Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Κυριακή, Ιουλίου 10, 2011

ΑΝΤΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΣΗΦΟΥΝΑΚΗ:ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ,ΑΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΜΕ 106 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΤΖΑΜΙΟΥ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ!


Σε όλες τις χώρες του κόσμου εκτός των τριτοκοσμικών, τα κυβερνώντα κόμματα εκλέγονται και ενεργούν με βάσει τα προγράμματα που καταθέτουν προεκλογικά στους πολίτες ως προς την διακυβέρνηση της χώρας τους. Στην Ελλάδα σχεδόν ποτέ κανένα κόμμα δεν κέρδισε τις εκλογές τηρώντας και υλοποιώντας μετεκλογικά κατά γράμμα το προεκλογικό τους πρόγραμμα.

Ειδικά η σημερινή Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ επί της ουσίας υφάρπαξε την ψήφο του Ελληνικού λαού, διακηρύσσοντας πριν από τις εκλογές του 2009 πως «λεφτά υπάρχουν» για τους συνταξιούχους και τους εργαζόμενους και ακολούθως οδήγησε την χώρα και τον λαό της στην πλήρη εξαθλίωση με την υπαγωγή της στο ΔΝΤ των διεθνών τοκογλύφων και κερδοσκόπων. Δυστυχώς όμως, αυτή η Κυβέρνηση δεν διδάχθηκε τίποτε από την αποτυχία εφαρμογής του μνημονίου ένα χρόνο τώρα και ψήφισε προ ημερών το μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόγραμμα 2012-2014 με την ίδια ακριβώς λογική.

Έτσι, ο αγανακτισμένος Ελληνικός λαός έγινε εξαιρετικά οργισμένος και προπηλακίζει καθημερινά τα κυβερνητικά στελέχη όπου τα βρει. Δεν έχει υπάρξει ποτέ κατά το παρελθόν τέτοιο φαινόμενο, εκλεγμένοι βουλευτές να κρύβονται στην κυριολεξία από τους πολίτες. Οι περισσότεροι πολίτες πλέον δεν αντιμετωπίζουν τους πολιτικούς με σεβασμό που παλαιότερα απέρρεε τουλάχιστον από το αξίωμά τους, αλλά ως το διεφθαρμένο κομμάτι ενός σάπιου πολιτικού συστήματος που οδήγησε την χώρα στον πλήρη ευτελισμό αξιών και στην οικονομική παρακμή.

Ένα από αυτά τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της νέας τάξεως πραγμάτων, που προπηλακίστηκε βίαια από οργισμένους πολίτες είναι και ο σημερινός αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κ. Νίκος Σηφουνάκης.

Ο κ. Σηφουνάκης στις 20 Μαρτίου όταν κήρυξε την έναρξη εργασιών του ενδέκατου Πανελληνίου Συνεδρίου Αρχιτεκτόνων, δέχθηκε έντονη φραστική επίθεση, με κυρίαρχα συνθήματα το «υπουργέ της τρόικας σήκω και φύγε» και «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και ληστεύει το λαό» και αναγκάστηκε να φύγει από το συνέδριο κακείν κακώς μέσα σε αντεγκλήσεις και άγριες αποδοκιμασίες από τους παριστάμενους συνέδρους.

Στις 17 Ιουνίου, οργισμένοι Έλληνες πολίτες γνωρίζοντας πως στην μαρίνα της Μυτιλήνης θα παρευρισκόταν ο κ. Σηφουνάκης, για τη διεξαγωγή Ελληνοτουρκικού φεστιβάλ, συγκεντρώθηκαν και αφού προπηλάκισαν τον οδηγό του δεν επέτρεπαν επί αρκετή ώρα την αποχώρησή του από τον χώρο, καθυβρίζοντάς τον χυδαία και απαξιωτικά.

Η αναφορά, όμως, στον κ. Σηφουνάκη δεν είναι τυχαία, γιατί δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω πως ο συγκεκριμένος πολιτικός ως υπουργός Αιγαίου το 2000 στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Alpha και στον δημοσιογράφο, κ. Αθανασιάδη, με αφορμή το θέμα των ταυτοτήτων, είχε τοποθετηθεί υπέρ της κατάργησης του Σταυρού από την Ελληνική σημαία. Συγκεκριμένα είχε πει: «Σε μια πολιτισμική κοινωνία, όπως η Ελληνική δεν μπορεί να έχει κρατικό της σήμα θρησκευτικό σύμβολο που δεν εκφράζει όλους τους Έλληνες πολίτες». Στο επίμονο δε ερώτημα του δημοσιογράφου, εάν ενδέχεται μακροπρόθεσμα να αλλάξει η Σημαία μας με κατάργηση του Σταυρού, η απάντηση του κ. Σηφουνάκη ήταν «βεβαίως». Η θέση του αυτή, όπως γνωρίζω, παραμένει ίδια μέχρι σήμερα και ποτέ δεν την έχει αποκηρύξει.

Όπως καταλαβαίνετε, καημός των θεματοφυλάκων της Νέας Τάξης πραγμάτων ήταν και είναι η κατάργηση του Σταυρού από την σημαία. Ήδη έχουν πετύχει την κατάργηση του Σταυρού από τα κοντάρια και οι γαλανόλευκες σημαίες κυματίζουν στα δημόσια κτήρια πάνω σε κολοβά κοντάρια. Απώτερος στόχος τους, με πρωτοστάτη τον κ. Σηφουνάκη η αφαίρεση του Σταυρού και από την σημαία στο επάνω αριστερό μέρος της!

Με άλλα λόγια ζητούν τον ακρωτηριασμό του Εθνικού μας συμβόλου, τάχατες πως είναι επιταγή της Ε.Ε., όπως π.χ. ήταν επιταγή της Ε.Ε. η αφαίρεση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, που υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση των κ.κ. Σημίτη, Πάγκαλου και Παπανδρέου !!!

Όμως, κε Σηφουνάκη, σύμφωνα με την ακραία λογική σας δεν θα έπρεπε πριν από την κατάργηση του Σταυρού από την Σημαία μας, να καταργήσουν τον σταυρό από τις σημαίες τους οι εταίροι μας στην Ε.Ε. όπως η Σουηδία, η Νορβηγία, η Δανία, ακόμη και το Ηνωμένο Βασίλειο;

Θα σας θυμίσω πως την Ελληνική μας Ιστορία κοσμούν πρόσωπα που θυσίασαν την ζωή τους αγωνιζόμενοι υπέρ βωμών και εστιών, και υπερασπίσθηκαν την πατρίδα μας και τα σύμβολά της. Οι Λεωνίδας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Παπαφλέσσας, Κολοκοτρώνης κ.α. έδωσαν την ζωή τους υπέρ πατρίδος και θρησκείας.

«Όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος», είπε ο Μεγάλος ηγέτης του απελευθερωτικού αγώνα κατά του Οθωμανικού ζυγού, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Βέβαια, τις ίδιες χρονικές περιόδους που έζησαν και έδρασαν οι προαναφερόμενοι, έζησαν και ο Εφιάλτης και ο Πήλιος Γούσης.

Ο κ. Σηφουνάκης δεν περίμενε την Ιστορία να τον κατατάξει σε μια εκ των παραπάνω περιπτώσεων, αλλά πρόλαβε να κατατάξει εκείνος τον εαυτό του. Και κάνω αυτή την βαριά τοποθέτηση γιατί «ο λύκος και εάν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώση άλλαξε ούτε την κεφαλή του», όπως λέγει ο θυμόσοφος λαός μας.

Κε Σηφουνάκη, όλα τα παραπάνω τα θυμήθηκα και γέμισα με περισσότερη οργή, όταν διάβασα το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εβδομαδιαίας εφημερίδας «ο Στόχος» που φέρνει στην δημοσιότητα αυτό που επιμελώς αποκρύπτουν όλες οι μεγάλες λεγόμενες εφημερίδες και τα υπόλοιπα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Δηλαδή το γεγονός πως θυμηθήκατε εν μέσω οικονομικής κρίσεως και εξαθλίωσης του λαού μας να θέσετε την υπογραφή σας ως αναπληρωτής υπουργός (ΦΕΚ 6ης Μαΐου) στην δημιουργία προϋποθέσεων ανέγερσης οθωμανικού τεμένους (τζαμιού) στην καρδιά της πολύπαθης Αθήνας. Βεβαίως σας ενοχλεί ο Σταυρός από την Σημαία μας που προσβάλλει προφανώς την αισθητική σας και τις νεοταξικές αρχές σας αλλά δεν σας ενοχλεί η δημιουργία τζαμιού στην Αθήνα που προσβάλλει το θρησκευτικό συναίσθημα όλων των Ελλήνων;

Ξεχνάτε όμως κε Σηφουνάκη, πως ο Ελληνικός λαός έχει μνήμη και δεν ξεχνά!!! Διαθέτει κρίση και αντιδρά, ως ενεργός πολίτης, ως υπεύθυνο άτομο, ως Χριστιανός Ορθόδοξος. Θα συνειδητοποιημένος πρέπει να καταλάβετε πως όλοι εμείς, οι Ελληνόψυχοι δεν θα παραδώσουμε στα παιδιά μας μια Ελλάδα απεθνοποιημένη και πεθαμένη. Δεν θα σας ακολουθήσουμε στον ολισθηρό κατήφορο και στην ισοπέδωση των συμβόλων του Ελληνικού Έθνους, τα οποία εμείς υπηρετούμε μέχρι να πεθάνουμε!!

Αλήθεια, πόσες και πόσες φορές δεν αναλογίζομαι και δεν εύχομαι να υπάρξει ένας νέος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που θα πει σε όλους εσάς, εκ νέου:

«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»!!!

Παναγιώτης Αποστόλου

Το μεγαλύτερο πλήγμα για την Εκκλησία»


Παρά τις διαβεβαιώσεις που είχαμε λάβει, ότι τα περί παύσεως των χειροτονιών από 1ης Ιανουαρίου του 2011 ήταν ανυπόστατες φήμες, δυστυχώς ενεπαίχθημεν και κατεφέρθη κατά της Εκκλησίας το μεγαλύτερο πλήγμα με την απαγόρευση διορισμών νέων ιερέων. Ο ήδη μειωμένος αριθμός ιερέων μειώνεται δραματικά. Η αστική ενορία μένει αποίμαντη και το Ελληνικό χωριό εγκαταλείπεται.

Η Μητρόπολη Φθιώτιδος έχει 280 οργανικές θέσεις από τις οποίες συμπληρωμένες είναι οι 190. Με την συνταξιοδότηση κάθε χρόνο 15 εφημερίων, σε 3 χρόνια θα μείνει με το ½ των Ιερέων της.

Τι θα γίνουν τα χωριά μας; Πως θα ποιμανθεί ο λαός της υπαίθρου; Ποιοί θα συντηρήσουν τους Ναούς και ποιοί θα φυλάξουν τα κειμήλιά τους; Γνωρίζουν οι αποφασίζοντες ποιά αποστολή επιτελεί ο παπάς του χωριού; Δεν είναι μόνο λειτουργός, είναι κοινωνικός εργάτης, είναι φύλακας του πολιτισμού, είναι φρουρός της πατρίδος και ο εναπομείνας τελευταίος εκπρόσωπος της αρχής.

Όπως φαίνονται τα πράγματα θα ανεβούμε μεγάλο Γολγοθά. Οι υποσχέσεις της πολιτείας ανανεώνονται από μήνα σε μήνα. Πρέπει ως Εκκλησία να ενσκύψουμε στο πρόβλημα και να ιδούμε πως θα αντιμετωπίσουμε την παρούσα κατάσταση, η οποία ως φαίνεται θα παγιωθεί. Γιατί οι μουφτήδες της Θράκης έχουν προτεραιότητα και ο Έλληνας παπάς, που στήριξε και στηρίζει το Γένος υποτιμάται;

Η πολιτεία έτσι αντιλαμβάνεται τα πράγματα και αυτή αποφασίζει. Η Εκκλησία όμως θα χάσει τη λαλιά της από την προσβολή που δέχεται ή θα υψώσει τη φωνή της για τα δικαιώματα του λαού της;

† Ο Φθιώτιδος Νικόλαος.

  

Σάββατο, Ιουλίου 09, 2011

Κυριακή Δ' Ματθαίου Ματθ. 8, 5-13

undefinedΚυριακή Δ' Ματθαίου  Ματθ. 8, 5-13


Την ιδιαίτερη σημασία που έχει η προσωπική μας πίστη, όταν επικαλούμαστε τον Θεό, μας τονίζει η σημερινή περικοπή από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, και αποτελεί την έμπρακτη απόδειξη σε όσα μας δίδαξε ο Κύριος κατά την περασμένη Κυριακή, όταν μας κάλεσε να θέσουμε ως προτεραιότητα του βίου μας όχι τα βιοτικά, αλλά την Βασιλεία του Θεού.
Καθώς έμπαινε ο Χριστός στην Καπερναούμ, Τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος, λέγοντάς Του ότι ο δούλος του ήταν παράλυτος και ταλαιπωρούνταν άσχημα. -Έρχομαι, να τον θεραπεύσω, του απαντά ο Ιησούς, κι εκείνος αποκρίνεται: “Κύριε, δεν είμαι άξιος για να έρθεις στο σπίτι μου. Πες μονάχα ένα λόγο, και θα θεραπευτεί. Γιατί κι εγώ είμαι άνθρωπος που έχω εξουσία, κι έχω από κάτω μου στρατιώτες, και λέω στον ένα πήγαινε, και πηγαίνει, και στον άλλο έλα, κι έρχεται, και στον δούλο μου κάνε αυτό, και το κάνει”. Θαύμασε ο Ιησούς την πίστη του εκατόνταρχου, και είπε “αληθινά, τόση πίστη δεν βρήκα σε κανένα Ισραηλίτη. Και σας λέω ότι στη Βασιλεία των Ουρανών πολλοί από την ανατολή και από τη δύση θα έρθουν και θα καθίσουν δίπλα στον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, ενώ οι υιοί της Βασιλείας θα εξοριστούν στο αιώνιο σκοτάδι, όπου θα είναι ο θρήνος και ο τρόμος”. Στράφηκε τέλος στον εκατόνταρχο και του είπε: “πήγαινε, ας γίνει όπως πίστεψες”. Και την ίδια στιγμή ο υπηρέτης του εκατόνταρχου θεραπεύτηκε.

Δύο στοιχεία, ουσιαστικά για την πνευματική ζωή, διαθέτει ο εκατόνταρχος της σημερινής περικοπής. Την Ταπείνωση και την Πίστη. “Κύριε”, λέει, “δεν είμαι άξιος για να έρθεις στο σπίτι μου”. Δεν είμαι εγώ ικανός για να σε δεχτώ στην οικία μου, δεν διαθέτω ούτε αγιότητα ούτε καθαρότητα. Και επιπλέον, εγώ είμαι ένας απλός στρατιώτης, ενώ Εσύ είσαι ο Βασιλεύς του κόσμου. Δεν αρμόζει σε δούλο να υποδέχεται τον Δεσπότη, γι αυτό Σε παρακαλώ, μην έλθεις. Απλά πες ένα λόγο, και το παιδί μου θα θεραπευτεί. Παρόλο που είναι άνθρωπος υπεροχής, διακεκριμένος ανάμεσα στο ρωμαϊκό στράτευμα, ο εκατόνταρχος αναγνωρίζει ότι και ο ίδιος ενώπιον του Θεού είναι μικρός και ασήμαντος, ανάξιος, όπως ομολογεί, για να τον επισκεφθεί ο Υιός του Θεού.
“Πες μόνο ένα λόγο, και ο δούλος μου θα θεραπευτεί”. Όχι μόνο δεν προσκαλεί τον Χριστό στο σπίτι του, όπως έκαναν πολλοί άλλοι σε παρόμοιες περιστάσεις, αλλά έχει την πίστη, την ακράδαντη βεβαιότητα ότι αρκεί ένας μονάχα λόγος του Κυρίου, και ο υπηρέτης του θα γίνει καλά. Και το δικαιολογεί, με έναν απλό και αναντίρρητο τρόπο: αν στις εντολές του αξιωματικού οι στρατιώτες σπεύδουν να υπακούσουν, πόσο μάλλον θα υπακούσει η ίδια η φύση στο θέλημα του Δεσπότη και Δημιουργού της.
Αυτή η ταπείνωση και αυτή η πίστη πολλές φορές απουσιάζει από τους ανθρώπους που θεωρητικά βρίσκονται πιο κοντά στον Θεό. Ίσως επειδή θεωρούν τον εαυτό τους “περιούσιο λαό” του Θεού, και σαν τα κακομαθημένα παιδιά εκλαμβάνουν ως αυτονόητα κάποια πράγματα τα οποία ωστόσο δεν είναι και τόσο αυτονόητα. Το ότι βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε σεσωσμένοι, ούτε καθαροί, ούτε άγιοι. Δεν αρκεί κανείς να εισέλθει στο λουτρό για να καθαριστεί, αλλά είναι απαραίτητο να αναγνωρίσει ότι δεν είναι καθαρός και στη συνέχεια να λουστεί, επιμένοντας στα δύσκολα σημεία.
Και στο σημείο αυτό, της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης, συχνά υπολειπόμαστε εμείς που βρισκόμαστε κάτω από την χάρη του Θεού, ενώ οι μακράν διατηρούν έστω το δέος και τον σεβασμό απέναντι στην ιερότητα του μυστηρίου της Εκκλησίας. Και από τη στιγμή που υπάρχει έλλειμμα ταπεινώσεως, υπάρχει και έλλειμμα πίστεως. Γιατί χωρίς ταπείνωση, το κάθε αίτημά μας προς τον Θεό δεν αποτελεί ικεσία, αλλά απαίτηση, η οποία δεν στηρίζεται στην αγάπη του Θεού αλλά στην δική μας αυτοεκτίμηση και υπερηφάνεια. Τότε ακόμα και η προσευχή γίνεται υποκρισία και αιτία κατακρίσεως, σαν την προσευχή του Φαρισαίου.
Γι αυτό και ο Χριστός τονίζει σε όλους μας σήμερα, ότι δεν αρκεί να είναι κανείς υιός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, δηλαδή δεν αρκεί να είναι μέλος της Εκκλησίας, για να καθίσει ανάμεσα στους δοξασμένους της Βασιλείας του Θεού. Απαιτείται πίστη. Πίστη απλή, άδολη, ταπεινή, σαν του εκατόνταρχου της σημερινής διήγησης του ευαγγελιστή Ματθαίου. Μια πίστη η οποία, δυστυχώς, απουσιάζει στις μέρες μας, κι όμως αποτελεί το ζητούμενο της πνευματικής μας πορείας. Ζητούμε το θαύμα στη ζωή μας, και λησμονούμε ότι αυτό επιτελείται σύμφωνα με το μέτρο της δικής μας πίστεως. Αντί, επομένως, να απελπιζόμαστε όταν νιώθουμε ότι ο Θεός δεν απαντά στις προσευχές μας, ας εργαστούμε ώστε αυτές να γίνονται με περισσή ταπείνωση και με αληθινή πίστη απέναντι στον Θεό.

undefined


Πρωτότυπο κείμενο από Απλά & Ορθόδοξα - π. Χερουβείμ Βελέτζας: http://xerouveim.blogspot.com/2010/06/20-6-2010.html#ixzz1RYQaDyVZ

Κυριακή Δ Ματθαίου

Την ιδιαίτερη σημασία που έχει η προσωπική μας πίστη, όταν επικαλούμαστε τον Θεό, μας τονίζει η σημερινή περικοπή από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, και αποτελεί την έμπρακτη απόδειξη σε όσα μας δίδαξε ο Κύριος κατά την περασμένη Κυριακή, όταν μας κάλεσε να θέσουμε ως προτεραιότητα του βίου μας όχι τα βιοτικά, αλλά την Βασιλεία του Θεού.
Καθώς έμπαινε ο Χριστός στην Καπερναούμ, Τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος, λέγοντάς Του ότι ο δούλος του ήταν παράλυτος και ταλαιπωρούνταν άσχημα. Έρχομαι, να τον θεραπεύσω, του απαντά ο Ιησούς, κι εκείνος αποκρίνεται: «Κύριε, δεν είμαι άξιος για να έρθεις στο σπίτι μου. Πες μονάχα ένα λόγο, και θα θεραπευτεί. Γιατί και εγώ είμαι άνθρωπος που έχω εξουσία, και έχω από κάτω μου στρατιώτες, και λέω στον ένα πήγαινε, και πηγαίνει, και στον άλλο έλα, κι έρχεται, και στον δούλο μου κάνε αυτό, και το κάνει».
Ο Ιησούς θαύμασε την πίστη του εκατόνταρχου, και είπε «αληθινά, τόση πίστη δεν βρήκα σε κανένα Ισραηλίτη. Και σας λέω ότι στη Βασιλεία των Ουρανών πολλοί από την ανατολή και από τη δύση θα έρθουν και θα καθίσουν δίπλα στον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, ενώ οι υιοί της Βασιλείας θα εξοριστούν στο αιώνιο σκοτάδι, όπου θα είναι ο θρήνος και ο τρόμος». Στράφηκε τέλος στον εκατόνταρχο και του είπε: «πήγαινε, ας γίνει όπως πίστεψες”.
Και την ίδια στιγμή ο υπηρέτης του εκατόνταρχου θεραπεύτηκε». Δύο στοιχεία, ουσιαστικά για την πνευματική ζωή, διαθέτει ο εκατόνταρχος της σημερινής περικοπής. Την Ταπείνωση και την Πίστη. «Κύριε», λέει, «δεν είμαι άξιος για να έρθεις στο σπίτι μου». Δεν είμαι εγώ ικανός για να σε δεχτώ στην οικία μου, δεν διαθέτω ούτε αγιότητα ούτε καθαρότητα. Και επιπλέον, εγώ είμαι ένας απλός στρατιώτης, ενώ Εσύ είσαι ο Βασιλεύς του κόσμου. Δεν αρμόζει σε δούλο να υποδέχεται τον Δεσπότη, γι αυτό Σε παρακαλώ, μην έλθεις. Απλά πες ένα λόγο, και το παιδί μου θα θεραπευτεί.
Παρόλο που είναι άνθρωπος υπεροχής, διακεκριμένος ανάμεσα στο ρωμαϊκό στράτευμα, ο εκατόνταρχος αναγνωρίζει ότι και ο ίδιος ενώπιον του Θεού είναι μικρός και ασήμαντος, ανάξιος, όπως ομολογεί, για να τον επισκεφθεί ο Υιός του Θεού. «Πες μόνο ένα λόγο, και ο δούλος μου θα θεραπευτεί». Όχι μόνο δεν προσκαλεί τον Χριστό στο σπίτι του, όπως έκαναν πολλοί άλλοι σε παρόμοιες περιστάσεις, αλλά έχει την πίστη, την ακράδαντη βεβαιότητα ότι αρκεί ένας μονάχα λόγος του Κυρίου, και ο υπηρέτης του θα γίνει καλά.
Και το δικαιολογεί, με έναν απλό και αναντίρρητο τρόπο: αν στις εντολές του αξιωματικού οι στρατιώτες σπεύδουν να υπακούσουν, πόσο μάλλον θα υπακούσει η ίδια η φύση στο θέλημα του Δεσπότη και Δημιουργού της. Αυτή η ταπείνωση και αυτή η πίστη πολλές φορές απουσιάζει από τους ανθρώπους που θεωρητικά βρίσκονται πιο κοντά στον Θεό. Ίσως επειδή θεωρούν τον εαυτό τους «περιούσιο λαό» του Θεού, και σαν τα κακομαθημένα παιδιά εκλαμβάνουν ως αυτονόητα κάποια πράγματα τα οποία ωστόσο δεν είναι και τόσο αυτονόητα.
Το ότι βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε σωσμένοι, ούτε καθαροί, ούτε άγιοι. Δεν αρκεί κανείς να εισέλθει στο λουτρό για να καθαριστεί, αλλά είναι απαραίτητο να αναγνωρίσει ότι δεν είναι καθαρός και στη συνέχεια να λουστεί, επιμένοντας στα δύσκολα σημεία. Και στο σημείο αυτό, της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης, συχνά υπολειπόμαστε εμείς που βρισκόμαστε κάτω από την χάρη του Θεού, ενώ οι μακράν διατηρούν έστω το δέος και τον σεβασμό απέναντι στην ιερότητα του μυστηρίου της Εκκλησίας.
Και από τη στιγμή που υπάρχει έλλειμμα ταπεινώσεως, υπάρχει και έλλειμμα πίστεως. Γιατί χωρίς ταπείνωση, το κάθε αίτημά μας προς τον Θεό δεν αποτελεί ικεσία, αλλά απαίτηση, η οποία δεν στηρίζεται στην αγάπη του Θεού αλλά στην δική μας αυτοεκτίμηση και υπερηφάνεια. Τότε ακόμα και η προσευχή γίνεται υποκρισία και αιτία κατακρίσεως, σαν την προσευχή του Φαρισαίου. Γι’ αυτό και ο Χριστός τονίζει σε όλους μας σήμερα, ότι δεν αρκεί να είναι κανείς υιός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, δηλαδή δεν αρκεί να είναι μέλος της Εκκλησίας, για να καθίσει ανάμεσα στους δοξασμένους της Βασιλείας του Θεού. Απαιτείται πίστη.
Πίστη απλή, άδολη, ταπεινή, σαν του εκατόνταρχου της σημερινής διήγησης του ευαγγελιστή Ματθαίου. Μια πίστη η οποία, δυστυχώς, απουσιάζει στις μέρες μας, κι όμως αποτελεί το ζητούμενο της πνευματικής μας πορείας. Ζητούμε το θαύμα στη ζωή μας, και λησμονούμε ότι αυτό επιτελείται σύμφωνα με το μέτρο της δικής μας πίστεως. Αντί, επομένως, να απελπιζόμαστε όταν νιώθουμε ότι ο Θεός δεν απαντά στις προσευχές μας, ας εργαστούμε ώστε αυτές να γίνονται με περισσή ταπείνωση και με αληθινή πίστη απέναντι στον Θεό. Αμήν

Δ' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (10/7/2011)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (10/7/2011)
Αναγνώσματα:
Απόστολος: Ρωμ. στ΄,18 – 23. Ευαγγέλιο: Ματθ. η΄, 5 – 13
(Εωθινόν 4
ο,Ήχος γ΄)
Η εκπλήρωση της προφητείας
Η Ευαγγελική διήγηση της σημερινής Κυριακής, αγαπητοί μου,
προβάλει τη μορφή ισχυρού στρατιωτικού ανδρός, Ρωμαίου στην
καταγωγή, ειδωλολατρικών καταβολών. Ο άνθρωπος αυτός συναντά
τον Ιησού στην Καπερναούμ και Τον παρακαλεί να σπλαχνιστεί και
να θεραπεύσει τον βαριά άρρωστο δούλο του, ο οποίος βρισκόταν
κατάκοιτος στο σπίτι. Ο Χριστός υπόσχεται να επισκεφθεί το σπίτι του
και να τον θεραπεύσει. Και τότε συμβαίνει το αναπάντεχο. Ο
ειδωλολάτρης εκατόνταρχος επιδεικνύει μοναδική ταπείνωση και
πίστη, ενώ δηλώνει ανάξιος να δεχθεί τέτοια τιμή και χάρη από τον
Χριστό. Δηλώνει, με πίστη, πως ένας και μόνο λόγος του Ιησού θα
ήταν αρκετός για να θεραπεύσει τον άνθρωπό του. Ο Χριστός θαύμασε
την πίστη και την ταπείνωση του άνδρα, τις οποίες δε βρήκε ακόμα
και μέσα στις τάξεις του Ισραήλ και προφήτευσε ότι θα έρθει καιρός
όπου πολλοί ξένοι προς την αληθινή πίστη στον ένα Θεό, πρώην
ειδωλολάτρες και εθνικοί, θα κερδίσουν την Βασιλεία του Θεού, ενώ
τα τέκνα της Βασιλείας θα εκδιωχθούν στο σκοτάδι. Και επιβράβευσε
την πίστη του Εκατοντάρχου, θεραπεύοντας τον δούλο του.
Κατά την συνομιλία Του με τον Ρωμαίο στρατιωτικό ο Κύριος
προφήτευσε την εκτροπή του Ισραηλιτικού λαού,
Βασιλείας
Ισραήλ ευεργετήθηκε, πληθωρικά, από τον Θεό και ευλογήθηκε με
την παρουσία και το κήρυγμα των Προφητών και των Δικαίων της
Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν ο επίλεκτος εκείνος λαός που οδηγήθηκε
στη γη της επαγγελίας και της ελευθερίας και έλαβε τον νόμο του
Θεού, διά του Μωυσή. Ήταν ο λαός που, στη διάρκεια του ιστορικού
του βίου, γαλουχήθηκε αναμένοντας την έλευση του Μεσσία. Τού
είχαν δοθεί όλες οι ευκαιρίες και οι προϋποθέσεις για να κερδίσει την
Βασιλεία του Θεού και να εισέλθει στις τάξεις της Εκκλησίας του
Χριστού και τις αρνήθηκε. Αυτό συνέβη γιατί οδηγήθηκε σε
πνευματική τύφλωση. Προσέδωσε κοσμικά χαρακτηριστικά στο
πρόσωπο του αναμενόμενου Μεσσία. Έγινε υποχείριο μιας
διεφθαρμένης δήθεν πνευματικής ηγεσίας, που βίωνε το σκοτάδι της
θρησκευτικής υποκρισίας και του επικίνδυνου θρησκευτικού
των υιών της1 από την πίστη στον ένα και αληθινό Θεό. Ο λαός του
1
Ματθ. 8,12
φανατισμού. Κι έτσι, δε κατάφερε να αναγνωρίσει τον Θεό στο
πρόσωπο του Ιησού Χριστού και απίστησε.
Και τότε, κατά την προφητεία του Κυρίου, ήλθαν πολλοί, από
Ανατολή και Δύση, ο νέος Ισραήλ, τα μέλη της Εκκλησίας του
Χριστού, που πίστεψαν, ομολόγησαν, γνώρισαν τον Χριστό και
απέκτησαν τις προϋποθέσεις να κατακτήσουν τη Βασιλεία του Θεού.
Είμαστε όλοι εμείς, που ευεργετηθήκαμε να γεννηθούμε και να
μεγαλώσουμε μέσα στην Εκκλησία. Γαλουχηθήκαμε με το Ευαγγέλιο
της Σωτηρίας. Έχουμε την ευκαιρία να ενωθούμε με τον Χριστό και να
ζήσουμε σε απόλυτη ταύτιση και κοινωνία μαζί Του, μέσα στην
Μυστηριακή πραγματικότητα της Εκκλησίας.
Μόνο που κι εμείς, στην εποχή μας, συχνά επιδεικνύουμε τα
χαρακτηριστικά της πνευματικής παρακμής του Ισραηλιτικού λαού
της πρώτης εκείνης εποχής. Παρασυρμένοι από τις πλάνες σειρήνες
της κοσμικής ζωής, αποδεχόμαστε το ξέφτισμα των Χριστιανικών μας
καταβολών. Υποδουλώνουμε τον εαυτό μας στην θελκτική ζωή της
αμαρτίας. Στεκόμαστε αδιάφοροι απέναντι στην συστηματική
προσπάθεια αποϊεροποίησης της κοινωνίας και εξοβελισμού του
Χριστού στο περιθώριο της ιστορίας. Συμβάλουμε, ηθελημένα ή
αθέλητα, στην θρησκειοποίηση της Εκκλησίας, Προσπαθούμε,
ανίκανοι να διορθωθούμε, να προσαρμόσουμε τον Χριστό στα μέτρα
της δικής μας αδυναμίας, για να αμνηστεύσουμε έτσι, την πτωτική
πορεία μας.
Την ίδια στιγμή, όπως και τότε, έρχονται άλλα τέκνα του Θεού,
από Ανατολή και Δύση, διεκδικώντας θέση στη Βασιλεία του Θεού.
Είναι τα νέα μέλη της Εκκλησίας, που προέρχονται από το
ιεραποστολικό έργο αφοσιωμένων εργατών του Ευαγγελίου, που, με
τον ζήλο των προσηλύτων της πρώτης Εκκλησίας, έρχονται να
ελέγξουν την δική μας πνευματική αποχαύνωση και οκνηρία. Η
Βασιλεία του Θεού ανήκει και σ’ αυτούς, όπως και σ’ ολόκληρο τον
κόσμο. Αλίμονο, όμως, σε εμάς, τους ήδη Χριστιανούς, τους τόσο
ευεργετημένους και ευλογημένους από τον Θεό, αν τη χάσουμε,
ομοιάζοντας στα απολεσθέντα τέκνα του Ισραήλ της σημερινής
Ευαγγελικής περικοπής. Το ότι ακούσαμε, γνωρίσαμε και πιστέψαμε,
δεν αρκεί για τη σωτηρία μας. Απαιτείται η έμπρακτη εφαρμογή της
πίστης, η διαρκής εκκλησιαστικοποίηση της ζωής μας, για να ελκύσει
πάνω μας το έλεος του Θεού και ν’ αποτρέψει τον ορατό κίνδυνο της
απώλειας. ΑΜΗΝ!
Αρχιμ. Ε.Ο.

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Δ΄ Ματθαίου

ixrist.jpgΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(Ρωμ. ΣΤ’ 18-23)
Όσο περισσότερο διά της μετανοίας συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την τραγική κατάσταση, εντός της οποίας έχει ξεπέσει, αλλά ταυτοχρόνως όσο βλέπει και αυτή στην οποία θα πρέπει να βρίσκεται ως τέκνο Θεού, τόσο και περισσότερο αισθάνεται την ανάγκη, να γίνει επιτέλους απελεύθερος Χριστού.
Γι’ αυτή λοιπόν τη δίψα και την πορεία μας προς το φως, κάνει λόγο το Αποστολικό ανάγνωσμα.
Και πάλι ο Απόστολος των Εθνών, απευθύνεται προς τους Χριστιανούς της Ρώμης, οι οποίοι έφεραν ένα αρνητικό παρελθόν, ένα παρελθόν αμαρτίας, προτού ακόμη πιστέψουν στο Χριστό. Τους αναπτύσσει με «τετραγωνική λογική», χρησιμοποιώντας «κατ’ οικονομία» την ανθρώπινη εικόνα της δουλείας, και τους τονίζει ότι δεν μπορούν πλέον να είναι σκλάβοι στην «ευπερίστατον αμαρτίαν» (Εβρ. ιβ΄ 1.) και να υποδουλώνουν το είναι τους σε πράξεις αντίθετες προς τις εντολές του Θεού. Και τούτο, διότι την «κοσμοθεωρία» μας, νομοτελειακώς, ακολουθούν πάντοτε και οι ανάλογες συνέπειες. Και εν προκειμένω «τα γαρ οψώνια της αμαρτίας, θάνατος» (Ρωμ. στ΄ 23). Ο μισθός δηλ. με τον οποίον η αμαρτία πληρώνει τους δούλους της, είναι ο θάνατος.
Τι κι αν κατηγορούν, αγαπητοί μου, κάποιοι, το γνήσιο Ορθόδοξο κήρυγμα για «ηθικισμό»; Τι κι αν ορισμένοι «νεονικολαϊτες» προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, λέγοντας και γράφοντας πλεγματικά ότι, μπορεί δήθεν ο πιστός να «γεύεται» τα «πάθη της ατιμίας» (Ρωμ. α΄ 26) και ταυτοχρόνως να είναι τέκνο Θεού ευλογημένο; Ο λόγος του Αγίου Πνεύματος είναι και θα παραμένει εσαεί ξεκάθαρος. «Τα οψώνια της αμαρτίας, θάνατος».
Ναι, από την ημέρα της παραβάσεώς μας στον ευλογημένο Παράδεισο, έως το τέλος των αιώνων, η αμαρτία φέρει ως αναγκαίο αποτέλεσμά της τον θάνατο. Θάνατο πνευματικό, θάνατο σωματικό, θάνατο αιώνιο. Αμαρτία και θάνατος αποτελούν ένα μείγμα κι ένα κράμα που είναι παντελώς αδύνατον να τα ξεχωρίσει κανείς. Και οπωσδήποτε, μια από τις μεγαλύτερες παγίδες του εχθρού μας είναι να μας κάνει να λησμονούμε την τραγική αυτή αλήθεια.
Όμως, ο μεγάλος Απόστολος δεν αποκαλύπτει μόνον τις δυσώδεις πληγές του «σώματος της αμαρτίας» (Ρωμ. στ΄ 6), αλλ’ ως εμπνευσμένος καθοδηγητής ολόκληρης της Εκκλησίας, περνά τώρα και στην φωτεινή και κρυστάλλινη προοπτική του συνειδητού χριστιανικού αγώνα, εντός της Εκκλησίας, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «αδελφοί, παραστήσατε τα μέλη υμών δούλα τη δικαιοσύνη εις αγιασμόν» (Ρωμ. στ΄ 19). Όπως δηλ. προσφέρατε τα μέλη σας σκλάβα στην αμαρτία, που κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο αλλά και στο τέλος αναίσθητο, έτσι και τώρα να προσφέρεται τα μέλη σας ως «δούλα» στο θεϊκό θέλημα, για να βρεθείτε κοντά στον Θεό.
Φίλοι μου, ας είμαστε ξεκάθαροι κι ας λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.
Ο άνθρωπος που μετανοεί ειλικρινώς, δεν μπορεί παρά να απεχθάνεται και να μισεί την καταραμένη αμαρτία. Να την αποφεύγει και να την αποστρέφεται με όλη τη δύναμη της υπάρξεώς του.
Βεβαίως είναι ανάγκη να τονίσουμε εδώ, ότι αμαρτία και παράβαση δεν είναι μόνο ό,τι ταυτίζεται με τα «έργα της σαρκός», αλλά και ό,τι γενικώς είναι αντίθετο προς αυτό το πανάγιον και σωστικόν θέλημα, είτε εδράζεται αυτό στον «νου», είτε «αναπάυεται» στην «καρδίαν». Και εννοείτε ότι αδικία οιασδήποτε μορφής, είτε φανερή, είτε καλλιτεχνικώς καλυμμένη και επαρκώς καμουφλαρισμένη, οδηγεί και αυτή στον θάνατο και μάλιστα αρκετές φορές οδηγεί στον θάνατο ακόμη και τον σωματικό, πολλούς εκ των συνανθρώπων μας…
Το ότι ένας «χριστιανός», ενδεχομένως, αδικεί τους υφισταμένους του και γενικώς όσους συνεργάζονται μαζί του, τούτο, όπως κατανοούμε, μόνο χριστιανισμός δεν μπορεί να ονομάζεται.
Μια σύντομη δε ματιά στο δυναμικό κήρυγμα των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, ακριβώς επάνω στα θέματα αυτά, θα μας συγκλονίσει και θα μας κάνει να σκεπτόμαστε στα σοβαρά, πόσο δρόμο έχουμε μπροστά μας ακόμα να βαδίσουμε, ώστε να πούμε κάποτε πως περπατούμε στην οδόν των «δούλων του Κυρίου» (Β΄ Τιμ. β΄ 24).
Ας μη βασανίζουμε λοιπόν και πολύ το κεφάλι μας για να βρούμε «παραθυράκια» στον νόμο του Θεού. Δεν υπάρχουν παραθυράκια στο Ευαγγέλιο. Υπάρχει η «στενή πύλη» και «τεθλιμμένη οδός» (Μάτθ. Ζ΄ 14), την οποία καλούμαστε να βαδίσουμε σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Όσοι δε φρονούν διαφορετικά, διαστρέφοντας το ευαγγελικό μήνυμα, τούτο δηλώνει πως είτε δεν έχουν κατανοήσει ακόμα τι θα πει Ορθόδοξη Χριστιανική ζωή, είτε ότι χρησιμοποιούν την πίστη τους προς ίδιον όφελος, αδικώντας βέβαια «εαυτούς και αλλήλους» και οδηγούμενοι φυσικά στον θάνατο, αλλά ταυτοχρόνως και στον χειρότερο εξευτελισμό (Τίτ. α΄ 11).
Αδελφοί μου, δια της πίστεως στον Κύριο Ιησού Χριστό ελευθερωθήκαμε.
Από τη στιγμή δε που διά του Αγίου Βαπτίσματος, γίναμε «δούλοι» Του, πολιτογραφηθήκαμε στην Βασιλεία Του. Στην Βασιλεία αυτή που ξεκινά μέσα στη στρατευομένη Εκκλησία μας και μας περνά στην αιώνια και θριαμβεύουσα.
Μπροστά μας ανοίγονται δύο δρόμοι. Ο ένας, ο ζοφερός της αμαρτίας που οδηγεί στον αιώνιο θάνατο, και ο έτερος, ο φωτεινός, ο ανηφορικός, ο αγωνιστικός που οδηγεί στη ζωή.
Χρειάζεται ερώτημα ποιόν εκ των δύο θα ακολουθήσουμε;
Ήδη επιλέξαμε. Ήδη ανερχόμαστε. Ήδη γευόμαστε διά των θείων μυστηρίων την καινούργια βιωτή.
Απολαμβάνουμε, πρέπει να απολαμβάνουμε τον καρπό του αγιασμού με τελικό στόχο την αιώνια ζωή που μας περιμένει.
Να δώσει ο Λυτρωτής και Ελευθερωτής μας Ιησούς.
Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

>> Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού 

1. Το σημερινό Ευαγγέλιο μας δίνει το αδρό πορ τραίτο ενός στρατιωτικού που ελκύσθηκε από τη γοη­τεία του Χρίστου μας. Όταν βλέπει δε κάποιος στη ψυχή του τόσα προσόντα, νοιώθει δικαιολογημένα κάποια έκπληξη. Η ζωή και η ιστορία μας έχει συνη θίσει να βλέπουμε κάπως διαφορετικά ένα στρατιωτι κό. Σαν άνθρωπο σκληρό και βίαιο. Όχι σπάνια δε α πό τις καταχρήσεις ωρισμένων δημιουργείται και μιά αποστροφή προς την τάξη των στρατιωτικών, και γε νικά προς κάθε ένστολο, διότι (πιστεύεται ότι) συνδέ ονται με την βία και την επιβολή.


Ο εκατόνταρχος έχει συγκεκριμένο λόγο που έρ χεται στο Χριστό. Τρέχει να τον συναντήσει, για να παρακαλέσει για τον δούλο του, που υπέφερε από πα ραλυσία. Και μόνο η πράξη του αυτή ανεβάζει πολύ τον άνθρωπο αυτό στην συνείδηση μας, αν αναλογι σθεί κανείς τη θέση των δούλων και μάλιστα την επο χή εκείνη. Ήταν άνθρωποι οι δούλοι μόνο στη μορ φή. Κοινωνικά δεν διέφεραν από τα ζώα. Δεν έκαναν μόνο όλες τις βαρείες δουλειές -κάτι ανάλογο που κάνουν οι ξένοι εργάτες σήμερα η οι λαθρομετανά στες-, αλλά και ζούσαν στο έλεος των αφεντικών τους, που τους διέθεταν όπως ήθελαν. Γιά ένα τέτοιο κοινωνικά υποβιβασμένο πλάσμα έρχεται να παρακα λέσει ο εκατόνταρχος. Κι' εκείνο που βαρύνει πολύ περισσότερο στην ενέργεια του είναι ότι βλέπει τον δούλο του όχι σαν κτήμα του, αλλά σαν μέλος της οι κογενείας του. Γιατί είναι βέβαιο πώς δεν θα έδειχνε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για ένα από τα παιδιά του.

2. Ο εκατόνταρχος αισθάνεται την ευθύνη του ως αρχηγός της οικογενείας του, του οίκου του. Δεν εί­ναι ασήμαντο αυτό. Η αρρώστια του δούλου είναι πρόβλημα όχι μόνο για κείνον, αλλἀ πρώτα για τον κύριο του. Και περισσότερο από τον δούλο ο κύριος ενδιαφέρεται για την λύση του οικογενειακού δράμα τος. Όταν πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν όλα τα μέ λη. Έτσι σκέπτεται ο ρωμαίος στρατιωτικός. Οι μέ σες λύσεις δεν σώζουν. Χρειάζονται λύσεις οριστικές και ριζικές. Και μία τέτοια λύση μόνο ο Χριστός μπο ρεί να δώσει. Αυτό πίστευε ο εκατόνταρχος, που δεν παύει πάνω απ' όλα να αποτελεί έλεγχο για τον χρι στιανό οικογενειάρχη. Πόσοι έχουμε, σαν κι' αυτόν, συνείδηση της ευθύνης μας μέσα στην οικογένεια μας; Πόσοι παρακολουθούμε την υγεία, προ πάντων την ψυχική, των παιδιών μας και ενδιαφερόμεθα για την θεραπεία της; Και αν ναι, που αναζητούμε τη θε ραπεία των παιδιών μας, σε ποιό γιατρό και με ποιά μέσα; Μήπως είναι λίγοι οι γονείς που στέλνουν κάθε Κυριακή και γιορτή -και με τη βία ακόμη...- τα παι διά τους στην Εκκλησία, ενώ αυτοί δεν εκκλησιάζον ται η μόνο σπάνια; Και νομίζουν πώς έκαμαν το κα θήκον τους!


Ας δούμε όμως το παράδειγμα του εκατοντάρχου. Πρώτα αυτός πηγαίνει στον Χριστό. Πρώτα αυτός πι στεύει τον Χριστό. Και επειδή αγιάσθηκε αυτός από το Χριστό, σώθηκε και ο δούλος του. Αν δεν δεχθούν τον Χριστό οι γονείς, είναι αμφίβολο, αν θα πάρουν τον δρόμο του Χρίστου τα παιδιά τους. Γι' αυτό και μόνο βρίσκει δικαίωση και ο νηπιοβαπτισμός στην Εκκλη σία μας. Γιατί όταν καθιερώθη, ετέθη ως προϋπόθεση πώς οι γονείς και ο ανάδοχος αναλαμβάνουν την κατή χηση του μικρού χριστιανού. Σε πόσες οικογένειες ό μως δεν σταματάμε στο βάπτισμα, όσον άφορα τη χρι στιανική αγωγή των παιδιών μας. Και έπειτα απορούμε για το δρόμο που παίρνουν. Πόσο ορθά λοιπόν, πόσο χριστιανικά σκέφθηκε ο ρωμαίος στρατιώτης!


3. Και κάτι άλλο όμως εξ ίσου σπουδαίο διακρί νουμε στο ψυχικό πορτραίτο του εκατοντάρχου. Πολ λοί ερμηνευτές ομιλούν για την ταπείνωση του, που όλοι μας την δεχόμεθα αναμφισβήτητα. Ποιό όμως εί­ναι το υπόβαθρο της ταπεινώσεώς του; Πού στηρίχθη κε, πώς μάλλον γεννήθηκε; Η ταπείνωση του εκατο ντάρχου είναι συνέπεια του γεγονότος, ότι πρώτα ανα γνώρισε την απόσταση του από τον Χριστό. Αναγνώ ρισε τον Χριστό ως ανώτερο του, ως ισχυρότερο του, ως τέλειο και απρόσιτο ηθικά. Φαίνεται από τον διά λογο μαζί Του. «Εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν», του λέγει ο Χριστός, για ν' ανταμείψει την αγάπη του. Και παίρνει την απάντηση του εκατοντάρχου: «Κύριε ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης...». Η φράση αυτή επήρε στην εκκλησιαστική μας γλώσ σα την ίδια θέση με το «ο θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» του τελώνου. Γι' αυτό βρίσκεται σε ευχές μετανοίας, όπως λ.χ. στην Ακολουθία της Θ. Μετα λήψεως. Ο εκατόνταρχος πατά έτσι στο πρώτο σκα λοπάτι της γνήσιας μετάνοιας, που είναι η συναίσθη ση της αναξιότητας και αμαρτωλότητάς μας και η α­ναγνώριση του απροσπέλαστου ύψους της θείας αρε τής, του δεσποτικού κάλλους. Είναι η αντίθεση εκεί νη που εύγλωττα παρουσιάζεται στον γνωστό ύμνο της Μ. Εβδομάδος: «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον, και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εν αυτώ...». Όποιος έχει μάτια να δει το φώς, καταλα βαίνει το δικό του το σκοτάδι. Μόνο ο πνευματικά τυ φλός η ο άνθρωπος του σκότους δεν μπορεί να διακρί νει τον ηθικό του ρύπο.
4. Η συνέχεια που έλαβαν τα πράγματα είναι πλέ ον φυσιολογική. Τούτο εκφράζει ο Χριστός μας με το λόγο του. «Ύπάγε και ως επίστευσας γενηθήτω σοι». Δεν έλαβε τίποτε περισσότερο ο εκατόνταρχος από το μέτρο της πίστεως του. Με πιο απλά λόγια. Η πίστη του, η εμπιστοσύνη του στον Χριστό, ζυγίσθηκε πνευ ματικά και έλαβε το ισοστάσιό της σε χάρη. Μη παραπονούμεθα, λοιπόν, αν δεν εισακούονται πάντοτε οι προσευχές μας. Καλύτερα να κυττάζουμε πρώτα τη δύναμη της πίστεως μας. Δύναμη που φαίνεται κι' απ' την απλότητα της, όπως αποδεικνύει η ειλικρίνεια της ομολογίας του εκατοντάρχου. Υπάρχουν πολλοί λ.χ. που διερωτώνται, αν θέλει ο Θεός να πηγαίνει κα νείς σε κάποιο προσκύνημα, για να λάβει τη χάρη Του. Γιατί όμως δεν πάει ο νους μας στο γεγονός πώς έτσι αποδεικνύεται η απλότητα της καρδιάς μας και η φλόγα της πίστεως μας;
Αδελφοί μου!
Τα Ευαγγέλια αναφέρουν μόνο δύο περιπτώσεις, κατά τις όποιες ο Χριστός μας «εθαύμασε». Τη μία φορά για την απιστία των συμπατριωτών του Ναζαρηνών, που δεν τον άφησε να κάμει κανένα θαύμα (Μαρκ. 6, 6). Και τη δεύτερη φορά για την πίστη του εκατοντάρχου, εδώ. Ήταν και οι δύο αυτές περιπτώ σεις καθαρά οριακές, τα όρια της πίστεως και της απι στίας. Και είναι και οι δύο περιπτώσεις πολύ διδακτι κές και για μας σήμερα. Γιατί χαράζουν το πλαίσιο, που χρειάζεται, για να υπολογίσουμε και την δική μας πίστη, σαν απάντηση στην θεία πρόσκληση, σαν αναγνώριση της λυτρωτικά κυριαρχικής εξουσίας του Χρίστου στη ζωή μας.

ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ Εκδόσεις "Ορθοδοξος Κυψέλη"

Θέλεις νὰ σὲ θαυμάσει;

Βαρνάβας Λαμπρόπουλος (Ἀρχιμανδρίτης)



Σέ κάθε θαῦμα τοῦ Χριστοῦ θαυμάζομε τήν δύναμή Του καί τήν ἀγάπη Του πρός ἐμᾶς. Καί Τόν δοξάζομε. Σέ μερικά θαύματά Του ὅμως, βλέπομε καί τόν Χριστό νά θαυμάζει μερικούς ἀνθρώπους. Καί νά τούς δοξάζει.

Ἕνα τέτοιο περιστατικό εἶναι καί τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου (Ματθ. 8, 5-14). Ἕνας ρωμαῖος ἀξιωματικός, ἄνθρωπος πού δέν ἦταν κἄν Ἰσραηλίτης, ζητάει ἀπό τόν Χριστό νά θεραπεύσει τόν κατάκοιτο δοῦλο του. Καί ὅταν ὁ Χριστός δέχεται νά πάει στόν σπίτι του, γιά νά τόν θεραπεύσει, ὁ ἀξιωματικός τοῦ ἀπαντάει: «Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά μπεῖς κάτω ἀπό τήν στέγη τοῦ σπιτιοῦ μου. Πές μόνο ἕνα λόγο καί θά θεραπευθῆ ὁ δοῦλος μου. Φτάνει ἡ ἐντολή σου. Καί ἐγώ ἔχω στρατιῶτες ὑπό τήν ἐξουσία μου. Καί ὅταν λέω σέ κάποιον «ἔλα», αὐτός ὑπακούει καί ἔρχεται· καί ὅταν λέω στόν ἄλλον «κάνε αὐτό», αὐτός ὑπακούει καί τό κάνει»!

Τότε ὁ Χριστός θαύμασε τήν μεγάλη πίστη του. Καί εἶπε πρός αὐτούς πού Τόν ἀκολουθοῦσαν: «Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι τόση πίστη, οὔτε ἀνάμεσα στούς Ἰσραηλίτες δέν βρῆκα».
 
* * *
 
Δέν εἶναι μικρό πρᾶγμα νά θαυμάζει ὁ Χριστός ἕναν ἄνθρωπο! Ὑπάρχει ἆραγε μεγαλύτερη δόξα; Μεγαλύτερη τιμή; Ὁ Θεός νά θαυμάζει ἕναν ἄνθρωπο! Νά τόν δοξάζει!

Καί ὁ Θεός δέν δοξάζει τόν ἄνθρωπο γιά τά χαρίσματα, πού τοῦ ἔχει δώσει. Τόν θαυμάζει καί τόν δοξάζει γιά τίς ἀρετές του· πού γιά νά τίς ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος ἔβαλε καί ὁ ἴδιος τό δικό του χεράκι· τήν δική του προσπάθεια· τόν δικό του ἀγῶνα. Γιά τόν Θεό, ἡ ὀμορφιά τοῦ ἀνθρώπου δέν ἔγκειται στά ὡραῖα μάτια καί στό παλληκαρίσιο ἀνάστημα. Ὁ Θεός δέν τιμάει καί δέν θαυμάζει σέ μᾶς τά δικά του δῶρα. Ὁ Θεός πάνω ἀπό ὅλα τιμάει καί θαυμάζει σέ μᾶς, τόν δικό μας ΚΟΠΟ καί τήν δική μας φιλότιμη ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, νά καλλιεργήσωμε - ὅσο μποροῦμε περισσότερο - τά χαρίσματα πού μᾶς ἔδωσε.

Καί ὁ ρωμαῖος ἑκατόνταρχος, εἶναι φανερό, ὅτι εἶχε δουλέψει πάνω στόν ἑαυτό του μέ καθαρή συνείδηση. Δέν «καβάλησε τό καλάμι» ἐξ αἰτίας τοῦ ἀξιώματός του. Ἐγνώριζε καί ἀνεγνώριζε τήν ἀδυναμία του καί τίς ἀτέλειές του. Καί αὐτή ἡ αὐτογνωσία του τόν ἔκανε ταπεινό καί προσγειωμένο.

Γι' αὐτό, βλέποντας τό μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ, δέν αἰσθάνθηκε τόν ἑαυτό του ἄξιο νά Τόν δεχθῆ οὔτε κάτω ἀπό τήν στέγη τοῦ σπιτιοῦ του!
 
* * *
 
Μπορεῖ ποτέ νά ἔχει «ταπείνωση» καί «αὐτογνωσία» ὁ ἄνθρωπος, πού

• ΑΠΑΙΤΕΙ ἀπό τόν Θεό - θέτοντάς Του μάλιστα καί χρονικές προθεσμίες - νά τοῦ φανερώσει ἤ νά τοῦ δώσει πράγματα: ὑγεία, ζωή, εὐτυχία, δουλειά!...

• δέχεται τυχόν ὁράματά του ἤ «ἀποκαλύψεις», μέ σιγουριά ὅτι προέρχονται ἀπό τόν Θεό;

• ζητεῖ ἀπό τόν Θεό σημεῖα καί θαύματα, θεωρώντας τόν Θεό ὑποχρεωμένο νά τοῦ κάμει ὅ,τι Τοῦ ζητάει;

Οἱ ἅγιοι, ποτέ δέν θεωροῦσαν τόν ἑαυτό τους ἄξιο, νά λάβουν ἀπό τόν Θεό χαρίσματα. Τό μόνο πού Τοῦ ζητοῦσαν μέ ἐπιμονή καί ὑπομονή στήν προσευχή τους, ἦταν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Τήν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν τους. Τήν λύτρωσή τους ἀπό τήν αἰωνία κόλαση τοῦ χωρισμοῦ τους ἀπό τό Φῶς τοῦ Προσώπου Του.

Καί ὅταν κάποτε ὁ Θεός τούς ἔδινε κάποιο ἰδιαίτερο χάρισμά Του, πολλοί Τόν παρακαλοῦσαν νά τούς τό πάρει πίσω, φοβούμενοι τήν ἔπαρση καί τήν ὑπερηφάνεια.

Τό μεγαλύτερο, λοιπόν, χάρισμα πού θά ἦταν καλό νά ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἡ πίστη καί ἡ ταπείνωση ἐκείνου τοῦ ἑκατοντάρχου. Εἶναι ὁ μόνος σίγουρος τρόπος γιά νά «χωρέσει» ὁ Χριστός κάτω ἀπό τήν στέγη τῆς ψυχῆς μας.

Κυριακή Δ΄ Ματθαίου-«τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος, το δε χάρισμα του θεού ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.»(Ρωμ. στ΄ 23)

 den3.jpg
ΑΜΟΙΒΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΩΡΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ
«τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τό δέ χάρισμα τοῦ θεοῦ ζωή αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.»   (Ρωμ. στ΄ 23)
 Τίς πρόσφατες Κυριακές, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα κατά τή θεία Λειτουργία μᾶς ὁμιλεῖ ὁ θεῖος Παῦλος μέσα ἀπό τήν ἐπιστολή, τήν ὁποία ἐκεῖνος ἀπηύθυνε πρός τούς χριστιανούς τῆς Ρώμης.  Νά ἀναφέρουμε ὅτι αὐτή εἶναι ἡ ἐκτενέστερη ἀπό τίς σωζόμενες δεκατέσσερις ἐπιστολές τοῦ Παύλου.  Ἀπαιτεῖται, λοιπόν, προσεκτική μελέτη, σεβασμός τοῦ κειμένου καί ἡ ἀπαραίτητη προσευχή, ὥστε τό πανάγιο Πνεῦμα νά χορηγήσει τόν ἀναγκαῖο φωτισμό γιά νά μπορέσει κάποιος νά ἐμβαθύνει.  Ἄς προσπαθήσουμε λοιπόν, νά σχολιάσουμε κατά τό δυνατό τό σημερινό κείμενο.
Τά χρόνια κατά τά ὁποῖα ὁ θεῖος Παῦλος ἔγραφε τίς ἐπιστολές του, ἡ λέξηὀψώνιον σήμαινε τήν ἀμοιβή τοῦ βασιλέα πρός τούς στρατιῶτές του, τό λεγόμενο σιτηρέσιο.  Τότε, τό ἀφεντικό πλήρωνε, δηλαδή παρεῖχε πρός τούς ὑφισταμένους καί ὑπηρέτες του τά ἀπαραίτητα γιά τή συντήρησή τους.  Νά ἀναφέρουμε ὅτι μέχρι σήμερα, ἡ ἴδια λέξη, στήν ἁπλῆ ἑλληνική γλῶσσα σημαίνει τίς τροφές, τά ψώνια. 
            Ἐδῶ ὁ θεῖος Παῦλος κάμνει μιά μεταφορά.  Παρουσιάζει τήν ἁμαρτία ὡς τό ἀφεντικό, τό ὁποῖο καταβάλλει πρός τούς δούλους του ὡς ἀμοιβή, τό θάνατο.  Αὐτό μᾶς παρέχει τήν εὐκαιρία νά μνημονεύσουμε ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς θάνατοι.  Ὁ φυσικός ἤ βιολογικός, ὁ πνευματικός καί ὁ αἰώνιος.  Ὁ φυσικός ἤ βιολογικός θάνατος ἀναφέρεται στό χωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ στό τέρμα τοῦ ἀνθρώπινου βίου. 
Ὁ θάνατος, ὡς γνωστό, ἀποτελεῖ κοινό κλῆρο ὅλων τῶν ἀνθρώπων.  Ὁ φυσικός θάνατος παραμένει μιά σκληρή ἐμπειρία γιά κάθε ἄνθρωπο, γιατί μπῆκε μέσα στή ζωή μας βίαια, μετά τήν παρακοή μας στό θεῖο θέλημα καί τήν ὑπακοή μας στίς ὑποδείξεις τοῦ Σατανᾶ.  Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὁ θάνατος δόθηκε ἀπό τό Θεό ὄχι ὡς τιμωρία, ἀλλά ὡς δῶρο γιά νά μή ζήσει τό ἀνθρώπινο γένος αἰώνια μέσα στήν παρακοή καί τίς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας.
            Ὁ πνευματικός θάνατος ὅταν συμβαίνει, προκαλεῖ τό χωρισμό τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Πλάστη Θεό.  Αὐτός προκαλεῖται ὅταν ὁ ἄνθρωπος διαπράττει βαριές ἁμαρτίες μέσα στό διάβα τῆς ζωῆς του καί ἐπιμένει στή συνέχεια νά παραμένει σ’ αὐτήν τήν κατάσταση, ἀποφεύγοντας τήν εἰλικρινῆ μετάνοια, τή συντριβή μέ ταπείνωση καί ἐπιστροφή στήν πατρική ἀγκάλη τοῦ Θεοῦ.
            Ὅταν ὁ φυσικός θάνατος ἔρχεται, ἄν μᾶς βρεῖ νεκρούς πνευματικά, τότε μᾶς ὁδηγεῖ στόν αἰώνιο θάνατο, δηλαδή παραμένουμε αἰώνια χωρισμένοι καί ἀλλοτριωμένοι ἀπό τό Θεό.  Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς λέγει ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β΄4) Κατά συνέπεια τό νά παραμένει ὁ ἄνθρωπος στήν κατάσταση τοῦ χωρισμοῦ καί τῆς ἀποξενώσεως ἀπό τό Θεό, ἀποτελεῖ δική του ἐκλογή καί λανθασμένη χρήση τῆς ἐλευθερίας τῆς βουλήσεώς του.
            Ἡ αἰώνιος ζωή προσφέρεται πρός τόν ἄνθρωπο ἀπό τό Θεό, ὡς δῶρο καί ὄχι ὡς ἀμοιβή καί ὀφειλή καί ἀνταπόδομα, γιά κάτι τό ὁποῖο ἐκεῖνος ἔκαμε, ὥστε νά δικαιοῦται νά ἔχει ἀξιώσεις.  Τήν αἰώνια ζωή ἔφερε σ’ ἐμᾶς ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ νέος Ἀδάμ μέ τήν ἐνανθρώπησή του.  Ὁ δέ θάνατός του πάνω στό σταυρό, νίκησε τό θάνατο, ἐλευθέρωσε τίς κατεχόμενες στά πλοκάμια τοῦ Σατανᾶ καί στά τάρταρα τοῦ Ἅδη αἰχμάλωτες ψυχές καί ὁδήγησε τόν ἀποστάτη ἄνθρωπο διά τοῦ θανάτου στή ζωή.
Οἱ ἄνθρωποι ὅσα καί νά πράξουμε παραμένουμε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ δύσμορφοι, δηλαδή ἀσχημομούρηδες καί χρεῶστες ἀπέναντί Του. Ἄς ἐνθυμηθοῦμε τίς ὑποδείξεις τοῦ Κυρίου πρός τούς Μαθητές καί ἀκολούθους του, ὅπου μεταξύ ἄλλων τούς λέγει: «ὅταν ποιήσητε πάντα τά διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμέν, ὅτι ὅ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν.» (Λουκ. ιζ΄ 10)  Μέ ἁπλά λόγια: Ὅταν πράξετε ὅλα ὅσα σᾶς προστάσσει ὁ Θεός, τότε νά λέτε: Εἴμαστε ἀνάξιοι δοῦλοι.  Κάναμε αὐτό τό ὁποῖο ὀφείλαμε νά πράξουμε.  Στόν Ἰησοῦ Χριστό τιμή καί δόξα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων.  Ἀμήν!

 Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Βαρνάβα Wood Green

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!

  « Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...