Βαρυσήμαντη ομιλία του Γέροντα Εφραίμ Βατοπαιδινού (15 Ιουνίου 2011)

2611 - Βαρυσήμαντη ομιλία του Γέροντα Εφραίμ Βατοπαιδινού (15 Ιουνίου 2011)

Λέει ο αββάς Κασσιανός ότι ο μοναχός έχει ως στόχο του την απόκτηση της βασιλείας των Ουρανών, ενώ ως σκοπό την κάθαρση της καρδίας που γίνεται δια της μετανοίας. Κατ' επέκταση αυτό ισχύει για όλους τους πιστούς και τους λαϊκούς, που θέλουν και αγωνίζονται για την σωτηρία τους.

Όταν ομιλούμε περί μετανοίας δεν εννοούμε την μεταμέλεια για τις αμαρτίες μας (αυτό είναι ένα ψυχολογικό γεγονός για το οποίο υπάρχει περίπτωση να μείνει μόνο σε αυτό το επίπεδο και να μην γίνει αγιοπνευματικό γεγονός), ούτε εννοούμε το μυστήριο της εξομολογήσεως που γίνεται με την εξαγόρευση των αμαρτιών και των λογισμών στον πνευματικό, αλλά εννοούμε κυρίως εκείνη την κατάσταση κατά την οποία όλο το ανθρώπινο είναι, ο νους, η διάνοια, η καρδία, η ψυχή και το σώμα του ανθρώπου εμπνέεται και κατευθύνεται προς τον Θεό. Πρόκειται δηλαδή για την οντολογική ένωση του ανθρώπου με τον Θεό μέσω του άυλου πυρός της μετανοίας.

Η μετάνοια είναι ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο μετά την πτώση. Δια της μετανοίας συντελείται όχι μόνο η κάθαρση της καρδίας, αλλά και ο αγιασμός, η θέωση του ανθρώπου.

Η οδός της μετανοίας δεν είναι εύκολη υπόθεση, είναι μία μακροχρόνια ασκητική διαδικασία, μία λεπτή επιστήμη και τέχνη που την μαθαίνεις, την παραλαμβάνεις από έμπειρο οδηγό, από Γέροντα που έχει βιώσει όλα τα στάδια της μετανοίας. Και αυτό ουσιαστικά συνιστά την πεμπτουσία της Πατερικής Παραδόσεως, η μεταλαμπάδευση του πνεύματος της μετανοίας, της τέχνης του αγιασμού από γενεά σε γενεά.

Ο μοναχός αφού αρχικά κάνει την αποταγή του, δηλαδή αφού αρνηθεί την οικογένειά του, τους συγγενείς και φίλους του, την επιστημονική και επαγγελματική καριέρα του από την πολλή του αγάπη προς τον Χριστό, θα πρέπει κατόπιν να αποταχθεί, να αρνηθεί όλα τα πάθη του.

Η εσωτερική όραση των παθών και των αμαρτιών είναι τόσο σημαντικό γεγονός, ώστε οι Πατέρες το θεωρούν υψηλότερο και από την όραση αγγέλων. Επειδή τα πάθη είναι ταυτόχρονα εκείνη η απαίσια και ζοφώδης άβυσσος της καρδίας του ανθρώπου, πολλοί λαϊκοί -μη γνωρίζοντας ότι αυτή η κατάσταση αντιμετωπίζεται θεραπευτικά δια της μετανοίας και ουσιαστικά είναι μία κατάσταση αυτογνωσίας, η οποία σε λίγο καιρό θα οδηγήσει σε θεογνωσία- απελπίζονται και εγκαταλείπουν τον αγώνα για την κάθαρση της καρδίας από τα πάθη.

Τα κύρια μεγάλα περιεκτικά πάθη είναι αυτά της φιλοδοξίας, της φιληδονίας και της πλεονεξίας η φιλαργυρίας τα οποία καταπολεμούνται με τις βασικές αρετές και μοναχικές υποσχέσεις της υπακοής, παρθενίας και ακτημοσύνης.

Στο κοινόβιο το πρώτο πάθος που εξολοθρεύεται εντελώς είναι της φιλαργυρίας, δηλαδή της πλεονεξίας. Με την πλεονεξία ο άνθρωπος προσπαθεί να συγκεντρώσει πολλά υλικά αγαθά για την ατομική απόλαυσή τους. Με το πρόσχημα των βιωτικών αναγκών παρεισφρύει το πάθος της πλεονεξίας. Η πλεονεξία φανερώνει το μέγεθος της φιλαυτίας του ανθρώπου αλλά και της απιστίας του προς τον Θεό.

Σε ένα κοινόβιο που όλα είναι κοινά, που δεν υπάρχει τίποτε ατομικό, τίποτε «ίδιον», που δεν υπάρχει ιδιωτική περιουσία, που ο μοναχός δεν εξουσιάζει ούτε το πιο ευτελές υλικό πράγμα, δεν έχει θέση η φιλαργυρία και η πλεονεξία.

Βλέπουμε πολλές φορές οι Πατέρες να επιδεικνύουν τέτοια αυστηρότητα σε αυτό το θέμα της εμπαθούς κτήσεως των υλικών αγαθών, ώστε να υπερβαίνουν και τα όρια της χρείας, της ανάγκης. Στον αββά Δοσίθεο, τον υποτακτικό, δηλαδή τον μαθητή του αββά Δωροθέου, χάρισαν κάποτε ένα πολύ καλό μαχαίρι για το διακόνημά του που τον εξυπηρετούσε πολύ και παρότι ήταν αναγκαίο, επειδή ο αββάς Δωρόθεος είδε ότι ο Δοσίθεος είχε εμπαθή προσκόλληση σε αυτό το μαχαίρι δεν του έδωσε ευλογία να το χρησιμοποιεί.

Αυτή η ακρίβεια των Πατέρων δεν γινόταν μόνο παλαιά, αλλά εφαρμόζεται και στις ημέρες μας. Ο μακαριστός Γέροντάς μας Ιωσήφ έδωσε κάποτε στον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη ένα απλό στυλό Bic (μπικ) και ο Γέροντας Εφραίμ χάρηκε πολύ, γιατί έγραφε καλά.

Ο Γέροντας Ιωσήφ προθυμοποιήθηκε να του το χαρίσει, όμως εκείνος δεν το δέχτηκε και ο Γέροντας Ιωσήφ του είπε ότι θα του αγοράσει έναν στυλό από την Δάφνη.

Το ίδιο βράδυ όμως, τα μεσάνυχτα, έρχεται ο Γέροντας Εφραίμ από τα Κατουνάκια στην Νέα Σκήτη στο κελλί του Γέροντός μας, κάνοντας μία διαδρομή πέραν των τριών ωρών μετ' επιστροφής, και τον παρακάλεσε να μη του αγοράσει το στυλό, γιατί είδε στην προσευχή του ότι είχε εμπαθή προσπάθεια γι' αυτό το μικρό πράγμα.

Αυτό το πνεύμα της αληθινής ακτημοσύνης, της απροσπαθείας, της χειραφετήσεως από κάθε εμπαθή προσκόλληση στα υλικά πράγματα μας μετέδωσε ο Γέροντάς μας Ιωσήφ, που παρέλαβε και αυτός από τον Γέροντά του Ιωσήφ τον Ησυχαστή, όταν ζούσαμε ως συνοδεία στην Νέα Σκήτη, αλλά και ύστερα, μετά το 1990 όταν η συνοδεία εγκαταστάθηκε και επάνδρωσε το μεγάλο κοινόβιο του Βατοπαιδίου.

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο η καρδία του κοινοβιάτου μοναχού μπορεί να γίνει πιο εύκολα ελεύθερη από κάθε εμπαθή υλική προσκόλληση παρά αυτή του ερημίτου. Ο αββάς Γελάσιος ήταν ερημίτης, αναχωρητής, και κατόπιν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού έγινε ηγούμενος σε μεγάλο κοινόβιο, με πολλούς μοναχούς που είχε πολλά κτήματα και ζώα.

Όταν τον επισκέπτηκε ένας γνωστός συνασκητής του που αγωνίζονταν μαζί παλαιότερα στις ερήμους και του εξέφραζε την ανησυχία του, ότι ο νους του αββά Γελασίου θα έχει αιχμαλωτισθεί από την περιουσία της Μονής, ο απαθής, ο διακριτικός και διορατικός αββάς Γελάσιος απάντησε στον ερημίτη: «Από ότι διακρίνω περισσότερο ο δικός σου λογισμός είναι προσκολλημένος στην ραφίδα σου πάρα ο νους μου στα κτήματα της Μονής».

Το ιδανικό της κοινωνικής ζωής της Εκκλησίας ενσαρκώνεται στο μοναστικό κοινόβιο. Σκοπός του κοινοβίου είναι η ανάδειξη της κοινωνίας των προσώπων. Γι' αυτό ο θεσμός του μοναχισμού έχει μεγάλη διαχρονική σημασία για την ζωή του κόσμου. Αλλά και μέσα στον μοναχισμό εκτιμούνται αξίως οι θεσμοί.

Το δεύτερο πάθος της φιληδονίας σχετίζεται με την δεύτερη μοναχική υπόσχεση της παρθενίας, της σωφροσύνης. Βέβαια ο μοναχός έχει φύγει από τα αίτια και κατά συνέπεια και από την πραγματοποίηση της πρακτικής αμαρτίας. Όμως για να πετύχει κάποιος την κάθαρση της καρδίας δεν απομακρύνεται μόνο από κάθε κατ' ενέργεια αμαρτία, αλλά και από την κατά διάνοια.

Ο εχθρός, τα πάθη υποβάλλουν συνεχώς στον νου του ανθρώπου λογισμούς φιληδονίας. Χρειάζεται μεγάλη νήψη, εγρήγορση του νου για να προσέχει και να διακρίνει κάποιος τους λογισμούς του που τον παρακινούν στο πάθος, αλλά και να έχει την δύναμη ο νους του να αναχαιτίζει αυτούς τους λογισμούς. Δεν είναι εύκολη υπόθεση αυτό. Ο πόλεμος των λογισμών είναι χαλεπός. Η τήρηση του νου είναι η πιο επίπονη ασκητική προσπάθεια του αγωνιζομένου χριστιανού.

Αυτό που ενδυναμώνει τον νου σε αυτόν τον αγώνα είναι η μόνιμη διάθεση μετανοίας με την συνεχή επίκληση του θείου Ονόματος, η λεγόμενη μονολόγιστη ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Λέει ο απόστολος Παύλος, «ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν, ει μη εν Πνεύματι Αγίω» (Α Κορ. 12,3). Άρα κάθε φορά που επικαλούμαστε το όνομα του Χριστού είναι μαζί μας το Πνεύμα το Άγιο, και όπου ενεργεί το Άγιο Πνεύμα δεν μπορεί να σταθεί κανένα είδος κακίας και πάθους.

Η ευχή, η τήρηση του νου θα κυοφορήσει την καθαρότητα της καρδίας και θα εξανθήσει το ευώδες άνθος της αγνότητος μέσα στην καρδία του μοναχού.

Το πάθος που πολεμά τον άνθρωπο μέχρι τις τελευταίες στιγμές του βίου του, και που όταν κυριαρχήσει κάνει την καρδία του ανθρώπου πολύ σκληρή και ζοφώδη, είναι αυτό της φιλοδοξίας, με τα συνώνυμα πάθη της υπερηφανείας και του εγωισμού.

Μόνο το ταπεινό φρόνημα μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το πάθος. Και ταπεινό φρόνημα μπορεί να αποκτήσει μόνο όποιος υπακούει εν Χριστώ. Η υπακοή φανερώνει την αναφορά, την εξάρτησή μας από τον Θεό Πατέρα, ότι δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, ότι δεν θεωρούμε ότι είμαστε κάτι, ότι πιστεύουμε πως κάθε αγαθό που έχουμε προέρχεται από τον Θεό.

Στο θέμα της υπακοής θεωρώ ότι υπερτερούν οι μοναχοί έναντι των λαϊκών χριστιανών. Επειδή ο μοναχός ζει με τέτοιο τρόπο ώστε όλη η ζωή του να είναι μία συνεχής, αδιάκοπη υπακοή -κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα στον κόσμο- γεύεται με αφθονία και τους καρπούς της υπακοής.

Ο πραγματικός υποτακτικός είναι πράος, ταπεινός, γλυκόλαλος, ευπειθής, κοινωνικός, ησυχαστικός, συγχωρητικός, αγαπητικός^. έχει αποκτήσει το φρόνημα του Χριστού.

Οι μοναχοί ή οι λαϊκοί που αγωνίζονται για την καθαρότητα της καρδίας δια της μετανοίας, σιγά σιγά θα αρχίσουν να γεύονται την ενάρετη κατάσταση και τον θείο φωτισμό. Χρειάζεται όμως να περάσουν πολλά χρόνια, συνήθως 15 με 20 χρόνια η και περισσότερα ανάλογα με τον προσωπικό αγώνα και την θεία Πρόνοια, για να παγιωθούν οι αρετές, να αφομοιωθεί η θεία Χάρις από τον άνθρωπο. Οι αρετές τότε θα γίνουν δεύτερη φύση η μάλλον η αληθινή φύση του ανθρώπου. Η προσευχή, η αγνότητα, η πραότητα, η ταπείνωση, η αμνησικακία, η αγάπη θα γίνουν φυσιολογική κατάσταση.

Ο άνθρωπος δεν θα μπορεί να ενεργήσει κάποια κακία, κάποιο πάθος^. δεν θα μπορεί να θυμώσει. Στο Γεροντικό αναφέρεται μία διήγηση για δύο Γέροντες, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ τσακωθεί. Κάποια ημέρα είπε ο πρώτος, «ας δοκιμάσουμε να τσακωθούμε και εμείς όπως οι κοσμικοί, για να δούμε τι είναι αυτό το πράγμα, πως νιώθουν όταν τσακώνονται».

Τότε του λέει ο δεύτερος: «Και πως θα γίνει αυτό»; «Να πάρε ένα τούβλο, λέει ο πρώτος Γέροντας, και πες ότι είναι δικό σου, μετά θα το πάρω εγώ και θα πω ότι είναι δικό μου και έτσι θα τσακωθούμε». Πράγματι παίρνει ο δεύτερος Γέροντας το τούβλο και λέει, «είναι δικό μου», «όχι, λέει ο πρώτος Γέροντας, δικό μου είναι». «Ε, αφού είναι δικό σου, πάρτο λέει ο δεύτερος Γέροντας», και δεν μπόρεσαν να τσακωθούν ούτε και εσκεμμένα, γιατί μέσα στις καρδιές τους κατοικούσε το «ειρηνοποιούν» Άγιο Πνεύμα.

Αυτή η ενάρετη κατάσταση που επιτυγχάνεται δια της εν Χριστώ μετανοίας δεν πρέπει να είναι μόνο βίωμα των μοναχών και των λαϊκών χριστιανών, αλλά οπωσδήποτε και των ηγετών, των θεσμικών οργάνων της Εκκλησίας και της Πολιτείας, που οφείλουν ανιδιοτελώς να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για την σωτηρία του συνανθρώπου και το καλό του τόπου.

Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε το παράδειγμα του παγκάλου Ιωσήφ -που είναι ιδιαίτερα συγκλονιστικό για την εποχή μας- ο οποίος για την αρετή του φυλακίσθηκε, επειδή δεν εμοίχευσε την σύζυγο του κυρίου του. Αυτή η ίδια η αρετή όμως τον ανέδειξε κατόπιν άρχοντα της Αιγύπτου.

Δεχόταν το εξ ύψους φωτισμό για την εντιμότητα που προερχόταν από την αρετή του πως να διοικεί όλη την χώρα, πως να αυξήσει την παραγωγή των υλικών αγαθών, ώστε όταν θα ερχόταν η περίοδος της κρίσεως, του μεγάλου λιμού να μπορούν να επιβιώσουν όχι μόνοι οι κάτοικοι της Αιγύπτου, αλλά να μπορεί να θρέψει και άλλους λαούς.

«Την αρετή, λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, την θαυμάζει και πολέμιος, δηλαδή ο εχθρός». Όντως ο ενάρετος στην πράξη και όχι ο αρετολόγος και ηθικιστής εντυπωσιάζει με την σύνεση και εντιμότητά του και εμπνέει προς μίμηση του αγαθού τους συνανθρώπους του.

Παρατηρείται σήμερα στην χώρα μας μία κρίση στους θεσμούς. Η οικογένεια, ο μοναχισμός, η Εκκλησία, η πατρίδα, το κράτος ως θεσμοί υπήρχαν ανέκαθεν.

Τι είναι αυτό που διαφοροποίησε την αντίληψη των συγχρόνων ανθρώπων για αυτούς τους θεσμούς, ώστε να τους αμφισβητούν και να τους αρνούνται; Από την μία πλευρά, την εξωτερική, η αριθμοποίηση των ανθρώπων και η μηχανοποίηση της κοινωνικής ζωής και από την άλλη πλευρά, την εσωτερική, η άγνοια της ενάρετης κατάστασης από όσους διοικούν διαλύει τους θεσμούς, διότι τους θεσμούς τους σεβόμαστε εξαιτίας της ορθής και ενάρετης συμπεριφοράς αυτών που τους εκπροσωπούν, η ανύπαρκτη δε μετάνοια υποβιβάζει την ανθρώπινη προσωπικότητα, μεταβάλλοντας έτσι τους θεσμούς σε απρόσωπους και απάνθρωπους.

Η Εκκλησία δια της μετανοίας και των αρετών παρέχει στους θεσμούς την δυναμική των εντίμων και ευλογημένων προσώπων που με την θεία σοφία και σύνεσή τους δίνουν κύρος και σεβασμό στους θεσμούς.

Ο θεσμός είναι το ποτήρι και το πρόσωπο είναι το νερό μέσα στο ποτήρι. Ο θεσμός είναι το περίβλημα και το πρόσωπο είναι το περιεχόμενο του πράγματος. Ο θεσμός είναι τα φύλλα και το πρόσωπο είναι ο καρπός του δένδρου. Ο θεσμός είναι ο τύπος και το πρόσωπο είναι η ουσία του πράγματος.

Η πρωτεύουσα αξία είναι το πρόσωπο. Ο θεσμός καταξιώνεται από το πρόσωπο. Αν τα πρόσωπα δεν ζουν ενσυνείδητα και με επίγνωση τον θεσμικό τους ρόλο τότε αυτομάτως χάνεται και η αξία των θεσμών.

Ουσιαστικά σήμερα δεν ζούμε κρίση των θεσμών, αλλά κρίση του ανθρωπίνου προσώπου σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, της πολιτικής, της οικονομίας, της τέχνης, της επιστήμης, καθώς και σε κάθε μορφή διοίκησης. Δηλαδή η κρίση εντοπίζεται στο ανθρωπολογικό οντολογικό επίπεδο.

Ο μεταμοντέρνος άνθρωπος έχει λησμονήσει ότι το οντολογικό του περιεχόμενο είναι θεοειδές. Δεν ζει εν μετανοία. Δεν αγωνίζεται για να αποκτήσει ενάρετη κατάσταση.

Και κατά συνέπεια δεν θέλει να κάνει οικογένεια, δεν αντιλαμβάνεται την προσφορά του μοναχισμού, δεν αγαπά την πατρίδα του, δεν θέλει να κυβερνάται, αλλά και δεν μπορεί να κυβερνά σωστά.

Αυτές τις ημέρες παρατηρούμε το νέο φαινόμενο του «αγανακτησμένου πολίτη» αλλά και των απεργών διαδηλωτών. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες μαζεύτηκαν στους δρόμους ως διαμαρτυρία για τα τεκταινόμενα στην χώρα μας.

Πόσο ωφέλιμο θα ήταν, αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν το πνεύμα της μετανοίας και προσεύχονταν μέσα στις εκκλησίες; Ο ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός δεν θα άλλαζε την τρέχουσα κατάσταση; Ο Θεός που δέχθηκε την μετάνοια και άκουσε τις προσευχές των Νινευιτών και η πόλη δεν καταστράφηκε -παρά το αρχικό του θέλημα- μπορεί να κάνει το ίδιο και σε κάθε περίπτωση.

Η Ελλάδα μας έχει περάσει και άλλες μεγάλες οικονομικές κρίσεις και οδυνηρές καταστάσεις πολέμων στο παρελθόν και άντεξε και επέζησε, γιατί υπήρχε ακόμη ορθή αντίληψη για τον θεσμικό ρόλο των προσώπων, που λειτουργούσαν ως αντισώματα. Χρειάζεται μετάνοια, μεγάλη μετάνοια, βαθιά μετάνοια με επίγνωση και ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει.

Η οικονομική κρίση είναι απόρροια της θεσμικής και ουσιαστικά της ανθρωπολογικής κρίσεως. Πως ένας άνθρωπος με εμπαθή και σκοτισμένο νου, με ιδιοτελή συμφέροντα μπορεί να κάνει σωστή διαχείριση των υλικών αγαθών; Λέει ο προφήτης Δαβίδ, «πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ου ελαττωθήσονται παντός αγαθού» (Ψαλ. 33,11).

Ποιοί ήταν αυτοί οι πλούσιοι που πείνασαν; Οι κακοί διαχειριστές του πλούτου, αυτοί που δεν ζούσαν εν μετανοία με την άσκηση των αρετών, αλλά με ιδιοτέλεια, με την ικανοποίηση όλων των φιληδόνων παθών τους. Και ποιοί είναι αυτοί που δεν θα στερηθούν από κανένα αγαθό; Αυτοί που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου, αυτοί που ζουν εν μετανοία με την τήρηση των εντολών του Θεού.

Μας έλεγε ο μακάριος Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ότι στους δύσκολους χρόνους της κατοχής οι συνοδείες στο Άγιον Όρος που έκαναν τα πνευματικά τους, δεν χάθηκαν, δεν πείνασαν, σε αντίθεση με άλλες που είχαν πλούσια υλικά αγαθά και παραμελούσαν τα πνευματικά τους.

Αυτό το πνεύμα παραλάβαμε και εμείς από τους Γεροντάδες μας και επιθυμούμε να το παραδώσουμε και στην επόμενη γενεά. Η προτεραιότητα, η επιμονή στα πνευματικά, στην άσκηση, στην κάθαρση της καρδίας με το φλογερό πνεύμα της μετανοίας, στην επιπόθηση και προσκόλληση στην αγάπη του Χριστού, στην λατρεία του ζώντος προσωπικού Θεού.

Γι' αυτό και σε αυτήν την δύσκολη περίοδο για την Μονή μας με δεσμευμένους τους λογαριασμούς για δυόμισι περίπου χρόνια, τίποτε δεν έλειψε στην Αδελφότητα. Η ιδιαίτερη πρόνοια της Παναγίας μας φροντίζει και για το παραμικρό. Η Αδελφότητα πληθαίνει, είναι ειρηνική, ενωμένη και αγαπημένη προς δόξαν Χριστού.

Η Μονή Βατοπαιδίου έχει μία βαρύτιμη πνευματική και πολιτιστική παράδοση. Στην μακραίωνη πορεία της αναδείχθηκε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της Ορθοδοξίας βιώνοντας τον ησυχασμό, αναδεικνύοντας πλήθος αγίων, και παράλληλα επιτελώντας πλούσιο ιεραποστολικό έργο εντός και εκτός του ελλαδικού χώρου.

Η Αδελφότητα που πλαισιώνει σήμερα την Μονή Βατοπαιδίου έχει πλήρη επίγνωση της πνευματικής και πολιτιστικής παραδόσεως της Μονής και αισθάνεται την ευθύνη της έναντι του ελληνικού Γένους και της Ορθοδοξίας, ότι οι δραστηριότητές της κινούνται πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της αγάπης προς τον πλησίον και σύμφωνα με το πνεύμα των πνευματικών γεναρχών της, του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού και του αειμνήστου Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού.

Όλα όσα είδατε στο ντοκυμανταίρ που προηγήθηκε και όσα έχουμε προγραμματίσει ότι θα κάνουμε, θα τα πραγματοποιήσουμε προς δόξα της Εκκλησίας μας και εν γένει της Ορθοδοξίας, αλλά και για το καλό της πατρίδας μας. Για την πατρίδα μας που βρίσκεται σε μία πολύ δύσκολη καμπή της ιστορίας της, και που ευχόμαστε οι αλλότριες δυνάμεις που παντοιοτρόπως την επιβουλεύονται να μην υπερισχύσουν εις βάρος της.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας παρακαλέσω, να προσευχηθούμε όλοι, αυτές τις ημέρες που εορτάζουμε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, με όποιο τρόπο μπορεί και θέλει ο καθένας, το Άγιο Πνεύμα να δώσει σε όλους τους Έλληνες -άρχοντες και αρχόμενους- αλλά και σε όλους τους ανθρώπους της οικουμένης πνεύμα μετανοίας, συνέσεως και ειρήνης. Αμήν.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

Ανακοινωθέν Μητροπολίτου Πειραιώς 17/6/2011

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail: impireos@hotmail.com

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 17ῃ Ἰουνίου 2011

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Οἱ ἄκρως ἐξυβριστικές, χυδαῖες καί μισαλλόδοξες ἀναφορές τῆς ἑβδομαδιαίας, «πολιτικῆς, σατιρικῆς καί ἀποκαλυπτικῆς» κατά δηλωσίν της Ἐφημερίδας «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» φυλ. 1660/15.6.2011 στήν σελίδα 43 καί στό δημοσίευμα μέ τίτλο: «Σεραφείμ μαινόμενος» πού ὑπογράφεται ἀπό τόν κ. Ξενοφώντα Μπρουντζάκη καί δημοσιεύεται ἀπό τόν Ἐκδότη-Διευθυντή κ. Ἀντ. Δελλατόλα στρεφόμενες κατά τῆς ἐλαχιστότητός μου μέ ἀφορμή τό ἀπό 3/6/2011 Ἀνακοινωθέν μου γιά τήν παγκόσμια οἰκονομική καί πολιτική συνομωσία τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ πού ὑλοποιεῖται μέ τόν βραχίονα τῆς «περιωνύμου» λέσχης Bilderberg οὐσιαστικά ἀπογυμνώνει τήν Ἐφημερίδα αὐτή ἀπό τήν προσπάθειά της νά ἐμφανίζεται σάν προπύργιο κατά τοῦ πάσης φύσεως πολιτικοκοινωνικοῦ κατεστημένου γιατί ἀπομειώνουσα πλήρως καί ὑποβαθμίζουσα παντελῶς τήν πολυδύναμη ἐμπλοκή τῶν ἐπιτελῶν τῆς Λέσχης Bilderberg τούς προσφέρει τήν ἐπιδιωκομένη δυναμική νά δροῦν στό ἡμίφως τοῦ παγκοσμίου γίγνεσθαι.

Διερωτώμεθα πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀγνοεῖ τήν δράση τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ διά τῆς Λέσχης Bilderberg ὅταν ἀπασχολεῖ ἡ συγκεκριμένη δρᾶσις τόν παγκόσμιο τύπο; Διερωτώμεθα πῶς εἶναι τόσο ἀπληροφόρητη ὅταν ἐφέτος στήν Γερμανόφωνη καθημερινή Ἐφημερίδα Basler Zeitung τῆς Ἑλβετίας ἀφιερώθηκε ἡ πρώτη σελίδα της σχετικά μέ τήν συνεδρίαση τῆς μυστικοπαθούς Λέσχη πού ἄρχισε τήν Πέμπτη στό Silvretta House στό Saint Moritz; Μήπως μπορεῖ ἡ τόσον εὐκόλως ὑβρίζουσα Ἐφημερίδα νά μᾶς ἐνημερώσει ἐάν κορυφαίοι διεθύνοντες σύμβουλοι ὅπως ὁ Bill Gates τῆς Microsoft, ὁ Eric Schmidt τῆς Google, ὁ Marcus Agius τῆς Barclays, καί ὁ Peter Sutherland τῆς Goldman Sachs καθώς καί οἱ δικοί μας ἐκλεκτοί κύριοι Γ. Δαυΐδ, Πρόεδρος τῆς Coca Cola, Γ. Παπακωνσταντίνου, μέχρι τώρα «Τσάρος» τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, Λουκᾶς Τσούκαλης, Πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ καί Γκίκας Χαρδούβελης, Καθ. Χρηματοοικονομικῆς καί οἰκονομικός σύμβουλος τῆς Eurobank E.F.G. συναντῶνται ἐπί τετραήμερον ἔχοντας γύρω τους ἕνα ἀτσάλινο δίχτυ προστασίας καί μυστικοπάθειας μέ Προέδρους καί Πρωθυπουργούς Κρατῶν, μεγάλους ἰδιοκτήτες Ἐφημερίδων, μέλη τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου, κυβερνητικούς ἀξιωματούχους τῶν ΗΠΑ γιά νά μιλήσουν γιά τάβλι;

Μήπως ἡ εὐκόλως ὑβρίζουσα Ἐφημερίδα μπορεῖ νά ἐξηγήσει πῶς ὁ συμμετέχων τό 1993 στήν συνεδρία τῆς Λέσχης πού ἔλαβε χώρα στόν Ἀστέρα τῆς Βουλιαγμένης Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ κ. Κρίστοφερ, προφήτευσε μετά τήν λήξη τῶν ἐργασιῶν της ὅτι ἡ τότε Κυβέρνηση Κων. Μητσοτάκη θά «ἔπεφτε» μετά ἀπό τρεῖς μῆνες; Μήπως ἡ εὐκόλως ὑβρίζουσα Ἐφημερίδα μπορεῖ νά μᾶς ἑρμηνεύσει τό φλεγματικό λόγιο τοῦ τ. «τσάρου» τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καί νῦν Ὑπουργοῦ Περιβάλλοντος κ. Γ. Παπακωνσταντίνου πού δημοσίευσε ὁ «Βηματοδότης» στήν ἔγκριτη Ἐφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» τῆς 13/6/2010 «Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου είναι ο μοναδικός έλληνας πολιτικός που συμμετείχε στην εφετεινή συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντεμπεργκ στην Ισπανία. Οι δύο άλλοι Έλληνες ήταν ο Πρόεδρος της Coca-Cola κ. Γ. Δαυΐδ και ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Λ. Τσούκαλης. Οι «κλειστές συζητήσεις» είχαν θέμα την παγκόσμια κρίση και ασφαλώς την Ελλάδα. Από τις ξένες διασημότητες ξεχώρισαν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας κ. Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, ο επίτροπος κ. Χ. Αλμούνια, ο επικεφαλής της Deutsche Βank κ. Τζ. Ακερμαν, ο πρόεδρος της Μicrosoft κ. Μπιλ Γκέιτς, ο ιστορικός κ. Νάιαλ Φέργκιουσον, ο ειδικός απεσταλμένος για το Πακιστάν και το Αφγανιστάν κ. Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Ρόμπερτ Ρούμπιν και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Ομπάμα κ. Λόρενς Σάμερς. Και φυσικά καμία μυστική συνάντηση δεν είναι πραγματικά μυστική αν δεν συμμετέχει ο κ. Χένρι Κίσινγκερ.

Τι είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου με όλους αυτούς; «Θα μπορούσα να σου πω αλλά μετά θα έπρεπε να σε σκοτώσω» απάντησε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο σε συνεργάτη μου που τόλμησε να τον ρωτήσει. Ποιό μπορεί να είναι το θανάσιμο μυστικό; Ελπίζω όχι κάτι σχετικό με το μέλλον της οικονομίας». Εἶναι ἄραγε ὅπως ἰσχυρίζεται τό «ΠΟΝΤΙΚΙ» ἀπαράδεκτη καί ἄκρως ἐπικίνδυνη ἡ ἀναφορά μας γιά τούς «ἐκβιασμούς» τῆς Κυβέρνησης; Μέχρι χθές δέν μᾶς ἔλεγαν ὅτι ἡ στάση πληρωμῶν σημαίνει δῆθεν τήν μή πληρωμή συντάξεων καί μισθῶν ὅταν αὐτά δίδονται ἀπό τούς φόρους τῆς χώρας καί ὄχι ἀπό τόν δανεισμό της, ὅτι ἀπαιτεῖται συναίνεση τῶν κομμάτων γιά τήν καταβολή τῆς 5ης δόσης καί ἄλλα πολλά; Καί ἐπειδή κατά τήν ὑβρίζουσα Ἐφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» οἱ Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας «πάσχουν ἀπύθμενη ὑποκρισία» ἀπό αὔριο σκέπτομαι νά παραπέμψω τούς 2.500 καθημερινῶς σιτιζομένους νεόπτωχους στά σισίτια τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς στίς κατοικίες τοῦ κ. Ἀ. Δελλατόλα καί τοῦ κ. Ξ. Μπρουντζάκη καί ἀκόμη καί στίς ἐγκαταστάσεις τῆς Ἐφημερίδος «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» γιά νά ἀναλάβουν τήν καθημερινή φροντίδα, αὐτοί οἱ τόσον εἰλικρινεῖς καί φερέλπιδες κύριοι, ἀντί ἐμοῦ τοῦ «ἀπύθμενου ὑποκριτή». Ὅσον ἀφορᾶ στήν δῆθεν ὑπέρογκη ἐκκλησιαστική περιουσία καί στήν δῆθεν μή φορολόγησή της θά τούς συμβούλευα ταπεινῶς νά ἐνημερωθοῦν σχετικῶς διότι συλλαμβάνονται ἀνενημέρωτοι, διότι ἡ λεγομένη ἐκκλησιαστική περιουσία ἔχει παραχωρηθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου σχεδόν στό κράτος, τά δέ ἐναπομείναντα ἐκκλησιαστικά παραγωγικά ἀκίνητα παρ' ὅτι ἀνήκουν σέ μή κερδοσκοπικοῦ χαρακτήρα Ν.Π.Δ.Δ. φορολογοῦντια μέ 20% ἐπί τῶν ἀκαθαρίστων ἐσόδων τους.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Επιστολή του Γέροντα Νεκτάριου Μουλατσιώτη προς τον Αρχιεπίσκοπο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τους στόχους της.

Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Τρικόρφου Φωκίδας, Αρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης με επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και προς όλους τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος, ταπεινά αναφέρεται στην κάρτα του πολίτη και στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τι στόχους έχουν όσοι θέλουν να επιβάλουν τα νέα αυτά συστήματα στην Ελλάδα και με ποίους τρόπους θα τα εφαρμόσουν. Ενδιαφέρουσα επιστολή την οποία πρέπει όλοι να την προσέξουμε και γι’ αυτό την δημοσιεύουμε αυτούσια.

Η επιστολή έχει ως εξής:

Ο Μεσσίας έρχεται!
Η Παλαιά Διαθήκη δια του στόματος των Αγίων Προφητών φωνάζει προς όλη την οικουμένη και προς τον λαό του Ισραήλ, ότι ο Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου έρχεται!
Ο αναμενόμενος των εθνών έρχεται! Ο Σωτήρας του κόσμου έρχεται! Ο νέος Βασιλεύς του Ισραήλ έρχεται!
Οι προφήτες με κάθε λεπτομέρεια μας περιγράφουν τον ερχόμενον Μεσσία.

Ο Μεσσίας ήλθε!
Η Καινή Διαθήκη βροντοφωνάζει ότι ο Μεσσίας ήλθε! Το Φως ήλθε στον κόσμο! Αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν μάλλον το σκότος. Ο Λυτρωτής και Σωτήρας ήλθε, αλλά ο άνθρωπος προτίμησε να ζει στα δεσμά της φυλακής του και στο σκοτάδι της ψυχής του. Για εμάς όμως που δεχθήκαμε τον Ιησού η τον Εμμανουήλ ως τον Χριστό του Κυρίου, αναγνωρίζουμε Αυτόν ως Μεσσία, Λυτρωτή και Σωτήρα του ανθρωπίνου Γένους, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού.


Έρχεται πάλιν μετά δόξης!
Όσοι Τον δεχθήκαμε ως Μεσσία, τον Υιόν της Παρθένου, αναμένομεν Αυτόν και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς.

Κάποιοι δεν Τον δέχθηκαν...
Υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν πίστεψαν ότι στον Κύριό μας εκπληρώθησαν οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, είναι όλοι αυτοί που ονειρεύτηκαν τον Κύριο της δόξης ως επίγειο βασιλέα της γης και έτσι ακόμη τον αναμένουν. Θεωρούν ότι οι προφητείες δεν εκπληρώθηκαν ακόμη και ζουν και εργάζονται καθημερινά δια την εκπλήρωσή τους.

Ήδη κάποιοι εξ αυτών που δεν δέχθηκαν τον Ιησού ως Χριστόν του Κυρίου, μέσω σκοτεινών διαδρόμων επέτυχαν να ανέβουν οικονομικά πολύ ψηλά και σήμερα 10 περίπου άνθρωποι εξ αυτών κατευθύνουν δυστυχώς τις τύχες όλων των λαών και των εθνών.

Τελευταία συχνά ακούμε να γίνεται δι᾽ αυτούς αναφορά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Τους αποκαλούν άλλοτε «παγκόσμιους τραπεζίτες», άλλοτε «κερδοσκόπους» η «αγορές» και νομίζω ότι όλοι κατανοούμε το ποιοί είναι οι κύριοι αυτοί.

Πέτυχαν λοιπόν όλοι οι ανωτέρω κύριοι να είναι οι δανειστές όλων των κρατών και όλων των εθνών με μία και μόνη σκοπιμότητα: Την υποταγή και τον οικονομικό έλεγχο των πάντων, ώστε να αναγκάσουν τους λαούς και πάντα τα έθνη να δεχθούν τον δικό τους Μεσσία, ως τον μόνο και αληθινό λυτρωτή και σωτήρα του κόσμου.

Δια να επιτύχουν δε αυτή την παγκόσμια κυριαρχία και την επιβολή του νέου Μεσσία, τους είναι αναγκαία η ηλεκτρονική διακυβέρνησις των κρατών και ένα νέο ηλεκτρονικό οικονομικό σύστημα, ώστε αφ᾽ ενός μεν να παρακολουθούνται οι αντιδρώντες, αφ᾽ ετέρου να ελέγχονται οι πάντες. Δια να επιβάλλουν δε τον Μεσσία τους, ως λέγει η Αγία Γραφή, θα κινηθούν «εν πάση απάτη... και τέρασι ψεύδους». Δι᾽ αυτό και ο Απόστολος Παύλος καλεί τους πάντες λέγοντάς τους «Βλέπετε μη τις υμάς πλανήση κατά μηδένα τρόπον».

Άρα δια να μην ξεγελαστούμε και πλανηθούμε πρέπει να έχουμε συνεχώς τεταμένη την προσοχή μας και τα μάτια μας ανοιχτά, διότι ο πλάνος θα προσπαθήσει να εξαπατήσει και να ξεγελάσει ακόμη και τους εκλεκτούς, δηλαδή την ιεραρχία και τον πιστό λαό.

Τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας και σε όλο τον πλανήτη έχουν σχέση με την οικονομική κρίση, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και με τον ερχομό κάποιου νέου Μεσσία ως φυσικού προσώπου και όχι ως συστήματος;

Μακαριώτατε,
Σκεφθήκατε αν τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας, δηλαδή εάν τα δημοσιονομικά και όλα τα νέα οικονομικά μέτρα που λαμβάνει η Κυβέρνησή μας, αλλά και οι κυβερνήσεις των άλλων κρατών, σκεφθήκατε εάν έχουν σχέση με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση των ανθρώπων, την κάρτα του πολίτη, το μικροτσίπ και τον Μεσσία;

Ένας ταπεινός ιερομόναχος που έζησε κοντά στον Γέροντα Παΐσιο, από το 1996 μέσα από τα βιβλία του «Σκεύος εκλογής» και «Στη Δύση της ελευθερίας μας» μας προειδοποιούσε.

Μακαριώτατε,
Σας μεταφέρω αυτούσια αποσπάσματα του αγιορείτη ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγγελόγλου από το βιβλίο του «Σκεύος εκλογής» σελ. 421, που κυκλοφόρησε το 1996. Διαβάζοντας σήμερα και πάλι κάποιος τα κείμενα που θα αναφέρω, νομίζει κανείς ότι διαβάζει το σημερινό Τύπο του 2010. Κι όμως τα όσα ακολουθούν γράφτηκαν το 1996.

«Επέβαλαν (και θα επιβάλλουν) στη χώρα μας ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος,τόσο μεγάλο που, όχι μόνον να μη μπορούμε να το ξεχρεώσουμε, αλλά ούτε τους τόκους αυτού του δανείου να μην προλαβαίνουμε• με αυτό καταφέρνουν με εύλογη δικαιολογία να επιβάλλουν στο λαό ένα οικονομικό πρόγραμμα εξόντωσης, έως εσχάτων. Θα επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα, δυσβάστακτα, φόρους ασήκωτους και πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε να κάνουν το λαό να αγανακτήσει. Και τι θα πετύχουν με αυτό; Ακούστε• Ο λαός καταπιεζόμενος από τα δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα θα ζητάει κάποια στιγμή να ξανασάνει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να του τη χαρίσουν ποτέ, παρά μόνον έως ότου σκύψει το κεφάλι του εντελώς στο έδαφος, δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούργιο τους σύστημα. Θα λένε: Έχετε δίκιο που διαμαρτύρεσθε, όμως έχετε μεγάλο εξωτερικό χρέος και αυτοί που έχουν πολλά λεφτά φοροδιαφεύγουν• για να μη σας επιβάλλουμε άδικα μεγάλους φόρους κτλ. πρέπει να αποδεχθείτε το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου. Έτσι ώστε να βλέπουμε ποιοί είναι οι νομοταγείς πολίτες και ποιοί οι φοροφυγάδες. Ταυτόχρονα θα παρέχουν μέσω του ηλεκτρονικού οικονομικού συστήματος πολλές διευκολύνσεις. 

Αδελφοί, μας εξαπατούν με τερατώδη ψέμματα. Δεν πρόκειται με όσα αυστηρά οικονομικά μέτρα κι αν λάβουν να ξεχρεώσουμε το χρέος μας αυτό. Γιατί δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς τους η ύπαρξη μιας εύρωστης οικονομικά Ελλάδας. Τι κάνουν λοιπόν; Ενώ βρισκόμαστε σε οικονομικό χάος και δεν μπορούμε ούτε τους τρέχοντας τόκους του χρέους να πληρώσουμε, δημιουργούν τεχνητές κρίσεις με τις γειτονικές μας χώρες έτσι ώστε, φοβούμενοι από τις απειλές τους να ξοδεύουμε τρισεκατομμύρια δραχμές για την αγορά πολεμικών αεροπλάνων, πλοίων κτλ. Ακούμε συνεχώς για θερμά επεισόδια, αμφισβητούνται τα σύνορά μας, τα νησιά μας..... Με όλα αυτά μας αποπροσανατολίζουν για να μπορέσουν με πολύ εύσχημο τρόπο και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί να μπουν στο σπίτι μας..... Να γνωρίζετε ότι θα ασκήσουν πιέσεις με πολλούς τρόπους, ιδιαίτερα στους πολιτικούς μας άρχοντες..... Εμείς όμως ας μη βλέπουμε τους δικούς μας πολιτικούς, αλλά αυτούς που τους τα επιβάλλουν από το παρασκήνιο με τη βία, ύπουλα και εξαπατώντας τους».

Στη σελίδα 417 του αυτού βιβλίου διαβάζουμε: «...... Η μέθοδος που χρησιμοποιούν περιλαμβάνει την υπονόμευση του οικονομικού συστήματος κάθε χώρας, την οικονομική καταπίεση και εξαθλίωση των πολιτών και τη φαινομενική ανάγκη της υποταγής στο παγκόσμιο ηλεκτρονικό οικονομικό σύστημα, σαν μόνου ικανού να δώσει λύση στα προβλήματα αυτά• με το σύστημα αυτό εκτός από τον οικονομικό έλεγχο καταργείται το απόρρητο και η προσωπική ελευθερία, αφού είναι δυνατόν να έχει πρόσβαση η Παγκόσμια Τράπεζα Πληροφοριών στις Βρυξέλλες στον ηλεκτρονικό φάκελλο οποιουδήποτε πολίτη και όπως γράφει ο Γέροντας Παΐσιος «κι ενώ τα σημεία φαίνονται ξεκάθαρα το θηρίο στις Βρυξέλλες με το 666, έχει σχεδόν ρουφήξει όλα τα κράτη στο κομπιούτερ». Πρέπει να κατανοήσουμε το ποιός είναι ο απώτερος στόχος του οποίου την επίτευξη διαδοχικά (λόγω φόβου αντιδράσεων)μεθοδεύουν οι επίδοξοι κυβερνήτες της οικουμένης και ο διάδοχός τους Αντίχριστος• αυτός «και λόγους προς τον Ύψιστον λαλήσει και τους αγίους Υψίστου παλαιώσει και υπονοήσει του αλλοιώσαι καιρούς και νόμον».

Μακαριώτατε,
Απίστευτα και όμως αληθινά τα όσα αναφέρει από το 1996 ο ταπεινός αγιορείτης ιερομόναχος π. Χριστόδουλος Αγγελόγλου, ο οποίος προ 14 ετών μας προμήνυσε τα τεκταινόμενα που ζούμε σήμερα, το 2010, στη χώρα μας και σε όλον τον κόσμο.

Ουδείς θα μας ζητήσει να αρνηθούμε το Χριστό, την ορθόδοξη πίστη μας και την Εκκλησία μας.

Η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, πρέπει να προσέξουμε ότι ουδαμού αναφέρει ότι θα μας ζητήσουν να αρνηθούμε την πίστη μας η τον Χριστό μας, όταν έλθει η ώρα του χαράγματος επί των ανθρώπων στο δεξί τους χέρι η στο μέτωπο, όπως λέγει η Αποκάλυψη. Ούτε θα ζητηθεί άρνηση της πίστεώς μας σε οποιοδήποτε προστάδιο του χαράγματος.

Ξεκάθαρα η Καινή Διαθήκη, απλά μας αναφέρει ότι μαζί με όλα τα άλλα σημεία (ίδρυσις κράτους του Ισραήλ, ανέγερση ναού Σολομώντος κτλ.) που θα προηγηθούν του ερχομού του δήθεν Μεσσία και σωτήρα του κόσμου, ότι ένα ακόμη από αυτά τα σημεία που θα προηγηθούν θα είναι και η αλλαγή του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Και δια να καταλάβουμε ακριβώς και να μην ξεγελασθούμε, δια το ποιό θα είναι αυτό το νέο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (διότι ανά τους αιώνες έχει αλλάξει αρκετές φορές) μας δίδει ένα χαρακτηριστικό του, μας λέγει ότι αυτό το νέο οικονομικό σύστημα θα λειτουργεί με ένα νούμερο που θα αποτελεί και το όνομα του Αντιχρίστου.

Το δε νούμερο αυτό πάλι μας λέγει ποιό θα είναι, αναφέροντάς μας τον αριθμό 666. Άρα, οποιοδήποτε άλλο οικονομικό σύστημα που δεν θα έχει τον αριθμό 666 δεν θα αφορά τους χριστιανούς.
Θα λέγαμε λοιπόν ότι προδρομικά σημεία της εμφανίσεως του Αντιχρίστου είναι

α) Η επανίδρυσις του Κράτους του Ισραήλ.

β) Η αλλαγή του οικονομικού τρόπου συναλλαγής των ανθρώπων και η χρήσις σε αυτό του αριθμού 666. Οι δε οικονομικές συναλλαγές θα γίνονται με το χέρι η το μέτωπο.

γ) Η εμφάνιση των δύο προφητών Ενώχ και Ηλία.

δ) Η ανέγερσις ξανά του ναού του Σολομώντα.
Όταν δείτε, λέει η Αγία Γραφή να γίνονται όλα αυτά τα σημάδια στην ανθρωπότητα τότε πλησιάζει ο καιρός της εμφανίσεως του Αντιχρίστου.
Το δεύτερο σημείο που αναφέρεται στην αλλαγή του οικονομικού τρόπου συναλλαγής των ανθρώπων και που θα γίνεται, ως λέγει η Γραφή, με το δεξί χέρι η με το μέτωπο, και θα έχει ως χαρακτηριστικό «κλειδί» το νούμερο 666, η Αγία Γραφή μας λέγει και τονίζει ότι αυτόν τον τρόπο οικονομικής συναλλαγής θα τον επιβάλλουν τα όργανα του Αντιχρίστου στους ανθρώπους ακόμη και δια της βίας (διαφορετικά θα χάνουν μισθούς, συντάξεις, περιουσιακά στοιχεία, υγειονομική περίθαλψη κ.α) διότι δεν θα μπορούν να συναλλάσονται οικονομικά... Αλλά η Αγία Γραφή καλεί τους χριστιανούς να μη δεχθούν αυτόν τον νέο τρόπο οικονομικής συναλλαγής με το χάραγμα στο χέρι η στο μέτωπο, διότι όποιος χριστιανός το δεχθεί θα χάνει την ψυχή του.

Μακαριώτατε,
Αλλά ενώ η Αγία Γραφή λέγει ότι με διαφόρους πλάνους τρόπους θα προσπαθήσουν τα όργανα του Αντιχρίστου να επιβάλλουν το χάραγμα στο χέρι η στο μέτωπο, ως νέο οικονομικό τρόπο συναλλαγής, πλανώντας ακόμα και εξαπαντώντας τον άνθρωπο, ώστε με τη θέλησή του να δεχθεί το χάραγμα στο χέρι η στο μέτωπο, εν τούτοις πουθενά δεν αναφέρει ότι όταν οι άνθρωποι θα δεχθούν το χάραγμα ως νέο οικονομικό σύστημα, θα τους ζητηθεί η άρνηση της πίστεώς μας.

Ας δούμε λοιπόν τι λέγει η Αγία Γραφή προς τους χριστιανούς και το τι θα πάθουν όσοι πλανηθούν και πάρουν το χάραγμα ώστε να εισέλθουν στο νέο οικονομικό σύστημα συναλλαγών.
«Όστις λαμβάνει το χάραγμα επί του μετώπου αυτού η επί την χείρα αυτού, και αυτός πίεται εκ του οίνου του θυμού του Θεού.... της οργής αυτού, και βασανισθήσεται εν πυρί και θείω ενώπιον των Αγίων Αγγέλων και ενώπιον του αρνίου.... και ουκ έχουσιν ανάπαυσιν ημέρας και νυκτός....... ει τις λαμβάνει το χάραγμα του ονόματος αυτού» (Αποκ. ιδ´ 9-11).
Ξεκάθαρα λοιπόν μας λέγει η Αγία Γραφή ότι αυτός που θα μπει σε αυτό το οικονομικό σύστημα και θα πάρει με τη θέλησή του το χάραγμα, δεν θα έχει ανάπαυση μέρα και νύχτα αλλά και θα βληθεί εις την αιώνια κόλαση.

Μακαριώτατε,
Οι αναμένοντες τον νέον Μεσσία θα ήταν πολύ ανόητοι, εάν δίδοντας το χάραγμα οπουδήποτε, σε κάρτα, στο χέρι η στο μέτωπο κτλ. μας ζητούσαν την άρνηση του Χριστού μας και της πίστεώς μας.
Πουθενά δεν λέγει ότι όποιος λάβει το χάραγμα δια να κάνει τις οικονομικές συναλλαγές του δεν θα μπορεί να εξομολογείται, να κοινωνεί, να προσεύχεται, η αν είναι κληρικός να ιερουργεί. Απλά μας λέγει η Αγία Γραφή ότι όποιος το δεχθεί θα βασανίζεται ημέρα και νύχτα και εδώ και εις την αιώνια κόλαση.

Εάν οι αναμένοντες τον Μεσσία μας εζητούσαν να αρνηθούμε το Χριστό μας, τότε ουδείς θα έπαιρνε το χάραγμα και ουδείς θα δεχόταν να εισέλθει στο το νέο αυτό παγκόσμιο ηλεκτρονικό σύστημα και στην παγκόσμια τράπεζα πληροφοριών. Όπως λέγει η Γραφή θα μας εξαπατήσουν, θα μας πλανήσουν, θα μας ξεγελάσουν, δι᾽ αυτό και πρέπει να μάτια μας να τα έχουμε ανοιχτά.
Διότι ο εχθρός πρώτα παγιδεύει το θήραμά του μέσα στη φάκα του και μετά το τρώγει. Έτσι και τα όργανα του Αντιχρίστου θα κάνουν, πρώτα θα μας εγκλωβίσουν με το χάραγμά τους μέσα στα οικονομικά ηλεκτρονικά συστήματα παρακολουθήσεως των πάντων και μετά θα βάζουν τους χαραγμένους να προσκυνούν τον Αντίχριστο ως θεόν.

Όσοι χριστιανοί αρνηθούν το χάραγμα και δεν μπουν στο νέο οικονομικό σύστημα και στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση μας λέγει η Αποκάλυψη, ότι όταν έλθει ο Αντίχριστος, ο αναμενόμενος Μεσσίας των κερδοσκόπων και των οικονομικών αγορών, τότε όσοι δεν θα έχουν δεχθεί το χάραγμα ως τρόπο οικονομικής συναλλαγής, θα τους αναγκάσει δια της βίας να εισέλθουν πάντες και εκεί θα αρχίσει το μαρτύριο αίματος των ασφράγιστων χριστιανών. «και ποιεί πάντες μικρούς και μεγάλους και πλούσιους και πτωχούς ίνα δώσωσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς η επί των μετώπων αυτής, ίνα μη τις δύναται κάποιος αγοράσαι η πωλήσαι η μη ο έχων το χάραγμα...» (Αποκ. ιγ´ 16-17).

Μακαριώτατε,
Ξεκάθαρα φαίνεται εκ της Γραφής ότι το ανωτέρω εδάφιο είναι απλά ένα από τα πολλά σημεία που θα συμβούν πριν της ελεύσεως του Αντιχρίστου. Η Γραφή μας προειδοποιεί απλά ότι οι χριστιανοί δεν πρέπει να πάρουμε το σφράγισμά του, το χάραγμά του και να μην εισέλθουμε σε αυτό το νέο τρόπο οικονομικής συναλλαγής, διότι τότε θα εγκλωβισθούμε σαν τον ποντικό στη φάκα και ως τονίζουν οι Πατέρες οι χριστιανοί που θα λαμβάνουν το χάραγμα, θα χάνουν τη Θεία Χάρη, αλλά και την ελευθέρα βούλησή τους, με αποτέλεσμα να χάνουν μετά και την ψυχή τους, διότι ο δρόμος που επέλεξαν είναι άνευ επιστροφής.

Διότι ως λέγουν οι επιστήμονες τα σύγχρονα μικροτσίπ επηρρεάζουν ακόμη και την ελευθέρα βούληση του ανθρώπου.

Πρέπει συνεχώς να προσέχουμε, διότι προσπαθούν να μας πλανήσουν

Μακαριώτατε,
Ο αγιορείτης ιερομόναχος Χριστόδουλος Αγγελόγλου, μαθητεύσας παρά τους πόδας του οσίου Γέροντος Παϊσίου, αναφέρει από το 1996: «Τονίζουμε δε επειδή (οι κυβερνήσεις των λαών) δεν έχουν δεσμευθεί με τον τρόπο με τον οποίον θα δώσουν τον ενιαίο κωδικό αριθμό μητρώου (ΕΚΑΜ-Νόμος Κουτσόγιωργα 1986) είναι δυνατόν να μη χρησιμοποιήσουν σε πρώτη φάση ούτε τον γραμμωτό κώδικα, ούτε το bar code, ούτε τον αριθμό 666. Ο ενιαίος κωδικός αριθμός μητρώου για να πετύχουν το σκοπό τους, μπορεί να μπει ακόμα και σε μία απλή, μη ηλεκτρονική κάρτα στην αρχή και σταδιακά να τον μεταφέρουν στην όποια ηλεκτρονικής μορφής κάρτα η μικροτσίπ τελικά επιλέξουν. Ας μην αναπαυόμαστε και πέφτουμε θύματα αποπροσανατολισμού, διότι οι πολιτικοί θα μας υποσχεθούν ότι η ταυτότητα που θα μας δώσουν δεν θα έχει ούτε bar code ούτε 666. Μόνον έναν ενιαίο κωδικό αριθμό μητρώου (ΕΚΑΜ), τίποτε άλλο δεν θα έχει και τότε, επειδή θα αρνούμεθα να λάβουμε έστω και μία απλή κάρτα που θα έχει μόνον τον ΕΚΑΜ, θα κατηγορήσουν την Ιεραρχία και τους χριστιανούς ότι με τίποτα δεν αναπαύονται και ότι συνεχώς δημιουργούμε προβλήματα στην πολιτεία».
 
Μακαριώτατε,
Η Ευρώπη και οι κρυπτόμενες οικονομικές «αγορές» όπισθεν αυτών, ένα επιζητούν αυτήν την στιγμή, την εισαγωγή μας στο παγκόσμιο οικονομικό τους σύστημα συναλλαγών και στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, η οποία χωρίς τον ΕΚΑΜ δεν επιτυγχάνεται.

Δι᾽ αυτό και θα προσπαθήσουν με όλους τους ανωτέρω τρόπους, που ο Γέροντας Ιερομόναχος Χριστόδουλος προανάφερε από το 1996 και σήμερα εκπληρώνονται κατά γράμμα. Θα φτάσουν ακόμα και στις απειλές κατά της Εκκλησίας με γεγονότα τηλεοπτικά όπως είχαμε το 2005....
Δι᾽ αυτό, εμείς πρέπει να αντισταθούμε ως μας επιτάσσει ο Κύριος, οι Γραφές και οι Άγιοι Πατέρες και να μην δεχθούμε τίποτα, με οποιοδήποτε κόστος.

Θέλει προσοχή, διότι θα μας εξαπατήσουν, όπως η κυβέρνηση το 2000 εξαπάτησε το μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο με το θρήσκευμα στις ταυτότητες.

Μακαριώτατε,
Εμείς είμεθα τα τσοπανόσκυλα του ποιμνίου, εσείς είστε οι ποιμένες οι έχοντες και την ευθύνη για τας ψυχάς μας.
Τα τσοπανόσκυλα όταν ακούσουν ή δουν κάτι επικίνδυνο ή μη, γαυγίζουν ώστε ο τσοπάνης να προσέξει και να αξιολογήσει τον κίνδυνο. Εσείς ως ποιμένες των ψυχών μας έχετε λοιπόν την ευθύνη έναντι του Θεού δι’ ημάς και όλο το ποίμνιο. Εσείς θα αξιολογήσετε εάν γαυγίζουμε δικαίως ή αδίκως.
Εμείς δε έχοντες την σεβάσμιαν ιεραρχίαν της Εκκλησίας μας, τους ποιμένας δηλαδή και πατέρας των ψυχών μας, ως εμπροσθοφυλακή σε αυτήν την τιτάνια μάχη μεταξύ των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους, είμεθα παρά τους πόδας σας για να αγωνιστούμε κατά των λύκων εκείνων που ζητούν να κατασπαράξουν τη μάνδρα του Χριστού την οποία ενεπιστεύθη εις Υμάς ο Κύριος.

Μετά βαθυτάτου σεβασμού, ασπαζόμενος την δεξιάν Σας και εκζητών την ευλογίαν Σας.

Ο Γέροντας

Αρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης

και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΞΑΠΑΤΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Στις 29/11/2010 είχαμε ενημερώσει τόσο τον Μακαριώτατο όσο και όλους τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας δια το τι πρόκειται να κάνει η Πολιτεία με το θέμα της κάρτας του πολίτη. Ξεκάθαρα είχαμε αναφέρει ότι η Πολιτεία με την απόφασή της θα εξαπατήσει την Εκκλησία. Διαβάστε τι απάντησε η Πολιτεία στην Εκκλησία:
«Στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο απεστάλη έγγραφο του Εξοχωτάτου Υφυπουργού Εσωτερικών, Αποκεντρώσεως και Ηλεκτρονικής Διακυβερνήσεως κ. Γεωργίου Ντόλιου, στο οποίο αναφέρει ότι ενημερώθηκαν τα Μέλη τής Ειδικής Επιτροπής για την μελέτη θεμάτων Εκκλησίας - Πολιτείας, ότι η Κάρτα του Πολίτη δεν θα περιλαμβάνει ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και δεν θα περιλαμβάνει γραμμωτό κώδικα (barcode), ούτε οποιονδήποτε συμβολικό αριθμό.»


(Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου 16/6/2011)
Διαβάστε κατωτέρω ακριβώς το τι λέγαμε τότε στον Μακαριώτατο και στους Αρχιερείς μας και βλέπουμε ότι για άλλη μια φορά δεν διαψευσθήκαμε. Ελπίζουμε ότι η Ιερά Σύνοδος δεν θα δεχθεί την απάτη της Πολιτείας. Εμείς πάντως ως κληρικοί μαζί με τον λαό του Θεού θα αρνηθούμε την παραλαβή της.
Τμήμα της επιστολής προς τον Αρχιεπίσκοπο και τους Αρχιερείς για την κάρτα του πολίτη 29/11/2011

«…Μακαριώτατε,
Όπως μας λέγει ο Απόστολος Παύλος στην Β’ Επιστολή του προς Θεσσαλονικείς Κεφ. Β’ και στίχος 9-10, η παρουσία του αντιχρίστου θα γίνει «εν πάσι δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους και εν πάσι απάτη…». Με λίγα λόγια ο αντίχριστος για να επιβληθεί στο λαό, τα όργανά του και οι δυνάμεις που θα τον στηρίζουν προ και μετά την εμφάνισή του, θα εξαπατούν το λαό ακόμη δε και τους εκλεκτούς με τερατουργήματα ψεύδους και με κάθε απάτη.

Ο αγιορείτης ιερομόναχος Χριστόδουλος Αγγελόγλου, μαθητεύσας παρά τους πόδας του οσίου Γέροντος Παϊσίου, αναφέρει από το 1996: «Τονίζουμε δε επειδή (οι κυβερνήσεις των λαών) δεν έχουν δεσμευθεί με τον τρόπο με τον οποίον θα δώσουν τον ενιαίο κωδικό αριθμό μητρώου (ΕΚΑΜ-Νόμος Κουτσόγιωργα 1986) είναι δυνατόν να μη χρησιμοποιήσουν σε πρώτη φάση ούτε τον γραμμωτό κώδικα, ούτε το bar code, ούτε τον αριθμό 666. Ο ενιαίος κωδικός αριθμός μητρώου για να πετύχουν το σκοπό τους, μπορεί να μπει ακόμα και σε μία απλή, μη ηλεκτρονική κάρτα στην αρχή και σταδιακά να τον μεταφέρουν στην όποια ηλεκτρονικής μορφής κάρτα η μικροτσίπ τελικά επιλέξουν. Ας μην αναπαυόμαστε και πέφτουμε θύματα αποπροσανατολισμού, διότι οι πολιτικοί θα μας υποσχεθούν ότι η ταυτότητα που θα μας δώσουν δεν θα έχει ούτε bar code ούτε 666. Μόνον έναν ενιαίο κωδικό αριθμό μητρώου (ΕΚΑΜ), τίποτε άλλο δεν θα έχει και τότε, επειδή θα αρνούμεθα να λάβουμε έστω και μία απλή κάρτα που θα έχει μόνον τον ΕΚΑΜ, θα κατηγορήσουν την Ιεραρχία και τους χριστιανούς ότι με τίποτα δεν αναπαύονται και ότι συνεχώς δημιουργούμε προβλήματα στην πολιτεία».

Μακαριώτατε,
Η Ευρώπη και οι κρυπτόμενες οικονομικές «αγορές» όπισθεν αυτών, ένα επιζητούν αυτήν την στιγμή, την εισαγωγή μας στο παγκόσμιο οικονομικό τους σύστημα συναλλαγών και στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, η οποία χωρίς τον ΕΚΑΜ δεν επιτυγχάνεται.

Δι᾽ αυτό και θα προσπαθήσουν με όλους τους ανωτέρω τρόπους, που ο Γέροντας Ιερομόναχος Χριστόδουλος προανάφερε από το 1996 και σήμερα εκπληρώνονται κατά γράμμα. Θα φτάσουν ακόμα και στις απειλές κατά της Εκκλησίας με γεγονότα τηλεοπτικά όπως είχαμε το 2005....
Δι᾽ αυτό, εμείς πρέπει να αντισταθούμε ως μας επιτάσσει ο Κύριος, οι Γραφές και οι Άγιοι Πατέρες και να μην δεχθούμε τίποτα, με οποιοδήποτε κόστος.
Θέλει προσοχή, διότι θα μας εξαπατήσουν, όπως η κυβέρνηση το 2000 εξαπάτησε το μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο με το θρήσκευμα στις ταυτότητες».Πατήστε εδώ για να διαβάσετε ολόκληρη την επιστολή που δημοσιεύεται στο blog «Γέροντας Νεκτάριος».

Η «κυρά των Μαρασίων»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  17.06.2011

Στον οικισμό Μαράσια Εβρου, η αυλή του τελευταίου σπιτιού «βλέπει» στα συρματοπλέγματα των συνόρων, που χωρίζουν Ελληνες και Τούρκους, και στο ακριτικό φυλάκιο. Κάθε πρωί, η υπερήλικη ένοικος κάθεται στο ντιβάνι, απέναντι από το παράθυρο, με τη μαγκούρα δίπλα της. Περιμένει πώς και πώς να αντικρίσει τα «παιδιά» της, τους νέους που υπηρετούν τη θητεία τους. Είναι οι φαντάροι που εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια καλημερίζουν τη «μάνα» όλων των Ελλήνων και τη βοηθούν να κάνει το «καθήκον» της: Να υψώσει τη γαλανόλευκη «για να τη βλέπουν από απέναντι οι Τούρκοι», όπως λέει η ίδια η κυρία Βασιλική Λαμπρίδου-Φωτάκη. Είναι η «κυρά των Μαρασίων», που στα 107 της εξακολουθεί να «φυλά Θερμοπύλες»!

Η περήφανη γερόντισσα έχει βραβευτεί από τον Στρατό και την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά της στην πατρίδα, ενώ αποτελεί το τιμώμενο πρόσωπο στο 16ο Πανελλήνιο Συνέδριο του Δικτύου Εκλεγμένων Γυναικών Α' και Β΄ βαθμού Αυτοδιοίκησης «Η Αθηνά» (16-19 Ιουνίου, Αλεξανδρούπολη).

Το σώμα της κυρά Βασιλικής «κουβαλά» 107 χρόνια, αλλά η καρδιά και το βλέμμα της είναι σαν μικρού κοριτσιού. «Χρειάζεσαι κάτι;» τη ρωτούν. «Μια καινούργια ελληνική σημαία» απαντά. «Σκίζεται εύκολα το πανί στον ιστό, παιδί μου». Γεννημένη το 1904, στο Μεγάλο Ζαλούφι Θράκης, γνώρισε την ορφάνια και την προσφυγιά. Από την Αδριανούπολη βρέθηκε στο Ελληνοχώρι Διδυμοτείχου και στον Σάκο Νέας Ορεστιάδας. Παντρεύτηκε δύο φορές και μετά τον χαμό των τριών από τα τέσσερα παιδιά της «υιοθέτησε» τα στρατευμένα Ελληνόπουλα στα Μαράσια (εγκαταστάθηκε το 1962).

«Πρέπει να κρατάμε ζωντανή την εθνική μας συνείδηση γιατί οι καιροί ήταν και παραμένουν δύσκολοι» μας λέει. «Οποιος την επισκεφθεί έστω για λίγο θα φύγει σοφότερος» λέει η κυρία Φανή Μπαχαρίδου, αντιπρόεδρος του Δικτύου «Η Αθηνά». Οπως προσθέτει, είναι «μια γυναίκα που δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική αλλά με τις πράξεις της δίνει πολιτικά και ιστορικά μηνύματα».


Ελένη Ευαγγελοδήμου

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 19 Ιουνίου 2011,

Κείμενο :
Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς όστις δ΄ αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς. Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ο φιλών υιόν η θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ έστι μου άξιος. Τότε αποκριθείς ο Πέτρος είπεν αυτώ· ιδου ημείς αφήκαμεν πάντα και ηκολουθήσαμέν σοι· τι άρα έσται ημίν; ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς· αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ. και πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν του ονόματός μου, εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει. Πολλοί δε έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι.

Μετάφραση:
«Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ΄ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου. Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου». «Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή τη μάνα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Κι όποιος αγαπάει το γιο του ή τη θυγατέρα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Επίσης όποιος δεν παίρνει το σταυρό του και δε με ακολουθεί, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Μίλησε τότε ο Πέτρος και του είπε: «Να, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε. Τι θα γίνει μ΄ εμάς;» Κι ο Ιησούς τους απάντησε: «Σας βεβαιώνω πως εσείς που με ακολουθήσατε, όταν θα καθίσει ο Υιός του Ανθρώπου στο μεγαλόπρεπο θρόνο του, στον καινούριο κόσμο, θα καθίσετε κι εσείς σε δώδεκα θρόνους, για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Κι όποιος άφησε σπίτια ή αδερφούς ή αδερφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια για χάρη μου, θα πάρει εκατό φορές περισσότερα και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Πολλοί θα βρεθούν από πρώτοι τελευταίοι, κι άλλοι από τελευταίοι πρώτοι».

Σχόλια:

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ο φιλών πατέρα ή μητέρα
υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος»

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ της θείας αγάπης. Η αγάπη του Θεού μας έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Συνέχει τον κόσμο. Προνοεί και φροντίζει γι΄ αυτόν. Κατευθύνει τα πάντα. Η ίδια ανέκφραστη αγάπη έκανε τον Θεό να στείλει στον κόσμο τον Μονογενή Υιό Του για να μας ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας και να μας χαρίσει εκ νέου τη δυνατότητα, που εξ αιτίας της είχαμε χάσει, να ζήσουμε αιώνια κοντά Του. «Εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν ημίν», γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «ότι τον υιόν αυτού τον μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον ίνα ζήσωμεν δι΄αυτού» (Α’ Ιω. 4, 9).
Στην αγάπη του Θεού ανταποκρίνεται ο άνθρωπος με τη δική του αγάπη. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι για ν’ αγαπούμε τον Θεό. Είναι έμφυτος μέσα μας ο πόθος, η δίψα, η αναζήτηση του Θεού. Ο Θεός είναι ο Δημιουργός μας κι εμείς τα δημιουργήματα Του. Είναι ο Πατέρας μας κι εμείς τα παιδιά Του. Είναι ο Λυτρωτής μας κι εμείς οι λυτρωμένοι με το αίμα της σταυρικής θυσίας του Υιού Του. Το να τον αγαπούμε, λοιπόν, δεν είναι απλώς εντολή Του αλλά βαθιά ανάγκη της υπάρξεως μας, αφού μόνο κοντά στο Θεό ο άνθρωπος μπορεί να γευθεί το πλήρωμα της χαράς, της ειρήνης, της αληθινής ευτυχίας. Έτσι μόνο μπορούμε να κατανοήσουμε την εντολή του Θεού που δόθηκε στην Παλαιά Διαθήκη και επιβεβαιώθηκε από τον Κύριο και στην Καινή Διαθήκη: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου και εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου» (Μαρκ. 12, 30).
Στην αγάπη, που οφείλουμε να δείχνουμε προς τον Θεό, αναφέρεται ο Κύριος και στη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Σε μια εποχή που ο Θεός και η αγάπη Του από πολλούς ανθρώπους έχει απωθηθεί στο περιθώριο της ζωής τους, που οι καρδιές τους έχουν αιχμαλωτιστεί από διάφορες άλλες αγάπες, και η αγάπη του Θεού μέσα μας έχει ψυγεί, ο Κύριος έρχεται να μας υπενθυμίσει τη θέση που πρέπει να κατέχει η αγάπη του στις καρδιές μας και τις πρακτικές συνέπειες της στην καθημερινή ζωή μας.

Ο Χριστός μας ζητά την πρώτη αγάπη

ΤΟ ΠΡΩΤΟ, ΠΟΥ ΖΗΤΑ ο Χριστός από τους μαθητές Του – όχι μόνο τους δώδεκα, αλλά και όλους εκείνους που διαμέσου των αιώνων θα τον πιστέψουν και θα τον ακολουθήσουν -, δεν είναι απλώς η αγάπη αλλά η ΠΡΩΤΗ αγάπη. Να τον αγαπούμε πρώτ’ απ’ όλα και πάνω από όλα. Διεκδικεί την πρώτη θέση στην καρδιά μας. Απόλυτη προτεραιότητα στην ιεράρχηση των συναισθημάτων μας. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής δίνει έναν ορισμό της αγάπης προς τον Θεό, ο οποίος μας βοηθά να κατανοήσουμε τη θέση που πρέπει να έχει στην καρδιά μας: «Αγάπη μεν εστι διάθεσις ψυχής αγαθή, καθ΄ ήν ουδέν των όντων της του Θεού γνώσεως προτιμά».
Η αγάπη του Θεού πρέπει να στέκεται πάνω από την αγάπη οποιουδήποτε πράγματος. Όση αξία κι αν έχει. Όσο πολύτιμο κι αν είναι. Ακόμη να στέκεται ψηλότερα από την αγάπη και οποιουδήποτε προσώπου. Πάνω από την αγάπη του παιδιού για τον πατέρα και τη μάνα του. Πάνω από την αγάπη των γονιών για τα παιδιά τους. Πάνω από την αγάπη των αδελφών, των συζύγων, των φίλων. Κι από την αγάπη προς τον εαυτό μας τον ίδιο πρέπει ν α προηγείται η αγάπη του Θεού.
Αυτό το μέτρο της αληθινής, της πρώτης αγάπης προς τον Θεό μας δίνει η ζωή και η πνευματική πείρα όλων των αγίων, στη μνήμη των οποίων είναι αφιερωμένη η σημερινή Κυριακή. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος την ονομάζει «πνευματική μέθη». Την παρομοιάζει με κρασί που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου και μακαρίζει εκείνον που θα πιεί από αυτό. «Ήπιαν», προσθέτει, «οι ακόλαστοι κι επανέκτησαν την εντροπή. Οι αμαρτωλοί και λησμόνησαν τους δρόμους της αμαρτίας. οι μέθυσοι κι έγιναν νηστευτές. Οι πλούσιοι κι επιθύμησαν την πτωχεία. Οι φτωχοί και πλούτισαν με την ελπίδα. Οι άρρωστοι κι έγιναν δυνατοί. Οι αγράμματοι κι ανεδείχθησαν σοφοί».

Η αγάπη του Χριστού και η αγάπη των άλλων

ΙΣΩΣ ΤΕΘΕΙ ΤΟ ερώτημα: Ο Χριστός μας ζητά να μην αγαπούμε τους συγγενείς μας, γονείς, παιδιά, αδέλφια, συζύγους ή τους φίλους μας; Ασφαλώς όχι. Ο Κύριος δεν ζητά την αποκλειστικότητα αλλά την προτεραιότητα της αγάπης μας. Όλοι έχουν θέση στην καρδιά μας, μερίδιο στην αγάπη μας. Εκείνο που θέλει να μας πει είναι ότι η πρώτη θέση πρέπει να ανήκει σ’ Εκείνον. Ο Χριστός να είναι ο άξονας, το κέντρο της υπάρξεως μας. Η ζωή μας να μην είναι πραγματοκεντρική, ανθρωποκεντρική ή εγωκεντρική αλλά θεοκεντρική και χριστοκεντρική.
Υπάρχει περίπτωση κατά την οποία ο Χριστός μας ζητά ν’ αρνηθούμε την αγάπη μας προς τους κατά σάρκαν συγγενείς μας; Μία και μοναδική. Πότε; Όταν η αγάπη μας γι’ αυτούς στέκεται εμπόδιο στην αγάπη του Θεού. Όταν μας ζητούν για χάρη τους ν’ αρνηθούμε την πίστη στον Χριστό. Όταν γίνονται η αιτία της απομακρύνσεως μας από το θέλημα του Θεού και την τήρηση των ευαγγελικών εντολών Του. Στην περίπτωση αυτή αναφέρονται τα λόγια του Χριστού: «Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού» (Ματθ. 10, 34-36).

Πότε αγαπούμε αληθινά τον Χριστό

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ προς τον Θεό δεν πρέπει να είναι υπόθεση θεωρητική μόνο. Είμαστε άξιοι του Χριστού, τον αγαπούμε ειλικρινά, όταν η αγάπη μας αυτή εκφράζεται και στη ζωή μας. Όταν την επιβεβαιώνουν τα έργα μας. Μας το υπογραμμίζει ο ίδιος ο Κύριος: «Και ός ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ εστι μου άξιος». Αν αγαπούμε αληθινά τον Κύριο μας, οφείλουμε να αναλάβουμε στους ώμους μας το σταυρό μας. Να δείξουμε αυταπάρνηση. Να είμαστε έτοιμοι ακόμη και να θυσιαστούμε για την αγάπη Του. Ο σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας. Η έκφραση της πιο γνήσιας και αληθινής αγάπης. Ο σταυρός είναι ακόμη ο δρόμος του προσωπικού χρέους. Η ίδια η χριστιανική ζωή. Η τήρηση του νόμου του Θεού. Μας το επεσήμανε ο Κύριος λίγο πριν από το Πάθος Του: «Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε…Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με…» (Ιω. 14, 15, 21).
Ως έκφραση αληθινής αγάπης ο Χριστός υποδεικνύει και κάτι άλλο: Να τον ακολουθήσουμε. Με πίστη και αφοσίωση. Να βαδίσουμε πάνω στα δικά Του ίχνη. Είναι ο αρχηγός κι εμείς οι πιστοί στρατιώτες Του. Είναι ο διδάσκαλος κι εμείς οι αφοσιωμένοι μαθητές Του. Είναι η κεφαλή κι εμείς τα ζωντανά μέλη του σώματος Του. Είναι ο κανών και το υπόδειγμα, που οφείλουμε να αντιγράψουμε και να μιμηθούμε. «Ο Χριστός», γράφει ο απόστολος Πέτρος, «έπαθε για χάρη σας και σας άφησε παράδειγμα για να ακολουθήσετε τα ίχνη Του» (Α’ Πετρ. 2, 21).

Το δράμα ενός ανέραστου χριστιανισμού

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ έχουμε περισσότερο ανάγκη, αυτό που απουσιάζει έκδηλα από τις καρδιές μας είναι η αγάπη του Θεού. Ο έρωτας του Χριστού που θα πρέπει να πυρπολεί την ύπαρξη μας. Ο χριστιανισμός μας έγινε μεταφυσική, ηθική, κοινωνική φιλοσοφία, φιλανθρωπία και καλά έργα και κινδυνεύει να παύσει να είναι αγάπη, αγαπητική σχέση και ερωτική κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό. Ζούμε, όπως σωστά παρατηρήθηκε, το δράμα ενός ανέραστου χριστιανισμού.
Ανάγκη, λοιπόν, να αποκτήσουμε αυτή την αγάπη. Να την θερμάνουμε, αν έχει κρυώσει. Και να την αυξήσουμε, αν έχει λιγοστέψει. Ο Χριστός να γίνει η ΠΡΩΤΗ μας αγάπη. Ο άξονας και το κέντρο της ζωής μας. Ο μεγάλος ένοικος στο θρόνο της καρδιάς μας.
Ευτυχείς οι άνθρωποι που φλέγονται από την αγάπη του Θεού. Συνέλαβαν το αληθινό νόημα της ζωής. Βρήκαν τον πολύτιμο μαργαρίτη. Ενώθηκαν ήδη από τον κόσμο αυτό με τον Ιησού Χριστό. «Μακάριος», διδάσκει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, «όστις τοιούτον προς Θεόν εκτήσατο έρωτα, οίον μανικός εραστής προς την εαυτού ερωμένην κέκτηται».
Αυτή τη θερμή και γνήσια αγάπη προς τον Κύριο μας είθε όλοι ν’ αποκτήσουμε. Αμήν

Ὅταν τὸ διαζύγιο καταφθάνει

Νικηφόρος Κομπότης (Ἀρχιμανδρίτης)

Ἡ ἀλληλεγγύη καί ἡ συμπαράσταση, ἐκδηλώνονται σχεδόν πάντοτε μετά ἀπό κάθε φυσικό «τσουνάμι». Ὅταν ὅμως μοῦ μιλᾶνε γιά κάποιους πνευματικούς «κατακλυσμούς», αὐτό πού ἀκούω πάντοτε εἶναι ἡ λέξη «μοναξιά».


Ἡ Ἀμαλία, ὁ Γιῶργος, ἡ Μαρία ζοῦν καί οἱ τρεῖς ἕνα «τσουνάμι»· τό διαζύγιό τους.


Ἡ Ἀμαλία τό ἀποφάσισε, ἀφοῦ ἔζησε δέκα χρόνια γάμο μαρτυρικό.


Ὁ Γιῶργος δέ μπορεῖ πιά νά ὑποφέρει τόν ἀλκοολισμό τῆς γυναίκας του, καί ἀναρρωτιέται ποιά λύση, θά εἶναι ἡ λιγότερο ἐπώδυνη, γιά τά παιδιά του.


Ἡ Μαρία εἶναι ἐγκαταλελειμμένη. Ὁ σύζυγός της ἔφυγε, μέ μιά ἄλλη. Τώρα εἶναι χωρίς δουλειά, μέ τέσσερα παιδιά. Καί φεύγοντας τῆς εἶπε: «Εἶσαι δυνατή. Θά τά καταφέρεις...».

* * *

Τό διαζύγιο μᾶς συγκλονίζει τρομακτικά· μᾶς κάνει καί χάνομε τήν ἴδια μας τήν «ταυτότητα».


Λέει ἕνας σύγρονος στοχαστής, ὅτι: Ἀγάπη σημαίνει Ζωή. Ὅταν ἕνας σύζυγος λέει στόν ἄλλο (ἤ τόν κάνει νά αἰσθάνεται) ὅτι «ἐγώ δέν σέ ἀγαπῶ πιά», οὐσιαστικά τοῦ ἀναγγέλλει ἀπόφαση «καταδίκης σέ θάνατο». Οὐσιαστικά τοῦ λέει: «Μπορεῖς νά πεθάνεις. Ὁ θάνατός σου, δέν μέ ἀπασχολεῖ».


Ἀπό τή στιγμή τῆς γέννησής μας, «ζοῦμε» χάρις στό βλέμμα τῆς ἀγάπης τῶν γύρω μας. Ὅταν τό βλέμμα αὐτό παύει, τό μωρό οὐρλιάζει, γιατί αἰσθάνεται νά μήν ὑπάρχει· «χάνεται». Ὅσοι ζοῦν τήν στέρηση τῆς ἀγάπης, (μέ ὅλα της τά ἐπακόλουθα), περιμένουν νά διαβάσουν στό βλέμμα τῶν ἄλλων τήν φράση: «Σέ ἀγαπᾶμε. Ἔχεις γιά μᾶς ἀξία· εἶσαι κάτι μπροστά στά μάτια μας».


Ἀφηγεῖται ἡ Ἀμαλία γεμάτη παράπονο: «Ὅταν τό διαζύγιό μου ἔγινε γνωστό, τό τηλέφωνό μου ἔπαψε πιά νά κτυπᾶ! Οἱ κλήσεις ἔγιναν σπάνιες. Αἰσθάνομαι νά μέ ἀντιμετωπίζουν, σάν νά ἔχω κολλητική ἀρρώστια».

* * *

Τό διαζύγιο «σκοτώνει» ἐκείνους πού τό ὑφίστανται: συζύγους· παιδιά· γονεῖς· συγγενεῖς.


Τό διαζύγιο εἶναι ὀσμή θανάτου· ἕνα ξἀνοιγμα στόν θάνατο· μιά γεύση θανάτου.


Τό διαζύγιο εἶναι μία βόμβα, πού σκάζει καί ἀφήνει γιά πάντα τραυματισμένους, ἄτομα δυστυχισμένα «μέ εἰδικές ἀνάγκες», πολλούς: πνευματικά μισοπεθαμένους.


Γίνε καλός σαμαρείτης. Κάνε καί σύ κάτι νά λιγοστεύει τό κακό

Αγρυπνία στην Ιερά Μονή Καθαρών Ιθάκης

 

Ο ηγουμενεύων της Ιεράς Μονής Καθαρών αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Μόσχος, σήμερα  το βράδυ, με την ευλογία του μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου θα τελέσει Ιερά Αγρυπνία στη Μονή επί τη εορτή της αποδόσεως της Πεντηκοστής.Στην Ιερά Αγρυπνία θα ψάλλουν οι μοναχές της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Παράβολας Τριχωνίδος.
Στη νοτιοανατολική κορυφή του ξακουστού ομηρικού όρους Νήριτο, το οποίο δεσπόζει σε όλη την Ιθάκη, ανάμεσα σε πεύκα και κυπαρίσσια, είναι χτισμένο εδώ και 300 χρόνια, το Μοναστήρι της Παναγίας της Καθαριώτισσας. Στέκει εκεί σιωπηλό και μεγαλόπρεπο, σε πείσμα του χρόνου και των ανέμων.Λίγα μέτρα πιο πέρα από το Μοναστήρι βρίσκεται το καμπαναριό, σχεδόν «κρεμασμένο» στην άκρη του γκρεμού.Πάμπολλα αφιερώματα βρίσκονται στην Ι. Εικόνα της Καθαριώτισσας, αλλά και μέσα στον Ι. Ναό της, δείγματα ευγνωμοσύνης στο πρόσωπό Της και σημάδια θεϊκών σημείων στη ζωή των ανθρώπων.

Ἐνοχὴ καὶ Λύτρωση

Ἰωήλ Νικολάου (Ἀρχιμανδρίτης)

Ὅταν, πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, ἐμφανίσθηκε ἡ ἀσθένεια τοῦ ἔϊτζ, ἕνας δημοσιογράφος καί συγγραφέας (Ν. Δήμου) ἔγραψε ἕνα ἄρθρο μέ τίτλο «ἐπιστροφή τῶν τύψεων» καί ὑποστήριξε, χωρίς πολλά λόγια καί περιστροφές, τήν ἑξῆς τοποθέτηση: Καλά χαιρόμασταν μέχρι τώρα τόν ἔρωτα. Ἤρθε τώρα αὐτή ἡ ἀρρώστια καί μᾶς γέμισε τύψεις! Τί κατάρα, τί συμφορά παγκόσμια!
 

* * *

Στήν ἐποχή μας ἡ ἐνοχή εἶναι παρεξηγημένη ἔννοια. Ἀπό τή μιά πλευρά εἶναι νοσηρό, νά φορτώνουμε τόν κόσμο μέ ἀνόητες ἐνοχές. Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ κατάπνιξη καί ἀπώθηση τῶν ἐνοχῶν δημιουργεῖ τέρατα, προκαλεῖ πνευματική ἀναισθησία.

Τό πρόβλημα δέν εἶναι, ἄν εἶσαι περισσότερο ἤ λιγώτερο ἔνοχος. Τό πρόβλημα εἶναι, ἐνώπιον τίνος (ποιοῦ) εἶσαι ἔνοχος. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶδε αὐτό τό πρόβλημα δικαστικά. Ἡ Ἐκκλησία τήν ἐνοχή τήν ὀνομάζει ἁμαρτία. Καί ἁμαρτία σημαίνει, ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου νά ἀγαπήσει τόν Θεό.

Τό μυστήριο τῆς Ἐξομολόγησης προσφέρει τή δυνατότητα νά ξαλαφρώσουμε ἀπό τό βάρος τῶν τύψεων, νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τό τούς ἐλέγχους τῆς συνειδήσεως, νά λάβουμε συγχώρηση ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό. Πόσο ἀνακουφίζεται καί ἁγνίζεται ἡ καρδιά. Ὄχι μέ τήν ἐπιπόλαιη, τυπική, ἐξωτερική ἀλλά μέ τήν παστρική, ξεκάθαρη καί εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση. Πόσο καθαρίζεται καί φωτίζεται ἡ καρδιά. Χωρίς ἐξομολόγηση ὁ χριστιανός μένει ἀσυγχώρητος.
 

* * *

Σφάλλουν ὅσοι ἀναβάλλουν. Ἰσχύει πολύ περισσότερο καί σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση τό σύνθημα: ὁ δρόμος τοῦ αὔριο ὁδηγεῖ στήν πόλη τοῦ ποτέ.

Πλανῶνται, ὅσοι τό μεταθέτουν στά γηρατειά. Δέν ξέρουν, ἄν θά φθάσουν. Καί δέν εἶναι ἀσφαλεῖς, γιατί δέν ξέρουν ἄν θά ἔχουν τή δυνατότητα τότε νά μετανοήσουν.

Ἡ ζωή στή ἁμαρτία πολλά χρόνια ἀποκτᾶ ρίζες βαθειές, πού δέν ἀποκόπτονται εὔκολα. Ἡ συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση. Ὁ θάνατος ἔρχεται, σάν κλέφτης, τή νύκτα χωρίς νά τόν περιμένουμε.

• Ἐάν βρισκόταν τό φάρμακο τοῦ καρκίνου, κανένας καρκινοπαθής δέν θά ἀνέβαλε νά τό πάρει.

• Ἐάν χαρίζονταν τά δάνεια, κανένας χρεώστης δέν θά ἀρνιόταν τήν χάρη.

• Ἐάν δινόταν ἀπελευθέρωση στούς αἰχμάλωτους, κανένας δέν θά προτιμοῦσε τά δεσμά.

Εἴμαστε ἄρρωστοι, χρεῶστες καί αἰχμάλωτοι στά πάθη καί στήν ἁμαρτία. Κάθε παράβαση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι πνευματική δουλεία. Ὅπως ὁ ἀετός, ἔστω καί ἕνα δακτυλάκι του νά εἶναι πιασμένο στό δόκανο, δέν μπορεῖ νά φύγει, νά πετάξει, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος πού εἶναι ὑποδουλωμένος καί στό πιό μικρό πάθος, δέν μπορεῖ νά ζήσει τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία.
 

* * *

Ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ: Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι οἱ κουρασμένοι καί φορτωμένοι· καί Ἐγώ θά σᾶς χαρίσω ἀνάπαυση. Ἔγκαιρα καί εἰλικρινά. Θά δοκιμάσετε τήν ἀνεκλάλητη χαρά. Θά αἰσθανθεῖτε βαθειά ἀνακούφιση. Χωρίς μετάνοια καί ἐξομολόγηση δέν ὑπάρχει σωτηρία

Η μυστική εργασία του Γεωργίου

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Η μυστική εργασία του Γεωργίου

ΑΔΕΛΦΟΙ και πατέρες, είναι καλό να διακηρύττουμε σε όλους το έλεος του Θεού και να γνωστοποιούμε στους πλησίον μας την ευσπλαγχνία και την άφατη αγαθότητά του σε μας. Ο θείος Δαβίδ λέει: «Εγώ δεν νήστεψα, δεν αγρύπνησα, δεν κοιμήθηκα καταγής, αλλά απλώς ταπεινώθηκα και μ' έσωσε ο Κύριος» (Ψαλμ. 116:6) Και για να πω συντομότερα: «Μόνο πίστεψα και με δέχθηκε ο Κύριος» (Ψαλμ.26:10). Διότι ενώ για την απόκτηση της ταπεινώσεως παρεμβάλλονται πολλά εμπόδια, για την απόκτηση της πίστεως κανένα. Εάν θελήσουμε με την ψυχή μας η πίστη ενεργεί αμέσως, επειδή είναι θείο δώρο και φυσικό χάρισμα -αφού οι Σκύθες και οι βάρβαροι πιστεύουν ο ένας στα λόγια του άλλου- εξαρτάται όμως και από την αυτεξούσια προαίρεσή μας. Αλλά για να σας αποδείξω την ενέργεια της ενδιάθετης πίστεως, θα σας διηγηθώ προς επιβεβαίωση των λόγων μου μια ιστορία που άκουσα από στόμα αληθινό.

Ζούσε στα χρόνια μας στην Κωνσταντινούπολη ένας νέος, που ονομαζόταν Γεώργιος (1), περίπου είκοσι ετών. Ήταν ωραίος στην όψη και κάπως επιδεικτικός στους τρόπους, στο βάδισμα και σ' όλη του την εμφάνιση. Γι' αυτό μερικοί που βλέπουν μόνο εξωτερικά και κατακρίνουν τους άλλους, είχαν σχηματίσει κακή ιδέα γι' αυτόν. Αυτός, λοιπόν, γνωρίστηκε με κάποιον άγιο μοναχό, που ζούσε σ' ένα από τα μοναστήρια της πόλεως (2). Του εμπιστεύθηκε την ψυχή του και έλαβε απ' αυτόν ένα μικρό πνευματικό κανόνα με την προτροπή να μην τον αμελήσει. Ο νέος του ζήτησε και κάποιο βιβλίο, που να αναφέρεται στη ζωή των μοναχών και την πρακτική τους άσκηση, και ο γέροντας του έδωσε το βιβλίο του αββά Μάρκου του Ασκητού "Περί του πνευματικού νόμου". Εκείνος το δέχτηκε σαν από Θεού και ελπίζοντας να καρπωθεί κάτι σπουδαίο απ' αυτό, το διάβασε ολόκληρο με πόθο και προσοχή. Απ' όλα ωφελήθηκε, αλλά τρία ιδιαιτέρως κεφάλαια έβαλε στην καρδιά του. Το ένα περιείχε αυτά τα λόγια:

Αν θέλεις τη θεραπεία σου επιμελήσου τη συνείδηση, κάνε ό,τι σου λέει και θα βρεις ωφέλεια.

Τό δεύτερο έλεγε:

Όποιος επιζητεί τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος προ της εργασίας των εντολών μοιάζει με δούλο, που μόλις τον αγόρασαν επιδιώκει αμέσως την απελευθέρωση.

Και το τρίτο:

Είναι τυφλός αυτός που κράζει και λέει: «Υιέ Δαβίδ ελέησόν με» [Μαρκ.10:47-48], και προσεύχεται σωματικά χωρίς να έχει ακόμη γνώση πνευματική. Αυτός όμως ο πρώην τυφλός, αφού άνοιξε τα μάτια του και είδε τον Κύριο, δεν τον ονομάζει πια υιό Δαβίδ αλλά τον ομολογεί Υιό Θεού και τον προσκυνεί [Ιω.9:38].

Διαβάζοντάς τα αυτά ο νέος θαύμασε και θαυμάζοντας πίστεψε ότι επιμελούμενος τη συνείδηση θα βρεί ωφέλεια, με την εργασία των θείων εντολών θα κατανοήσει την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, και με τη χάρη του θα αναβλέψει νοερώς και θα δει τον Κύριο, από την αγάπη και τον πόθο του οποίου πληγώθηκε η καρδιά του και επιζητούσε με ελπίδα το πρώτο και μη φαινόμενο κάλλος.

Τίποτε άλλο δεν έκανε, όπως με βεβαίωσε με όρκο, παρά μόνο κάθε βράδυ τον μικρό εκείνο κανόνα, που του όρισε ο γέροντας και μετά κοιμόταν στο κρεβάτι του. Όταν δε η συνείδηση τον προέτρεπε: «Κάνε κι άλλες μετάνοιες, πρόσθεσε μερικούς ψαλμούς ακόμη, λέγε περισσότερες φορές το 'Κύριε ελέησον' μπορείς», πρόθυμα και αδίστακτα την υπάκουε, σαν να του το έλεγε ο ίδιος ο Θεός. Από τότε ποτέ δεν κοιμήθηκε αν τον έλεγχε η συνείδηση και του έλεγε: «Γιατί δεν το έκανες αυτό;». Εκείνος λοιπόν την ακολουθούσε πιστά και εκείνη μέρα με τη μέρα πρόσθετε νέες εντολές. Έτσι σε λίγο καιρό αυξήθηκε πολύ η εσπερινή του ακολουθία.

Την ημέρα διηύθυνε τον οίκο ενός πατρικίου στου οποίου το παλάτι πήγαινε κάθε πρωΐ φροντίζοντας για τα προς το ζην αναγκαία. Έτσι κανείς δεν γνώριζε τη μυστική του εργασία. Αυτός όμως κάθε βράδυ έκανε όλο και περισσότερες μετάνοιες πέφτοντας με το πρόσωπο στη γη, ενώ δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του. Οταν στεκόταν σε προσευχή είχε τα πόδια ενωμένα μεταξύ τους και αμετακίνητα. Διάβαζε με πόνο, με στεναγμούς και δάκρυα προσευχές προς τη Θεοτόκο. Πρόσπεφτε στα άχραντα πόδια του Κυρίου σαν να τον έβλεπε παρόντα σωματικά και σαν τυφλός του ζητούσε να τον ελεήσει για ν' αναβλέψει ψυχικά. Και καθώς η προσευχή αύξανε κάθε βράδυ, διαρκούσε μέχρι τα μεσάνυχτα, χωρίς αυτός καθόλου να ραθυμεί ή να χαλαρώνει την προσοχή του κατά τη διάρκειά της. Κανένα μέλος του σώματός του δεν σάλευε τελείως, ούτε τα μάτια του έστρεφαν δεξιά-αριστερά ή πάνω, αλλά στεκόταν ακίνητος σαν άγαλμα ή σαν ασώματος.

Αρπαγή μέσα στο Φως

ΚΑΠΟΙΑ νύχτα λοιπόν, που έλεγε το «Ο Θεός ιλασθήτι μοι τω αμαρτωλώ» με τον νου μάλλον παρά με τα χείλη, φάνηκε ξαφνικά από ψηλά πλούσια θεία έλαμψη και γέμισε όλος ο τόπος. Μόλις έγινε αυτό, ο νέος δεν καταλάβαινε πια αν βρισκόταν μέσα σε σπίτι και κάτω από στέγη. Φως μόνο έβλεπε παντού και δεν αισθανόταν καν αν πατούσε στη γη, αλλ' ούτε φοβόταν μήπως πέσει. Δεν σκεπτόταν καθόλου τον κόσμο ούτε του άγγιζε τον λογισμό τίποτε απ' όσα πειράζουν τους ανθρώπους που φορούν σάρκα. Ήταν όλος μέσα σ' ένα άϋλο φως και νόμιζε πως έγινε κι ο ίδιος φως. Λησμόνησε όλο τον κόσμο, ενω πλημμύρισε από δάκρυα ανέκφραστης χαράς και αγαλλιάσεως. Έπειτα ο νους του ανέβηκε στον ουρανό και είδε άλλο φως λαμπρότερο απ' το πρώτο. Κοντά σ' αυτό το φως βλέπει με έκπληξη να στέκεται εκείνος ο άγιος και ισάγγελος γέροντας, που του έδωσε τον κανόνα και το βιβλίο.

Ακούγοντάς το εγώ αυτό, σκέφτηκα ότι η πρεσβεία του αγίου εκείνου είχε συνεργήσει πολύ, ώστε να αξιωθεί ο νέος τέτοιας ελλάμψεως και ότι έτσι τα οικονόμησε ο Θεός για να του φανερώσει σε ποιό ύψος αρετής είχε φθάσει ο άγιος γέροντάς του.

Όταν πέρασε η θεωρία και ήρθε πάλιν στον εαυτό του, τον συνείχε χαρά και έκπληξη και δάκρυα ανέβλυζαν από την καρδιά του γεμάτα γλυκύτητα. Τέλος ξάπλωσε στο κρεβάτι του, ενώ εκείνη την ώρα λάλησε ο πετεινός φανερώνοντας ότι είναι μεσάνυχτα. Μετά από λίγο εκκλησίες σήμαναν τον Όρθρο. Κι αυτός σηκώθηκε να ψάλλει κατά τη συνήθειά του, χωρίς να έχει ούτε καν έννοια για ύπνο εκείνη τη νύχτα.

Αυτά έγιναν με τη θέληση και την απόλυτη κρίση του Θεού, χωρίς ο νέος να κάνει τίποτα περισσότερο, παρά μόνο όσα ακούσατε, με ορθή πίστη και αδίστακτη ελπίδα. Ας μην πει λοιπόν κανείς ότι έπραξε αυτά δοκιμαστικώς. Κάτι τέτοιο ούτε καν από το λογισμό του πέρασε -γιατί αυτός που δοκιμάζει και εκπειράζει, πίστη δεν έχει αποκτήσει- αλλά απορρίπτοντας κάθε άλλη εμπαθή και φιλήδονη έννοια φρόντιζε, όπως με βεβαίωνε, μόνο για όσα του έλεγε η συνείδηση, ώστε ήταν σαν νεκρός για τα αισθητά πράγματα του βίου κι ούτε καν την τροφή και το νερό επιζητούσε συχνά και ενήδονα.

Το Φως καρπός της πίστεως

ΑΚΟΥΣΑΤΕ αδελφοί μου, πόσα κατορθώνει η πίστη στον Θεό, όταν επισφραγίζεται με έργα; Είδατε ότι ούτε η νεότητα είναι απόβλητη, αλλ' ούτε και τα γηρατειά είναι ωφέλιμα, όταν λείπει η σύνεση και ο φόβος του Θεού; Βεβαιωθήκατε ότι ούτε το κέντρο της πόλεως δεν μας εμποδίζει να εργαζόμαστε τις εντολές του Θεού, αν είμαστε πρόθυμοι και άγρυπνοι, ούτε η αναχώρηση από τον κόσμο και η ησυχία ωφελούν αν ραθυμούμε και αμελούμε;

Ακούμε όλοι για τον Δαβίδ τον θαυμάζουμε και λέμε: «ένας είναι ο Δαβίδ και άλλος δεν είναι», και να εδώ περισσότερο από τον Δαβίδ. Γιατί εκείνος πήρε τη μαρτυρία από τον Θεό, χρίσθηκε προφήτης και βασιλιάς, έλαβε Πνεύμα Άγιο και είχε πολλές περί Θεού αποδείξεις. Όταν αμάρτησε λοιπόν και στερήθηκε τη χάρη του Πνεύματος και του αφαιρέθηκε το προφητικό χάρισμα και αποξενώθηκε από τη συνήθη κοινωνία με τον Θεό, τι το αξιοθαύμαστο αν αυτά πάλι τα αναζήτησε, λαχταρώντας τη χάρη από την οποία ξέπεσε;

Ενώ αυτός ο νέος όντας προσκολλημένος μόνο στα κοσμικά και στραμμένος στα πρόσκαιρα και έχοντας διάνοια που δεν φαντάσθηκε ποτέ τίποτε ψηλότερα από τα γήϊνα -ώ των κριμάτων σου Κύριε!- άκουσε μόνο γι' αυτά κι αμέσως πίστεψε. Tόσο πολύ, ώστε έκανε και έργα άξια της πίστεως, από τα οποία η διάνοιά του πήρε φτερά κι έφτασε στους ουρανούς. Κέρδισε τη συμπάθεια της Μητέρας του Χριστού και με την πρεσβεία της εξιλέωσε τον Θεό. ΄Ελκυσε μέσα του τη χάρη του Πνεύματος και αυτή τον ενίσχυσε να φθάσει μέχρι τον ουρανό και τον καταξίωσε της θέας του φωτός εκείνου, που όλοι ποθούν αλλά πολύ λίγοι το αξιώνονται.

Αυτός ο νέος, που ούτε νήστεψε πολλούς χρόνους, ούτε ποτέ κοιμήθηκε καταγής, ούτε φόρεσε τρίχινα ενδύματα, ούτε είχε καρεί μοναχός, ούτε απομακρύνθηκε σωματικά από τον κόσμο αλλά μόνο πνευματικά, με λίγη αγρυπνία αναδείχθηκε ανώτερος από τον Λώτ τον ξακουστό στα Σόδομα. Ή μάλλον, αναδείχθηκε ένσαρκος άγγελος, ψηλαφητός και αψηλάφητος, βλεπόμενος αλλ' όχι περιοριζόμενος, άνθρωπος φαινομενικά αλλ' άσαρκος πραγματικά, «γενόμενος τοις πάσι τα πάντα» (Α' Κορ. 9:22) και όντας μόνος με μόνο το Θεό που γνωρίζει τα πάντα. Γι' αυτό με τη δύση του αισθητού ήλιου τον καταύγασε το γλυκό φως του νοητού ήλιου, προαναγγέλλοντας και προμηνύοντας το ανέσπερο φως του μέλλοντος αιώνος που επρόκειτο να απολαύσει. Και δικαίως. Γιατί η αγάπη του ποθουμένου Χριστού τον απομάκρυνε από τον κόσμο, από τη φύση και απ' όλα γενικά τα πράγματα και τον ανέδειξε πνευματικό και φωτεινό. Και όλα αυτά ενώ κατοικούσε μέσα στην πόλη, είχε την επιστασία σπιτιού, φρόντιζε για δούλους και ελεύθερους και μεριμνούσε για όλα όσα είναι αναγκαία σ' αυτήν τη ζωή.

Αρκούν αυτά και για έπαινο του νέου και για να σας παρακινούσαν σε πόθο και μίμησή του ή μήπως θέλετε να σας πω κι' άλλα ακόμη μεγαλύτερα, που ίσως ούτε η ακοή σας θα τα ανεχόταν; Όμως τι ανώτερο ή τι τελειότερο μπορεί να βρεθεί απ' αυτό; (3) Τίποτε, καθώς βεβαιώνει και ο Θεολόγος Γρηγόριος:

Η αρχή, λέει, της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου [Παροιμ. 1:7]. Γιατί όπου φόβος εκεί τήρηση των εντολών. Και όπου τήρηση των εντολών κάθαρση σαρκός, δηλαδή του νέφους που εμποδίζει την ψυχή και δεν την αφήνει να δει καθαρά τη θεία ακτίνα. Και όπου κάθαρση, έλλαμψη. Έλαμψη δε είναι η εκπλήρωση του πόθου εκείνων που ποθούν σφοδρά τα μέγιστα ή το μέγιστο ή υπέρ το μέγα. (4)

Με αυτά τα λόγια φανερώνει ότι το ατέλειωτο τέλος κάθε αρετής είναι ο φωτισμός του Πνεύματος, στον οποίο όποιος έφθασε κατέκτησε το τέλος και πέρας όλων των αισθητών και βρήκε την αρχή της γνώσεως των πνευματικών.

Πίστη και έργα

ΑΥΤΑ είναι, αδελφοί μου, τα θαυμάσια του Θεού. Γι' αυτό αν και κρύβονται οι άγιοι ο Θεός τους φανερώνει, ώστε άλλοι μεν να τους μιμούνται, άλλοι δε να είναι αναπολόγητοι. Και όσοι ζουν μέσα στους θορύβους ή σε κοινόβια ή σε όρη ή σε σπήλαια, αν πολιτεύονται καθώς πρέπει, να σώζονται και να αξιώνονται μεγάλων αγαθών από τον Θεό για την πίστη τους μόνο. Όσοι όμως από ραθυμία χάνουν τη σωτηρία τους να είναι αναπολόγητοι κατά την ημέρα της Κρίσεως. Είναι αψευδής, αδελφοί μου, αυτός που υποσχέθηκε να μας σώζει μόνο για την πίστη μας σ' αυτόν.

Ελεήστε λοιπόν τους εαυτούς σας και εμένα που σας αγαπώ και πολλές φορές θρηνώ για σας και χύνω δάκρυα -γιατί τέτοιους μας θέλει ο συμπαθής και ελεήμων Θεός- πιστέψτε όλόψυχα στον Κύριο, απαρνηθείτε τη γη και όλα όσα παρέρχονται, προσέλθετε και προσκολληθείτε σ' αυτόν. Σε λίγο ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν. Χωρίς εκείνον δεν υπάρχει τέρμα ούτε όριο στην πτώση των ανθρώπων. Διότι ο Θεός είναι αχώρητος και ακατάληπτος. Πού να βρεθεί λοιπόν τόπος -πες μου αν μπορείς- για όσους εκπέσουν από τη βασιλεία του;

Μου έρχεται να θρηνώ, πονάει η καρδιά μου και λειώνω για σας, όταν σκέπτομαι ότι έχουμε τόσο μεγαλόδωρο και φιλάνθρωπο Δεσπότη, ο οποίος μόνο για την πίστη μας σ' αυτόν μας χαρίζει τέτοια αγαθά, που υπερβαίνουν νουν, ακοή και διάνοια και που «δεν ανέβηκαν ποτέ σε καρδιά ανθρώπου» [Α' Κορ. 2:9]. Εμείς όμως σαν άλογα ζώα προτιμούμε τη γη και τα γήινα, που μας προσφέρει η μεγάλη του ευσπλαγχνία για τις ανάγκες του σώματος, για να τρεφόμαστε δηλαδή με μέτρο απ' αυτά. Ενώ η ψυχή μας τρεφόμενη με τη νοερή τροφή του Πνεύματος πρέπει να πορεύεται ανεμπόδιστα προς τα άνω κατά το μέτρο της καθάρσεως και της αναβάσεως.

Να τι είναι ο άνθρωπος και να γιατί δημιουργηθήκαμε: Αφού απολαύσουμε εδώ κάποιες μικρές ευεργεσίες του Θεού, με την ευγνωμοσύνη και την προς αυτόν αγάπη να απολαύσουμε εκεί πάνω τα μεγαλύτερα και τα αιώνια. Όμως αλλοίμονο, όχι μόνο δεν φροντίζουμε καθόλου για τα μέλλοντα, αλλά είμαστε αχάριστοι και για τα παρόντα και γινόμαστε έτσι ίδιοι με τους δαίμονες ή και χειρότεροι ίσως για να πούμε την αλήθεια. Γι' αυτό είμαστε άξιοι περισσότερης τιμωρίας, όσο περισσότερο ευεργετηθήκαμε με τη γνώση του Θεού, που έγινε για χάρη μας όμοιος με μας εκτός μόνο από την αμαρτία, για να μας απαλλάξει από την πλάνη και να μας ελευθερώσει από την αμαρτία.

Αλλά τι να πω; Σε όλα αυτά πιστεύουμε μόνο με λόγια, ενώ με τα έργα τα αρνούμαστε. Δεν ομολογείται παντού ο Χριστός στις πόλεις, στα χωριά, στα κοινόβια, στα όρη; Κοίταξε όμως και ερεύνησε αν τηρούν τις εντολές του. Μετά βίας θα βρείς μέσα σε χιλιάδες και μυριάδες έναν, που να είναι με έργα και λόγια χριστιανός. Δεν είπε στο ιερό Ευαγγέλιο ο Κύριος και Θεός μας,

«όποιος πιστεύει σε μένα θα κάνει έργα που κάνω κι εγώ και ακόμη μεγαλύτερα» [Ιω. 14:12];

Ποιός όμως από μας τολμάει να πει, «εγώ κάνω τα έργα του Χριστού και πιστεύω πιστά στον Χριστό»; Δεν βλέπετε, αδελφοί, ότι θα βρεθούμε άπιστοι την ημέρα της Κρίσεως και θα υποστούμε δριμύτερη κόλαση από εκείνους που δεν γνώρισαν καθόλου τον Κύριο; Διότι ένα από τα δύο είναι αναπόφευκτο να συμβεί, ή εμείς να κατακριθούμε ως άπιστοι ή να αποδειχθεί ο Χριστός ψεύτης, πράγμα που είναι αδύνατον, αδελφοί μου, αδύνατον.

________________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Εδώ ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος αναφέρεται συγκεκαλυμμένα στην αρχή της δικής του πνευματικής πορείας. Γεώργιος φαίνεται πως ήταν το κοσμικό του όνομα.
2. Πρόκειται για τη φημισμένη Μονή Στουδίου και για τον οσιώτατο μοναχό Συμεών τον Ευλαβή, πνευματικό πατέρα και γέροντα του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.
3. Εννοεί τη θεία έλλαμψη.
4. 'Μέγιστα' εδώ εννοεί ο Θεολόγος τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, 'μέγιστο' τη Θεότητα την οποία χαρακτηρίζει και με τον όρο 'υπέρ το μεγα' επειδή δεν προσδιορίζεται από καμμία ποσότητα ή μέγεθος, (κατά τον Νικήτα Σερρών -βλ. Και Διονυσίου Ζαγοραίου "Συμεών του Νέου Θεολόγου τα Ευρισκόμενα", Εκδ. Β.Ρηγοπούλου, Θεσ/κη 1977, σημ. Σελ.284).  

http://www.psathades.gr/