Γ Ε Ν Ε Σ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΔΑΦΙΩΝ 1, 26-27 & 2.7 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑ ΦΟΥΝΤΑ

Γ Ε Ν Ε Σ Η 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΔΑΦΙΩΝ 1, 26-27 &2.7     

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ

 ΙΕΡΕΜΙΑ ΦΟΥΝΤΑ

26 καὶ εἶπεν ὁ θεός ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ' εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ' ὁμοίωσιν καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς 27 καὶ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ' εἰκόνα θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.

1,26-27.        Η Ιερατική παράδοση σημειώνει το αποκορύφωμα της δημι­ουργίας φθάνουσα στον άνθρωπο παριστάνοντας μία θεία σύσκεψη για την δημιουργία του:

Ποιήσωμεν.Στον πληθυντικό αυτό υποδηλώνεται το Τρια­δικό δόγμα. Η Γένεση περιέχει τα σπέρματα των Ευαγγελικών αληθειών. Είπαν όμως ότι ο πληθυντικός«ποιήσωμεν»,δύναται να δηλώνει μία διά­σκεψη του Θεού με την ουράνια αυλή, βλ. 3,5.22, και ότι αυτή η εξήγηση ενέπνευσε την μετάφραση των Ο' (ακολουθουμένη από την Βουλγάτα) του Ψαλμ. 8,6, η οποία κάνει υπαινιγμό στο κείμενό μας και η οποία επαναλαμ­βάνεται εις Εβρ. 2,7 με εφαρμογή στον Χριστό:«Ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ' αγγέλους».(«Ministri eum paulo minus ab Angelis»). Ως καλλίτερο είναι να πούμε ότι αυτός ο πληθυντικός εκφράζει το μεγαλείο και τον εσω­τερικό πλούτο του Θεού, του Οποίου το όνομα συνήθως στα Εβραϊκά είναι σε μορφή πληθυντικού(«Ελωχίμ»).Έτσι ξεκινάει η ερμηνεία των Πατέρων περί της Αγίας Τριάδος. Πάντως αποκρούεται εντελώς να έχουμε στον εδώ πληθυντικό μας ίχνος πρωταρχικού πολυθεϊσμού, λαμβανομένης υπ’ όψιν της υψηλής μονοθεϊστικής έννοιας, η οποία επικρατεί σε όλη την διήγηση.

-Άνθρωπον.Εβρ.«αδάμ».Όνομα περιληπτικό, γι’αυτό και ο πληθυντικός«αρχέτωσαν».

-Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν.Οι όροι αυτοί καθορίζουν τον άνθρωπο (τον άνδρα και την γυναίκα, όπως το υπογραμμίζει ο στίχ. 27) στην μεγάλη του σχέση με τον Θεό και τον χωρίζουν από τα ζώα· η θεολογική έννοια των όρων είναι πολύ σκοτεινή. Οι εκφράσεις ευρίσκονται πάλιν εις 5,3 για να εκφράσουν την ομοιότητα ενός υιού προς τον πατέρα. Ήδη σε νουθεσίες ενός Αιγυπτίου βασιλέως προς τον υιόν του, ονόματι Merikate (περίπου το 2000 π.Χ.), διαβάζουμε: «Οι Αιγύπτιοι είναι εικόνες του Θεού, που βγήκαν από τα μέλη του».

Εις το1,26το«καθ' ομοίωσιν»εξασθενεί αυτό που η έκφραση«κατ' εικόνα»θα μπορούσε να υπαινιχθεί ως κάπως υλικό. Το«καθ' ομοίωσιν»στον στίχ. 28, όπως και εις Ψαλμ. νοείται ως κυριαρχία του ανθρώπου στο σύνολο της δημιουργίας. Επί­σης, ο Ιεζεκιήλ βλέπει στον ουράνιο θρόνο«ομοίωμα ως είδος ανθρώπου»(Ιεζ. 1,26). Η Κ.Δ. ομιλεί περί των νέων υιικών δεσμών μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού.

Η έκφραση περί του ανθρώπου ως«κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν»Θεού υποθέτει αυτόν ωςπρόσωπο με λογικό, με θέληση και δύνα­μη.Η έκφραση μας προπαρασκευάζει ακόμη μία περισσότερο υψηλή αποκάλυψη: θέωση δια της θείας Χάριτος.

- Το«κατ' εικόνα Θεού»αναφέρεται στονόλο άνθρωπο, όπως αυτός εξήλθε από τας χείρας του Δημιουργού του· οι Σημίτες εξ άλλου δεν διχοτομούν τον άνθρωπο στους δικούς μας όρους και τον εννοούν ωςπλήρη προσωπικότητα(βλ. Η. Gross,LexTuaVeritas[Fest. H. Junker; Trier, 1961] 89-100).

Άξιον πολλής προσοχής και το εξής πατερικό χωρίο:«Ισχυρισαίμην γαρ εκ της γραφικής ανθρώπου φυσιολο­γίας ορμώμενον, μη αν ψυχήν μόνον, μήτε σώμα μόνον λέγεσθαι "άνθρω­πον” αλλά το συναμφότερον, ον δη και “κατ' εικόνα” πεποιηκέναι Θεός λέγε­ται»(Γρηγόριος Παλαμάς, MPG 1361C). Είναι όμως αίρεση να πει κανείς ότι το θείο είναι«ανθρωπόμορφον», επειδή έτσι είναι η εικόνα του ο άνθρω­πος. Βλ. Ιωάννου του Χρυσοστόμουεις την Γένεσιν ομιλία Η ',MPG 53,72.

Για ένα θεόπνευστο υπομνηματισμό στην περικοπή των στίχων μας βλ. τον Ψαλμ. 8.

-Και πάσης της γης.Πολλοί ερμηνευτές εκπλήσσονται για την αναφορά αυτή, η οποία διακόπτει την αρίθμηση των ζώων των υποτεταγμένων στον άνθρωπο, και προτείνουν να διαβάσουμε κατά την Συριακή μετά­φραση«θηρία της γης»,όπως στον στίχ. 25.

1.27.           Ο ποιητικός αυτός στίχος προσθέτει την πίστη ότι η διάκριση του φύλου έγινε από τον Θεό και λοιπόν είναι καλή. Η πλήρης έννοια της λ.«άνθρωπος»(«Αδάμ») νοείται και ως άνδρας και ως γυναίκα μαζί.

  7 καὶ ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν

2.7        Το κέντρο του ενδιαφέροντος των θείων ενεργειών είναι ο άνθρωπος («Αδάμ»,με συλλογιστική έννοια), ο οποίος συγγενεύει με την γη«αδαμά».  Η γη προορίζεται για χρήση του ανθρώπου (στίχ. 5β) και αυτός θα επιστρέψει σ' αυτήν (3,19). Αλλά ο άνθρωπος επίσης έλαβε από τον Θεό κάτι το ιδιαίτερο, το οποίο τον διακρίνει από όλες τις επίγειες υπάρξεις.

-Έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον.    Βλ. Ιερ. 18,11. Είναι γνωστή στην Αίγυπτο η χειρονομία του κεραμοποιού θεού Hnoum, που πλάθει τον άνθρωπο στον πύργο του.

-Τον άνθρωπον.      Ο άνθρωπος«Αδάμ»προέρχεται από το έδα­φος,«αδαμά»,βλ. 3,19 και 23. Αυτό το συλλογιστικό όνομα θα γίνει εις Γεν. 4,25. 5,1 και 3 το κύριο όνομα του πρώτου ανθρώπου, του Αδάμ. Παρατη­ρούμε στους Ο' τηνσκόπιμη εναλλαγή των λέξεων «άνθρωπος» και «Αδάμ», χρησιμοποιουμένης μόνον της λ. «Αδάμ» εκεί όπου πρόκειται να εκφρασθεί ο άνθρωπος ως πρόσωπο. Η εναλλαγή εκφράζει γενικώς τον τρόπο ερμη­νείας των Ο’ .

-Από της γης.     Ο άνθρωπος («χα αδάμ»με το άρθρο το οποίο στο Εβρ. τίθεται έμπροσθεν των ουσιαστικών) προέρχεται, όπως είπαμε, από το έδαφος «αδαμά»,από το οποίο και εξαρτάται η ζωή του.

-Είς ψυχήν ζώσαν.       Είναι η εβραϊκή λ.«νέφες»,η σημαίνουσα την ζώσα ύπαρξη με μία ζωτική αναπνοή (δηλουμένη επίσης με την λέξη«πνεύμα», «ρούαχ»).

Η πνοή ζωής(νεσαμά)είναι εκείνο πουεμψυχώνει το σώμα του ανθρώπου(βλ. Παρ. 20,27. Ιώβ 27,3. 34,14). Άλλα κείμενα  ομιλούν για ένα είδος ψυχής (νέφες)με την έννοια της ζωτικής αρχής, η οποία εδρεύει στον λαιμό ή στο αίμα(9,4-5. Λευϊτ. 17,11)· ή ακόμη ομιλούν για ένα «φύσημα» ή για μία «ατμόσφαιρα» (ρούαχ),η οποία είναι έξω από τον άνθρωπο, αλλά «φύσημα» αναγκαίο για την ύπαρξή του και με το οποίο δύναται να ενωθεί (βλ. 6,3. Ιώβ 27,3. 34,14. Ψαλμ. 104,29-30).

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΝΕΣΙΣ» ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΙΕΡΕΜΙΑ ΦΟΥΝΤΑ, εκδ. Αποστολική Διακονία. σελ. 374-375 & 379-380

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ    www.egolpion.com

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Πηγή εικόνας:http://www.hellenica.de/Griechenland/Religion/AdamAgiosNikolaosAnapsafas.jpg

πηγή

ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΚΕΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΤΗΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Πολύ φοβούμαστε πως αν μας επισκεπτόταν ένας αλλόθρησκος και μας έθετε το παραπάνω ερώτημα, ότι οι περισσότεροι από εμάς πολύ πιθανόν να μην γνωρίζαμε τι θα έπρεπε να του απαντήσουμε.

Ο πιστός κατά την είσοδό του στον Ιερό Ναό το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι το να πάρει κερί και να το ανάψει.

Σκεφτείτε λοιπόν πόσο ειρωνικό ακούγεται να μην ξέρουμε να απαντήσουμε σε κάποιον που μας ρώτησε για κάτι που μάθαμε να κάνουμε από μικρά παιδιά.

Δεν είναι μόνο η ντροπή, είναι και η ηθική ικανοποίηση που θα νιώσει ο εκάστοτε αλλόθρησκος που θα μας έχει φέρει σε μια τόσο δύσκολη θέση με ένα τόσο απλό ερώτημα.

Μόλις μας καταλάβει ότι δεν έχουμε ιδέα για ποιο λόγο ανάβουμε κερί στην Εκκλησία του Θεού, σας υποσχόμαστε ότι δεν θα διστάσει να σας πει ότι τα κεριά κατασκευάστηκαν από τους παππάδες καθαρά για εμπορικούς σκοπούς.

Κι όταν κανείς βρίσκεται σε άγνοια γύρω από τέτοια ζητήματα, δεν είναι καθόλου δύσκολο να παρασυρθεί σε διδασκαλίες πλάνης.

Με τις σκέψεις αυτές καταλήξαμε στην απόφαση να αρθρογραφήσουμε για τη σημασία τού κεριού στη Θεία Λατρεία της Εκκλησίας αλλά και του καντηλιού.

Το κερί χρησιμοποιείται από τα πανάρχαια χρόνια, αφού υπήρχε σε αφθονία στις κυψέλες των μελισσών.

Εξ ού και η ονομασία «Μελισσοκέρι».

Το χρησιμοποιούσαν οι Ισραηλίτες ως φωτιστικό μέσο στην Σκηνή του Μαρτυρίου, όπου φυλάγονταν οι Πλάκες της Διαθήκης, η Ράβδος του Ααρών και το Μάνα εξ Ουρανού.

Ακόμη το χρησιμοποιούσαν και ως φαγώσιμο για την καλή χώνεψη της τροφής:

«Και εκείνοι έδωσαν σ' αυτόν ένα μέρος από ψημένο ψάρι, και ένα μέρος κηρήθρας από μέλι».

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο Κεφ. 24, Στίχος 42..

Το κερί αρχικά ως φωτιστικό μέσο, χρησιμοποιείται στους Ιερούς Ναούς σε κάθε Ιερή Ακολουθία.

Λαμπάδες τοποθετούνται πάνω στην Αγία Τράπεζα και στην Ιερά Πρόθεση.

Τις κρατούν οι πιστοί κατά την τέλεση της Αναστάσεως του Κυρίου, οι νεοφώτιστοι μετά την Βάπτισή τους ^. ακόμη στην εξόδιο Ακολουθία και στις Ακολουθίες του Μνημοσύνου, της Λιτανείας και του Ευχελαίου.

Κεριά ανάβοντας στους τάφους και στα κατ΄ οίκον εικονοστάσια.

Το κερί είναι η ελάχιστη προσφορά κάθε πιστού στον Θεό για την ψυχή του και την ψυχή των προσφιλών του προσώπων, ζώντων και κεκοιμημένων.

Οι Ορθόδοξοι όταν ανάβουν το κερί, εκφράζουν την πίστη τους στην Αγία Τριάδα ζητώντας το πλούσιο έλεος του Θεού και τις πρεσβείες των Αγίων.

Να τονίσουμε πως δεν έχει σημασία το μέγεθος του κεριού ή της λαμπάδας, αλλά η εσωτερική διάθεση της ψυχής του πιστού.

Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και τον Άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, το κερί συμβολίζει την καθαρότητα και την πλαστικότητα της ψυχής.

Πάντοτε έχει σχέση με τη φλόγα.

Η φλόγα είναι το Φως του Χριστού, το οποίο διαλύει κάθε πνευματικό σκοτάδι και γεμίζει με αγάπη και ειρήνη την ψυχή του πιστού.

Συμβολίζει επίσης τα καλά και αγαθά έργα αυτών που ευαρεστούν στον Θεό και με αυτόν τον τρόπο δοξάζεται και ο Θεός:

«Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς».

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Κεφ. 5, Στίχος 16..

Εισερχόμενοι στο Ναό κάνουμε το σταυρό μας με μικρή υπόκλιση λέγοντας μυστικώς:

''Εισελεύσομαι εις τον οίκον Σου, προσκυνήσω προς Ναόν Αγιον Σου εν φόβω Σου''

(Ψαλμοί Ε.7-8).

Κατευθυνόμαστε, (εάν θέλουμε), στο παγκάρι και παίρνουμε 1 ή 2 κεριά.

Η συνήθεια να ανάβουμε πολλά κεριά είναι λανθασμένη νοοτροπία και δημιουργεί προβλήματα.

Ένα κερί προς τιμή του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων Του και ένα για τη σωτηρία των ψυχών των δικών μας ζώντων και τεθνεώτων (ή ένα κερί για όλα).

Έτσι θα χωρεί το μανουάλι τα κεριά όλων, θα καίγονται περισσότερη ώρα και δεν θα μπαίνει σε πειρασμό ο Νεωκόρος να τα μαζεύει γρήγορα (για... απόκερα!) πριν καούν.

Και όταν ανάβουμε το κεράκι μας, με πολύ ευλάβεια, προσευχόμενοι μπορούμε να λέμε:

''Χριστέ μου, είσαι το φως του κόσμου.

Βοήθησέ με ώστε και η ζωή μου να λιώνει από αγάπη προς τον πλησίον μου και να φωτίζει σαν το ταπεινό φως αυτού του κεριού''.

ΕΙΠΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΚΑΝΔΗΛΕΣ;

ΚΑΝΔΗΛΕΣ ή αλλιώς ΚΑΝΤΗΛΙΑ – ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ

Στα Ορθόδοξα σπίτια συνηθίζεται στο εικονοστάσι να υπάρχει (ιδιαίτερα τις μεγάλες εορτές αλλά και κάθε Κυριακή), ένα καντηλάκι αναμμένο.

Ας υποθέσουμε ξανά ότι μας επισκέπτεται σπίτι μας ένας πλάνος / αιρετικός άνθρωπος και από τη θέση εις την οποία κάθεται είναι εμφανές το εικονοστάσι με το καντηλάκι αναμμένο και μας ρωτά το εξής απλό:

«Εσείς οι Ορθόδοξοι ανάβετε καντήλια..

Τι σημαίνει το καντήλι και το ανάβετε;

Είπε ο Χριστός να ανάβουμε καντήλια;»

Τι θα απαντούσατε εάν σας έκανε αυτήν την ερώτηση;

Οι αιρετικοί μάλιστα ζητούν να τους απαντήσετε κυρίως μέσα από την Αγία Γραφή, διαφορετικά οποιαδήποτε άλλη πηγή τους αναφέρετε θα σας την απορρίψουν.

ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ!

Οι κανδήλες είναι γνωστές από τα αρχαία χρόνια.

Τις χρησιμοποιούσαν ως λυχνίες για να φωτίζουν το χώρο όπου δεν επαρκούσε το φως της ημέρας και κυρίως όταν έδυε ο ήλιος, κατά τη διάρκεια της νύκτας.

Εκτός από φωτιστικό σκεύος τις χρησιμοποιούσαν και ως «ακοίμητο φως» προς τιμή διαφόρων θεοτήτων.

Κατασκευάζονται από διάφορα ευτελή ή πολυτελή μέταλλα, πηλό και μάρμαρο.

Έχουν απλή ή πλούσια διακόσμηση με εγχάρακτες ή ανάγλυφες παραστάσεις και πολύτιμους λίθους.

Η κανδήλα αποτελείται από το κυρίως σώμα όπου μπαίνει το λάδι και τον μυκτήρα όπου τοποθετείται το φυτίλι

(φλομός ή θρυαλλίς).

Την συναντούμε σε τρία είδη, την επιτραπέζια, την κρεμαστή και με ορθοστάτη.

Σ΄ έναν Ναό οι κρεμαστές κανδήλες τοποθετούνται μπροστά στις εικόνες του τέμπλου, των προσκυνηταρίων, των εικονοστασίων.

Οι επιτραπέζιες πάνω στη Αγία Τράπεζα, στους τάφους, στους οίκους.

Αυτές με τον ορθοστάτη τις τοποθετούμε ανατολικά της Αγίας Τράπεζας, μπροστά στον Εσταυρωμένο ή σε λειψανοθήκες με σκηνώματα Αγίων.

Η κανδήλα που καίει μπροστά στο Ιερό Αρτοφόριο λέγεται «ακοίμητος», διότι πρέπει να ανάβει μέρα νύχτα..:

(ίνα καίηται λύχνος δια παντός)

«Και εσύ θα προστάξεις τους γιους Ισραήλ να σου φέρουν καθαρό λάδι από κοπανισμένες ελιές για το φως, για να καίει πάντοτε το λυχνάρι».

Π. Διαθήκη – ΕΞΟΔΟΣ Κεφ. 27, Στίχος 20..

..και συμβολίζει την διαρκή παροχή της Θείας χάριτος.

Είναι εικόνα του αληθινού Φωτός, του Θεού, που φωτίζει κάθε άνθρωπο, ενώ το λάδι της ακοιμήτου κανδήλας είναι σύμβολο του Πνεύματος του Θεού.

Σε πολλούς Ναούς η φλόγα είναι από το «Άγιο Φως» που βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου και διατηρείται πάντοτε αναμμένο εις ένδειξη του αιωνίου φωτός.

Για την κανδήλα η οποία ανάβει συνεχώς, χρησιμοποιούμε την λέξη «ακοίμητος», όταν όμως τη σβήσουμε, τότε λέμε ότι η κανδήλα «κοιμάται».

Ανάλογα με το πόσα σώματα έχει, ονομάζεται μονοκάνδηλη, τρικάνδηλη, επτακάνδηλη, δωδεκακάνδηλη και πολυέλαιος.

Οι κανδήλες που κρέμονται μπροστά στις εικόνες των Αγίων, αποδεικνύουν την τιμή και τον σεβασμό των πιστών.

Έχουν διάφορα σχήματα και μεγέθη, ανάλογα με το τάμα των πιστών προς τον προστάτη τους Άγιο.

Υπάρχουν ναόσχημες, καραβόσχημες, αγκυρόσχημες, κ.τ.λ. και λεγόμενες λασέρνες.

Για την ανύψωση και την κατάβαση των κανδηλιών υπάρχει ειδικός εξοπλισμός.

Το λάδι που χρησιμοποιείται πρέπει να είναι ελαιόλαδο καλής ποιότητας .

«σύνταξον τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραὴλ καὶ λαβέτωσάν σοι ἔλαιον ἐξ ἐλαιῶν ἄτρυγον καθαρὸν κεκομμένον εἰς φῶς καῦσαι, ἵνα καίηται λύχνος διαπαντός».

Π. ΔΙΑΘΗΚΗ – ΕΞΟΔΟΣ, Κεφ. 27, Στίχος 20..

Συμβολίζει την ειρήνη του Θεού και την ευσπλαχνία Του προς το ανθρώπινο γένος.

Σε πολλές κανδήλες και πάνω από αυτές βλέπουμε να τοποθετούνται αυγά από στρουθοκάμηλους.

Ο λόγος είναι κυρίως πρακτικός.

Λόγω του σχήματός του το αυγό εμπόδιζε τα ποντίκια να κατεβαίνουν στο λάδι και έδιωχνε μακριά τις αράχνες με την μυρωδιά του.

Γι΄ αυτό κρεμούσαν τα αυγά καί στους πολυελαίους.

Όπως είδαμε τα κεριά και οι κανδήλες δεν προστέθηκαν τυχαία στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

Δεν ήταν μια ιδέα κάποιου σχεδιαστή προς στολισμό των Ναών.

Είναι ιερές προσφορές που «ταξιδεύουν» ανά τους αιώνες και φτάνουν έως τις μέρες μας.

Όπως είδαμε τα επιβεβαιώσαμε όλα αυτά μέσα από το λόγο του Θεού.

«Δουλειά» των αιρέσεων είναι να αμφισβητούν την Εκκλησία του Θεού.

Πριν πιστέψουμε τον αιρετικό που μας επισκέφτηκε καλό θα είναι πρώτα να γνωρίζουμε τις θέσεις την Ορθοδόξου πίστεώς μας.

Ένας πιο γρήγορος τρόπος για τον άνθρωπο που κλονίστηκε η πίστη του από κάποιον αιρετικό, είναι να έρθει το γρηγορότερο σε επαφή με τον Ιερέα της ενορίας του ώστε να ζητήσει εξηγήσεις κι εκείνος θα τον καθοδηγήσει.

Έτσι με τον τρόπο αυτό όχι μόνο δεν θα μπορούν να μας παρασύρουν σε διδασκαλίες πλάνης, αντιθέτως θα είμαστε και σε θέση να κηρύξουμε την αλήθεια της Ορθόδοξου πίστεώς μας.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ:

-Ο πιστός που δεν γνωρίζει καλά τα της Ορθοδοξίας ζητήματα καλύτερα να μην δέχεται να έρθει σε διάλογο με έναν αλλόθρησκο για τους απλούς εξής λόγους:

-Ο αιρετικός άνθρωπος παρακολουθεί μαθήματα στις συναθροίσεις τις θρησκείας του δύο και τρεις και τέσσερις φορές την εβδομάδα.

-Στον αιρετικό άνθρωπο γίνονται ειδικά μαθήματα με ποιόν τρόπο να μας πλησιάζει και με ποιο θέμα πρέπει να ξεκινήσει μια συζήτηση.

-Ο αιρετικός συνήθως δεν μας επισκέπτεται μόνος του αλλά με συνοδό ώστε ο ένας να συμπληρώνει τα κενά του άλλου.

-Ο αιρετικός ξέρει από πριν τι έχει ετοιμάσει να μας πει – εμείς όμως όχι – συνεπώς μας βρίσκει πάντα απροετοίμαστους…

Καλύτερα λοιπόν ας κρατάμε μια απόσταση έως ότου αποκτήσουμε γνώση.

Ο ΠΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΥΝΕΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Ο Θεός να μας προστατεύει από την πλάνη των αιρέσεων.

Το άρθρο είναι βασισμένο στις παρακάτω πηγές:

Ηγάπησα, Κύριε, ευπρέπειαν οίκου σου..

Του Αρχιμανδρίτη Ισαάκ Τσάπογλου.

Π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου.

Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, μετόχιον Ιεράς Μονής ΓρηγορίουΑγίου Όρους.

Επιμέλεια εικόνων : „ ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ “

Επιμέλεια : „ ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ “

www.antixiliastikos.blogspot.com

Η ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ!

«Είχα γυρίσει από τον κόσμο, όπου είχα βγει για ένα εκκλησιαστικό θέμα. (Με το μακαρίτη Τρίτση). 

Την Τρίτη, κατά η ώρα 10 το πρωί, ήμουν μέσα στο Κελί μου και έκανα τις Ώρες. Ακούω χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή να λέει: «Δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών…». Σκέφθηκα:

«Πώς βρέθηκε γυναίκα μέσα στο Όρος;». Εν τούτοις ένιωσα μια θεία γλυκύτητα μέσα μου και ρώτησα:

-Ποιος είναι;

 -Η Ευφημία! (απαντά).

 -Σκεφτόμουν, «ποια Ευφημία; Μήπως καμιά γυναίκα έκανε καμιά τρέλα και ήρθε με ανδρικά στο Όρος; Τώρα τι να κάνω;». Ξαναχτυπά. Ρωτάω: «Ποιος είναι;». «Η Ευφημία», άπαντα και πάλι. Σκέφτομαι και δεν ανοίγω. Στην τρίτη φορά που χτύπησε, άνοιξε μόνη της η πόρτα, που είχε σύρτη από μέσα. Άκουσα βήματα στον διάδρομο. Πετάχτηκα από το Κελί μου και βλέπω μια γυναίκα με μανδήλα. Την συνόδευε κάποιος, που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίσθηκε. Παρ’ όλο πού ήμουν σίγουρος ότι δεν είναι του πειρασμού, γιατί λαμποκοπούσε, την ρώτησα ποια είναι·

 -Η μάρτυς Ευφημία, (απαντά).

 -Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ό,τι κάνω εγώ να κάνης και συ.

 Μπήκα στην Εκκλησία, κάνω μια μετάνοια λέγοντας: «Εις το όνομα του Πατρός». Το επανέλαβε με μετάνοια. «Και του Υιού». «-Και του Υιού», είπε με ψιλή φωνή.

 -Πιο δυνατά, ν’ ακούω, είπα και επανέλαβε δυνατότερα.

 -Ενώ ήταν ακόμα στο διάδρομο έκανε μετάνοιες, όχι προς την Εκκλησία, αλλά προς το Κελί μου. Στην αρχή παραξενεύτηκα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα μια μικρή χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδος, κολλημένη σε ξύλο, πάνω από την πόρτα του Κελιού μου. Αφού προσκυνήσαμε και για τρίτη φορά.

 -«Και του Αγίου Πνεύματος»

 Μετά είπα: «Τώρα, να σε προσκυνήσω και εγώ». Την προσκύνησα και ασπάστηκα τα πόδια της και την άκρη της μύτης της. Στο πρόσωπο το θεώρησα αναίδεια να την ασπασθώ.

 -Ύστερα κάθισε η Αγία στο σκαμνάκι και εγώ στο μπαουλάκι και μου έλυσε την απορία που είχα (στο εκκλησιαστικό θέμα).

 -Μετά μου διηγήθηκε την ζωή της. Ήξερα ότι υπάρχει μια αγία Ευφημία, αλλά τον βίο της δεν τον ήξερα. Όταν μου διηγείτο τα μαρτύρια της, όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα· τα ζούσα. Έφριξα! Πα, πα, πα!

 -Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια; ρώτησα.

 -Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.

 -Μετά απ’ αυτό το γεγονός για τρεις μέρες δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Σκιρτούσα και συνεχώς δόξαζα τον Θεό. Ούτε να φάω, ούτε τίποτα… συνεχώς δοξολογία».

 Σε επιστολή του αναφέρει: «Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστη μου και χωρίς να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή την μεγάλη τιμή…».

 Διηγούμενος το γεγονός πρόσθεσε με ταπείνωση ότι παρουσιάστηκε η αγία Ευφημία, «όχι γιατί το αξίζω, αλλά επειδή με απασχολούσε εκείνο τον καιρό ένα θέμα που είχε σχέση με την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά, και για δύο άλλους λόγους».

 Εντύπωση έκανε στον Γέροντα «πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία… (εννοούσε σωματώδης και δυνατή). Μια σταλιά ήταν».

 Μέσα σε αυτήν την παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο: «Ποίοις ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν από άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάτοικον μοναχόν ελεεινόν εν τη Καψάλα. Εκ τρίτου την θύραν πάλιν του έκρουσε τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαύματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξαν, του Χριστού η Μάρτυς, προσκυνούντες ομού Τριάδα την Αγίαν».

 Και ένα εξαποστειλάριο κατά το «Τοις μαθηταίς συνέλθωμεν…», που άρχιζε: «Μεγαλομάρτυς ένδοξε του Χρίστου Ευφημία, σ’ αγαπώ πολύ-πολύ μετά την Παναγία…». (Φυσικά αυτά δεν τα είχε για λειτουργική χρήση, ούτε τα έψαλλε δημοσίως).

Παρά την συνήθειά του βγήκε πάλι στην Σουρωτή και έκανε τις αδελφές μετόχους αυτής της ουράνιας χαράς. Με την βοήθειά του και τις οδηγίες του αγιογράφησαν την Αγία, όπως του εμφανίσθηκε.

 πηγή

Ἡ Ἁγία Εὐφημία ἡ Μεγαλομάρτυς

Ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ, στὴ Χαλκηδόνα. Οἱ γονεῖς της Φιλόφρων καὶ Θεοδωριανὴ ἦταν εὐγενεῖς καὶ θεοφοβούμενοι ἄνθρωποι. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ κόρη τους Εὐφημία, ποὺ διακρινόταν γιὰ τὴν ὑπέροχη ὀμορφιά της καὶ γιὰ τὰ σπάνια πνευματικά της χαρίσματα.

Κάποτε, λοιπόν, ὁ ἀνθύπατος Μικρᾶς Ἀσίας Πρίσκος ἐξέδωσε διαταγὴ ποὺ ὑποχρέωνε ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Χαλκηδόνας νὰ παρουσιαστοῦν στὴ γιορτὴ τοῦ θεοῦ Ἄρη καὶ νὰ θυσιάσουν πρὸς τιμήν του. Ἡ Εὐφημία, μαζὶ μὲ ἄλλους χριστιανοὺς ποὺ δὲν παρουσιάστηκαν, συνελήφθησαν καὶ κλείστηκαν στὴ φυλακή.

Ὅταν μετὰ 20 μέρες χωρὶς νερὸ καὶ ψωμὶ τοὺς ἔβγαλαν καὶ τοὺς ρώτησαν ἂν ἐμμένουν στὴν πίστη τους, αὐτοὶ ἀποκρίθηκαν θετικά. Τότε κράτησαν μόνο τὴν Εὐφημία, ποὺ μὲ διάφορα δελεαστικὰ μέσα προσπάθησαν νὰ τὴν πείσουν νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό.

Ὅμως στὸ μυαλὸ τῆς Εὐφημίας ἐπικρατοῦσε ὁ λόγος τοῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη, ποὺ λέει: «ὃς ἂν ὁμολογήσει ὅτι Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ μένει καὶ αὐτὸς ἐν τῷ Θεῷ». Ὅποιος, δηλαδή, ὁμολογήσει μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς μένει σ᾿ αὐτὸν καὶ αὐτὸς μένει μέσα στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ Εὐφημία, παρὰ τὰ φρικτὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστη, ἀπ᾿ τὰ ὁποῖα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ βγῆκε ἄθικτη, ἔμεινε σταθερὴ στὴν ὁμολογία της στὸ Χριστό.

Τελικὰ τὴν ἔριξαν στὰ θηρία καὶ μία ἀρκούδα τῆς ἔδωσε τὸ θανατηφόρο χτύπημα.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τῷ θείῳ ἔρωτι, Λαμπρῶς ἀθλήσασα, εἰς oσμὴν ἔδραμες, Χριστοῦ πανεύφημε, οἴα νεᾶνις παγκαλῆς, καὶ Μάρτυς πεποικιλμένη, ὅθεν εἰσελήλυθας, ἐiς παστάδα οὐράνιον, κόσμω διανέμουσα, ἰαμάτων χαρίσματα, καὶ σῴζουσα τοὺς σοὶ ἐκβοώντας, χαίροις θεόφρον Εὐφημία.

Κοντάκιον 
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἐν τῇ ἀθλήσει σου καλῶς ἠγωνίσω, καὶ μετὰ θάνατον ἡμᾶς ἁγιάζεις, ταῖς τῶν θαυμάτων βλύσεσι Πανεύφημε, ὅθεν σου τὴν κοίμησιν, τὴν ἁγίαν τιμῶμεν, πίστει παριστάμενοι, τῷ σεπτῷ σου λειψάνῳ, ἵνα ῥυσθῶμεν νόσων ψυχικῶν, καὶ τῶν θαυμάτων τὴν χάριν ἀντλήσωμεν. 

Ἡ Ἁγία Λουντμίλα (Τσέχα μάρτυς)

Γεννήθηκε πιθανῶς τὸ ἔτος 856 μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς, ἀλλὰ εἰδωλολάτρες.

Σὲ ἡλικία 16 χρονῶν, ἦλθε σὲ γάμο μὲ τὸν ἡγεμόνα τῶν Τσέχων Μποριβόια. Ἔγιναν χριστιανοὶ τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ δυὸ μεγάλοι Ἱεραπόστολοι τῶν Σλάβων, Μεθόδιος καὶ Κύριλλος βρίσκονταν στὴν Τσεχία. Τότε οἱ δυὸ βασιλεῖς, μὲ θερμὸ χριστιανικὸ ζῆλο, ἔκτισαν πολλὲς ἐκκλησίες καὶ κάλεσαν Ἱερεῖς γιὰ τὸν πλήρη ἐκχριστιανισμό τοῦ λαοῦ ποὺ κυβερνοῦσαν.

Ὅμως ὁ Μποριβόια, μόλις 36 χρονῶν ἀπεβίωσε.

Τότε ἡ νεαρὴ χήρα Λουντμίλα, μητέρα τριῶν ἀγοριῶν καὶ μίας κόρης, ἀφιέρωσε ὅλη της τὴ ζωὴ στὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία.

Ἀλλ᾿ ὅταν ἀργότερα ἀνέλαβε τὴν ἡγεμονία ὁ ἐγγονός της Βιατσεσλάβος, ἡ νύφη της Δραγομίρα, προσπάθησε νὰ ἐπαναφέρει τὴν εἰδωλολατρία. Ἡ Λουντμίλα ὅμως τὴν ἐμπόδισε παντοιοτρόπως καὶ ἡ Δραγομίρα ὁρκίστηκε νὰ τὴν ἐκδικηθεῖ ἀκόμα καὶ μὲ θάνατο.

Γιὰ νὰ γλιτώσει ἡ Λουντμίλα, ἀποσύρθηκε σ᾿ ἕνα πύργο κοντὰ στὴν πόλη τῆς Βοημίας Τέτσιν. Ἐκεῖ ἀκριβῶς τὴν βρῆκαν οἱ ἀπεσταλμένοι τῆς Δραγομίρας, ὅπου τὴν θανάτωσαν μὲ ἀγχόνη τὸ ἔτος 717 σὲ ἡλικία 62 χρονῶν.

Ἀργότερα ὁ ἐγγονός της Βιατσεσλάβος, μετέφερε τὸ ἱερό της λείψανο στὴν Πράγα, ὅπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα.

Ἡ Ἁγία Μελιτινή

Ἡ μεγάλη της πίστη κατόρθωσε νὰ νικήσει τοὺς ἰσχυρότερους ποὺ ἀνέλαβαν νὰ τὴν νικήσουν. 

Ἡ ἁγία Μελιτινὴ ἔζησε κατὰ τὸ ἔτος 160 μ.Χ., ὅταν βασιλιὰς ἦταν ὁ Ἀντωνῖνος ὁ ἐπονομαζόμενος εὐσεβής. 

Ὁ τότε λοιπὸν ἡγεμόνας τῆς Θρᾴκης Ἀντίοχος, σκληρὸς πολέμιος τῶν χριστιανῶν, διέταξε νὰ συλληφθεῖ καὶ ἡ Μελιτινὴ ἀπὸ τὴν Μαρκιανούπολη, ποὺ καταγγέλθηκε ὅτι ἐργαζόταν δραστήρια γιὰ τὴν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου. 

Ἐπειδὴ οἱ ἀπειλὲς δὲν μπόρεσαν νὰ τὴν φοβίσουν, ἀνέλαβε ἡ ἴδια ἡ σύζυγος τοῦ ἡγεμόνα νὰ τὴν ἀλλαξοπιστήσει. Γιὰ αὐτὸ τὴν δέχτηκε στὸ σπίτι της καὶ χρησιμοποίησε ἐπιδέξια ὅλα τὰ σαγηνευτικὰ καὶ ὕπουλα γυναικεῖα μέσα. Ἀλλ᾿ αὐτὴ ποὺ ἀνέλαβε νὰ νικήσει, νικήθηκε. 
 
Ὑπέστη ὅμως μία ἧττα, ἀπὸ κεῖνες ποὺ συγχρόνως εἶναι καὶ ἔνδοξη νίκη. Θέλησε δηλαδὴ νὰ κάνει εἰδωλολάτρισσα τὴν Μελιτινή, καὶ κατέληξε στὸ νὰ γίνει ἡ ἴδια χριστιανή.
 
Κατόπιν καὶ οἱ δυὸ γυναῖκες μαζί, ἀφοῦ ἀπέκρυψαν τὸ γεγονὸς ἀπὸ τὸν Ἀντίοχο, συνεργάστηκαν καὶ ἔφεραν πολλοὺς εἰδωλολάτρες στὴ χριστιανικὴ πίστη. 

Μανιώδης ὁ Ἀντίοχος, ὅταν ἔμαθε τὴν ἀλήθεια, ἀποκεφάλισε τὴν Μελιτινή, ἡ ὁποία βάδισε μὲ θάρρος στὸ θάνατο καὶ συγχρόνως στὴν αἰώνια τρυφὴ καὶ δόξα.

Συναξαριστής της 16ης Σεπτεμβρίου

 Ἡ Ἁγία Εὐφημία ἡ Μεγαλομάρτυς

Ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ, στὴ Χαλκηδόνα. Οἱ γονεῖς της Φιλόφρων καὶ Θεοδωριανὴ ἦταν εὐγενεῖς καὶ θεοφοβούμενοι ἄνθρωποι. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ κόρη τους Εὐφημία, ποὺ διακρινόταν γιὰ τὴν ὑπέροχη ὀμορφιά της καὶ γιὰ τὰ σπάνια πνευματικά της χαρίσματα.

Κάποτε, λοιπόν, ὁ ἀνθύπατος Μικρᾶς Ἀσίας Πρίσκος ἐξέδωσε διαταγὴ ποὺ ὑποχρέωνε ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Χαλκηδόνας νὰ παρουσιαστοῦν στὴ γιορτὴ τοῦ θεοῦ Ἄρη καὶ νὰ θυσιάσουν πρὸς τιμήν του. Ἡ Εὐφημία, μαζὶ μὲ ἄλλους χριστιανοὺς ποὺ δὲν παρουσιάστηκαν, συνελήφθησαν καὶ κλείστηκαν στὴ φυλακή.

Ὅταν μετὰ 20 μέρες χωρὶς νερὸ καὶ ψωμὶ τοὺς ἔβγαλαν καὶ τοὺς ρώτησαν ἂν ἐμμένουν στὴν πίστη τους, αὐτοὶ ἀποκρίθηκαν θετικά. Τότε κράτησαν μόνο τὴν Εὐφημία, ποὺ μὲ διάφορα δελεαστικὰ μέσα προσπάθησαν νὰ τὴν πείσουν νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό.

Ὅμως στὸ μυαλὸ τῆς Εὐφημίας ἐπικρατοῦσε ὁ λόγος τοῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη, ποὺ λέει: «ὃς ἂν ὁμολογήσει ὅτι Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ μένει καὶ αὐτὸς ἐν τῷ Θεῷ». Ὅποιος, δηλαδή, ὁμολογήσει μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς μένει σ᾿ αὐτὸν καὶ αὐτὸς μένει μέσα στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ Εὐφημία, παρὰ τὰ φρικτὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστη, ἀπ᾿ τὰ ὁποῖα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ βγῆκε ἄθικτη, ἔμεινε σταθερὴ στὴν ὁμολογία της στὸ Χριστό.

Τελικὰ τὴν ἔριξαν στὰ θηρία καὶ μία ἀρκούδα τῆς ἔδωσε τὸ θανατηφόρο χτύπημα.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τῷ θείῳ ἔρωτι, Λαμπρῶς ἀθλήσασα, εἰς oσμὴν ἔδραμες, Χριστοῦ πανεύφημε, οἴα νεᾶνις παγκαλῆς, καὶ Μάρτυς πεποικιλμένη, ὅθεν εἰσελήλυθας, ἐiς παστάδα οὐράνιον, κόσμω διανέμουσα, ἰαμάτων χαρίσματα, καὶ σῴζουσα τοὺς σοὶ ἐκβοώντας, χαίροις θεόφρον Εὐφημία.

Κοντάκιον 
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἐν τῇ ἀθλήσει σου καλῶς ἠγωνίσω, καὶ μετὰ θάνατον ἡμᾶς ἁγιάζεις, ταῖς τῶν θαυμάτων βλύσεσι Πανεύφημε, ὅθεν σου τὴν κοίμησιν, τὴν ἁγίαν τιμῶμεν, πίστει παριστάμενοι, τῷ σεπτῷ σου λειψάνῳ, ἵνα ῥυσθῶμεν νόσων ψυχικῶν, καὶ τῶν θαυμάτων τὴν χάριν ἀντλήσωμεν.

 

---

 

Ἡ Ἁγία Μελιτινή

Ἡ μεγάλη της πίστη κατόρθωσε νὰ νικήσει τοὺς ἰσχυρότερους ποὺ ἀνέλαβαν νὰ τὴν νικήσουν.

Ἡ ἁγία Μελιτινὴ ἔζησε κατὰ τὸ ἔτος 160 μ.Χ., ὅταν βασιλιὰς ἦταν ὁ Ἀντωνῖνος ὁ ἐπονομαζόμενος εὐσεβής.

Ὁ τότε λοιπὸν ἡγεμόνας τῆς Θρᾴκης Ἀντίοχος, σκληρὸς πολέμιος τῶν χριστιανῶν, διέταξε νὰ συλληφθεῖ καὶ ἡ Μελιτινὴ ἀπὸ τὴν Μαρκιανούπολη, ποὺ καταγγέλθηκε ὅτι ἐργαζόταν δραστήρια γιὰ τὴν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἐπειδὴ οἱ ἀπειλὲς δὲν μπόρεσαν νὰ τὴν φοβίσουν, ἀνέλαβε ἡ ἴδια ἡ σύζυγος τοῦ ἡγεμόνα νὰ τὴν ἀλλαξοπιστήσει. Γιὰ αὐτὸ τὴν δέχτηκε στὸ σπίτι της καὶ χρησιμοποίησε ἐπιδέξια ὅλα τὰ σαγηνευτικὰ καὶ ὕπουλα γυναικεῖα μέσα. Ἀλλ᾿ αὐτὴ ποὺ ἀνέλαβε νὰ νικήσει, νικήθηκε.

Ὑπέστη ὅμως μία ἧττα, ἀπὸ κεῖνες ποὺ συγχρόνως εἶναι καὶ ἔνδοξη νίκη. Θέλησε δηλαδὴ νὰ κάνει εἰδωλολάτρισσα τὴν Μελιτινή, καὶ κατέληξε στὸ νὰ γίνει ἡ ἴδια χριστιανή.

Κατόπιν καὶ οἱ δυὸ γυναῖκες μαζί, ἀφοῦ ἀπέκρυψαν τὸ γεγονὸς ἀπὸ τὸν Ἀντίοχο, συνεργάστηκαν καὶ ἔφεραν πολλοὺς εἰδωλολάτρες στὴ χριστιανικὴ πίστη.

Μανιώδης ὁ Ἀντίοχος, ὅταν ἔμαθε τὴν ἀλήθεια, ἀποκεφάλισε τὴν Μελιτινή, ἡ ὁποία βάδισε μὲ θάρρος στὸ θάνατο καὶ συγχρόνως στὴν αἰώνια τρυφὴ καὶ δόξα.

 

---

 

 Ἡ Ἁγία Λουντμίλα (Τσέχα μάρτυς)

Γεννήθηκε πιθανῶς τὸ ἔτος 856 μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς, ἀλλὰ εἰδωλολάτρες.

Σὲ ἡλικία 16 χρονῶν, ἦλθε σὲ γάμο μὲ τὸν ἡγεμόνα τῶν Τσέχων Μποριβόια. Ἔγιναν χριστιανοὶ τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ δυὸ μεγάλοι Ἱεραπόστολοι τῶν Σλάβων, Μεθόδιος καὶ Κύριλλος βρίσκονταν στὴν Τσεχία. Τότε οἱ δυὸ βασιλεῖς, μὲ θερμὸ χριστιανικὸ ζῆλο, ἔκτισαν πολλὲς ἐκκλησίες καὶ κάλεσαν Ἱερεῖς γιὰ τὸν πλήρη ἐκχριστιανισμό τοῦ λαοῦ ποὺ κυβερνοῦσαν.

Ὅμως ὁ Μποριβόια, μόλις 36 χρονῶν ἀπεβίωσε.

Τότε ἡ νεαρὴ χήρα Λουντμίλα, μητέρα τριῶν ἀγοριῶν καὶ μίας κόρης, ἀφιέρωσε ὅλη της τὴ ζωὴ στὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία.

Ἀλλ᾿ ὅταν ἀργότερα ἀνέλαβε τὴν ἡγεμονία ὁ ἐγγονός της Βιατσεσλάβος, ἡ νύφη της Δραγομίρα, προσπάθησε νὰ ἐπαναφέρει τὴν εἰδωλολατρία. Ἡ Λουντμίλα ὅμως τὴν ἐμπόδισε παντοιοτρόπως καὶ ἡ Δραγομίρα ὁρκίστηκε νὰ τὴν ἐκδικηθεῖ ἀκόμα καὶ μὲ θάνατο.

Γιὰ νὰ γλιτώσει ἡ Λουντμίλα, ἀποσύρθηκε σ᾿ ἕνα πύργο κοντὰ στὴν πόλη τῆς Βοημίας Τέτσιν. Ἐκεῖ ἀκριβῶς τὴν βρῆκαν οἱ ἀπεσταλμένοι τῆς Δραγομίρας, ὅπου τὴν θανάτωσαν μὲ ἀγχόνη τὸ ἔτος 717 σὲ ἡλικία 62 χρονῶν.

Ἀργότερα ὁ ἐγγονός της Βιατσεσλάβος, μετέφερε τὸ ἱερό της λείψανο στὴν Πράγα, ὅπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα.


 

---

 

Ὁ Ὅσιος Δωρόθεος ὁ ἐν Αἰγύπτῳ Ἐρημίτης (+ 4ος αἰ.)

 

---

Ὁ Ὅσιος Κυπριανὸς Μητροπολίτης Κιέβου, Ρῶσος (+ 1406)

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Ninian (Βρετανός) - ἡ Ἁγία Edithac Ἀγγλίδα)

Λεπτομέρειες γιὰ τὴ ζωὴ αὐτῶν τῶν ἁγίων τῆς ὀρθοδοξίας, μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸ βιβλίο «Ὅι Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων», τοῦ Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, ἐπισκόπου Τελμησσοῦ, Ἀθῆναι 1985.