17 Φεβρουαρίου Των Αγίων και Οσίων.

Ἁγία Μαριάμνη ἡ Ἰσαπόστολος ἀδελφὴ τοῦ Ἁγίου Φιλίππου τοῦ Ἀποστόλου

Ἡ Ἁγία παρθένος Μαριάμνη καταγόταν ἀπὸ τὴν Βηθσαϊδᾶ τῆς Γαλιλαίας, τὴν πατρίδα καὶ τῶν ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. Ἀπὸ τοὺς εὐλαβεὶς καὶ ἐνάρετους γονεῖς της κληρονόμησε τόσο αὐτή, ὅσο καὶ ὁ ἀδελφός της Φίλιππος τὸν πλοῦτο τῆς εὐσέβειάς των. Μετὰ τὴν κλήση μάλιστα τοῦ ἀδελφοῦ της στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, ὁλόκληρη ἡ οἰκογένεια ἄρχισε νὰ ζεῖ ἐντονότερα τὸν πόθο τῆς σωτηρίας. Ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου τὴν ὁποία παρακολουθοῦσε ὅσες φορὲς μποροῦσε, βοήθησε τὴν εὐλαβὴ κόρη ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς της νὰ προσηλωθεῖ στοῦ Θεοῦ τὸ θέλημα καὶ αὐτὸ νὰ κάμει βίωμα καὶ ζωή της.

Ἡ ἰδιαίτερη πρὸς τὸν Κύριο ἀγάπη της, τὴν ἔσπρωξε μὲ ἐπιμονὴ νὰ ἀρνηθεῖ πολλὲς προτάσεις γάμου καὶ νὰ προτιμήσει ἐλεύθερη ἀπὸ οἰκογενειακὲς ὑποχρεώσεις, νὰ ἀκολουθήσει τὸν ἀδελφό της στὴν ἱεραποστολική του προσπάθεια καὶ πορεία.

Μετὰ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ ἀδελφὸς τῆς Ἁγίας, Φίλιππος, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι, ξεκίνησε γιὰ νὰ μεταφέρει καὶ αὐτὸς τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας ἐκεῖ ὅπου ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τὸν εἶχε καλέσει. Μὲ πίστη καὶ πυρωμένη καρδιὰ ὁ πνευματέμφορος αὐτὸς ἐργάτης τῆς νέας πίστεως, συνοδευόμενος πάντα ἀπὸ τὸν φίλο του Βαρθολομαῖο καὶ τὴν ἀδελφή του Μαριάμνη προχώρησε γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σὲ διάφορες πόλεις καὶ ἐπαρχίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Μὲ ὅπλο της τὸν ἔνθεο ζῆλο καὶ τὴ φλογερὴ ἀγάπη καὶ αὐταπάρνηση ἀκολουθεῖ καὶ ἡ ἁγνὴ παρθένος Μαριάμνη τοὺς δύο Ἀποστόλους στὴ μακρινὴ τους πορεία. Μαζί τους μοιράζεται τὶς χαρὲς καὶ τὶς λῦπες τῆς ἱεραποστολῆς, καθὼς καὶ τὰ πολλὰ βασανιστήρια ἀπὸ τὴ μανία καὶ τὴν ἀγριότητα τῶν εἰδωλολατρῶν.

Παρὰ τὶς δυσκολίες, τὶς ἀφάνταστες δυσκολίες ποὺ συναντοῦσαν ὅπου πήγαιναν, ἡ ἱεραποστολικὴ ὁμάδα κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς νέας ζωῆς σὲ πολλὲς πόλεις τῆς Λυδίας, Φρυγίας καὶ Παμφυλίας ποὺ εἶναι ἐπαρχίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Μὲ τὰ πολλὰ θαύματα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ παραχωροῦσε νὰ συνοδεύεται τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ἡ ἐπιτυχία τῆς ὁμάδος ὑπῆρξε πολὺ μεγάλη. Ἀλλὰ καὶ τὰ μαρτύρια καὶ βασανιστήρια ἀφάνταστα. Σ' αὐτὸ φυσικὰ εἶχε καὶ ἡ ἁγνὴ κόρη τὸ μερίδιό της. Μερίδιο ἀνάλογο τῆς προσφορᾶς της καὶ τοῦ ζήλου της.

Πολλοὶ συνηθίζουν νὰ ἀποκαλοῦν ἀσθενὲς τὸ γυναικεῖο φῦλο. Κι εἶναι τοῦτο μία πραγματικότητα στὶς περιπτώσεις ποὺ ἡ γυναῖκα εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς δυνάμεως, τὸν Χριστό. Ὅταν ὅμως αὐτὴ εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὸν κραταιὰ καὶ παντοδύναμο Δημιουργό, τότε συμβαίνει ὅλως διόλου τὸ ἀντίθετο. Τότε καὶ ἡ λεπτὴ καὶ ἀδύνατη κόρη γίνεται μὲ τὴ μυστικὴ δύναμη ποὺ τῆς χαρίζει Ἐκεῖνος, πανίσχυρη. Τότε ἐξαίσια κατορθώματα βλέπουμε νὰ ἐπιτελοῦνται καὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀσθενεῖς ὀργανισμούς. Κάτι τέτοιο βλέπουμε νὰ γίνεται στὴ ζωὴ καὶ τοὺς ἀγῶνες χιλιάδων νεαρῶν γυναικῶν τοῦ μαρτυρολογίου τῆς Ἐκκλησίας μας. Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς γυναῖκες εὑρίσκει πλήρη τὴν ἐφαρμογή του ὁ λόγος τοῦ μεγάλου Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας μας τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, «Οὐδὲν ἰσχυρότερον γυναικὸς εὐλαβοῦς καὶ συνετῆς». Κάτι παρόμοιο βλέπουμε νὰ γίνεται καὶ στὴ ζωὴ τῆς παρθένου Μαριάμνης γιὰ τὴν ὁποίαν ὁμιλοῦμε.

'Ὕστερα ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἔντονης ἐργασίας ἡ εὐλογημένη ὁμάδα τῶν ἱεραποστόλων μας ἔφθασε καὶ στὴν Ἱεράπολη τῆς Φρυγίας. Τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων συγκέντρωνε κάθε φορὰ πολλοὺς ἀκροατές. Κάθε βράδυ πλήθη ἀπὸ Ἕλληνες ἔτρεχαν νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα καὶ νὰ βαπτισθοῦν. Οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶχε πεῖ στὸν Φίλιππο καὶ τὸν Ἀνδρέα, ὅταν αὐτοὶ τὸν πλησίασαν ἐκεῖ ποὺ δίδασκε καὶ τοῦ ἀνέφεραν ὅτι μερικοὶ Ἕλληνες προσήλυτοι στὸν Ἰουδαϊσμὸ ἤθελαν νὰ Τὸν ἰδοῦν, ἄρχισαν νὰ πραγματοποιοῦνται. «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ἄνθρωπου» (Ἰωάν. ιβ’ 29) εἶχε πεῖ τότε ὁ Κύριος. Ἔφτασε δηλαδὴ ἡ ὁρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ ὥρα, γιὰ νὰ δοξαστεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Νὰ δοξαστεῖ μὲ τὴ σταύρωση καὶ τὴν ἀνάληψή Του καὶ νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς Μεσσίας καὶ Λυτρωτὴς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἀντιπροσώπευαν ὅλο τὸν ἐθνικὸ κόσμο. Εὐλογημένη καὶ μεγάλη ὑπῆρξε ἡ ἡμέρα ἐκείνη.

Εὐλογημένη καὶ μεγάλη, γιατί ὁ ἐρχομὸς τῶν Ἑλλήνων στὴν πίστη τὴν χριστιανική, σήμαινε καὶ προανήγγελλε τὸν θρίαμβο τῆς νέας θρησκείας. Τὸ φούντωμα τοῦ χριστιανισμοῦ στὶς διάφορες πόλεις τῆς Ἑλληνικῆς τότε Μικρᾶς Ἀσίας ἦταν ἑπόμενο νὰ ἐξεγείρει ἐνάντια στοὺς ζηλωτὲς ἐργάτες καὶ διδασκάλους τῆς νέας πίστεως ἄγριο τὸ μῖσος καὶ τὴ μανία τοῦ πονηροῦ. Ἕνα βράδυ λοιπόν, ἐκεῖ ποὺ ὁ ἀπόστολος Φίλιππος μιλοῦσε καὶ τὰ πλήθη τῶν παρευρισκομένων κρεμόντουσαν λὲς ἀπὸ τὰ χείλη του, μερικοὶ φανατικοὶ εἰδωλολάτρες ἅρπαξαν τὸν Φίλιππο καὶ τοὺς συνεργάτες του καὶ ἀφοῦ τοὺς βασάνισαν σκληρὰ τοὺς ὁδήγησαν στοὺς ἄρχοντες. Μία ψευτοδίκη ποὺ ἔγινε ἀμέσως κατέληξε στὴν ἀπόφαση ὁ Φίλιππος νὰ θανατωθεῖ καὶ οἱ ἄλλοι νὰ βασανισθοῦν. Οἱ δήμιοι ποὺ περίμεναν ἅρπαξαν τὸν Ἀπόστολο καὶ ἀφοῦ τὸν βασάνισαν, τὸν ἔδεσαν ἀπὸ τοὺς ἀστραγάλους καὶ τὸν κρέμασαν σ’ ἕνα δένδρο μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω. Τὸ ἴδιο ἔκαμαν ἀργότερα καὶ στὸν Βαρθολομαῖο καὶ τὴ Μαριάμνη.

Τὰ πλήθη τῶν εἰδωλολατρῶν μὲ φωνὲς καὶ ὕβρεις παρακολουθοῦν τὸ μαρτύριο τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Κυρίου ἐνῷ αὐτοὶ καὶ ἀπὸ τῆς θέσεώς των δὲν παύουν νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ἐκζητοῦν ἀπὸ τὸν Πανάγαθο Θεὸ μὲ ὅλη τους τὴν ψυχὴ νὰ τοὺς συγχωρήσει.

Οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος, ἀλλὰ καὶ τιμωρός. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ διασκεδάζουν καὶ χαίρονται μὲ τὸ μαρτύριο τῆς Μαριάμνης καὶ τῶν Ἀποστόλων, ἔξαφνα ἕνας σεισμὸς συντάραξε τὴ γῆ καὶ ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς τῶν παρευρισκομένων καταχώσθηκε στὸ βάραθρο ποὺ ἄνοιξε μπροστά τους. Μὲ κλάματα καὶ σπαρακτικὲς φωνὲς ὅσοι εἶχαν μείνει ἔξω ἀπὸ τὸ χάσμα μετανοιωμένοι παρακαλοῦν τοὺς μάρτυρες νὰ τοὺς συγχωρήσουν καὶ νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Θεό τους νὰ τοὺς σπλαγχνισθεῖ. Ἐπειδὴ ἡ μετάνοια τους ἦταν εἰλικρινὴς ὁ Πανάγαθος τοὺς σπλαγχνίστηκε καὶ σταμάτησε τὸν σεισμό, τοὺς δὲ καταχωσθέντες ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ βάραθρο. Σ’ αὐτὸ ἔμεινε μόνον ὁ ἀνθύπατος καὶ ἡ γυναῖκα του Ἔχιδνα γιὰ παραδειγματισμὸ ὅλων. Τὴν ἴδια ὥρα μία θαυμαστὴ ὀπτασία ἔδωκε ἀκόμη μία ἀπόδειξη τῆς θείας του δυνάμεως. Μία κλίμακα φάνηκε ἐκεῖ νὰ ἑνώνει τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Αὐτὴ ἦταν ἡ ὁδὸς τῆς σωτηρίας γι’ αὐτούς. Τὰ πλήθη τρομαγμένα ἔτρεξαν καὶ κατέβασαν τὴν Μαριάμνη καὶ τὸν Βαρθολομαῖο ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ ἦσαν κρεμασμένοι. Ὁ Φίλιππος συνέχισε νὰ τοὺς διδάσκει καὶ νὰ τοὺς προτρέπει νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ βαπτισθοῦν. Πρὶν προλάβουν νὰ τὸν κατεβάσουν ἡ ἁγία ψυχή του πέταξε στὸν οὐρανό, στὴ χώρα τῆς αἰωνιότητας.

Ὁ ἀπόστολος Βαρθολομαῖος καὶ ἡ Μαριάμνη μὲ σεβασμὸ πῆραν τὸ λείψανο καὶ τὸ ἔθαψαν ραίνοντάς το μὲ τὰ δάκρυα τῆς στοργῆς καὶ τῆς εὐγνωμοσύνης τῶν βαπτισθέντων καὶ τῆς ἰδικῆς των ἀγάπης. Ὁ Βαρθολομαῖος, ἀφοῦ τακτοποίησε τὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἱεραπόλεως ἐγκατέστησε ἐκεῖ ἐπίσκοπο κάποιο Στάχυ καὶ συνοδευόμενος ἀπὸ τὴ Μαριάμνη προχώρησε πρὸς τὴ Λυκαονία κηρύττοντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀργότερα μετέβη στὶς Ἰνδίες ὅπου συνέχισε τὸ ἔργο του, καὶ ὅπου εἶχε μαρτυρικὸ τέλος μὲ σταυρικὸ θάνατο. Ἡ Μαριάμνη μετὰ τὴ Λυκαονία ἐπέστρεψε στὴν Παλαιστίνη στὰ μέρη τοῦ Ἰορδάνου ὅπου καὶ κοιμήθηκε εἰρηνικά.

Ἅγιος Αὐξίβιος Ἐπίσκοπος Σόλων Κύπρου

Ὁ ἱερὸς καὶ φλογερὸς αὐτὸς ἐργάτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καταγόταν ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τῶν Ἀποστόλων. Οἱ γονεῖς του ἦσαν πλούσιοι, ἀλλὰ εἰδωλολάτρες. Εἶχαν δύο παιδιά, τὸν Αὐξίβιο καὶ ἕναν ἄλλο, τὸν Θεμισταγόρα, ποὺ ἦταν πιὸ μικρός.

Ὁ Αὐξίβιος εἶχε ὡραῖο καὶ ἐπιβλητικὸ παράστημα ἀγαποῦσε δὲ πολὺ τὰ γράμματα. Ὅταν μεγάλωσε καὶ ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ μορφωθεῖ, οἱ γονεῖς του τὸν παρέδωσαν σὲ σοφοὺς δασκάλους, κοντὰ στοὺς ὁποίους ὁ νέος διδάχτηκε ὅλη τὴ σοφία καὶ τὴ γνώση τοῦ καιροῦ του. Τὴν ἴδια περίοδο ὁ φιλομαθὴς νέος εἶχε γνωριστεῖ καὶ μὲ χριστιανούς, καὶ ἄρχισε καὶ ἀπὸ αὐτοὺς νὰ μαθαίνει τὰ τῆς νέας θρησκείας.

Οἱ γονεῖς ποὺ ἔβλεπαν στὸ μεταξὺ τὸ παιδί τους νὰ μεγαλώνει καὶ νὰ φτάνει στὴν κατάλληλη ἡλικία γιὰ ἀποκατάσταση, ἄρχισαν νὰ τοῦ μιλοῦν γιὰ γάμο καὶ νὰ τὸν ἐκβιάζουν νὰ νυμφευτεῖ. Μὰ ὁ καλὸς καὶ μεγαλεπήβολος νέος ποὺ διψοῦσε γιὰ ἄλλη ζωή, ζωὴ ἀνώτερη, τοὺς παράτησε καὶ ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὴ Ρώμη μ’ ἕνα καράβι, ποὺ ταξίδευε στὴν Κύπρο. Κάποιο πρωινὸ τὸ καράβι ἔφτασε καὶ ἀγκυροβόλησε στὸν Λιμνίτη, ἕνα λιμάνι ποὺ βρίσκεται στὴ βόρεια ἀκτὴ τῆς νήσου καὶ ἀπέχει τέσσερα περίπου μίλια ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Σόλων. Τὴν πόλη αὐτή, ὅπως εἶναι γνωστό, ἔκτισε ὁ βασιλιὰς τῆς Αἴπειας Φιλόκυπρος, τὸ πρῶτο τέταρτο τοῦ ἕκτου αἰῶνος π.Χ. πρὸς τιμὴ τοῦ μεγάλου νομοθέτου τῶν Ἀθηνῶν, τοῦ Σόλωνα, ποὺ ἐπισκέφθηκε τότε τὴν Κύπρο. Στὴν πόλη αὐτὴ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ κανόνισε, ὥστε ὁ Αὐξίβιος νὰ συναντηθεῖ μὲ τὸν ἀπόστολο Μᾶρκο καὶ νὰ γίνει μαθητής του. Ὁ νεαρὸς ἀπόστολος ἦταν μόνος του, γιατί ὁ σύντροφός του, καὶ ἀρχηγὸς τῆς ἱεραποστολικῆς ὁμάδας, Κύπριος ἀπόστολος Βαρνάβας εἶχε ὑποστεῖ στὸ μεταξὺ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο στὴ Σαλαμίνα. Τὸν εἶχαν λιθοβολήσει ἕνα βράδυ οἱ Ἰουδαῖοι.

Κοντὰ στὸν εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο ὁ νεαρὸς προσήλυτος Αὐξίβιος συμπλήρωσε τὶς γνώσεις του γιὰ τὴ νέα πίστη, δέχτηκε τὸ βάπτισμα καὶ χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ αὐτὴ στὴν ψυχή του ἕνας πόθος φλογερὸς καὶ ἱερὸς εἶχε ἀνάψει δυνατά. Ὁ πόθος νὰ μεταδώσει τὸν θησαυρὸ ποὺ βρῆκε καὶ σὲ ἄλλους. Νὰ βοηθήσει καὶ ἄλλους νὰ γνωρίσουν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ μοιραστοῦν μαζί του τὴν ἀνεκλάλητη χαρά του.

Στὸν πόθο του ὅμως αὐτὸ τὸν ἱερὸ καὶ ἅγιο παρουσιαζόταν ἐμπόδιο τρανὸ καὶ ἀνυπέρβλητο μία ὑπόδειξη – ἐντολή, ποὺ τοῦ ἔκαμε ὁ δάσκαλός του, ὁ ἀπόστολος Μᾶρκος.

– Προσπάθησε, τοῦ εἶχε πεῖ, νὰ ἐπιβληθεῖς στοὺς γύρω σου πρῶτα μὲ τὸ παράδειγμά σου καὶ τὰ ἔργα σου καὶ ὕστερα μὲ τὰ λόγια καὶ τὴ διδασκαλία σου.

Τὴν ὑπόδειξη αὐτὴ ὁ ἅγιος μας τὴν σεβάστηκε καὶ τὴν τήρησε πιστά. Εἶχε μάθει πὼς ἡ ὑπακοὴ εἶναι μεγάλη ἀρετὴ γιὰ τὸν χριστιανό. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θέλησε νὰ τὴν ἀγνοήσει. Ἀφοῦ ἀποχαιρέτησε τὸν εὐαγγελιστὴ καὶ πνευματικὸ πατέρα καὶ ὁδηγό του Μᾶρκο, ποὺ ἀναχώρησε γιὰ τὴν Αἴγυπτο, ὁ νεοφώτιστος μαθητὴς ἔφυγε καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸν Λιμνίτη, κι ἦρθε στοὺς Σόλους. Ἐκεῖ κοντὰ στὸν μεγάλο καὶ καλλιμάρμαρο ναὸ τῆς πόλης ποὺ ἦταν ἀφιερωμένος στὸν πατέρα «τῶν θεῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων», τὸν Δία, συνάντησε ὁ ἅγιος μας τὸν εἰδωλολάτρη ἱερέα, ποὺ μόλις τὸν εἶδε καὶ ἀντιλήφθηκε πὼς ἦταν ξένος, τὸν κάλεσε γιὰ νὰ τὸν φιλοξενήσει.

Στὸ σπίτι τοῦ ἱερέα ὁ μακάριος Αὐξίβιος ἔμεινε ἀρκετὸ καιρὸ χωρὶς νὰ μιλήσει ποτὲ σὲ κανένα γιὰ τὴ χριστιανική του ἰδιότητα.

Κάποια μέρα ποὺ ὁ εἰδωλολάτρης ἱερέας ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸν ναό, ὁ Αὐξίβιος ἀποφάσισε νὰ διακόψει τὴ σιωπή.

– Γιατί λατρεύετε καὶ προσκυνᾶτε σὰν θεοὺς τὶς πέτρες καὶ τὰ μάρμαρα, τοῦ εἶπε; Ὀφθαλμοὺς ἔχουσι, μὰ δὲν βλέπουσι. Ὦτα ἔχουσι, μὰ δὲν ἀκούουσι οὔτε καὶ ἀντιλαμβάνονται τὶς προσευχὲς τὶς ὁποῖες κάμνετε, καὶ τὶς θυσίες ποὺ τοὺς προσφέρετε. Ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν, ὅπως ἔχω ἀκούσει, εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός. Αὐτὸς ἔχει δημιουργήσει ὅλο τὸν κόσμο μὲ μόνο τὸν λόγο του. Αὐτὸς δημιούργησε καὶ τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ ἕνα ζευγάρι. Ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ εἶναι εὐτυχισμένος. Γιὰ τὴν εὐτυχία του, τὸν ἔβαλε σ’ ἕνα θαυμάσιο κῆπο, τὸν Παράδεισο μέσα στὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος μὲ λίγη δουλειὰ θὰ μποροῦσε νὰ βρίσκει, ὅτι τοῦ χρειαζόταν γιὰ τὴν εὐτυχία του. Γιὰ νὰ εἶναι ὄμορφη ἡ ζωή του καὶ νὰ ἔχει νόημα, τοῦ ἔδωσε καὶ μία ἐντολή, ἕνα νόμο. Τοῦ εἶπε νὰ τρώγει ἀπὸ τοὺς καρποὺς ὅλων τῶν δένδρων τοῦ Παραδείσου. Νὰ μὴν τρώγει μόνο ἀπὸ τοὺς καρποὺς ἑνὸς δένδρου, ποὺ τὸ ὀνόμασε «δένδρον τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κάκου». Μὲ τὴν ὑπακοὴ τους οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι στὴν ἐντολὴ αὐτὴ τοῦ Θεοῦ, θὰ μποροῦσαν νὰ τελειοποιηθοῦν στὴν ἀρετὴ καὶ νὰ ὁμοιάσουν μὲ τὸν Δημιουργό τους. Νὰ γίνουν ἅγιοι, ὅπως Ἅγιος εἶναι καὶ Αὐτός. Δυστυχῶς οἱ πρωτόπλαστοι, ἔτσι λέμε τοὺς πρώτους ἀνθρώπους, δὲν τήρησαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ πολὺ καιρό.

Τὴν παράβηκαν. Παράκουσαν. Καὶ μὲ τὴν παρακοὴ τους ἔχασαν τὸν Παράδεισο. Μόνο αὐτό; Κάτι περισσότερο. Μπῆκε καὶ τὸ κακὸ στὸν κόσμο μὲ ἀποτέλεσμα ὁ βασιλιὰς τῆς δημιουργίας, ὁ ἄνθρωπος νὰ γίνει σὰν τὰ ἄλογα ζῶα. Νὰ κάμει σκοπό του τὸ φαγητὸ καὶ τὸ ποτὸ καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῶν πόθων καὶ τῶν ὁρμῶν του. Καὶ ὅταν δὲν ἔβρισκε τὰ μέσα, τότε δὲν εἶχε παρὰ νὰ κλέβει, νὰ ἀδικεῖ, νὰ σκοτώνει. Νὰ σκοτώνει καὶ αὐτοὺς τοὺς δικούς του. Νὰ σκοτώνει τ’ ἀδέλφια του, τὸν σύντροφό του, τὰ παιδιά του.

Ἀπὸ τὸ κατάντημα αὐτὸ ὁ καλὸς Θεὸς θέλησε νὰ σώσει στὶς ἡμέρες μας τὰ πλάσματά του. Αὐτός, γιὰ τὸν ὁποῖο μᾶς μίλησαν οἱ μεγάλοι σοφοί μας, ᾖρθε. Ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ᾖρθε. Γεννήθηκε σὰν ἄνθρωπος, μεγάλωσε σὰν καὶ ἐμᾶς, δίδαξε, πέθανε, ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε στὸν Οὐρανὸ καὶ θὰ ξανάρθει νὰ μᾶς κρίνει. Νὰ τιμωρήσει τὸ κακὸ καὶ νὰ βραβεύσει τὸ καλό.

Τὰ ἁπλὰ τοῦτα λόγια τοῦ ἁγίου συγκίνησαν τὸν καλοκάγαθο εἰδωλολάτρη ἱερέα, ποὺ ὄχι μόνο ἔπαψε σὲ λίγο νὰ θυσιάζει στοὺς ψεύτικους καὶ ἀνύπαρκτους θεούς, τὰ εἴδωλα, ἀλλὰ καὶ ἄρχισε νὰ ζητᾷ νὰ μάθει περισσότερα γιὰ τὸν Θεὸ τῶν χριστιανῶν. Καὶ ὁ ἱεραπόστολος συνέχισε νὰ τὸν διδάσκει. Ἡ κατήχηση κράτησε κάμποσες μέρες. Τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε θριαμβευτικό. Ἕνα βράδυ ὁ κατηχούμενος ἀσπάστηκε τὴν καινούργια πίστη καὶ βαπτίστηκε στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στὸ πρόσωπό του ἡ χριστιανικὴ Ἐκκλησία βρῆκε ἀκόμη ἕνα ζηλωτὴ ἐργάτη, ἕνα ἐργάτη μὲ κῦρος καὶ παλμό.

Λίγες μέρες μετὰ τὸ περιστατικὸ τοῦτο, ὁ ἅγιος μας δέχθηκε στοὺς Σόλους τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ἱεροῦ Ἠρακλειδίου, ἐπισκόπου τῆς Ταμασοῦ. Ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἐπίσκεψη ἔδωκε τοῦτο τὸ γεγονός.

Ὁ ἀπόστολος Μᾶρκος μετὰ τὴν ἀναχώρησή του ἀπὸ τὴν Κύπρο, πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἀπὸ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἵδρυσε τὴν πρώτη Ἐκκλησία στὴν πολυάνθρωπο ἐκείνη πόλη, ἔφυγε γιὰ νὰ βρεῖ τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Ἡ εὐγενικὴ ψυχὴ τοῦ νεαροῦ ἀποστόλου ἔνοιωθε τὴν ἀνάγκη νὰ συναντήσει τὸν πολύπειρο ἀπόστολο καὶ νὰ συζητήσει μαζί του μερικὰ προβλήματα τοῦ χριστιανικοῦ ἔργου. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ συνάντηση πραγματοποιήθηκε γρήγορα. Καὶ οἱ δύο ἀπόστολοι ἀφοῦ ἀντήλλαξαν ἀσπασμὸ χριστιανικῆς ἀγάπης, ἄρχισαν μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον νὰ συνομιλοῦν γιὰ τὴν Κύπρο. Κατὰ τὴ συνομιλία ὁ Μᾶρκος ἀποκάλυψε στὸ φλογερὸ ἀπόστολο τὸ μαρτυρικὸ τέλος τοῦ φίλου του ἀποστόλου Βαρνάβα καὶ τοῦ φανέρωσε πὼς στὴν Κύπρο δὲν ἦταν ἄλλος ἀπόστολος γιὰ νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο τους. Ὁ θεῖος Παῦλος, σὰν ἄκουσε τὴ δυσκολία, ἔσπευσε ἀμέσως νὰ στείλει στὸ πολύπαθο νησὶ τοὺς συνεργάτες του Ἐπαφρὰ καὶ Τυχικὸ καὶ μερικοὺς ἄλλους. Τοὺς ἔστειλε στὸν Ἠρακλείδιο μὲ ἐπιστολὴ στὴν ὁποία τοῦ ἔγραφε, νὰ ἐγκαταστήσει τὸν μὲν Ἐπαφρὰ ἐπίσκοπο στὴν Πάφο, τὸν Τυχικὸ στὴ Νεάπολη, δηλαδὴ τὴ Λεμεσὸ καὶ τὸν Αὐξίβιο στοὺς Σόλους χωρὶς ὅμως νὰ τὸν χειροτονήσει.

Καὶ ὁ λόγος; Γιατί ὁ Αὐξίβιος ἦταν χειροτονημένος ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Μᾶρκο.

Ὁ ἅγιος Ἠρακλείδιος μόλις πῆρε τὴν ἐπιστολή, φρόντισε νὰ κάμει ὅ,τι τοῦ ἔγραφε ὁ μακάριος Παῦλος καὶ πῆγε νὰ συναντήσει τὸν Αὐξίβιο. Ἡ συνάντηση ὑπῆρξε συγκινητική. Οἱ ἱεροὶ ἄνδρες «ἠσπάσθησαν ἀλλήλους φιλήματι ἁγίῳ» καὶ ἄρχισαν μὲ ἀγάπη καὶ κατανόηση νὰ συζητοῦν. Ὁ Ἠρακλείδιος μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτή, ἀφοῦ ἄκουσε τὸν Αὐξίβιο, τὸν συμβούλεψε νὰ φανερώσει πιὰ τὴν ἰδιότητά του καὶ ν’ ἀρχίσει νὰ ἐργάζεται μὲ ζῆλο γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση τῶν συμπολιτῶν του.

Τὸ κήρυγμα τοῦ Αὐξιβίου προβαλλόμενο ἔντονα καὶ ἀπ’ τὴν ἅγια ζωή του καὶ τὰ πολλὰ θαύματα μὲ τὰ ὁποῖα τὸν χαρίτωσε ὁ Κύριος, ἔφερε καταπληκτικὰ ἀποτελέσματα. Συνεχῶς τὸ μικρὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ πλήθαινε· πλήθαινε καὶ γινόταν λαὸς πολύς. Τὰ διάφορα σπίτια στὰ ὁποῖα μαζεύονταν ὡς τότε οἱ χριστιανοί, γιὰ νὰ ἐκτελοῦν τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα, μίκραιναν καὶ δὲν τοὺς χωροῦσαν. Μία ἀνάγκη πρόβαλε ἀπαιτητική: Ἡ δημιουργία ἐνὸς εἰδικοῦ χώρου γιὰ τὶς συναθροίσεις τῶν πιστῶν. Τὸ κτίσιμο μιᾶς ἐκκλησίας.

Ἕνα πρωινὸ μετὰ τὴ συνηθισμένη συγκέντρωση ὁ θεῖος Ἠρακλείδιος παράλαβε τὸν ἅγιο Αὐξίβιο καὶ ἀφοῦ ἀνέπεμψε μαζί του θερμὴ προσευχή, χάραξε σὲ κάποιο τόπο τὸν χῶρο ἐκκλησίας, τοῦ ἔδωκε τὶς τελευταῖες συμβουλὲς καὶ τὸν ἀποχαιρέτησε.

Ὁ ἱερὸς Ἠρακλείδιος ἀναχώρησε μὲ τὴ συνοδεία του γιὰ τὴν πατρίδα του. Καὶ ὁ μακάριος Αὐξίβιος ρίχτηκε μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς του στὸ ἔργο ποὺ ἔλαβε. Καὶ νά! Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, σὲ λίγο χρόνο, μία ὄμορφη ἐκκλησία ὑψώθηκε στὴν πόλη τῶν Σόλων. Μέσα σ’ αὐτὴ μὲ προθυμία καὶ ἐνθουσιασμὸ μαζεύονταν οἱ πιστοὶ καὶ οἱ προσήλυτοι τὶς ὁρισμένες μέρες γιὰ ν’ ἀκούσουν τὰ ρήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Μία βραδιὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ ἅγιος Αὐξίβιος δίδασκε πρόσεξε μέσα στὸ πλῆθος μία γνωστή του ἀγαπημένη μορφή. Ἦταν ὁ ἀδελφός του Θεμισταγόρας ποὺ εἶχε ἔλθει ἀπὸ τὴ Ρώμη μὲ τὴ σύζυγό του, τὴν ἐνάρετη Τιμώ, γιὰ νὰ τὸν βρεῖ. Ἡ συνάντηση τῶν ἀδελφῶν ὕστερα ἀπὸ τόσο καιρὸ ὑπῆρξε πολύ – πολὺ συγκινητική. Ὁ Αὐξίβιος κράτησε κοντά του τὸ ἀγαπητὸ ζευγάρι. Τὸ κατήχησε μὲ ἰδιαίτερη χαρὰ στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ κάποια βραδιὰ προχώρησε στὴ βάπτισή του. Μετὰ χειροτόνησε τὸν Θεμισταγόρα πρεσβύτερο τῆς Ἐκκλησίας τῶν Σόλων καὶ τὴ γυναῖκα του διακόνισσα γιατί ὕστερα ἀπὸ τὸ βάπτισμα οἱ δυὸ σύζυγοι ἔζησαν πιὰ σὰν ἀδελφοί.

Ἡ συστηματικὴ ἐργασία τοῦ ἁγίου Αὐξιβίου ποὺ συνοδευόταν ἀπὸ μία πολὺ προσεκτικὴ καὶ ἐνάρετη ζωή, μαζὶ μὲ τὰ πολλά του θαύματα ἔγινε ἀφορμή, ἡ πρώτη ἐκκλησία ποὺ κτίστηκε, νὰ εἶναι σὲ λίγο χρόνο πολὺ μικρὴ γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσει τὰ πλήθη τῶν πιστῶν τῆς ἱστορικῆς πόλεως. Μὲ τὴ βοήθεια ὅλων τῶν χριστιανῶν μία νέα προσπάθεια ἀναλήφθηκε. Καὶ τὴ μικρὴ ἐκκλησία πολὺ γοργὰ ἀντικατέστησε μία καινούργια πολὺ πιὸ μεγάλη καὶ ὡραῖα.

Ἀλήθεια! Τί δὲν κάνει ἡ ὁμόνοια, ὁ ζῆλος τῶν πιστῶν καὶ ἡ ἁγία ζωή;

Ἀνθρώπους μὲ φλογερὸ ζῆλο καὶ ἁγία ζωὴ χρειάζεται καὶ ἡ ἐποχή μας, γιὰ ν’ ἀλλάξει καὶ νὰ ὀρθοποδήσει. Μὰ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν ἐνάρετη καὶ ἁγία ζωὴ μόνο ἕνας μπορεῖ νὰ τοὺς δημιουργήσει: Ὁ Χριστός.

Κοντὰ στὸν νεοποιὸ Χριστὸ καλεῖται νὰ τρέξει καὶ νὰ σταθεῖ ὁ καθένας ποὺ θέλει καὶ ποθεῖ ἀληθινὰ νὰ γίνει ὁ καινούργιος καὶ πραγματικὰ κοινωνικὸς ἄνθρωπος.

Τὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ συνέστησε ὁ Κύριος καὶ προπαντὸς τὰ ἁγιαστικὰ Μυστήρια ποὺ λέγονται: Μετάνοια, Ἐξομολόγηση καὶ Θεία Εὐχαριστία εἶναι δύο μέσα μοναδικὰ γιὰ νὰ πραγματώσει ὁ ἄνθρωπος, ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἐκεῖνο ποὺ ἔλεγαν oἱ πρόγονοι καὶ πατέρες μας: «Τί ὄμορφο πρᾶγμα εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶναι ἄνθρωπος». Τότε, αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων τὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ τὸ ζωντανότερο κήρυγμα, κήρυγμα πολὺ πιὸ εὔγλωττο καὶ ἀπὸ τὰ ὡραιότερα λόγια. Τέτοιο ἦταν τὸ κήρυγμα τοῦ μεγάλου ἁγίου μας, τοῦ ἱεροῦ Αὐξιβίου. Κέρδισε τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν συμπολιτῶν του μὲ τὴν ἅγια ζωή του. Πενήντα ὁλόκληρα χρόνια ἔζησε σὰν ἀρχιερέας διδάσκοντας καὶ νουθετώντας τὸ ποίμνιό του.

Πρὶν κλείσει τὰ μάτια ὅρισε σὰν διάδοχο καὶ ἀντικαταστάτη του στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῶν Σόλων τὸν μαθητὴ καὶ συνεργάτη του Αὐξίβιο.

Αὐτὸς τὸν κατήχησε καὶ τὸν βάπτισε καὶ τοῦ ἔδωκε καὶ τ’ ὄνομά του. Μετὰ ἀφοῦ ἀποχαιρέτησε μὲ δάκρυα στοργῆς καὶ ἀγάπης κλῆρο καὶ λαὸ παρέδωκε τὸ πνεῦμα.

Οἱ χριστιανοὶ πένθησαν τὸν πνευματικό τους πατέρα καὶ τὸν κήδεψαν μὲ πολὺ σεβασμὸ καὶ ἐπιμέλεια.

Ὁ τάφος τοῦ ἁγίου ἔγινε «ἰατρεῖον νοσημάτων ἄμισθον καὶ θλιβομένων ψυχῶν παραμύθιον».
Χιλιάδες πιστοὶ ἀπὸ ὅλη τὴ νῆσο προσέρχονται κάθε χρόνο μ’ εὐλάβεια στὴ χάρη του γιὰ νὰ ζητήσουν μὲ δάκρυα τὴν μεσιτεία καὶ τὴν βοήθειά του. Ἀληθινά! Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ!.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἀποστόλων τὴν χάριν ὡς τοῦ Πνεύματος ὄργανον, διὰ Μάρκου τοῦ θείου, θησαυρίσας, Αὐξίβιε, ἐδείχθης Ἱεράρχης εὐκλεής, καὶ πρόεδρος τῶν Σόλων καὶ ποιμὴν διὰ τοῦτό σου τὴν μνήμην, τὴν ἱερὰν τιμῶμεν ἀνακράζοντες, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

ἍΓΙΟΣ ΘΕΌΔΩΡΟΣ Ὁ ΝΕΟΜΆΡΤΥΡΑΣ Ὁ ΒΥΖΑΝΤΙΝῸΣ

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Θεόδωρος καταγόταν ἀπὸ τὸ Νεοχώρι τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Γονεῖς του ἤσαν ὁ Χατζὴ – Ἀναστάσιος καὶ ἡ Σμαραγδοὺ καὶ ἀδελφοί του ὁ Ἀντώνιος καὶ ὁ Γεώργιος, ἀναγνώστης τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ μετέπειτα Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως μὲ τὸ ὄνομα Γρηγόριος (1830 – 1840).

Ὁ Θεόδωρος ἦταν ζωγράφος καὶ ἐργαζόταν στὰ ἀνάκτορα. Οἱ Τοῦρκοι προσπάθησαν νὰ τὸν προσελκύσουν στὴν μουσουλμανικὴ θρησκεία καὶ τὸ πέτυχαν. Ὁ Ἅγιος ὅμως ἀνένηψε καὶ μετανόησε γι’ αὐτό. Ἔτσι κατέφυγε στὴ Χίο καὶ ἔμεινε κοντὰ σὲ ἕνα Πνευματικὸ Πατέρα, τὸν Ἅγιο Μακάριο τὸ Νοταρᾶ († 17 Ἀπριλίου). Ἐκεῖ καθημερινὰ μελετοῦσε τὰ μαρτύρια τῶν Ἁγίων καὶ βιβλία ψυχωφελὴ καὶ κατανυκτικά. Ἀπὸ μέρα σὲ μέρα αὐξανόταν σὲ αὐτὸν ἡ κατάνυξη καὶ ὁ πόθος τοῦ μαρτυρίου. Ἔτσι ἔφθασε στὴ Μυτιλήνη, ὅπου ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ καὶ ἀποκήρυξε τὴν μωαμεθανικὴ θρησκεία. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος συλλαμβάνεται, φυλακίζεται καὶ πάσχει τοὺς βασανισμούς, τοὺς δαρμούς, τοὺς λακτισμοὺς καὶ ἄλλα ἀπάνθρωπα μαρτύρια. Τοῦ ἔδεσαν τὰ πόδια σὲ ξύλο καὶ τοῦ πέρασαν στὸ λαιμὸ βαριὰ ἁλυσίδα. Τοῦ τύλιξαν τὸ κεφάλι μὲ ἕνα σχοινὶ καὶ τοῦ ἔβαλαν στοὺς κροτάφους δύο κομμάτια ἀπὸ τοῦβλο. Ἔπειτα μὲ ἕνα ξύλο ἔστριβαν τὸ σχοινὶ καὶ ἕσφιγγαν τὴν κεφαλή του τόσο πολύ, μέχρι ποὺ βγῆκαν οἱ βολβοὶ τῶν ὀφθαλμῶν του ἔξω ἀπὸ τὸν τόπο τους. Ὁ δὲ τοῦ Χριστοῦ στρατιώτης ἔλεγε: «Χριστιανός, Χριστιανός, Χριστιανὸς εἶμαι».

Τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου ὁ Ἅγιος ζήτησε ἀπὸ ἕναν Χριστιανὸ ὑπηρέτη καλαμάρι καὶ ἔγραψε πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο, γιὰ νὰ τοῦ στείλει τὴ Θεία Κοινωνία. Ἀφοῦ μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ὁδηγήθηκε στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως, στὸν ὁποῖο ἔτρεχε μὲ πολὺ προθυμία. Ἐκεῖ ὑπέστη τὸν διὰ ἀγχόνης θάνατο τὸ ἔτος 1795.
Μετὰ τρεῖς ἡμέρες οἱ Χριστιανοὶ πῆραν ἄδεια καὶ παρέλαβαν τὸ ἱερὸ λείψανο αὐτοῦ καὶ τὸ ἐνταφίασαν στὸ νότιο μέρος τοῦ ναοῦ τῆς Παναγίας τῆς Χρυσομαλλούσας. Τὸ ἔτος 1798 τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Μάρτυρος ἀνακομίσθηκε καὶ μεταφέρθηκε στὴν κρύπτη τοῦ Μητροπολιτικοῦ ναοῦ τῆς Μυτιλήνης.

Ἅγιος Ἐρμογένης ὁ Ἱερομάρτυρας Πατριάρχης Μόσχας

Ὁ Ἅγιος Ἐρμογένης, κατὰ κόσμο Ἐρμόλαος, γεννήθηκε στὴ Μόσχα τὸ ἔτος 1530 καὶ ἔζησε στὴ μονὴ Μεταμορφώσεως τοῦ Καζάν. Τὸ 1579 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος καὶ διορίσθηκε ἐφημέριος τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Καζάν. Ἡ διακονία του ἐκεῖ τὸν συνέδεσε μὲ τὴν ἀνακάλυψη τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Καζάν. Τὸ ἔτος 1583 χήρευσε καὶ ἔγινε μοναχὸς στὴ Μονὴ Μεταμορφώσεως, τῆς ὁποία ἀνεδείχθη ἡγούμενος. Ἡ Σύνοδος τοῦ 1589 τὸν ἐξέλεξε Μητροπολίτη Καζάν.

Ὡς ποιμενάρχης ὁ Ἅγιος ἀνέπτυξε μεγάλη ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα. Φρόντισε κυρίως γιὰ τὴν στερέωση τοῦ φρονήματος καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς τῶν νεοφώτιστων τῆς ἐπαρχίας του. Τὸ ἔτος 1592 πραγματοποίησε τὴ μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων ἐνὸς ἐκ τῶν προκατόχων του, τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ († 6 Νοεμβρίου).

Ὅταν τὴν ἐξουσία ἀνέλαβε ὁ Βασίλειος Ἰβάνοβιτς Σούϊσκυ (1606 – 1610), ὁ Ἅγιος Ἐρμογένης ἐξελέγη Πατριάρχης Μόσχας. Στὴν ταραγμένη ἐποχή του ἀγωνίστηκε ἰδιαιτέρως κατὰ τῆς ἰησουϊτικῆς προπαγάνδας καὶ ἐπεσήμανε τοὺς σοβαροὺς κινδύνους γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία.

Ἀπὸ τοὺς πρώτους μῆνες τῆς πατριαρχίας του ὁ Ἅγιος Ἐρμογένης ὑπεραμύνθηκε τῶν δικαιωμάτων τοῦ αὐτοκράτορα Βασιλείου Σούϊσκυ. Μάταια, ὅμως. Ὁ λαὸς ἀνέτρεψε τὸν αὐτοκράτορα Βασίλειο στὶς 17 Ἰουλίου 1610. Τότε ὁ Ἐρμογένης ἐπεδίωξε μάταια νὰ ἐκλεγεῖ αὐτοκράτορας ὁ νεαρὸς Μιχαὴλ Ρομανώφ, ὁ ὁποῖος πράγματι ἐξελέγη τὸ 1613 καὶ συμμερίστηκε τὸ σχέδιο ὁρισμένων εὐγενῶν, τὸ ὁποῖο προέβλεπε τὴν ἀνάδειξη στὸ Ρώσικο θρόνο τοῦ Βλαδίσλαου, υἱοῦ τοῦ βασιλέως τῆς Πολωνίας Σιγιμούνδου, ὑπὸ τὸν ὅρο ὅτι ὁ πρίγκιπας θὰ ἀσπαζόταν τὴν ὀρθόδοξη πίστη. Οἱ Πολωνοί, θέλοντας νὰ παρακάμψουν τὸν ὅρο αὐτό, προσέκρουσαν στὴν ἀκαμψία τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Ἅγιος ὡς μόνος ἀναμφισβήτητος ἐκκλησιαστικὸς ἄνδρας κύρους στὴ Ρωσία κατ’ ἐκείνη τὴν ὥρα, κατόρθωσε νὰ ἐμποδίσει τὸν ρωμαιοκαθολικὸ Βλαδίσλαο, νὰ γίνει ἐπίσημα αὐτοκράτορας τῆς Ρωσίας. Ἡ κατοχὴ τῆς πρωτεύουσας ὑπὸ τοῦ Πολωνικοῦ στρατοῦ δὲν λύγισε τὸν Πατριάρχη. Ἀντίθετα, ὁ Ἅγιος Ἐρμογένης, βλέποντας τὴν κακοπιστία τοῦ βασιλέως τῆς Πολωνίας, στράφηκε ἀνοικτὰ κατὰ τοῦ ξένου ἐπιδρομέως καὶ ἐπεδίωξε μὲ ὅλα τὰ μέσα τὴν συγκρότηση τοῦ ἀναγκαίου στρατοῦ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας του.
Ὁ Ἅγιος συνελήφθη καὶ καθαιρέθηκε ἀπὸ τὴν θέση τοῦ Πατριάρχου. Τὸν ἔκλεισαν στὸ Μετόχι τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου, ὅπου πέθανε, ἀπὸ πεῖνα ἴσως, στὶς 17 Ἰανουαρίου 1612 μ.Χ.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ἔζησε κατὰ τὸν 13^ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ μόνασε στὴ Μεγάλη Λαύρα τοῦ Κιέβου. Ἡ μεγάλη ἄσκησή του ἦταν ἡ σιωπή, γι’ αὐτὸ καὶ ἐπονομάζεται «Σιωπηλός».

πηγή

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Μεγαλομάρτυρας ὁ Τήρων, 17 Φεβρουαρίου.

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Τήρων καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἀμάσεια στὴ Μαύρη Θάλασσα, ποὺ ὀνομαζόταν Χουμιαλὰ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Μαξιμιανοῦ (286 – 305 μ.Χ.), Γαλερίου (305 – 311 μ.Χ.) καὶ Μαξιμίνου (305 – 312 μ.Χ.). Ὀνομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στὸ στράτευμα τῶν Τηρώνων, δηλαδὴ τῶν νεοσυλλέκτων, διοικούμενο ὑπὸ τοῦ πραιπόσιτου Βρίγκα.

Διαβλήθηκε στὸν πραιπόσιτο ὡς Χριστιανὸς καὶ κλήθηκε σὲ ἐξέταση. Ἐκεῖ ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ χωρὶς δισταγμό. Ὁ διοικητὴς Βρίγκας δὲν θέλησε νὰ προχωρήσει στὴν σύλληψη καὶ τιμωρία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου, ἀλλὰ τὸν ἄφησε νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ τοῦ ἀπαντήσει λίγο ἀργότερα. Πίστευε ὅτι ὁ Θεόδωρος θὰ ἄλλαζε καὶ θὰ θυσίαζε στὰ εἴδωλα. Ὁ Μεγαλομάρτυς, ὄχι μόνο παρέμεινε ἀδιάσειστος στὴν πίστη του, ἀλλὰ ἔκαψε καὶ τὸ ναὸ τῆς μητέρας τῶν θεῶν Ρέας, μετὰ τοῦ εἰδώλου αὐτῆς. Ἀμέσως τότε συνελήφθη καὶ ρίχθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες σὲ πυρακτωμένη κάμινο, ὅπου καὶ τελειώθηκε μαρτυρικά.
Ἡ Σύναξη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος ἐτελεῖτο στὸ ἁγιότατο Μαρτύριό του, τὸ ὁποῖο βρισκόταν στὴν περιοχὴ τοῦ Φωρακίου ἢ Σφωρακίου, τὸ Σάββατο τῆς Α’ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, δηλαδὴ τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ Ἅγιος ἔκανε τὸ θαῦμα τῶν κολλύβων σώζοντας τὸν ὀρθόδοξο λαὸ ἀπὸ τὰ μιασμένα εἰδωλόθυτα, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο ἀπὸ ἄγνοια νὰ φάει.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.
Μεγάλα τὰ τῆς πίστεως κατορθώματα! ἐν τῇ πηγῇ τῆς φλογός, ὡς ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως, ὁ Ἅγιος Μάρτυς Θεόδωρος ἠγάλλετο· πυρὶ γὰρ ὁλοκαυτωθείς, ὡς ἄρτος ἡδύς, τῇ Τριάδι προσήνεκται. Ταῖς αὐτοῦ ἱκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Πίστιν Χριστοῦ ὡσεὶ θώρακα, ἔνδον λαβὼν ἐν καρδίᾳ σου, τὰς ἐναντίας δυνάμεις κατεπάτησας Πολύαθλε, καὶ στέφει οὐρανίῳ, ἐστέφθης αἰωνίως ὡς ἀήττητος.

Μεγαλυνάριον.
Δῶρον πολυτίμητον καὶ τερπνόν, ἀθλήσας προσήχθης, τῷ δοξάσαντί σε λαμπρῶς· ὅθεν ἐδωρήθης, θερμότατος προστάτης, τῇ Ἐκκλησίᾳ πάσῃ, Τήρων Θεόδωρε.

πηγή

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΠΑΜΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ

«Αυτοί οι ένδοξοι μάρτυρες, κατά το έκτο έτος του διωγμού του Διοκλητιανού, οδηγήθηκαν στο μαρτύριο από διάφορες πόλεις και διάφορα επαγγέλματα και αξιώματα, και συνενώθηκαν στη μία πίστη του Χριστού. Ο τρόπος της συλλήψεώς τους έγινε ως εξής: Την ώρα που επρόκειτο αυτοί να διαβούν τις πύλες της πόλης της Καισαρείας, οι φύλακες ζήτησαν να μάθουν ποιοι ήταν και από πού έρχονταν. Αυτοί αποκάλεσαν τους εαυτούς τους χριστιανούς και πατρίδα έχουν την άνω Ιερουσαλήμ. Γι’ αυτόν τον λόγο συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στον ηγεμόνα Φιρμιλιανό, με αποτέλεσμα του μεν Ηλία και αυτών που ήταν μαζί του, μετά από πολλά βασανιστήρια, να κόψουν τα κεφάλια, όπως παρομοίως έκοψαν τα κεφάλια και του Παμφίλου και των υπολοίπων. Ο δε Πορφύριος, επειδή επιζητούσε το σώμα του κυρίου του Παμφίλου, συνελήφθη κι αυτός και παραδόθηκε στη φωτιά. Το ίδιο και ο Ιουλιανός, επειδή ασπαζόταν τα σώματα των αγίων, ρίχτηκε στις φλόγες. Αλλά κι ο Θεόδουλος, σταυρώθηκε σε ξύλο,  και μαρτύρησε έτσι. Τελείται δε η σύναξή τους στην αγιότατη μεγάλη Εκκλησία».

Σαν άλλοι δώδεκα απόστολοι προβάλλονται από την Εκκλησία μας σήμερα οι άγιοι δώδεκα μάρτυρες: ο ιερέας Πάμφιλος, ο Ουάλης, ο Σέλευκος, ο Δανιήλ, ο Θεόδουλος, ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ηλίας, ο Πορφύριος, ο Παύλος, ο Ιουλιανός και ο Σαμουήλ, κι αυτό  λόγω του λογισμού τους που κινούνταν με τον ίδιο ζήλο των αποστόλων, ως προς τη σταθερότητα της πίστης τους και την αφοβία τους απέναντι στα μαρτύρια.  «Καθώς γίνατε ισάριθμοι με τους αποστόλους, αθλοφόροι, αναλάβατε λογισμό ίδιου ζήλου με αυτούς, χωρίς να φοβηθείτε την άθεη ωμότητα των τυράννων. Αλλά αφού κηρύξατε με ανδρεία και σταθερότητα τον Σωτήρα, υπομείνατε τις στρεβλώσεις των μελών» («Αποστόλων ισάριθμοι, αθλοφόροι, γενόμενοι, λογισμόν ομόζηλον ανελάβετε, μη πτοηθέντες την άθεον τυράννων ωμότητα∙αλλ’  ανδρείως και στερρώς τον Σωτήρα κηρύξαντες, υπεμείνατε των μελών τας στρεβλώσεις» (στιχηρό εσπερινού). Ο άγιος Θεοφάνης ο υμνογράφος προβαίνει και στην ερμηνεία αυτής της ταυτότητας λογισμού τους και της χαρισματικής εμμονής τους στο μαρτύριο, μολονότι προέρχονταν οι περισσότεροι από διαφορετικές περιοχές και δεν σχετίζονταν προ του μαρτυρίου μεταξύ τους: «Η δωδεκάριθμη φάλαγγα συγκροτήθηκε από τη δύναμη του Παναγίου Πνεύματος» («Δυνάμει του Παναγίου Πνεύματος, η δωδεκάριθμος συγκροτηθείσα φάλαγξ») (ωδή α΄). Το Άγιο Πνεύμα δηλαδή ήταν Εκείνο που τους ένωσε, όπως γενικά ενώνει κατά τρόπο ουσιαστικό τους ανθρώπους, έστω και αν μεταξύ τους μπορεί να είναι άγνωστοι. Πρόκειται για μία αλήθεια που είχε επισημανθεί ήδη απαρχής του χριστιανισμού, όχι μόνον από τους ίδιους τους χριστιανούς, αλλά και από τους ειδωλολάτρες: οι χριστιανοί γνωρίζονται, έλεγαν, και πριν ακόμη γνωριστούν. Είναι η μία πίστη, ο ένας Κύριος, το ένα βάπτισμα που ακριβώς ενεργοποιεί σ’ αυτούς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος και κάνει ένα τις καρδιές τους.

Το γεγονός της ενότητας των δώδεκα μαρτύρων, έστω και χωρίς γνωριμία πριν από το μαρτύριό τους, κάνει τον άγιο υμνογράφο να τους δει και ως σμικρογραφία της ίδιας της Εκκλησίας. Η Εκκλησία αποτελεί το σώμα του Χριστού που περιλαμβάνει όλους τους πιστούς ανθρώπους ανά τον κόσμο, ανεξάρτητα από φυλή, γλώσσα, φύλο, μόρφωση, κοινωνική τάξη. Το ενοποιό στοιχείο είναι, όπως είπαμε, η μία πίστη, το ένα βάπτισμα, ο ένας Κύριος. Το κοινό τους μαρτύριο λοιπόν, παρόλη τη διαφορετικότητά τους, είναι μία εξαγγελία αυτού που είναι η Εκκλησία: η αγκαλιά του Κυρίου για όλους τους ανθρώπους. Στην τετάρτη ωδή μάς το τονίζει: «Ήλθατε από ποικίλα πολιτεύματα και αξιωθήκατε να διασώζετε εν σμικρώ ολόκληρο τον τύπο της Εκκλησίας, γι’ αυτό και με συμφωνία κραυγάζετε: Δόξα στη δύναμή Σου, Κύριε» («Από ποικίλων αχθέντες πολιτευμάτων, ως εν βραχεί ολόκληρον τύπον εκκλησίας σώζειν ηξιώθητε, συμφώνως κραυγάζοντες∙Δόξα τη δυνάμει σου, Κύριε»).

Χρειάζεται όμως να επεκτείνουμε αυτό που προηγουμένως ανέφερε ο άγιος Θεοφάνης, ότι δηλαδή η ενότητα των δώδεκα μαρτύρων ήταν απόρροια της παρουσίας του αγίου Πνεύματος. Κι είναι μία διευκρίνιση που κάνει όχι μία φορά ο άγιος υμνογράφος. Το Άγιο Πνεύμα συγκρότησε σε μία φάλαγγα και τους δώδεκα, διότι βρήκε έτοιμη την καρδία τους για κάτι τέτοιο. Τους βρήκε δηλαδή, κατά το ίδιο το όνομα του αγίου Παμφίλου, σε ετοιμότητα αγάπης, φιλίας, προς τον Χριστό. Μόνον όποιος έχει μεταθέσει εν αγάπη την ύπαρξή του σε Εκείνον, μπορεί να δει ενεργούσα μέσα του και την ενοποιό παρουσία του Πνεύματος του Θεού. «Αγάπησες τα θεία θελήματα του Χριστού κι έτσι αναδείχτηκες φιλόχριστος σωτήρας των πιστών, γενναιόφρον Πάμφιλε» («Φιλήσας Χριστού τα θεία θελήματα, εδείχθης πιστών ακέστωρ φιλόχριστος, γενναιόφρον Πάμφιλε»), μας λέει το κοντάκιο της εορτής. Κι αλλού, στους στίχους του συναξαρίου: «Αγαπώντας ο Πάμφιλος Εσένα, Λόγε, παραπάνω από όλα, και την αποτομή της κεφαλής του την θεωρούσε αγαπητή» («Υπέρ το παν σε Πάμφιλος φιλών, Λόγε, και την τομήν ηγείτο της κάρας φίλην»).     

πηγή

Τυπικόν της 17ης Φεβρουαρίου 2012

Παρασκευή: Τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.  Μαριάμνης ἰσαποστόλου (α΄αἰ.). Αὐξεντίου Ὁσίου.  Μαρκιανοῦ καί Πουλχερίας τῶν εὐσεβῶν  βασιλέων. Θεοδώρου Νεομάρτυρος τοῦ Βυζαντίου (1795).

Ἀπόστολος:  Τοῦ Ἁγίου· «Τέκνον Τιμόθεε, ἐνδυναμοῦ...» (Β΄ Τιμοθ. β΄ 1-10),  ζήτει τοῦτον τῇ 26ῃ Ὀκτωβρίου. Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως·«Προσέχετε ἀπό τῶν Γραμματέων...» (Λουκ. κ΄ 46- 47, κα΄ 1-4),  ζήτει τοῦτο τῷ Σαββάτῳ ιζ΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ. Ἐν τῇ τραπέζῃ κατάλυσις οἴνου καί ἐλαίου.

Ἀνθοδέσμη φιλίας ἤ προδοτικός ἀσπασμός;

Ἀνθοδέσμη φιλίας


ἤ προδοτικός ἀσπασμός;

Υπό του, Σφαγιασμένου υπό των σημερινών αδίστακτων ΚΑΪΝ "αδελφών του "αρχιερέων της Αισχύνης, Κανονικού και Νόμιμου μητροπολίτου Αττικης και Μεγαριδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 

Θολός ὁ ὁρίζοντας πού σηματοδοτεῖ τά ὁράματα καί τούς ἀγῶνες τῆς σημερινῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας μας. Μικρές καί ἄτονες οἱ διασυνδέσεις μέ τή μεγάλη θυσία τοῦ σταυροῦ καί τήν πατερική πιστότητα στό ποιμαντικό χρέος. Ἡ λάμψη τῆς κοσμικῆς δόξας ἐμφανίζεται ὡς τό μοναδικό φῶς πού ἐμπνέει καί ἐνεργοποιεῖ τή σύγχρονη ἐπισκοπική οἰκογένεια καί τούς μοναδικούς ἀγῶνες πού γράφουν τή σύγχρονη ἱστορία. Τό ἐναγώνιο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας κρατάει στό χέρι τό σταυρό τοῦ πόνου καί ζητάει ἀπό τόν Ἐσταυρωμένο Κύριό μας νά στείλει νέους ποιμένες στήν Ἐκκλησία μέ καθαρό τό ἦθος, μέ ἀνέγγιχτη τήν πιστότητα τοῦ λόγου, μέ σοβαρή μαθητεία στό σχολεῖο τῆς μακρότατης ὑποταγῆς στήν πατερική παράδοση καί μέ προσφορά πού δέ θά ὑποτάσσεται στήν ἐκκοσμίκευση καί δέ θά χάνει τήν εὐαισθησία τῆς ἀποστολικότητας. Ἡ σημερινή ἡγετική πράξη εἶναι ἐπικίνδυνα ἀλλοτριωμένη καί καταγράφει κινήσεις καί δραστηριότητες πού μεταποιοῦν τό σῶμα τῆς ἀγάπης καί τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας σέ κύκλωμα κοσμικῶν προνομίων καί ψευδοῦς ἐγκόσμιας ἀνάδειξης.

Τή δεσποτική διαδρομή τῶν τελευταίων μας χρόνων τήν παρακολουθοῦμε ὅλοι μας μέ τό φορτίο τῆς ὀδύνης μας στήν καρδιά, μέ τήν ἔλλειψη τῆς βεβαιότητας τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἤθους καί μέ τό φόβο ὅτι ἡ αὐριανή ἡμέρα δέ θά φέρει βελτίωση τοῦ ἤθους, ἀλλά προσθῆκες πολλῶν καί δεινῶν μικροτήτων. Δέν εἶναι εὔκολο νά ἱστορίσουμε μέ λεπτομέρεια ὅλα τά δεινά τῶν τελευταίων καιρῶν. Τό γεγονός ὅτι κατά τά τέσσερα τελευταῖα χρόνια εἴχαμε ἀλλαγή προσώπων στόν ἡγετικό Ἀρχιεπισκοπικό θρόνο, ἔντονη φόρτιση τῆς ἐγωπάθειας, ὑποβάθμιση τῶν ὁραμάτων καί τῶν προγραμματισμῶν τοῦ καθημερινοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ποιμαντικοῦ μόχθου, μᾶς ὠθεῖ νά σταθμίσουμε αὐτές τίς ἀλλαγές καί νά ἐπισημάνουμε τίς κινήσεις πού μᾶς προκαλοῦν τόν ἀφόρητο πόνο.

Κατά μῆνα Δεκέμβριο τοῦ 2008, ὁ νέος τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, περιοδεύοντας στίς ἕδρες τῶν Ἑλληνικῶν μητροπόλεων, ἐκδηλώνοντας εἰλικρινά ἤ σκόπιμα τήν ἀγάπη καί τή διάθεση συνεργασίας μέ τούς κατά τόπους μητροπολίτες καί καταθέτοντας τίς πρῶτες του πατερικές διδαχές στό Ἑλληνικό πλήρωμα, ἔκανε μιά ἀδελφική ἐπίσκεψη στή μητρόπολη Ζακύνθου. Ἐπιθυμία του ἦταν νά μετάσχει στήν τελετουργία τῆς μεγάλης γιορτῆς τοῦ τοπικοῦ ἁγίου Διονυσίου, νά πιστοποιήσει τό δεσμό τῆς ἀγάπης στόν ἐγχώριο ἐπίσκοπο καί νά δείξει τό δρόμο τῆς συνάντησης καί τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας στά μέλη τοῦ τοπικοῦ πληρώματος. Μεταφέρουμε τήν προσφώνηση τοῦ μητροπολίτου Ζακύνθου Χρυσοστόμου, γεμάτη θερμότητα καί ἐπαίνους, πρός τό νέο Ἀρχιεπίσκοπο καί πρόεδρο τῆς συνοδικῆς συνάθροισης, Ἱερώνυμο.

«Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμε,
Προσφιλέστατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες,
Λαέ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε,

Ἡ Ζάκυνθος-νῆσος Ἁγίων καί Ποιητῶν, «ὡραία καί μόνη» κατά Κάλβον-παρά τήν ἄσχημη καί δυσοίωνη κοινωνική συγκυρία γιά τήν πατρίδα μας-ἔχει ἐνδυθεῖ αὐτές τίς μέρες «ἔνδυμα ἀγαλλιάσεως» γιά δυό συγκεκριμένους λόγους:

Πρῶτον, ὅτι τιμᾶ καί πανηγυρίζει τή μνήμη τοῦ προστάτη καί πολιούχου της Ἁγίου Διονυσίου τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ Ὁποίου τό πανσεβάσμιο Σκήνωμα, ἀλώβητο ἀπό τούς καιρούς, ὀρθώνεται μπροστά μας, εὐλογώντας καί ἁγιάζοντας τόν λαό μας, καί Δεύτερον, ὅτι κατ᾿ αὐτάς μᾶς τιμᾶτε μέ τήν παρουσία Σας Ἐσεῖς Μακαριώτατε, ὁ Πρῶτος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος κατά τό ὀλιγόμηνο διάστημα τῆς πηδαλιουχίας Σας ἔχετε δώσει ἀξιόλογα δείγματα γραφῆς καί ποιμαντικῆς εὐαισθησίας.

Στό πρόσωπό Σας ὅλη πλέον ἡ πατρίδα μας διακρίνει τόν Πατέρα, μέ ὅ,τι ἐτοῦτο προϋποθέτει ἤ συνεπάγεται.

Γνωρίζω, Μακαριώτατε, ὅτι δέν ἐπιθυμεῖτε ν᾿ ἀκοῦτε λόγους ἐπαινετικούς, ὡς φύσει καί οὐσία σεμνός. Ἐκεῖνο μόνο, τό ὁποῖο θά ἐπιθυμοῦσα νά ἐπισημάνω στήν ὁμήγυρή μας εἶναι ὅτι ἀναδεικνύεσθε σύν τῷ χρόνῳ ὡς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Σιωπῆς, μιᾶς Σιωπῆς ὅμως πού διδάσκει ἤ καί τύπτει, καθώς ἅπαντες τριγύρω σας ὑψώνουν λόγον ἄνευ περιεχομένου καί οὐσίας, λόγον ἀδιέξοδο καί θορυβώδη, λόγον ὑπερφίαλο καί ἄχρηστο σέ ὕστατη ἀνάλυση.

Ἡ Σιωπή Σας, γνωρίζουμε Μακαριώτατε, δέν εἶναι ἀδυναμία, ἀλλά ἄσκηση στήν αὐτοσυνειδησία καί αὐτομεμψία, προστάδιο πάντως γιά τά μεγάλα καί σπουδαία πού ἑτοιμάζετε ὑπέρ τοῦ λαοῦ μας. Γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς Σᾶς ὑποληπτόμαστε καί προσβλέπουμε στήν ταπεινή Σας παρουσία ὡς ἀξίου προεστῶτος τῆς καθ᾿ Ἑλλάδα Ἱερᾶς Συνόδου.

Ὅμως σήμερα, καθώς εὐφραινόμαστε γύρω ἀπό τό κοινό Ποτήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας τιμώντας συνάμα τόν Ἅγιο τῆς Συγγνώμης, Σᾶς παρακαλοῦμε νά ἐξέλθετε ἀπό τό ἀσκητήριο τῆς Σιωπῆς καί νά μᾶς μεταδώσετε ἀπό ἐκεῖ «λόγον ἀγαθόν» πνευματικῆς οἰκοδομῆς καί παραμυθίας.» (Romfea.gr, 17-12-2008)

Τήν ἐκτίμηση στό πρόσωπο τοῦ μητροπολίτου Ζακύνθου Χρυσοστόμου τήν ἐκδήλωσε πολλές φορές ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἴτε στή Ζάκυνθο εἴτε σέ ἄλλη περιοχή τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ἰδιαίτερη ἔμφαση προσέδωσε ὁ μακαριώτατος μέ τήν παρουσία του καί μέ τό λόγο του κατά τήν ἑορτή τῆς ἀνακηρύξεως τοῦ μητροπολίτου Ζακύνθου Χρυσοστόμου σέ ἐπίτιμο καθηγητή τοῦ τμήματος Τεχνολογίας Περιβάλλοντος καί Οἰκολογίας ΑΤΕΙ Ἰονίων Νήσων. Ὅπως μᾶς μεταφέρουν οἱ δημοσιογράφοι Νίκος Παπαχρήστου καί Ἀντώνης Τριανταφύλλου τῆς ἱστοσελίδας Amen.gr, ὁ ἐπισκέπτης Ἀρχιεπίσκοπος ἀπευθυνόμενος προσωπικά στόν τοπικό ἐπίσκοπο Χρυσόστομο εἶπε:

«Ἕνας σταθμός ἡ σημερινή μέρα γιά τή ζωή σας, γιά τήν ἱστορία τῆς Ζακύνθου καί γιά τήν Ἐκκλησία μας ὁλόκληρη. Ἑβδομήντα χρόνια πορείας, πενήντα χρόνια διακονίας στό θυσιαστήριο, ὡς διακονία ἐκκλησιαστική, καί δεκαπέντε προσπάθειας αὐτοθυσίας σέ ἕναν τόπο πού τόσο ἀγαπήσατε καί τόσο πιστά ὑπηρετεῖτε.»

Μιά δεύτερη ἐπισήμανση πού ἔκανε κατά τήν ἑορταστική αὐτή ἐκδήλωση ἀναφέρεται στή μεταξύ τους σχέση καί ἀδελφική συνεργασία.

«Στήν πορεία αὐτῆς τῆς συνεργασίας ὑπῆρξαν καί ἀντιθέσεις καί διαφορετικές ἀπόψεις, ὅμως πάντοτε μέσα στό πνεῦμα πού πρέπει νά διακρίνει αὐτούς πού διακονοῦν ἱερά πράγματα, μέσα σέ αὐτό τό πνεῦμα ἀντιμετωπίζαμε πολλές καταστάσεις.»

Καί στή συνέχεια, περιγράφοντας τήν προσωπικότητα τοῦ κ. Χρυσοστόμου, ὁ κ. Ἱερώνυμος σημείωσε ὅτι ὁ μητροπολίτης Χρυσόστομος...

«ὅταν κάνει κάτι δέν τό κάνει ἀπό φόβο καί δέ φοβᾶται. Ὅταν κάνει κάτι δέν τό κάνει γιατί περιμένει ἀνταλλαγή, τό κάνει γιατί τό πιστεύει καί τό ἀγαπάει καί αὐτό μέ κάνει νά εἶμαι σίγουρος ὅτι μέχρι τώρα καί γιά ὅσο ὁ Κύριος εὐδοκήσει, ἡ σχέση του μέ τό Θεό θά ἔχει αὐτή τή διάσταση. Δέ φοβᾶται τό Θεό, καί δέν κινεῖται ἀπό κίνητρα φόβου γιά τήν ἐκκλησιαστική του διακονία. Κινεῖται χωρίς νά περιμένει κάτι σάν ἀμοιβή.»

Τόν θαυμασμό του αὐτό καί τή στενή του σχέση μέ τόν Ζακύνθου τά ἐκφράζει ὁ Ἱερώνυμος καί σέ ἄλλες περιπτώσεις.

Ὅταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐπισκέφθηκε τή Ζάκυνθο, ἐντυπωσιασμένος ἀπό τίς τελετές τῆς ὑποδοχῆς καί ἀπό τήν ἐξεζητημένη φιλοξενία, στράφηκε στόν οἰκοδεσπότη Μητροπολίτη Χρυσόστομο καί τόν ἀποζημίωσε μέ τό θαυμαστικό του λόγο: «Θαυμάζω τήν ἀρχοντιά σου».

Ὅταν, τό Μάιο τοῦ 2010, ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος ἐπισκέφθηκε τό φίλο του Ἀρχιεπίσκοπο καί τοῦ ἀνακοίνωσε (εἰλικρινά ἤ φαρισαϊκά, ἄγνωστο) ὅτι προτίθεται νά παραιτηθεῖ εἴτε ἀμέσως εἴτε τό Σεπτέμβριο, λίγο πρίν ἀπό τήν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου, ὥστε κατά τή Συνεδρίασή της νά γίνει ἡ ἐκλογή τοῦ διαδόχου του, ὁ Πρόεδρος Ἱερώνυμος ἀπάντησε σταράτα: «Οὔτε τώρα οὔτε τότε γιατί σέ χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία».

Θά αἰφνιδιαστεῖ καί θά προβληματιστεῖ ὁ ἀναγνώστης ὅταν μελετώντας προσεκτικά τίς ἀμοιβαῖες κολακευτικές ἀναφορές τῶν δύο συνομιλητῶν, Ἀρχιεπισκόπου καί πρώην Ζακύνθου, θά συναντήσει καί τά σκοτεινά σχόλια καί τίς ἐντελῶς ἀρνητικές ἐκτιμήσεις. Πρόσφατα, στίς 17-12-2011, ἡ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ σχολίασε δυσμενῶς τήν παραίτηση τοῦ πρώην Ζακύνθου:

«Ἅγιος σέ... ἐφεδρεία

Ποιός εἶδε τόν τέως μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο καί δέν τόν φοβήθηκε!

Θεούς, δαίμονες μέχρι καί τόν ἀρχιεπίσκοπο ἔβαλε στό στόχαστρο ὁ Χρυσόστομος ἐπειδή δέν ἔγινε διευθυντής τοῦ Διορθόδοξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν καί παραιτήθηκε ἀπό τή μητρόπολή του καί ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος προώθησε μέ ἐπιτυχία στήν Ἱεραρχία τήν ἐκλογή τοῦ δικοῦ του ἀνθρώπου στή μητρόπολη Ζακύνθου, ἐξακολουθεῖ νά διεκδικεῖ θώκους καί ἀξιώματα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Ἀφοῦ δέν κατάφερε νά γίνει διευθυντής τοῦ Διορθόδοξου Κέντρου-τυπικά ἔπρεπε νά διαθέτει διδακτορικό τίτλο-ζήτησε, σύμφωνα μέ ἐκκλησιαστικές πηγές, νά τοποθετηθεῖ στή θέση τοῦ προέδρου τῆς Διοικούσας Ἐπιτροπῆς γιά τά Οἰκονομικά τῆς Ἐκκλησίας, ἀντικαθιστώντας τόν μητροπολίτη Ἐλασσόνος Βασίλειο.

Πιθανόν ὁ τέως Ζακύνθου δέν ἤθελε νά ἀποχωρήσει καί νά βγεῖ στή σύνταξη, ἀλλά νά περάσει στήν... ἐφεδρεία.

Θ.ΤΣ.»

Σ᾿ αὐτό τό κείμενο ἀπάντησε ὡς ἑξῆς ὁ παρητημένος πρώην μητροπολίτης:
«Πρός
τήν Ἐφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Χθές, 17 Δεκεμβρίου 2011, στήν στήλη ΠΟΛΙΤΙΚΑ, μέ τίτλο «Ἅγιος σέ ἐφεδρεία», διάβασα σχόλιο πού μέ ἀφορᾶ καί ἀπαντῶ μέ τήν βεβαιότητα ὅτι θά δημοσιευτεῖ στήν ἴδια σελίδα καί μέ τά ἴδια γράμματα.

Ἡ βεβαιότητα ἑδράζεται στό ὅτι εἶμαι τακτικός ἀναγνώστης σας καί γνωρίζω ὅτι στηρίζετε τήν Ἀλήθεια, μάλιστα εὔχομαι νά ξεπεράσετε ὡς ὀργανισμός τά οἰκονομικά προβλήματα πού ἐνέσκηψαν καί νά μήν κλείσετε.

Ὁ συντάκτης τοῦ σχολίου εἶναι στρεβλά πληροφορημένος περί τῆς Ἀλήθειας. Δέν ζήτησα τίποτε ἀπό κανέναν.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπέμενε νά πάω στίς Βρυξέλλες καί ἀρνήθηκα.

Ἐπέμενε νά πάω Γενικός Διευθυντής τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας καί ἀρνήθηκα ἐπίσης.

Τέλος, μοῦ πρότεινε τό Διορθόδοξο Κέντρο καί τό ἀνήγγειλε μάλιστα στόν Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς κ. Μάριο Μπέγζο, ὁ ὁποῖος, μετά τήν ἐκλογή του ὡς Κοσμήτορος, ὑπέβαλε τήν παραίτησή του στόν Ἀρχιεπίσκοπο οἰκειοθελῶς.

Ὅμως ἡ νέα Τρόικα τῆς Ἐκκλησίας, πού γνωρίζει ἀπό τήν ἐποχή τοῦ μακαριστοῦ Χριστοδούλου νά ἐφαρμόζει κολοσούσειες τακτικές, ἀντέδρασε, διότι φοβήθηκε ὅτι ἡ παρουσία μου θά μείωνε τίς ἐπιρροές τους. Πουθενά πάντως δέν προβλέπεται διδακτορικός τίτλος, ΠΟΥΘΕΝΑ!

Ἐάν ὁ συντάκτης τοῦ σχολίου ἐπιθυμεῖ τήν Ἀλήθεια, ἄς ρωτήσει τόν πληροφοριοδότη του, γιά ποιόν ζήτησα νά παραιτηθεῖ καί γιά ποίους λόγους!...

Ἔε, λοιπόν, αὐτός πρέπει νά εἶναι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἐπειδή ἀποδείχτηκε ἄβουλος, ἀνίκανος καί ἐπικίνδυνος πλέον, δεδομένου ὅτι ἄγεται καί φέρεται δίχως ἐνεργό ρόλο στά δρώμενα τῆς ἐποχῆς.

Γιά τήν κακή συγκυρία, τήν ὁποία διέρχεται ἡ πατρίδα μας καί μαζί της ἡ Ἐκκλησία μας, χρειάζεται ἐκκλησιαστικός ἠγέτης μέ ἀποφασιστικότητα καί ἦθος, χαρακτηριστικά πού ΔΕΝ διαθέτει ὁ Ἱερώνυμος ὁ Β’, ἐπειδή ἀκριβῶς ἔχει κληρονομήσει καί ἀποδεχθεῖ τήν ἴδια ὕποπτη καί καταδικασμένη αὐλή τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοδούλου.

Καλές Ἑορτές
+ὁ Δωδώνης Χρυσόστομος»

Τήν ἐνόχληση καί τήν ἐπιθετική διάθεση τοῦ πρώην Ζακύνθου στό πρόσωπο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἀποτυπώνει καί μιά δεύτερη πρόσφατη συνέντευξη στό δημοσιογράφο Νίκο Παπαδημητρίου, πού δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα FREE SUNDAY στίς 23/25-12-2011. Τό ὕφος καί τό ἦθος αὐτῆς τῆς συνέντευξης μᾶς ὑποχρεώνει νά μήν τήν προσπεράσουμε ἀσχολίαστη, ἀλλά νά ἐμπιστευτοῦμε τό περιεχόμενό της καί τό ὕφος της στήν κρίση τοῦ εὐρύτερου ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Γράφει ὁ κ. Χρυσόστομος Συνετός καί ζωγραφίζει μέ σκοτεινές ἀποχρώσεις τήν προσωπικότητα τοῦ σημερινοῦ προκαθημένου πού μέχρι χθές τήν ἀσπαζόταν ἀδελφικά καί τήν ἱστοροῦσε ἐπαινετικά.

«Δώσατε μάχη γιά νά ἐκλεγεῖ Ἀρχιεπίσκοπος ὁ κ. Ἱερώνυμος. Αἰσθάνεστε δικαιωμένος σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά;

Μία ἀπό τίς βασικές ὑποσχέσεις πού εἶχε δώσει ὁ Ἱερώνυμος ἦταν ὅτι μιά ὁμάδα παλαιῶν ἱεραρχῶν πού ἐνδιαφέρονται πραγματικά γιά τό καλό τῆς Ἐκκλησίας θά συγκροτοῦσε ἕνα ἄτυπο συμβούλιο γιά νά παίρνει ἀποφάσεις. Ἔ, λοιπόν, δέν ξανασυναντηθήκαμε μετά τήν πρώτη φορά. Καί νά σᾶς πῶ γιατί δέν μᾶς κάλεσε ξανά; Γιατί τοῦ εἶπα ὅτι ὅλα αὐτά πού ἔλεγε ὅτι πρέπει νά γίνουν δέν μποροῦσαν νά γίνουν μέ τό περιβάλλον τοῦ Χριστόδουλου ἐξολοκλήρου ἐδῶ. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι καί τό περιβάλλον τοῦ Χριστόδουλου συνεχίζουν νά κάνουν κουμάντο. Τό μόνο πού ἄλλαξε στήν Ἀρχιεπισκοπή ἦταν, ἀντί Χριστόδουλου, Ἱερώνυμος. Καί κάτι ἄλλο ποῦ ἄλλαξε; Ὁ ἕνας φώναζε δυνατά ὅ,τι ἤθελε νά κάνει, ἐνῶ ὁ ἄλλος τό κάνει μουλωχτά.

Κάποιοι θά ποῦν ὡστόσο ὅτι εἶναι προσόν ἕνας ἡγέτης νά κρατᾶ ἄτομα τῆς προηγούμενης διοίκησης, δέν δείχνει κι ἐκδικητικότητα...

Δεν εἶναι θέμα ἐκδικητικότητας. Εἶναι θέμα ἀλλαγῆς νοοτροπίας. Ποιοί εἶναι αὐτοί πού κάνουν σήμερα κουμάντο στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος;

Παραμένουν δηλαδή τά ἴδια πρόσωπα;

Ναί. Ποιός ἄλλαξε; Τί ἦταν ὁ Γαβριήλ φέρ᾿ εἰπεῖν [σ.σ.: εἶναι ὁ ἐπίσκοπος Διαυλείας καί ἀρχιγραμματέας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου]; Τοῦ Χριστόδουλου. Ὁ Κονιδάρης [σ.σ.: διευθυντής τοῦ γραφείου Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπής]; Τοῦ Χριστόδουλου. Ὁ Βασιλείου [σ.σ.: ἐπικεφαλῆς τοῦ γραφείου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου]; Πεῖτε μου κάτι πού ἄλλαξε...

Ἄν ὅμως τά πρόσωπα εἶναι ἱκανά, μέ μιά καινούργια καθοδήγηση, μπορεῖ νά ἀποδώσουν καλύτερα. Γιατί πρέπει κατ᾿ ἀνάγκην νά ἀλλάξουν τά πρόσωπα;

Ἐγώ μιλῶ διαπιστωτικά. Διαπίστωσα λοιπόν ὅτι θέλησαν καί ἔβαλαν σέ ἐφαρμογή τό σχέδιο νά ἀπαλλαγεῖ ὁ Ἱερώνυμος ἀπό τούς ἀνθρώπους πού τόν βοήθησαν. Πῶς θά ἄφηναν ἐμένα νά κυριαρχήσω στά πράγματα, ὅταν ἐγώ εἶχα πολεμήσει αὐτό τό κατεστημένο; Ἀπό τό 2004 ἐγώ προανήγγειλα ὅτι ἔρχεται τσουνάμι πού θά πνίξει τήν Ἁγίας Φιλοθέης [σ.σ.: ἕδρα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς].

Καθ᾿ ὁδόν τό τσουνάμι

Φοβάστε κάτι ἀντίστοιχο καί σήμερα;

Στό δρόμο εἶναι τό τσουνάμι.

Τότε ὑπῆρξαν οἰκονομικές καί ἄλλες ὑποθέσεις πού εἶχαν πλήξει τήν τότε ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας...

Γιατί, δέν ἔχουμε οἰκονομικές τώρα; Τί ἔγινε μέ τήν «Ἀλληλεγγύη»; Τί ἔγινε μέ τό Ἵδρυμα Κόκκορη; Τί ἔγινε μέ τά... φιλέτα τῆς Βουλιαγμένης, πού τά πούλησαν ἀντί πινακίου ἄνευ φακῆς στή Σύνοδο; Ποιά εἶναι ἡ ἀλλαγή;

Ἡ ὑπόθεση τῆς «Ἀλληλεγγύης» ἀνάγεται πάντως στήν προηγούμενη περίοδο...

Σύμφωνοι, ἀλλά τί ἔγινε; Ἔμεινε ἀτιμώρητος μέ τόσα ἑκατομμύρια πού φέρεται ὅτι ἔχει καταχραστεῖ. Ἔχει στείλει γράμμα...

Προς παραγραφή
ἡ «Ἀλληλεγγύη»

Γιά ποιόν μιλᾶτε;

Για τόν διευθύνοντα σύμβουλο κ. Φουρλεμάδη. Ἔχει στείλει γράμμα στήν ἐπιτροπή [σ.σ.: τῆς Ἐκκλησίας] πού τόν κάλεσε καί τούς εἶπε: «Δέν ἔρχομαι, ἀλλά νά ξέρετε ὅτι τά λεφτά πού ζητᾶτε τά ἔχω ἐγώ γιά νά πληρώσω τά δικαστήρια ὅταν μέ κατηγορήσουν δημοσιογράφοι, ὁ Ζακύνθου κ.ἄ.».

Το ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ζητᾶ πίσω τά χρήματα καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὑποχρεωμένη νά ξεκαθαρίσει τά πράγματα. Δέν πρέπει νά βρεῖ τούς ἐνόχους; Νά σᾶς φέρω ἕνα παράδειγμα ἀπό τά ἑκατοντάδες πού ὄζουν. Ἡ «Ἀλληλεγγύη» κάνει μέ μιά ἑταιρεία ἕνα συμφωνητικό γιά τή μεταφορά ἐπισιτιστικῆς βοήθειας στό ἐξωτερικό. Τό ἔργο κοστολογήθηκε 2 ἐκατ. εὑρώ. Ἡ μεταφορά δέν γίνεται καί ἡ ἑταιρεία καλεῖται νά πάρει τήν ἀποζημίωσή της, πού ἀνήρχετο σέ 1,2 ἑκατομμύρια! Τό μεγάλο κακό ὅμως εἶναι ἀλλοῦ: ὅτι μιλοῦσαν γιά πρόγραμμα πού εἶχε ἤδη λήξει! Γιά τήν «Ἀλληλεγγύη» ἔχω στείλει γράμμα ἐδῶ καί ἐνάμιση χρόνο στόν εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου καί τοῦ λέω: «Δέν μάθατε τίποτε περί ῾῾Ἀλληλεγγύης᾿᾿, στήν ὁποία ἀναμειγνύονται καί πολιτικά πρόσωπα; Τί θά κάνετε;». Νομίζω ὅτι τό πᾶνε ἔτσι γιά νά γίνει παραγραφή. Καί ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ, ὁ κ. Δήμτσας [σ.σ.: γενικός διευθυντής τῆς ΜΚΟ πού διαδέχτηκε τήν «Ἀλληλεγγύη»] δέν ἦταν καί πρίν συνεργάτης τοῦ Χριστόδουλου; Οὔτε κἄν ὁ Μανωλιός δέν ἄλλαξε...

Ἐπιτρέψτε μου νά ἐπιμείνω στήν ὑπόθεση τῶν οἰκοπέδων τῆς Βουλιαγμένης...

Εἶναι σαφέστατη ὑπόθεση ἀμέλειας ἤ ἐγκληματικῆς πράξης.

Ὡστόσο ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπένειμε τά εὔσημα στήν τότε διοίκηση τῶν οἰκονομικῶν ὑπηρεσιῶν, μιά διοίκηση πού ἀπομακρύνθηκε ἀργότερα μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο...

Ἄν ἔδειχνε τήν πόρτα ἐκείνη τή στιγμή, ἦταν κι ἐκείνη [σ.σ.: ἡ Ἱερά Σύνοδος] ὑπεύθυνη γιά τήν ἔγκριση τῶν πράξεων. Τό ἐρώτημα εἶναι ποιός ἀπό τούς ἀρχιερεῖς κατάλαβε τί εἰσηγήθηκαν καί ἄν τό κουβέντιασαν μέσα στή Σύνοδο.

Ἱσχυρίζεστε δηλαδή ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ μητροπολίτη Ἰωαννίνων καί τοῦ κ. Ζαμπέλη ἀπό τήν Οἰκονομική Ὑπηρεσία ὀφείλεται στήν ὑπόθεση αὐτή;

Καί σέ αὐτή.

Κάποια πρόσωπα τῆς προηγούμενης κατάστασης μπορεῖ νά παίζουν ρόλο στό νά μή διαλευκαίνονται οἱ ὑποθέσεις;

Ναί, ἀκριβῶς αὐτόν τό ρόλο παίζουν. Αὐτός εἶναι ἐπικίνδυνος ρόλος.

Γιατί ὅμως κατάφεραν ἐκεῖνοι νά διατηρήσουν τίς θέσεις τους καί δέν καταφέρατε ἐσεῖς καί κάποιοι ἄλλοι νά γίνετε τό νέο περιβάλλον τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου;

Συγνώμη, ἀλλά ἐμεῖς δέν τό ἐπιδιώξαμε. Δέν θέλουμε νά ἀποτελοῦμε μέλη μιᾶς ἴντριγκας. Ἐμεῖς ἀποτελοῦμε μέρος τοῦ γενικότερου συμφέροντος τῆς Ἐκκλησίας. Σέ αὐτούς τούς ἀρχηγούς πού δέν ἔχουν καί πολλά κότσια ἀρέσει τό κοινῶς λεγόμενο γλείψιμο. Εἶναι ἡ γνωστή παροιμία μέ τόν ἀετό καί τό σαλίγκαρο.

Ὅταν μιλᾶτε γιά ἀρχηγούς πού δέν ἔχουν κότσια...

Ἐννοώ καί τόν Ἀρχιεπίσκοπο. Ὅταν ἔχεις ἀδυναμίες, πρέπει νά κρύβεσαι. Νά μήν ἀνεβαίνεις σέ σκαλοπάτια ψηλότερα ἀπό ἐκεῖνα πού μπορεῖς.

Ἄρα κι ἐσεῖς στηρίξατε μιά κακή ἐπιλογή.

Βεβαίως. Ἐκ τῶν ὑστέρων τό ἀναγνωρίζω.

Ἀνομίες μέ χαμηλό προφίλ

Κάποιοι θά ποῦν ὅτι εἶστε πικραμένος ἐπειδή δέν σᾶς ἀξιοποίησε. Τί θά τούς ἀπαντούσατε;

Ἄν ἤθελα νά ἀξιοποιηθῶ... Μοῦ πρότεινε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά πάω στίς Βρυξέλλες καί τοῦ εἶπα ὅτι ἡ ἡλικία μου δέν μοῦ ἐπιτρέπει νά ξενητευτῶ, οὔτε ξέρω ἄπταιστα εὐρωπαϊκές γλῶσσες. Μετά μοῦ πρότεινε τή θέση τοῦ διευθυντή τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας-τήν ἀρνήθηκα κι αὐτή.

Δέν βλέπετε κάτι θετικό σέ αὐτά τά τέσσερα χρόνια;

Ναί. Ὅτι δέν βγαίνουμε στούς δρόμους νά κραυγάζουμε. Ἕνα χαμηλό προφίλ περνάει πιό εὔκολα καί τίς ἀνομίες.

Καταγράφω ἐν τούτοις καί κάποιες ὡραῖες πρωτοβουλίες, π.χ. ὅτι θά ἀποτυπωθοῦν ὅλα τά θρησκευτικά μνημεῖα τῆς χώρας σέ ἕναν ἰντερνετικό χάρτη. Αὐτό δέν εἶναι κάτι θετικό;

Τήν πρωτοβουλία αὐτή τήν ἔχω ἀναπτύξει ἐδῶ καί ἕνα χρόνο μέ τόν ὑφυπουργό Τουρισμού, τόν κ. Νικητιάδη. Ἡ Σύνοδος τό ἔχει δηλαδή ζητήσει ὕστερα ἀπό πρωτοβουλία τοῦ Γραφείου Θρησκευτικοῦ Τουρισμοῦ. Αὐτό πού ἐσεῖς ἀκούσατε εἶναι μιά κομπίνα, δηλαδή βγῆκε κάποιο εὐρωπαϊκό πρόγραμμα καί το... χτύπησε ἡ Ἀρχιεπισκοπή. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ Σύνοδος καί οἱ μητροπόλεις νά ὑπαχθοῦν στήν Ἀρχιεπισκοπή. Ἔχω στείλει γράμμα στή Σύνοδο καί δέν ἔχω λάβει ἀπάντηση ἀκόμη...»

Ἄλλη εὐκαιρία καταφορᾶς τοῦ πρώην Ζακύνθου κατά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἦταν ἡ πλήρωση τῆς θέσεως τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Διορθοδόξου κέντρου. Ὁ πρώην Ζακύνθου μέ μακρά καί καυτά δημοσιεύματα ἀπέδωσε τίς εὐθῦνες τοῦ ἀποκλεισμοῦ τοῦ διορισμοῦ του στή θέση τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου στόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο. Ἰσχυρίστηκε ὅτι τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ τή θέση ἀλλά παραβίασε τήν ὑπόσχεσή του, στρεφόμενος σέ ἄλλο πρόσωπο. Κακίζει γι᾿αὐτή τή συμπεριφορά με τήν ἔνδειξη ὅτι:

«Τά περί διδακτορικοῦ καί ἄλλων φληναφημάτων ἀνήκουν στά βρώμικα μαγειρεῖα καί στίς ἐπινοήσεις τοῦ νέου ἤθους τῆς νέας ἐκκλησιαστικῆς ''τρόικας''. Πουθενά ὁ Κανονισμός τοῦ Διορθοδόξου δέν προβλέπει διδακτορικό τίτλο. Ὅλα τά περί πρότασης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί ἄλλα ἀποτελοῦν παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς. Ἀπολύτως καμιά πρόταση καί καμιά συζήτηση περί ἐμοῦ στή Σύνοδο. Καί ἄν τώρα ἐπικαλοῦνται διάφορα, εἶναι τερατώδη ψέματα τοῦ νέου ἤθους. Ἄλλωστε, ἡ ἐνασχόλησή μου δέν ὀφείλεται στό ὅτι δέν ἔγινε, ἀλλά στό πῶς μεθοδεύθηκε νά παρουσιασθεῖ ὅτι τό ζήτησα... Ἀναληθές-ἀναληθές-ἀναληθέστατο!»( Παρόν: 01/01/2012)

Παράλληλα συνοφρυωμένος καί θυμωμένος μέ τήν ἀρχειοθέτηση προτάσεώς του, περί συμμετοχῆς τῶν σχολαζόντων μητροπολιτῶν στίς συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας, πού τήν εἰσηγήθηκε στή Σύνοδο ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, ξεγλύστρισε σέ ὕβρεις κατά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἔγραψε γιά τόν Ἀρχιεπίσκοπο ὅτι εἶναι: «ὁ Ἀρβανίτης», «ὁ ἄφιλος καί ὕπουλος».

Ἐξηγώντας γιατί ἄλλαξε στάση ἔναντι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ξεσπάει σέ νέο ρεφρέν ὕβρεων:

«Στό εἰρωνικό ὕφος καί τά ἐρωτήματα γιατί τόν ψήφισα τότε, ἀπαντῶ: Εἶναι κοινό μυστικό σέ πολλούς Ἀρχιερεῖς ὅτι ἄλλα ἐπαγγελλόταν καί ἄλλα βρήκαμε μπροστά μας. Παχιά λόγια γιά ἀλλαγή τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων, γιά κάθαρση στά οἰκονομικά σκάνδαλα τῆς ''Ἀλληλεγγύης'' καί ἀντί αὐτοῦ εἴχαμε μιάν ἀπό τά ἴδια (βλ. Βουλιαγμένη), συμμαχίες μέ τούς ἴδιους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πέθαναν τόν Χριστόδουλο, ἀφοῦ πρώτα τόν ξεφτίλισαν.»

Καί καταλήγει σέ νέο κρεσέντο ὕβρεων:

«Στήν ἔρημο τοῦ Σινᾶ, ὅπου ψήθηκα, δέν ἔμαθα τίποτα ἀπό τά ἀρβανίτικα κόλπα τῆς ἀφιλίας, τῆς ἰδιοτέλειας καί τῆς διπλῆς προσωπικότητας! Δέν ταιριάζει σ᾿ ἐμένα καινούργια περπατησιά. Τή χαρίζω σέ αὐτούς πού τήν ἐπέλεξαν. Καί ὅπου μας βγάλει!...

Μέ θερμές εὐχές
ὁ Δωδώνης Χρυσόστομος»

Θά ἀποτολμήσω μιά κρίση. Τό ὑλικό πού προβλήθηκε στήν ἐπικαιρότητα κατά τά τέσσερα τελευταία χρόνια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς εἶναι ἀπρόσμενο καί ἀκατανόητο. Πρίν τέσσερα χρόνια κάποιοι ἱεράρχες μέ ἡγετικό πρωταθλητή τόν Ζακύνθου Χρυσόστομο κάνοντας πρωταθλητισμό σήκωναν μιά καί μοναδική σημαία: Στόν ἀρχιεπισκοπικό θρόνο τῶν Ἀθηνῶν πρέπει νά ἀνέβει ὁ Ἱερώνυμος. Εἶναι ὁ μόνος σοφός καί φωτισμένος ἡγέτης πού μπορεῖ νά σώσει καί νά ἀναπλάσει τή φθαρμένη καί ἐκτεθειμένη συνοδική οἰκογένεια καί νά δώσει χάρη καί δύναμη στήν ἐπισκοπική διδαχή. Τώρα, μετά τήν πλήμμυρα τῆς διαφθορᾶς, ἡ ἴδια ἐπισκοπική ὁμάδα, πάλι μέ σημαιοφόρο τόν πρώην Ζακύνθου Χρυσόστομο, στήνουν παγίδες γιά νά ἐξοντώσουν τόν ἐκλεκτό τους, πού κάθεται πλέον στόν ἀρχιεπισκοπικό θρόνο ἄφωνος καί ἄπραγος καί πού τρέμει τόν κυματισμό τῆς κοινωνικῆς θάλασσας καί τούς τριγμούς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σκάφους.

Θά ὑποβάλω μιά ἐρώτηση στούς ἀγαπητούς ἀναγνῶστες μου. Πῶς ἐκτιμᾶτε καί πῶς ζυγίζετε τά κείμενα πού διαβάσατε σέ τοῦτες τίς σελίδες; Τούς ἐπαίνους καί τούς καυγάδες; Τίς τιμητικές προσφωνήσεις καί τά ἄγρια ὑβρεολόγια; Τόν ἀδελφικό ἀσπασμό καί τήν ἠθική διαπόμπευση; Πῶς ἀξιολογεῖτε τήν πράξη, τά ἴδια πρόσωπα, ὅπως ὁ πρώην Ζακύνθου Χρυσόστομος, ἔχοντας συμπληρώσει τόν τόμο τῶν ἐπευφημιῶν νά ἐπιδίδονται σέ ἀτέλειωτα ὑβρεολόγια, νά εἰκονίζουν τόν Ἀρχιεπίσκοπο ὡς εὐτελή καί ἀνίκανο καί νά τοῦ ἀπευθύνουν ἕνα καί μόνο λόγο: “σήκω καί φύγε”;

Κατά τή δική μου γνώμη, τό συμπέρασμα πού συνάγεται μετά τή σκοτοδίνη καί τή σεισμική ἀλλοτρίωση, πού συνέβηκε στή συνοδική αἴθουσα κατά τήν τελευταία περίοδο, εἶναι ὅτι ὁλόκληρο τό σύστημα διαταράχθηκε καί ἀλλοτριώθηκε καί ἐξελίχθηκε σέ ἐμπόδιο τοῦ Πνεύματος τῆς Πεντηκοστῆς καί τῆς χαρισματικῆς λειτουργίας τοῦ σωστικοῦ πατερικοῦ λόγου. Δέν ἔχουμε τώρα ποιμένες πού συνεχίζουν τόν ἀποστολικό μόχθο. Δέν ἔχουμε πατέρες πού νά μᾶς μιλοῦν μέ ἀγάπη καί πόνο. Δέν ἔχουμε λειτουργούς τῶν ἁγίων μυστηρίων πού νά ἁγιάζονται πρῶτοι αὐτοί καί νά ἁγιάζουν δυναμικά τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα. Τό διδακτικό καί ποιμαντικό ἔργο τό ἔχουν καταντήσει μιά συμβατική ἐνασχόληση καί μιά εὐκαιρία γιά τούς ποιμένες προβολῆς δοξαστικοῦ ἐπαίνου καί οἰκονομικῆς ἀναβάθμισης.

Διαβάστε φίλοι, γιά μιά ἀκόμα φορά, τά ἐπίμαχα κείμενα, φωτογραφεῖστε τό πλέγμα τῆς διαφθορᾶς καί τίς φυσιογνωμίες τῶν ὑπεύθυνων καταλυτῶν τῆς ἐκκλησιαστικῆς καθαρότητας καί προσδιορίστε τό δικό σας χρέος.