά την άποφυλάκισί του λειτούργησε για λίγο καιρό στην ενορία του αγίου Γεωργίου του Παλαιού στο Βουκουρέστι. Το 1965 βρέθηκε στην ενορία Λεχλίου του νόμου Ίαλομίτσα καί στα χρόνια 1966-1971 στην κοινότητα Τσιοκανέστι του νόμου Ίλβόφ.

Η Μονή της Τσερνίκας

Ή ζωή του στον μοναχισμό

Συνταξιοδοτήθηκε το 1971, ενώ το 1974, πέθανε ή πρεσβυτέρα του. Τότε αυτός μπήκε στο μοναστήρι Τσερνίκα, πλησίον του Βουκουρεστίου, στις 16 Ιου­λίου 1976. Την ϊδια χρονιά έκάρη μοναχός από τον ε­πίσκοπο Ρωμανό της Ίαλομιτσιοάρας έχοντας ως ανά­δοχο στην κούρα του τον ηγούμενο π. Νήφωνα και τον αρχιμανδρίτη π. Βενέδικτο Γκίους.

"Αφησε τα πάντα καί ήλθε στο μοναστήρι λέγοντας μέσα του. «Κύριε, εγώ ήλθα για να κρατήσω και την ύπόσχεσΐ μου. Θα πιασθώ από την πόρτα τουμοναστηρίου. Εσύ, εάν με θέλης, δέξαι με, εάν όχι, ό­χι...».  Τον πόθο για τον μοναχισμό τον είχε άφ' ότου ήταν παντρεμένος. Μάλιστα είχε κάνει συμφωνία ενώ­πιον του πνευματικού του με την πρεσβυτέρα του, ότι οποίος θα παραμείνη μόνος του, θα πάρη τον σταυρό στο χέρι καί θα πάη στο μοναστήρι.Αφοΰ απέθανε πρώτη ή πρεσβυτέρα, ό π. Ηλίας έκράτησε την ύπόσχεσή του. Μετά από αρκετό καιρό έλεγε: «'Οταν μπήκα στο μοναστήρι, μου ερχόταν να φιλήσω τίς πέτρες από ε­σωτερική ευτυχία».

Αρχικά έμεινε σ' ένα κελλί ερειπωμένο. "Επρεπε να φέρνη λάσπη με το χέρι του και να το έπιδιορθώνη, χωρίς τοΰτο να είναι εύκολο, δεδομένου ότι ήταν αρκετά γέρος στην ηλικία.

Ό π. Ηλίας έκανε μεγάλη πνευματική ασκηση, α­κόμη από τα νεανικά του χρόνια. "Ελεγε: «Όταν ει­σήλθα στο μοναστήρι, είπα ότι οι μοναχοί είναι άγιοικαι σκεπτόμενος ότι εγώ μέχρι τώρα ήμουν σε ενορία και είχα τα πάντα, απεφάσισα να κρατώ κι εγώ με αυ­στηρότητα τις νηστείες».

Όταν πλέον είχε γίνει μοναχός, ένήστευε τελείως από την Πέμπτη το απόγευμα μέχρι το Σάββατο το α­πόγευμα. Σέ κάθε μία από τίς τέσσερις μεγάλες νη­στείες της Εκκλησίας μας κρατούσε καί μία εβδομάδα με πολλή αυστηρότητα. Ενώ στο τέλος κάθε εβδομά­δος ένήστευε από την Πέμπτη το απόγευμα μέχρι την Κυριακή το πρωί, οπότε καί λειτουργούσε. Άλλα ούτε καί στίς άλλες ήμερες της εβδομάδος έ'τρωγε πολύ.

Αυτό το ελάχιστο το όποιο έτρωγε, έφρόντιζε να είναι φυσικό καί να προέρχεται από τα χέρια ευσεβών χριστιανών, πού ήρχοντο τακτικά στην εκκλησία, έξομολογούνταν καί κοινωνούσαν. Ή συμβουλή του προς τους μαθητές του ήταν: «Μη κτυπάτε τους φαρμα­κοποιούς, αλλά τους μαγείρους»...."Ελεγε: «Την μισή χριστιανική πίστι έμαθα στην εκκλησιαστική σχολή καί την άλλη μισή από τον λαό».

"Ενας φοιτητής, πνευματικό του παιδί, έλεγε: «Στίς 12 Αυγούστου 1996 επήγα στον Γέροντα λίγο λάδι καί λίγο τυρί. Μου είπε: «Ντρέπομαι να πάρω από σένα, γιατί είσαι φοιτητής». Αλλά, επειδή εγώ επέμενα, τα δέχθηκε. Όμως είδα ότι ολόκληρη ή ΰπαρξίς του παρουσίασε ένα αίσθημα ντροπής και φαινόταν καθαρά ότι, για να πάρη κάτι από ένα φοι­τητή, έπρεπε να καταπάτηση μερικές βασικές καί δυ­νατές πεποιθήσεις του.

Τηρούσε πάρα πολύ τα ευαγγελικά λόγια: «Εάν ό οφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, εξελε αυτόν εάν ή χειρ σου σκανδαλίζω σε, εκκοψον αυτήν»,

Για την δύναμη του Ψαλτηρίου έλεγε ότι ομοιάζει με τους εξορκισμούς του Μεγάλου Βασιλείου. Συνιστοΰσε στους υποτακτικούς του να διαβάζουν από έναΚάθισμα κάθε ήμερα. Και σπάνια άφηνε κάποιον να διαβάζη περισσότερα.

Συμβούλευε τους μαθητές του να μη μπαίνουν στο σπίτι κάποιου, ούτε να δέχονται τον οποιονδήποτε στο σπίτι τους.

Το έτος 1977 επήγε για προσκύνημα στα Ιεροσό­λυμα, οπού και έμεινε τρεις μήνες. Εκεί, πολλές φο­ρές, όταν έτρωγε, δεν ήθελαν να του πάρουν χρήματακαί επί πλέον του έβαζαν φαγητό σε πακέτο να πάρη καί μαζί του. Ό ίδιος μας έδιηγεΐτο: «Όταν περπατού­σα στον δρόμο, όπου ήσαν στρατιωτικά φυλάκια, λό­γω της έχθρότητος μεταξύ Εβραίων καί Αράβων, σ' όλους έκαναν έρευνα καί μόνο έμενα με άφηναν να περάσω, χωρίς να με ελέγχουν». Κάποτε πλανήθηκεκαι δεν ήξερε τον δρόμο για να πάη στο σπίτι πού εί­χε ενοικιάσει. Τότε ένας Εβραίος φαρμακοποιός τον πήρε με το αυτοκίνητο του καί τον έφερε στο σπίτιπού έμενε.

Αγαπούσε ό π. Ηλίας την ελεημοσύνη καί, όσοι ήρχοντο σ' αυτόν για συμβουλές καί έξομολόγησι, τους προέτρεπε στο ίδιο έργο. Είχε ένα χονδρό τετρά­διο με ονόματα χιλιάδων ανθρώπων, οί όποιοι είχαν βοηθήσει στίς εκκλησίες, καί τους οποίους έμνημόνευε σ' όλη την ζωή του.

Ακόμη κι όταν ερχόταν μοναχός στο κελλί του, του έδινε ο,τι είχε καί όσο ημπορούσε. Από την σύνταξή του αγόραζε διάφορα εκκλησιαστικά αντικείμενακαί τα έχάριζε στίς εκκλησίες ή βοηθούσε στην άνοικοδόμηση καί επισκευή τους."Ελεγε ό Γέροντας: «Πάντοτε, όταν έδινα ελεημο­σύνη, ελάμβανα τρεις καί τέσσερις φορές περισσότε­ρα».

Όταν οί μαθητές του έπαιρναν κάποιο ιερό αντι­κείμενο για εκκλησία, όπως 'Αγιο Ποτήριο, Σταυρό, Ευαγγέλιο, ιερατικά άμφια κ.λπ. καί τον ερωτούσαν που να τα χαρίσουν, τους απαντούσε: «Αναζητήστε μια εκκλησία ή ένα μοναστήρι πτωχό, πού έχουν κα­λόν ιερέα καί εκεί να τα δώσετε. Άλλα, εάν κάποιος από την οικογένεια σας έδωσε σε κάποια συγκεκριμέ­νη εκκλησία, έκεΐ να δώσετε καί εσείς».Χαιρόταν παρά πολύ όταν τα πνευματικά του παι­διά έκαναν ελεημοσύνη στίς εκκλησίες καί τους έλε­γε: «Μου έδώσατε νιάτα για 20 χρόνια».

Στό διάβα της ζωής του ύπέμεινε πολλές χειρουρ­γικές επεμβάσεις. Σέ δύο απ' αυτές, όταν ευρισκόταν σε δύσκολη κατάσταση, δυο από τους μαθητές του έ­δωσαν από ένα Ευαγγέλιο στον ιερέα του νοσοκο­μείου. Όταν τους είδε, άρχισε να πηγαίνη ή υγεία του προς το καλύτερο καί μετά από λίγες ήμερες εξήλθε από το νοσοκομείο. Στήν τελευταία έγχείριση, άφοϋ ό γιατρός είδε τις αναλύσεις καί τα άκτινογραφήματα, έδήλωσε έκπληκτος: «Δεν ημπορώ να καταλάβω πώς ζει ακόμη αυτός ό άνθρωπος, δεδομένου ότι όλα είναικατεστραμμένα μέσα του». Κατόπιν ερώτησε τον Γέ­ροντα: «Ή πανοσιότης σας δεν τρώγετε τίποτε;» Με­τά από εκείνη την έγχείριση έζησε ακόμη δύο χρόνια.

Κάποτε ήλθαν στον Γέροντα μερικοί απλοϊκοί άν­θρωποι από την επαρχία. Άφού συνομίλησαν, τους ε­ρώτησε: «Υπάρχει περίπτωσις πορνείας στίς οικογέ­νειες σας;» Εκείνοι του απήντησαν: «Όχι, πάτερ».«Τότε προσέξετε τί θα κάνετε. Θα πάτε στον ιερέα του χωρίου σας καί να τον ερωτήσετε από τι έχει ανάγκη για την εκκλησία του καί έσεΐς, κατά την δύναμή σας, προσπαθήστε ν' αγοράσετε κάποιο αντικείμενο καί να το χαρίσετε στην εκκλησία».

'Ολόκληρα χρόνια είχε το διακόνημα να ξεθάπτη τους νεκρούς καί να λειτουργή γι' αυτούς στην εκκλη­σία του αγίου Λαζάρου, τελώντας και μνημόσυνο στο τέλος. Ακόμη καί από τότε πού τον άλλαξαν από το διακόνημα αυτό, έπήγαινε μία φορά την εβδομάδα στο κοιμητήριο του μοναστηρίου, όπου έθυμίαζε, άνα­βε κεράκια καί προσευχόταν για τους νεκρούς. Όταν έπήγαινε για το κοιμητήριο, έπαιρνε μαζί του λίγο ψωμί καί έτάΐζε τα πουλάκια, τα όποια ήρχοντο καί έστέκοντο επάνω στον ώμο του.

Μερικές φορές τον χρόνο έπήγαινε στο κοιμητή­ριο Μπέλου, του Βουκουρεστίου, καί έκαμνε «Τρι­σάγια» στους τάφους των ηρώων, πού έπεσαν για την ελευθερία καί την αξιοπρέπεια του έθνους. Επίσης έ­πήγαινε στον τάφο του μεγάλου ποιητοϋ Μιχαήλ Έμινέσκου καί στους άλλους μεγάλους νεκρούς. Μετά την έπανάστασι του 1989 καί την πτώση του κομμουνι­σμού, έπήγαινε καί στους τάφους των εκεί θαμμένων ηρώων καί τους έμνημόνευε.

Ό διάβολος φθονούσε τον Γέροντα για την καθα­ρή ζωή του καί προσπαθούσε να τον φοβήση με διά­φορες ταραχές μέσα στο κελλί του προκαλώντας δια­φόρους ήχους.

Όταν κτιζόταν ή εκκλησία στο χωριό Νταρμανέστι, ό Γέροντας έχάρισε 13000 λέι (τότε ό μισθός ήτο 1000-2000 λέι τον μήνα). Ό ιερεύς εκείνης της ενο­ρίας έκοψε την άπόδειξη, όμως μία γυναίκα άρπαξε με τρόπο την άπόδειξη του π. Ηλία καί μ' αυτήν επήγε στον ιερέα του χωριού λέγοντας του ότι ό π. Ηλίαςμετάνοιωσε καί ζητεί πίσω τα χρήματα του. Ό ιερεύς εκείνος επήρε την άπόδειξι καί έδωσε στην γυναίκα τα χρήματα. Ό π. Ηλίας, όταν το έμαθε λυπήθηκε πά­ρα πολύ. Όμως δεν ανταπέδωσε το κακό με το κακό. Απεναντίας, μετά άπ' αυτό το συμβάν, την βοηθούσε κατά καιρούς, άπ' αυτά πού του έδιναν οί άλλοι χρι­στιανοί, όταν ερχόταν να ζήτηση βοήθεια. Μάλιστα της έδινε να πάρη καί μαζί της φαγητό.

Κάποτε τον επισκέφθηκε ένας νέος από την κοινό­τητα Μπουσκάνι. Επειδή ήταν ανάγκη να φυγή για να λειτουργήση, άφησε τον νέο μόνο του στο κελλί τουκαί, όταν επέστρεψε, δεν εύρηκε ούτε τον νέο, ούτε τον σταυρό πού είχε στο τραπέζι του. Τότε ό Γέρο­ντας προσευχήθηκε επίμονα να έπιστρέψη ό νέος τονσταυρό. Μετά από κάποιο καιρό, ό νέος επέστρεψε με μελανιασμένο καί πληγωμένο το πρόσωπο του καί έ­χοντας στα χέρια τον σταυρό. Διηγήθηκε στον Γέρο­ντα ότι κάθε νύκτα κάποιος τον ξυπνούσε καί τον κτυ­πούσε με τον κλεμμένο σταυρό. Κι αυτός μη μπορώ­ντας να ύπομείνη άλλο τα βάσανα καί τα κτυπήματα, έφερε τον σταυρό πίσω. Ό Γέροντας τον δέχθηκε, του καθάρισε τίς πληγές, του έδωσε να φάγη φαγητό καί τον συνεχώρησε γι' αύτη την πράξι του. Καί από πά­νω του έδωσε καί χρήματα για τον κόπο του. Μία μα­θήτρια του τον ερώτησε πόσα χρήματα του έδωσε, καί ό πατήρ της απήντησε: «"Εβαλα το χέρι μου μέσα στην τσέπη μου καί όσα έπιασα του τα έδωσα».

Δύο τρία χρόνια πρίν από τον θάνατο του, έλεγε: «Εγώ δεν πεθαίνω πλέον για μένα, αλλά για τους άλ­λους».

Το άγιο τέλος του

Στίς 8 Ιουνίου του 1996 είπε στους μαθητές του πώς θα τον ενταφιάσουν:«Τα ρούχα της κηδείας μου τα έχω κάτω από το κρεββάτι μου, είναι όλα παλαιά, αλλά με αυτά να με ενδύσετε. Φέρετρο να μη μου κά­νετε, αλλά να με περιτυλίξετε με την ψάθα μου. Οι δύο σταυροί πού θα βάλετε στον τάφο μου, ο ξύλινος και ό πέτρινος, ήδη είναι έτοιμοι. Όμοίως έχω έτοιμα μερικά κεριά και πετσετάκια. "Οταν θα πεθάνω, να μη με κρατήσετε πολύ, αλλά να με θάψετε γρήγορα, τηνδεύτερη ημέρα. Το βράδυ να με φέρετε στην εκκλησία του αγίου Λαζάρου, αλλά να μη με βάλετε επάνω σε τραπέζι ή σε κάποιο άλλο κάθισμα, αλλά κάτω στοτσιμέντο, μετά την πόρτα της εκκλησίας. Στό κεφάλι μου να μου ανάψετε ένα καντήλι. Ό τάφος μου να εί­ναι στην άκρη της λίμνης, μαζί με τους νεκρούς τουλάου και να μη τον περιφράξετε με κιγκλίδωμα ή κάτι άλλο». (Στό Κοιμητήριο της μονής Τσερνίκα, θάπτονται, κατά παράδοσιν, καί πολλοί Χριστιανοί από τοΒουκουρέστι. Αυτό συμβαίνει καί σ' άλλα μοναστή­ρια πού είναι δίπλα σε οικισμούς).
Ό π. Ηλίας έγνώριζε από πριν την ήμερα του θα­νάτου του.'Ενας μαθητής του, ό Κωνσταντίνος, από το Βουκουρέστι, διηγείται: 
«Στίς 26 Δεκεμβρίου 1996 ήμουν στον Γέροντα. Ήταν πολύ αδύνατος. Μου είπε ότι δεν έχει φάει σχεδόν τίποτε ολόκληρη την περίο­δο της νηστείας των Χριστουγέννων. Συνωμΐλησα μα­ζί του περίπου μία ώρα. Πριν αναχωρήσω του ευχή­θηκα: «Να δώση ό Θεός καί πάλι την υγεία σου, Γέ­ροντα, καί για πολλά ακόμη χρόνια».Ό Γέροντας μ' έκοΐταξε καί μου είπε: «Ναί, αλλά πώς το λέγεις εσύ,εάν έλθη το βιβλίο να γραφτώ για μετά από δύο εβδο­μάδες; Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια!» Καί ακριβώς μετά από δύο εβδομάδες, δηλ. στις 8 Ιανουαρίου 1997, έκοιμήθη ό Γέροντας.

Λίγες ήμερες πριν από τον θάνατο του έκάλεσε τον αποθηκάριο της Μονής, του έδωσε ό,τι είχε στο κελλί του (λίγο ρύζι, λάδι καί παξιμάδι) καί του είπε: «Από τώρα δεν θα έχω ανάγκη άπ' αυτά, επειδή σε λί­γες ήμερες θα πεθάνω!»

Στίς 5 Ιανουαρίου 1997 έγραψε σ' ένα σημείωμα και το έβαλε σε μια περίοπτη θέσι για να το διαβά­σουν όλοι οί μοναχοί. "Εγραφε. «Αδελφοί μου, εγώπεθαίνω, ελάτε να συμφιλιωθούμε». Την ίδια ημέρα έζήτησε συγχώρησι από τον ηγούμενο καί τον εκκλη­σιαστικό.

Ή 8η Ιανουαρίου συνέπεσε να είναι Τετάρτη. Την ημέρα αυτή στο μοναστήρι Τσερνίκα τελείται το άγιο Εύχέλαιο. Ή Ελένη, μια μαθήτρια του, ήλθε α­πό το πρωί στον Γέροντα, του φίλησε το χέρι κι εκεί­νος της είπε: «Πήγαινε στην εκκλησία, στο άγιο Εύ­χέλαιο καί μετά να ελθης από μένα, διότι σήμερα πρέ­πει να αναχωρήσω». Μετά το Εύχέλαιο, μαζί με δύο άλλες μαθήτριες του, επέστρεψαν στον Γέροντα. Τον εύρήκαν να κάθεται σ' ένα κάθισμα, μπροστά από το κελλί του καί συνωμίλησαν μαζί του. Τους είπε πολ­λές φορές: «Βλέπω ένα μεγάλο φως, βλέπω ένα μεγά­λο φως!» Οί κοπέλες, άκούοντας αυτά τα λόγια του, άρχισαν να διαβάζουν προσευχές. Μεταφέρθηκε μέσα στο κελλί του, οπού μετά από τρεις ώρες εξέπνευσε καί παρέδωσε το πνεύμα του στον Χριστό, πού αγάπη­σε καί εργάσθηκε μέχρι την όσία κοίμησή του. Απέθα­νε κρατώντας αναμμένο το κερί στο χέρι του. Έκοινώνησε των Άχραντων Μυστηρίων την προηγούμενη η­μέρα. Το πρόσωπο του ήτο λαμπρό μέχρι την στιγμή πού τον έβαλαν στον τάφο.

Ενταφιάσθηκε, όπως το έζήτησε, χωρίς φέρετρο, τυλιγμένος με την ψάθα του. Κατά την ώρα πού μετέ­φεραν το σκήνωμα του στο κοιμητήριο, έβγαινε από το σώμα του μία θαυμάσια ευωδιά, όπως ώμολόγησαν πολλοί Χριστιανοί, καί ιδιαίτερα αυτοί πού τον ένεταφίασαν.Ή ταπείνωσις ήτο εκείνη πού το

ν συνώδευσε μεχρι το κατώφλι του θανάτου του. 

Ιδού τι γράφτηκε ε­πάνω στον τάφο του καί στον ξύλινο σταυρό: «Έπέρασα αυτή την ζωή με φαινομενική καλωσύνη καί με πολλή κακία». Τα λόγια αυτά τα έγραψε ό ίδιος και ζήτησε να γραφτούν στον τάφο καί στον σταυρό του.

Όσιε Γέροντα Ηλία, παρακάλεσε τον Θεό καί για εμάς τους αμαρτωλούς!

Από το βιβλίο ''Αγιασμένες μορφές της Ορθοδόξου Ρουμανικής Εκκλησίας''Εκδ.Ορθόδοξος Κυψέλη''/www.proskynitis.blogspot.com / αντιγραφή

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ του Κώστα Ζαφειρίου

του Κώστα Ζαφειρίου

Κάποτε, η Εκκλησία της Ελλάδας, ήταν ένας από τους βασικούς μετόχους της Εθνικής Τράπεζας.Το ποσοστό των μετοχών της, που ήλεγχε, έφτανε και ξεπερνούσε το 5%, κυρίως μέσω κληροδοτημάτων, που χάνονταν στα βάθη των δεκαετιών, αρχής γενομένης από τον ίδιο τον ιδρυτή της, αείμνηστο Γ.Σταύρου.

Πριν από περίπου δύο χρόνια η Εκκλησία έλαβε την απόφαση να δανειστεί για να στηρίξει την ΕΤΕ, συμμετέχοντας σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου. Αυτή η κίνηση ήταν τόσο επιπόλαια που την οδήγησε στο χείλος του γκρεμού. Όμως ουδείς ...ίδρωσε! Μετά την καταβαράθρωση της αξίας της μετοχής της Εθνικής η Εκκλησία της Ελλάδος έχασε τα όποια περιουσιακά οφέλη προσδοκούσε.

Το ποσοστό της στην ΕΤΕ είναι περίπου 1,5% και φυσικά δεν είναι μεγαλομέτοχος όπως κάποιοι αφελώς πιστεύουν και ούτε θα συμμετάσχει σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, αφού η Εκκλησία σήμερα αγωνίζεται να επιβιώσει.

Έγιναν πολλά λάθη στην οικονομική διαχείριση σε επίπεδο συμβουλών και αποφάσεων αλλά κανείς δεν κάθισε στο σκαμνί. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος (ο φόβος του σκαμνιού) που ξαφνικά η Εκκλησία της Ελλάδος σταμάτησε να διαλαλεί ότι αντιμετωπίζει μεγάλο οικονομικό πρόβλημα...

Την αγωνία του για το μέλλον της ιστορικής Εθνικής Τράπεζας εξέφρασε την περασμένη Κυριακή, κατά την ομιλία του μετά την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος. Όπως είπε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης εάν τυχόν πτωχεύσουν οι τράπεζες τότε το αποτέλεσμα θα είναι να πτωχεύσει η χώρα.

«Αν καταρρεύσει η Εθνική Τράπεζα, θα καταρρεύσουμε όλοι», είπε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και πρότεινε ως λύση να συνεισφέρουν όλοι οι Έλληνες, ό,τι μπορεί ο καθένας, για τη διάσωσή της. Πρωτοστατώντας μάλιστα σε αυτή την προσπάθεια σωτηρίας της ΕΤΕ ο Άνθιμος είπε ότι θα προσφέρει τους δύο επόμενους μισθούς του για τον σκοπό αυτό.

Και το παράλογο είναι ότι κάλεσε και όλους τους Έλληνες να συνεισφέρουν για να διασωθεί το ιστορικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα και να αποφευχθεί μια γενικότερη οικονομική καταστροφή.

Κατανοούμε την αγωνία του σεβασμιωτάτου που βλέπει την τράπεζα που στήριξε η Εκκλησία να κινδυνεύει σήμερα να περάσει στον έλεγχο του κράτους (πράγμα δύσκολο γιατί δρομολογείται η διάσωσή της), αλλά θεωρούμε ακατανόητη την έκκληση του σεβασμιωτάτου να βοηθήσουμε (μισθωτοί και συνταξιούχοι) οικονομικά την τράπεζα

Επίσης δεν θεωρούμε σωστό στο κήρυγμα της Κυριακής να γίνεται λόγος για τραπεζικά ιδρύματα.

Σε περιόδους κρίσης αξιών δεν έχουν θέσει κηρύγματα σωτηρίας του συστήματος που προκάλεσε την κρίση. 
πηγή / αντιγραφή

Άνθιμε διάλεξε! Δεν μπορείς να χεις δύο κυρίους. Ή το Χριστό ή το μαμωνά

Ιουδαία 30 μ.Χ. Κατά Ματθαίον 6.24 ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά
του Στρατή Μαζίδη
Θεσσαλονίκη 2013 μ.Χ. 
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος πρότεινε ως λύση για να σωθεί η Εθνική Τράπεζα να συνεισφέρουν όλοι οι και πρωτοστατώντας μάλιστα σε αυτή την προσπάθεια σωτηρίας της ΕΤΕ ο Μητροπολίτης είπε ότι θα προσφέρει τους δύο επόμενους μισθούς του για τον σκοπό αυτό αφού «Αν καταρρεύσει η Εθνική Τράπεζα θα καταρρεύσουμε όλοι». 

 

Ανέφερε ακόμη κατά την ομιλία του μετά την κυριακάτικη Θεία Λειτουργία ότι εάν τυχόν πτωχεύσουν οι τράπεζες τότε το αποτέλεσμα θα είναι να πτωχεύσει η χώρα.
Δεν είμαι ιερέας. Δεν είμαι άγιος. 

Το πιθανότερο είναι πως πατάω γερά στην κόλαση και με τα δύο μου πόδια αλλά ιερέας και μάλιστα επίσκοπος να λέει:

“Αν καταρρεύσει η ΕΤΕ, θα καταρρεύσουμε όλοι; Αν πτωχεύσουν οι τράπεζες, θα πτωχεύσει η χώρα”

Σύγγνωμη Δέσποτα, αλλά τι είναι αυτά που λες την Κυριακή από τον άμβωνα; Έτσι δίνεις κουράγιο στο λαό; Με αυτό τον τρόπο συμπράττεις στην αναγέννηση του έθνους;

Το Ευαγγέλιο που αναγιγνώσκεται κάθε Κυριακή και μετά βγαίνεις και κηρύττεις, το διάβασες ποτέ; “Αραγε γινώσκεις α αναγινώσκεις;” είχε ρωτήσει ο Ναθαναήλ τον αιθίοπα στις Πράξεις των Αποστόλων.

Αν καταρρεύσει η ΕΤΕ, αν πτωχεύσουν οι τράπεζες! Με συγχωρείτε αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι ένας κληρικός εν μέσω Σαρακοστής, αντί να προετοιμάζει τους πιστούς για τα πάθη του Κυρίου και το ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασης, κηρύττει για τις τράπεζες.

Ας πτωχεύσουν Δέσποτα. Εδώ πτώχευσε ο λαός! Πεθαίνει στους δρόμους! Λιώνει καθημερινά!

Δε διάβασες ποτέ στο Ευαγγέλιο, ξανά στο Ματθαίο το Χριστό να λέει για τα υλικά αγαθά “33 ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν τού Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν.”;

Το διάβασες ή όχι; Δε διάβασες που λέει ότι ο Θεός φροντίζει μέχρι και τα πουλιά που δεν εργάζονται, θα αφήσει τα παιδιά Του;
Κι αν το διάβασες γιατί δεν το τηρείς; Δεν το πιστεύεις;

Και μετά λέμε ότι πληρώνουμε την απιστία μας ως έθνος. Εδώ εσύ Δέσποτα που είσαι κάθε μέρα με το Χριστό, λειτουργείς μαζί Του, Τον μεταδίδεις στους πιστούς και όμως δέεσαι υπέρ της των τραπεζών σωτηρίας.

Μη σε καθυστερώ όμως άλλο. Πρέπει να σπεύσεις να σώσεις την Τράπεζα…
Ήμαρτον Κύριε!
ΠΗΓΗ

Καταλάβατε τώρα, τί συνέβη στη Βοστόνη;

Αν δεν υπήρχαν νεκροί και αν δεν υπήρχε τρόμος, θα ήταν η απόλυτη γελοιογραφία αυτοί οι παγκόσμιοι ηγέτες που "σοκαρίστηκαν" από τις επιθέσεις στη Βοστόνη και ψάχνουν τους τρομοκράτες.
Ένας-ένας δηλώνουν τον....αποτροπιασμό τους και ότι η "δημοκρατία" θα νικήσει και όλο αυτό το πακετάκι των γελοιοτήτων, που λένε κάθε φορά που κινδυνεύει ο πισινός τους και η εξουσία τους! 

 

Φυσικά είμαστε εναντίον των επιθέσεων αλλά και εναντίον της υποκρισίας τους: Αυτοί που σκοτώνουν τον κοσμάκη κατά το συμφέρον τους και κατά την εξυπηρέτηση των σχεδίων της παγκόσμιας δικτατορίας, αυτοί που εντελώς πρόσφατα στη Συρία δολοφόνησαν 15.000 παιδιά και πάνω από 100.000 αμάχους (οι δολοφονίες συνεχίζονται), αυτοί που στραγγαλίζουν τις ανθρώπινες ελευθερίες στον βωμό της επικράτησης του Αντιχρίστου αφεντικού τους, αυτοί που καταδικάζουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, αυτοί που υποχρεώνουν τους λαούς σε πείνα, αυτοί που θεμελιώνουν την δύναμή τους στην δυστυχία των αδυνάτων, αυτοί που υποβιβάζουν τον άνθρωπο σε αριθμό και τρόφιμο των σύγχρονων και απέραντων στρατοπέδων συγκέντρωσης ενεργούμενων, όλοι αυτοί λοιπόν, τώρα κόπτονται για την... τρομοκρατία ενώ απλά πρέπει να κοιτάξουν τον κρυστάλλινο καθρέφτη των μπουντουάρ τους!
Αυτό που ψάχνετε "κύριοι" είναι το δημιούργημα της μισαλλοδοξίας σας, αυτό που αναζητείτε είστε εσείς οι ίδιοι! 
Ετούτο που συνέβη στη Βοστόνη καθώς και τα προηγούμενα και τα επόμενά του, δεν είναι παρά η έκφραση και η απόρροια της τακτικής σας. 
Τώρα, τάχα, απορείτε...Μα όταν περνάς από χώρο βοθρολυμάτων, δεν δικαιούσαι να απορείς για την βρώμα!
Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος και τούτον τον θάνατο βιώνετε και μαζί σας και μεις. Δυσωδεί το πτώμα της εξουσίας σας, που δεν είναι συμβεβλημένη με την ζωή: Αυτό είναι όλο το θέμα! Έχετε ήδη σαπίσει και μυρίζετε....
Πάντα έτσι συμβαίνει όταν οι κούκλες μένουν ορφανές από τις μικρές τους κυρίες, όταν τα αυτοκινητάκια των αγοριών στέκουν αμήχανα μπρος στα τρυφερά κουφάρια αυτών που δεν θα γίνουν ποτέ άνδρες, όταν το χώμα βαστάζει κομμένα ανθρώπινα μέλη, όταν την ώρα του αβρού σας bath ( με πολλά κυβικά νερού) στον μαύρο κόσμο τα παιδιά εκλιπαρούν για μια σταγόνα λασπόνερο, όταν την ώρα που δειπνείτε μπρικ -μεταξύ δυο συσκέψεων- στα σκουπίδια συνωστίζονται πεινασμένοι, όταν  ο κόπος των μεροκαματιάρηδων γίνεται χαβιάρι των πλουσίων, όταν η αδικία βαφτίζεται...δημοκρατία.
Το σύστημά σας είναι αυτό που θα γίνει θηλιά να σας πνίξει ως μη συνάδον με την πρόοδο του ζειν καθώς η πραγματική Ζωή γεννήθηκε μια φορά και δεν ήταν στις Βερσαλίες αλλά σε μια άθλια σπηλιά της Ναζαρέτ.
Για την ασφάλεια του Μαραθωνίου της Βοστόνης ξοδέψατε 120 δις! Και ιδού το αποτέλεσμα καθώς είναι γραμμένο πως "Εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων". 
Αυτός που γεννήθηκε στη σπηλιά και που στις "Βερσαλίες" των σαλονιών σας δεν χωράει, είναι ο φυλάσσων που επιδεικτικά αγνοήσατε και πολεμήσατε και τώρα ξεβολεύει την βόλεψή σας...
Καταλάβατε τώρα, τί συνέβη στη Βοστόνη; 

πηγή

Συγκλονιστικός διάλογος άθεου επιστήμονα με ιερέα

Μεταφρασμένος από τον ρώσο πνευματικό αδελφό μας και φίλο του blog μας, Kyrilloff Alexei : 

Ένας Ιερέας καθόταν στο κελί του και ξεχώριζε την αλληλογραφία του. 
Ξαφνικά χωρίς την συνηθισμένη προσευχή μπήκε η νεοκώρος και ψιθύρισε πολύ έντονα σαν να έλεγε κάποιο μυστικό νέο το οποίο δεν θα' πρεπε να ακούσει κάνεις : "Κάποιος άγνωστος φαίνεται από τους άρχοντες θέλει να σας μιλήσει. Δεν τον έχω ξαναδεί ούτε σε σας, ούτε στο ναό. Μάλλον είναι περαστικός". "Άφησέ τον να μπεί", είπε ο ιερέας. 
Μέσα στο κελί μπήκε ένας ψηλός άνδρας με ίσια κορμοστασιά που θύμιζε πρώην στρατιωτικό. Ήταν άψογα αλλά σεμνά ντυμένος. Φαινόταν σαν να ήταν σιδερωμένος μαζί με το κοστούμι του πριν βγει απο το σπίτι. Ο ξένος κοίταξε ερευνητικά το δωμάτιο σαν να ήθελε να καταλάβει από την επίπλωση το πνεύμα και τον χαρακτήρα του κατόχου.  Μετά χαιρέτησε, έβγαλε το καπέλο του και σταμάτησε στην πόρτα εν αναμονή για την πρόσκληση απο τον ιερέα να καθίσει. 
Μπορούσε κανείς να διακρίνει την αριστοκρατική παιδεία μέσα στον ξένο. Παιδεία που δημιουργείται και καλιεργείται απο γεννεά σε γεννεά και κληρονομείται σαν το οικόσημο. Πάρα τα χρόνια του θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν όμορφος αλλά ήταν η κρύα ομορφιά του αγάλματος, ανυπάκοη στον χρόνο και στην ζεστασιά του ήλιου. 
Ο ιερέας του υπέδειξε την παλιά ξεθωριασμένη πολυθρόνα προορισμένη για τους επισκέπτες και είπε : "Παρακαλώ, καθίστε. Πώς μπορώ να σας εξυπερετήσω;" 
Ο επισκέπτης κάθισε ακουμπώντας ελαφρά τα χέρια του στην πολυθρόνα. Δεν άρχισε να μιλάει αμέσως και έτσι ο ιερέας πρόλαβε να τον εξετάσει με το βλέμμα . Αισθανόταν ότι αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει την αξία του και είναι συνηθισμένος να εξουσιάζει τους ανθρώπους με "σιδερένιο χέρι μέσα στο βελούδινο γάντι". Οι τρόποι του ήταν κομψά και συγκρατημένα και το πρόσωπο ξεχώριζε απο έμφυτη ευγένια. 
Φαίνεται ότι ήταν από κάποιο παλιό αριστοκρατικό γένος και σταγόνες από αίμα των Ριούρικ κυλούσαν στις φλέβες του. Μόνο τα σβησμένα γυάλινα μάτια του ήταν σε δυσαρμονία με ολόκληρη εικόνα - σαν να ήταν σκεπασμένα με σκοτεινό πέπλο και έκρυβαν κάποιο μυστικό της ψυχής του. Η ματιά που έριχνε ο επισκέπτης φαινόταν στον ιερέα να μοιάζει με χτύπημα ξίφους γρήγορο και απότομο, αλλά πολύ γρήγορα έσβηνε έχανε ζωντάνια και ο ιερέας έβλεπε μπροστά του δύο κόγχες ( κρανίου). 
- Ποιο είναι το πρόβλημα που σας έφερε στο ταπεινό μου κελί- ρώτησε ο ιερέας - θα χαρώ πολύ αν καταφέρω να βοηθήσω. 
- Έχω κάτι μεγαλύτερο από ένα πρόβλημα - απάντησε ο επισκέπτης - έχω την αίσθηση ότι είμαι στην θηλιά και ταλαντέυομαι ανάμεσα απο την ζωή και τον θάνατο. Με βασσανίζει ο φόβος που μπήκε στην καρδιά μου εδώ και πολλά χρόνια. Είναι ο φόβος ότι μήπως και πράγματι ο Θεός υπάρχει. Η σκέψη ότι απαρνήθηκα Τον Ζωντανό Θεό  με ακολουθεί σαν φάντασμα που εκδικήται για την πατροκτονία. Γεννήθηκα σε οικογένια όπου η πίστη ήταν μόνο εξωτερική παράδοση που μοιάζει με κουφό (μουντό) μακρινό ήχο της καμπάνιας που έρχεται απο το βάθος του χρόνου - συνέχιζε ο επισκέπτης. Το θέμα της θρησκείας ποτέ δεν με ενδιέφερε. Από τα νεανικά χρόνια πίστευα ότι το πρόβλημα είναι λυμένο άνευ όρων και τετελεσμένα... Ο Νίτσε (βλάσφημος θεομάχος) έχει ένα περίεργο διήγημα για έναν τρελό που έτρεχε στους δρόμους και φώναζε : "Ο Θεός πέθανε! Τον σκοτώσατε !" Ο τρελός θρηνούσε το θάνατο του Θεού και κανένας δεν μπορούσε να τον παρηγορήσει. Για εμένα αυτό το διήγημα ήταν αλληγορικό - ο τρελός θρηνούσε την τρέλα του. Δεν είχα ποτέ παρόμοια συναισθήματα. Μου φαίνεται ότι γεννήθηκα ήδη άθεος. Όμως μια φορα είχα έναν εφιάλτη : ονειρευόμουν ότι ήμουν μέσα σε ένα ακυβέρνητο διαστημόπλοιο και ξέρω ότι ποτέ πια δεν θα μπορέσω να επιστρέψω ότι χάθηκα στο απέραντο διάστημα ανάμεσα από αστέρια-γίγαντες από φωτιά και πάγο. Το διάστημα έγινε η δική μου παγίδα, λαβύρινθο χωρίς διέξοδο. Αισθανόμουν την θανατηφόρο παγωνιά και την αίσθηση απέραντης φρίκης ακόμα και όταν ξύπνησα. Για πολύ καιρό θυμόμουνα την εικόνα του διαστημόπλοιου που απομακρύνεται απο την γη η οποία αρχίζει να μετατρέπεται σε μια φωτεινή κουκίδα. Τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μου ήταν τα ανώτερα μαθηματικά και η φυσική που έγιναν και επάγγελμα μου. Εδώ είχα πολλές και γρήγορες επιτυχίες. Πολύ νέος είχα όλους τους ανώτερους επιστημονικούς τίτλους και ήμουν αρχηγός ενός πολύ μεγάλου ερευνητικού ιδρύματος. Δεύτερή μου αγάπη ήταν η λογοτεχνία που μου εμφύτευσαν οι γονείς. Έτσι πέρασαν πολλά ξένοιαστα χρόνια αλλά μετά συνέβει κάτι το απρόσμενο κι ακατανόητο. Σαν να άρχισε να τρέμει και να αγωνιά η γη κάτω από τα πόδια μου. Μια έμμονη σκέψη με πήρε στο κατόπι "Αν ο Θεός εντέλει υπάρχει;"! Δεν έβρισκα πουθενά την απάντηση. Οι εξισώσεις ήταν άφωνες και η λογοτεχνία που η απασχόληση της ήταν τα συναισθήματα και πάθη δεν μπορούσε να δόσει λύση σε οντολογικά προβλήματα. Με την εμφάνιση των πρώτων ανησυχιών σε σχέση με την ύπαρξη του Θεού άρχισα να διαβάζω αντιθρησκευτική λογοτεχνία για να στηρίξω την απιστία μου μα αυτό μόνο με απογοήτευσε. Διάβασα τον Μπάουερ, τον Ρενάν, τον Καούτσκι όμως βαρέθηκα γρήγορα. Δεν μπορούσαν να βγάλουν καμία άκρη  ήταν απλώς "φτυσίματα στον ουρανό". Απορούσα - " Πως μπορούσαν οι διανοούμενοι μας να καταπίνουν τέτοια διαβάσματα;" Δεν εννοούσα τον αθεϊσμό διότι παραμένω και είμαι άθεος αλλά τις λυπητερές απολογίες του. Μετά καταπιάστικα με την φιλοσοφία αλλά και εκεί δεν έβρισκα αποδείξεις, οι λογικές συρραφές δεν ήταν γερές. Όλα αυτά τα συγγράμματα μού φαινόντουσαν σαν πύργοι χωρίς θεμέλια κρεμασμένοι στον αέρα... Περνούσαν ολόκληρες νύχτες διαβάζοντας τα υπέρ πολύπλοκα βιβλία της φυσικής και μαθηματικής θεωρίας αλλά ούτε εκεί δεν έβρισκα απάντηση. Όχι σπάνια οι συγγραφείς χρησιμοποιούσαν την λέξη "θεός" αλλά ήταν θεός που δεν άρχιζε από κεφαλαίο γράμμα. Θεός σαν δυνατότητα των αριθμών, αρχική ουσία του κόσμου, νοερουσία του σύμπαντος, αρχή της πανσυμπαντικής αρμονίας, κάποιος πρωτόγονος νους και λογική του σύμπαντος αλλά και αυτά παρέμεναν χωρίς αποδείξεις. Με έχουν παρασύρει αυτά τα συγγράμματα γιατί μου άρεσε το θάρρος της ανθρώπινης σκέψης που προσπαθούσε να πιάσει την αρχή και το τέλος της κοσμογονίας μου άρεσε η διστιμική κλίμακα των υποθέσεων που έμοιαζαν με τρέλα. Πρέπει να πω ότι πάντα θαύματα την ομορφιά της μαθηματικής. Για μένα ήταν ποίηση  όπου οι αριθμοί ακούγονται σαν ρυθμοί και ομοιοκαταλήξεις και δημιουργούν στίχους και στροφές. Που οι εξισώσεις τραγουδάνε σαν χορδές του βιολιού και μαθηματικοί υπολογισμοί λάμπουν σαν αστερισμοί στον νυχτερινό ουρανό. Αϊνστάιν ήταν για μένα ο Ντοστογιέφσκι της φυσικής  και ο Λομπατσεφσκί - Χλέμπνικωφ της γεωμετρίας. Όμως έπιανα τον εαυτό μου πάνω στην σκέψη ότι είμαι μαγεμένος με το παιχνίδι του μυαλού, ότι βρίσκομαι πίσω από την επιφάνεια του καθρέφτη και γυρνάω μέσα στο χορό μαζί με ύπουλες σκιές της αλήθειας. Σκεφτόμουν ότι αυτός ο θαυμασμός είναι ένα είδος διανοητικής τοξικομανίας μια απόπειρα να πνίξουν τον φόβο εμπρός στην πιθανότητα ύπαρξης του Θεού. 
- Ήρθατε σ΄εμένα - είπε ο ιερέας - για να βεβαιωθείτε για ακόμα μια φορά ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για την πίστη και να καθησυχάσετε τον εαυτό σας με την ήττα μου; Εγώ όμως θα σας πω κάτι τελείως διαφορετικό : εάν μπορούσα να αποδείξω την ύπαρξη του Θεού αυτό θα αποδείκνυε την ανυπαρξία του Θεού, τουλάχιστον για μένα.  
- Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνουν τα λόγια σας, - ρώτησε ο επισκέπτης,- φυγή από την απάντηση, ένα παράδοξο ρητό στο στυλ του Όσκαρ Ουάιλντ, η  θέση της διαλεκτικής του Χέγκελ για την ομοιότητα των αντιθέτων; 
Ο ιερέας απάντησε :

-  Θα ήθελα πρώτα να σημειώσω ότι η θέση για τις ομοιότητες ανάμεσα στα αντίθετα δεν είναι του βερολινέζου καθηγητή αλλά στην πραγματικότητα η αποκρυφυστική διδασκαλία των ιερέων της Εφέσου, μυσταγωγία και μυστήριό τους. Πρώτος που το ανέβασε στην φιλοσοφική στοά από το υπόγειο του ναού της Αρτέμιδος ήταν ο Ηράκλειτος - απόγονος των ιερέων της Εφέσου ο οποίος αντάλλαξε την μύηση του ιεροφάντη με την κάπα του φιλοσόφου. Αυτή η διδασκαλία δηλώνει ότι το καλό και το κακό, φως και σκότος, πληρότητα και μηδέν, ναι και όχι, Θεός και διάβολος είναι ενωμένοι. Οι μαρξιστές λένε ότι αυτή η ομοιότητα είναι η ψυχή της "διαλεκτικής". Συνεπώς μπορούμε να πούμε ότι ο Χεγκελισμός και ο Μαρξισμός έχουν αποκρυφιστική βάση και δαιμονική πλευρά. Το μυστήριο της διαλεκτικής είναι αιματηρή φλόγα και εκατόμβες των επαναστάσεων. 
Τώρα θα προσπαθήσω να απαντήσω στην ερώτηση σας, - συνέχισε  ο ιερέας. - Εάν οι συνειδητές μου αντιλήψεις που αποτελούνται από κάποιες γνώσεις που αποκόμισα στην διάρκεια μερικών δεκαετιών, μπορούσαν να χωρέσουν, να ορίσουν και να κατανοήσουν το Απόλυτο. Τι ασήμαντο και λυπητερό θα 'πρεπε να είναι αυτό το ων που μπορεί και χωράει μέσα στον τόσο περιορισμένο και ατελή δικό μου νου! Σκεφτείτε τι σημαίνει η λέξη "πίστη"; Πίστη είναι η περιοχή του μυστηρίου. Όπου υπάρχουν αποδείξεις δεν υπάρχει πίστη. Εκεί στην θέση της πίστης μένει η γνώση, η Αποκάλυψη αντικαταστάται με την λογική, δόγματα - με συλλογισμούς, μεταφυσική - με φυσική, μυστική - με επίπεδες έννοιες. Το οφθαλμοφανές πια δεν είναι η πίστη αλλά η καταγραφή γεγονότων. 
- Εσείς λέτε ότι η πίστη δεν έχει αποδείξες,- διαφώνεισε ο επισκέπτης,- τότε σε τι να πιστεύουμε : στο απόλυτο σκοτάδι του σκεπτικισμού, όπου είναι οι συνεχόμενες αρνήσες που φτάνουν μέχρι άρνηση της ίδιας της άρνησης, όπως στον  Σέξτο Εμπειρικό; 
- Η Πίστη έχει αναμφίβολες και αναμφισβήτητες αποδείξες διαφορετικού χαρακτήρα,- απάντησε ο ιερέας. Είναι η διαισθητική διείσδυση στον υπέρ λογικό άυλο κόσμο, επικοινωνία του ανθρώπου (ως περιορισμένης προσωπικότητας) με Τον Θεό (Απόλυτης Προσωπικότητας), είναι η πραγματική μυστηριακή εμπειρία η οποία αποκτιέται από άμεση επαφή με τον πνευματικό κόσμο, είναι εσωτερική αίσθηση της ψυχής, η υποκειμενική γνώση που θα την έλεγα και οικεία (ιδιαίτερη). Εδώ γίνεται κοινωνία με την Θεία Χάρη που στην δική σας γλώσσα λέγεται - ενέργειες ανωτέρας φύσεως. Στην κοινωνία με τον Θεό αλλάζει ο ίδιος άνθρωπος, ως υποκείμενο γνώσης και ο πνευματικός του ορίζοντας διευρύνεται αμέτρητα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι πιο βαθιά από την λογική του και η γνώση καταλαμβάνει την σφαίρα των συναισθημάτων όπου η Διάχυτη Αγάπη είναι  μια από τις βασικές δυνάμεις κατανοήσεως που ενώνει το Άπειρο με το περιορισμένο, Τον Ζωντανό Θεό με τον άνθρωπο. 
- Ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα, - είπε ο επισκέπτης,- θα σκεφτώ αυτά που μου είπατε αλλά χρειάζομαι χρόνο γι' αυτό. Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με έναν συνάδελφό σας τον οποίο μπορώ να χαρακτηρίσω ως "διανοούμενο στο ράσο". Άρχισε να μου αποδεικνύει την ύπαρξη του Θεού βασίζοντας στην θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν και στην μηχανική των κβάντα του Γκαίνσμπεργκ. Είχε πολύ ενθουσιώδης και νικηφόρο τόνο και σήκωνε ακόμα και το δάχτυλό του σαν δάσκαλος. Μπερδευόταν και έκανε λάθη συνέχεια προσπαθώντας να μου εξηγήσει τον Αϊνστάιν σαν να ήμουν  μαθητής, χωρίς να υποψιαστεί ότι τα μαθηματικά και η φυσική είναι το επάγγελμα μου. Τον ληπόμουνα πραγματικά. Ύστερα του έγραψα ένα γράμμα όπου έκανα προσπάθεια να του εξηγήσω πόσο άσχημα γνωρίζει την θεωρία της σχετικότητας και τον συμβούλεψα να μην ασχολείται άλλο με τον Αϊνστάιν για να μην πνιγεί μέσα στις "σχετικότητες". Πολύ σύντομα έλαβα την απάντησή του όπου με ευχριστούσε για κατά την γνώμη του πολύ εποικοδομητικές παρατηρήσεις. 
Ο επισκέπτης κοίταξε το ρολόι του και είπε:

- Επιτρέψτε μου να σας κάνω και άλλη μια ερώτηση : γιατί δεν φανερώνεται ο Θεός στον κόσμο, για να σβήσει οποιεσδήποτε αμφιβολίες σχετικές με την ύπαρξη Του για να Τον βλέπουμε σαν τον ήλιο ή τα αστέρια; Θα είχαν εξαφανιστεί πολλά προβλήματα και η ζωή θα ήταν πιο απλή. 
- Ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του στα νέφη για να μην στερήσει στον άνθρωπο την δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στην πίστη και απιστία και να επιτρέψει στον άνθρωπο να λύσει το υπαρξιακό πρόβλημα αυτόνομα, -απάντησε ο ιερέας. Αν δεν υπήρχε τέτοια επιλογή τότε η πίστη σαν ελεύθερη πράξη της ψυχής δεν θα μπορούσε να υπάρχει και στην θέση της θα έμπαινε το ηθικά αδιάφορο ολοφάνερο. Ο Θεός δεν μας έβαλε μπροστά στο αναπόφευκτο γεγονός της ύπαρξης Του. Ήθελε να είναι ο εσωτερικός παράγοντας της ανθρώπινης ψυχής. Θέλει να Τον ψάχνουμε με την ελεύθερή μας βούληση, να προσελκυόμαστε σ' Αυτόν, να διψάμε γι' Αυτόν. Θέλει να είναι η αγάπη της καρδιάς μας και όχι το αποτέλεσμα μιας λογικής  μας ανάλυσης. Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα της προσωπικής επαφής μαζί Του - το πιο άξιο και ανώτερο που μπορει να υπάρχει ανάμεσα από τον Δημιουργό και το δημιούργημα. Την σχέση του Θεού με το κόσμο μπορούμε να δούμε σαν την σχέση του μάστορα και του προϊόντος. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι προϊόν είναι η αντανάκλαση του Θεού στην γη. Αν ο άνθρωπος δεν είχε την ελεύθερη βούληση τότε δεν θα ήταν εικόνα του Θεού. Χωρίς την ελευθερία δεν υφίσταται η ύπαρξη του καλού υπάρχει αναγκαιότητα. Χωρίς προσωπική ελευθερία δεν υπάρχει αγάπη και χωρίς την πνευματική αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει η θέωση σαν ένωση του ανθρώπου με τον Θεό. Πιστεύω  θα συμφωνίσετε ότι ακόμα κα ο πιο δυστυχής άνθρωπος δεν θα ήθελε να ανταλλάξει την θέση του με ένα ευτυχισμένο ζώο. 
- Πράγματι ,- χαμογέλασε ο ξένος, - παρά τα βάσανά μου δεν θα ήθελα να μεταμορφωθώ σε ένα γάιδαρο χωρίς βάσανα και ικανοποιημένο από την ζωή του! Τι θα μπορούσατε να με συμβουλέψετε αν και δεν υπόσχομαι ότι θα εκπληρώσω την συμβουλή σας; 

Ο ιερέας απάντησε:

- Μου φαίνεται  ότι η δική σας άρνηση του Θεού στην πραγματικότητα  είναι κρυφή και βαθιά αποθυμία (νοσταλγία) για τον Θεό την οποία την αισθάνεστε σαν πόνο που δεν μπορείτε να καταλάβετε από που προέρχεται. Η καρδιά σας θρηνεί την μοναξιά της σαν το μωρό στην κούνια του που θρηνεί για την ζεστασιά της μητέρας. Και ο νους σας είναι πετρωμένος μέσα στην υπερηφάνεια του γοητευμένος απο την νεκρή λάμψη του Εωσφόρου αντιστεκόμενος στην καρδιά απαντάει (στην καρδιά): "Σώπασε και άσε με στα χέρια του κακού δαίμονα της ζωής μου, δεν θέλω ούτε τον Θεό ούτε καμία άλλη δύναμη να μ' εξουσιάζει. Για ποια αιώνια ζωη μου μιλάς; Το μέλλον του σύμπαντος είναι μαύρη διαστημική τρύπα όπου σαν σκιές θα εξαφανιστούν οι κόσμοι και θα εξαφανιστεί η ίδια η ύλη, θα τελειώσει ο χρόνος αλλά δεν θα έρθει η αιωνιότητα. Θα γίνει η αποκορύφωση του σύμπαντος που είναι το μέγα Τίποτα".

Ο επισκέπτης απόρησε και είπε:

- Δηλαδή κρυφοακούσατε τον διάλογο μου με τον εαυτό μου; Ή σας φανερώθηκαν τα όνειρα μου; 
- Όχι, απλώς γνωρίζω πολύ λίγο την εσχατολογία του αθεϊσμού , - απάντησε ο ιερέας, - είναι σατανικό μυστήριο γενικού χαμού. Και σαν συμβουλή σας ζητώ να αποσυνδέεστε από την ροή των σκέψεών σας τουλάχιστον μια φορά την ημέρα και από καρδιά να λέτε: "Θεέ, εάν είσαι υπαρκτός, φανέρωσε Τον Εαυτό Σου σ' εμένα. Χωρίς Εσένα δεν μπορώ να Σε βρω!". 

Ο επισκέπτης  ευχαρίστισε τον ιερέα για την συζήτηση αποχαιρέτησε και βγήκε έξω. Από πουθενά ξεφύτρωσε ένα αυτοκίνητο, ο οδηγός γρήγορα άνοιξε την πόρτα και με σεβασμό κάθιζε τον επισκέπτη μέσα σαν τον πρίγκιπα στην άμαξα. Την επόμενη στιγμή το αυτοκίνητο εξαφανίστηκε στην στροφή. 
  
π. Ραφαήλ Καρέλιν πηγή

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ“ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ” ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΤΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟ Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ δεν παριστάνει τον Ομολογητή ιεράρχη για να κερδίσει τα χειροκροτήματα του κόσμου. 

Είναι με την όλη σημασία του όρου Ομολογητής ιεράρχης. 

Γι’ αυτό με την ευγένεια και τη διάκριση που τον χαρακτηρίζουν, αλλά οπωσδήποτε με σαφήνεια, εκθέτει την εμπάθεια των υπευθύνων της εφημερίδας “Ορθόδοξος Τύπος”, η οποία σε άλλες εποχές κατέγραφε σελίδες δόξας, ενώ τώρα κατάντησε κυριολεκτικά ο “Τιτανικός” του αντι-οικουμενιστικού αγώνα. 

Δημοσιεύει επιστολές απολογίας προς κορυφαίους οικουμενιστές μπροστά στους οποίους οι υπεύθυνοι της εφημερίδας είναι κυριολεκτικά γονατισμένοι, ενώ - με την όλη στάση του - προσβάλλει αδικημένους ιεράρχες όπως τον Αττικής κυρό Νικόδημο και άλλους αξιόλογους κληρικούς.

Νομίζουμε ότι ο “Ορθόδοξος Τύπος” έχει την ευκαιρία - στην αμέσως επόμενή του έκδοση - να επανορθώσει τον επαίσχυντο τρόπο με τον οποίο πρόβαλε και σχολίασε την είδηση της κοίμησης του κυρού Νικοδήμου.

Ελπίζουμε ότι η επιστολή του Σεβ. Κυθήρων θα βοηθήσει τη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας - ήτοι τους σεβαστούς μας π. Θεόδωρο Ζήση, π. Γεώργιο Μεταλληνό, π. Βασίλειο Βολουδάκη, π. Μελέτιο Βαδραχάνη, κ. Γ. Ζερβό, κ. Αθανάσιο Σακαρέλλο, τους άσχετους της λεγόμενης “παλαιάς φρουράς” και τις εξίσου άσχετες  αδελφές του π. Μάρκου, που προώθησε ο π. Βασίλειος Βολουδάκης στη συντακτική επιτροπή για να ελέγχει ο ίδιος από τα παρασκήνια την έκδοση, να ανανήψουν. 

Οφείλουν να απολογηθούν για τα ημαρτημένα και να χαράξουν κατά Χριστό πορεία της εφημερίδας που για δεκαετίες βρισκόταν στην εμπροσθοφυλακή όλων των πνευματικών αγώνων.

Την επιστολή του Σεβ. Κυθήρων - λόγω της έκτασής της - θα δημοσιεύσουμε - συν Θεώ - σε συνέχειες.

«Θα φύγει αυτή η πνευματική σκλαβιά που υπάρχει» [βίντεο]

...

Περισσότερα