Η ΚΑΤΑΦΑΝΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΕΙ ΣΦΟΔΡΑ ΤΟΥΣ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΟΥΣ!

Του Θ. Ι. Ρηγινιώτη

Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε νηφάλια ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος
Α΄, κόκκινο πανί για τους κάθε είδους πολέμιους του χριστιανισμού, είναι
και μέγας και άγιος. Η παύση των διωγμών και οι αποφάσεις περί
ανεξιθρησκίας, γεγονότα τεράστιας ιστορικής και ανθρωπιστικής σημασίας,
αρκούν για να επιβεβαιώσουν του λόγου του αληθές· επειδή όμως το όνομά
του έχει περιβληθεί με διάφορους αντιχριστιανικούς μύθους, ας εξετάσουμε
την περίπτωσή του κάπως εκτενέστερα.

Δεν υπάρχει καμιά επίσημη εκκλησιαστική απόφαση που να ανακηρύσσει
άγιο τον Κωνσταντίνο, ούτε και σημειώνεται κάπου η αρχή της απόδοσης
τιμής αγίου προς αυτόν. Με το μεγάλο σύγχρονό του Πατέρα της Εκκλησίας
Μέγα Αθανάσιο ήρθε σε σύγκρουση, λόγω μιας όψιμης υποστήριξης προς τον
Άρειο, ο δε ιστορικός και βιογράφος του Ευσέβιος Καισαρείας δεν είχε το
κύρος που θα του επέτρεπε να επιβάλει κατά κανένα τρόπο μια «αγιοποίηση»
του Κωνσταντίνου. Τέλος, οι διάδοχοί του πολέμησαν να γκρεμίσουν αυτά
που ο ίδιος είχε ονειρευτεί· ο Κωνστάντιος υποστήριξε τον αρειανισμό,
κατάργησε την πίστη της Συνόδου της Νίκαιας και δίωξε τους ορθόδοξους,
το ίδιο και ο Ουάλης, ενώ ανάμεσά τους ο Ιουλιανός επίσης υπέσκαψε την
Εκκλησία με κάθε τρόπο (και με αίμα [1]) προσπαθώντας να
παλινορθώσει την εθνική θρησκεία της θεουργίας και των αναρίθμητων
θυσιών (βλ. για τον Ιουλιανό τη μονογραφία του Ιωάννη Κ. Τσέντου Ιουλιανός ο Παραβάτης, εκδ. Τήνος, Αθήνα 2004 – υπάρχει και στο Διαδίκτυο).

Ο Κωνσταντίνος λοιπόν αγιοποιήθηκε από το λαό.

Το φανερώνει το
πλήθος των χριστιανών που φέρουν το όνομά του. Ο Ευσέβιος καταγράφει
ότι, αμέσως μετά το θάνατό του, ο στρατός ξέσπασε σε θρήνους, από τον
τελευταίο οπλίτη μέχρι τους ανώτερους αξιωματικούς, για «το σωτήρα, το
φύλακα, τον ευεργέτη… τον αγαθό ποιμένα», ενώ παρόμοιες ήταν οι
αντιδράσεις του λαού, όταν το σκήνωμά του μεταφέρθηκε στην
Κωνσταντινούπολη (P.G. 20, 1220-1224). Και ήταν φυσικό, εφόσον «βαθύς
ανθρωπισμός και μέριμνα διά την δικαιοσύνην χαρακτηρίζουν τα νομοθετικά
κοινωνικά μέτρα, άτινα έλαβεν ο Κωνσταντίνος μετά την σύνοδον της
Νικαίας. Διάκειται δυσμενώς προς την παλλακείαν και απηγόρευσε το
βάρβαρον έθιμον των αγώνων των μονομάχων. Δεν επιτρέπει να χωρίζουν τας
οικογενείας των δούλων, όταν τα πωληθέντα κρατικά κτήματα, εις ά μέχρι
τότε διεβίουν, διενέμοντο μεταξύ των νέων δικαιούχων. Κατήργησε τον διά
σταυρού θάνατον, απηγόρευσε τον στιγματισμόν εις το πρόσωπον και
εθέσπισεν, όπως οι κρατούμενοι εις τας φυλακάς δικαιούνται καθ’ εκάστην
να βλέπουν το φως του ηλίου. Χαρακτηριστικός της ενδελεχούς φροντίδος
του απτοκράτορος διά την επιβολήν της ηθικής τάξεως είναι ο νόμος ο
κολάζων την απαγωγήν παρθένου και ο νόμος ο αξιών παρά του επιτρόπου,
όπως σεβασθή την παρθενίαν της υπ’ αυτού επιτροπευομένης νεάνιδος»
(Αικατερίνης Χριστοφιλοπούλου,Βυζαντινή Ιστορία, Α΄, 324-610, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 135).

Η απαγόρευση του στιγματισμού στο πρόσωπο, μέτρο ευνοϊκό κυρίως για
τους δούλους, από επίδραση της χριστιανικής ιδέας για τον άνθρωπο ως
πλασμένο κατ’ εικόνα Θεού,  καθώς και η μέριμνα για τις οικογένειες των
δούλων, σημαίνουν ότι ο δούλος αντιμετωπίζεται πλέον ως άνθρωπος, όχι ως
αντικείμενο, πράγμα που ανατρέπει εντελώς της καθιερωμένη οπτική της
ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, για να φτάσουμε στο Χρυσόστομο, σχεδόν ένα αιώνα
μετά, που θα επιχειρηματολογήσει υπέρ της αδελφότητας κυρίων και δούλων
(P.G. 62, 711). Ο Κωνσταντίνος εξαγόραζε ο ίδιος και απελευθέρωνε
αιχμάλωτους στρατιώτες του εχθρού, τους οποίους είχαν συλλάβει οι
στρατιώτες του! (Ευσεβίου, Εις τον βίον του μακαρίου Κωνσταντίνου του βασιλέως, Λόγος Β΄,
ΙΓ΄, P.G. 20, 992) Προσθέτω σ’ αυτά την απαγόρευση της παλλακείας για
τους έγγαμους (της συνύπαρξης συζύγου και παλλακίδας, δηλ. «επίσημης
ερωμένης») και το εξαιρετικά φιλολαϊκό μέτρο της καθιέρωσης της Κυριακής
ως αργίας «διά τον αστικόν πληθυσμόν», ενώ «οι κάτοικοι της υπαίθρου
αφίενται ελεύθεροι να ρυθμίζουν τας αγροτικάς ασχολίας των αναλόγως των
καιρικών συνθηκών» [2].

Σύμφωνα με τους χριστιανούς, η αγιότητα του Κωνσταντίνου δεν είναι
τιμητικός τίτλος, που του αποδόθηκε λόγω «της καθοριστικής υποστήριξης
και της προσφοράς του προς την Εκκλησία», αλλά γεγονός επιβεβαιωμένο από
το Θεό με θαύματα· όχι μόνο με την περίφημη θεοσημεία του σταυρού («Εν
τούτω νίκα»), αλλά και με το όραμα αγγέλου, που τον καθοδηγούσε κατά τη
χάραξη των ορίων της Κωνσταντινούπολης, με μυροβλυσία κατά το θάνατό
του, με πλήθος ιάσεων στον τάφο του, αλλά και μεταγενέστερα θαύματα,
όπως –ως Ρεθύμνιος λέω– η καθημερινή μετακίνηση της εφέστιας εικόνας της
μονής Αρκαδίου στον τόπο ίδρυσής της από τη μονή Βενίου, στην οποία τη μετέφεραν οι ντόπιοι.

Ακόμη κι αν τα παραπάνω τεκμήρια θεωρηθούν μύθοι, πρέπει να τονίσω
ότι ένας λαός δεν πλάθει μύθους θαυμάτων και αγιότητας για ένα βασιλιά,
αν δεν τον θεωρεί γεμάτο αγάπη και διαποτισμένο από τη θεία χάρη.

Για την ιστορία, ας αναφέρουμε ότι ο άγιος δεν απαγόρευσε την
ειδωλολατρία ούτε αναγόρευσε το χριστιανισμό σε επίσημη θρησκεία της
αυτοκρατορίας (αυτή τη θέση συνέχισε να την κατέχει η αρχαία θρησκεία,
της οποίας ο ίδιος ήταν ανώτατος αρχιερέας, κατά τους θεοκρατικούς
ρωμαϊκούς θεσμούς), δεν έκλεισε τους αρχαίους ναούς, εκτός από λίγους,
στους οποίους εκπορνεύονταν κορίτσια, όπως της Αστάρτης στα Άφακα της
Φοινίκης, και ένα δεύτερο πάνω στον Πανάγιο Τάφο, για ευνόητους λόγους.
Αντίθετα, ίδρυσε στη νεογέννητη Κωνσταντινούπολη και ναούς της Ρέας και
της Τύχης, μεταφέροντας στον πρώτο το πανάρχαιο ξόανο της θεάς από το
όρος Δίδυμο και στο δεύτερο το άγαλμα της Τύχης από την παλαιά Ρώμη.
Απαγόρευσε μόνο τη μυστική, ιδιωτική άσκηση της μαντείας, ακολουθώντας
τα βήματα του εθνικού Οκταβιανού, όχι για θρησκευτικούς λόγους, αλλά
επειδή αποτελούσε πρόφαση συνωμοτικών ενεργειών [3].

Συκοφαντείται ως αδίστακτος, αν και τόσο φιλάνθρωπος, επειδή
διέταξε την εκτέλεση του γιου του, του Κρίσπου (αν το έκανε, γιατί
υπάρχουν υπόνοιες πως ο νέος δολοφονήθηκε στη φυλακή από ανθρώπους της
μητριάς του Φαύστας), όμως αυτό είναι μάλλον απόδειξη της αρετής του· ο
Κρίσπος κατηγορήθηκε (άδικα, όπως αποδείχτηκε) για βιασμό της Φαύστας
και ο πατέρας του έπρεπε να επιλέξει αν θα εφάρμοζε το νόμο στον ίδιο το
γιο του ή θα τον αποδείκνυε αυθαίρετα υπεράνω του νόμου. Επέλεξε το
πρώτο, όσο οδυνηρό κι αν ήταν σίγουρα γι’ αυτόν. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος
που, αν και είχε ζήσει εφαρμόζοντας όσο μπορούσε την ουσία της
χριστιανικής διδασκαλίας, δέχτηκε το βάφτισμα μόνο όταν ήξερε ότι είχε
ασθενήσει προς θάνατον, υποβληθείς σε ισόβια μετάνοια πιθανόν από τον
άγιο Όσιο Κορδούης, όχι επειδή εφάρμοσε το νόμο, αλλά επειδή καταδίκασε έναν αθώο.

Ο ιστορικός Ζώσιμος, παγανιστής και προκατειλημμένος κατά του
Κωνσταντίνου, μετά τα μέσα του 5ου αιώνα, έγραψε πως αργότερα η Φαύστα
θανατώθηκε στο λουτρό της μέσα σε βραστό νερό, όμως οι πηγές της εποχής
δεν κάνουν λόγο για κάτι τέτοιο – και, αλήθεια, οι Πατέρες της Εκκλησίας
δε θα παρέλειπαν να καταδικάσουν μια τέτοια πράξη, όπως αργότερα ο
άγιος Αμβρόσιος τη σφαγή της Θεσσαλονίκης από το Θεοδόσιο. Ο άγιος Όσιος
Κορδούης, ο Μ. Αθανάσιος κ.π.ά., ακόμη και ο Μέγας Αντώνιος και οι
Πατέρες της ερήμου, θα το είχαν αναφέρει τουλάχιστον σε κάποια επιστολή.
Αντίθετα, ο άγιος Ιερώνυμος (366-419 μ.Χ.), πολύ πιο κοντινός στα
γεγονότα από το Ζώσιμο, γράφει πως η Φαύστα πέθανε τρία ή τέσσερα χρόνια
μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου (Κώστα Β. Καραστάθη Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας και η εναντίον του πολεμική, Μπαρτζουλιάνος, Αθήνα Μάιος 2006, σελ. 35-41).

Η σύγκληση Οικουμενικής Συνόδου ήταν ένα μεγαλόπνοο σχέδιο, που
φανέρωνε πόσο δημοκρατικό θεωρούσε ο Κωνσταντίνος το χριστιανισμό. Στην
Οικουμενική Σύνοδο ο ίδιος (τυπικά ειδωλολάτρης και ανώτατος αρχιερέας
της εθνικής θρησκείας) παρευρέθηκε χωρίς να παρέμβει καθόλου στις
εργασίες της. Δεν ήταν ούτε πρόεδρος, θέση που μάλλον είχε αναλάβει ο
Ευστάθιος Αντιοχείας (βλ. Βλασίου Ι. Φειδά, Εκκλησιαστική Ιστορία Α΄, σελ. 437).

Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Ευσέβιος Καισαρείας, Θεοδώρητος Κύρου,
Φιλοστόργιος και Σωκράτης συμφωνούν πως ο άγιος δεν παρενέβη καθόλου
στις εργασίες της Συνόδου, ενώ δεν υπάρχει καμία αρχαία μαρτυρία για το
αντίθετο. Ο Κωνσταντίνος δεν γνώριζε τη χριστιανική θεολογία, δεν έκανε
καμία πρόταση στη Σύνοδο, δεν επέβαλε καμία ιδέα, περίμενε απλώς να δει
τι θα αποφασίσουν οι επίσκοποι και αυτό που κυρίως τον ενδιέφερε ήταν η
ομόνοια στην αυτοκρατορία, που ταρασσόταν από τον αρειανισμό.

Εξυπακούεται ότι οι αρνούμενοι την αγιότητα του Κωνσταντίνου, και
μάλιστα οι πολέμιοί της, θεωρούν απάτη προς παραπλάνηση των μαζών τον
ισχυρισμό του για το όραμα του σταυρού. Η άποψή τους οφείλεται στην
υποταγή της Ιστορίας στα ερμηνευτικά και ιδεολογικά μοντέλα της
νεωτερικότητας, σύμφωνα με τα οποία τα γεγονότα έχουν μόνο πολιτικά και
οικονομικά, και όχι πνευματικά, αίτια.

Ο Κωνσταντίνος δεν εξαπάτησε το λαό· υποστήριξε το χριστιανισμό
γιατί τον πίστεψε. Οι χριστιανοί κατά τη μεταστροφή του δεν ήταν παρά το
ένα δέκατο του πληθυσμού της αυτοκρατορίας – δε μπορούσε να στηριχτεί
σ’ αυτούς για πολιτικούς λόγους. Το ότι δεν έθετε τη δημόσια εικόνα του
πάνω από τις πεποιθήσεις του φαίνεται και από την άρνησή του να τελέσει
την καθιερωμένη θυσία στο Καπιτώλιο το 326, γεγονός που προκάλεσε
αντιδράσεις των εθνικών και θραύση των αγαλμάτων του. Η σοφή αντίδρασή
του στην προτροπή των συμβούλων του για αντίποινα είναι γνωστή: άγγιξε
το πρόσωπό του και είπε χαριτολογώντας «δε βλέπω να έχει σπάσει τίποτα».

Επιπλέον, ποτέ δε διαφήμισε το όραμά του, ούτε το εκμεταλλεύτηκε
για να παραστήσει τον άγιο, αν και του δόθηκε η ευκαιρία αμέτρητες
φορές, τόσο κατά τη σύνοδο της Νίκαιας όσο και αργότερα, στην
αντιπαράθεσή του με τον Αθανάσιο· το εκμυστηρεύθηκε ιδιωτικά στους
ανθρώπους του περιβάλλοντός του, από το οποίο προέρχονται και οι δύο
αναφορές σ’ αυτό, του Ευσέβιου και του Λακτάντιου.

Ας σημειώσουμε εδώ ότι ανάλογη εμπειρία είχε και ο Λικίνιος, λίγο
μετά τις αποφάσεις των Μεδιολάνων, πριν τη μάχη εναντίον των
πολλαπλάσιων δυνάμεων του (επιτιθέμενου) Μαξιμίνου στην Αδριανούπολη: ο
ίδιος διέταξε το γραμματέα του επί των απορρήτων να καταγράψει μια
προσευχή, που του υπαγόρευσε άγγελος Κυρίου στον ύπνο του· η προσευχή
αυτή διανεμήθηκε στο στρατό και εκφωνήθηκε ομαδικά πριν την έναρξη της
μάχης. Εκείνος όμως αρνήθηκε την πρόσκληση και παρέβη τις αποφάσεις της
ανεξιθρησκίας με νέο διωγμό, για να ηττηθεί τελικά από τον Κωνσταντίνο
το 324 στη Χρυσούπολη. Τότε μόνο, και με αυτό τον τρόπο, ο Κωνσταντίνος
έγινε μονοκράτορας. Ο Λικίνιος (γαμπρός του Κωνσταντίνου) δε θανατώθηκε,
αλλά τέθηκε σε περιορισμό στη Θεσσαλονίκη· εκτελέστηκε όμως αργότερα
μαζί με το συνεργάτη του Σέξτο Μαρτινιανό, όταν προσπάθησε να υποκινήσει
εξέγερση.

Σημειώσεις

[1] Εκτός από τους χριστιανούς που θανατώθηκαν με διάφορες
προφάσεις, αλλά κατ’ ουσίαν ως αντιφρονούντες, όπως οι άγιοι Αρτέμιος,
Ιουβεντίνος, Μαξιμιανός, Μακεδόνιος, Τατιανός, Θεόδουλος, Βασίλειος
Αγκύρας κ.ά., ο Ιουλιανός διεξήγαγε επίσης ανθρωποθυσίες, πράγμα
συνηθέστατο στην αρχαία θρησκεία: «Μετά την αναχώρηση του Ιουλιανού από
την Αντιόχεια για να συγκρουστεί με τους Πέρσες, βρέθηκαν στον ποταμό
Ορόντη πτώματα από ανθρωποθυσίες (Γρηγ. Θεολ., PG 35, 624). Λείψανα
ανθρωποθυσιών ανακαλύφθηκαν και στα ανάκτορά του μετά το θάνατό του και
ανήκουν σε παιδιά και παρθένες. (Ιωαν. Χρυσ., PG 50, 555). Στην πόλη
Κάρρα σφραγίστηκε ο ναός και απαγορεύθηκε το άνοιγμά του, μέχρι την
επιστροφή του ίδιου από την εκστρατεία στην Περσία. Όταν ανοίχθηκε, αφού
ο Ιουλιανός ποτέ δεν επέστρεψε, βρέθηκε μια νεκρή γυναίκα κρεμασμένη
από τα μαλλιά, με τα χέρια ανοιγμένα και τα σπλάχνα της βγαλμένα.
Κλασσική περίπτωση σπλαχνοσκοπίας, για να μαντέψει το τέλος του πολέμου.
(Θεοδ. Κύρου, Εκκλ. Ιστορ., 3,21 PG 82, 1120)»

Ενίοτε ο ειδωλολατρικός όχλος θανάτωνε τους χριστιανούς με
«ευρηματικούς» τρόπους: ιερείς και παρθένες στην Ασκάλωνα και τη Γάζα
συνελήφθησαν, τους άνοιξαν την κοιλιά, έριξαν μέσα κριθάρι και αμόλυσαν
γουρούνια που τους έφαγαν ζωντανούς (Θεοδ. Κύρου, Εκκλ. Ιστορ., 3, 3). Με τον ίδιο τρόπο, κατά το Σωζομενό (Εκκλ. Ιστ. 5, 10), θανατώθηκαν παρθένες στην Ηλιούπολη του Λιβάνου. Συνεπώς επρόκειτο για μια συνήθη μέθοδο, ένα έθιμο.

[2] Να σημειώσουμε εδώ ότι μια αναφορά σε βιβλίο εξαίρετου
Ρεθεμνιώτη συγγραφέα, ότι ο άγ. Κωνσταντίνος έπνιξε στο Βόσπορο τους
λεπρούς της Κων/πολης, κατά τη γνώμη μου είναι εσφαλμένη (όχι μόνο δεν
ταιριάζει στο χαρακτήρα του, αλλά και δεν την έχω συναντήσει πουθενά).
Αντίθετα, υπάρχει σχετική μαρτυρία για τον Κωνστάντιο, γιο και διάδοχο
του αγίου και σκληρό βασιλιά (τον αναφέραμε προς την αρχή του άρθρου). Ο
Κωνστάντιος θανάτωσε τον άγιο Ζωτικό τον Ορφανοτρόφο (γιορτάζει 31
Δεκ.), σέρνοντάς τον δεμένο σε  άλογα που κάλπαζαν, επειδή αθέτησε τη
διαταγή του και, αντί να σκοτώσει τους λεπρούς, τους περιέθαλπε. Πιστεύω
ότι στον Κωνστάντιο αναφερόταν στην πραγματικότητα η πληροφορία αυτή
(στην πηγή του συγγραφέα μας) και από λάθος γράφτηκε «Κωνσταντίνος».

[3] Βλ. λεπτομέρειες στο Πολύμνιας Αθανασιάδη, «To λυκόφως
των θεών στην Ανατολική Μεσόγειο. Στοιχεία ανάλυσης για τρεις επιμέρους
περιοχές», περιοδ. Ελληνικά, τόμ. 44, τεύχ. 1, Εταιρεία
Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1994. Για το ότι η θέση του Τάφου του
Χριστού ήταν γνωστή και δεν αποτελούσε εφεύρημα του Κωνσταντίνου, βλ.
Αρχιεπισκόπου Ιορδάνου Τ. Π. Θεμελή, «Η αυθεντικότητα του Γολγοθά και
του Παναγίου Τάφου», περιοδικόΑγία Σιών, τ. Δ΄, 1928, σελ. 193 εξ. (και στο διαδίκτυοhttp://www.impantokratoros.gr/9FF1E5AB.el.aspx). Για τη θρησκευτική νομοθεσία του Κωνσταντίνου γενικότερα βλ. σχετικό άρθρο του καθηγητή Σπύρου Ν. Τρωιάνου στα Ιστορικά τηςΕλευθεροτυπίας, Νο 135, 23 Μαϊου 2002, σελ. 43 – 49, και Β. Στεφανίδου Εκκλησιαστική Ιστορία, Αθήνα 1998, σελ. 142-144.

πηγή

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ-ΣΤΗΝ ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ.

Οι κρίσιμες ώρες είναι πλέον κοντά.Οσοι έχουν ασχοληθεί με τα ελληνοτουρκικά και τις διεθνείς εξελίξεις καταλαβαίνουν ότι η ώρα έφτασε.Τι θα συμβεί πριν τα ελληνοτουρκικά;:Όλοι γνωρίζεται για τις εξελίξεις στην Συρία.Αυτές τις μέρες υπάρχει ένας διπλωματικός πυρετός,αλλά δεν θα είναι χωρίς τέλος.ο Άγιος Κοσμάς Ο Αιτωλός μας έχει αναφέρει<<Όταν ακούσητε ότι ο πόλεμος πιάστηκε από κάτω τότε κοντά θα είναι>>.Είναι ο τελευταίος διλωματικός παγκόσμιος γύρος πριν την επίσημη ανακοίνωση της έναρξης του πολέμου.Αυτή η ανακοίνωση είναι έτοιμη με την μορφή ψηφίσματος στον ΟΗΕ,όπως αποκαλύπτουν Ρωσικές ιστοσελίδες.Αν κάτι δεν πάει καλά τότε η επίσημη ανακοίνωση μπορεί να μην γίνει από τον ΟΗΕ,αλλά από το ΝΑΤΟ.Και όπως αναφέρει και το Hggiken.pblogs.<< Πρίν πεθάνει ο μητροπολίτης Αντώνιος ,του αποκαλύφτηκε ότι το κακό θα ξεκινήσει από την Συρία και μετά θα έρθει και σε εμάς,,επίσης θα πέσει πείνα στην Ελλάδα.>> O Άγιος Κοσμάς αναφέρει<<Να παρακαλείτε να είναι να είναι ημέρα και όχι νύκτα,καλοκαίρι και όχι χειμώνας.>><<Ένα ψωμί θα χαθεί το μισό κι ένα ολόκληρο>>.Και για εδώ έχω πολλές πληροφορίες.Μόνο που υπάρχουν πράγματα τα οποία γράφονται και πράγματα τα οποία δεν πρόκειται να γραφτούν ποτέ.Για όσους συνέχεια φωνάζουν για την πτώχευση ο Άγιος Κοσμάς έλεγε:<<Θα σας ρίξουν παρά πολύ[χρήματα,το μεγάλο δημόσιο χρέος]θα σας ζητήσουν να τον πάρουν πίσω,αλλά δεν θα μπορέσουν.>>Υπάρχει κι ένας υπουργός που μιλάει πολύ,και λέει ωραία πράγματα αλλά στην επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων,στην παρέλαση που παρέστει, τα ΜΑΤ πρόσεχαν τα πανώ με τους απολυμένους στα SCONTO MARKET και τα πανώ του ΕΠΑΜ ,αλλά του την έφερε ένα Γυμνάσιο με δύο πανώ στα Αλβανικά που τα ΜΑΤ δεν μπορούσαν να σταματήσουν,ούτε οι αστυνομικοί.Τι σας έγραφαν στα Αλβανικά τα γυμνασιόπαιδα Κύριε Υπουργέ;Το PDP και το PDU είναι Αλβανικά κόμματα που υποστηρίζουν τον UCK και τους τσάμηδες.Eπίσης,πριν συμβεί το οτιδήποτε στην Ελλάδα θα δούμε νέα μέτρα και θα ακούσουμε για προαιρετικές κάρτες.Την λύση στο υπάρχον σύστημα θα δώσει η νεολαία,μην ξεχνάμε ότι αυτή το Νοέμβριο του 1973, έδιωξε τους Χουντικούς για να έρθουν οι σημερινοί πολιτικοί,και η νεολαία θα είναι που θα διώξει το υπάρχων πολιτικό σύστημα.Το έχει πει και ο Αγιος Κοσμάς:<<Θα βγουν πράγματα από τα σχολεία που ο νους σας δεν φαντάζεται.>>Ας είμαστε έτοιμοι γιατί ισραηλινή ιστοσελίδα αναφέρει χρονικούς προσδιορισμούς,μιας και οι Εβραίοι βιάζονται.<<   Η Τεχεράνη πιστεύει προφανώς ότι η υπομονή της Δύσης εξαντλείται γρήγορα και ότι μέχρι το τέλος του πρώτου εξαμήνου του 2013, ή μέχρι το τέλος του έτους, η Ουάσιγκτον και η Ιερουσαλήμ - ή και οι δύο - θα αποφασίσουν σχετικά με ένα στρατιωτικό πλήγμα κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.>>

πηγή

Ο τόπος μας έχει βγάλει άφθονους εφιάλτες. Τέτοιους βρήκαν και πάλι για να κάνουν τη δουλειά τού μισάνθρωπου πατέρα τους.Οι Έλληνες ήταν πάντα μακρόθυμοι και μεγάθυμοι.«Υπάρχει και Θεός. Τον Θεό πού τον έχεις βάλει;»!.........

Του Ηλία Γ. Σχορετσανίτη, Οικονομολόγου Msc

Ο ακρογωνιαίος λίθος της σύγχρονης δημοκρατίας είναι η 
ελευθερία του τύπου (sic!). Είναι αναμφισβήτητο ότι η βάση της 
δημοκρατίας είναι ο λαός και η λειτουργία της δημοσιογραφίας
 συμβάλλει στη δημιουργία πολιτών με ορθή και πλήρη ενημέρωση
 για τα τεκταινόμενα τόσο του τόπου όσο και της υφηλίου.

Υπό αυτό το πρίσμα, όταν η ποιότητα της πληροφορίας εσκεμμένα
 ή ακούσια υποβαθμίζεται, αντιστοίχως υποβαθμίζεται και η ίδια η 
δημοκρατία καθώς οι πολίτες στερούνται της ικανότητας να 
προσανατολιστούν από κοινού προς τη σωστή κατεύθυνση, που δεν είναι

 άλλη παρά ανθρωποκεντρική. Καλύτερα να κάνεις το σωστό πράγμα
 λάθος (γιατί μόνο από τα λάθη μαθαίνει ο άνθρωπος) παρά να κάνεις 
το λάθος πράγμα σωστά.

Είναι οξύμωρο το γεγονός ότι σήμερα βομβαρδιζόμαστε από χιλιάδες
 πληροφορίες μέσα από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο 
και τον έντυπο τύπο, με αποτέλεσμα μέσα σε λίγη ώρα να μπορούμε
 να σχηματίσουμε γνώμη επί παντός επιστητού, αλλά δυστυχώς η 
τεκμηρίωση των πληροφοριών μας είναι ελλιπής. Είμαστε ημιμαθείς, 
αλλά έχουμε άποψη, η οποία τις περισσότερες φορές δεν είναι καν δική μας, 
αλλά την αναπαράγουμε ως στείρα φερέφωνα και αυτό είναι επικίνδυνο για
 να εκτεθούμε, αλλά κυρίως εκθέτουμε την ίδια τη δημοκρατία.

Ο Έλληνας ξοδεύει καθημερινά τέσσερις ώρες και είκοσι έξι λεπτά
 μπροστά στην τηλεόραση, σύμφωνα με στοιχεία της GB Nielsen 
Media Research, και αφορά τα έτη 2011-2012. 
Αυτό από μόνο του μετατρέπει την τηλεόραση σε πανίσχυρο μέσο
 για την διαμορφούμενη κοινή γνώμη στην Ελλάδα. Αν αναλογιστούμε το
 γεγονός ότι στο ίδιο το μνημόνιο προβλέπεται φασιστικά (χωρίς δημόσια
 διαβούλευση) η επιβολή ψηφιακού σήματος σε όλη την επικράτεια,
 αντιλαμβανόμαστε ότι έχει μεγάλη σημασία να γνωρίζει το Σύστημα 
το τι βλέπουμε, πότε και πόσοι. Αλήθεια, ποιες οι δυνατότητες πληροφόρησης 
για τον διαχειριστή της ψηφιακής τηλεόρασης και γιατί δεν γίνεται λόγος;

Γιατί κόπτονται τόσο; Η απάντηση είναι απλή: είναι το μόνο μέσο που 
μπορεί να προπαγανδίσει, να τρομοκρατήσει, να αποπροσανατολίσει και 
να αγκυλώσει τον λαό! Η εγχείριση στο μυαλό του Έλληνα πρέπει να γίνει 
με ακρίβεια χιλιοστού, και για να πραγματοποιηθεί αυτό είναι απαραίτητη
 η επεξεργασία πληθώρας δεδομένων. Θέλει προσοχή η παλιοράτσα μας, 
που επιβιώνει στα βάθη των αιώνων και δεν μπορούν με τίποτε να ξεκάμουν.
 Γι’ αυτό και οι τηλεοπτικοί μας αστέρες αμείβονται πλουσιοπάροχα. 
Είδατε τα τρία αυτά χρόνια της αποσύνθεσης του ελληνικού κοινωνικού, 
οικονομικού, πολιτιστικού και εκπαιδευτικού ιστού, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ που
 να του δίνεται βήμα στα πάνελς να ομιλήσει στα πανελλαδικής εμβέλειας
 κανάλια για την κρίση και να μην έχει στον ήλιο μοίρα; 
ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ που να πεινάει;

ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ρακένδυτο; 
ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ άνεργο; 
Φυσικά και όχι. 
Τουναντίον, μόνον οι χορτάτοι πρέπει να μιλούν γιατί αυτή είναι
 η δουλειά τους: να αποπροσανατολίζουν και να τρομοκρατούν.
 Ο φόβος είναι η χειρότερη μορφή βίας σύμφωνα με τον Γκάντι.
 Νομίζω πως όλοι συναινούμε, εκ πείρας πλέον.

Ας παρατηρήσουμε λοιπόν τις τεχνικές που εφαρμόζουν σαν να μη
 μας αφορούν τα δημοσιογραφικά λεγόμενά τους. Γιατί όταν αρχίζεις 
να σκέφτεσαι κριτικά, π.χ. «Γιατί να λένε αυτό που λένε τώρα;», παύουν 
να έχουν επιρροή επάνω σου, δεν αποδέχεσαι τίποτε, και προσπαθείς να 
διαβάσεις πίσω από τις λέξεις. Ας αναρωτηθούμε: Τι θέλουν από ’μας 
και μας φορτώνουν τον σκληρό δίσκο με αυτές τις πληροφορίες;
 Ας ξυπνήσουμε. 
Μαθαίνουμε ό,τι θέλουν να ξέρουμε και να αναπαράγουμε στους 
συνανθρώπους μας, προκειμένου να διαμορφώσουνε την κοινή γνώμη
 κατά το δοκούν των αφεντικών τους, που και αυτοί έχουν άλλα αφεντικά
 εντός της πυραμίδας. Η δουλειά του δημοσιογράφου όμως είναι να 
δημοσιοποιεί γεγονότα και όχι να διαμορφώνει την κοινή γνώμη.

Θα σας παραθέσω μερικά απλά παραδείγματα που χρήζουν προσοχής 
για το πώς παρουσιάζονται τα «γεγονότα»: Υπουργικό συμβούλιο κεκλεισμένων
 των θυρών. Η δημοσιογράφος που στέκεται έξω από κτήριο που διεξάγεται
 το συμβούλιο μας μεταφέρει το κλίμα και το τι ειπώθηκε στο συμβούλιο.
 Πρώτα απ’ όλα το κλίμα που επικρατεί πώς το γνωρίζει, αφού δεν είναι μέσα;
 Δεύτερον μας διαβάζει το ανακοινωθέν του συμβουλίου σαν είδηση-ρεπορτάζ 
δικό της, ενώ αυτά που λέει της τα έχουν υπαγορεύσει. 

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει τι έγινε παρά μόνον οι παρευρισκόμενοι.
 Σε άλλες περιπτώσεις επικαλούνται πρωθυπουργικούς κύκλους για την
 διαρροή της «είδησης» ή έντονες φημολογίες... 
Αντιλαμβάνεστε εύκολα ότι αυτή δεν είναι δημοσιογραφία, αλλά κοροϊδία του
 πολίτη και σχηματισμός εντυπώσεων.
 Η βουλή έχει 300 βουλευτές. 
Τους διακόσιους δεν τους γνωρίζουμε, εκτός αν ασχολούμαστε
 καθημερινά με το σπορ. Πως τυχαίνει στα τηλεοπτικά παράθυρα 
να βγαίνουν μονίμως οι 30-40 από αυτούς; 
Οι άλλοι φωνή δεν έχουν; 

Μόρφωση, γνώση, άποψη, ευγλωττία; 
Η κοινή γνώμη διαμορφώνεται από μια χούφτα ανθρώπους. 
Αφήστε τις διαμαρτυρίες που δεν καλύπτονται τηλεοπτικά, τα κοινοποιηθέντα
 νούμερα διαδηλωτών που είναι πάντα κουτσουρεμένα, τις πραγματικές 
ειδήσεις από τη Ρωσία, τη Συρία και τον κόσμο, που δε φτάνουν ποτέ στα 
αυτιά μας. Βέβαια, πως αλλιώς θα μπορέσει ο Υπ. Εξ. της Ελλάδος να 
καταδικάσει, ως σφουγγοκωλάριος των συμμάχων, το καθεστώς Άσαντ 
και να δηλώσει αλληλεγγύη προς τους αντικαθεστωτικούς ισλαμιστές; 
Πώς θα γινόταν αλλιώς, αν ο έλληνας πολίτης έβλεπε τη φρίκη των
 κομματιασμένων παιδιών, τους βιασμούς, το διαχωρισμό δια της βίας 
των γειτονιών σε χριστιανικές και μουσουλμανικές, τους πέρα από 
κάθε νοσηρή φαντασία βασανισμούς των στρατιωτών του Άσαντ;

Διαβάστε τα σοκαριστικά λόγια του πρώην αρχισυντάκτη των Νιού Γιόρκ Τάιμς,
 Τζων Σουΐντον (John Swinton), σε δεξίωση που παρατέθηκε προς τιμήν του
 όταν του ζήτησαν να κάνει πρόποση για τον ανεξάρτητο τύπο: 
«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης 
ιστορίας, που να αποκαλείται Ανεξάρτητος Τύπος. 
Το γνωρίζετε και το γνωρίζω.
 Ούτε ένας ανάμεσά σας δε θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη. 
Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε, γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ποτέ 
δεν θα εμφανιζόταν τυπωμένη στο χαρτί. 
Πληρωνόμαστε αρκετά ώστε να κρατάμε την τίμια άποψή μας, 
έξω από την εφημερίδα για την οποία γράφουμε. 

Εσείς επίσης παίρνετε ικανοποιητικός μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες. 
Και αν κάποιος τολμούσε ή ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια 
γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο…. Είναι δουλειά και 
καθήκον κάθε δημοσιογράφου να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται 
να διαστρεβλώνει, να εξυβρίζει, να κολακεύει γονυπετής το Μαμωνά και 
να πουλάει τη Πατρίδα του για τον άρτο τον επιούσιο…. 
Είμαστε υποτελείς. 
Όργανα των πλουσίων που βρίσκονται στο παρασκήνιο.
 Είμαστε καραγκιόζηδες. 
Αυτοί οι άνθρωποι κινούν τα νήματα και εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους. 
Ο χρόνος, η ζωής μας, οι ικανότητές μας είναι ιδιοκτησία αυτών των ανθρώπων.
 Είμαστε διανοούμενες πόρνες»*.

Και για βάλουμε και το τελευταίο κομμάτι του παζλ στη θέση του, 
ορίστε η δήλωση του 98χρονου σήμερα Ντέιβιντ Ροκεφέλερ (David Rockefeller)
 στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ το 1991 στο Μπάντεν της Γερμανίας: 
«Είμαστε ευγνώμονες προς την "Ουάσινγκτον Ποστ", τους "Νιου Γιορκ Τάϊμς",
 τα περιοδικά "Τάϊμ" και "Νιούζγουικ" και άλλες μεγάλες εκδόσεις,
 των οποίων οι διευθυντές συμμετείχαν στις συναντήσεις μας,
 και σεβάστηκαν την υπόσχεσή τους να είναι διακριτικοί μαζί μας, 
επί σχεδόν σαράντα χρόνια... 
Θα ήταν αδύνατο να καταρτίσουμε το σχέδιό μας για τον κόσμο,
 αν είμαστε εκτεθειμένοι στα φώτα της δημοσιότητας όλα αυτά τα χρόνια. 

Αλλά ο κόσμος είναι πιο σύνθετος και είναι έτοιμος να βαδίσει προς
 μια παγκόσμια κυβέρνηση... 
Η υπερεθνική κυριαρχία μια διανοούμενης ελίτ και των παγκόσμιων
 τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από την εθνική αυτοδιάθεση 
που εφαρμόστηκε τους προηγούμενους αιώνες»**.

Ο τόπος μας έχει βγάλει άφθονους εφιάλτες, το γνωρίζουν και τα γίδια... 
Τέτοιους βρήκαν και πάλι για να κάνουν τη δουλειά τού μισάνθρωπου
 πατέρα τους.
 Ο τόπος όμως τούτος, πέτρα πάνω στην πέτρα να μη μείνει, 
στάχτη και μπούλμπερη να γίνει, χίλια κομμάτια να μας πουλήσουν,
 είναι γη ηρώων και θα γεννά πάντα Μεγαλέξανδρους, Πατροκοσμάδες 
και Καποδίστριες. 
Ας αναλογιστούν οι καλοθελητές το κακό που έχουν κάνει στον τόπο για 
να φάνε το παντεσπάνι τους και ας μετανοήσουν πριν να είναι αργά. 

Η συνείδησή τους είναι ο δικαστής τους.
 Οι Έλληνες ήταν πάντα μακρόθυμοι και μεγάθυμοι.
 Ένα πράγμα όμως έχω να μεταφέρω στον κάθε έναν κίτρινο δημοσιογράφο
 ξεχωριστά μέσα από τα λόγια του Άγιου γέροντος Παϊσίου: 
«Υπάρχει και Θεός. Τον Θεό πού τον έχεις βάλει;»!.........

*Labor's Untold Story, by Richard O. Boyer and Herbert M. Morais, 
published by United Electrical, Radio & Machine Workers of America, 
NY, 1955/1979
** A Chronological History of the New World Order by D. L. Cuddy, 
Ph.D. posted in Forcing Change, Volume 5, Issue 2. 

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΡΟΠΟ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΝΑΞΙΑ;

Η μοναξιά δεν είναι σε καμιά περίπτωση μια απελπιστική κατάσταση που δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Οπωσδήποτε αντιμετωπίζεται, στα σίγουρα ξεπερνιέται. Πώς;

Όχι πάντως με τις συνταγές του “κόσμου”. Που άλλες απ’ αυτές μπορούν να βελτιώσουν την κατάσταση, όχι όμως και να τη λύσουν οριστικά, όπως τα ταξίδια, τα χόμπι, η έξοδος απ’ το σπίτι, η δραστηριοποίηση σ’ ένα σύλλογο κ.λπ. Κι άλλες μπορούν να επιτείνουν ακόμη πιο πολύ το πρόβλημα και να μεγαλώσουν το όποιο ψυχικό κενό υπάρχει, όπως οι διασκεδάσεις, το αλκοόλ, τα ηρεμιστικά, τα ναρκωτικά, οι διάφορες σαρκικές απολαύσεις κ.λπ.

Λοιπόν, πού βρίσκεται η λύση; Αυτή είναι καθαρή και ξάστερη. Γιατί αφού οι ρίζες της μοναξιάς βρίσκονται μέσα μας, δεν είναι δυνατόν ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτήν χωρίς να σκύψουμε στο εσωτερικό της ψυχής μας. Κι εκεί για να μπει φως, πρέπει ν’ ανοίξει κανείς το παράθυρο! Να ξανοιχθεί στο συνάνθρωπο και στο Θεό!…



Είπε ο Αββάς Αλώνιος: “Εάν δεν πει μέσα στην καρδιά του ο άνθρωπος, ότι εγώ μόνος και ο Θεός είμαστε στον κόσμο, δε θα έχει ανάπαυση“. Κι ένας σύγχρονος ιεροκήρυκας έγραψε: “Εάν δε σπάσουμε το κέλυφος του εγώ μας, της ιδιοτέλειάς μας, των ατομικών μικροσυμφερόντων μας, είμαστε καταδικασμένοι στην ψυχική απομόνωση, όπως το κλωσσόπουλο, αν δε σπάσει το κέλυφος του αβγού να εισπνεύσει το οξυγόνο της ατμόσφαιρας, θα πεθάνει!”.

Γράφει ο συγγραφέας π. Τιμ. Κιλίφης: “Υποκατάστατα, βέβαια, για την αντιμετώπιση της μοναξιάς, υπάρχουν αρκετά. Δεν τη φυγαδεύουν όμως. Αντίθετα την επιτείνουν. Ένα είναι το αληθινό όπλο, που χτυπάει θανάσιμα τη μοναξιά. Η αληθινή αγάπη. Όποιος ζει μέσα στο κλίμα της γνήσιας αγάπης, δεν κινδυνεύει ποτέ από τη θανάσιμη μοναξιά. Η αγάπη είναι ο εχθρός της μοναξιάς”.

Είναι πολύ σημαντικά αυτά που σημειώνει ο συγγραφέας Γ. Μαυρομάτης: “Γι’ αυτό ήρθε ο Χριστός στον κόσμο. Για να αποκαταστήσει την επικοινωνία: Θεού και ανθρώπου, ανθρώπου και ανθρώπου, ανθρώπου και κτίσης”. “Η γαρ αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς”, λέει ο Απ. Παύλος. Δηλαδή, η αποκατάσταση της επικοινωνίας και η απομάκρυνση της μοναξιάς βρίσκεται στη θέληση του ανθρώπου, εάν βέβαια δεχτεί να αποκαταστήσει την επικοινωνία του με το Θεάνθρωπο Χριστό, που είναι ο δρόμος προς το Θεό-Πατέρα. Η αποκατάσταση αυτή, που γίνεται με μετάνοια και ταπεινοφροσύνη και πίστη, θα φέρει την επικοινωνία του με τον άλλο άνθρωπο και με την κτίση ολόκληρη.

Εάν το θελήσει ο άνθρωπος και το πραγματοποιήσει. Αλλιώς, σε συλλόγους και συνδέσμους, σε κοινές εκδρομές και πάρτι, σε ψυχαναλύσεις και γενικά μ’ ανθρώπινες προσπάθεις και συμβουλές δε γίνεται τίποτε. Και το ξέρουμε καλά γιατί το ζούμε…”.

Ο Άγιος Αυγουστίνος, που ως νέος περπάτησε πολύ στους δρόμους της αμαρτίας πριν γνωρίσει το Θεό, γράφει πως οι καρδιές μας θα παραμένουν μόνες και ανήσυχες, μέχρι να βρουν την ηρεμία τους στο Θεό!

Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή: “Να μη φοβηθείς μήτε να δειλιάσεις. Διότι είναι μαζί σου ο Κύριος ο Θεός σου όπου κι αν πας” (Ναυή α΄ α). Ο Ιησούς δε ο Χριστός μάς έχει διαβεβαιώσει: “Θα είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος του κόσμου” (Ματθ. κη΄ 20). Και περιδιαβαίνει τις πλατείες τις πολύβουες πόλεις, παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι. Όπως και τότε στη Βηθεσδά. Και απευθύνεται στον κάθε πάσχοντα λέγοντας “θέλεις υγιής γενέσθαι;”. Μόνο που τότε πρέπει να Τον δεχθούμε πρόθυμα, με εμπιστοσύνη και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Για να βρούμε τη σωτηρία μας και απ’ τη μοναξιά μας.

πηγη

Οἱ ἀρετές πρέπει νά ἀποκτῶνται σταδιακά, βαθμηδόν καί πρῶτα πρέπει νά ἀπασχολούμαστε μέ τήν μία καί κατόπιν μέ τήν ἄλλη

από savvasm 

ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Απόδοση στη νέα Ελληνική: Ιερομόναχος Βενέδικτος
Έκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΛΕ΄ Οἱ ἀρετές πρέπει νά ἀποκτῶνται σταδιακά, βαθμηδόν καί πρῶτα πρέπει νά ἀπασχολούμαστε μέ τήν μία καί κατόπιν μέ τήν ἄλλη.
Αν και ο αληθινός στρατιώτης του Χριστού, που αγαπά να φτάσει στο πλήρωμα της τελειότητας, δεν θα θέση ποτέ στην πρόοδό του κάποια χρονική προθεσμία, όμως πρέπει να συγκρατώνται με κάποια διάκρισι οι 



υπερβολικές εκείνες θερμότητες του πνεύματος, οι οποίες ανάβουν μάλιστα στην αρχή με μεγάλη επιθυμία, σβύνουν μετά από αυτά και μας αφήνουν στα μισά του δρόμου. Οπότε, όχι μόνο οι εξωτερικές και σωματικές αρετές πρέπει να αποκτώνται σιγά σιγά, σαν με βαθμίδες και σκαλοπάτια, όπως είπαμε, αλλά ακόμη και οι εσωτερικές και ψυχικές αρετές, κατά αυτόν τον τρόπο πρέπει να αποκτώνται. Γιατί, με τέτοιο τρόπο, το λίγο γρήγορα γίνεται πολύ και παραμένει. Οπότε, για παράδειγμα, για να αποκτήσης την εσωτερική αρετή της υπομονής, δεν μπορείς αμέσως να χαίρεσαι ή να επιθυμής τις βρισιές και τα άλλα αντίθετα, που θα σου κάνη κάποιος, γιατί η χαρά αυτών και η επιθυμία, είναι οι υψηλότεροι βαθμοί της υπομονής· σ αυτούς δεν πρέπει να ανεβαίνης αν ίσως δεν περάσης πρώτα από τους χαμηλότερους βαθμούς και τα σκαλοπάτια αυτής της αρετής.
Τα σκαλοπάτια αυτά είναι, το να καταφρονής εσύ πρώτος τον εαυτό σου· το να μη συγκατατεθής στο να εκδικηθείς· το να μισής την εκδίκησι και τα παρόμοια (βλέπε στο ιγ΄ κεφάλαιο).
Σε συμβουλεύω ακόμη, να εξασκήσαι κυρίως όχι σε όλες τις αρετές, ούτε σε πολλές, αλλά πρώτα σε μία μόνο και μετά από αυτά στην άλλη. Γιατί έτσι φυτεύεται η ενάρετη συνήθεια στη ψυχή πιο εύκολα και πιο σταθερά· διότι και με την αδιάκοπη εκγύμνασι της μιας αρετής και η ενθύμησί σου τρέχει ευκολώτερα σ αυτήν και ο νους σου λεπτύνεται πάντα περισσότερο, για να βρίσκης νέους τρόπους και αιτίες για να την αποκτήσης· και η θέλησίς σου κλίνει ευκολώτερα και με μεγαλύτερη διάθεσι σ αυτήν. Αυτά βέβαια, δεν θα επακολουθήσουν, αν καταπιασθής με πολλές αρετές.
Εξ άλλου οι πράξεις μιας μόνης αρετής, όντας όμοιες μεταξύ τους γίνονται με την ίδια και όμοια εξάσκησι, λιγότερο κοπιαστικές. Γιατί η μία καλεί και βοηθεί την άλλη, την παρόμοιά της και εξ αιτίας αυτής της ομοιότητος, εντυπώνονται σε μας ακόμη καλύτερα, με το να βρίσκουν τον θρόνο της καρδιάς ήδη έτοιμο και διατεθειμένο στο να δέχεται εκείνες τις νέες πράξεις, που θα ξανακάνουμε, καθώς δέχτηκε από πριν και τις άλλες τις όμοιές τους.
Αυτοί οι λογαριασμοί, που είπαμε, έχουν τόση δύναμι και αλήθεια, που γνωρίζουμε βέβαια, Πως όποιος γυμνάζεται καλά σε μία αρετή, μαθαίνει μαζί με τα άλλα και τον τρόπο, για να γυμνάζεται στην άλλη και έτσι με την αύξησι της μιας, αυξάνουν όλες μαζί, για την αδιαχώριστη ένωσι, που έχουν αναμεταξύ τους, διότι όλες οι αρετές είναι ακτίνες, που προέρχονται από το ένα και το ίδιο θεϊκό φως.

ΠΗΓΗ / ΜΕΤΑΦΟΡΑ

Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας

Βιογραφία
Ο Άγιος Παύλος γεννήθηκε στο χωριό Σοποτό της Επαρχίας Καλαβρύτων και ανατράφηκε με χριστιανοπρέπεια από γονείς φτωχούς μεν, αλλά ενάρετους ορθόδοξους χριστιανούς. Το πρώτο του όνομα ήταν Παναγιώτης.

Σε μικρή ηλικία ήλθε στην Πάτρα, όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού και παρέμεινε εκεί εργαζόμενος έντιμα, για 14 χρόνια. Κατόπιν έφυγε από την Πάτρα και ήλθε στα Καλάβρυτα, όπου για την εξάσκηση του επαγγέλματος του, νοίκιασε ένα εργαστήριο. Οι ιδιοκτήτες όμως του εργαστηρίου, απαίτησαν από τον Παναγιώτη περισσότερο νοίκι απ' ότι συμφώνησαν και τον έκλεισαν στη φυλακή, όπου πιεζόμενος ο μάρτυρας και επάνω στον θυμό του είπε: «Τούρκος να γίνω αν δώσω περισσότερα». Τελικά τους έδωσε το νοίκι που ζητούσαν και αφού βγήκε από τη φυλακή, έφυγε από τα Καλάβρυτα και πήγε στην Τρίπολη, όπου διασκέδαζε στα περίχωρα της με δύο άλλους φίλους του, λέγοντας ότι ήταν Τούρκος.

Η συνείδηση του όμως τον ήλεγξε και έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί πήγε στην Ιερά Λαύρα του Αγίου Αθανασίου, κοντά σ' ένα σοφό Πελοποννήσιο γέροντα τον Τιμόθεο, στον όποιο εξομολογήθηκε και έτυχε πνευματικής παρηγοριάς. Αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Παύλος. Μετά με τον γέροντα του Τιμόθεο ήλθε σε Ρώσικο κοινόβιο του Αγίου Όρους, όπου έμεινε τρία χρόνια. Εκεί άναψε και ο πόθος του μαρτυρίου μέσα του.

Σε ηλικία 25 ετών πήγε στη Σκήτη της Αγίας Άννας και υποτάχθηκε στον πνευματικό πατέρα Ιερομόναχο Ανανία, στον όποιο εξομολογήθηκε τον πόθο του για το μαρτύριο. Εκεί δοκιμάστηκε για 40 ήμερες πήρε την ευλογία των Πατέρων και αναχώρησε για το μαρτύριο. Έφθασε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου αγωνίστηκε με νηστεία και προσευχή για 40 ολόκληρες ήμερες. Κατόπιν αναχώρησε για τα Καλάβρυτα και από εκεί πήγε στην Τρίπολη.

Πληροφορήθηκε ότι στο Ναύπλιο βρισκόταν ένας εξάδελφος του εξωμότης και έτσι αναχώρησε για την πόλη αυτή, προκειμένου να διορθώσει τον εξάδελφο του. Παρέλαβε τον εξωμότη αυτόν σαν συνοδίτη, επανήλθε στην Τρίπολη και παρουσιάστηκε στον Μουφτή της πόλης, από τον όποιο έλαβε έγγραφη διαταγή να παραστεί μπροστά στον κριτή, την ήμερα μεγάλης σύναξης πολλών προκρίτων χριστιανών και Αρχιερέων.

Στή σύναξη λοιπόν αυτή, ο Παύλος, μπροστά σ' όλους κήρυξε τη Θεότητα του Χριστού και έκανε δριμύτατο έλεγχο της μουσουλμανικής θρησκείας. Ο κριτής, μπροστά στην αμετάθετη γνώμη του μάρτυρα, τον καταδίκασε να καεί ζωντανός. Κάποιοι Τούρκοι όμως, είπαν ότι ενδέχεται οι χριστιανοί να πάρουν την στάχτη και τα λείψανα του μάρτυρα, ο κριτής μετέβαλε την απόφαση του και έτσι τον αποκεφάλισαν στις 22 Μαΐου 1818 μ.Χ. στην Τρίπολη σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών. Το τίμιο λείψανο του το πέταξαν στο χώρο ακαθαρσιών του σπιτιού ενός Τούρκου ηγεμόνα. Το παρέλαβαν όμως κρυφά οι χριστιανοί και αφού το καθάρισαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών, το ενταφίασαν.

Το μαρτύριο του συνέγραψε ο Ιερομόναχος Ιάκωβος Βερτσάγιας ο Ζακυνθινός, Αγιορείτης του Ρώσικου κοινοβίου. Ναός του Αγίου βρίσκεται στην Τρίπολη και εικόνα του στον ναό των Είσοδίων της Θεοτόκου στην Αθήνα (Καπνικαρέα).

Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή τη μέρα και μαζί με τη μνήμη του νέου οσιομάρτυρα Παύλου, αναφέρουν και τη μνήμη του αγίου νεομάρτυρα Μήτρου ή Δημητρίου του Πελοποννήσιου, που η κυρίως μνήμη του είναι την 28η Μαΐου, όπου και η ήμερα του μαρτυρίου του. Αυτό γίνεται, προφανώς διότι και οι δύο τιμώνται στην ίδια πόλη την Τρίπολη της Αρκαδίας, όπου βρίσκονται και τα Ιερά λείψανα τους.

Τυπικόν της 22ας Mαΐου 2013

Τετάρτη: Τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου καί  τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων Δημητρίου καί Παύλου τῶν ἐν Τριπόλει.

Ἀπόστολος: ' Τῆς ἡμέρας˙ Τετάρτης γ΄ ἑβδομάδος Πράξεων (Πράξ. η΄ 18-25). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Τετάρτης γ΄ ἑβδομάδος Ἰωάννου (Ἰω. ς΄ 35-39).

Κυριακὴ τοῦ παραλύτου -Anthony Metropolitan of Sourozh

2003))

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πόσο τραγικὴ εἶναι ἡ σημερινὴ ἱστορία ἀπὸ τὴ ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας ἄνθρωπος ἦταν παράλυτος γιὰ χρόνια. Βρισκόταν ξαπλωμένος σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπό τὴν πηγὴ τῆς θεραπείας του, κι ὅμωςὁ ἴδιος δὲν εἶχε τήν δύναμη νὰ καταδυθεῖ στὸ νερό τοῦ καθαρισμοῦ. Καὶ κανείς, μὰ κανείς δὲν βρέθηκε ὅλα αὐτά τά χρόνια νά τοῦ δείξει συμπόνια. Ἄλλοι ἔσπευδαν νὰ εἶναι πρῶτοι γιὰ νὰ θεραπευτοῦν. Ἄλλοι ποὺ συνδέονταν μαζί τους μὲ δεσμοὺς ἀγάπης ἤ φιλίας τοὺς βοηθοῦσαν γιὰ νὰ θεραπευτοῦν. Ἀλλά οὔτε ἕνας δὲν εἷχε ρίξει μιὰ ματιὰ σ' αὐτόν τὸν ἄνδρα ποὺ γιὰ χρόνια λαχταροῦσε τὴν θεραπεία καὶ δὲν ἦταν ἰκανός νὰ βρεῖ τὴ δύναμη νὰ θεραπευτεῖ.

Ἄν ὑπῆρχε ἔστω κι ἕνας, ἄν μόνο μιὰ καρδιὰ ἀνταποκρινόταν μὲ συμπόνια, αὐτός ὁ ἄνθρωπος θὰ ἦταν ὑγιὴς πολλά-πολλά χρόνια νωρίτερα. Καθὼς κανείς, οὔτε ἕνας δὲν βρέθηκε νά τοῦ δείξει συμπόνια, τὸ μόνο πού τοῦ ἀπέμεινε- θὰ ἔλεγα τὸ μόνο ποὺ εἷχε- καί τὸ λέω αὐτὸ μὲ μιὰ αἴσθηση τρόμου- ἧταν ἡ ἄμεση παρέμβαση τοῦ Θεοῦ.

Περιστοιχιζόμαστε ἀπό ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται σὲ ἀνάγκη, δὲν εἶναι μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν κάποια παράλυση καὶ χρειάζονται βοήθεια. Ἀλλά τόσοι ἄλλοι ποὺ ἔχουν παραλύσει μέσα τους, καὶ ποὺ χρειάζονται νὰ συναντήσουν κάποιον νά τοὺς βοηθήσει. Ψυχικὰ παράλυτοι εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τρομάξει ἀπό τὴν ζωή, γιατὶ ἦταν γι' αὐτούς ἀντικείμενο τρόμου ἀπὸ τότε ποὺ γεννήθηκαν: γονεῖς χωρὶς εὐαισθησία, ἄκαρδοι, βίαιο περιβάλλον. Πόσοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἤλπιζαν, ὅταν ἦταν ἀκόμα μικροί, ὅτι κάτι θὰ ὑπάρχει γι' αὐτούς στὴ ζωή. Ἀλλὰ ὄχι. Καμμιὰ συμπόνοια, καμμιὰ φιλία . Δέν ὑπῆρχε τίποτα. Κι ὅταν προσπάθησαν νὰ δεχθοῦν παρηγοριὰ καὶ στήριξη, δὲν ἔλαβαν κάτι. Κάθε φορά ποὺ πίστευαν ὅτι μποροῦσαν νὰ κάνουν κάτι τοὺς ἔλεγαν, «Μην προσπαθεῖς, δεν καταλαβαίνεις ὅτι εἶσαι ἀνίκανος γι’ αὐτό;» Καὶ ἔνοιωθαν ὅλο καὶ πιὸ μειονεκτικοί.

Πόσοι ἄνθρωποι ἦταν ἀνήμποροι νὰ ζήσουν, ἐπειδὴ ἦταν σωματικὰ ἀσθενεῖς, ὄχι ἐπαρκῶς δυνατοί. Ἀλλὰ βρέθηκε κάποιος νά τοὺς δώσει ἕνα χέρι βοηθείας; Βρῆκαν κάποιον νά τοὺς νοιώσει βαθειά, ὥστε νὰ βγεῖ ἀπο τὴν πορεία του γιά νὰ βοηθήσει; Καί πόσοι εἶναι τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὴν ζωή τους και βιώνουν καταστάσεις βίας, φόβου, βαναυσότητας... Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ δὲν θὰ τοὺς εἶχαν πληγώσει, ἄν ὑπῆρχε κάποιος νά σταθεῖ δίπλα τους καὶ νὰ μὴν τοὺς ἐγκαταλείψει.

Ἑπομένως, ὅλοι μας, ἔχουμε γύρω μας ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται στὴν κατάσταση ποὺ βρισκόταν ὁ παραλυτικός. Ἄν ἐξετάσουμε τὸν ἑαυτό μας, θά δοῦμε ὅτι πολλοὶ ἀπό ἐμᾶς εἴμαστε ψυχικὰ παράλυτοι, ἀνίκανοι νὰ ἐκπληρώσουμε τὶς φιλοδοξίες τῶν ἀνθρώπων δίπλα μας· ἀνίκανοι γι’ αὐτὸ ποὺ λαχταροῦσαν νὰ εἶναι, ἀνίκανοι νὰ διακονήσουμε τοὺς ἄλλους μέ τὸν τρόπο ποὺ μιλάει ἡ καρδιά τους ἀνήμποροι νά κάνουμε ὁ,τιδήποτε γιὰ ὅ,τι προσδοκοῦσαν, γιατὶ ὁ φόβος, ἡ συντριβή ἔχει κυριαρχήσει στὴ ζωή τους.

Καί ὅλοι, ὅλοι μας εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιά τὸν καθένα. Εἴμαστε ἀμοιβαῖα ὑπεύθυνοι ὁ ἕνας γιά τὸν ἄλλο· γιατί ἄν κοιτάξουμε δεξιὰ ἤ ἀριστερά μας, πόσα ξέρουμε γιά τοὺς ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται δίπλα μας; Ξέρουμε πόσο εἶναι συντετριμμένοι; Πόσο πόνο ἔχουν στὴν καρδιά τους; Πόση ἀγωνία ὑπῆρξε στὴν ζωή τους; Πόσες χαμένες ἐλπίδες, πόσος φόβος κι ἀπόρριψη καὶ περιφρόνηση, ποὺ νά τοὺς ἔχουν κάνει νὰ περιφρονοῦν τοὺς ἑαυτούς τους, ἀνίκανους ἀκόμα καὶ γιὰ αὐτοσεβασμό- πόσο μᾶλλον νὰ ἔχουν τὸ κουράγιο νὰ κάνουν ἕνα βῆμα πρός τὴν θεραπεία, τὴν θεραπεία γιά τὴν ὁποία μιλᾶ τὸ εὐαγγέλιο σ' αὐτὸ τὸ εδάφιο ;

Ἄς προβληματιστοῦμε. Ἄς κοιτάξουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο κι ἄς ἀναρρωτηθοῦμε: Πόση ἀδυναμία κρύβει ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος; Πόσος πόνος ἔχει συσσωρευτεῖ στὴν καρδιά του; Πόσος φόβος γιὰ τὴ ζωή – ποὺ ζωὴ εἶναι ὁ πλησίον μου, οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή,- ἔχει κυριεύσει τήν ὕπαρξή μου;

Ἄς κοιτάξουμε τὸν ἄλλο μὲ κατανόηση, μὲ προσοχή. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἐκεῖ. Μπορεῖ νά θεραπεύσει, ναί. Ἀλλά ἔχουμε εὐθύνη γιά τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, ὑπάρχουν τόσοι τρόποι μέ τοὺς ὁποίους μποροῦμε νά γίνουμε τά μάτια τοῦ Χριστοῦ ποὺ βλέπουν ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, τ' αὐτιά Του ποὺ ἀκοῦν τὶς κραυγές, τὰ χέρια Του πού στηρίζουν καὶ θεραπεύουν ἤ ποὺ κάνουν δυνατή τὴ θεραπεία ἑνὸς ἀνθρώπου.

Ἄς κοιτάξουμε αὐτή τὴν παραβολὴ μὲ νέα ματιά· ὄχι μέ τὴν σκέψη ὅτι αὐτὸς ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος, πρὶν δύο χιλιάδες χρόνια ἦταν τόσο τυχερός ποὺ ὁ Χριστὸς ἔτυχε νὰ βρίσκεται κοντά του, γιὰ νὰ κάνει τελικὰ αὐτὸ ποὺ θὰ εἶχε κάνει ὁ πλησίον. Ἄς κοιτάξουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο κι ἄς ἔχουμε συμπόνια, ἐνεργὴ συμπόνια· ἐπίγνωση· ἀγάπη, ἄν μποροῦμε. Καί τότε αὐτὴ ἡ παραβολή, δὲν θά μᾶς ἔχει μιλήσει καὶ δὲν θὰ ἔχει σχετιστεῖ μάταια με τὴ ζωή μας. Ἀμήν.

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Κυριακή του Παραλύτου Ἀρρώστια καὶ μοναξιά (Ἰω. 5, 1-15) Αρχιμανδρίτης Νικάνωρ Καραγιάννης

Ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ βρίσκεται σὲ ἕνα ἱερὸ καὶ θαυματουργὸ τόπο, τὴν κολυμβήθρα Βηθεσδά. Ἐκεῖ συναντᾶ γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὴν ἀρρώστια καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀνάγκη γιὰ βοήθεια, παρηγοριὰ καὶ θεραπεία. Στὸ διάλογό Του μὲ τὸν παράλυτο μαθαίνουμε ὅτι ἡ ἀρρώστια του ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς γιὰ τριάντα ὀχτὼ ὁλόκληρα χρόνια ἦταν κατάκοιτος. Ὁ Χριστὸς «γνοὺς ὅτι πολὺν χρόνον ἤδη ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;».


Ἡ καρτερία στὴν ἀσθένεια καὶ ἡ ἀνοχὴ τῶν ἄλλων
Ἡ θαυματουργικὴ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ στὴ Βηθεσδὰ εἶναι μία ἀπὸ τὶς πολλὲς θεραπεῖες ποὺ περιγράφουν τὰ Εὐαγγέλια. Κάθε φορά, ὅμως, ποὺ τὴ διαβάζουμε καλούμαστε μεταξὺ ἄλλων νὰ ἐμβαθύνουμε στὸ πρόβλημα τῆς ἀνθρώπινης ἀρρώστιας, ὀδύνης καὶ μοναξιᾶς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνάγκης γιὰ κατανόηση καὶ συμπαράσταση. «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», δὲν ἔχω ἄνθρωπο νὰ μὲ καταλαβαίνει, νὰ μοῦ συμπαρασταθεῖ, νὰ μὲ βοηθήσει. Τὴν ἴδια κραυγὴ ἐπαναλαμβάνουν ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι ἀνάμεσά μας. Κάποτε, μάλιστα, καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι μὲ πικρὸ παράπονο γιὰ τὸ πρόβλημά μας. Τὸ παράπονο ἀπέναντι στὴν ἀδιαφορία τῶν ἄλλων κρύβει μέσα του θλίψη, πόνο, ἀδικία, πικρία, δυσαρέσκεια, ἴσως, ἀκόμη, καὶ θυμὸ γιὰ τὴ σκληρότητα τῶν ἄλλων γύρω μας. Ἀνορθώνει ἕνα τεῖχος ποὺ μᾶς ἀπομονώνει ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀφοῦ δὲν μᾶς καταλαβαίνουν καὶ δὲν συμπάσχουν μαζί μας. Βέβαια, στὴν πραγματικότητα, κάθε φορὰ ποὺ παραπονιόμαστε ἐμεῖς ὀρθώνουμε ἕνα ἀδιαπέραστο τεῖχος ἀπὸ τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ τοὺς ἀποδεχθοῦμε ὅπως ἀκριβῶς εἶναι.

Στὴν περίπτωση τοῦ παραλυτικοῦ ὑπάρχει μία εἰδοποιὸς διαφορά. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς φαίνεται ὅτι εἶχε μεγάλη ὑπομονὴ γιὰ τὴ μακροχρόνια ἀρρώστια ποὺ τὸν ταλαιπωροῦσε. Δοκιμάζει, ὅμως, ἀμέτρητες ἀπογοητεύσεις. Ἐνῶ «ἄγγελος κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἔταρασσε τὸ ὕδωρ», καὶ κάθε φορὰ «ὁ πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο», αὐτὸς ἔμενε μὲ τὸ παράπονο ὅτι «ἄλλος πρὸ αὐτοῦ καταβαίνει» καὶ θεραπεύεται. Τὰ χρόνια περνᾶνε καὶ αὐτὸς ἐξακολουθεῖ νὰ προσδοκᾶ καὶ νὰ περιμένει. Νὰ ἀνανεώνει τὴν ἐλπίδα του γιὰ ἄλλη μία εὐκαιρία.

Ὅμως ὁ παραλυτικὸς ἦταν ἀνεκτικὸς καὶ μακρόθυμος καὶ μὲ τὴν ἀνάλγητη ἀπάθεια καὶ ἐγωιστικὴ ἀδιαφορία τῶν ἄλλων. Τριάντα ὀχτὼ χρόνια καθηλωμέvος στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου εἶχε κατανοήσει καὶ εἶχε ἀποδεχθεῖ τοὺς ἀνθρώπους ὅπως ἀκριβῶς ἦταν, σκληρούς, ἀδιάφορους καὶ ἀνάλγητους. Εἶχε συμφιλιωθεῖ μὲ τὴ δοκιμασία τῆς ἀρρώστιας του. Ζοῦσε τὶς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ νιώθει μέσα στὴ μοναξιὰ του «ἀπερριμένος», ἄχρηστος, ξεχασμένος καὶ περιφρονημένος. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ τρομακτικὸ αἴσθημα ποὺ μπορεῖ νὰ νιώσει κάποιος. Καὶ ὅμως, ὁ παραλυτικὸς δὲν φωνάζει. Δὲν διαμαρτύρεται ἐναντίον τῶν ἄλλων. Δὲν κρίνει καὶ δὲν καταδικάζει τοὺς γύρω του. Μέσα στὴν ἀδυναμία καὶ τὴ δυστυχία του δὲν στρέφεται κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν παραλογίζεται. Μὲ τὴν καρτερικὴ ἀντιμετώπιση τῆς ἀσθένειάς του καὶ τὴν ἐπιείκειά του πρὸς τοὺς ἄλλους ἄνοιξε τὴν καρδιά του νὰ δεχθεῖ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Περίμενε τὴν ἐπίσκεψη τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.


Ἡ ὑπερνίκηση τῆς μοναξιᾶς
Οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς μας καὶ ἡ ὀργάνωση τῆς κοινωνίας μας ἐπιβεβαιώνουν τὴ φράση τοῦ λογοτέχνη: «ποτὲ ἄλλοτε οἱ στέγες τῶν σπιτιῶν δὲν ἦταν τόσο κοντὰ ὅσο σήμερα, ἀλλὰ καὶ ποτὲ ἄλλοτε οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων δὲν ἦταν τόσο μακριὰ ὅσο σήμερα». Αὐτὴ ἡ αἴσθηση τῆς τρομερῆς μοναξιᾶς τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου ἐπιτείνεται στὶς δύσκολες ὧρες τοῦ πόνου, τῆς ἀρρώστιας καὶ τῶν ποικίλων δυσχερειῶν τῆς ζωῆς. Τότε ὁ ἄνθρωπος πνίγεται μέσα στὴν ἀπομόνωσή του καὶ ἐπαναλαμβάνει τὸ λόγο τοῦ ἀρχαίου φιλοσόφου «ἄνθρωπον ζητῶ», ἀφοῦ, σὰν τὸν παραλυτικό, «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας ζωντανεύει τὸ διάλογο τοῦ παραλυτικοῦ μὲ τὸν Χριστό, ἀνανεώνει τὴν πίστη μας καὶ μᾶς γεμίζει παρηγοριὰ καὶ ἐλπίδα. Στὸ ἄκουσμα τῆς φράσης τοῦ παραλύτου «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», παρουσιάζει τὸν Χριστὸ νὰ τοῦ ἀπαντᾶ «διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα, καὶ λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;».

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, στὴν κάθε μοναξιά μας ἂς καλλιεργοῦμε τὸν ἑαυτό μας. Ἂς συναισθανόμαστε τότε περισσότερο τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς κατανοεῖ πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν κάθε ἄνθρωπο, ποὺ μᾶς συμπαραστέκεται καὶ συμπάσχει μαζί μας. Ἂς στρέφουμε τὸ βλέμμα μας σὲ Ἐκεῖνον, γιὰ νὰ ὑπερνικοῦμε τὴ μοναξιὰ λέγοντάς του «ἐλθὲ ὁ Μόνος πρὸς μόνον, ὅτι μόνος εἰμὶ καθάπερ ὁρᾶς»- ἔλα ἐσὺ ποὺ εἶσαι Μοναδικὸς σὲ ἐμένα ποὺ εἶμαι μοναχικός, γιατί βλέπεις πὼς εἶμαι μόνος. Ἀμήν.