Για όσους απορούν για την εθνική και πολιτική κατάντια μας Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΕΣΠΟΤΑΔΩΝ ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ Καί νέο κροῦσμα ἀπαξίωσης τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ἀπὸ τὸν πρ. Ζακύνθου Χρυσόστομο.

•Καταδικάζεται σὲ φυλάκιση ὁ πρώην μητρ. Ἀττικῆς καὶ κάποιοι συνάδελφοί του, τῆς «Ἱερᾶς» Συνόδου τὸν δικαιώνουν.

•Καταγγέλλεται ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας γιὰ αἱρετικὴ διδασκαλία καὶ δικαιώνεται ἀπὸ τὴν «Ἱερὰ» Σύνοδο.

•Καταγγέλλεται ὁ μητρ. Περγάμου γιὰ αἵρεση καὶ ἡ «Ἁγία καὶ Ἱερὰ» Σύνοδος οὐδόλως ἀσχολεῖται.

•Ἀποκαλύπτεται ὅτι ἡ «Ἁγία καὶ Ἱερὰ» Σύνοδος ἔχει ἐκδώσει ἀπόφαση προτρέποντας τοὺς πιστοὺς ὑπὲρ τῶν δολοφονικῶν μεταμοσχεύσεων, καὶ οἱ γιὰ ἄλλα λαλίστατοι Ἐπίσκοποι σιωποῦν.

•Καταγγέλλεται ὅτι ἕνας Ἐπίσκοπος κι ἕνας ἀρχιμανδρίτης εἶναι «πνευματικοί»(!) τοῦ μασωνικοῦ τάγματος τῶν Ναϊτῶν, μὲ τὴν σιωπηρὴ ἔγκριση τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ φίλου τους Ἀρχιεπισκόπου Ἱερώνυμου, καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοί «ἡγέτες» «ἀγρὸν ἠγόρασαν».

Ἂς τὰ δοῦν αὐτὰ ἄλλη μιὰ φορά, ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στοὺς τέτοιους Ἐπισκόπους, παρὰ τὴν ἀντίθετη διδασκαλία καὶ πρακτικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅσοι ἀγανακτοῦν γιὰ τὸν χωρὶς τελειωμὸ διασυρμὸ καὶ διάλυση τῆς πατρίδας μας. Κι ἂς μὴ ἐκπλήσσονται ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς ἐγκατέλειψε στὰ χέρια ἄθεων καὶ ἀνήθικων πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν! Τὰ χειρότερα, δυστυχῶς, ἔρχονται!

“Πατερικὴ Παράδοση»

 

 

Πηγή: Αποτείχιση

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! ΠΕΤΑΞΕ ΤΑ ΡΑΣΑ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΔΩΔΩΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝΤΑΣ ΜΕ ΚΟΣΤΟΥΜΙ ΚΑΙ ΓΡΑΒΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ!!!

Τον γνωρίζετε τον...κύριο στις παρακάτω φωτογραφίες;

Ναι, καλά θυμάστε:

 

Είναι ο γνωστός και μη εξαιρεταίος Μητροπολίτης Δωδώνης (πρώην Ζακύνθου) Χρυσόστομος!!!

Φορώντας πολιτικά (!!!), ο υπέρμαχος της κατάργησης του ράσου και θιασώτης ένα σωρό αντορθόδοξων «νεωτερισμών», ταξίδεψε στην Κίνα για να εκπροσωπήσει την Εκκλησία της Ελλάδος!

Διαβάζουμε σχετικά:

 

 Σήμερα το πρωί στο Εκθεσιακό Κέντρο του Πεκίνου άνοιξε τις πύλες της η περίφημη Διεθνής Έκθεση Τουρισμού Expo 2013, με τη συμμετοχή ευάριθμων χωρών και πολιτισμών από ολόκληρο τον κόσμο.

 

Η Εκκλησία της Ελλάδος και μάλιστα το Συνοδικό Γραφείο για τις Θρησκευτικές Περιηγήσεις και τον Προσκυνηματικό Τουρισμό συμμετέχει για πρώτη φορά και μάλιστα φιλοξενείται στο περίπτερο του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.). Παρόντες, από κυβερνητικής πλευράς της πατρίδας μας, ο Γενικός Γραμματέας Τουρισμού κ. Αναστάσιος Λιάσκος και από πλευράς εκκλησιαστικής ο Πρόεδρος του Συνοδικού Γραφείου Σεβ. Μητροπολίτης Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο Γραμματέας Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Κατραμάδος και οι συνεργάτες του κ.κ. Χρήστος Πετρέας και Βασίλειος Τζέρπος. 

 

Οι πολλοί και διάφοροι επισκέπτες του ελληνικού περιπτέρου και μάλιστα οι τουριστικοί παράγοντες της Κίνας εξέφρασαν το θερμό ενδιαφέρον τους τόσο για τις προβαλλόμενες ελληνικές ομορφιές, όσο και για τους θησαυρούς της Ορθοδοξίας. Αν και αδιάφορο θρησκευτικά κράτος, δήλωσαν ότι η πρόσφατη επίσκεψη (τον περασμένο Μάιο μόλις) του Ρώσου Πατριάρχη Κυρίλλου στην Κίνα, έδωσε το έναυσμα στην αύξηση τουριστικού ενδιαφέροντος των Κινέζων στις ορθόδοξες χώρες, ώστε να συναντηθούν φιλικά και με αυτή την εκδοχή των Ευρωπαίων.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ: Η ΚΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟ ΡΑΣΟ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ, Ο ΔΩΔΩΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΤΑ...ΠΕΤΑΞΑΝ!!!

Και για του λόγου το αληθές, δείτε τον Μόσχας Κύριλλο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην ίδια χώρα, συνοδευόμενος από πολλούς ρασοφόρους:

 

Αναρωτιόμαστε:

- Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον κ. Χρυσόστομο να ξεφτιλίζει έτσι την Ορθόδοξη Εκκλησία, εμφανιζόμενος ως κοσμικός και όχι ως Ιερωμένος;;;

- Έδρασε μόνος του ή κατόπιν συμφωνίας της Ιεράς Συνόδου;

- Ο Αρχιεπίσκοπος τι γνώμη έχει για το θέμα;

Δυστυχώς, παρατηρούμε πως τελευταία έχει γίνει «μόδα» να πετάνε τα ράσα πολλοί και διάφοροι Ιερωμένοι, όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό! Καλά, τόσο πολύ τους ενοχλούν;

Και αν ναι, γιατί έγιναν Ιερείς και Αρχιερείς...;

πηγή

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ

Ο καιρός «σκεπτικός», μελαγχολικός, συννε­φιασμένος. Πότε-πότε στάλες ψιλής βρο­χής συνεπλήρωναν το όλο σκηνικό της ακατάστατης αυτής ημέρας της 2ας Μαΐου 1987 και παραμο­νής της παλλεσβιακής πανήγυρης του Αρχαγγέλου Μιχαήλ Μανταμάδου.Οι χριστιανοί απ’ όλο το νησί, αψη­φώντας τις κακές καιρικές συνθήκες, με τα πόδια, μικρά μικρά πολύχρωμα αν­θρώπινα ρυάκια, έτρεχαν προς την «θάλασσα» αυτή της ελπίδας, στον Ταξιάρ­χη Μανταμάδου, οδηγούμενοι, θαρρείς, κάθε χρόνο τις ημέρες αυτές από κά­ποιο αστέρι μαγικό, όμοιο μ' αυτό που οδήγησε τους Μάγους προς την Φάτνη.
Απ' όλο το βορειοδυτικό μέρος του Νησιού μας, για να έλθουν οι προσκυνητές με τα πόδια στον Ταξιάρχη Μαντα­μάδου, θα πρέπη να περάσουν απαραι­τήτως μέσα
από την κωμόπολη της Α­γίας Παρασκευής, δώδεκα χιλιόμετρα α­πόσταση από τον Μανταμάδο. Εκεί ξε­κουράζονται για λίγο και με νέες δυνά­μεις συνεχίζουν την οδοιπορία τους προς τον Ταξιάρχη. Στο κέντρο του χω­ρίου αυτού έχει το καφενείο του ο Πλά­των Κούτρος. Από την Παρασκευή μέ­χρι τα ξημερώματα της Κυριακής, ημέρα της πανήγυρης του Προσκυνήματος, το καφενείο του κ. Κούτρου ήταν γεμάτο από τους οδοιπόρους προσκυνητές. Τους έβλεπε αυτός και προβληματιζό­ταν «Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι ακόμα που να πιστεύουν τό­σο δυνατά, ώστε να διανύουν τέτοιες αποστάσεις με τα πόδια, για να πάνε να προσκυνήσουν τον Ταξιάρχη;» έλεγε. Όταν δε είδε δύο άνδρες να έχουν στην πλάτη τους από ένα αρνί, τάμα προς τον Ταξιάρχη, δεν άντεξε και τους πείραξε: «Για δες, μωρέ, μυαλό που έχουν μερικοί άνθρωποι· να σηκώνουν με την πλάτη αρνιά και να τα πάνε τόσο δρό­μο στον Ταξιάρχη! Τρώει ο Ταξιάρχης αρνιά;» και γέλασε. Οι ώρες κυλούσαν και όσο πλησίαζε το σούρουπο της παραμονής της πανήγυρης, τόσο οι προσκυνητές επλήθαιναν και ο κεντρικός δρόμος της κωμό­πολης της Αγίας Παρασκευής γέμιζε απ' αυτούς, που άλλοι σταματούσαν να ξε­κουραστούν και άλλοι πάλι συνέχιζαν την οδοιπορία τους χωρίς ανάπαυλα.

Η σύζυγος του κ. Κούτρου, που και αυτή βρισκόταν στο καφεvεio και βοηθούσε τον σύζυγό της στην πολλή δουλειά που είχε αυτές τις ώρες, του είπε: «Μου είχες υποσχεθή, Πλάτων, ότι θα με πή­γαινες την παραμονή το βράδυ στον Τα­ξιάρχη με το αυτοκίνητο να ανάψουμε ένα κερί. Τι λες, θα πάμε;» Εκείνος της απάντησε: «Δεν βλέπεις, βρε γυναίκα, τι δουλειά έχει το μαγαζί; Θα αφήσουμε τώρα τη δουλειά και θα τρέχουμε στον Ταξιάρχη;» Και λέγοντας αυτά βγήκε έ­ξω από το καφενείο, για να πάρη πα­ραγγελίες των πελατών προσκυνητών. Η σύζυγος του στενοχωρέθηκε με το φέρσιμο του αυτό και μετά από λίγο τον άφησε μόνο του στη δουλειά και πήγε στο σπίτι της. Ήταν πια περασμένα μεσάνυκτα και η κίνηση των προσκυνητών δεν έλεγε να σταματήση. Κατά τις μιάμιση μετά τα μεσάνυκτα έφτασε η τελευταία παρέα προσκυνητών και κάθησε στα καθίσμα­τα έξω από το καφενείο του κ. Κού­τρου. Στην παρέα αυτή υπήρχαν και γνωστοί του, που προθυμοποιήθηκε να τους κεράση. Τότε του ήλθε η σκέψη να δώση χρήματα σ' έναν απ’ αυτούς να του ανάψουν ένα κερί στον Ταξιάρχη. Με τον τρόπο αυτόν, σκέφτηκε, θα δικαιολογιόταν στην γυναίκα του λέγον­τας της αργότερα στο σπίτι: «Γυναίκα, δεν σε πήγα στον Ταξιάρχη, αλλά εγώ έδωσα να μας ανάψουν το κερί μας».

Βγήκε από το καφενείο και την προσο­χή του την τράβηξε κάποιος άνδρας που καθόταν κοντά σε μια γνωστή του κοπέλλα από την Καλλονή. Σκέφθηκε ότι θα την συνώδευε στον Μανταμάδο και χωρίς καθυστέρηση απευθύνθηκε προς αυτόν και τον ρώτησε:— Πάτε και σεις στον Μανταμάδο;— Ναι, του απάντησε αυτός.— Πάρτε τα χρήματα αυτά και ανάψ­τε ένα κερί και για μας. Ο άγνωστος άνδρας του πέταξε τα χρήματα πίσω και του λέγει:— Εσύ θα το ανάψης. Ο κ. Κούτρος χαμογέλασε και αφού μάζεψε τα χρήματα από κάτω του τα ξαναέδιδε πίσω λέγοντας του:— Εγώ δεν πρόκειται να πάω· είμαι πολύ κουρασμένος· είμαι εγώ για τέτοια; Ο άγνωστος άνδρας απώθησε το χέ­ρι του κ. Κούτρου που κρατούσε τα χρήματα και του επανέλαβε την ίδια φράση:— Εσύ θα το ανάψης. Αυτός βλέποντας την επίμονη άρνηση του άγνωστου έβαλε τα χρήματα στην τσέπη του και είπε γελώντας:— Ε, καλά, κέρδος έχουμε, και μπήκε πάλι στο καφενείο. Όμως το όλο παρουσιαστικό και η συμπεριφορά του άγνωστου άνδρα του έκανε μεγάλη εντύπωση. «Ποιος νάναι αυτός, που μου συμπεριφέρθηκε έτσι σαν να με διάταζε;» διερωτώνταν. Δεν άντεξε για πολύ και βγήκε πάλι έξω να μάθη, να ικανοποίηση την περιέργεια του. Ο άγνωστος δεν ήταν εκεί. Το κάθισμα του άδειο. Τον αναζήτησε με την ματιά του σ' όλη την παρέα· πουθενά. Πλησίασε την γνωστή του κοπέλλα και την ρώτησε:— Πού είναι αυτός που σε συνοδεύει; Δεν με συνοδεύει κανείς, απάντησε η κοπέλλα. Μα αυτός που καθόταν δίπλα σου, που του έδωσα τα χρήματα να μου ανάψη ένα κερί στον Ταξιάρχη και δεν δέ­χθηκε...; της εξήγησε ο κ. Κούτρος. Μα πότε; του απάντησε η γνωστή του. Δεν πήρα είδηση· πότε έγινε αυτό, πού καθόταν, πώς ήταν; Ο κ. Κούτρος την κοίταξε στα μάτια και διέκρινε την έκπληξη και απορία της. Κοίταξε πάλι το άδειο κάθισμα που πριν από λίγο καθόταν ο άγνωστος και στρεφόμενος πάλι προς την κοπέλλα της είπε:— Ασ' το, ξέχασε το! Και προχώρησε προς το καφενείο.

Σε λίγο και ο τελευταίος προσκυνητής έφευγε. Ο κ. Κούτρος τους έβλεπε να χάνωνται στην στροφή. Έμεινε μόνος, εντελώς μόνος. Η εικόνα του άγνωστου του ήλθε ολοζώντανη στην μνήμη του. «Λες να ήταν σημάδι του Ταξιάρχη αυτό και να θέλη να πάω ο ίδιος να του ανά­ψω το κερί;» σκέφθηκε. Αλλά αμέσως γέλασε: «Για δες που αρχίζω να σκέπτο­μαι και 'γω σαν αυτούς», μονολόγησε δυνατά και εννοούσε τους προσκυνητές. Κοίταξε το ρολόι του: περασμένες δύο το πρωί. Άφησε τις σκέψεις και βάλθηκε να τακτοποιήση το καφενείο, για να εί­ναι το πρωί έτοιμο. Μάζεψε τα ποτήρια από τα τραπέζια και πήρε την σκούπα να σκουπίση. Και τότε... ένας φοβερός αέρας, ένα βοητό πέταξε μακρυά την σκούπα από τα χέρια του και όλα τα καθίσματα μαζεύτηκαν σε ένα σωρό με πάταγο! Έπεσε ο ίδιος κάτω. Ένοιωθε το σώμα του να πονή.

Οι αφόρητοι πό­νοι παρέλυαν όλα του τα μέλη. Φώναξε δυνατά και έχασε τον έλεγχο των αι­σθήσεων του. Από την στιγμή αυτή και έπειτα δεν θυμάται τίποτα, μόνο έντονο το αίσθη­μα του πόνου σ' όλο του το σώμα. Την συνέχεια μας την αφηγείται η γυναίκα του: «Ήταν πολύ αργά, μας λέει, και χτύ­πησε η πόρτα του σπιτιού μας. Ποιος νάναι; σκέφτηκα. Ο άνδρας μου έχει κλειδί.— Ποιος είναι; ρώτησα.Εγώ, απάντησε μια φωνή που έμοι­αζε του ανδρός μου. Εσύ είσαι, Πλάτων; ξαναρώτησα να βεβαιωθώ. Ναι, άνοιξε μου, ακούστηκε σβησμέ­νη η φωνή του. Έτρεξα γρήγορα και του άνοιξα. Μόλις μπήκε στην αυλή μού είπε:— Πήγαινε κλείσε το μαγαζί, γιατί εγώ σήμερα υπέφερα πολλά δεινά. Από ποιόν; ρώτησα.Από τον Ταξιάρχη! Και λέγοντας αυτά σωριάστηκε στην αυλή παράλυτος και άφωνος. Έχασε τη φωνή του. Έτρεξα γρήγορα στους δικούς μου και φέραμε γιατρό. Ο γιατρός του έκα­με δύο ενέσεις και μας είπε να τον πάμε αμέσως στο νοσοκομείο στη Μυτιλήνη, γιατί υποπτευόταν εγκεφαλικό. Αμέσως πήραμε το ταξί και ξεκινήσα­με. Σ' όλον το δρόμο ο Πλάτων βογκού­σε από τους πόνους, αλλά δεν επικοι­νωνούσε με το περιβάλλον του και δεν μπορούσε να άρθρωση λέξη. Στα μισά του δρόμου του ήλθε η φωνή και με ρώτησε: Πού πάμε; Στο νοσοκομείο, του απάντησα.— Στρίψτε. Πηγαίντε με στον Ταξιάρ­χη. Στον Μανταμάδο... Και αμέσως πά­λι περιήλθε στην πρότερα κατάσταση.

Φτάσαμε στο νοσοκομείο και οι για­τροί, αφού τον εξέτασαν, μάς είπαν:— Δεν μάς φαίνεται για εγκεφαλικό. Κάποια άλλη αιτία είναι. Θα τον βάλου­με τώρα σε κρεβάτι και σε ορούς, αλλά θα πρέπη να τον πάτε αύριο στην Αθή­να. Θα τον δουν αύριο το πρωί και οι άλλοι γιατροί, αλλά η περίπτωσή του φαίνεται τέτοια που δεν έχουμε τα ειδικά μέσα να την ελέγξουμε.Τον βάλανε ορούς. Ο Πλάτων συνε­χώς βογκούσε. Τα μέλη του ήταν παράλυτα. Τα μάτια του ανοιχτά, αλλά δεν μπορούσε να μας μιλήση. Η ημέρα άρχισε να ροδίζη. Όλοι μας είμασταν γύρω από το κρεβάτι του και προσπαθούσαμε να δούμε κάτι που θα μας αναπτέρωνε τις ελπίδες μας προς το καλύτερο, όταν ο Πλάτων άνοιξε διά­πλατα τα μάτια του, με κοίταξε με απορία μαζί με αγωνία και με ρώτησε:— Πού είμαστε; Στο νοσοκομείο, του απάντησα. Δεν σου είπα να με πάτε στον Ταξιάρχη; Θα σε πάμε. Κάτσε να γίνης λίγο καλά και θα σε πάμε. Αν δεν με πάτε στον Ταξιάρχη θα πεθάνω.

Και λέγοντας αυτά μαζί με την φωνή του χάνει και το φως του! Βλέποντας αυτό όλα, δεν χάνω καιρό. Βγάζω γρήγορα τους ορούς και με την βοήθεια των δικών μου τον μεταφέρουμε σε ταξί και κατ' ευθείαν στον Ταξιάρχη, στον Μανταμάδο. Φτάσαμε στον Ταξιάρχη, αλλά μας ή­ταν αδύνατον να μπούμε στην εκκλησία από τις χιλιάδες των προσκυνητών που καθόταν υπομονετικά στην πελώρια σειρά αναμονής. Μιλήσαμε στα όργανα της τάξεως και εκείνα, βλέποντας να κρατάμε σηκωτό τον Πλάτωνα και πα­ράλυτο, αυτόν δε να μουγκρίζη από τους πόνους, μάς έκαμαν χώρο, και από το μέσον του ναού, που βρισκόταν οι επίσημοι, με κόπο, έπειτα από πολύ ώρα φτάσαμε εμπρός στην εικόνα του Αρχαγγέλου.

Αφήσαμε κάτω τον Πλάτω­να τυφλό, βουβό και παράλυτο. Σε λίγο άρχισε η Μεγάλη Είσοδος. Την στιγμή ακριβώς που ο αρχιερεύς έπαιρνε το άγιο δισκάριο από τον διάκονο και άρχισε να δέεται υπέρ των προσκυνη­τών, βλέπουμε τον Πλάτωνα να κάνη μια προσπάθεια. Σηκώνεται επάνω, ορμά στην εικόνα του Αρχαγγέλου και κάνον­τας τον σταυρό του, φωνάζει:— Βλέπω, βλέπω, Ταξιάρχη μου!! Έτρεξα κοντά του. Με αγκάλιασε. Έ­κλαιγε· κλαίγαμε όλοι μας από χαρά. Μείναμε κοντά στην εικόνα έως το τέ­λος ευχαριστώντας τον Ταξιάρχη ευτυχισμένοι».Στο σημείο αυτό ο κ. Κούτρος μάς λέ­γει: «Μέχρι τη στιγμή που σηκώθηκα και ξαναβρήκα το φως και τη φωνή μου, δεν αισθανόμουν χρόνο, χώρο, παραστάσεις και πρόσωπα· όταν ξαφνικά, ένας αέρας δυνατός με σήκωσε στα πό­δια μου και αμέσως όλες οι αισθήσεις μου λειτούργησαν φυσιολογικά».Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ο κ. Κούτρος ακολούθησε την λιτάνευση της εικόνας με τη σύζυγό του και τους συγγενείς του.

Οι επίσημοι προσκυνηταί, ο στρατη­γός, ο διοικητής του ναυτικού κλιμακίου, ο διοικητής της Πυροσβεστικής, οι εκ­πρόσωποι του ημερησίου τύπου κ.ά. έλεγαν αργότερα με θαυμασμό στον Μητροπολίτη μας: «Τον βλέπαμε με δέ­ος να ακολουθή την λιτανεία, γιατί ζή­σαμε όλες τις εκφάνσεις του θαυμαστού γεγονότος μέσα στον ναό, ως αυτόπται και αυτήκοοι μάρτυρες. Τον είδαμε να τον μεταφέρουν από εμπρός μας βογγώντας και να τον αφήνουν εμπρός στην εικόνα του Αρχαγγέλου. Τον είδα­με να σηκώνεται, να κάμη τον σταυρό του, να αγκαλιάζη την γυναίκα του και να κλαίνε από χαρά. Τα είδαμε όλα αυ­τά και συγκλονιστήκαμε- αλλά περισσό­τερο, όταν τον είδαμε να ακολουθή την λιτάνευση υγιέστατος!»

Ο Σεβασμιώτατος ζήτησε να δη τον άνθρωπο αυτόν, που μέχρι τότε μάς ή­ταν εντελώς άγνωστος. Ψάξαμε παν­τού, ρωτήσαμε, μα δεν τον βρήκαμε. Αργότερα, μάθαμε γιατί. Μετά την λιτάνευση της εικόνας οι συγγενείς του κ. Κούτρου τον έπεισαν ότι θα έπρεπε να πήγαιναν και στο Νο­σοκομείο να τον εξετάσουν οι γιατροί και εν ανάγκη ακόμη και στην Αθήνα, για να δουν τι θα έλεγε και η επιστήμη, ώστε να είναι πια σίγουροι ότι πράγμα­τι είναι καλά!!! Εκείνος, ζαλισμένος ακόμα από την περιπέτεια του, πείστηκε και ξεκίνησαν για το νοσοκομείο. Όταν έφτασαν εκεί, ο κ. Κούτρος άρχισε να μη νοιώθη τόσο καλά, όπως πρώτα. Το κεφάλι του θό­λωνε. Τα μέλη του και ιδιαίτερα το δεξί του χέρι και πόδι τα ένοιωθε κάπως μουδιασμένα. Οι γιατροί απεφάνθησαν ότι έπρεπε να πάνε το συντομώτερο στην Αθήνα. Έφυγαν αμέσως. Πήγαν σε πολλούς και καλούς για­τρούς. Όλοι ζητούσαν το ιστορικό, και εκείνος τους έλεγε ακριβώς τι συνέβη. Εκείνοι τον κορόιδευαν και του έλεγαν ότι δεν γίνονται τέτοια πράγματα. «Γί­νονται θαύματα, καϋμένε;». Και συνιστούσαν στην γυναίκα του να τον πάη σε νευρολόγο ή νευρολογική κλινική!!!

Η σύζυγος του έκλεισε ραντεβού με ένα φημισμένο καθηγητή γιατρό νευρολόγο. Την νύχτα, παραμονή της ημέρας του ραντεβού με τον καθηγητή, ο κ. Κούτρος ήταν σε αθλία κατάσταση· σω­ματική και ψυχολογική. Το δεξί του χέρι παράλυτο, το πόδι του μόλις που το πατούσε. Το μυαλό του θολό με διαλεί­ψεις. Έκλαιγε συνεχώς και αναρωτιώνταν τι θα γίνη η κατάσταση του. Η γυ­ναίκα του τον παρηγορούσε και εκείνος ανυπομονούσε να ξημερώση να πάνε στον γιατρό. Όλη την νύκτα σ' αυτή την κατάσταση δεν έκλεισε μάτι. Τα ξη­μερώματα τον πήρε για πολύ λίγο ο ύπνος. Η γυναίκα του βλέποντας ότι τον πή­ρε ο ύπνος δεν ήθελε να τον ξυπνήση. Όμως δεν μπορούσε να κάνη διαφορε­τικά, τους περίμενε ο γιατρός.— Σήκω Πλάτων! Πέρασε η ώρα, αρ­γήσαμε, μας περιμένει ο γιατρός. Ο Πλάτων άνοιξε τα μάτια του. Είδε την γυναίκα του με κάποια έκπληξη. Σιγά-σιγά η ματιά του γαλήνεψε, της χα­μογέλασε και είπε. Δεν χρειάζεται, δεν θα πάμε στον γιατρό. Μα τι λες; του απαντά εκείνη. Εσύ μέχρι προ ολίγου ανυπομονούσες πότε θα πάμε και τώρα λες τέτοια λόγια; Εκείνος πλάτυνε περισσότερο το χα­μόγελο του και της λέει:— Δεν την ξαναπαθαίνω, γυναίκα-φέρθηκα ανόητα, παρασύρθηκα. Τώρα έχω ακλόνητη την πίστη μου. Και συνέ­χισε:— Πριν λίγο, που με θόλωσε ο ύπνος, ήλθε ο Ταξιάρχης και μου είπε: «Ακόμη δεν έβαλες μυαλό; Συνεχίζεις τις αμφι­βολίες σου; Δεν σου έγινε μάθημα το ό,τι έπαθες; Ακόμη αμφιβάλεις; Δεν πρόκειται εδώ να γίνης καλά. Αυτό θα γίνη, όταν με πίστη έλθης στον ναό μου». Κατάλαβες γυναίκα; Ο Ταξιάρχης, ο Ταξιάρχης με συγχώρεσε και με καλεί κοντά του. θα γίνω καλά!

Πήγαινε βγά­λε εισιτήρια και φεύγουμε- φεύγουμε γρήγορα στον Μανταμάδο! Πράγματι την Τετάρτη 6 Μαΐου, τρεις ημέρες μετά την πανήγυρη, κατά τις δέ­κα το πρωί έφταναν στον Ταξιάρχη ο Πλάτων, η σύζυγός του και αρκετοί συγ­γενείς του. Τότε μας συστήθηκε και μας εξιστόρησε στο γραφείο του ναού όλη την περιπέτεια του. Όταν τέλειωσε, τον πήραμε οι ιερείς και τον πήγαμε μπροστά στην ανάγλυφο θαυματουργό εικόνα του Αρχαγγέλου. Στον δρόμο μας έδειχνε το παράλυτο δεξιό του χέρι και το πόδι του, που το έσερνε με δυσκολία. Μας ακολούθησαν όλοι οι συγ­γενείς του. Του βάλαμε ένα κάθισμα να καθίση και στο δεξί του χέρι του στερε­ώσαμε μία λαμπάδα. Ακριβώς την στιγ­μή αυτή μπήκαν στον ναό μία μεγάλη ομάδα προσκυνητών από την Νάουσα, που μόλις είχαν φτάσει με πούλμαν. Πε­ριμέναμε για λίγο να ανάψουν το κερί τους και έπειτα τους είπαμε, με λίγα λό­για, την θαυμαστή ενέργεια του Αρχαγ­γέλου που έγινε την ημέρα της πανήγυ­ρης επί του κ. Κούτρου και τους ζητήσα­με να συμμετάσχουν στην παράκληση που ετοιμαζόμασταν να ψάλουμε υπέρ του κ. Κούτρου και να συμπροσευχηθούν μαζί μας. Γονατίσαμε όλοι και αρχί­σαμε να ψάλλουμε την παράκληση των Αρχαγγέλων.

Ο κ. Κούτρος έκανε τον σταυρό του με το αριστερό του χέρι· δεν μπορούσε να κινήση το δεξί. Με με­γάλη κατάνυξη εψάλετο η παράκληση, όταν — ω Θεέ μου!!!— μόλις φτάσαμε και ψάλαμε τον ειρμό: Εισάκουσον, Μιχαήλ Αρχάγγελε, της φωνής των εν τω θείω ναώ σου, και προ της σης θειοτάτης εικόνος, γονυπετούντων θερμαίς παρακλήσεσι, και δος των ευχών επιτυχείν, και χαρά απελθείν εις τα ίδια, ο Πλάτων, που καθόταν στο κάθισμα, πετάχτηκε σαν ελατήριο ψηλά βγάζον­τας συγχρόνως μια δυνατή κραυγή και έπεσε πάνω στην εικόνα. Με το δεξί του χέρι τώρα έκανε τον σταυρό του και λόγια ευχαριστίας έβγαιναν σαν χεί­μαρρος από το στόμα του. Όλοι τώρα είχαν σηκωθή όρθιοι και προσπαθού­σαν με κάθε κύτταρο του σώματος τους, με όλο τους το είναι, να εκδηλώσουν τον θαυμασμό γι' αυτά που ξετυλίγονταν μπροστά τους, να εκδηλώσουν την χα­ρά για την σωτηρία του άγνωστου «αδελφού» τους. Άλλοι συνέχιζαν να ψάλ­λουν μαζί μας την παράκληση κάνοντας συνεχώς μαζί με τον σταυρό τους και μεγάλες μετάνοιες. Άλλοι δοξολογού­σαν τον Θεό και τον Αρχάγγελό Του Μιχαήλ με αυτοσχέδιες δοξολογίες, που η γεμάτη πίστη καρδιά τους υπαγόρευε.

Μερικοί έτρεξαν, πήραν λαμπάδες και τις μοίρασαν σε όλους. Ήταν μια ανά­σταση, μια ψυχική ανάταση, μια ανεπα­νάληπτη εμπειρία. Ήταν μια δυνατή στιγμή που η πίστη αβίαστα άνθιζε και σκορπούσε ένα χρώμα, ένα άρωμα, μια ομορφιά μέσα απ’ τις καρδιές. Ω Θεέ μου, πόσο δυνατή η πίστη! Αλλά και πόσο όμορφη η άδολη αγά­πη!!!
Η παράκληση τελείωσε. Ο μέχρι τότε γονατιστός μπροστά στην εικόνα Πλάτων, απ’ τη στιγμή της θεραπείας του, σηκώθηκε. Έκαμε πολλές φορές τον σταυρό του, ασπάσθηκε την εικόνα του Αρχαγγέλου κλαίγοντας από χαρά και συγκίνηση και στρεφόμενος προς όλους έλεγε: «Είμαι καλά, είμαι πάλι γερός, νοι­ώθω καλύτερα από πρώτα». Όλοι με δάκρυα στα μάτια έτρεξαν να τον ακουμπήσουν, να τον συγχα­ρούν. Εκείνος τους έσφιγγε το χέρι λέ­γοντας: «Δέστε, το χέρι μου είναι γερό, γερό σαν πρώτα».Τώρα ο κ. Κούτρος βρίσκεται πάλι στο χωριό του, στην Αγία Παρασκευή, υγιέστατος και εξυπηρετεί μόνος του την πελατεία του καφενείου του. Με μια διαφορά: Τώρα πια δεν έχει αμφιβολίες, τώρα είναι ο πιο θερμός κήρυκας της Εκκλησίας του Χρίστου. Πολλαίς περιπέπτωκα συμφοραίς,και νόσοις ποικίλαιςεκ πολλών μου αμαρτιών,διό Μιχαήλ ο Ταξιάρχηςκαι Γαβριήλ με πασών τούτων ρύσασθε.



Πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου, Το Ιστορικό και τα θαύματα του Ταξιάρχη Μαν­ταμάδου, Τόμος Α', Μυτιλήνη 1988, σ. 109-117.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΕΥΧΟΣ 8-9
ΙΟΥΝΙΟΣ - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1990
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
πηγή

Δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι με τους οποίους κυβερνάται η φύση!(Γέροντος Εφραίμ Βατοπαιδινού)

σχόλιο Γ.Θ : Απλά καταπληκτικό… Για να ξέρουμε Ποιος ορίζει τα σύμπαντα…

Τα έργα του Θεού και των αγίων Του, που δεν μπορεί να ερμηνεύσει και να εξηγήσει η ανθρώπινη λογική, λέγονται θαύματα.

Ο Θεός συνεχώς θαυματουργεί. Αυτό φανερώνει ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, «ο Πατήρ μου έως άρτι εργάζεται…» (Ιω. 5,17). Με τις άκτιστες ενέργειές Του ο Θεός προνοεί, συντηρεί, και συγκρατεί όλη την κτίση, όλη την δημιουργία. Ο Θεός δηλαδή κρατεί την κτίση όπως την δημιούργησε, την συντηρεί και την προστατεύει με την θεία φροντίδα Του.

Έτσι μέσα στον φυσικό κόσμο συνεχώς και αδιαλείπτως εκδηλώνονται οι άκτιστες ενέργειες του Θεού που παράγουν φυσικά, κτιστά αποτελέσματα. Ζούμε λοιπόν ένα αδιάκοπο θαύμα. Όλες οι ικανότητες που έχουμε ενεργοποιούνται με το θέλημα του Θεού. Εάν ο Θεός πάρει την ενέργειά Του από μία ικανότητά μας, τότε την χάνουμε. Τώρα έχω την ικανότητα της οράσεως. Βλέπω, γιατί το θέλει ο Θεός. Εάν ο Θεός αφαιρέσει την ενέργειά Του, μένω τυφλός.

Σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι (με τους οποίους κυβερνάται η φύση), αλλά πνευματικοί ή άκτιστοι λόγοι. Η κτίση ζει, γιατί μετέχει στην δημιουργική, προνοητική και ζωοποιό ενέργεια του Θεού. Ο Θεός, που δημιούργησε τον κόσμο από το μηδέν, δεν τον εγκατέλειψε, αλλά τον κυβερνά με τις ενέργειές Του.

Πολλές φορές βλέπουμε μία σταθερότητα στην εκδήλωση και φανέρωση των ακτίστων ενεργειών Του. Έτσι θέλει να ενεργεί ο Θεός. Στην προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να γνωρίσει τον φυσικό κόσμο ανακαλύπτει αυτήν την σταθερότητα, την καταγράφει και την ονομάζει «φυσικούς νόμους».

Γι’ αυτό και όταν βλέπουν οι άνθρωποι την πραγματοποίηση των θαυμάτων την εξηγούν ως επέμβαση του Θεού στην λειτουργία των φυσικών νόμων. Το θαύμα όμως δεν είναι παρέμβαση του Θεού στην λειτουργία των φυσικών νόμων, αλλά αποτέλεσμα της άκτιστης Χάριτός Του στην κτίση που δημιούργησε: «Ανοίξαντός σου την χείρα τα σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος, αποστρέψαντος δε σου το πρόσωπον ταραχθήσονται» (Ψαλμ. 103,28-29).

Μόνο ο Θεός έχει στην φύση Του την δύναμη να κάνει θαύματα. Οι άγιοι θαυματουργούν από την Χάρη που πήραν από Αυτόν. Η ενέργειά τους όταν θαυματουργούν δεν είναι δική τους ανθρώπινη ενέργεια, αλλά ενέργεια του Θεού. Έτσι και η Υπεραγία Θεοτόκος, ως αγία αγίων που είναι, θαυματουργεί περισσότερο από κάθε άγιο. Και όχι μόνο αυτό. Όλα τα πνευματικά χαρίσματα μεταδίδονται διά  μέσου αυτής και στους αγγέλους και στους ανθρώπους. Έχει «τα δευτερεία της Τριάδος». Μετά την Αγία Τριάδα που έχει τα πρωτεία, ακολουθεί η Παναγία «ανωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Και επειδή έχει τα «δευτερεία της Τριάδος», ό,τι θέλει το μπορεί. Όπως λέει στο «Θεοτοκάριο» ένας ύμνος για την Παναγία μας,«έχεις το δύνασθαι του θέλειν ισοτάλαντον», δηλαδή μπορείς όσα θέλεις. (…)

του Καθηγουμένου της Ιεράς Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου, Αρχιμ. Εφραίμ

(από τον πρόλογο του βιβλίου «Θαύματα της Αγίας Ζώνης»)

πηγή

Είναι ο Σούπερμαν ο Νέος Ιησούς;

Από το apophenia
Πριν λίγες μέρες, η εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα, γνωστή για την «εκκεντρική» της θεματική, δημοσίευσε στο πρωτοσέλιδο της το ερώτημα αν ο νέος Σούπερμαν είναι ένας «νέος Χριστός»;
Το ερώτημα δεν είναι ακριβώς άστοχο. Κατά πόσο όμως ισχύει πως η βιομηχανία του κινηματογράφου θέλει να αντικαταστήσει ή να εξισώσει τα ιερά σύμβολα με τους χάρτινους ήρωες;
Όσοι είδατε την νέα version του υπερανθρώπου στο Men of Steel, θα προσέξατε πως ο Κλαρκ Κεντ γίνεται Σούπερμαν στα 33 του χρόνια, ζητάει την συμβουλή ενός κληρικού (έχοντας στο φόντο ένα βιτρό με τον Ιησού), καλείται να θυσιαστεί για την σωτηρία της ανθρωπότητας, και αιωρείται 
σχηματίζοντας με το σώμα του το σημείο του σταυρού.
Άραγε όλα αυτά είναι τυχαία ή μήπως κάποιος τα μπόλιασε εντέχνως για να προκαλέσει σύγχυση στις συνειδήσεις των απανταχού χριστιανών;
Αν κανείς κάνει τον κόπο και δει τους συντελεστές της ταινίας θα αντιληφθεί αμέσως πως πρόκειται για ορισμένα από τα πιο λαμπρά μυαλά αυτή την στιγμή στο Hollywood: σκηνοθεσία Zack Snyder (300), παραγωγή Chistopher Nolan (Batman trilogy) και σενάριο David Goyer (Dark City). Κατά συνέπεια, είναι αναπόφευκτο η ταινία να επικοινωνεί διαφορετικά μηνύματα σε διαφορετικά επίπεδα.
Ένα από αυτά είναι η σχέση του Ιησού με τον Σούπερμαν, σχέση που ήταν γνωστή όμως εδώ και δεκαετίες…
Όταν το 1938 οι Jerry Siegel και Joe Shuster σχεδίασαν τον υπεράνθρωπο με τα χρώματα της αστερόεσσας, δημιούργησαν μια σύγχρονη μεταφορά του μύθου του Μωυσή – οι ίδιοι άλλωστε είχαν εβραϊκή καταγωγή. Έτσι, βασισμένοι στην θρησκευτική τους παράδοση και το πνεύμα της εποχής, έγραψαν για τον μετανάστη (alien) που έχοντας μεγαλώσει στην νέα πατρίδα που τους αγκάλιασε, μπορεί να αναδείξει τις δυνάμεις που κρύβει μέσα του, για το καλό της πολιτείας και τον αμερικάνικο τρόπο ζωής.
Με τα χρόνια, ο μεσσιανισμός του Ιουδαϊσμού παρέδωσε την σκυτάλη στην χριστιανική κοσμολογία, και ο Σούπερμαν -τουλάχιστον στο κοινωνικό ασυνείδητο- συνδέθηκε με τον Ιησού εφόσον και οι δυο στάλθηκαν με μια ειδική αποστολή σωτηρίας από τον πατέρα Τζορ Ελ (Eλ είναι ένα από τα ονόματα του Θεού), ήταν τέλειοι θεοί και άνθρωποι, και στην αφάνεια για τουλάχιστον 30 χρόνια και ταξίδεψαν στις ερημιές πριν αναλάβουν δράση.
Πέρα όμως από όλες αυτές τις ομοιότητες, είναι γεγονός πως κάποιοι θέλουν να προβάλουν τον Σούπερμαν ως τον νέο λυτρωτή του κόσμου;
Στην επίσημη ιστοσελίδα της νέας ταινίας Man of Steel, υπάρχει ένα έγγραφο pdf που μπορεί να διαβάσει ο καθένας, υπογεγραμμένο από τον καθηγητή Dr Craig Detweiler, ο οποίος παρουσιάζει μια προς μια τις ομοιότητες του Ιησού με τον υπεράνθρωπο των κόμιξ.
Ο ίδιος είναι συγγραφέας των βιβλίων Into the Dark: Seeing the Sacred in the Top Films of the 21st Century και iGods: How Technology Shapes Our Spiritual and Social Lives. Οι τίτλοι αυτοί δεν είναι μοναδικοί στο είδος τους αφού πολλοί μελετητές στο εξωτερικό, ακαδημαϊκοί και μη, έχουν αντιληφθεί αρκετό καιρό τώρα πως τα αρχαία μυθολογικά μοτίβα τείνουν να επαναλαμβάνονται με μικρές μονάχα αλλαγές.
Παρόμοια, λοιπόν, ο Σούπερμαν είναι το αρχέτυπο του ήρωα με τα χίλια πρόσωπα, που αν κάποτε λεγόταν Ηρακλής και αργότερα Αρθούρος, σήμερα είναι ο Κλαρκ Κεντ! Οι ιστορίες διαφέρουν, η ουσία τους όμως είναι κοινή. Όλα αυτά ήταν γνωστά στους δημιουργούς του Man of Steel, και γι’ αυτό τον λόγο τα πρόσθεσαν στην ταινία τους απευθυνόμενοι στην βαθύτερη ικανότητα ανάλυσης των θεατών.
Το ίδιο είχε γίνει και στην παραγωγή του 2006, όπου στο Superman Returns του Bryan Singer (X-Men), ο Σούπερμαν λαβώνετε στο πλευρό, ίπταται με ανοιχτά τα χέρια σαν εσταυρωμένος, ενώ σε μια σκηνή όπου η νοσοκόμα μπαίνει στο δωμάτιο του, βρίσκει το κρεβάτι άδειο, όπως περίπου οι γυναίκες βρήκαν άδειο τον τάφο του Ιησού.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο Σούπερμαν δεν είναι ο Ιησούς ή τουλάχιστον, δεν πρόκειται για θρησκευτικό υποκατάστατο αλλά για είδωλο που περιορίζεται στην υπερφυσική φαινομενολογία και τον ηθικολογισμό. Αντίθετα με τον Θεάνθρωπο που κοινωνεί το εκκλησίασμα για να μετέχει στην πραγματική φύση (και αποστολή) του ανθρώπου που είναι η θέωση, ο Σούπερμαν της Μεγάλης Οθόνης, είναι ένα υπερδύναμο πλάσμα που οι άνθρωποι επικαλούνται για βοήθεια στα προβλήματα τους, αλλά δεν χρησιμοποιούν για οδοδείκτη στην πνευματική τους πορεία. Ακόμη και ο Κλαρκ χρειάστηκε να στραφεί στην Εκκλησία για να βρει απάντηση στο ερώτημα του…
Αυτό σημαίνει, πως με όρους θεολογίας, ο Σούπερμαν παραπέμπει περισσότερο σε άγγελο παρά στον ίδιο τον Ιησού! Εκτός βέβαια, και αν απογυμνώσουμε τα πνευματικά στοιχεία του Χριστιανισμού και προσεγγίσουμε το θρησκευτικό αίσθημα με ματεριαλιστική διάθεση. Τότε ναι, ο Ιησούς εξισώνετε με τον Σούπερμαν, η Εκκλησία με το κράτος, η πνευματικότητα με τον ηθικισμό και η μεταφυσική με μια παθητική δεισιδαιμονία.
Αν λοιπόν θέλετε την γνώμη μου, δεν υφίσταται εδώ καμία συνωμοσία. Απλά οι συντελεστές της ταινίας διάβασαν προσεχτικά Chris Knowles, Grant Morrison, Richard Reynolds και ίσως Joseph Cambell και ενθουσιασμένοι από τις προεκτάσεις του mythos, τοποθέτησαν την δική τους εκδοχή του Σούπερμαν σε ένα αρχετυπικό φόντο.
Ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται σε εκείνους που πιστεύουν πως το θρησκεύεσθαι περιορίζετε στον εντυπωσιασμό των θαυμάτων και σε μια πελατειακή συμπεριφορά όπου το θείο εξαναγκάζεται να υποκύπτει στην ευχολογία των ανθρώπων. Αυτό φυσικά απέχει πολύ από το αληθινό θρησκευτικό βίωμα…
πηγή

Ν. ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ: ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΑΝΑΞΙΟΙ - ΕΡΜΑΙΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

"...Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού και τίποτα δεν μπορεί να την εξοντώσει όσο και αν όλοι αυτοί το επιδιώκουν. Οι σύγχρονοι όμως «Γραμματείς και Φαρισαίοι» είναι αυτοί που σήμερα την σταυρώνουν. Είναι αυτοί που έχουν αφήσει έρμαιο το ποίμνιο σε αυτή την μεγάλη ιστορική συμφορά, βορρά κοράκων, εχθρών της Ορθοδοξίας και του ελληνισμού..."

Ορθόδοξοι πολίτες που δεν θέλησαν να σφραγιστούν με το Άμκα, τους κόπηκε η σύνταξη. Ψηφίστηκε νομοσχέδιο που επιβάλει την δωρεά οργάνων σώματος αν δεν κάνεις υπεύθυνη δήλωση. Στα σχολικά βιβλία ο ευτελισμός της Oρθοδοξίας διδάσκεται πλέον με ανοιχτό τρόπο ώστε οι νέοι μαθητές να γίνονται αγνωστικιστές και αρνητές της πίστεως ενώ το μάθημα των θρησκευτικών γίνεται μάθημα συγκριτικής θρησκειολογίας. Οι Έλληνες βουλιάζουν στην ανέχεια, στην ανεργία, οικογένειες διαλύονται και πολλοί νέοι αναγκάζονται σαν καινούργιο παιδομάζωμα να φεύγουν στο εξωτερικό και έπονται πολύ χειρότερα για μια χώρα που υποτίθεται ότι είναι ο φάρος της ελληνικής παράδοσης και της ορθοδοξίας.

Σε όλα αυτά η εκκλησιαστική ιεραρχία είναι σκανδαλωδώς απούσα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Γνωστός ιεράρχης της βόρειας Ελλάδας που αρέσκεται να βγαίνει συχνά στα τουρκολαγνικά κανάλια και να κάνει δηλώσεις εντυπωσιασμού επί παντός επιστητού, όταν του ζητήθηκε να συμπαρασταθεί σε μια κίνηση κατά της παρέλασης των ομοφυλοφίλων με διάφορες προφάσεις, (εν αμαρτία), «εξαφανίστηκε» μην τυχόν και ενοχλήσει τον γνωστό τουρκολάγνο και ισλαμόφιλο δήμαρχο. Άλλος ιεράρχης πάλι της βορείου Ελλάδας θεώρησε σωστό να παραβρεθεί σε δημόσια εκδήλωση μουσουλμάνων δερβίσηδων επικροτώντας μια παραθρησκευτική τελετή που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει, (αν είχε κάποια γνώση θα αντιλαμβάνονταν τι εννοώ), από τελετές δαιμονιζόμενων. Άλλος ιεράρχης της κεντρικής Ελλάδας ο οποίος μάλιστα είχε και εκπομπή στην «αμαρτωλή» ΕΡΤ, είχε βγάλει εγκύκλιο που παρακινούσε τους ιερείς της μητρόπολης του να μην χτυπούν τις καμπάνες γιατί… ενοχλούν τον κόσμο τις Κυριακές. Άλλος ιεράρχης πάλι της κεντρικής Ελλάδας έχει σκανδαλίσει εμφανιζόμενος δημόσια χωρίς το ράσο δηλώνοντας πως πρέπει να καταργηθεί στους δημόσιους χώρους και έτσι η Ελλάδα να είναι μια καθαρά κοσμική χώρα. Άλλος ιεράρχης της Πελοποννήσου, γνωστός για τις δημοσιές παρεμβάσεις του υπέρ της παγκοσμιοποίησης, έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί με την άνευ ορών ένωση των εκκλησιών. Τέλος γνωστός ιεράρχης του Πατριαρχείου έφτασε στο σκανδαλώδες σημείο να… φιλήσει δημόσια το χέρι του Πάπα. 

Και μέσα σε όλη αυτή την «θύελλα» ο αρχιερέας της χώρας του μνημονίου, της χώρας που αργοπεθαίνει καθώς έχει παραδοθεί η εθνική της κυριαρχία, αρέσκεται στο να βγαίνει φωτογραφίες αγκαλιά με όλους αυτούς τους «πολιτικούς εθνοσωτήρες» που έχουν καταστρέψει τα πάντα. Ο αρχιερέας αυτός ξέρει πολύ καλά την «σιωπή» ενώ γύρω του συσσωρεύονται ερείπια και σε λίγο καιρό οι εκκλησίες θα μείνουν χωρίς ιερείς, άλλωστε αυτό δεν επιδιώκουν όλοι αυτοί οι πολίτικοι του φίλοι; Ο αρχιερέας αυτός κωφεύει σε όλες τις εκκλήσεις για να σταθεί στο ύψος του και να υπερασπιστεί το κάθε πλευρά διωκόμενο ποίμνιο του, ένα ποίμνιο σπαρασσόμενο, ένα ποίμνιο εγκαταλελειμμένο. Θα πρέπει να γνωρίζει πως στο Βυζάντιο, όπως μας αναφέρει ο Στήβεν Ράνσιμαν, αυτός ο κορυφαίας βυζαντινολόγος στο βιβλίο του Βυζαντινή Θεοκρατία, «Ο σεβασμός για την θεϊκή εξουσία του Αυτοκράτορα ή του Πατριάρχη δεν εμπόδιζε τους Βυζαντινούς να ξεσηκώνονται σε επανάσταση εναντίον ενός ανθρώπου που τον θωρούσαν ανάξιο για τέτοια θέση». Θα πρέπει να του θυμίσουμε αυτό που έγραψε το 1984 ο κορυφαίος ελληνορθόδοξος θεολόγος, Ιωάννης Ρωμανίδης, στο μεγαλειώδες έργο του, «Πατερική Θεολογία» : «Η εκκλησία όμως όταν αντιμετωπίζει ανέντιμο αγώνα εναντίον της είναι υποχρεωμένη να αμυνθεί». Και εδώ να θυμηθούμε και τον Πάτερ Παΐσιο : «Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχει η Ελλάδα μας κάνει κακό λένε πρέπει να την εξαφανίσουμε», και τέλος τον μεγάλο αυτό άγιο, τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, «Την εξουσία δεν την φοβάται όποιος κάνει το καλό αλλά όποιος κάνει το κακό». 

Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού και τίποτα δεν μπορεί να την εξοντώσει όσο και αν όλοι αυτοί το επιδιώκουν. Οι σύγχρονοι όμως «Γραμματείς και Φαρισαίοι» είναι αυτοί που σήμερα την σταυρώνουν. Είναι αυτοί που έχουν αφήσει έρμαιο το ποίμνιο σε αυτή την μεγάλη ιστορική συμφορά, βορρά κοράκων, εχθρών της Ορθοδοξίας και του ελληνισμού. 

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ 
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

πηγή

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΑΜΨΩΝ Ο ΞΕΝΟΔΟΧΟΣ (27 ΙΟΥΝΙΟΥ) π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ

“Αὐτός ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπό τή 

Ρώμη καί ἔζησε τόν 6^ο μ. Χ. αἰώνα. 

Τόν πλοῦτο πού τοῦ ἄφησαν οἱ γονεῖς 

του τόν μοίρασε στούς πτωχούς καί 

ἀναγκεμένους συνανθρώπους του καί στή συνέχεια ἦλθε στήν Κωνσταντινούπολη, 
ὅπου περνοῦσε τόν καιρό του ὡς ἡσυχαστής μέσα στόν κόσμο, δηλαδή ζώντας τό
 μεγαλύτερο μέρος τῆς ἡμέρας μέσα στούς ναούς, προσευχόμενος διαρκῶς καί μελετώντας τίς
 ῞Αγιες Γραφές. Ἡ ἁγία βιοτή του ἔγινε γνωστή στόν πατριάρχη Μηνᾶ, ὁ ὁποῖος τόν κάλεσε
 στήν ἱερωσύνη καί τόν χειροτόνησε πρεσβύτερο. ᾽Από κεῖ καί πέρα, ὡς κληρικός πιά ὑπῆρξε
 σωτήριο λιμάνι γιά ὅλους τούς πτωχούς καί τούς ἔχοντες ἀνάγκη, θέτοντας μάλιστα στήν
 ὑπηρεσία τῶν συνανθρώπων του καί τήν ἐμπειρία του στήν ἰατρική ἐπιστήμη. 
Τήν ἀγάπη του καί τίς ἰατρικές του γνώσεις ἔνιωσε καί ὁ ἴδιος ἀκόμη ὁ αὐτοκράτορας 
᾽Ιουστινιανός, ὁ ὁποῖος θεραπεύτηκε ἀπό τόν ἅγιο, ὅταν προσῆλθε σέ αὐτόν, λόγω κάποιου
 ἀνιάτου πάθους πού τόν διακατεῖχε. ᾽Από τό γεγονός αὐτό ὁρμώμενος ὁ βασιλιάς, 
θαυμάζοντας ὑπέρμετρα τήν ἀρετή τοῦ ἄνδρα καί ἀπονέμοντας σεβασμό σ᾽ αὐτόν, 
μετά τόν ναό τῆς ῾Αγίας Σοφίας κατασκεύασε ξενώνα καί κατέστησε τόν ἅγιο 
σκευοφύλακα τῆς μεγάλης ᾽Εκκλησίας. Ὁ Σαμψών ἀφοῦ ἔζησε μέ καλό καί θεοφιλή 
τρόπο καί ἔγινε πρόξενος σωτηρίας γιά πολλούς, μέ τό νά τούς ὁδηγεῖ σέ ζῆλο καί 
μίμηση τοῦ δικοῦ του χριστιανικοῦ τρόπου ζωῆς, ἐκεῖ καί ἀναπαύτηκε. 
Τό τίμιο λείψανό του κατατέθηκε στόν μέγιστο ναό τοῦ ἁγίου Μωκίου, 
βρύοντας καθημερινά ἰαματοφόρα νάματα, ῾εἰς δόξαν καί αἶνον Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν”.

                                                    

Μυροβλήτης λοιπόν καί ὁ ὅσιος αὐτός, προσφέροντας μέ τή χάρη τοῦ Χριστοῦ  τήν ἴαση 
στούς ἐν πίστει προσερχομένους στόν τάφο του. Κατά τον ιερό υμνογράφο μάλιστα, τον 
άγιο Ιωσήφ, το μύρο το προχεόμενο από τον τάφο του ήταν σαν το μέλι που πήρε ο Σαμψών,
 ο κριτής της Παλαιάς Διαθήκης, από τη γνάθο του λιονταριού όταν το σκότωσε με τα
 χέρια του και το βρήκε έπειτα με πλήθος μελισσών μέσα στο κουφάρι του. ῾
Έβγαλε να πιει μέλι ο Σαμψών παλιά από τη γνάθο, ενώ ο Σαμψών τώρα αναβρύει 
μύρο από τον τάφο᾽(῾Εξήγεν ο πριν εκ γνάθου Σαμψών πόμα.
 Ο νυν δε Σαμψών μύρον εκ τάφου βρύει᾽) (στίχοι συναξαρίου).
 Η μυροβολία ἐκ τοῦ τάφου του  ἦταν βεβαίως συνέχεια τῆς μυροβολίας τῆς καρδιᾶς του, 
ἐνόσω ζοῦσε. Μόνον ἕνας πού μυροβολεῖ ἐν ζωῇ, δηλαδή ἔχει πλούσια ἀγάπη στήν καρδιά,
 μπορεῖ νά χαριτωθεῖ ἀπό τόν Χριστό, ὥστε νά μυροβολεῖ καί μετά θάνατο. 
 Τόν πλοῦτο τοῦ μύρου τῆς καρδιᾶς του, τήν ἀγάπη του, τόν εἰσέπραξαν 
καθ᾽ ὅλη τή ζωή του ὅσοι τόν προσήγγισαν, ἀδιακρίτως θέσεως καί τάξεως,
 πλούτου, μόρφωσης ἤ ἡλικίας. Εἴτε πτωχός εἴτε καί ὁ ἴδιος ὁ βασιλιάς, 
ἀνεξαιρέτως ὅλοι, μέσω τοῦ ἁγίου ἔρχονταν σέ ἐπαφή μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ 
Θεοῦ μας. Ὁ ἅγιος ἦταν τό ὄργανο τοῦ Θεοῦ, προκειμένου νά θεραπευτεῖ καί στήν ψυχή 
καί στό σῶμα ὁ κάθε ἄνθρωπος. Κατά τον ιερό υμνογράφο ῾Φάνηκες η συμπαθέστατη 
βοήθεια των πτωχών και ο άριστος ιατρός των ασθενών, όσιε, και των ταλαιπωρουμένων
 η βοήθεια᾽(῾Ώφθης πτωχών συμπαθεστάτη βοήθεια και ασθενούντων, όσιε, ιατρός άριστος, 
και καταπονουμένων αντίληψις᾽) (ωδή α´).

Ἡ ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο πού τόν διακατεῖχε, ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἀγάπης 
του πρός τόν Θεό. ῾Μιμήθηκε (ο Σαμψών) την ευσπλαχνία του Θεού και έγινε συμπαθής
 στους αρρώστους και το ένδυμα όλων των γυμνών᾽(῾Θεού μιμούμενος ευσπλαγχνίαν, συμπαθής 
νοσούσι γέγονε, γυμνουμένων τε πάντων περιβόλαιον᾽) (ωδή γ´). Κι εἶναι γνωστό: κανείς δέν 
μπορεῖ νά ἀγαπήσει σωστά τόν συνάνθρωπό του, ἀκόμη καί τόν ἐχθρό του, ἄν δέν ἔχει στραφεῖ 
πρός τόν Θεό καί δέν ἔχει ἐξαρτήσει τήν ὕπαρξή του ἀπό Αὐτόν. Διαφορετικά, ἡ ἀγάπη πρός τόν 
συνάνθρωπο, παρόλες ἴσως τίς καλές διαθέσεις πού μπορεῖ κάποιος νά ἔχει, θά εἶναι μέ
 ἡμερομηνία λήξεως. Ποιός θά μποροῦσε, γιά παράδειγμα, νά ἀγαπήσει τόν ἐχθρό του χωρίς
 λόγο; Μόνον ὁ ἀγαπῶν τόν Θεό ἔχει λόγο νά ἀγαπήσει καί τόν κάθε πλησίον του. 
Κι ἡ ἀγάπη τοῦ ὁσίου πρός τόν Θεό ἦταν ὁρατή ῾μακρόθεν᾽: ἐντρυφοῦσε ἀδιάκοπα στήν 
προσευχή καί τή μελέτη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, χαρά του ἦταν ἡ διαμονή μέσα στίς ἐκκλησίες. 
Ὁπότε καί τά ῾μάτια᾽  του ἀνοίχτηκαν, γιά νά βλέπει τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ καί στά πρόσωπα 
τῶν εἰκόνων ᾽Εκείνου, τῶν συνανθρώπων του. ῾Ανέθεσες τον εαυτό σου, Σαμψών, 
ολοκληρωτικά στον Κύριο᾽(῾Ολικώς ανετέθης, ω Σαμψών, τω Κυρίω᾽) (εξαποστειλάριο όρθρου).

Ἡ ἀγάπη ὅμως πρός τόν Θεό δέν γεννιέται αὐτόματα οὔτε εἶναι ἕνα χάρισμα πού δίνεται 
ἀπό τόν Θεό ῾τυφλά᾽. Πρέπει καί ὁ ἄνθρωπος νά συνεργήσει σέ αὐτό. Καί συνεργεῖ, ὅταν 
κι ὁ ἴδιος θέλει νά εἶναι μέ τόν Θεό – τό κάτι πού ζητάει ὁ Θεός ἀπό τόν ἄνθρωπο, ὅπως
 ἔλεγε ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Πορφύριος. Πότε διατηρεῖται ἡ ἐπιθυμία αὐτή στόν ἄνθρωπο;
 Ὅταν δέν ἀφήνει τόν ἑαυτό του νά παρασυρθεῖ ἐντελῶς ἀπό τόν πονηρό, ὅταν, ἔστω καί λίγο, 
προσπαθεῖ νά διατηρήσει τόν νοῦ του καθαρό ἀπό ἐμπαθεῖς λογισμούς.
 Ὁπότε ὁ Θεός, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τήν καλή αὐτή διάθεση, δίνει τή χάρη 
Του πλούσια γιά νά καθαριστεῖ ἐντελῶς ὁ νοῦς, νά γίνει θεοειδής καί νά βλαστάνει 
διαρκῶς τήν ἀγάπη πρός Αὐτόν καί πρός τόν συνάνθρωπο, κάτι πού τό βλέπουμε στούς
 ἁγίους μας, καί ἰδίως στόν σήμερα ἑορταζόμενο ὅσιο Πατέρα Σαμψών.
῾Φάνηκες καθαρός ναός του παναγίου και σεπτού Πνεύματος, επειδή καθάρισες τον
 εαυτό σου πραγματικά από τη λάσπη των παθών, θεοφόρε Πατέρα
᾽(῾Ώφθης ναός καθαρός του παναγίου και σεπτού Πνεύματος, της των παθών ιλύος 
καθάρας σεαυτόν ως αληθώς, Πάτερ θεοφόρε᾽) (ωδή ε´). 
π. Γεώργιος Δορμαπράκης