Ἡ Ὁσία Μελάνη ἡ Ρωμαία (31 Δεκεμβρίου)

Ἔζησε στὰ χρόνια ποὺ βασιλιὰς ἦταν ὁ Ὀνώριος, δεύτερος γιὸς τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου. Οἱ γονεῖς της, εὐγενεῖς καὶ πλούσιοι, τὴν πάντρεψαν σὲ μικρὴ ἡλικία καὶ ἀπέκτησε δύο παιδιά. Ὅμως μεγάλες δοκιμασίες τὴν περίμεναν. Τὴν μητρική της καρδιὰ σπάραξε ὁ θάνατος τῶν δυὸ παιδιῶν της. Μετὰ ἀπὸ λίγο καὶ ἐντελῶς ξαφνικά, πέθανε καὶ ὁ σύζυγός της. Καὶ γιὰ νὰ γεμίσει τὸ πικρὸ ποτήρι τῆς λύπης, χάνει καὶ τοὺς γονεῖς της. Οἱ στιγμὲς δύσκολες. Ποιὸς θὰ τὴν παρηγορήσει; Μὰ ποιὸς ἄλλος; Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ λέει: «τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες». Δηλαδή, ἡ ἀκλόνητη ἐλπίδα σας στὰ μέλλοντα ἀγαθά, νὰ σᾶς γεμίζει χαρὰ καὶ νὰ σᾶς ἐνισχύει γιὰ νὰ δείχνετε ὑπομονὴ στὴν θλίψη. Καὶ νὰ ἐπιμένετε στὴν προσευχή, συνεχίζει ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ λαμβάνετε σπουδαία βοήθεια στὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς σας.

Ἔτσι καὶ ἡ Μελάνη, ἀδιάφορη γιὰ τὶς κοσμικὲς ἀπολαύσεις, ἀποσύρθηκε σὲ ἕνα ἐξοχικό της κτῆμα, ὅπου ἀφοσιώθηκε στὴν μελέτη καὶ τὴν προσευχή. Ἐκεῖ ἐπίσης καλλιγραφοῦσε ἱερὰ βιβλία καὶ τὰ ἔδινε νὰ τὰ διαβάζουν οἱ πιστοί. Διέθεσε ὅλη της τὴν περιουσία γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν καὶ ἀσθενῶν.

Καὶ ἀφοῦ ἐπισκέφθηκε πολλοὺς τόπους βοηθώντας τοὺς πάσχοντες, κατέληξε στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου καὶ πέθανε ἀπὸ πλευρίτιδα.
Ὁ δὲ Σ. Εὐστρατιάδης γράφει τὰ ἑξῆς γιὰ τὴν Ἁγία αὐτή: «...Αὐτὴ ἣν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ὀνωρίου (395 – 423), Ρωμαία πλούσια καὶ ἐκ γένους περιφανοῦς καὶ ἐνδόξου. Συζευχθεῖσα παρὰ τὴν θέλησιν αὐτῆς, ἀπεσύρθη μετὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῶν δύο αὐτῆς τέκνων εἰς ἐν προάστειον τῆς Ρώμης, ἐπιμελουμένη τῶν πτωχῶν, ὑποδεχόμενη τοὺς ξένους, ἐπισκεπτόμενη τοὺς ἐξόριστους καὶ ἐν φυλακαὶς καὶ θεραπεύουσα τοὺς νοσοῦντας. Μετὰ τὴν ἐκποίησιν τῶν κτημάτων αὐτῆς καὶ διανομὴν τῶν προσόντων εἰς μονὰς καὶ ἐκκλησίας, διὰ τῆς Ἀφρικῆς καὶ Ἀλεξανδρείας κατέλαβε τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐνεκλείσθη εἰς πενιχρὸν κελλίον ἐκεῖ ἔκτισε καὶ μονὴν εἰς ἣν συνήγαγεν ἐνενήκοντα παρθένους, ἐξ ἰδίων διὰ τὴν διατροφὴν αὐτῶν δαπανώσα, μικρὸν ἀσθενήσασα ἐκ πλευρίτιδας, μετέλαβε τῶν ἀχράντων μυστηρίων ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου Ἐλευθερουπόλεως καὶ ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ".

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τοῦ πλούτου σκορπίσασα, τὰς μυριάδας σεμνή, τὸν πλοῦτον τῆς χάριτος, δι’ ἐναρέτου ζωῆς, Ὁσία ἐπλούτησας· σὺ γὰρ δι’ ἐγκρατείας, καὶ ζωῆς ἰσαγγέλου, σκεῦος τοῦ Παρακλήτου, ἐπαξίως ἐδείχθης· διὸ σὲ μακαρίζομεν, Μελάνη θεόληπτε.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Τῇ ἰσαγγέλῳ πολιτείᾳ σου δοξάσασα

Μῆτερ Μελάνη τὸν λαμπρῶς σε θαυμαστώσαντα

Οὐρανίου κατηξίωσαι εὐκληρίας.

Ἀλλ’ ὡς θείας ἀπολαύουσα λαμπρότητος

Σκοτασμοῦ ἁμαρτιῶν ἡμᾶς ἀπάλλαξον
Τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Μῆτερ ἰσάγγελε.

Μεγαλυνάριον.
Ἔρωι τῷ θείῳ τὴν σὴν ψυχήν, πτερώσασα Μῆτερ, ἠγωνίσω ἀσκητικῶς, καὶ ἀντί τοῦ πλούτου, τοῦ ἐπιγείου εὗρες, Μελάνη μακαρία, ὄλβον οὐράνιον.

πηγή : http://www.synaxarion.gr

Συναξαριστής 31 Δεκεμβρίου

Ἀπόδοσις τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν, Κύριε δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Αὐτόμελον. Ποίημα Ῥωμανοὺ τοῦ Μελῳδοῦ.
Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι· Μάγοι δὲ, μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι· δι᾽ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

---

Ἡ Ὁσία Μελάνη ἡ Ῥωμαία

Ἔζησε στὰ χρόνια ποὺ βασιλιὰς ἦταν ὁ Ὀνώριος, δεύτερος γιὸς τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου. Οἱ γονεῖς της, εὐγενεῖς καὶ πλούσιοι, τὴν πάντρεψαν σὲ μικρὴ ἡλικία καὶ ἀπέκτησε δυὸ παιδιά. Ὅμως μεγάλες δοκιμασίες τὴν περίμεναν. Τὴν μητρική της καρδιὰ σπάραξε ὁ θάνατος τῶν δυὸ παιδιῶν της. Μετὰ ἀπὸ λίγο καὶ ἐντελῶς ξαφνικά, πέθανε ὁ σύζυγός της. Καὶ γιὰ νὰ γεμίσει τὸ πικρὸ ποτήρι τῆς λύπης, χάνει καὶ τοὺς γονεῖς της.

Οἱ στιγμὲς δύσκολες. Ποιὸς θὰ τὴν παρηγορήσει; Μὰ ποιὸς ἄλλος; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ λέει: «τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες».
(Ἀπολυτίκιον, τὸ ἴδιο μὲ αὐτὸ τῆς Ἁγίας Ἀνυσίας, 30 Δεκεμβρίου).
Δηλαδή, ἡ ἀκλόνητη ἐλπίδα σας στὰ μέλλοντα ἀγαθά, νὰ σᾶς γεμίζει χαρὰ καὶ νὰ σᾶς ἐνισχύει γιὰ νὰ δείχνετε ὑπομονὴ στὴ θλίψη. Καὶ νὰ ἐπιμένετε στὴν προσευχή, συνεχίζει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ λαμβάνετε σπουδαία βοήθεια στὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς σας.

Ἔτσι καὶ ἡ Μελάνη, ἀδιάφορη γιὰ τὶς κοσμικὲς ἀπολαύσεις, ἀποσύρθηκε σὲ ἕνα ἐξοχικό της κτῆμα, ὅπου ἀφοσιώθηκε στὴ μελέτη καὶ τὴν προσευχή. Ἐκεῖ ἐπίσης καλλιγραφοῦσε ἱερὰ βιβλία καὶ τὰ ἔδινε νὰ τὰ διαβάζουν οἱ πιστοί. Διέθεσε ὅλη της τὴν περιουσία γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν καὶ ἀσθενῶν. Καὶ ἀφοῦ ἐπισκέφθηκε πολλοὺς τόπους βοηθῶντας τοὺς πάσχοντες, κατέληξε στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου καὶ πέθανε ἀπὸ πλευρίτιδα.

Ὁ δὲ Σ. Εὐστρατιάδης γράφει τὰ ἑξῆς γιὰ τὴν Ἁγία αὐτή:

"...Αὐτὴ ἣν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ὀνωρίου (395-423) Ῥωμαία πλουσία καὶ ἐκ γένους περιφανοῦς καὶ ἐνδόξου. Συζευχθεῖσα παρὰ τὴν θέλησιν αὐτῆς, ἀπεσύρθη μετὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῶν δυὸ αὐτῆς τέκνων εἰς ἓν προάστιον τῆς Ῥώμης, ἐπιμελουμένη τῶν πτωχῶν, ὑποδεχόμενη τοὺς ξένους, ἐπισκεπτόμενη τοὺς ἐξόριστους καὶ ἐν φυλακαῖς καὶ θεραπεύουσα τοὺς νοσοῦντας.

Μετὰ τὴν ἐκποίησιν τῶν κτημάτων αὐτῆς καὶ διανομὴν τῶν προσόντων εἰς μονὰς καὶ ἐκκλησίας, διὰ τῆς Ἀφρικῆς καὶ Ἀλεξανδρείας κατέλαβε τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐνεκλείσθη εἰς πενιχρὸν κελλίον ἐκεῖ ἔκτισε καὶ μονὴν εἰς ἣν συνήγαγεν ἐνενήκοντα παρθένους, ἐξ ἰδίων διὰ τὴν διατροφὴν αὐτῶν δαπανῶσα· μικρὸν ἀσθενήσασα ἐκ πλευρίτιδας, μετέλαβε τῶν ἀχράντων μυστηρίων ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ἐπισκόπου Ἐλευθερουπόλεως καὶ ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ".

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁσίως ἀνύσασα, τῶν ἀρετῶν τὴν ὁδόν, τῷ Λόγῳ νενύμφευσαι, ὢ Ἀνυσία σεμνή, καὶ χαίρουσα ἤθλησας, αἴγλη δὲ ἀπαθείας, λαμπρυνθεῖσα Μελάνη, ἤστραψας ἐν τῷ κόσμῳ, ἀρετῶν λαμπηδόνας, καὶ νῦν ἠμὶν ἰλεοῦσθε, Χριστὸν τὸν Κύριον.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Καταυγασθεῖσα τὴν ψυχὴν φρυκτωρίαις, τοῦ ἀναλάμψαντος ἠμὶν ἐκ Παρθένου, ἐν ἀρεταῖς διέλαμψας Πανεύφημε, πλοῦτον γὰρ σκορπίσασα, ἐπὶ γῆν ἐφθαρμένον, ἐναπεθησαύρισας, τὸν οὐράνιον πλοῦτον, καὶ ἐν ἀσκήσει ἔλαμψας φαιδρῶς, Ὅθεν Μελάνη, σὲ πόθω.

---

Ὁ Ἅγιος Ζωτικός ὁ Ὀρφανοτρόφος

Γεννήθηκε καὶ ἀνατράφηκε στὴ Ῥώμη, ἀπὸ εὐγενῆ οἰκογένεια, μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ παιδεία. Τὸν στόλιζε πολλὴ φιλανθρωπία καὶ τὸν διέκρινε ἡ εἰλικρινὴς προσπάθεια στὸ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν Χριστό, πράττοντας τὶς ἐντολές Του.

Γι᾿ αὐτά του τὰ χαρίσματα, ὁ Ζωτικὸς ἦταν πολὺ ἀγαπητὸς στὸν Μεγάλο Κωνσταντῖνο (330 μ.Χ.). Ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔκτισε τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν ἀνέδειξε πρωτεύουσα τοῦ κράτους του, προσκάλεσε σ᾿ αὐτὴ τὸν Ζωτικό με ἄλλους εὐσεβεῖς ἄνδρες, γιὰ νὰ τοὺς ἔχει ἐκεῖ πολύτιμους ἐργάτες τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης.

Ὁ Ἅγιος Ζωτικὸς διακρίθηκε κυρίως στὴν περιποίηση τῶν λεπρῶν. Τοὺς ὁποίους πλησίαζε χωρὶς φόβο, δίνοντας σ᾿ αὐτοὺς βοηθήματα καὶ παρηγοροῦσε τὴν δυστυχία τους μὲ ἀδελφικὴ ἀφοσίωση. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὁ γιός του Κωνστάντιος ἀκολούθησε ἄλλους δρόμους καὶ κακομεταχειρίστηκε τὸν Ζωτικό.

Μὲ ἀποτέλεσμα ὁ φιλάνθρωπος αὐτὸς ἄνδρας νὰ πεθάνει ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὶς ταλαιπωρίες. Ἀλλ᾿ ὁ θάνατός του κίνησε τὴν μετάνοια τοῦ Κωνσταντίου. Ἀφοῦ μεταμελήθηκε, τίμησε τὴν μνήμη του κτίζοντας ἕνα λεπροκομεῖο γιὰ τὴν περίθαλψη τῶν λεπρῶν. Καὶ τὸ προίκισε μὲ πολλὰ κτήματα καὶ εἰσοδήματα.

Ἀπὸ τότε, πολλοὶ αὐτοκράτορες, ὅπως ὁ Κωνσταντῖνος Ζ´ ὁ Πορφυρογέννητος (945), ὁ Ἰωάννης ὁ Τσιμισκὴς (963-976), ὁ Ῥωμανὸς ὁ Γ´ (1028-1034), ἐξασφάλιζαν τὴν καλὴ λειτουργία του καὶ ἐξυπηρετοῦσε πλῆθος λεπρῶν, χάρη στὴν ἀρχικὴ φιλανθρωπικὴ ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Ζωτικοῦ.

---

Ὁ Ὅσιος Γελάσιος

Ἦταν Ἀββᾶς τῆς ἐρήμου, τοῦ ὁποίου διήγημα περὶ κλοπῆς κάποιου βιβλίου βρίσκεται στὸν Εὐεργετινό.
Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

Ὁ Ὅσιος Γάιος

Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

Οἱ Ἁγίες δέκα (10) Παρθένες

Αὐτὲς μαρτύρησαν στὴ Νικομήδεια (ἴσως ἐπὶ Μαξιμιανοῦ (286-305), τότε ποὺ πλῆθος χριστιανῶν μαρτύρησε σ᾿ αὐτὴ τὴν πόλη). Αὐτὲς λοιπόν, ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλαν τὰ μάτια, κατόπιν ἔγδαραν τὸ σῶμα τους καὶ ἔτσι παρέδωσαν τὸ πνεῦμα τους στὸ Θεό.

---

Ἡ Ἁγία Ὀλυμπιοδώρα

Μαρτύρησε διὰ πυρὸς.

---

Ὁ Ἅγιος Βούσιρις

Μαρτύρησε, ἀφοῦ τὸν θανάτωσαν γυναῖκες μὲ σαΐτες ποὺ ὑφαίνουν.

---

Ἡ Ἁγία Νέμη

Μαρτύρησε διὰ ξίφους. (Κατ᾿ ἄλλους Ἅγιος Νέμης).

---

Ὁ Ἅγιος Γαυδέντιος

Δὲν βρίσκουμε πουθενὰ βιογραφικά του στοιχεῖα.

---

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Θαυματουργὸς καὶ λεγόμενος μαχαιρωμένος

Ἄγνωστος στοὺς Συναξαριστές, γνωστὸς ὅμως τοπικὸς Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου στὸν Ἀναλιόντα
(Πατμιακὸς Κώδικας 266).

Άγιε Πέτρας, η Μητέρα Εκκλησία δεν χτυπά τα παιδιά της!

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Διαβάσαμε πολλές απόψεις και σχόλια για την προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ.

Άλλες επώνυμες και άλλες ανώνυμες. Άλλες υπέρ του και άλλες όχι. Μόνο μία (επώνυμη) άποψη δεν θελήσαμε να δημοσιεύσουμε, καίτοι την λάβαμε ουκ ολίγες φορές στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο.

Εκείνη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πέτρας κ. Νεκταρίου. Όχι γιατί δεν μας εκφράζει.

Καθένας έχει το θάρρος της γνώμης του. Οιοσδήποτε μπορεί να έχει την άποψή του. Και σε κάθε περίπτωση, κάθε γνώμη, κάθε θέση, πρέπει να γίνεται σεβαστή.

Ακόμη κι αν τα ψήγματα αλήθειας, κατά τη δική μας ταπεινή γνώμη, σε αυτό το άρθρο είναι απειροελάχιστα.

Το άρθρο του Σεβασμιωτάτου μητροπολίτη Πέτρας κ. Νεκταρίου, παρότι κυκλοφόρησε ευρύτατα στα blogs και site, δεν το δημοσιεύσαμε για έναν και μόνον λόγο: γιατί ξέρουμε καλά πως σε καμία περίπτωση δεν εκφράζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο και κινείται σε ένα πνεύμα αλλοπρόσαλλα διαφορετικό και σίγουρα μη χριστιανικό.

Ένας ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου χρησιμοποιεί τόσο φαρμακερές λέξεις για έναν «αδελφό» του, όσο δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ ένας φανατισμένος αλλόθρησκος για έναν Χριστιανό.

Ο Σεβασμιώτατος είναι βέβαιο πως κινείται σε μία πολύ διαφορετική οδό από εκείνη που επιτάσσει το χριστιανικό πνεύμα.

Δίνοντας ένα στίγμα που σε καμία περίπτωση το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έχει υπονοήσει στο ελάχιστο.

Δηλητήριο σε κάθε αποτύπωμα που αφήνει η -ζαλισμένη από την αγωνία να ψέξει και να περιγράψει με τον χειρότερο τρόπο - γραφίδα του.

Εικασίες που και οι πιο δριμύτατοι κατήγοροι του Εφραίμ δεν του έχουν αποδώσει. Όπως για τα περί off shore και προσωπικούς λογαριασμούς.

Όταν όλοι ξέρουν πως ο Εφραίμ ό,τι έκανε το έκανε για την ιστορική Μονή Βατοπεδίου.

Πολλοί κατηγορούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και προσωπικά τον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας κ. Βαρθολομαίο, γιατί σιωπά στην υπόθεση του Βατοπεδίου και στην προφυλάκιση του Ηγουμένου Εφραίμ.

Είμαστε ελάχιστοι για να κρίνουμε. Αλλά με την ελάχιστη εμπειρία μας, ίσως καταλαβαίνουμε τον λόγο.

Η Μητέρα Εκκλησία δεν βιάζεται. Η Μητέρα Εκκλησία δεν χτυπά τα παιδιά της. Ακόμη και αν κάνουν (ή τους αποδίδουν ότι κάνουν) τα μεγαλύτερα σφάλματα. Η Μητέρα Εκκλησία αγκαλιάζει στοργικά τα παιδιά της.

Η σιωπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριάρχη, τούτες τις κρίσιμες ώρες για τον Ηγούμενο Εφραίμ, προσφέρει απεριόριστη βοήθεια.

Στέλνει μηνύματα σε πολλούς. Σε εχθρούς και «αδελφούς» του που βιάστηκαν να τον καταδικάσουν. Να τον οδηγήσουν στην αγχόνη του ευτελισμού και της απαξίωσης.

Το χριστιανικό δεν είναι να χτυπούμε τον άλλο. Κυρίως όταν είναι πεσμένος χάμω Σεβασμιώτατε…

Που είναι η αδελφική σας αγάπη; Ποιο χάρισμα έχετε εσείς που διαγνώσατε αμέσως την ενοχή του Ηγουμένου Εφραίμ;

Γιατί δεν καλείτε στο δρόμο της σωφροσύνης τους δεκάδες ιεράρχες που βγαίνουν και υπερασπίζονται τον Ηγούμενο;

Κάθε σας λέξη ηχεί σαν εκείνες που χρησιμοποιούν καθημερινά οι φανατισμένοι αιμοδιψείς φωνασκούντες στην αδηφάγο τηλεοπτική αρένα που εκ των προτέρων έχει ρίξει στην πυρά τον «ηγούμενο – επιχειρηματία».

Ένας αρχιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας αποκαλεί ευθέως ως «μεγαλομανή», «ανασφαλή», «με το σύνδρομο του νεόπλουτου», «που αναμιγνύει επικίνδυνα την πνευματικότητα και την επιχειρηματικότητα», «που μετεωρίστηκε ο νους του» και κινείται «υπερπολυτελώς και ζει εκκοσμικευμένα».

Αν εσείς, ο πνευματικός πατέρας, με αυτά τα λόγια στηρίζετε τον Γέροντα Εφραίμ τότε οι εχθροί της Ορθοδοξίας, του Αγίου Όρους, ποια λόγια τους μένει να χρησιμοποιήσουν;

Μπορεί να είναι όλα αυτά που λέτε. Κι ακόμη περισσότερα. Όμως ποιο πνευματικό παράδειγμα δίνετε στους χιλιάδες που διαβάζουν την υπόθεση, εσείς που πρώτος δείχνετε τον, κατά τη γνώμη σας, βέβαιο αμαρτωλό;

Η Μητέρα Εκκλησία Σεβασμιώτατε, ξέρει πότε και πώς και αν πρέπει να μιλήσει. Και ξέρει να αγκαλιάσει το παιδί της, με αυτή τη μητρική στοργή που τη διακρίνει, όταν αυτό παρεκκλίνει της πορείας του.

Δεν τιμωρεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Εμείς έτσι πιστεύουμε. Παρεκτός κι αν εσείς Σεβασμιώτατε έχετε άλλη γνώμη γι’ αυτό.

Με αυτή τη λογική δεν δημοσιεύσαμε το κείμενό σας. Γιατί, με όλο το θάρρος, δεν δικαιούται ένας ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου να χρησιμοποιεί τέτοιες λέξεις, να βγάζει τέτοιο μένος για τον «φίλο που προασπίζει ευκαίρως ακαίρως», όταν η ίδια η Μητέρα Εκκλησία έχει επιλέξει για την ίδια υπόθεση τη σιωπή.

Η Μητέρα Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σίγουρα δεν έχει την ανάγκη κανενός από εμάς για να την υπερασπιστεί, ούτε μεγαλόσχημων κληρικών, πολλώ δε μάλλον κάποιων λαϊκών, όπως και η ταπεινότητά μου.

Όμως έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και θα την εκφράζουμε.

Γιατί πρέπει να υπάρχει πάντοτε ένας αντίλογος σε κάθε άποψη που προκαλεί κρότο. Γιατί μετά τον κρότο και την λάμψη ακολουθεί το απόλυτο σκοτάδι και η σιωπή.

Και ποτέ το σκοτάδι δεν έδειξε το δρόμο για την αλήθεια.

ΥΓ. Γράφετε στο άρθρο σας ότι ελπίζετε η Παναγία να συνετίσει τον Ηγούμενο Εφραίμ και «να βάλει τα πράγματα σε τάξη για τις εξυπνάδες του».

Εμείς ελπίζουμε η Παναγία να κρατήσει τους αρχιερείς μακριά από τα μικρά, τα ανθρώπινα και ταπεινά.

Ο πειρασμός της αντιζηλίας και της χαιρεκακίας δεν αρμόζει σε κληρικούς.

πηγή

Εάν πάθει “κάτι κακό” ο Εφραίμ μέσα στην φυλακή…

 

…πληθαίνουν οι “φήμες” ότι η λύσσα για την προφυλάκιση του Εφραίμ ενδέχεται να έχει άλλες προεκτάσεις. Αν μη τι άλλο, είναι άκρως εκνευριστικό όποιος “τολμά” να κάνει ανοίγματα με την Ρωσία να “βρίσκει κακό μπελά”. Να θυμηθούμε τον Άντη; Που την στιγμή που ο πατέρας του ήταν στην ΙΜ Βατοπεδίου, ο γιός δολοφονείτο “τιμωρούμενος” για την ανεξάρτητη στάση του εκδοτικού συγκροτήματος και την αντίσταση στο σχέδιο Ανάν;


Να θυμηθούμε το Σινούκ;
Να θυμηθούμε τον Κρανιδιώτη;
Ή να αρχίσουμε τις συνωμοσιολογίες για τον Τάσσο, τον Αρχιεπίσκοπο, την πτώση Καραμανλή κλπ;
Την ίδια στιγμή που οι Γερμανοτσολιάδες των ΜΜ”Ε” μιλούν για τον κακό Εφραίμ, η Κύπρος μιλά για ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

Γι’ αυτό, επειδή δεν μπορεί όλοι να είναι με γεμάτες τις τσέπες από το ναζιστικό χρήμα, ας έχουν το νου τους. Και η Τιμοσένκο νόμιζε πως είναι στο απυρόβλητο αλλά τώρα τρώει ηλεκτροσοκ στο ψυχιατρείο.

…ΕΑΝ λοιπόν ο Εφραίμ πάθει κάτι κακό στην φυλακή, …

Στόχος η Εκκλησία και η Θρησκεία;

του Μητροπολίτη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου Ανδρέα, Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης Παρακολουθώ τα γενόμενα των χριστουγεννιάτικων ημερών και βέβαια πολλά τα ερωτήματα εκ των γενομένων. Τελικά η κοινωνία των πολιτών και η πολυπολιτισμικότητα θεσμοθετούνται με προοπτική να στοχοποιηθεί η Εκκλησία και κατ’ επέκταση να διωχθεί η θρησκεία στην Ελλάδα και ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Πώς άλλως μπορεί να ερμηνευθεί η ελεύθερη διακίνηση όλων των άλλων, εννοώ των περί την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου δοσοληψιών, αλλά και των άλλων με τα τόσα άλλα; Με τις εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές της Βουλής μας, με την ασυλία, με τις γενναίες κρατικές κομματικές επιχορηγήσεις, με τα πολλά, τα ποικίλα, τα ωραία, με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, μου τα πες με το πρώτο σου το γάλα …μάνα μου Ελλάς…». Τελικά, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, η θρυλούμενη πολυπολιτισμικότητα της κοινωνίας των πολιτών, με την ισονομία και την ισοπολιτεία, ολοκληρώνει την παράσταση για την πραγμάτωση του δυσεύρετου μεταπολιτευτικού της οραματισμού, εγκλείοντας στη φυλακή τον ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου, Γέροντα Εφραίμ; Ή μήπως εδώ και τώρα αρχίζει με αυτή τη θαρραλέα πράξη; Με την έκδοση του εντάλματος σύλληψης του ηγουμένου την παραμονή των Χριστουγέννων, με την ενημέρωσή μας από τα πλείονα των τηλεοπτικών μας καναλιών, με τις αστυνομικές δυνάμεις που μετέβησαν στο Άγιον Όρος και περικύκλωσαν από στεριά και θάλασσα τον «εγκληματία», τον «κακούργο» του Βατοπαιδίου! Όπου, για να εξηγούμεθα, κατά τη δεκαετή αρχιερατική μου διακονία, αλλά και πρότερον, παρά τις σχέσεις μου με το Άγιον Όρος, ούτε διανυκτέρευσα, ούτε σε ακολουθία παραβρέθηκα. Όμως, πάντα τα διαδραματιζόμενα, «χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ» από τους κρατούντες, με προβληματίζουν. Η πολυπολιτισμικότητα, η διαφύλαξή της στην κοινωνία των πολλαπλών πολιτιστικών ταυτοτήτων, είναι θρυλούμενη από την Ευρώπη των λαών, των θρησκειών και των πολιτισμών; Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ζητούμενο; Η ισονομία και η ισοπολιτεία είναι επιλεκτική και λειτουργεί με άλλους αξιακούς όρους για τον ηγούμενο από το Άγιον Όρος; Ο τελικός στόχος του μεταβαλλόμενου κόσμου είναι η Εκκλησία και η θρησκεία ευρύτερα; Η περιθωριοποίησή της, η δίωξή της, η αντιμετώπισή της κατά τρόπο ολοκληρωτικό και μάλιστα την παραμονή των Χριστουγέννων; Καταλαβαίνουν όσοι μιλούν για κοινωνική συνοχή, για αποδοχή του άλλου, για αλληλεγγύη, πού εξωθούν και πού οδηγούν; Η Εκκλησία προϋπήρχε του Ελληνικού Κράτους, το οποίο αν και από τα μακροβιότερα των Βαλκανίων δεν εόρτασε ακόμα το δεύτερο αιώνα από την ίδρυσή του, προϋπάρχει όμως η Εκκλησία και της πολύ νεότερης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και βέβαια οι πνευματικοί νόμοι είναι ελεήμονες και ανελέητοι, ανάλογα με τα έργα μας, με τις πράξεις μας και με τις πνευματικές μας ανάγκες. Και δεν εξαιρούν κανένα μας. Οι κρατικοί λειτουργοί που, άμεσα ή έμμεσα, είχαν ή θα έχουν εξ αντικειμένου σχέση με τον Γέροντα Εφραίμ, ας γνωρίζουν μια πραγματική ιστορία. Στα πέτρινα χρόνια, περί το 1955, με την, εντός των τειχών στην Κωνσταντινούπολη, σιωπή και περισυλλογή του Πατριάρχη Αθηναγόρα και της ιεραρχίας του Θρόνου, με τους διωγμούς και τις διώξεις στην ομογένεια, χωρίς τότε να γίνεται λόγος για ισονομία και για διάκριση εξουσιών, ειδοποιήθηκε ο Πατριάρχης, ότι υπάλληλοι της τουρκικής εφορείας από τη νομαρχία της Κωνσταντινουπόλεως θα έλθουν για να ελέγξουν τα οικονομικά του Πατριαρχείου. Ο Πατριάρχης τους δέχτηκε στο γραφείο του, τους κέρασε και στη συνέχεια τους ζήτησε να τον ακολουθήσουν. Τους οδήγησε στον πατριαρχικό ναό. Μερικά κέρματα έβγαλε από την τσέπη του, τα έριξε στο παγκάρι και πήρε τέσσερα κεριά. Προσκύνησε ο Πατριάρχης Αθηναγόρας την εικόνα, άναψε το κερί του και έδωσε στο χέρι του κάθε τούρκου υπαλλήλου από ένα κερί. Οι τούρκοι άναψαν το κερί, το τοποθέτησαν στο μανουάλι και ο Πατριάρχης με περίσκεψη, σοβαρότητα και θλίψη τους είπε: «Τι νομίζετε, αυτά είναι τα έσοδά μας, από αυτά ζούμε». Οι τούρκοι υπάλληλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, υπέβαλαν με σεβασμό κλίση στον Πατριάρχη, χαιρέτησαν, αποχώρησαν και δεν ξαναενόχλησαν.

Τί χρειάζεται από εμάς ο Γέροντας Εφραίμ;

 

«Μην ξεχνάτε στις προσευχές σας τα δεσμά μου» (Κολ. 4, 18).
Είναι γνωστό ότι ο Γέροντας Εφραίμ ανήκει σε μια σειρά Γερόντων που κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η άρση του σταυρού με διάφορες θλίψεις, περιφρονήσεις και ονειδισμούς. Ο πρώτος των Γερόντων, ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής ενώ ακόμη ζούσε χαρακτηριζόταν «πλανεμένος» από διάφορους μοναχούς, που δεν μπορούσαν να καταλάβουν την ησυχαστική του ζωή. Σήμερα ξέρουμε και βλέπουμε τους καρπούς του. Η αναγέννηση του μοναχισμού στο Άγιον Όρος και στο εξωτερικό συνδέεται με το πρόσωπό του, όπως ομολογούν οι διάφοροι μελετητές του έργου του.

Ο διάδοχός του, που η χάρη του Θεού μας αξίωσε να γνωρίσουμε όταν βρισκόταν στη Μονή του Σταυρού της Μίνθης (Κύπρος), πέρασε τη ζωή του συκοφαντούμενος και διωκόμενος. Η Παναγία όμως τον προόρισε να κατοικήσει στο Μοναστήρι της. Όσοι έζησαν από κοντά την αρχή της μετάβασής του, ξέρουν ότι τα γεροντάκια που βρίσκονταν εκεί, και τα οποία μετά γηροκόμησε η σημερινή συνοδεία του Γέροντα Εφραίμ, δεν τον έγραφαν στο μοναχολόγιο της Μονής, ούτε φαγητό του έδιναν. Το θέλημα όμως της Παναγίας έγινε.
Σήμερα ήλθε η σειρά του Γέροντα Εφραίμ να περπατήσει στα ίχνη του Γέροντά του και του «παππού» Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή. Ο Γέροντας εκπληρώνει πρακτικά αυτό που υποσχέθηκε στη μοναχική κουρά του. Τότε υποσχέθηκε ότι πρέπει να είναι έτοιμος « να υβρισθεί και να ατιμασθεί και να υποφέρει πολλά βάσανα», και όχι μόνο, αλλά έδωσε υπόσχεση «σταυρού και θανάτου». Συνήθως όταν ο μοναχός αρχίζει να δοξάζεται, τότε ακολουθούν μεγάλοι, σκληροί και βαρείς πειρασμοί, που συνοδεύονται όμως από ουράνιες παρακλήσεις και παρηγοριές της Χάριτος, που βιώνει ο ίδιος και που εμείς που δεν έχουμε εμπειρίες και αγνοούμε, δεν μπορούμε να τις καταλάβουμε. Γι’ αυτό και μέσα στους πειρασμούς είναι ειρηνικός και πράος και εσωτερικά νιώθει τη χαρά του Χριστού. Τί να σήμαιναν άραγε τα λόγια του Γέροντα: « Εγώ είμαι αφιερωμένος στην Παναγία και το θέλημά της;».
Τώρα όμως που βρίσκεται στο κελλί της φυλακής, μου θύμισε τους φυλακισμένους Αποστόλους του Χριστού. Χρειάζεται τη δική μας συμπαράσταση. Πολλοί από μας βρισκόμαστε πολύ μακρυά και είναι αδύνατο να τον επισκεφθούμε. Πρέπει όμως να τηρήσουμε την εντολή του Απ. Παύλου. «Να θυμάστε τους φυλακισμένους σαν να είστε κι εσείς φυλακισμένοι μαζί τους, και όσους υποφέρουν, γιατί κι εσείς μπορείτε να βρεθείτε στη θέση τους» (Εβρ. 13, 30). «Άλλους από σας τους διαπόμπευαν με βρισιές και διωγμούς κι άλλοι από σας συμπαραστεκόσασταν σ’ εκείνους που περνούσαν τέτοιες στιγμές» ( Εβρ. 10, 33). Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε που ο Γέροντας βρίσκεται στη φυλακή. «Να μην ντρέπεσαι για μένα, που είμαι φυλακισμένος για χάρη του Χριστού» (Β΄ Τιμ. 1, 8) έγραφε στον Απ. Τιμόθεο ο Απ. Παύλος.
Χρειάζεται ο Γέροντας συμπαράσταση; Από τα λόγια του Απ. Παύλου, ναι, χρειάζεται. «Καλά όμως κάνατε και μου συμπαρασταθήκατε στις δυσκολίες μου»( Φιλ. 4, 14) έγραφε στους Φιλιππησίους. Πώς μπορούμε να του συμπαρασταθούμε; Να ακολουθήσουμε την πρακτική της πρώτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Τί έκαναν τα λίγα τότε μέλη της, όταν ο Ηρώδης μετά τον αποκεφαλισμό του Απ. Ιακώβου, συνέλαβε τον Απ. Πέτρο και τον έκλεισε αυστηρά φρουρούμενο και αλυσοδεμένο μέσα στη φυλακή; «Ενώ ο Πέτρος ήταν στη φυλακή, η εκκλησία προσευχόταν αδιάκοπα στο Θεό γι’ αυτόν» (Πραξ. 12, 5). Η «εκτενής προσευχή» τους που δεν φαινόταν από κανένα, που γινόταν κρυφά είχε το αποτέλεσμά της. Έφτασε στους ουρανούς και ο Θεός απέστειλε άγγελο που απελευθέρωσε τον δέσμιο απόστολό του. Και ο Απ. Παύλος όταν ήταν φυλακισμένος έγραφε: «Προσεύχεσθε και για μας» (Κολ. 4, 3).
Κάνω λοιπόν μια πρόταση σ’ αυτούς που αγαπούν τον Γέροντα. Να συναντιούνται και να ενώνονται με την προσευχή σε μια συγκεκριμένη ώρα. Προτείνω 10.00 έως 10.15 κάθε βράδυ να προσευχόμαστε γι’ αυτόν και τη συνοδεία του. Όσοι έχουν κομποσκοίνι ας λέμε : « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον Γέροντα Εφραίμ και τη συνοδεία του». Όσοι δεν ξέρουν αυτό τον τρόπο ας διαβάζουν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.
Θα προσευχηθούμε με ταπείνωση και συντριβή γνωρίζοντας την αναξιότητά μας. Πιστεύω όμως ότι παρά την αναξιότητά μας, γιατί λόγω των αμαρτιών μας είμαστε χρεώστες στο Θεό, εκείνος ως εύσπλαχνος και πολυέλεος θα παραβλέψει τα ατοπήματά μας και θα δώσει απάντηση παρηγορητική.

Αλέξανδρος Χριστοδούλου

Η περιτομή του Χριστού

Οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση του Χριστού ο Ιωσήφ και η Μαρία πήγαν το βρέφος στη συναγωγή της Βηθλεέμ για να του κάνουν περιτομή. Η περιτομή είναι μία ειδική επέμβαση στα αγόρια του Ισραήλ , εντολή που δόθηκε στον Αβραάμ από τον θεό ως σημείο και σφραγίδα απόδειξης πως ήταν αφιερωμένοι στο θεό από τις πρώτες ημέρες της ζωής τους. Eνώ όποιος ήταν απερίτμητος εθεωρείτο θρησκευτικά ακάθαρτος και αλλόφυλος.
Μαζί με την σάρκωση και την απογραφή ως υπήκοος του Καίσαρα ο Χριστός καταδέχτηκε και την κατά σάρκα περιτομή για τους εξής λόγους:

Α) Πρώτον μας δίδαξε την ταπείνωση και την ευπείθεια στους θρησκευτικούς νόμους και για να μας δείξει πως ήρθε στον κόσμο ως ειρηνικός και ευσεβής και πράος. Ο Αμνός του Θεού.
Β) Θέλοντας να αποστομώσει τους Ιουδαίους που δίδασκαν ότι δεν σεβόταν ο Χριστός τους Νόμους και τους προφήτες. Ο Χριστός λοιπόν περιετμήθη κατά την παράδοση των ιουδαίων που τον έλεγαν αλλόφυλο και Σαμαρείτη. Εκείνος όμως πάντα σεβάστηκε το Νόμο του Μωσέως και μάλιστα τον συμπλήρωσε γιατί και κατά μυστικό τρόπο ήταν και ο ίδιος ο Νομοθέτης του νόμου.
Γ) Ο Χριστός έχει δύο φύσεις: Θεϊκή και ανθρώπινη που εκφράζονται σε ένα πρόσωπο τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Έπαθε λοιπόν και περιτομή και σταυρό και θάνατο , όπως όταν ζούσε και έκλαψε και πείνασε και δίψασε και πικράθηκε κατά τα ευαγγέλια ώστε να δηλώσει πως δεν ήταν πνεύμα μα αληθινά άνθρωπος με σάρκα και οστά. Η θεϊκή του φύση είναι πάντα ενωμένη με την ανθρώπινη αλλά απαθής και αθάνατη. Έτσι με την περιτομή αποστομώθηκαν και οι αιρετικοί που δεν δέχονταν την ανθρώπινη φύση στο Χριστό.
Δ) Ο Χριστός έπαθε περιτομή για να εγκαινιάσει έναν καινούριο κόσμο. Με το κομμάτι της σάρκας που απέβαλλε ήθελε να μας δείξει πως κάθε κακό παρέρχεται και όλοι μας ζούμε σε έναν νέο κόσμο και είμαστε μέλη αγιασμένα του σώματος Του.
Αυτό το πετυχαίνουμε με την αχειροποίητο όπως λέγεται δική μας περιτομή που είναι το άγιο βάπτισμα. Με το βάπτισμα μας αποβάλλουμε τον κόσμο της αμαρτίας και του θανάτου αλλά και τον κόσμο της παλαιάς διαθήκης και γεννιόμαστε στον κόσμο της ζωής , του Χριστού της καινής διαθήκης. Ο Αβραάμ κάνοντας περιτομή στα παιδιά του έκανε μια παλιά διαθήκη με τον Θεό μια διαθήκη αφιέρωσης τους στο Θεό ώστε να είναι λαός περιούσιος. Ο Χριστός όμως δίνοντας το Σώμα και το Αίμα του έκανε μια καινούρια διαθήκη με τον Θεό και έκανε την Εκκλησία και όχι μόνο τα παιδιά του Αβραάμ περιούσιο λαό του. Η εκκλησία είναι ο νέος Ισραήλ δηλ όλοι εμείς που βαφτιστήκαμε στην κολυμβήθρα του Χριστού.

Ο Χριστός περιετμήθη την όγδοη μέρα. Η ογδόη ημέρα είναι σημαντικό κεφάλαιο για την ορθόδοξη θεολογία και πίστη. Σε έξι μέρες κατά το βιβλίο της Γένεσης εποίησε ο Θεός το σύμπαν και την έβδομη αναπαύτηκε. Οι πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως αυτές οι μέρες ήταν μεγάλες χρονικοί περίοδοι και πως όλα αυτά είναι σύμβολα.
Η εβδόμη ημέρα που αναπαύτηκε ο Θεός είναι η εποχή του κόσμου που ζούμε Είναι ακόμα η αγαπημένη ημέρα των ιουδαίων όπου την εορτάζουν και την λένε Ανάπαυσις το γνωστό μας δηλ Σάββατον. Η Ογδόη ημέρα όμως που λέγεται και μία και πρώτη και Κυριακή δηλ ημέρα του Κυρίου είναι η νέα ημέρα της Εκκλησίας.
Η ογδόη ημέρα ξεκινά με την ανάσταση του Χριστού και διαρκεί αιώνια. Στην όγδοη ημέρα ζούμε όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί και ενώ ο χρόνος γύρω μας φαίνεται ότι περνά και εμείς μεγαλώνουμε και τα πάντα φθείρονται και πεθαίνουν και κάτι άλλο ξαναγεννιέται η ΄’ογδόη ημέρα μένει πάντα ίδια και αιώνια. Που γίνεται αυτό το θαύμα αδερφοί μου; Μα μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας. Εκεί όλα μένουν άφθαρτα αιώνια και παντοτινά. Όταν λέμε "ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος" Στην αρχή της λειτουργίας και των αλλων μυστηρίων ομολογούμε πως φύγαμε από αυτόν τον κόσμο και μπήκαμε για μια στιγμη στον κόσμο της βασιλειας του θεού. Τα μυστήρια δεν ανήκουν σε αυτό τον κόσμο αλλά στην ογδόη ημέρα. Ογδόη ημέρα λοιπόν λέμε την ημέρα μετά τη δημιουργία και την ανάπαυση , την αιώνια ημέρα της βασιλείας του Θεού. Για αυτό και ο Χριστός την ογδόη περιετμήθη για να βάλει τέλος στον παλαιό κόσμο και να εγκαινίσει τον νέο.

Ο Χριστός μαζί με την περιτομή έλαβε και όνομα κατά το τελετουργικό των Ιουδαίων.
Ονομάστηκε Γιεσουα που στα ελληνικά λέγεται Ιησούς και σημαίνει Σωτήρας, σύμφωνα με το όνομα που παρήγγειλε ο άγγελος στον Ιωσήφ γιατί αυτός έσωσε τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτού. Το όνομα που έδωσε ο Ησαΐας στον Χριστό είναι Εμμανουήλ που σημαίνει ο θεός μεθ ημων δηλ Θεός και άνθρωπος και μεταφορικά Θεός Σωτήρας. Αλλά και το όνομα Χριστός εβρ. Μεσσίας σήμαινε αρχικά κάθε προφήτη , βασιλέα και ιερέα που χριόταν με άγιο μύρο ώστε να αναλάβει κάποιο έργο και να σώσει τον Ισραήλ από τους εχθρούς του. Τα τελευταία όμως ιουδαϊκά χρόνια Μεσσία Χριστό εννοούσαν οι Εβραίοι τον εκλεκτό του Θεού που θα τους έσωζε ως λαό και θα βασίλευε αιώνια. Ώστε Χρίστος σημάνει πάλι Σωτήρας.
Και όντως ο Θεάνθρωπος Εμμανουήλ Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας που δεν ήρθε επί γης για να σώσει πλέον τον εγωιστή και φονέα Ισραήλ από τους εχθρούς του αλλά όλη την ανθρωπότητα από τον κοινό και μεγάλο εχθρό: τον τύραννο διάβολο με τον Σταυρό και την αγία του Ανάσταση. Και δεν εχρίσθη από άνθρωπο μα από το θεό Πατέρα , όχι με αγιασμένο μύρο αλλά με το Πνεύμα το Άγιο κατά την ανθρώπινη φύση Του.
Στον Χριστό μας λοιπόν ας ανήκει η δόξα και η ευχαριστία και η δύναμη στους αιώνες. ΑΜΗΝ.

 

New Year

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

Before we pray, I should like to introduce our prayers so that when we pray, we do it more effectively, with one mind and with one heart. Year after year I have spoken of the New Year that was coming, in terms of a plain covered with snow, unspoiled, pure, and called our attention to the fact that we must tread responsibly on this expanse of whiteness still unspoiled, because according to the way in which we tread it, there will be a road cutting through the plain following the will of God, or wandering steps that will only soil the whiteness of the snow. But a thing which we cannot, must not forget this year perhaps more than on many previous occasions, is that, surrounding, covering this whiteness and this unknown as with a dome, there is darkness, a darkness with few or many stars, but a darkness, dense, opaque, dangerous and frightening. We come out of a year when darkness has been perceived by all of us, when violence and cruelty is still rife.

How shall we meet it? It would be naive, and it would be very unchristian, to ask God to shield us against it, to make of the Church a haven of peace while around us there is no peace. There is strife, there is tension, there is discouragement, there are fears, there is violence, there is murder. We cannot ask for peace for ourselves if this peace does not extend beyond the Church, does not come as rays of light to dispel the darkness. One Western spiritual writer has said that the Christian is one to whom God has committed responsibility for all other men, and this responsibility we must be prepared to discharge. In a few moments we will entreat for both the unknown and the darkness, the greatest blessing which is pronounced in our liturgical services, «Blessed is the Kingdom of the Father, the Son and the Holy Ghost» - blessed is the kingship of God.

These words are spoken rarely: at the beginning of services, at the outset of the Liturgy, as a blessing upon the New Year, and at moments when eternity and time unite, when with the eyes of faith we can see eternity intertwined with time, and conquering. The Christian is one who must be capable of seeing history as God sees it, as a mystery of salvation but also as a tragedy of human falleness and sin. And with regard to both we must take our stand. Christ says in the Gospel, «When you will hear of wars and rumours of wars, be ye not troubled»; lift up your heads. There is no space in the heart and in the life of the Christian for cowardice, faintheartedness and fear, which are all born of selfishness, concern for self, even if it extends to those whom we love. God is the Lord of history, but we must be co-workers with God, and we are sent by Him into this world of His, in order to make the discordant city of men into the harmony which will be called the city of God.

And we must remember the words of the Apostle who says, whoever will wish to work for the Lord will be led into trial, and the words of another Apostle who tells us not to be afraid of trial by fire. In the present world we must be prepared, ready for trials and ready to stand, perhaps with fear in our heart for lack of faith, but unshaken in the service of God and the service of men.

And when we look back at the past year the words of the litany hit us and accuse us. We ask God to forgive us all that we have done or left undone in the past year. We claim to be Orthodox; to be Orthodox does not mean only to confess the Gospel in its integrity and proclaim it in its purity, but it consists, even more than this, in living according to the Gospel. And we know that Christ comes to no compromise with anything but the greatness of man and the message of love and worship. We can indeed repent because who, looking at us, would say as people said about the early Christians, «See how they love one another!» Who would say, looking at us, that we are in possession of an understanding of life, of a love which makes us beyond compare, which causes everyone to wonder where it comes from? Who gave it to them? How can they stand the test of trial? And if we want this year to be worthy of God, of our Christian calling, of the holy name of Orthodoxy, we must singly and as a body become to all, to each person who may need us, a vision of what man can be and what a community of men can be under God.

Let us pray for forgiveness, we who are so far below our calling, let us pray for fortitude, for courage, for determination to discount ourselves, to take up our cross, to follow in the footsteps of Christ whithersoever He will call us.

At the beginning of the war King George VI spoke words which we can repeat from year to year. In his message to the Nation he read a quotation: «I said to the man who stood at the gate of the year: give me a light that I may tread safely into the unknown, and he replied: go out into the darkness and put your hand in the hand of God that shall be better to you than light and safer than a known way.»

This is what we are called to do, and perhaps we should make today a resolution, determined to be faithful to our calling and begin the New Year with courage. Amen

Φώτης Κόντογλου - Ὁ χρόνος, ὁ φθονερὸς γέρων

Ὁ καιρὸς εἶναι ἕνα πρᾶγμα ἄπιαστο καὶ κατὰ βάθος ἀκατανόητο. Τὸ μυαλό μας κ᾿ ἡ καρδιά μας τὸν νοιώθουνε ἀπὸ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ γίνονται στὸν κόσμο. Μὰ κάποιες ἀλλαγὲς μπορεῖ νὰ γίνουνε πολὺ γρήγορα, ἀπὸ μιὰ μέρα σὲ ἄλλη, ὅπως ἡ παραμόρφωση τοῦ ἄνθρωπου ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν ἀρρώστεια, ἢ ἕνας ξαφνικὸς θάνατος ποὺ μέσα σὲ μιὰ στιγμὴ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἀγνώριστο κουφάρι. Τὸν καιρὸ τὸν νοιώθουμε πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὸ πάλιωμα κι ἀπὸ τὸ γῆρας, ποὺ ἀλλάζουνε τὰ νεαρὰ καὶ τὰ ζωντανὰ πλάσματα, κι αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τὴν καταλαβαίνουμε σκληρά. Τὸν νοιώθουμε κι ἀπὸ τὴν καινούργιεψη τοῦ κόσμου, μὰ πιὸ δυνατὰ τὸν νοιώθουμε ἀπὸ τὴ φθορά· καὶ τὸν νοιώθουμε ἀπ᾿ αὐτὴ πιὸ δυνατά, γιατὶ πονᾶμε, κι ὁ πόνος εἶναι πιὸ βαθὺς ἀπὸ τὴ χαρά.

Γι᾿ αὐτὸ στεκόμαστε περίφοβοι μπροστὰ στὸν καινούργιο χρόνο, μπροστὰ σ᾿ ἕνα τεχνητὸ χώρισμα, ποὺ βάλαμε στὸ πέλαγος τοῦ καιροῦ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, σὰν νὰ μὴν εἶναι ἡ κάθε μέρα ἀρχὴ καινούργιου χρόνου. Σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀτελείωτον ὠκεανὸν δὲν ὑπάρχει μήτε νησί, μήτε στεριὰ γιὰ νὰ ἀράξεις. Τὰ ρεύματα σέρνουνε τὸ καράβι σου μέρα-νύχτα καὶ τὸ πᾶνε παραπέρα, εἴτε θέλεις εἴτε δὲν θέλεις, ὣς ποὺ νὰ σὲ πετάξουνε ἀπάνω σὲ μιὰ ξέρα, ἢ νὰ σὲ πᾶνε σ᾿ ἕνα λιμάνι ἀπ᾿ ὅπου δὲν θὰ ξαναβγεῖς πιά.

*

Ὁ καιρὸς ἄρχισε μὲ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Πρὶν νὰ γίνει ὁ κόσμος μπορεῖ νὰ μᾶς φαίνεται πὼς θὰ ὑπῆρχε ὁ καιρός, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μιὰ ἀπάτη τοῦ μυαλοῦ μας, γιατὶ ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε τίποτα ποὺ νὰ ἀλλάζει κ᾿ ἔτσι νὰ φαίνεται πῶς περνᾷ ὁ καιρός, πῶς ὑπῆρχε ὁ καιρός; Στὸ τίποτα δὲν ὑπάρχει καιρός. Πρὶν ἀπὸ τὴ δημιουργία ἤτανε «σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου» (Γένεσις α´, 2). Σκότος κι ἄβυσσος εἶναι ἔννοιες ποὺ φανερώνουνε τὸ τίποτα, τὴν ἀνυπαρξία. Παρακάτω εἶναι γραμμένο, στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως: «Καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀναμέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀναμέσον τοῦ σκότους. Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν, καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. Καὶ ἐγένετο ἑσπέρα, καὶ ἐγένετο πρωὶ ἡμέρα μία» (Γένεσ. α´, 4-5). Μόλις ἔγινε τὸ φῶς ἄρχισε κι ὁ καιρός, «ἐγένετο πρωῒ ἡμέρα μία».

Ἡ θρησκεία μας αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ βλέπουμε τὸν λέγει «παρόντα αἰῶνα». Σ᾿ αὐτὸν τὸν «αἰῶνα» ὑπάρχει ὁ χρόνος, ἐνῷ στὸν «μέλλοντα αἰῶνα» δὲν θὰ ὑπάρχει, ἀλλὰ θὰ καταργηθεῖ, ἂν καὶ λέγεται «αἰώνας». Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν καταργουμένων» (Α´ Κορινθ. β´, 6). Δηλαδή, τοῦτος ὁ κόσμος κι ὅσοι τὸν πιστεύουνε, ἤγουν οἱ σαρκικοὶ ἄνθρωποι, «καταργοῦνται», φθείρονται καὶ ἀπὸ τὸν χρόνο πεθαίνουνε. Ἐνῶ στὸν «μέλλοντα αἰῶνα» οἱ δίκαιοι θὰ γίνουνε ἄφθαρτοι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία. Ὁ ἴδιος θεόπνευστος ἀπόστολος λέγει τοῦτα τὰ φοβερὰ λόγια, γι᾿ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή: «Ἰδού, μυστήριον ὑμῖν λέγω. Πάντες μὲν οὖν κοιμηθησόμεθα, πάντες ἀλλαγησόμεθα, ἐν ἀτόμῳ, ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ, ἐν τῇ ἐσχάτῃ σάλπιγγι (Α´ Κορινθ. ιε´, 51). Μιλώντας γιὰ τὴν καταστροφὴ τούτου τοῦ κόσμου, γράφει: «Εἴτε προφητεῖαι καταργηθήσονται, εἴτε γλῶσσαι, παύσονται, εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. Ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται» (Α´ Κορινθ. ιγ´, 8). Τὸ «τέλειον» θὰ εἶναι ἄφθαρτο, κ᾿ ἡ ἀφθαρσία καταργεῖ τὸν χρόνο. Στὸν «μέλλοντα αἰῶνα» δὲν ὑπάρχει οὔτε γέννα, οὔτε θάνατος.

Γιὰ τοὺς πολλοὺς ἀνθρώπους αὐτὰ εἶναι ἀσύστατες φαντασίες, ποὺ τὶς πιστεύουνε μοναχὰ «οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι». Μὰ αὐτοὶ ποὺ τὰ λένε αὐτὰ εἶναι γιὰ λύπη, κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο: «Ἂν ἐλπίζουμε, λέγει, μοναχὰ σὲ τούτη τὴ ζωή, εἴμαστε οἱ πιὸ ἐλεεινοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους». Γιατὶ μὲ ὅποια ἐλπίδα κι ἂν ξεγελασθοῦμε, καὶ μὲ ὅση ἀδιαφορία κι ἂν ἀρματωθοῦμε, θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ θὰ δοῦμε, θέλοντας καὶ μὴ θέλοντας, τὴ φθορὰ ποὺ μᾶς ζώνει σὰν πλημμύρα ἀπὸ παντοῦ, καὶ θὰ τρομάξουμε.

*

Γύρω μας τὰ πάντα ἀλλάζουνε, μέρα μὲ τὴν μέρα. Τὰ πρόσωπα παραμορφώνουνται, τὰ κορμιὰ σακατεύουνται, τὰ μάτια θολώνουνε, ὅλα βουλιάζουνε μέσα σ᾿ ἕνα βουβὸ χάος. Ἡ φθορά! Καὶ πιὸ ζωηρὰ μᾶς χτυπᾶ αὐτὸ τὸ ξέφτισμα τοῦ κόσμου καὶ μᾶς κάνει νὰ συλλογισθοῦμε τὴ ματαιότητά μας στὴν ἀρχὴ τοῦ καινούργιου χρόνου.

Οἱ Ρωμαῖοι παριστάνανε τὸν πρῶτο μήνα μὲ τὴ ζωγραφιὰ τοῦ Ἰανοῦ ποὺ εἶχε δυὸ πρόσωπα, ὁποὺ ἤτανε γυρισμένα ἀπὸ τὶς δυὸ μεριές, (κι ἀπ᾿ αὐτό, τὸν βγάλανε Ἰανουάριο). Τὸ ἕνα πρόσωπο ποὺ παρίστανε τὸν περασμένο χρόνο ἤτανε γερασμένο, καὶ τ᾿ ἄλλο ποὺ παρίστανε τὸν καινούργιο χρόνο ἤτανε νεαρό. Οἱ πιὸ πολλοὶ ποὺ μιλᾶνε γιὰ τὴν πρωτοχρονιά, σᾶς δείχνουνε τὸ νεαρὸ πρόσωπο. Ἐγὼ σᾶς δείχνω τὸ γέρικο. Δὲν τὸ κάνω γιὰ νὰ σᾶς κακοκαρδίσω, ἀλλὰ γιατὶ πιστεύω πὼς ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ξεγελιέται, ἀλλὰ ποὺ βλέπει τὴν ἀδυναμία του καὶ τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου, εἶναι κερδισμένος, ἐπειδὴ γίνεται πιὸ χριστιανός, δὲν παραδίνεται στὶς ἡδονὲς ποὺ χαλᾶνε τὴν ψυχή του, λιγοστεύει τὸν ἐγωισμό του, συμπονᾶ τοὺς δυστυχισμένους, ταπεινώνεται, συντρίβεται, ἀποζητᾶ προστασία κι ἁπλώνει τὰ χέρια του στὸν Χριστὸ ποὺ εἶναι ὁ Ἄφθαρτος, ποὺ δίνει τὴν ἀφθαρσία, (Α´ Τιμοθ. α´ 17), ὁ Βράχος (Α´ Κορινθ. ι´, 4), ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος (Ἄποκαλ. β´, 8), ὁ Ῥυόμενος (Ρωμ. ια´, 26), χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνες (Ἑβρ. ιγ´, 8), καὶ ποὺ εἶπε: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰω. ιδ´, 6), «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή». (Ἰω. ια´, 25). «Ἐγὼ εἰμὶ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχὴ καὶ τέλος» (Ἀποκαλ. α´, 8), « Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς» (Ματθ. κη´, 18), «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰω. ια´, 26).

Ὅποιος λοιπὸν πιστεύει στὸν Χριστὸ δὲν φοβᾶται καὶ δὲν θέλει νὰ ξεγελιέται σὰν τὸ καμηλοπούλι, ποὺ χώνει τὸ κεφάλι του στὸν ἄμμο καὶ θαρρεῖ πὼς δὲν ὑπάρχει ὁ κηνυγὸς ποὺ θέλει νὰ τὸ σκοτώσει, ἐπειδὴ δὲν τὸ βλέπει. Αὐτὸς ἔχει τὸ θάρρος νὰ ἀντικρίζει τὴν ἀλήθεια, γιατὶ «ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐστὶν ἀθανασίας πλήρης» (Σολομ.). Ὁ νοῦς του στέκεται ἀτάραχος μέσα στὴ βουβὴ φουρτούνα τοῦ καιροῦ καὶ στὸ ἀσταμάτητο ρεῦμα του, καὶ φέρνει μπροστά του τὶς μυριάδες τὶς μέρες καὶ τὶς νύχτες ποὺ περάσανε καὶ σβήσανε, ἀπὸ τότε ποὺ βγῆκε ὁ κόσμος ἀπὸ τὸ χάος τῆς ἀνυπαρξίας ὡς τὴ σημερινὴ μέρα, ποὺ καμμιὰ καρδιὰ δὲν τὶς θῦμαται πιά. Ἡ καρδιά του δὲν λιγοψυχᾶ, οὔτε πνίγεται ἡ ψυχή του μέσα στὰ βουβὰ κύματα τῆς φθορᾶς, ἐπειδὴ «ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἀθανασίας πλήρης». Γιατὶ ὁ Χριστιανὸς πιστεύει πὼς μὲ τὸν Χριστὸ καταργήθηκε ἡ φθορά, καὶ δὲν φοβᾶται τὸ δόντι τοῦ καιροῦ ποὺ τὰ τρώγει ὅλα. Μὲ τὸν Χριστὸ «ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης, τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Οἴδαμεν γάρ, ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η´, 21). Ναί, ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾶ μαζὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιατὶ εἶναι σκλαβωμένη στὴ φθορά. Κανένα πλάσμα δὲν θέλει νὰ πεθάνει, γιατὶ μέσα στὸ κάθε ἕνα εἶναι ριζωμένη ἡ ἀγάπη τῆς μακροζωίας. Καὶ ὅμως, ὅλα λυώνουνε καὶ χάνουνε τὴν ὄψη τους καὶ γίνουνται χῶμα ἀναίσθητο, κι ἀφανίζεται ἡ τόση λεπτότητα κ᾿ ἡ τόση σοφὴ σύστασή τους. Ἡ ρόδα τοῦ καιροῦ τ᾿ ἀλέθει καὶ τὰ κάνει σκόνη, καὶ λιώνει ὡς κι αὐτὴ τὴ θύμησή τους καὶ τούτη ἡ ἄσπλαχνη ρόδα γυρίζει ἀδιάκοπα, μέρα καὶ νύχτα. Κατὰ τὸ ποίημα τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου:

Ὁ γέρος φθονερὸς καὶ τῶν ἔργων ἐχθρός καὶ πάσης μνήμης, ἔρχεται. Περιτρέχει τὴν θάλασσαν καὶ τὴν γῆν ὅλην. Ἀπὸ τὴν στάμναν χύνει τὰ ρεύματα τῆς λήθης, καὶ τὰ πάντα ἀφανίζει.

*

Ὁ Χρόνος δὲν ὑπάρχει, εἶναι ἕνας ἴσκιος τῆς φαντασίας. Ὑπάρχει ὁ θάνατος. Στὸν ἄλλον κόσμο, ποὺ θὰ καταργηθεῖ ὁ θάνατος, οἱ μακάριες ψυχὲς τῶν δικαίων δὲν θὰ νοιώθουνε τὸν χρόνο. Ἄλλα κι ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ δὲν ἔχει πολὺ ἐξουσία ἀπάνω τους, σὰν νὰ μὴν τὸν νοιώθουνε καὶ πολύ, γι᾿ αὐτὸ γράφει ὁ Σολομώντας: «Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δὲ ἔστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη, καὶ ζῶν μεταξὺ ἀμαρτωλῶν μετετέθη. Ἠρπάγη μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς. Ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίω ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐν διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ». «Ὁ δίκαιος ἂν ἔρθει ἡ ὥρα του νὰ τελευτήσει; θά ῾ναι ἀναπαυμένος. Γιατὶ γῆρας τίμιο δὲν εἶναι τὸ νὰ ζήσει κανένας πολὺ κι οὔτε μετριέται μὲ τὰ χρόνια. Ἀλλὰ γεροντικὴ εἶναι ἡ φρονιμάδα στοὺς ἀνθρώπους, κ᾿ ἡ ἡλικία εἶναι ἀψεγάδιαστη ζωή. Ἐπειδὴ εὐαρέστησε στὸν Θεόν, ἀγαπήθηκε, καὶ ἐπειδὴ ζοῦσε ἀνάμεσα σὲ ἁμαρτωλούς, πάρθηκε ἀπὸ τοῦτον τὸν κόσμο. Ἁρπάχτηκε, μήπως ἡ κακία ἀλλάξει τὴ φρονιμάδα του, εἴτε μήπως ἡ πονηρία ξεγελάσει τὴν ψυχή του. Πεθαίνοντας μὲ λίγα χρόνια σὰν νά ῾ζησε πολλά. Γιατὶ ἤτανε ἀγαπημένη ἀπὸ τὸν Κύριο ἡ ψυχή του· γιὰ τοῦτο βιάσθηκε νὰ φύγει μέσα ἀπὸ τὴν πονηριά. Μὰ οἱ ἄνθρωποι εἴδανε καὶ δὲν καταλάβανε, πὼς ἡ χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς διαλεχτούς του, κ᾿ ἡ προστασία του μαζὶ μὲ τοὺς ὁσίους του».

Ἄρθρο-Ἀποκάλυψη τῆς Μασονίας καί τῆς Ἑωσφορικῆς Συνωμοσίας ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Τό θέμα τῆς Μασσωνίας εἶναι τόσον τεράστιον, πού ἀσφαλῶς δέν θά ἐπαρκοῦσαν ὀγκωδῶν τόμων, διά νά τήν περιγράψη κανείς σέ πλήρη ἔκτασι. Τό θέμα εἶναι σοβαρόν, σοβαρώτατον, διότι δέν ἀφορᾶ ἁπλῶς μία μικρή ὁμάδα παρανοϊκῶν ἤ ἀνοήτων ἀνθρώπων, ἀλλά κάτι βαθύτερο... Ἀφορᾶ ὁλόκληρη τήν Ἑωσφορική Συνωμοσία κατά τοῦ Θεοῦ καί τῆς Χριστιανωσύνης.. Τί μπορεῖ λοιπόν κανείς νά πρωτογράψη σ’αὐτό τό μικρό μήνυμα πρός τόν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικόν Λαόν; Αὐτός λοιπόν εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον παρουσιάζω αὐτό τό κεφάλοιον, ὑπό μορφήν δημοσιογραφικῆς συνεντεύξεως μέ τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μας.

Ἔτσι ἴσως τούς ὑποβοηθήσωμεν καλλίτερα νά χρησιμοποιοῦν τό «ὑπερόπλον» τό ὁποῖο κατέχομεν, διά τήν συντριβήν τῶν ἐχθρῶν της Ὀρθοδοξίας: ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΕΡΩΤΗΣΙΣ: Πόσα εἴδη Μασσωνίας ἔχομεν;

ΑΠΑΤΗΣΙΣ: Κυρίως ΤΡΙΑ. Τήν λεγομένην ΦΡΑΜΑΣΩΝΙΑΝ (Ἐλευθεροτεκτονισμός), τήν ΜΑΥΡΗΝ ΜΑΩΝΙΑΝ, ἡ ὁποία καμουφλάρεται ἀπό τήν ταμπέλλαν τῶν «Ροδοσταυρίων» καί τούς ΘΕΟΣΟΦΙΣΤΑΣ.

ΕΡΩΤ: Ὑπάρχουν καί ἄλλοι Μασσῶνοι;

ΑΠΑΝΤ: Μάλιστα. Ὑπάρχουν πολλές μικρές ὁμάδες διαφόρων Μασσωνιῶν, αἵ ὁποῖαι διαφέρουν εἰς τούς Βαθμούς καί τυπικά, δηλαδή ἄλλοι ἔχουν 33ο, ἄλλοι ὀλιγότερους καί ἄλλοι περισσότερους. Βασικά ὅμως ὅλοι ἔχουν τόν αὐτόν (ἴδιον) σκοπόν: Κατάργησιν ὅλων τῶν Θρησκειῶν καί...
ἐπιβολήν ἑνιαίας θρησκείας: τοῦ Ἐωσφορισμοῦ.

ΕΡΩΤ: Ὑπάρχουν προστριβαί μεταξύ αὐτῶν τῶν ὁμάδων τῶν Μασσώνων;

ΑΠΑΝΤ: Ὄχι, δέν ὑπάρχουν. Ὅλοι θεωροῦν τούς «συναδέλφους» τῶν, ὡς ἐν Ἐωσφόρω...ἀδελφούς.

ΕΡΩΤ: Ποιοί εἶναι περισσότερον δυναμικοί καί ἄρα οἱ πλέον ἐπικίνδυνοι;

ΑΠΑΝΤ: Ἀσφαλῶς οἱ «Μαῦροι» καί οἱ Θεοσοφισταί, διότι εἶναι περισσότερον προκεχωρημένοι εἰς τόν Ἐωσφορισμόν καί τήν Μαύρην Μαγείαν. Στήν Ἑλλάδα παρουσιάζουν πολύ σοβαρᾶν δράσιν οἱ τελευταῖοι ἐξ αὐτῶν, κατευθυνόμενοι ἐξ Ἰνδιῶν.

ΕΡΩΤΗ: Ἐκτός ἀπό θρησκευτικούς σκοπούς, ἔχουν οἱ Μασσῶνοι καί ἄλλους σκοπούς;

ΑΠΑΝΤ: Μάλιστα. Τήν ἐπιβολήν παγκοσμίου πολιτικῆς καί οἰκονομικῆς ἡγεμονίας. Τοῦτο κατ’ ἀρχάς θά ἐπιτευχθῆ διά ὀργανισμῶν, ὡς Κ.Τ.Ε., καί Ο.Η.Ε. Τήν στιγμήν, πού τά κράτη θά συμφωνήσουν ἐκεῖ διά τόν σχηματισμόν τῆς Παγκοσμίου Ὑπερκυβερνήσεως καί τά Ἔθνη θά ἀφοπλισθοῦν καί θά παραμείνη ἕνα διεθνές στρατιωτικόν σῶμα ἀστυνομεύσεως, ὅλοι οἱ Λαοί θά εὑρεθοῦν εἰς τό ἔλεος τῆς Μασσωνίας. Ἤδη τό 99% τῶν ἀντιπροσώπων διαφόρων Ἐθνῶν εἶναι Μασσῶνοι καί Ἐωσφορισταί. Τό αὐτό ἐπιδιώκεται καί εἰς τό οἰκονομικόν ἐπίπεδον, διά διαφόρων διεθνῶν κοινῶν ἀγορῶν κ.λ.π., αἵ ὁποῖαι θά ὑποδουλώσουν οἰκονομικά ἐν πρώτοις τά μικρά Ἔθνη. Γι’ αὐτό μακρυά ἀπό κάθε τί, τό ὁποῖον φέρει τήν σφραγίδα «Διεθνές», «Παγκόσμιον», «Πᾶν...κ.λ.π. κ.λ.π.». Καί ὡς παράδειγμα ἀναφέρω «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν, τήν Πανθρησκεία κλπ»

ΕΡΩΤ: Τί παρατηρεῖται εἰς τά ἔθνη, τά ὁποῖα περιέπεσαν, ὑπό τόν ἀπόλυτον ἔλεγχον τῆς Μασσωνίας;

ΑΠΑΝΤ: Τρομακτική αὔξησις ἐκφυλισμοῦ, ἀναγνώρισις ὁμοφυλοφιλίας, ἤ ἄνευ προηγουμένου χρῆσις ναρκωτικῶν, αὔξησις ἐγκληματικότητος, διάλυσις οἰκογενείας, ἀπόλυτος διάλυσις τῆς Ἐκκλησίας καί φανερή λατρεία τοῦ Σατανᾶ.

ΕΡΩΤ: Εἶναι ἀληθές, ὅτι οἱ ὀπαδοί τοῦ Ἐωσφορισμοῦ κάνουν ἀνθρωποθυσίας;

ΑΠΑΝΤ: Βεβαιότατα. Εἰδικά εἰς τάς Ἀγγλοσαξωνικᾶς χώρας. Ἀλλά καί εἰς τήν Ἀσίαν, Ἀφρική καί χώρας τοῦ Ἀνατολικοῦ μπλόκ λαμβάνουν χώραν κρυφίως ἀνθρωποθυσίες, πρός δόξαν τοῦ Ἐωσφορισμοῦ. Στήν Ἑλλάδα εὐτυχῶς δέν παρετηρήθησαν ἕως τώρα τέτοια φαινόμενα. Ἔτσι ὅμως πού πᾶμε δέν θά ἀργήση κι’ἐδῶ νά ἀρχίση τό κακό. Ἤδη γίνεται ἡ σχετική «προεργασία».

ΕΡΩΤ: Τί ἐννοεῖτε «προεργασία’;

ΑΠΑΝΤ: Ἡ διαφθορά καί ἡ χρῆσις τῶν ναρκωτικῶν πρέπει νά «προσωρήσουν» ἀκόμη περισσότερον, πρίν φθάσουμε καί στᾶς θυσίας βρεφῶν. Εἶναι τρομερόν νά γνωρίζη κανείς, ὅτι σέ μικρή σχετικῶς ἀπόστασιν ἀπό τόν Ἱερόν βράχον τῆς Πνυκός, μέσα σέ κέντρα πολυτελείας ἡ ἀφρόκρεμα τῆς Κοινωνίας μᾶς παρακολουθεῖ σύν γυναιξί καί τέκνοις τό ἀργό ξεντύσιμο πορνῶν, τό ὁποῖον μᾶς ἦλθε ἀπ’ἔξω μέ τήν ταμπέλα τοῦ «στρίπ τήηζ». Ἡ ὀφθαλμοπορνεία ἐφαρμόζεται, ὑπό τά ὄμματα τῆς Ἀστυνομίας καί τῶν ἐπισήμων Ἀρχῶν, οἱ ὁποῖοι παραμένουν ἀδιάφοροι μπροστά στήν καταστροφή τῆς Νεολαίας μας καί τοῦ μέλλοντος τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς. Ἧλθε ὅμως ὁ καιρός ἡ Ἐκκλησία μας νά θέση τέρμα εἰς τήν ἀπαράδεκτον αὐτήν κατάστασιν.

ΕΡΩΤ: Τί κυρίως συμβάλλει εἰς τήν ἐξάπλωσιν τῆς διαφθορᾶς στόν τόπο μας;

ΑΠΑΝΤ: Ὁ Κινηματογράφος, ὁ Ἑλληνικός τύπος, τά ἐντόπια καί πορνογραφικά ξένα (εἰσαγόμενα) περιοδικά, ναρκωτικά καί ἡ ἐγκατάλειψις τῆς Νεολαίας εἰς τό ἔλεος τοῦ διαβόλου!

Παραπλανηθέντες ἀδελφοί τῶν Στοῶν! Ξυπνῆστε, ἐγκαταλείψατε ΣΗΜΕΡΟΝ τήν ἑωσφορικήν τράπεζαν καί ἐλᾶτε νά ἐξομολογηθῆτε στήν πρώτη Ἐκκλησία, πού θά βρεθῆ στόν δρόμο σας! Ἡ Ἁγία μας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θά σᾶς δεχθῆ καί θά σᾶς συγχωρέση. Ἐλᾶτε στόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ, πού τόν ἀκολουθεῖ ὁ Λαός μᾶς σύσσωμος....

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π.Χαραλάμπους Βασιλοπούλου «Ξεσκέπασμα τῆς Μασωνίας»

*Διατηρήθηκε ἡ χρήση τῆς γλώσσας τοῦ συγγραφέως