What is important and what is not

Schmemann Alexander (Protopresbyter (1921-1983))

When controversies are ignited and flare up in the Church, which happens and has happened often, alas, we inevitably hear appeals from Church circles to cease these controversies in the name of peace and love. Now, this would be cause for great joy, if only in these appeals there were no unmistakably different overtones: "Your controversy is not important. It is of interest to no one: only ‘specialists’ and ‘scholars’ can understand it, so all this argument leads only to seduction and harm."

And here we must point out to these accusers something very important which they have apparently forgotten. They have forgotten that peace and concord in the Church are inseparable from the Truth. An outsider who does not believe and is not part of the Church would smile and shrug his shoulders, "What is truth?" That is precisely Pilate’s question to the Savior who stood before him. And the Savior did not respond, because and "outsider" does not believe in the possibility of Truth. For him the truth is always relative and measured according to advantage, improvement or expedience. But for us who know and believe that the Church is founded on the Truth made flesh, that all her life is in Him who said, "I am the Way, the Truth and the Life," for us there is nothing in the Church which is unimportant, because everything is measured by this Truth and is subordinate to it.

Yes, there have been many controversies in the Church, and its earthly history is replete with them. They occurred not only in times of trouble, like ours, but also when Church life flowered, in the golden ages of the Ecumenical Councils and the Fathers of the Church. Only then no one would have dared to acknowledge anything in the Church as unimportant. So for this cause they debated and for this cause they were persecuted and exiled for one word, for one "iota" (an accurate assessment of the Aryan controversy at the time of St. Athanasius the Great), that above all on earth they placed the Truth and fidelity to the Truth. And in these controversies there was more true love for the Church and her people, whom the Lord Himself through His incarnation deemed worthy of the knowledge of the Truth — more ardor, more faith than in the lukewarm "latitude" and "tolerance" of our time, when so much in the Church has become the portion of the clergy alone and the "specialists". We should not be seduced by controversies about how to plan our Church life in accordance with the Truth, because in these controversies there burns a living anguish for the Church and its destiny, but rather by the sea of indifference among the Church populace itself which surrounds these controversies and by the skepticism with which even religious people treat these "unimportant" matters.

Of course in our controversies there is so much human passionateness, sinfulness and narrowness. They should and must be enlightened by prayer, love and patience. No one person embodies the Truth in its fullness, but each one is required to aspire to it, to call upon his spiritual intellect, his will and his heart to come to "the knowledge of the Truth." "Put everything to the test; hold fast what is good," says Paul the Apostle. And if in humility we attempt always to obey the Truth, if we try unceasingly to overcome all which is sinful and narrow for the sake of the Truth, then our controversies born of human weakness may lead to the glory of the Church, "for the strength of Christ is made perfect in weakness."


The Word of the Church, Paris, December, 1949

Translated from Russian by Robert Parent and first published in English in the Holy Trinity Cathedral LIFE, Vol.1. No. 6, February
1994

Συναξαριστής 9 Φεβρουαρίου

Ἀπόδοσις τῆς Ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος

 

Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Καὶ ὁποῖος δὲν τὴν ἔχει, ματαιοπονεῖ, ἔστω καὶ ἂν εἶναι χριστιανὸς καὶ λέει ὅτι ἀγωνίζεται ἐν Χριστῷ. Ὅταν τὸ 257 μ.Χ. (ἐπὶ Οὐαλεριανοῦ καὶ Γαληΐνου) δόθηκε διαταγὴ διωγμοῦ κατὰ τῶν χριστιανῶν, ἔπιασαν πολλοὺς ἐπισκόπους καὶ Ἱερεῖς, μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς βασανίσουν γιὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὸ Χριστό.

Ὁ Νικηφόρος, χριστιανὸς εὐσεβέστατος, εἶδε μεταξὺ αὐτῶν τῶν Ἱερέων καὶ ἕναν, ὀνομαζόμενο Σαπρίκιο (πρεσβύτερο Ἀντιοχείας).
 Αὐτὸς ἔτρεφε μεγάλο μῖσος κατὰ τοῦ Νικηφόρου, πιστεύοντας ἴσως στὰ λόγια κάποιου συκοφάντη. Χωρὶς νὰ χάσει στιγμὴ ὁ Νικηφόρος, τρέχει ἀνάμεσα στοὺς δήμιους, πέφτει στὰ πόδια του καὶ παρακαλεῖ νὰ τὸν συγχωρέσει, ἔστω καὶ ἂν ἔκανε κάτι ποὺ δὲν τὸ κατάλαβε. Μάταια ὅμως.
 Ὁ Σαπρίκιος ἔκανε πὼς δὲν τὸν ἄκουγε. Ἔπειτα, μετὰ τὸ μαστίγωμα ποὺ δέχθηκε ὁ Σαπρίκιος, ὁ Νικηφόρος τὸν ἐπαναπλησιάζει, ἀσπάζεται τὶς πληγές του καὶ ζητάει νὰ τοῦ δώσει, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, τὴν εὐλογία του.
Ὁ Σαπρίκιος, ἀνένδοτος, τὸν διώχνει καὶ ὁδηγεῖται γιὰ ἀποκεφαλισμό. Ὅμως ὁ Θεὸς δὲ θέλησε τὴν θυσία του. Διότι μὲ τὸ στόμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου λέει: «Καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμα μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι». Καὶ ἄν, δηλαδή, δώσω τὸ σῶμα μου γιὰ νὰ καῶ, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπη, δὲν ὠφελοῦμαι τίποτα ἀπ᾿ τὴν θυσία αὐτή. Καὶ ἔτσι ἔγινε.

Ὁ Σαπρίκιος τὴν τελευταία στιγμὴ δείλιασε καὶ ἀρνήθηκε τὸ Χριστό! Μόλις τὸ ἄκουσε ὁ Νικηφόρος τὸν παρακαλεῖ νὰ ἀνακαλέσει τὴν ἄρνησή του. Τότε ἐκνευρισμένοι οἱ δήμιοι, ἀποκεφαλίζουν αὐτόν. Ἔτσι, ὁ Νικηφόρος πῆρε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου καὶ ὁ Σαπρίκιος τὸ στίγμα τῆς ἀτιμίας.

Ἀπολυτίκιον. 
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀγάπῃ τοῦ Κτίσαντος, καταυγασθεὶς τὴν ψυχήν, τοῦ νόμου τῆς χάριτος, ἐκπληρωτὴς ἀκριβής, ἐμφρόνως γεγένησαι· ὅθεν καὶ τὸν πλησίον, ὡς σαυτὸν ἀγαπήσας, ἤθλησας Νικηφόρε, καὶ τὸν ὄφιν καθεῖλες· ἐντεῦθεν ἐν ὁμονοίᾳ, ἡμᾶς διατήρησον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος α’. Χορός Ἀγγελικός.
Ἀγάπης τῷ δεσμῷ, συνδεθείς Νικηφόρε, διέλυσας τρανῶς, τήν κακίαν τοῦ μίσους· καί ξίφει τήν κάραν σου, ἐκτμηθείς ἐχρημάτισας, Μάρτυς ἔνθεος, τοῦ σαρκωθέντος Σωτῆρος· ὃν ἱκέτευε, ὑπέρ ἡμῶν τῶν ὑμνούντων, τήν ἔνδοξον μνήμην σου.

Κοντάκιον. 
Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Ἀγάπης τῷ δεσμῷ, συνδεθεὶς Νικηφόρε, διέλυσας τρανῶς, τὴν κακίαν τοῦ μίσους, καὶ ξίφει τὴν κάραν σου, ἐκτμηθεὶς ἐχρημάτισας, Μάρτυς ἔνθεος, τοῦ σαρκωθέντος Σωτῆρος· ὃν ἱκέτευε, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ὑμνούντων, τὴν ἔνδοξον μνήμην σου.

Ἕτερον Κοντάκιον. 
Ἦχος γ’. Ἡ παρθένος σήμερον.
Πτερωθεῖς ἀοίδιμε, τῇ τοῦ Κυρίου ἀγάπῃ, καὶ τὸν τούτου ἔνδοξε, Σταυρὸν ἐπ’ ὤμων βαστάσας, ἤσχυνας τοῦ διαβόλου τὰς μεθοδείας, ἤθλησας μέχρι θανάτου καὶ ἀληθείας· διὰ τοῦτο ἀνεδείχθης, ὁπλίτης μύστης, Θεοῦ τῆς Χάριτος.

Ὁ Οἶκος 
Τὴν τοῦ Παύλου σαφῶς διδασκαλίαν ἐπόθησας, καὶ τοῖς στέρνοις τοῖς σοῖς Ἔνδοξε κατεφύτευσας, βοῶν· Ἡ ἀγάπη οὐκ ἀσχημονεῖ, αὕτη τὸν Κτίστην ἄνθρωπον τέλειον ἡμῖν ἐχαρίσατο, δι' ἀγάπην πάντα ὑπέμεινεν, ἥλους καὶ σταυρόν, ὄξος καὶ ἐμπτύσματα, λόγχῃ ἐπάγη πλευρὰν ἁγίαν, δι' ἧς ἀνέβλυσεν ἡμῖν αἷμα καὶ ὕδωρ θεουργόν, ὃν ποθήσας, ἐφάνης νικηφόρος, ὡς καὶ τῇ κλήσει, ὁπλίτης, μύστης Θεοῦ τῆς χάριτος.

Μεγαλυνάριον.
Πλήρης ὢν ἀγάπης τῆς πρὸς Θεόν, ἠγάπησας μάκαρ, τὸν πλησίον ὡς σεαυτόν· ὅθεν καὶ ἀθλήσας, τοῦ μίσους τὸν ἐργάτην, καθεῖλες Νικηφόρε, Χριστῷ πειθόμενος.

Κάθισμα 
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Ἐντολῶν τοῦ Κυρίου ἐκπληρωτής, πεφηνὼς κατηλλάγης τῷ δυσμενεῖ, πρὸς σὲ τὴν διάνοιαν, τὴν αὐτοῦ Μάρτυς ἔχοντι, καὶ τὴν διὰ ξίφους, τελείωσιν εἴληφας, ἀντ' ἐκείνου Μάκαρ, Θεοῦ σε καλέσαντος· ὅθεν νικηφόρον, φερωνύμως δειχθέντα, αὐτὸς ἐστεφάνωσεν, ὡς Δεσπότης ἀξίως σε, Ἀθλοφόρε, ἀήττητε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. 

---

 

Ὁ Ὅσιος Ῥωμανὸς ὁ Κίλικας ὁ θαυματουργός

 

Ἡ καταγωγὴ τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ ἦταν ἀπὸ τὴν Κιλικία, καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὴν πόλη Ῥῶσο (ἀρχαία πόλη τῆς Συρίας στὸν Ἰσσικὸ κόλπο - Ἀλεξανδρέτας - ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὶς Κιλικίες Πύλες). Ὁ πνευματικός του ὅμως ἀγῶνας ἔγινε στὰ μέρη τῆς Ἀντιόχειας. Ἐκεῖ, στοὺς πρόποδες ἑνὸς βουνοῦ ἔκτισε ἕνα μικρὸ κελί, ποὺ τοῦ χρησίμευε σὰν μελετητήριο καὶ συγχρόνως σὰν ἀσκητήριο. Ἦταν τύπος ἐγκρατὴς καὶ στοὺς τρόπους του ἁπλός, γεμάτος ταπεινοφροσύνη καὶ πραότητα.

Ἡ φήμη τῆς ἁγιότητάς του καὶ φρονήσεώς του ἔφερε πρὸς αὐτὸν πλήθη, ποὺ τοῦ ἐκδήλωναν τὴν ἐκτίμηση καὶ τὸν σεβασμό τους. Ἀλλὰ ἐκεῖνος, σὲ καμιὰ στιγμὴ δὲν αἰσθάνθηκε τὸν ἄνεμο τῆς ὑπερηφάνειας. Δὲν ἔβλεπε πόσο προόδευε, ἀλλὰ μόνο πόσο καθυστεροῦσε νὰ προοδεύσει. Συχνὰ μάλιστα ἔλεγε τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι, ὁποῖος νομίζει ὅτι στέκεται πνευματικά, ὀφείλει νὰ προσέχει μὴ πέσει.


Ὁ Θεὸς τὸν προίκισε καὶ μὲ τὸ χάρισμα νὰ θεραπεύει ἀσθένειες. Ἀλλ᾿ αὐτός, γιὰ νὰ εἶναι προσγειωμένος, ἔλεγε καὶ πάλι τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι, τὸ νὰ κάνει κανεὶς θαύματα δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ σπουδαῖο εἶναι νὰ ἐργάζεται τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν δικαιοσύνη. Μετὰ ἀπὸ τέτοια ἀληθινὰ ἁγία ζωή, ὁ Ὅσιος Ῥωμανός, ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρκελλος ἐπίσκοπος Σικελίας, Φιλάγριος ἐπίσκοπος Κύπρου καὶ Παγκράτιος ἐπίσκοπος Ταυρομενίου

 

Ἔζησαν καὶ οἱ τρεῖς κατὰ τὸν πρῶτο μετὰ Χριστοῦ αἰῶνα. Ὁ Μάρκελλος, πατέρας τοῦ Παγκρατίου, ἦταν προηγουμένως ὀπαδὸς τοῦ Σίμωνα τοῦ Μάγου.

Ἦλθε ὅμως στὴν ἀληθινὴ πίστη, μέσῳ τῆς διδασκαλίας καὶ τῶν θαυμάτων τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, τὸν ὁποῖο καὶ ἀκολούθησε ἀπὸ τότε μὲ τὸ γιό του Παγκράτιο.

Καὶ ὁ μὲν Μάρκελλος ἔγινε κατόπιν ἐπίσκοπος στὶς Συρακοῦσες τῆς Σικελίας, ὅπου ἔφερε πολλοὺς εἰδωλολάτρες στὴν ἀληθινὴ θρησκεία.

Ὁ δὲ Παγκράτιος ἔγινε ἐπίσκοπος Ταυρομενίου (σημερινὴ Ταορμίνα) τῆς Σικελίας. Ὁ Φιλάγριος διέπρεψε σὰν ἐπίσκοπος τῆς Κύπρου. Καὶ οἱ τρεῖς δὲ πέθαναν, ἀφοῦ ὑπέστησαν πολλὲς δοκιμασίες στὴν ἐκτέλεση τῶν ποιμαντικῶν καθηκόντων τους, καὶ ζωὴ καθημερινοῦ μαρτυρίου.

(Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγ. Παγκρατίου, ἐπαναλαμβάνεται καὶ τὴν 9η Ἰουλίου).

 

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός

Ἦταν Ἱερέας μὲ πλήρη συνείδηση τῶν ὑποχρεώσεών του πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὸν λαό. Μὲ τὸ προσωπικό του παράδειγμα, ἄμεμπτο καὶ διδακτικότατο, φώτιζε καὶ κατάρτιζε τοὺς πιστούς με τὰ τακτικὰ καὶ πρακτικότατα κηρύγματά του. Αὐτὸς μάλιστα εἶναι καὶ ὁ συγγραφέας τῆς Νηπτικῆς βίβλου, ποὺ ἐμπεριέχεται στὴ Φιλοκαλία.

Τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Χριστό, δὲν τὴν ἔδειχνε μόνο σὲ καιροὺς εἰρηνικούς, ἀλλὰ καὶ σὲ δύσκολους. Καὶ τὴν ζωή του στεφάνωσε, ἀφοῦ πρόθυμα ἔδωσε τὸ κεφάλι του στὸν θάνατο διὰ ξίφους, γιὰ νὰ μείνει πιστὸς στὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ.

---

 

Οἱ Ἅγιοι Ἄμμων καὶ Ἀλέξανδρος

 

---

 

Οἱ Ὅσιοι Νικηφόρος καὶ Γεννάδιος ἐν Βολογντᾷ (+ 16ος αἰ.)

 

---

 

Εὕρεσις Τιμίων Λειψάνων Ἁγίου Ἰννοκεντίου ἐκ Ρωσίας

 

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰννοκεντίου Ἐπισκόπου Ἰρκοὺτσκ τῆς Ρωσίας († 1731), στὶς 26 Νοεμβρίου

Συγκλονιστικό: Τοῦρκοι κρυπτοχριστιανοί (καθηγητές πανεπιστημίου) βρῆκαν τό σημεῖο ποῦ βρίσκεται ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης

Προχώρησαν ἀρκετὰ μέσα στὸ σπήλαιο καὶ ὅταν

 ἔφθασαν σὲ μίαἐσωτερικὴ στοὰ τοῦ σπηλαίου 

τοῦ ἄνοιξαν τὰ μάτια. Αὐτὸ ποὺἀντικρυσε

 ὑπερέβαινε ὅ,τι μποροῦσε νὰ εἶχε πρὶν 

φανταστεῖ! Ἡστοὰ ἦταν ἀρκετὰ μεγάλη

 καὶ σὲ κάποιο σημεῖο ὑπῆρχε ἕναςἀνοικτὸς 

τάφος χωρὶς κανένα διακριτικό. Μέσα στὸν

 τάφο εἶδεἕνα ἄνδρα ντυμένο μὲ ροῦχα

 βασιλικά της Ρωμαΐκης αὐτοκρατορίας, 

διέκρινε δύο πορφυροὺς σταυροὺς 
στοὺς ὤμους,

ἀλλὰ τὸ συγκλονιστικὸ ἦταν ὅτι ὁ ἄνδρας 

αὐτὸς ἦταν σὰν ζωντανὸς ποὺ κοιμᾶται, 

εἶχε δηλαδὴ ροδαλὸ χρῶμα σὰν ζωντανός. 

Ἔφερε πλήρη πολεμικὴ ἐξάρτιση τῆς
 ἐποχῆς 

καὶ εἶχε τὸ χέρι του στὸ ξίφος τὸ ὁποῖο ἦταν

 βγαλμένο σχεδὸν ὅλοἀπέμεναν δὲ λίγα

 ἑκατοστὰ γιὰ νὰ ἀποσπαστεῖ ἀπὸ τὴ θήκη του. καὶ ἐνῷ παρατηροῦσε

ἄναυδος, οἱ φίλοι του τοῦ εἶπαν: "Αὐτὸς εἶναι ὁ δοῦξ Ἰωάννης
 Βατάτζης,

 βασιλεὺς τῆς Νίκαιας, αὐτὸς θὰ ἡγηθεῖ τοῦ γένους τῶν Ρωμιῶν....

Τὸ μυστικὸ αὐτὸ μεταδίδεται ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, σὲ κάποιους ἔμπιστους 

καὶ ἡ παράδοση λέει ὅτι ὅταν θὰ βγεῖ τὸ σπαθὶ τοῦ τελείως 
ἂπ΄τὸ θηκάρι,

 οἱ Ἕλληνες θὰ πάρουν πίσω ὅτι ἔχασαν τότε. Καὶ εἶναι γεγονός, τὸ 

ἔχουμε παρατηρήσει ὅτι τὸ ξίφος μετακινέιται κατὰ ἕνα-δύο 
χιλιοστὰ τὴν

 πενταετία"(δὲν εἶναι βέβαιο τὸ διάστημα).

Τοῦ ἔδεσαν τὰ μάτια πάλι καὶ ἐπέστρεψαν. Φίλος φίλου του καθηγητοῦ

 καὶ αὐτοπτου μάρτυρος, τὸ ἔχει διηγηθεῖ γύρω στὸ 1992 ἀπ'εὐθείας 

σὲ ἀδελφικό μου φίλο, γιατρό, ἀναπληρ.διευθυντὴ κλινικῆς, πιστὸ καὶ

 σοβαρὸ ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος μου τὸ μετέφερε. Τότε εἴμασταν πολὺ 

δίσπιστοι. Μάλιστα ἐγὼ τὸ εἶπα στὸν γέροντά μου ποὺ εἶναι
 δυσκολόπιστος

 σ΄αὐτὰ καὶ ἔχει διάκριση καὶ τὸ ἄκουσε μὲ προσοχή. "Γιατί ὄχι;"τὸν 

ἄκουσα ἔκπληκτος νὰ μοῦ λέει,"τὸ κρατᾶμε στὴν καρδιά μας ἀφοῦ εἶναι 

προσδοκία μας καὶ ἒφ΄ὅσον οἱ ἅγιοί μας ἔχουν πεῖ ὅτι θὰ γίνουν αὐτά,

 δὲν ψεύδονται". Ναὶ ἀλλὰ εἶναι ὁ Βατάτζης ὁ ἀγαθὸς βασιλεὺς καὶ 

θὰ ἀναστηθεῖ; τὸν ρώτησα. "Πολὺ πιθανόν"μου ἀπήντησε. Ξέροντας

 τὸν γέροντά μου κι ἐγὼ κι ὁ φίλος μου θεωρήσαμε τὴν ἀπάντησή του

 σὰν ἀπόλυτη ἐπιβεβαίωση. Πὰρ΄ὅλα αὐτὰ εἴμασταν ἀκόμα

 ἐπιφυλακτικοί.

Πολὺ ἀργότερα τὸ διασταυρώσαμε μὲ ἕνα βίντεο ὅπου μιλάει ὁ γέρων 

Ἐφραίμ, κτήτωρ πολλῶν μοναστηριῶν στὴν Ἀμερικὴ καὶ λέει πῶς σ

τὸ Ἄγ. Ὅρος εἶχε γνωρίσει ἕναν ἅγιο ἀρχιερέα τὸν 
Μηλιτουπόλεως Ἰερόθεο

 ποὺ ζοῦσε τότε μονάζοντας στὸ ἄγ. Ὅρος καὶ τοῦ εἶχε διηγηθεῖ
 ὅτι σὲ ἐπισκεψὴ

 του τὸ 1952 στὴν Κῶν/πόλη εἶχε δεῖ (κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες
 δὲν ξέρω)

 ἀκριβῶς τὰ ἴδια ποὺ περιγράψω πιὸ πάνω. Μάλιστα ἔλεγε 
"στὸν γ. Ἐφραὶμ 

ὅτι "...λίγα ἑκατοστὰ παιδάκι μου εἶχε γιὰ νὰ βγεῖ τὸ σπαθὶ ἂπ΄
τὸ θηκάρι του...".

 Τοῦ τὸ διηγήθηκε τὸ 1955 καὶ φοβόταν (μὲ τὴν ἐκδίωξη τῶν
 Ἑλλήνων ἂπ΄τὴν

 Πόλη) μήπως εἶχε ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ μεγάλου πολέμου. 
Στὸ βίντεο αὐτὸ ὁ 

γέρων Ἐφραὶμ τονίζει:"...καὶ χείλη ἁγίου ἀρχιερερέως
 οὐ ψεύδονται..."

πηγή

Ἡ φαρισαϊκὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως

Κορναράκης 'Ιωάννης (Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν)

Μία βασικὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως εἶναι καὶ ἡ φαρισαϊκή. Τὰ κεντρικὰ χαρακτηριστικά της "φαρισαϊκῆς" δομῆς εἶναι σὲ πρώτη φάση δύο: ἡ ἐξωτερικὴ συμπεριφορὰ καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ψυχοδυναμικὴ δραστικότητα.


Ἡ ἐξωτερικὴ "φαρισαϊκὴ" συμπεριφορά: Ἡ φαρισαϊκὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως ἐκφράζεται μὲ τὰ ἑξῆς ἰδιαίτερα στοιχεῖα.

1) Μὲ πληθωρικὴ εὐσέβεια ἢ τήρηση τῶν θρησκευτικῶν τύπων. Στὴ συμπεριφορὰ τοῦ Φαρισαίου κυριαρχεῖ ἡ ἀγχώδης τάση γιὰ βίωση καὶ πλήρωση κάθε θρησκευτικοῦ "τύπου", ποὺ θεωρεῖται ἀπαραίτητος γιὰ τὴν αὐτοβεβαίωση τῆς θρησκευτικῆς ὑπεροχῆς. Ὁ Φαρισαῖος ἔχει τὴ δίψα τοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος.

2) Μὲ διακήρυξη τῆς θρησκευτικῆς ὁλοκληρώσεως. Ἡ Φαρισαϊκὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως ὠθεῖ πρὸς διακήρυξη τῆς θρησκευτικῆς ὁλοκληρώσεως. Ὁ φαρισαῖος αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ βεβαιώσει τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση αὐτὴ καὶ μάλιστα νὰ τοὺς πείσει. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὴ στατιστική. Τὰ βιωματικὰ στοιχεῖα τῆς εὐσέβειάς του ἀντικειμενοποιοῦνται μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ μποροῦν νὰ μετρηθοῦν καὶ νὰ ἀξιολογηθοῦν.

3) Μὲ σύγκριση τῆς ἀτομικῆς θρησκευτικότητας μὲ ἐκείνην τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὁ Φαρισαῖος δὲν εἶναι κοινωνικὸς μὲ τὴ βαθύτερη σημασία τῆς λέξης αὐτῆς. Ἔχει ὅμως ἀνάγκη τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους γιὰ νὰ βεβαιώσει τὴ θρησκευτική του ὑπεροχή. Ἂν καὶ ἀπομονώνεται γιὰ νὰ προβάλλει τὴ θρησκευτική του ὑπεροχή, συγχρόνως ἐπικαλεῖται τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων γιὰ νὰ βιώσει τὴν ἱκανοποίηση τῆς θρησκευτικῆς του αὐτάρκειας.

Ἑπομένως ἔχουμε καὶ λέμε: Τὰ βασικὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ συνθέτουν τὸ "προσωπεῖο" τῆς φαρισαϊκῆς συμπεριφορᾶς εἶναι, ἡ δίψα τοῦ βιώματος, ἡ ἀντικειμενοποίηση τῶν βιωματικῶν στοιχείων τῆς εὐσέβειας, καὶ ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους (μὲ τὴ σύγκριση).

Τὸ προσωπεῖο αὐτό, ὡς συμπεριφορὰ δίνει τὴν ἐντύπωση τῆς αὐτάρκειας ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ὁ Φαρισαῖος εἶναι ὁ ὑπερήφανος (ὑπεροπτικὸς ἢ ταπεινολόγος) ἄνθρωπος ποὺ ἔχει "ἥσυχη" (θρησκευτικὴ) συνείδηση, γιατί εἶναι ὁλοκληρωμένος καὶ τέλειος. Εἶναι λοιπὸν ἀνεξάρτητος ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, γιατί ἡ ὑπαρξιακή του προοπτικὴ συμπίπτει μὲ τὴν εἰκόνα ποὺ ἔχει σχηματίσει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἑπομένως τὸ προσωπεῖο του (ἡ συμπεριφορὰ του) ταυτίζεται μὲ τὴν "ἰδεατὴ" εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἡ ἐξωτερικὴ αὐτὴ εἰκόνα τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Φαρισαίου δίνει τὴν ἐντύπωση ἐκ πρώτης ὄψεως, ὅτι ὁ τύπος αὐτὸς δὲν ἀντιμετωπίζει ὑπαρξιακὰ προβλήματα. Ὅτι δὲν βιώνει ἐσωτερικὲς συγκρούσεις. Ὅτι στὴ ζωὴ του ὅλα πᾶνε καλά.Δὲν αἰσθάνεται ὅτι τοῦ λείπει κάτι. Καὶ ὅτι δὲν ἔχει νὰ ζηλέψει τίποτα ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Ἐν τούτοις ὅμως, ὅλα αὐτὰ τὰ ἐξωτερικὰ στοιχεῖα ἀποτελοῦν συμπτώματα ποὺ ἐκφράζουν τὴ βιούμενη ψυχικὴ σύγκρουση. Τὸ "τέλειο" προσωπεῖο ὑπογραμμίζει μιὰ βιωματικὴ ἀκαμψία. Ἡ ἀκαμψία αὐτὴ ἐξάλλου κατανοεῖται ὡς ἔκφραση μὴ συνειδητῶν καὶ μάλιστα ψυχαναγκαστικῶν διεργασιῶν.

Ποιὸ εἶναι ὅμως τὸ πρόβλημα ποὺ βιώνει ὁ Φαρισαῖος; 

Τὸ ἄτομο ποὺ συμπεριφέρεται μὲ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ αὐτάρκεια καὶ ἔχει "μεγάλη ἰδέα" γιὰ τὸν ἑαυτό του, βιώνει κατ' οὐσίαν μία βαθιὰ ἀπογοήτευση γιὰ τὴν ἀδυναμία του νὰ εἶναι αὐθεντικὰ τέλειο. Ἡ αὐτάρκειά του λοιπὸν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπωθήσεως αὐτῆς τῆς ἀπογοήτευσης καὶ κυρίως τῆς ἀπωθήσεως τῆς ἐνοχῆς του γιὰ τὴν ἀποτυχία τῆς ὑπαρξιακῆς του προοπτικῆς. Ὁ Φαρισαῖος ἀγωνίζεται γιὰ μιὰ αὐτοδικαίωση. Προσπαθεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ δικαιωθεῖ ἐνώπιον τοῦ ἑαυτοῦ του, τῶν ἄλλων ἀνθρώπων καὶ τοῦ Θεοῦ. Τὸ γεγονὸς ὅμως ὅπως διαβεβαίωσε ὁ Κύριος ὅτι "δὲν κατέβη δικαιωμένος" ἀπὸ τὸ Ναό, δείχνει ὅτι ἡ ἐσωτερικότητά του ἦταν "ἐκ διαμέτρου" ἀντίθετη πρὸς τὴν φαινομένη ψυχολογικὴ αὐτάρκεια καὶ ἠρεμία. Ἡ προσπάθεια νὰ δείξει ἢ νὰ διακηρύξει τὴν τελειότητά του ἀποκαλύπτει τὸ δραστικὸ ἐνοχικὸ ἄγχος, ποὺ σὰν βασικὸ ψυχοδυναμικὸ κίνητρο, ὁδηγοῦσε "ἀναγκαστικὰ" στὴ σύνθεση καὶ κατασκευὴ τοῦ φαρισαϊκοῦ προσωπείου.



Ἔτσι ἡ ἐξωτερικὴ φαρισαϊκὴ συμπεριφορά, ὡς σύνθεση ἐπὶ μέρους συμπτωμάτων, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἐνοχικὴ ἐσωτερικότητα τοῦ φαρισαίου. Τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ αὐτῆς τῆς ἐσωτερικότητας εἶναι τὰ ἑξῆς:


1) Αἴσθημα ἀνασφάλειας: Τὸ αἴσθημα αὐτὸ προδίδεται στὴν ὅλη συμπεριφορὰ τοῦ φαρισαίου καὶ μάλιστα στὴν προσπάθειά του νὰ ὑπογραμμίσει τὴν ὑπεροχὴ του ἔναντι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ἡ σύγκριση μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἀποτελεῖ κατ' οὐσίαν προσπάθεια ψυχαναγκαστικῆς ἐξαρτήσεως ἀπὸ ὁρισμένα ἐρείσματα. Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι εἶναι τὰ ἐρείσματα αὐτά, ποὺ μποροῦν νὰ στηρίξουν τὴν τελειότητά του, γιατί συνήθως εἶναι κανεὶς τέλειος σὲ κάτι ἐν σχέσει μὲ ἄλλους ποὺ δὲν εἶναι τέλειοι.

Ἀλλὰ βέβαια τὸ εἰδικότερο πρόβλημα ἐδῶ εἶναι ἡ ἀπορία ποὺ γεννᾶται εὔλογα. Ἀπὸ τί ἄραγε θέλει νὰ ἀσφαλισθεῖ ὁ Φαρισαῖος; Ἡ διαφορετικά, ἀπὸ τί ἀπειλεῖται ὁ Φαρισαῖος; Ὁ Φαρισαῖος ἀπειλεῖται ἀπὸ μία συνειδητοποίηση τῆς προσωπικῆς του ἐνοχῆς γιὰ τὴν ἀδυναμία του καὶ (ἀνικανότητά του) νὰ προχωρήσει σὲ μία γνήσια καὶ αὐθεντικὴ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ὁλοκλήρωση. Ἂν ἔφθανε, γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο, στὴ συνειδητοποίηση αὐτή, θὰ κατέρρε τὸ οἰκοδόμημα τῆς πλασματικῆς (ἰδεατῆς) εἰκόνος τοῦ ἑαυτοῦ του. Αὐτὸ ὅμως θὰ ἐσήμαινε γι' αὐτὸν πραγματικὴ καταστροφή. Ἔτσι μὲ τὴν σύγκριση προσπαθεῖ νὰ ἐξασφαλισθεῖ, βεβαιώνοντας τὸν ἑαυτό του ὅτι, ἀφοῦ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι εἶναι κατώτεροί του, αὐτὸς εἶναι κάτοχος μιᾶς τελειότητας ποὺ δὲν ἀφήνει χῶρο γιὰ αἰσθήματα ἐνοχῆς.

Ἀλλὰ βέβαια τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ἀνασφάλειας τοῦ φαρισαίου συνδέεται περισσότερο μὲ τὸ φόβο ποὺ ἔχει ἀπέναντι στὸν ἑαυτό του. Βασικὰ φοβᾶται τὸν "γυμνὸ" (Γεν.3,7) ἑαυτό του καὶ θέλει νὰ καλύπτεται πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τῶν ἄλλων ἀνθρώπων γιὰ νὰ μὴ βλέπει τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του.


2) Αἴσθημα μειονεκτικότητας καὶ κατωτερότητας: Κάθε ὑπερβολὴ στὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ ἀποτελεῖ συνήθως σύμπτωμα μιᾶς ἀντιστοίχου ἀνεπάρκειας. Ὁ Φαρισαῖος ἐκδηλώνει ἕνα ἔντονο αἴσθημα ὑπεροχῆς, ποὺ θέλει νὰ ἀναπληρώσει (ἢ νὰ καλύψει) ἕνα ἰσχυρὸ αἴσθημα μειονεκτικότητος καὶ κατωτερότητος, ποὺ ὑπάρχει καταπιεσμένο στὸ ὑποσυνείδητο.

Πράγματι ἂν ὅπως εἴπαμε τὸ ἐνοχικὸ ἄγχος εἶναι ἐκεῖνο τὸ βασικὸ ψυχοδυναμικὸ κίνητρο, ποὺ κατευθύνει τὴν ἐξωτερικὴ συμπεριφορὰ τοῦ Φαρισαίου πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ σχηματισμοῦ ἑνὸς προσωπείου ὑπεροχῆς καὶ ψυχολογικῆς (ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς) αὐτάρκειας, τότε τὸ ἐσωτερικὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ εἶναι τὰ "ἀνυπόφορα" αἰσθήματα κατωτερότητος, λόγω μὴ αὐθεντικῆς πραγματώσεως τῶν σκοπῶν τῆς ὑπαρξιακῆς προοπτικῆς.


3) Προβολὴ τῆς προσωπικῆς ἐνοχῆς ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων: Ἡ καθολικὴ περοφρόνηση τοῦ Φαρισαίου ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων καὶ μάλιστα ἡ συνόψιση αὐτῆς τῆς περοφρονήσεως στὸ πρόσωπο ἑνὸς συγκεκριμένου ἀτόμου, ἀποκαλύπτει τὴ βαθύτερη ψυχική του ἀνάγκη. Καὶ ἐδῶ τὸ ὑπερβολικὸ στοιχεῖο ("οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων) ἀποτελεῖ σύμπτωμα μιᾶς βαθειᾶς σύγκρουσης.

Ὁ Φαρισαῖος συγκρούεται μὲ τὴν ἐνοχή του καὶ αὐτὴ τὴν ἐνοχή, ἐπειδὴ τὴν ἀπωθεῖ, τὴν προβάλλει στὴν καθολικὴ ὀθόνη τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἄξιοι περιφρονήσεως, γιατί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀπέτυχαν νὰ πραγματώσουν τὴν ὑπαρξιακή τους προοπτική. Εἶναι ὅλοι τους ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί. Ἡ ἀπολυτοποίηση τῆς ἐνοχικῆς καταστάσεως ὅλων τῶν ἀνθρώπων λειτουργεῖ στὶ πεδίο τῆς συνειδήσεως τοῦ Φαρισαίου, ὡς ψυχολογικὴ ἀναπλήρωση τῆς ἀνάγκης γιὰ αὐτοδικαίωση.

Ἡ ἀπωθούμενη ἠθική του συνείδηση προκαλεῖ τόσο ἔντονο ἐνοχικὸ ἄγχος ὥστε μόνο ἡ ἀπολυτοποίηση αὐτὴ νὰ "ἀναπαύει" ψυχολογικὰ τὸν Φαρισαῖο ποὺ συγκρούεται ἀσυνείδητα μὲ τὴν ἀνεκπλήρωτη ὑπαρξιακή του προοπτικὴ (καθ' ὁμοίωσιν). Ἀλλὰ τὸ ἰδιαίτερο "σύμπτωμα" τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως, ποὺ βιώνει ὁ Φαρισαῖος στὴν περιοχὴ τοῦ ἐνοχικοῦ πεδίου εἶναι ἀσφαλῶς ἡ ἐπιθετικότης του ἐναντίον τῶν ἄλλων ἀνθρώπων καὶ συγκεκριμένα τοῦ τελώνη. Ἡ προβολὴ δηλ. τῆς ἐνοχῆς του στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἐνεργεῖται μὲ τὸ πνεῦμα μίας ἐπιθετικότητας.

Ὁ Φαρισαῖος εἶναι πράγματι ἐπιθετικός, ὅταν συγκρίνεται μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Αὐτὸ ἀκριβῶς καθιστᾶ ὕποπτη τὴν αὐτοδικαίωσή του καὶ τὴν προσπάθειά του νὰ ἀποδείξει τὴν ἠθική του ὑπεροχή. Ἡ ὑπεροχὴ του αὐτὴ δὲν ἔχει "προσωπικὴ" αὐτάρκεια. Γιὰ νὰ σταθεῖ χρειάζεται ὅπως εἴπαμε τὶς "πλάτες τῶν ἄλλων". Τοὺς φορτώνει λοιπὸν τὴν προσωπική του ἐνοχὴ (μὲ τὸν ἀσυνείδητο "μηχανισμὸ" τῆς προβολῆς) καὶ συγχρόνως ὅμως, μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τοὺς ἐξουθενώνει. Γιατί, ἐξάλλου, τὸ φόρτωμα τῆς ἐνοχῆς σ' ἕνα ὁποιοδήποτε "ἀποδιοπομπαῖο τράγο", ἔχει καὶ τὸ νόημα τῆς καταστροφῆς του.


4) Αἴσθημα ἄγχους καὶ ἀπογνώσεως:  Ἡ ἀπολυτοποίηση τῆς ἐνοχικῆς εἰκόνος τοῦ κόσμου (ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἁμαρτωλοί), σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ αἴσθημα τῆς ἀπολύτου αὐτάρκειας (ὁ Φαρισαῖος δὲν ἔχει ἀνάγκη τὸν Θεό), ὑπογραμμίζουν ἀκριβῶς τὸν διάχυτο στὴ φαρισαϊκὴ συμπεριφορὰ ἄγχος. Ἐφ' ὅσον δὲ τὸ ἄγχος αὐτὸ ἀναβλύζει ἀπὸ τὸ βαθὺ ἐνοχικὸ ὑποστρωμμα, ποὺ στηρίζει τὴ δομὴ τῆς ψυχικῆς συγκρούσεως, ἐκφράζει συγχρόνως τὴν ἀπόγνωση ποὺ βιώνει ὁ φορέας τῆς φαρισαϊκῆς συγκρούσεως. Ἡ ἀπόγνωση αὐτὴ ἀπορρέει ἀπὸ τὴ συντριβὴ τῆς ὑπαρξιακῆς του προοπτικῆς μέσα στὸν ἀγώνα τῆς καθημερινότητας.


 Τὸ ἰδιαίτερο γνώρισμα τῆς δομῆς τῆς φαρισαϊκῆς συγκρούσεως εἶναι ἡ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ, ΒΙΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΗ (ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ) ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΟΣ, ΔΗΛ. ΤΗΣ ΙΔΕΑΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ. Ο ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ ΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΥΧΑΤΑΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ.


Ὁ "τύπος" τοῦ Φαρισαίου εἶναι ἕνας νευρωτικὸς ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἔχει πολὺ μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ θεωρεῖ τὶς ὑπεροπτικές του ἰδέες σὰν γνήσια ἰδανικά. Μόνο ὅταν εὑρεθεῖ ὁ Φαρισαῖος ἐνώπιον τῆς πραγματικότητος τῆς ἀποτυχημένης ὑπαρξιακῆς του προοπτικῆς ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ νὰ ἀφυπνισθεῖ καὶ νὰ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ τὴν ἀνάγκη τῆς ἀλλαγῆς.

Ο ΙΕΡΕΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Τῌ Θ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Νικηφόρου.
Τῇ Θ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Νικηφόρου.

Τὸν ἐκ παλαιοῦ κλητικὸν Νικηφόρον,
Τμηθέντα γνῶθι πρακτικὸν Νικηφόρον.
Φασγάνῳ ἀμφ' ἐνάτῃ Νικηφόρε, δειροτομήθης.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ῥωμανοῦ τοῦ Κίλικος.
Λήθην βαθεῖαν εἶχε καὶ ζῶν τοῦ βίου,
Ῥωμανὸς οὗτος, ὃς μετέστη τοῦ βίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Μαρκέλλου Ἐπισκόπου Σικελίας, 

Φιλαγρίου Ἐπισκόπου Κύπρου, καὶ Παγκρατίου Ἐπισκόπου Ταυρομενίου.
Λυθέντες ἄνδρες σαρκικῶν τρεῖς ἁμμάτων (δεσμῶν δηλ.),
Τῶν τῆς Ἐδὲμ μετέσχον ἐντρυφημάτων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Πέτρος ὁ Δαμασκηνὸς ξίφει τελειοῦται.
Ὁ διελέγξας τοὺς παραπλῆγας Πέτρος,
Θνῄσκει μονοπλὴξ τῷ διὰ ξίφους τέλει.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Π.Μ.Σωτήρχος, Τα «ουαί» του Προφήτη σήμερα - Γραμματείς και Φαρισαίοι του καιρού μας

πηγή

πηγή: Ζωηφόρος - Από το περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία», αρ. 95, Λευκωσία Φθινόπωρο 2011

Τα «ουαί» του Προφήτη σήμερα - Γραμματείς και Φαρισαίοι του καιρού μας

του Π. Μ. Σωτήρχου
Δημοσιογράφου, Συγγραφέα

Κατηγορούν διάφοροι την Παλαιά Διαθήκη και λένε πώς δεν χρειάζεται. Λένε διάφορα λανθασμένα, πού δεν μας βρίσκουν σύμφωνους. Δεν θα απαντήσουμε σ' αυτούς τους δήθεν εκσυγχρονιστές, πού θέλουν να αλλάξουν την διδασκαλία της Εκκλησίας, με οδηγό την λογική τους, λες και η αλήθεια της δεν είναι διαχρονική και πάντοτε επίκαιρη και σωτήρια. Και έφτασαν αυτοί οι εκσυγχρονιστές να μιλούν για... μεταπατερική θεολογία και αλλά παρόμοια. Εμείς ξεχωρίζουμε την θέση μας από αυτούς, διότι και η Π. Διαθήκη στο μέγα μέρος της μιλά και αποκαλύπτει την έλευση του θεανθρώπου Χριστού για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Κι ακόμα ως λόγος Θεού είναι πάντοτε διαχρονικός και επίκαιρος και μάλιστα σήμερα, πού ο κόσμος όλος περνά την αρρώστια μιας μεγάλης και γενικής κρίσης...

Οι σκέψεις αυτές γεννήθηκαν σήμερα το πρωΐ, όταν άνοιξα ένα βιβλίο της Π. Διαθήκης, με τις προφητείες του μεγάλου Προφήτη Ησαΐα και διάβασα μια φράση του πέμπτου κεφαλαίου, πού αναφέρει:

- «Ουαί οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φως σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν» (Ησαΐα ε' 20). Δηλαδή, αλοίμονον σε αυτούς, πού ονομάζουν το πονηρόν ως καλόν και το καλόν το ονομάζουν πονηρόν, αλοίμονον σε αυτούς, πού θέτουν το σκοτάδι ως φως και το φως ως σκοτάδι, αλοίμονον σε αυτούς, πού προσφέρουν το πικρόν στην θέση του γλυκού και το γλυκό στην θέση του πικρού.

Κάναμε την μετάφραση του προφητικού αυτού αποσπάσματος, μολονότι είναι πολύ σαφές και κατανοητό το περιεχόμενο του και φωτίζει άμεσα την σημερινή πραγματικότητα. Διότι ασφαλώς καταγγέλλει αυτούς πού ανατρέπουν την αλήθεια των πραγμάτων και λένε το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο, κατά την έκφραση του λαού μας. Προσπαθούν να πείσουν ότι κάνουν το καλό και το συμφέρον για την πατρίδα, ενώ κάνουν το ακριβώς αντίθετον. Και μάλιστα ό Προφήτης χρησιμοποιεί την λέξη «πονηρόν», πού είναι ή πνοή και ή λογική των δαιμόνων. Δηλαδή, το κρυφόν κακόν είναι χειρότερον, είναι το κρυφόν κακόν της πονηρίας, πού είναι δόλιον και υποκριτικόν και ατιμον, διότι δεν πολεμά τίμια και φανερά, αλλά κρυφά και πολύ ύπουλα. Γι' αυτό και ο Χριστός πολεμούσε τόσον πολύ και έλεγε τα φοβερά «ουαί» στους Φαρισαίους και τους Γραμματείς, πού αφθονούν και στις ήμερες μας, σε όλους τους τομείς. Έτσι φαίνεται ότι ο λόγος και της Π Διαθήκης είναι διαχρονικός και πάντοτε επίκαιρος και προπαντός της Καινής Διαθήκης.

Ένα μικρόν παράδειγμα θα αναφέρουμε για τους σύγχρονους Γραμματείς και Φαρισαίους υποκριτές, πού αντιστοιχούν σε ευρύτερη θεώρηση, στους λαϊκούς και πνευματικούς ηγέτες του τόπου μας. Δεν θα μιλήσουμε για γεγονότα (κλεψιές, ψευτιές, προπαγάνδες κλπ.), πού όλοι τα βλέπουμε και τα ακούμε καθημερινά γύρω μας, αλλά στην αλλαγή μόνον μερικών τίτλων και ονομάτων, χωρίς ουσιαστικόν λόγον, αλλά μόνον από κίνητρα πονηρά.

Πρώτον παράδειγμα, η αλλαγή τίτλου στο Υπουργείον «Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων», πού το ονόμασαν οι εκσυγχρονιστές «Υπουργείον Παιδείας, δια βίου εκμάθησης και Θρησκευμάτων». Γιατί; Διότι θέλησαν η Παιδεία μας να μην είναι πλέον εθνική, αλλά πολυεθνική. Γι' αυτό και μαζεύτηκαν, προωθούμενοι από άλλους ξένους μηχανισμούς, οι λαθρομετανάστες από τις πιο μακρινές περιοχές και μάλιστα μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Την δια βίου εκμάθηση θα μπορούσαν να την κάνουν και χωρίς αλλαγήν της ονομασίας του Υπουργείου. Σκοπός τους πονηρός ήταν να φυγή ο προσδιορισμός της Παιδείας ως Εθνικής. Και ήδη έχουν διαλύσει την Παιδείαν μας και ετοιμάζουν το λεγόμενον «νέον σχολείον», με την αλλαγήν και τελικήν εξαφάνιση των βασικών μαθημάτων της γλώσσας, της ιστορίας και των θρησκευτικών. Τα παιδιά μας θα μαθαίνουν άλλες γλώσσες, άλλες ιστορίες, αλλά θρησκεύματα.

Δεύτερον παράδειγμα, η κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας και Θράκης, όταν οι εχθρικοί γείτονες μας, Σκοπιανοί και Τούρκοι, μας πολεμούν λυσσωδώς και έχουν κάνει στόχο τους την διάλυση και αλλοτρίωση της Βορείου Ελλάδος. Δεν θα αναφερθούμε και σε άλλα παρόμοια παραδείγματα, όπως της Νησιωτικής Ελλάδος κλπ., πού έχουν ως κυρίαρχη στρατηγική οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι πού μας κυβερνούν και θα κριθούν κάποτε αυστηρά. Θέλουμε όμως να σταθούμε λίγο και στην συνέχεια του προφητικού λόγου, πού μιλά για το φως και το σκοτάδι, πού το μεταβάλλουν κατά τα συμφέροντα τους και οι κοσμικοί και οι θρησκευτικοί μας άρχοντες.

Μιλούν συνήθως για εκσυγχρονισμόν, αλλά τί να εκσυγχρονίσουν; Τον τρόπον, πού αναπνέουμε και βλέπουμε και ακούμε; Αυτά δεν μπορούν να αλλάξουν. Οι άνθρωποι από καταβολής κόσμου ανασαίνουν με τα ρουθούνια τους. Τί να αλλάξουν λοιπόν; Μήπως θέλουν να αλλάξουμε την ψυχή μας ή να περπατούμε στα τέσσερα; Γι' αυτό και έχουν κάνει στόχο τους τα μικρά παιδιά και γενικώς την νεολαία; Προσπαθούν να μάθουν στα μικρά παιδιά του Δημοτικού Σχολείου να μάθουν μια ξένη γλώσσα (και μάλιστα τα αγγλικά) και όχι μόνον την μητρική τους γλώσσα. Θέλουν να μάθουν τα μικρά παιδιά μας... Μάλλον δεν τα αφήνουν να μάθουν. Γιατί αν μάθουν τα παιδιά μας και μπορέσουν να κρίνουν, τότε αλοίμονον στους Γραμματείς και Φαρισαίους, πού μας κυβερνούν. «Θα τους πάρουν με τις πέτρες», όπως είπε κάποιος μεγαλόσχημος πολιτικός. Όλοι τους θα δώσουν λόγον, για όσα ψέματα λένε (Ματθ. ιβ' 36) και για όσες αμέτρητες κλεψιές κάνουν...

Άλλα και οι θρησκευτικοί μας ταγοί, της Διοικούσης Εκκλησίας όλων των τελευταίων ετών, δεν είναι ανεύθυνοι, γιατί δεν μιλούν, εκτός κάποιων εξαιρέσεων. Έτσι, αφού δέχτηκαν την απαγόρευση να ονομάζονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί στις ταυτότητες τους, με ελεύθερη δική τους θέληση, δεχθήκαμε και αλλά πολλά πλήγματα στον θεσμό του γάμου και σε άλλους τομείς, και τώρα φτάσαμε στο σημείο της αφαιρέσεως των ιερών συμβόλων, στην καθιέρωση της «Κάρτας του Πολίτη» και στους παντελονάδες κληρικούς, διότι το ιερό σύμβολο του ράσου, πού φανερώνει παλληκαριά και αυτοθυσία, ενοχλεί και εμποδίζει πολύ τους δαίμονες και τους δαιμονισμένους...

Θέλουμε κι άλλα παραδείγματα, για το πικρόν, πού το παρουσιάζουν ως γλυκύ; Ας δούμε την σημερινή γενική κρίση της πατρίδος μας και μάλιστα στον οικονομικό τομέα, πού δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά πολύπλευρα και προεχόντως ηθική και πνευματική. Δεν πλήττει μόνον τους διαφόρους κλάδους των εργαζομένων, πού τους αντιπαραθέτουν και δημιουργούν χωρισμούς και αντιπαλότητες, ούτε και το τέρας της ανεργίας και την πληθυσμιακή ανατροπή με τους λαθρομετανάστες και την αντίθεη υπογεννητικότητα. Και λέμε αντίθεη την υπογεννητικότητα, διότι, ενώ ό Θεός ευλογεί την γέννηση παιδιών, εμείς τα σκοτώνουμε σε εμβριακή κατάσταση με τις εκτρώσεις, όταν δεν είναι σε θέση να αυτοπροστατευθούν...

Δεν είναι όμως μόνον αυτά τα δεδομένα της γενικής σημερινής κρίσεως, πού φαίνεται ότι θα μακροχρονίση, αν δεν αντιμετωπισθή στην ρίζα της και στα αίτιά της και δεν μας φωτίση ο Θεός να καταλάβουμε την αλήθεια του φαινομένου, για να μην υπάρξουν λανθασμένες αντιδράσεις. Γιατί οποίες άστοχες ενέργειες γίνουν, έξω από το θέλημα του Θεού, θα μας οδηγήσουν στα αντίθετα αποτελέσματα, στα χειρότερα...

Εμείς ξεκινήσαμε από έναν προφητικόν λόγον της Π. Διαθήκης, για να δείξουμε πόσον διαχρονικός και πόσον είναι επίκαιρος πάντοτε ο λόγος της Αγίας Γραφής και είδαμε να περιγραφή με δραματικήν ακρίβεια την σημερινή κρίση, πού ζούμε δυστυχώς και έχουμε ως εξουσιαστική αρχή Γραμματείς και Φαρισαίους πάσης μορφής, οι όποιοι δεν έχουν φόβον Θεού και δεν ντρέπονται τους ανθρώπους και δεν τους λυπούνται, πού υποφέρουν, διότι, αντί για μυαλό και καρδιά, έχουν μόνον τσέπες και αυτές δεν γεμίζουν ποτέ αρκετά...

- «Ουαί οι λέγοντες το πονηρών καλόν και το καλόν πονηρόν...».

Ας προσέξουμε, λοιπόν, μη πέσουμε κι εμείς στην ίδια δαιμονική παγίδα και αντί για μυαλό και καρδιά, καταντήσουμε μονάχα τσέπες.

Ας ζητήσουμε, προεχόντως την άνωθεν βοήθεια, γιατί πολύ έχουμε ξεστρατήσει και χωρίς αυτήν την βοήθειαν, θα φθάσουμε στο σταυροδρόμι, οπού μίλησε «η όνος του προφήτη Βαλαάμ» και του είπε ότι λάθος δρόμο ακολουθεί. Ας διαβάζουμε καθημερινώς την Αγία Γραφή, της οποίας ο λόγος είναι λόγος Θεού, διαχρονικός και πάντοτε επίκαιρος

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο Μητροπολίτης Πέτρας κ. Νεκτάριος για την πολιτική

 και οικονομική κρίση (video)

http://synodoiporia.blogspot.com/2011/12/video_5946.html 

Message for all "Miserables" of european - Message pour tous les "Misérables" d'Europe.

Message for all "Miserables" of european - Message pour tous les "Misérables" d'Europe.

Dear friends from Greece, Romania, Portugal, Spain, Ireland and Italy,






We are “The Miserables” of this monster named European Union !
We all are the losers of the new age of the “European Union”!
We are the corrupt persons!
We are the “bug” that have to be fixed!
We are the “bad kids" of our mother Europe witch she decided to close us into the Borstal of the IMF!

Dear friends from Greece, Romania, Portugal, Spain, Ireland and Italy,
Remember that you are not alone!
Have a look at that:
Greece: 10.800.000
Romania: 19.700.000
Portugal: 10.700.000
Hungary: 10.000.000
Spain: 46.800.000
Ireland: 4.500.000
Italy: 60.000.000
All together dear friends we are 162.500.000!
We are many enough!
Don't give up!
Lets stick together and encourage each other!
Or Countries have e huge history full with struggles for freedom, dignity, democracy and self determination!
Lets start talking each other!
Lets fight together for our dignity witch is much more important for us than the money and the debts!
Stick together – stay alive!

Just send this message to every one you know!

http://newslive-gr.blogspot.com/2012/02/message-for-all-miserables-of-european.html

Μασονία και θρησκευτικός συγκρητισμός (Α΄)

πηγή

Με μια σειρά δημοσιεύσεων θα αναδείξουμε την άμεση σχέση της Μασονίας με τον ποικιλοτρόπως προωθούμενο σήμερα θρησκευτικό συγκρητισμό.

Ξεκινούμε σήμερα με απόσπασμα από το βιβλίο του αείμνηστου καθηγητού Παναγιώτου Ν. Τρεμπέλα«Μασσωνισμός»:

«Εσωτερισμόν δε ή ενδότερον φως της ψυχής ή εσωτέραν διαίσθησιν καλούσιν οι Μασσώνοι αυτό το θρησκευτικόν συναίσθημα, το υποκείμενον ως θεμέλιον, αλλ’ εν ταυτώ και αποτελούν αυτήν την γενεσιουργόν αιτίαν πάσης θρησκευτικής κινήσεως. Εντεύθεν οι κορυφαίοι αυτών διδάσκουσιν, ότι εις πάσαν θρησκείαν υπάρχει η αλήθεια και ότι “ευρίσκομεν μεταξύ των Μωαμεθανών, των Βουδδιστών, των Ιουδαίων, των Ινδών και των Χριστιανών ανθρώπους, οι οποίοι, ενώ συχνάκις χρησιμοποιούσι διάφορα σύμβολα, μεταχειρίζονται ταύτα διά να περιγράψωσιν ακριβώς τας αυτάς θρησκευτικάς πείρας”[1]...

“Οι Βέδαι των Ινδιών, οι Zend-Avestas των Περσών, τα υψηλά και άγια παραγγέλματα του Βουδδισμού, αι μοναδικαί παρακελεύσεις του El Quran, το προφητικόν πυρ του Ισραήλ και οι περιστατικοί ύμνοι και οι ψαλμοί διαφόρων θρησκειών δεικνύουσιν, ότι υπήρξαν πάντοτε άνθρωποι, οι οποίοι, έλαβον το Πνεύμα της Ζωής”[2]. Eντεύθεν εν ταις στοαίς ακούονται μετ’ ίσου ενδιαφέροντος διαλέξεις και ανακοινώσεις πεί των διαφόρων θρησκειών.

πηγή: Παναγιώτου Ν. Τρεμπέλα, Μασσωνισμός, έκδ. πέμπτη, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι, Μάρτιος 1986.

Υποσημειώσεις

1. Ward παρά F.Hunt, σελ. 11-12

2. Rome Hall, Universal Origins and Enolution εν Masonic Record του Απριλίου 1926