ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Γιατί ὁ Χριστὸς δὲν ἐμφανίστηκε σὲ ὅλους μετὰ τὴν Ἀνάσταση

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου:
«Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές» [Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ]

.         Μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἐμφανίστηκε στὶς Μυροφόρες γυναῖκες καὶ στοὺς Μαθητάς Του. Μερικοὶ διερωτῶνται γιατί ὁ Χριστὸς δὲν ἐμφανίστηκε σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, καὶ μάλιστα στοὺς σταυρωτές Του καὶ τοὺς ἀρνητὲς τῆς Ἀναστάσεώς Του, γιὰ νὰ τοὺς κάνη νὰ πιστεύσουν σὲ Αὐτόν.
.         Ὅταν κανεὶς γνωρίζη τὴν οὐσία τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, δὲν μπορεῖ νὰ κάνη τέτοια ἐρωτήματα, γιατί γνωρίζει σαφῶς ὅτι ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ δὲν γίνεται ποτὲ γιὰ θεαματικοὺς λόγους καὶ γιὰ ἐξαναγκασμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ ἔχει ἕναν ὁρισμένο σκοπὸ καὶ μία βαθειὰ αἰτία.
.         Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ σημειωθῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν θέλει νὰ ἐξαναγκάση κανέναν νὰ πιστεύση. Ἔπειτα, ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο εἶναι ἕνα κρίσιμο σημεῖο γιὰ τὴν ζωή του. Στὴν ἄλλη ζωή, κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὅλοι θὰ τὸν δοῦν, ἀλλὰ γιὰ τοὺς προετοιμασμένους καὶ καθαρθέντας ὁ Θεὸς θὰ γίνη φῶς, ἐνῶ γιὰ τοὺς ἀκαθάρτους θὰ γίνη κόλαση. Αὐτὸ θὰ συνέβαινε καὶ στὴν περίπτωση αὐτή. Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη καὶ φιλανθρωπία δὲν ἐμφανίστηκε στοὺς ἀρνητὰς καὶ σταυρωτάς Του.
.         Ἡ φανέρωση τοῦ Χριστοῦ ἐν δόξῃ γίνεται μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ὁδηγήση αὐτοὺς ποὺ ἔχουν προετοιμασθῆ κατάλληλα πρὸς τὴν θέωση καὶ τὸν δοξασμό. Οἱ Μαθητὲς εἶχαν προετοιμασθῆ, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος εἶπε: “ἤδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν” (Ἰω. ιε´ 3). Οἱ Μαθητὲς τρία χρόνια, ἀκούοντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μαθητευόμενοι στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐκδιώκοντας δαιμόνια, περνοῦσαν τὴν διαδικασία τῆς καθάρσεως. Ὁπότε, ἔγιναν κατάλληλοι γιὰ τὴν θέωση καὶ χωρητικοὶ τῆς μεθέξεως τῆς Χάριτος τῆς Ἀναστάσεως. Ἀλλὰ καὶ πάλι, ὅπως θὰ δοῦμε πιὸ κάτω, καὶ μὲ τὴν ἐμφάνισή Του μετὰ τὴν Ἀνάσταση, τοὺς προετοιμάζει γιὰ τὴν εἴσοδό τους στὸν μεγάλο βαθμὸ τῆς θεώσεως καὶ θεωρίας ποὺ θὰ γινόταν τὴν Πεντηκοστή.
.         Ἡ φανέρωση ὅμως τοῦ Χριστοῦ στοὺς Μαθητάς Του, μετὰ τὴν Ἀνάσταση, δὲν ἦταν ἕνα γεγονὸς μόνο γι’ αὐτούς, ἀφοῦ γνωρίζουμε ὅτι ὅσοι περνοῦν ἕναν ἀνάλογο βαθμὸ θεραπείας καὶ καθάρσεως, ἀξιώνονται νὰ μεθέξουν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ δοῦν τὸν Ἀναστάντα Χριστό. Μὲ αὐτὴν τὴν προοπτικὴ πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τὴν περίπτωση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν βεβαιότητα ὅτι καὶ σὲ αὐτὸν ἐμφανίστηκε ὁ Ἀναστὰς Χριστός. “Ἔσχατον δὲ πάντων ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη κἀμοὶ” (Α´ Κορ. ιε´8). Καὶ εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, κατὰ τὸν καιρὸ τῆς Ἀναστάσεως, ἦταν ζηλωτὴς Ἰουδαῖος, ἀφοῦ ἐπέστρεψε στὸν Χριστὸ μετὰ τὴν Πεντηκοστή, ὁπότε ἀναφέρεται στὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ μετὰ τὴν Ἀνάληψή Του καὶ τὴν Πεντηκοστή.
.         Ἡ περίπτωση αὐτὴ φανερώνει ὅτι ἡ θέα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ δὲν εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, καὶ βέβαια, ὅτι αὐτὸ συνεχίζεται σὲ ὁλόκληρη τὴν ζωὴ τῆς ἀνθρωπότητος. Πάντοτε διὰ μέσου τῶν αἰώνων ὑπάρχουν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.