Προφητείες του Γέροντα Αμβρόσιου της Μονής Δαδίου (+2006)

πηγή

1) Στο τέλος Αυγούστου 2001, κάποιος τον παρακάλεσε να  προσευχηθεί στον Άγιο Νεκτάριο, για να τον βοηθήσει.  Και ο Γέροντας: - Άστον, παιδί μου, τον Άγιο. Αυτός είναι στην Αμερική.  Τρέχει να σώσει ζωές. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι.  Λίγους μήνες νωρίτερα είχε πει ότι εκείνο που πρόκειται να  συμβεί στην Αμερική θ’ αλλάξει τον ρου της Ιστορίας: - Μεγάλο κακό θα βρει την Αμερική, και όχι μόνο μέσα στον Σεπτέμβριο.  Αλλοίμονο! Αυτό το είχε προαναγγείλει επίσης και στον μακαριστό  Επίσκοπο Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο σε μία από τις επισκέψεις  του τελευταίου, και ήταν παρόντες κι άλλοι, χωρίς όμως να  δώσει εξηγήσεις: - Σεβασμιώτατε, να δείτε τί θα πάθουν οι Αμερικανοί σε δύο  μήνες, είχε πει. (σελ. 119) 2) Το 1990 είχε πει ότι σύντομα ο Θεός, επειδή θέλει να στηρίξει  τους ανθρώπους, θα αποκαλύπτει τους Αγίους Του οφθαλμοφανώς.  Επειδή οι πειρασμοί θα είναι μεγάλοι και τα βάσανα δυσβάσταχτα,  θα παραχωρήσει ο Κύριος να εμφανίζονται Άγιοι, και μάλιστα μεγάλοι,  όπως ο Άγιος Δημήτριος ή ο Άγιος Γεώργιος. Θα ακούν οι  άνθρωποι ότι τη μία εβδομάδα παρουσιάστηκε ο τάδε Άγιος  στην Κρήτη, την άλλη ο τάδε στη Μακεδονία, άλλος εδώ,  άλλος εκεί. (σελ. 122) 3) – Τί να κάνω με τα παιδιά μου, γέροντα, που είναι  δύσκολα; Μου φωνάζουν, κοιτάζουν τα επικίνδυνα προγράμματα  της τηλεόρασης και επηρεάζονται. - Μόνος ο Κύριος διορθώνει την κατάσταση, θα λες: «Κύριε, σώσε  εμένα, διόρθωσέ με, και φώτισε και τα παιδιά μου να είναι κοντά Σου». Και ο Κύριος θα σε ακούσει και θα σου δώσει εκείνο που πρέπει. - Μας ακούει, όμως, ο Κύριος; Φτάνει η φωνή μας εκεί; - Δεν ξέρω… τον περασμένο μήνα τον πονούσαν τ’ αυτιά (!) - Θα έρθουν χρόνια δύσκολα, αλλά μη φοβάστε. Τα παιδιά  Του ο Θεός δεν τα εγκαταλείπει, θα τα φυλάει σκανδαλωδώς. - Δηλαδή, Γέροντα; - Τί δηλαδή; Να, άμα δεν θα έχεις να φας, θα ξυπνάς το  πρωί, θα βρίσκεις μια φραντζόλα πάνω στο τραπέζι και θα λες:  «Αυτό από πού ήρθε»; Αλλά πρέπει να έχεις πίστη. Χωρίς  πίστη, δεν γίνεται τίποτα. (σελ. 178) 4) – Από εδώ και πέρα, δεν έχεις διανοηθεί τί θα δεις και τι θα  ακούσεις. Δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ στον κόσμο, είπε μια μέρα  το καλοκαίρι του 2005. - Στην Ελλάδα θα συμβούν; - Σε όλο τον κόσμο και σ’ εμάς. Και γιατί; Γιατί εμείς, λέει,  είμαστε ο φάρος της Ορθοδοξίας, αλλά καταντήσαμε από την  αμαρτία χειρότεροι από τους άθεους. (σελ. 178) 5) Ο Γέροντας έλεγε για τη συντέλεια του κόσμου ότι θα  διαρκέσει όσο κρατάει ο Εξάψαλμος, λίγα λεπτά. Την ώρα  πού θα κρινόμαστε, στον ουρανό θα ψέλνουν τον Εξάψαλμο  οι Άγγελοι. Όλοι οι άνθρωποι που θα ζουν εκείνη τη στιγμή θα  βιώσουν τον θάνατο ακαριαία και αμέσως μετά θα αναστηθούν,  θα είμαστε όλοι με τα σώματα μας άϋλα, δεν θα πιάνουμε χώρο,  ο ένας θα βλέπει το σώμα του άλλου και όλοι θα είναι  στην ηλικία των 33 χρόνων. Ο Κύριος θα κρατά το βιβλίο της ζωής, το Ευαγγέλιο, και  αυτομάτως θα πηγαίνουμε δεξιά ή αριστερά από μόνοι μας,  γιατί θα ξέρουμε αν είμαστε για τον Παράδεισο ή όχι.  Γι’ αυτό και στο Δεσποτικό, πού κάθεται ο Δεσπότης, στην  εικόνα του Χριστού είναι ανοιχτό το βιβλίο και δεν υπάρχει  καντήλι επάνω – δηλώνει ότι δεν υπάρχει έλεος στη  Δευτέρα Παρουσία. Ενώ στο τέμπλο είναι κλειστό το βιβλίο  πού κρατάει ο Χριστός και υπάρχει καντήλι,  διότι ακόμη έχουμε έλεος. (σελ. 183) 6) Επειδή έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για την  ανθρωπότητα, ο Θεός πήρε ορισμένους ανθρώπους και τους  έκανε αξιωματικούς. (σελ. 210) 7) Τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα. Ο διάβολος θα  κυριαρχήσει. Όσοι τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει,  θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει. (σελ. 210) 8) Να προσέχετε, γιατί ο κακός στήνει παγίδες. Μη γελάτε!  Είναι δίπλα μας κι εσείς δεν μπορείτε να τον δείτε. Ακουστέ  τι σας λέω. Μη σταματάτε να προσεύχεσθε! Βάζει ο διάβολος τον κόσμο να αμαρτήσει, και μετά την αμαρτία  τους φοβίζει και τους κάνει να ντρέπονται να εξομολογηθούν. Πήγα ένα τέταρτο στην κόλαση και νόμιζα ότι ήμουν τρεις  ώρες. (σελ. 210) 9) Όσοι κάνουν το χάραγμα, δεν θα βρουν στιγμή ησυχίας.  Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με  υπομονή, με καλοσύνη, με δικαιοσύνη. Να μη χάσουμε την  πίστη! Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώσει βοήθεια.  Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι. Μη σκέφτεστε για το μέλλον.  Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Να διαβάζετε Πατερικά κάθε μέρα  από λίγο και ο Θεός θα φωτίζει. Ύστερα θα δυναμώνει  ο νους σας. (σελ. 211) 10) Η ευχή «Κύριε, ελέησον» είναι σαν ένα σπαθί που κόβει  στα δύο τον Σατανά. Βρεθήκαμε στους έσχατους καιρούς εμείς οι ταλαίπωροι, και  οι μοναχοί και κοσμικοί, αλλά ο αγώνας είναι αγώνας.  Δεν θα σταματήσεις τον αγώνα ούτε δευτερόλεπτο.  Αγώνας μέχρι τέλους!  και τότε ο Κύριος, πού στεφανώνει τους ανθρώπους  και τους αποκαθιστά αιώνια, Εκείνος την τελευταία ώρα  θα σου χαρίσει όχι πράγματα ψεύτικα και μάταια της  ζωής αυτής, αλλά θα σε κάνει άξια να βασιλεύεις μέσα  στη Βασιλεία του Θεού. Αιώνια!  Όχι για 1.000 χρόνια, για 100.000 χρόνια. Αιώνια [σημαίνει] δεν έχει τέλος. (σελ. 211) 11) Άλλη τόση να είναι η γη (σε πληθυσμό), μπορεί ο  Θεός να τη θρέψει. Περί αναστάσεως των σωμάτων μην  αμφιβάλλετε. Να, είμαι 90 χρόνων. Αυτό το σώμα πρέπει να  λιώσει στον τάφο, για να βγει καινούριο, άφθαρτο, αιώνιο,  χωρίς να αρρωσταίνει, χωρίς να πονά, χωρίς να διψά, χωρίς  να ζεσταίνεται, θα είναι όπως τα αγγελικά σώματα.  Αρκεί να μην πέσουμε στην αμαρτία.  Ο Θεός θέλει να Του πούμε ότι μόνο γι’ Αυτόν θα ζούμε.  Αν μείνουμε στην αμαρτία, τότε και τα καταχθόνια είναι  αιώνια. Δεν αλλάζει από κει η κατάσταση, η βάσανος,  η οδύνη, ο πόνος, οι φωτιές. Εσάς στη Θεολογική Σχολή αυτά σας τα λένε μαλακά.  Ούτε ο Ιάκωβος ούτε ο Πορφύριος τα έλεγαν αυστηρά.  Έτσι έπρεπε να τα πουν, να τα ακούσει ο κόσμος και  να μετανοήσει. Έρχεται ο διάβολος και με χτυπάει αλύπητα.  Μου λέει: «Μην τους τα λες τόσο καθαρά. Άστους να κοιμούνται.  Μην τους αφήνεις να ξυπνούν». (σελ. 211) 12) Η αμαρτία μπαίνει από τα αισθητήρια όργανα.  Πρέπει να τη σταματάμε στο μυαλό με την προσευχή  και με την ευχή. Ο φθόνος είναι το χειρότερο αμάρτημα και δεν έχουμε ελαφρυντικά.  Πρέπει να φεύγει από μέσα μας. Και οι Άγιοι αμάρτησαν, αλλά αγίασαν. Ως άνθρωποι,  κι αυτοί έπεσαν σε παραπτώματα, αλλά αγίασαν. (σελ. 214) 13) (Για κάποιον που υπέφερε από κατάθλιψη) Ακόμα δεν έχει  τελειοποιηθεί ως προς την πίστη του. Όταν πιστέψουμε  πραγματικά, μιλάμε στον Χριστό όπως σε φίλο, όπως στον πατέρα.  Και τότε Αυτός θα συνομιλήσει μαζί μας.  Ο Χριστός θα μας μιλήσει σε κάθε μας ζήτημα, είτε μέσω  κάποιου άλλου είτε εσωτερικά θα μιλήσει και θα  τον καταλάβουμε. Ο Θεός δεν έχει άκρες. Ο Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα. Εάν σφάλλουμε, ο Άγγελος-φύλακας φεύγει, κάθεται πιο  πέρα στενοχωρημένος. Αλλά μ’ ένα «συγγνώμη», παιδί μου,  όταν είναι από το βάθος της ψυχής μας, επιστρέφει. Αυτοί που φεύγουν την εβδομάδα των Παθών πάνε  κατευθείαν επάνω. Είναι ευλογημένος ο άνθρωπος πού  πεθαίνει Σάββατο και κηδεύεται Κυριακή. Ο δρόμος για τον  Παράδεισο είναι ανοιχτός. (σελ. 214) 14) Οι δαίμονες κάποιες φορές του εμφανίζονταν και δεν ήταν  λίγες οι περιπτώσεις που ήρθε σε αντιπαράθεση μαζί  τους, προκειμένου να προστατέψει κάποιον άνθρωπο,  μάλιστα κάποτε τον χτυπούσαν κιόλας. Αλλά αυτό δεν το  αποκάλυπτε εύκολα. Για παράδειγμα, μια φορά του εμφανίστηκε  ένας γιγαντόσωμος δαίμονας πού του έδωσε μια γροθιά  στο πρόσωπο και ο Γέροντας, ο οποίος τότε ήταν όρθιος και  γερός, δεν δίστασε και του την ανταπέδωσε.  Τα σημάδια των χτυπημάτων επάνω του μερικές φορές ήταν ορατά,  σαν τότε που τον είχαν δαγκώσει στο δεξί χέρι, ανάμεσα  στον δείκτη και τον αντίχειρα, και ο μακαριστός  Επίσκοπος Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος, ο οποίος το είδε,  γύρισε και είπε σε ένα πνευματικό παιδί του που τον συνόδευε: - Είδες τι του έχει κάνει ο σατανάς; Μιαν άλλη φορά, όταν πλέον ήταν κατάκοιτος και δεν μπορούσε  ούτε να εξομολογεί, ο γιατρός Θ. Ντούρος γύρευε Πνευματικό  και ο Γέροντας τον εξομολόγησε, όμως τη νύχτα υπέφερε  από τις επιθέσεις των δαιμόνων πού τον χτυπούσαν,  γιατί πήρε επάνω του τις αμαρτίες του γιατρού.  Αλλά όταν κάποτε ένα πνευματικό του παιδί του ζήτησε  να τον συγχωρήσει που του έφερε τόση ταλαιπωρία μετά  την εξομολόγηση, εκείνος τον ανέπαυσε: - Αυτή είναι η δουλειά μου, παιδί μου, είπε. (σελ. 89) 15) Πήγε ο Γέροντας σε κάποιο Μοναστήρι μ’ ένα νέο ιερέα,  πνευματικό του παιδί, για να προσκυνήσουν. Στο αρχονταρίκι  που κάθισαν, υπήρχε μία παλιά φωτογραφία μοναχών της Μονής.  Την ώρα που έπιναν τον καφέ, έπιασε τη φωτογραφία και του  είπε στο αυτί, δείχνοντας ένα μοναχό από τους 20 περίπου  πού εικονίζονταν: - Τους βλέπεις; Μόνο αυτός σώθηκε. (σελ. 107) 16) Δύο χρόνια πριν την κοίμηση του, είχε πει σε ένα  πνευματικό του παιδί που εκτιμούσε πολύ, όταν εκείνος του  πρότεινε να τον πάει μια σύντομη βόλτα για να ξεσκάσει,  λίγο μετά την έξοδο του από το «Αττικό» νοσοκομείο: - Εγώ, Γιώργο, από εδώ πού είμαι πηγαίνω παντού. Τα βλέπω όλα. Τα γνωστά περιστατικά είναι αποκαλυπτικά γι’ αυτό το χάρισμα  που του είχε δώσει ο Θεός, ιδίως κατά τα τελευταία τρία χρόνια  της ζωής του. Για παράδειγμα, κάποια φορά αποκάλυψε ότι ήταν  σε μια σπηλιά και έκανε λειτουργία με τους πρωτοχριστιανούς. Τα πνευματικά του ταξίδια όμως, δεν αφορούσαν μόνο το παρελθόν.  Μπορούσε να μεταφέρεται πνευματικά και να πληροφορείται  για διάφορα πού συνέβαιναν και στο παρόν ή στο μέλλον.  Μια φορά, για παράδειγμα, είχε εκμυστηρευτεί ότι  ήταν στην Κρήτη και συλλειτουργούσε με έναν Ιερέα,  αγαπημένο πνευματικό του παιδί, ήταν δε πολύ ευχαριστημένος  από αυτό πού είχε ζήσει. (σελ. 124) 17) Όπως θα θυμούνται όλοι, το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου  2004 κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή του Σιγγιτικού κόλπου,  οκτώ ναυτικά μίλια από το Άγιον Όρος, το ελικόπτερο Σινούκ,  το οποίο μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο και τους  16 ανθρώπους που ήταν μαζί του, κληρικούς και λαϊκούς.  Το ίδιο βράδυ ο Γέροντας ήταν σε μεγάλη προσευχή.  Έβλεπε που είναι και πονούσε γι’ αυτό πού έβλεπε, γιατί  το πρόσωπο του μαζευόταν και έκανε γκριμάτσες.  Αποκάλυψε μόνο ότι οι άνθρωποι έφυγαν μαρτυρικά,  γιατί κατάλαβαν ότι πεθαίνουν και πολύ ταλαιπωρήθηκαν. Κάποιος τον ρώτησε: - Γέροντα, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο, σ’ αυτό το μέρος,  και τόσο πολλοί; - Τους μάζεψε όλους ο Θεός, παιδί μου, γιατί έτσι ήταν το  θέλημα Του, απάντησε. Αλλά έπειτα από κάποιες μέρες, όταν είχαν πάλι το  θέμα αυτό στη συζήτηση, πρόσθεσε και τα εξής: - Ο τρόπος που πεθάνανε τους πάει στον Παράδεισο όλους. (σελ. 124)

Πέτρος και Παύλος: απόστολοι και μάρτυρες της Ευρώπης

Οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος -δύο διαφορετικοί άνθρωποι, του

ς οποίους τους κάλεσε ο Ιησούς Χριστός για να κηρύσσουν 

το ίδιο χαρμόσυνο μήνυμα της αγάπης και της σωτηρίας.

Πριν συναντήσει τον Χριστόν, ο οποίος τον ονόμασε Κηφά

 (πέτρα), ο Αγιος Πέτρος λεγόταν Σίμων. Γεννήθηκε στη Βηθσαϊδά

 της Γαλιλαίας. Ο πατέρας του λεγόταν Ιωνάς. Είχε

αδελφό τον Ανδρέα, τον πρωτόκλητο. Ο Ανδρέας παρουσίασε

 τον Πέτρο στον Ιησού αφού πρώτα του είχε πει 

«Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν» (Ιω. 1,42). Ο Σίμων Πέτρος

 ήταν έγγαμος και ασχολούνταν με την αλιεία. Αυτή η 

απασχόληση τον βοήθησε να αντιμετωπίζει τα κύματα της θαλάσσης,

 να κοπιάζει, να χαίρεται τις επιτυχίες της δουλειάς 

και να αναλαμβάνει τις αποτυχίες. Είχε δυναμικό χαρακτήρα,

 ήταν αυθόρμητος και με πολύ ζήλο. Μια μέρα συνάντησε τον

 Ιησού από τη Ναζαρέτ, ο οποίος του άλλαξε τη ζωή και από 

κανονικό αλιέα τον έκανε «αλιέα ανθρώπων», δηλαδή 

απόστολο με σκοπό να μαζεύει ανθρώπους για τη Βασιλεία

 των Ουρανών, την οποίαν την κήρυττε ο Άγιος Ιωάννης 

ο Βαπτιστής και μετά ο Ιησούς, λέγοντας «Μετανοείτε,

 ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 4,7). Την 

ιουδαϊκή πίστη -κληρονομιά από την οικογένειά του-

 την καλλιέργησε στη συναγωγή, μέσα σ’ ένα ιουδαϊκό 

και ελαφρά ελληνιστικό περιβάλλον της Γαλιλαίας, όπου 

συνυπήρχαν διαφορετικές φυλές. Και όμως, ο Σίμων Πέτρος

 υπήρχε απλός άνθρωπος, δεν μιλούσε ελληνικά, γι’ αυτό 

μετά στην αποστολή του είχε βοηθό τον μαθητή του, τον

 Ιωάννη Μάρκο, ο οποίος μετέφραζε γι’ αυτόν από 

τα εβραϊκά στα ελληνικά.

Ο Άγιος Παύλος ονομαζόταν στην αρχή Σαύλος. 

Γεννήθηκε στη Ταρσό της Κιλικίας(σημερινή Τουρκία), στη

 διασπορά, σαν τέκνο Εβραίων εξορισμένων από τους Ρωμαίους.

 Υπήρξε άνθρωπος με βαθιά θεολογική μόρφωση την οποία την απέκτησε

 στην Ταρσό και στην Ιερουσαλήμ. Ήταν Ρωμαίος πολίτης,

 δηλαδή ήταν ένας διεθνής. Μιλούσε ελληνικά, σαν 

μαθητής του διδασκάλου Γαμαλιήλ, ενός θεολόγου του Νόμου

 του Μωϋσή και είχε πολύ ζήλο. Ήταν σύγχρονος του Ιησού,

 αλλά δεν τον είχε συναντήσει όσο ο Ιησούς ζούσε στη γη. 

Από ζήλο για την ιουδαϊκή παράδοση καταδίωκε την 

καινούργια κοινότητα των μαθητών του Ιησού. 

Όμως, ενώ κατεδίωκε τους χριστιανούς στη Συρία, κοντά στη

 Δαμασκό, συναντήθηκε με τον Ιησού που είναι ζωντανός

 στους ουρανούς, μέσα σ’ ένα απρόσιτο φως, ο οποίος τον 

ρώτησε «Σαούλ, Σαούλ, τί με διώκεις;» (Πρ. 9,4). Τότε κατάλαβε 

ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ζωντανός και είναι ο

 αληθινός Μεσσίας. Τότε έμαθε ότι ο Ιησούς Χριστός, 

ο επικεφαλής της Εκκλησίας, είναι αχωρίστως συνδεδεμένος

 με την Εκκλησία -το Σώμα Του. Ο Σαύλος χτυπούσε τους

 χριστιανούς, αλλά ο Χριστός αισθανόταν τον πόνο τους, 

επειδή η ζωή τους ήταν η δικιά Του ζωή και η ζωή Του 

ήταν η ζωή τους. Μετά ο Σαύλος, ο διώκτης, αφού προσηλυτίστηκε

 και βαπτίστηκε, γίνεται ο Απόστολος Παύλος, ο πιο ζηλωτής 

ιεραπόστολος του Χριστού και της Εκκλησίας Του.

Διαφορετικοί όσον άφορα τον τόπο γεννήσεως και τον πολιτισμό,

 τη μόρφωση, οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος κλήθηκαν να γίνουν

 απόστολοι πάλι με διαφορετικό τρόπο και δέχτηκαν από τον

 Χριστό και από τις Εκκλησίες διαφορετικές αποστολές: ο Άγιος

 Πέτρος να κηρύσσει το Ευαγγέλιο στους Ιουδαίους και ο Άγιος 

Παύλος στα έθνη. ΟΆγιος Πέτρος είναι ένας από τους 12

 Αποστόλους, ο Άγιος Παύλος είναι ο 13ος. Στο σχέδιο Του

 για την σωτηρία του κόσμου ο Χριστός προτιμάει κάθε άνθρωπο.

 ΟΆγιος Ανδρέας είναι ο πρωτόκλητος, ο Άγιος Πέτρος είναι ο 

πρώτος στις λίστες, ο Άγιος Ιωάννης είναι ο πιο αγαπημένος 

μαθητής, ο Άγιος Παύλος αν και ο τελευταίος που κλήθηκε,

 γίνεται πρώτος εκ πλευράς του ιεραποστολικού ζήλου.

 Με κάθε πρόσωπο και με κάθε λαό, ο Χριστός έχει στην

 αγάπη Του μια προτιμητέα και μοναδική σχέση, επειδή 

Αυτός προσφέρεται εντελώς σ’ όλους αυτούς που 

πιστεύουν σ’ Αυτόν και τον αγαπάνε.

Τί έχουν κοινό οι Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος; 

Το ουσιαστικό και την πληρότητα, δηλαδή τη ζεστή πίστη στο

 Χριστό και τη ζωντανή κοινωνία με Αυτόν. ΟΆγιος Πέτρος

 ομολόγησε τη θεότητα του Ιησού Χριστού: «Συ ει ο Χριστός 

ο υιός του Θεού του ζώντος» (Ματθ. 16,16), και ο Άγιος Παύλος

 ομολόγησε ότι στον Χριστό «κατοικεί παν το πλήρωμα της 

θεότητος» (Κολ. 2,9) και μυστικώς, η χριστιανική πίστη είναι 

το μυστήριο του Θεού, ο οποίος «εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη

 εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη

 εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη» (Α’ Τιμ. 3,16). Και οι δύο 

Απόστολοι είχαν μια δυνατή εμπειρία της μετάνοιας και 

της αλλαγής: ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό τρεις φορές, ύστερα

 έκλαυσε πικρώς(Λκ. 22, 62) και αγάπησε τον Χριστό μέχρι 

το μαρτυρικό θάνατό του, ενώ ο Παύλος εδίωκε την Εκκλησία

 του Χριστού, ύστερα μετανόησε γι’ αυτό σε όλη του τη ζωή 

και εργάστηκε για να πλένει το σφάλμα του στην Εκκλησία 

και για την Εκκλησία, περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο.

Οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος, έχουν κοινή και την δυνατή τους 

αγάπη για τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Η Εκκλησία είναι

 θεμελιωμένη επάνω στην πέτρα της ομολογουμένης από τον 

Πέτρο πίστης, δηλαδή επάνω στην ομολογία της θεότητας του

 Ιησού Χριστού (Μθ. 16, 13-20). Γι’ αυτό ο Άγιος Πέτρος ο 

ίδιος ομολογεί ότι όχι αυτός, αλλά ο Χριστός είναι ο ακρογωνιαίος

 λίθος που ενώνει, μέσα στην Εκκλησία, τους Ιουδαίους με τους

 άλλους λαούς του κόσμου: «προς ον προσερχόμενοι, λίθον ζώντα, 

υπό ανθρώπων μεν αποδεδοκιμασμένον. παρά δε Θεώ εκλεκτόν, 

έντιμον και αυτοί ως λίθοι ζώντες οικοδομείσθε, οίκος πνευματικός, 

ιεράτευμα άγιον, ανενέγκαι πνευματικάς θυσίας ευπρόσδεκτους 

τω Θεώ διά Ιησού Χριστού… υμείς δε γένος εκλεκτόν, βασίλειον

 ιεράτευμα άγιον, λαός εις περιποίησιν, όπως τας αρετάς εξαγγείλητε

 του εκ σκότους υμάς καλέσαντος εις το θαυμαστόν αυτού φως οι

 ποτέ ου λαός, νυν δε λαός Θεού, οι ουκ ηλεημένοι, νυν δε ελεηθέντες

 (Α’ Πέ. 22, 4-5, 9-10). Γι’ αυτό, ο Άγιος Πέτρος απαιτεί να διατηρηθεί

 η σωστή πίστη και η ενότητα της Εκκλησίας, μη δίνοντας

 σημασία στις ψευδοπροφητείες: «Εγένετο δε και ψευδοπροφήται,

 εν τω λαώ ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες 

παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς

 δεσπότην αρνούμενοι επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν…»

 (Β’ Πέ. 2,1-22).

Ο Άγιος Παύλος, δείχνοντας την αγάπη προς τον Χριστό λέει:

 «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις ή 

στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;

 …πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε 

αρχαί ούτε δυνάμεις ούτε ενεστώτα ούτε μέλλοντα ούτε ύψωμα

 ούτε βάθος ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημάς χωρίσαι από 

της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών».

 Και σε άλλο σημείο ενδιαφέρεται για την Εκκλησία στο 

ιεραποστολικό του έργο: «χωρίς των παρεκτός η επισύστασίς 

μου η καθ’ ημέραν, η μέριμνα πασών των εκκλησιών» 

(Β’ Κορ. 11, 28).

Οι Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος έχουν κοινό και το

 μαρτύριό τους στη Ρώμη, την εποχή των διωγμών του

 αυτοκράτορα Νέρωνα εναντίον των χριστιανών, το έτος

 67, το οποίο μαρτύριο γιορτάζεται στην παράδοση της

 Εκκλησίας κάθε 29 Ιουνίου. Έτσι, αυτοί μπορούν να

 ονομαστούν Απόστολοι της Ευρώπης και Μάρτυρες της Ευρώπης.

Τί αντιμετώπισαν αυτοί στην Ευρώπη την εποχή τους;

Πρώτον, μια πολυθεϊστική θρησκευτικότητα, ειδωλολατρική 

και ασαφή, η όποια συγχύζει τον Κτίστη και τήν κτίση (Ρωμ. 2,25)

 εξουδετερώνει την ελευθερία και μειώνει την αξιοπρέπεια

 του ανθρώπου, πολλαπλασιάζοντας τις μορφές της πνευματικής

 και κοινωνικής δουλείας.

Δεύτερον, αντιμετώπισαν την αυτάρκεια και την υπερηφάνεια

 της ελληνορωμαϊκής φιλοσοφίας η οποία δεν μπορούσε να δεχθεί

 τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, δηλαδή την

 ταπεινή αγάπη του Παντοδύναμου και την Ανάσταση του

 σώματος, επειδή ο θάνατος κρατούσε όλο τον αρχαίο κόσμο

 σε μια δουλεία του πνεύματος: «και απαλλάξη τούτους, όσοι

 θανάτου διά παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας» (Εβρ. 2,15).

 Επομένως, η πίστη στον Θεό, η οποία δεν ταυτίζεται με τον 

φθαρτό κόσμο και νίκησε τον θάνατο, δεν αποτελούσε

 τίποτα άλλο παρά την ελευθερία των ανθρώπων.

Τρίτον, αυτοί αντιμετώπισαν την αυτάρκεια και την εχθρότητα

 της αυτοκρατορικής πολιτικής εξουσίας. Οι Άγιοι Πέτρος και 

Παύλος απαιτούν στις επιστολές τους σεβασμό στην
 αυτοκρατορική πολιτική εξουσία καθώς και τη διοικητική και

στρατιωτική εξουσία. Επιπλέον, τις ονομάζουν υπηρέτες του 

κοινωνικού καλού και όργανο που τιμωρεί τους κακοποιούς 

(Α’ Πέτρου 2,13-14, Ρωμ. 13,1-13). Παρ’ όλα αυτά, οι ίδιοι 

δεν ταύτιζαν τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία με τη Βασιλεία

 των ουρανών και τον αυτοκράτορα με τον Κύριο Ιησού Χριστό,

 ο οποίος είναι αιωνίως ζωντανός. Γι’ αυτό έχουν υποφέρει για 

τον Χριστό μέχρι τον θάνατο. Οι Άγιοι Απόστολοι Πέτρος 

και Παύλος είναι για μας διδάσκαλοι της πίστεως, παραδείγματα

 ιεραποστόλων και πρεσβευτές για τη ζωή και την ενότητα

 της Εκκλησίας. Διά της ζωής, των πράξεων και των 

συγγραμμάτων τους, μας διδάσκουν να αγαπάμε τονΧριστό, 

το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία Του, να δουλεύουμε για τη 

θεραπεία και τη σωτηρία όλων των ανθρώπων χωρίς διάκριση

 όσον αφορά τη φυλή και το φύλο, το έθνος και την κοινωνική

 τάξη. Αυτοί είναι για μας διδάσκαλοι της συμφιλίωσης, 

της συγχώρησης, της ενότητας και της αγιότητας.

 Μας διδάσκουν να προσευχόμαστε αδιαλείπτως, να πράττουμε

συνεχώς καλά έργα και να μην βασιστούμε ποτέ στον εαυτό μας,

 αλλά στη χάρη του Θεού του ζώντος, ο οποίος φανερώθηκε στο

 πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Στην ορθόδοξη εικονογραφία,
οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος, ο πρώτος και ο τελευταίος των 

Αποστόλων, συμβολίζουν την κοινωνία του Ισραήλ (Πέτρος)

 με όλους τους λαούς του κόσμου (Παύλος). 

Τα κλειδιά του Αγίου Πέτρου συμβολίζουν τη μετάνοια και

 τη συγχώρηση, την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη που 

διευκολύνουν την είσοδο στη Βασιλεία του Θεού. 

Το σπαθί του Αγίου Παύλου συμβολίζει τη δύναμη 

του πνευματικού λόγου που διακρίνει μεταξύ αιρέσεως 

και αληθείας, εγωισμού και αγάπης, θανάτου και ζωής.

Ας ικετεύουμε τους Αγίους Πέτρο και Παύλο, κορυφαίους 

των Αποστόλων, να μας βοηθούν να είμαστε και εμείς 

ζηλωτές ιεραπόστολοι της σημερινής Ευρώπης, όπως υπήρξαν

 αυτοί, ιεραπόστολοι της Ευρώπης της εποχής τους, για να

 μπορούμε να λέμε σ’ όλες τις Εκκλησίες της Ευρώπης: 

«Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν ερώ χαίρετε»(Φιλιπ. 4,4).

πηγή: Μητροπ. Μολδαβίας Δανιήλ (Daniel Ciobotea), Καθηγητού

 στο Παν/μιο του Ιασίου, «Πέτρος και Παύλος:απόστολοι και

 μάρτυρες της Ευρώπης», ΙΑ΄Παύλεια-Πρακτικά Διεθνούς 

Επιστημονικού Συνεδρίου Ι. Μ. Βεροίας και Ναούσης,

 «Εκκλησία και κοινωνία κατά τον Απ. Παύλο», σ.101-105.

πηγή

ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Εάν η μνήμη κάθε αγίου, είναι κοινή αφορμή ευφροσύνης και πρόξενος μεγάλης ωφέλειας σ' όλους, διότι εγκωμιάζεται δίκαιος, πόσο περισσότερο της κορυφαίας άκρας του κορυφαίου χορού των Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου. Αυτοί είναι κοινοί πατέρες και καθοδηγητές όλων όσων έχουν το όνομα από το Χριστό, αποστόλων, μαρτύρων, οσίων, ιεραρχών, ποιμένων και ποιμαινομένων, διδασκάλων και διδασκομένων, όλων, ως αρχιποιμένες και αρχιτέκτονες της κοινής όλων ευσεβείας και αρετής και ως φωστήρες στον κόσμο που υπερβάλλουν σε λάμψη ολους όσους διέλαμψαν με ευσέβεια και αρετή. Τέτοιοι φωστήρες φαιδρύνουν την Εκκλησία, γιατί η συνάντησή τους δεν προκαλεί έκλειψη, αλλά περίσσεια φωτός. Αφού μετέσχον και οι δύο της αδιάκοπης πηγής και του αιωνίου φωτός του Χριστού, εξ ίσου, απέκτησαν ίσιο και το ύψος και τη δόξα και τη λαμπρότητα. Ο απόστολος Πέτρος ως πατέρας του γένους που άκουσε από το Κύριο: <<συ είσαι Πέτρος κι' επάνω σε αυτή τη πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου>> (Ματθ.16,18), φθονήθηκε από τον αρχέκακο και πλανήθηκε, μάλιστα από τα δεξιά όταν είπε ο Κύριος ότι αυτή τη νύχτα θα σκανδαλισθείτε όλοι απέναντί μου. Αντείπε με απείθεια και έθεσε το εαυτό του υπεράνω των άλλων, λέγοντας ότι και αν όλοι σκανδαλισθούν, όχι πάντως εγώ. Επειδή καταλήφθηκε από αλαζονεία, εγκαταλείπεται περισσότερο από του άλλους, για να ταπεινωθεί περισσότερο από τους άλλους, αλλά και να αναφανεί λαμπρότερος. Πως; Με την αυτοκριτική του, τη μεγάλη του λύπη και μετάνοια και με το δραστικό για την εξιλέωση φάρμακο, τα δάκρυα. <<Καρδία καθαρή, συντριμμένη και ταπεινωμένη, δεν θα εξουθενώσει ο Θεός>>. Η κατά Θεό λύπη προκαλεί οριστική μετάνοια για τη σωτηρία, <<όποιος σπείρει την ικεσία με δάκρυα, θα θερίσει με αγαλλίαση την άφεση>>. (Ψαλμ. 125,5). Μάλιστα εξερρίζωσε τελείως από τη ψυχή του το πάθος του όπως φαίνεται όταν ο Κύριος τον ερώτησε αργότερα αν τον αγαπά. Αυτός που πρωτύτερα, και χωρίς να ερωτηθεί, τοποθετούσε πάνω από τους άλλους τον εαυτό του, τώρα ερωτώμενος συναινεί μεν ότι αγαπά τον Κύριο, παραλείπει όμως τη λέξη "περισσότερο" λέγοντας <<ναι, Κύριε, συ γνωρίζεις τα πάντα, συ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ>>. Ερωτάται μάλιστα τρείς φορές ώστε με την τριπλή ομολογία του να θεραπευθεί η τριπλή άρνησή του. Και ο χορηγός της σωτηρίας από υπερβολική φιλανθρωπία ως αυτόκλητος μάλλον ως αυτοπαράκλητος τον τοποθετεί βοσκό στα πρόβατα. Όπως πριν τον έθεσε θεμέλιο όταν ονομάζει οικοδομή την ομάδα των πιστευόντων και όταν ο λόγος ήταν για την αλιεία τον έκανε αλιέα ανθρώπων, τώρα τον κάνει ποιμένα και αρχιποιμένα όλης της Εκκλησίας του. Μάλιστα του υπόσχεται ότι θα τον περιζώσει με τόση δύναμη, ώστε και μέχρι θάνατο σταυρικό να υπομείνει. Για τον απόστολο Παύλο ποιά γλώσσα να μιλήσει τη μέχρι θανάτου καρτερία εκείνου για χάρη του Χριστού, αφού πέθαινε καθημερινά και δεν ζούσε πλέον ο ίδιος, αλλά είχε μέσα του ζωντανό το Χριστό, όπως ο ίδιος λέγει. Και σε ποιόν από όλους θα παραχωρήσει ίσο ζήλο παρά μόνο στον απόστολο Πέτρο. Πόσο ταπεινός δε είναι, άκουσε τον ίδιο να λέγει: <<εγώ είμαι ο ελάχιστος των Αποστόλων που δεν είμαι ικανός να καλούμαι απόστολος>>. Ο Κύριος λέγει περί του Παύλου προς τον Ανανία: <<Αυτός είναι σκεύος εκλογής μου για να βαστάσει το όνομά μου ενώπιον εθνών και βασιλέων>>. Ποιό όνομα; Φυσικά το δοσμένο σε εμάς, στην Εκκλησία του Χριστού, τη οποία βαστάζει ο Πέτρος ως θεμέλιο. Βλέπετε πόση είναι η λαμπρότητα και η ομοτιμία του Πέτρου και του Παύλου; Γι' αυτό και αυτή τώρα απονέμει μιά και την ίδια τιμή και στους δύο, συνεορτάζοντας ομότιμα και τους δύο. Και εμείς εξετάζοντας το τέλος τους, ας μιμηθούμε τη διαγωγή τους και αν όχι τα άλλα, τουλάχιστον την από την ταπείνωση και μετάνοια διόρθωση. Η διόρθωση από τη μετάνοια αρμόζει σε μας περισσότερο παρά σε εκείνους, αφού κάθε ημέρα κάνουμε ο καθένας πταίσματα και απο πουθενά αλλού δεν υπάρχει για μας ελπίδα σωτηρίας, αν δεν την εξασφαλίσουμε από τη διαρκή μετάνοια. Προηγείται δε της μετανοίας η επίγνωση των πταισμάτων μας, όπως λέγει ο ψαλμωδός <<ελέησόν με, γιατί γνωρίζω την ανομία μου>> ελκύοντας έτσι το έλεος και με την εξαγόρευση έρχεται τελεία άφεση. Και όπως λέγει ο απόστολος Παύλος με τη κατά Θεό λύπη ακολουθεί φυσικά η με συντριμμένη καρδιά εξαγόρευση και δέηση προς το Θεό και η υπόσχεση στο εξής αποχή από τις κακίες που αυτό είναι η μετάνοια. Και ο απόστολος Παύλος με τη μετάνοια κέρδισε τη προστασία της Εκκλησίας του Χριστού μετά την επιστροφή και τη προκοπή και την παραπάνω από τους άλλους οικείωση προς το Θεό, γιατί η μετάνοια, αν είναι αληθινά από τη καρδιά, πείθει τον κάτοχό της να μην επιδίδεται πλέον στις αμαρτίες, αλλά να καταφρονεί τα παρόντα, να αφιερώνεται στα μέλλοντα, να αγωνίζεται κατά των παθών, να επιδιώκει τις αρετές, να εγκρατεύεται, να επαγρυπνεί, να είναι ελεήμων στους πταίοντας και στους έχοντας ανάγκη της βοηθείας του με όσα έχει, λόγια, έργα, χρήματα για να κερδίσει τη φιλανθρωπία και τη θεία ευμένεια και να πετύχει το αιώνιο έλεος. (Απόσπασμα από: ΠΑΤΕΡ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΓΡΗΓ.ΠΑΛΑΜΑΣ"Τ.10)

ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ π.Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

            Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει τους δύο πρωτοκορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Πρόκειται για δύο διαφορετικούς τύπους με αντίθετο ξεκίνημα, με διαφορετικές προϋποθέσεις, αλλά που κατέληξαν στο ίδιο τέρμα.

            Ο ένας, ο Πέτρος είναι μαθητής του χριστού. Ο άλλος, ο Παύλος διώκτης. Ψαράς ό ένας, σοφός ο άλλος. Ώριμος ο Πέτρος, νεαρός ο άλλος. Φορέας Ιουδαϊκών αντιλήψεων ο ένας, υπερεθνικών ό άλλος. Οι αντιθέσεις μεταξύ τους ήταν μεγάλες, κι’ όμως είχαν το ίδιο τέρμα. Και οι δύο γίνονται απόστολοι, μάρτυρες και άγιοι.

            Ο χριστιανισμός δεν καταργεί την προσωπικότητα του ανθρώπου, αλλά τη μεταμορφώνει, την αγιάζει και την εναρμονίζει στην ποικιλία του πνευματικού στερεώματος. Της δίνει κοινά κριτήρια αλήθειας και την αφήνει ελεύθερη να πορεύεται με το δικό  της βήμα προς τη Βασιλεία του Θεού.

            Αλλοίμονο αν συνέβαινε το αντίθετο, Η Εκκλησία θα γινότανε μια άμορφη μάζα, μια βιομηχανία. Ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο και επιθυμεί τον αγιασμό του, χωρίς να χάσει την προσωπικότητα του.

            Δυστυχώς παρουσιάσθηκαν πολλοί και μάλιστα εν ονόματι του Χριστού, θέλησαν να καταργήσουν την ελευθερία του προσώπου  μέσα στον χριστιανισμό. Πρόκειται για παραχαράκτες που απονευρώνουν τον χριστιανισμό και τον κάνουν οργάνωση και σύστημα. Αποτέλεσμα η ατονία, η νεύρωση και έλλειψη έλξης. Η ζωή γίνεται θάνατος, η χαρά λύπη και η γνησιότητα νοθεία.

            Αντίθετα, όπου η αλήθεια και η ελευθερία εκεί η αγιότητα και η αληθινή πνευματική δημιουργία.

            Η σημερινή εορτή των Αγίων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου, αυτό μας υπογραμμίζει. Η αγιότητα καλλιεργείται στην αλήθεια και στην ελευθερία. Όλοι μπορούμε ν’ απολαύσουμε τη δωρεά της αγιότητας σ’ οποιονδήποτε τύπο και αν ανήκουμε, φτάνει ν’ ανήκουμε συγχρόνως στην αλήθεια και στην ελευθερία.

π.Γ.Στ

πηγή

Εις τους πρωτοκορυφαίους Πέτρον και Παύλον (29 Ιουνίου)

Εμείς οι σύγχρονοι χριστιανοί, αδελφοί μου, παρασυρμένοι από το πνεύμα 

και τα ρεύματα της εποχής, έχουμε μιαν έφεση, ωσάν να είμασταν δούλοι και

 κοσμικοί άνθρωποι, να ηρωοποιούμε και να ειδωλοποιούμε, τους επιφανείς

των καιρών, δηλαδή όσους η δημοσιότητα προβάλει ως ήρωες και είδωλα 

ανθρώπων, ως καθηγιασμένα πρότυπα ζωής, φθαρτούς και πολύ συχνά

 αμαρτωλούς ανθρώπους. Αποκομένοι από την Παράδοση και την ζωή της

 μητέρας Εκκλησίας, επιχειρούμε να χορτάσουμε με ξυλοκέρατα,

 αρεσκόμαστε να στήνουμε εικονικούς ανδριάντες στους σπουδαίους

 του κόσμου και ψάχνουμε εναγωνίως στάσεις και πρότυπα ζωής εκτός

 του Ευαγγελίου. Η πρώτη μας αγάπη ψυχράνθηκε. Τώρα είμαστε μιμητές

 της αμαρτίας και δούλοι σε παιδάρια και γύναια και στους καταδυνάστες

 του πνεύματος και του σώματος.

Όμως σε πείσμα των καιρών, η Εκκλησία που υπέρκειται καιρών και

 διαστάσεων, αγιοποιεί και ουσιοποιεί το καθ'ημέραν με τις μνήμες των

αγίων της. Αυτών που ξεχώρισαν από τον κόσμο, αυτών που δεν τους

 ετύφλωνε πάθος κανένα και αγάπη ουδεμία, αλλά μόνο ο βαθύς και

 μονότροπος έρως της Εκκλησίας και του Νυμφίου Χριστού. Και ανάμεσα 

στους αγίους, τους φιλτάτους του Χριστού, οι οποίοι πήραν αντίστροφη 

πορεία απ'αυτόν τον κόσμο, που πορεύεται προς τας πύλας του Άδου,

 υπήρξαν οι πλέον αγαπητοί του, οι πρωτοκορυφαίοι των Αποστόλων,

 Πέτρος και Παύλος. Αυτά τα νοητά ύψη και τα τόσο κοντινά στις καρδιές

 μας, προβάλει η Εκκλησία πρώτον τιμητικώς και κατά χρέος, τον μεν 

Πέτρο τιμώντας ὡς τῶν ἀποστόλων προεξάρχοντα, τὸν δὲ Παύλο ὡς ὑπὲρ

 τοὺς ἄλλους κοπιάσαντα, όπως μας λέγει το τροπάρι του Εσπερινού.

 Και δεύτερον τους ανυψοί και τους προβάλει μέσα στο χάος το πνευματικό

 του κόσμου, ως αστέρια που δεν πλανώνται και ως στύλους του Χριστού 

πού δεν σείονται, όχι μόνο πρότυπα ηθικά και αναστήματα αποστολικά,

 αλλά ως τεθεωμένους και χαριτωμένους ανθρώπους, στους οποίους 

εντός ζούσε ο Χριστός, ως φίλους και ανθρώπους του Θεού, νηπτικούς

 και υψιπέτεις και καθηγιασμένους ναούς του αγίου Πνεύματος, που

 ελέγχουν με την παρουσία τους, όλη την ανοησία και αναξιότητα και

 ματαιότητα και φθαρτότητα και το θανατερό του κόσμου.

Με ποιά στέμματα λοιπόν λόγων επευφημίας να τους εγκωμιάσουμε, 

κατά το τροπάριο του εσπερινού; Ο Πέτρος, ο πρώτος και κορυφαίος

 των δώδεκα. Από την πρώτη εκκλησία ο προεξάρχων, ο μετά τον Κύριο 

Ιησού πατέρας των αποστόλων και της πρώτης Εκκλησίας. Εκεί όπου 

ξαπόσταιναν όλοι οι διωγμένοι από την ιουδαϊκή και ειδωλολατρική μανία.

 Αυτός που αξιώθηκε να παραστεί στην μεταμόρφωση του Χριστού και να

 νιώσει αμύητος ακόμα, την χαρά και την χάρη της παρουσίας του ακτίστου

 φωτός, ώστε να γίνει ο ίδιος θαβώριον όρος θεολογίας και φωτεινή λαμπάδα 

της διδασκαλίας. Ο Σίμων Πέτρος, ο ψαράς που άκουσε από τον Κύριο "και

 ποιήσω σε αλιέαν ανθρώπων", που κατέβηκε ως τον απελπιστικό άδη με την

 φοβερή αυτή άρνηση του Χριστού και υψώθηκε ως τον ουρανό με βαθιά και

 κατανυκτική μετάνοια. Ηταν αυτός που εκ μέρους των 12 έλαβε την αποστολική

 χάρη να κρατά τας κλείς της βασιλείας και σε βαθιά γεράματα αξιώθηκε του 

σταυρικού θανάτου για να ακολουθήσει τον Κύριο Του ακόμα και στον τρόπο 

μαρτυρίου με πόθο και χαρά μίμησης.

Ο μακάριος Παύλος, αυτός που έφτασε, ακόμα εν ζωή έως τρίτου ουρανού

 και άκουσε τα άρρητα ρήματα και τις θεϊκές αποκαλύψεις. Αυτός που από

 λυσσαλέος διώκτης έγινε ένθερμος απόστολος, ζηλωτής απόστολος, αυτός που

 ξεπέρασε σε ζήλο και σε έργο και αυτούς τους 12. Ποιά Εκκλησία ανά την 

οικουμένην δεν καυχάται για τον Παύλο, ως ιδρυτή και στύλο της και ποιός 

τόπος μέσα στην Μεσόγειο δεν έχει να επιδείξει κάποιον τόπο στον οποίο

 εμαρτύρησε ή διώχτηκε για το Ευαγγέλιο και την αγάπη του Χριστού; 

Ο Παύλος "το στόμα του Χριστού", τον οποίο Παύλο οι άγιοι αγάπησαν με

 αγάπη μανική και οι άθεοι εμίσησαν με μίσος άσβεστο. Η φωτεινή στήλη της

 αλήθειας πού άλλους τους μαγνητίζει και τους φωτίζει χαρμόσυνα και άλλους

 εκθαμβωτική και εκτυφλωτική ως Αλήθεια τους απωθεί και τους τυφλώνει και

 τους τρέπει προς φυγή ή κατηγορία.

Δεν μπορουμε να πούμε κάτι άλλο για τους δύο κορυφαίους των 

αποστόλων, όχι γιατί θα ήταν ανάξιο ή αταίριαστο, αλλά θα μας έπαιρνε

 ώρα πολλή να αναφερθούμε στο πνευματικό τους ύψος και στα πνευματικά 

τους κατορθώματα. Ας κλείσουμε, όπως αρχίσαμε. Ναι. Ας το παραδεχτούμε,

 χωρίς διάθεση υποκριτικού ελέγχου ή ηθικολογικής διδασκαλίας που λέγεται

 μόνο για να λέγεται: Η αγάπη μας η πρώτη ψυχράνθηκε. Κάνουμε λάθος

 επενδύσεις ζωής και ακολουθούμε σημαίες βλασφημίας, πορευόμαστε οπίσω

 των Βααλείμ, των ειδωλολατρικών θεοτήτων, του κέρδους, της αθεΐας, του

 φανταστικού, της εύκολης συγκινήσεως, του υπολογισμού, της φανταχτερής 

αλλά φθαρτής δόξας. Αυτή η ζωή μας σέρνει από την μύτη και δεν έχουμε

 διάθεση να την κερδήσουμε για τον Χριστό. Για όσους απο μάς χάσαμε τον 

δρόμο, για οσους ζούμε μέσα στην απελπισία και την άρνηση και την πνοή 

του θανάτου και της απιστίας, υπάρχουν δύο μεγάλα πρότυπα, δύο μεγάλοι 

ταπεινοί και εσταυρωμένοι δια Χριστόν υπερήρωες: Ένας που αρνήθηκε τον

 Χριστό για να ξαναγυρίσει με την μετάνοια ως Κορυφαίος: ο Πέτρος. 

Και ένας που μέχρι τα μέσα της ζωής του Τον κηνύγησε και τον εδίωξε:

 ο Παύλος. Ένας πρώην αρνητής και προδότης, ένας πρώην σταυρωτής

 και διώκτης. Αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στις δύο αυτές εικόνες, στον

 πρότερο βίο των αποστόλων; Αν ναι επιστροφή υπάρχει και όχι μόνο

 επιστροφή και μετάνοια, αλλά και σωτηρία και δόξα και μόρφωση

 εν ημίν Χριστού του Θεού.

Ας επιστρέψουμε στην αρχαία αγάπη. Οι άγιοι πρωτοκορυφαίοι απόστολοι 

μας έδειξαν τον δρόμο..

πηγή