Μήπως ἡ κρίση μᾶς κρίνει;Τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Οἱ κρίσεις κρίνουν

 τούς

 ἀνθρώπους . 

Μᾶς θέτουν ἐνώπιον 

τῶν εὐθυνῶν μας, 

μᾶς ἀποκαλύπτουν 

τίς "ἐφεδρεῖες" μας

 πού βρίσκονταν 

πίσω ἀπό τήν

 ἐπιφάνεια,

 μᾶς ἀπογυμνώνουν

 ἀπό

 τυχόν προσχήματα 

καί δικαιολογίες, 

μᾶς ἀναδεικνύουν

 δημιουργούς του παρόντος καί τοῦ μέλλοντος. 

Χωρίς νά ἀποτελεῖ ἐξαίρεση ἐτούτη ἡ βαθιά οἰκονομική καί ἠθική 

κρίση πού ταλανίζει τό ἔθνος μας καί ὑπονομεύει τήν κοινωνία μᾶς

 δεκαετίες τώρα, ἀλλά μόλις πρόσφατα ἐκδηλώθηκε σέ ὅλη της 

τήν ὀδύνη, μᾶς ὑποβάλλει σέ κρίση-κριτική.

Σέ μία προσπάθεια νά ἐντοπίσουμε τά πεδία στά ὁποῖα κρινόμαστε 

ὡς λαός, θά ἐπικεντρωθοῦμε σέ τρία καθοριστικά γιά τήν ὑπόσταση 

τοῦ  ἀνθρώπου ὡς ὄντος:

α) Ἐμεῖς καί ὁ ἑαυτό μας. Ποιοί πραγματικά εἴμαστε πέρα ἀπό τίς 

ἄμυνές μας καί τά ψιμύθια μέ τά ὁποῖα ‘’καλλωπίζουμε’’ τήν κοινωνική

 μας παρουσία; Ποιός εἶναι ὁ αὐθεντικός μας ἐαυτός καί γιατί τόν 

ἔχουμε καταχώσει κάτω ἀπό προσχώσεις καταναλωτισμοῦ καί 

ἐπιτήδευσης; Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς ἐπισημαίνει ὅτι ἄλλοι εἴμαστε

 ἐμεῖς ὡς προσωπικότητες καί ἄλλα τά "δικά μας" τά ὑπάρχοντά μας,

 ἐκεῖνα πού χαρακτηρίζουν τό φαίνεσθαι, γί΄αὐτό καί μᾶς προτρέπει 

νά μή χάσουμε ἀπό τά μάτια μας ποτέ αὐτή τή διάκριση. 

Αἰσθανόμαστε λοιπόν ὅτι ἀντλοῦμε τήν ἀξίας μας μόνο καί μόνο

 ἀπό τό γεγονός πῶς εἴμαστε πλάσματα τοῦ Θεοῦ; 

Μήπως χάσαμε τήν πυξίδα ἐδῶ; Μήπως αὐξήσαμε ὑπέρμετρα 

τίς τεχνητές μᾶς ἀνάγκες γιά νά καλύψουμε τήν ἐσωτερική μας φτώχεια;

 Μήπως τελικά μία....

 ἀφαίρεση τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν εἶναι σωτήρια; Εὐχῆς ἔργο εἶναι,

 βέβαια, ἡ ἀφαίρεση αὐτή νά εἶναι θεληματική καί συνειδητή,

 κάτι πού ἡ ἐκκλησιαστική μας παράδοση ὀνομάζει ἄσκηση. 

Ἀλλά καί ὅταν μᾶς ἐπισκέπτεται ἀκούσια καί βίαια, μήπως ἔχουμε

 τή δυνατότητα νά ἀντλήσουμε καλό ἀπό τό κακό;

 Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει ὅτι ‘’φτωχός εἶναι, ὄχι ἐκεῖνος 

πού δέν ἔχει τίποτε, ἀλλά ἐκεῖνος πού φοβᾶται τή φτώχεια’’. 

Ἡ προσκόλληση στά ὑλικά, δηλαδή, μᾶς στερεῖ τήν ἐλευθερία καί

 τήν ψυχική εἰρήνη.

      β) Ἐμεῖς καί οἱ ἄλλοι: Ἡ κλιμάκωση τῆς οἰκονομικῆς κρίσης

 φαίνεται ὅτι ἀφυπνίζει δυνάμεις ἀλληλεγγύης στήν κοινωνία μας. 

Τό μήνυμα εἶναι παρήγορο. Ἀλλά γιατί νά ἔχουμε ἀνάγκη τήν 

ὀδύνη γιά νά ἀνακαλύψουμε τόν συνάνθρωπό μας; Μήπως καί 

πρίν ἀπό τήν κρίση δέν ὑπῆρχαν δίπλα μας στερούμενοι καί

 ἀναξιοπαθοῦντες συνάνθρωποι; Ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη  ὀφείλει

 νά εἶναι μία διαρκῆς στάση ζωῆς. Ὁλόκληρο τό μήνυμα τοῦ

 Χριστοῦ οἰκοδομήθηκε πάνω στήν ἀναγκαιότητα τῆς ἀγάπης.

 Ἡ ἀγάπη, ὡς συνειδητή καί διακριτική φροντίδα γιά τόν ἄλλον,

 ἐμφανίσθηκε ὡς ἡ ἐπαναστατική καινοτομία  τοῦ

 Χριστιανισμοῦ  καί καθώς βρῆκε ἡρωική ἐφαρμογή ἀπό πολλούς

 ἀνά τούς αἰῶνες, ἀποτέλεσε τελικά τήν ἀποφασιστική  δύναμή του 

κατά τήν ἀναμέτρηση μέ ἄλλες ἰδέες καί θρησκεῖες.  

Ἕνας λαός, ὅμως, πού ἐπί δύο χιλιάδες χρόνια ἀπολαμβάνει 

ὡς αὐτονόητη  τή χριστιανική του ἰδιότητα, κινδυνεύει 

νά ἀποξενωθεῖ ἀπό τήν ἀνατρεπτική δύναμη τῆς ἀγάπης 

μέσω τῆς συνήθειας καί τῆς ρουτίνας, ὑποκύπτοντας στήν 

ἰσχυρή ἕλξη τῆς αὐτάρκειας καί τοῦ ἀτομισμοῦ. 

Ἡ ἔμπρακτη ἐξάσκηση τῆς ἀγάπης δέν καλύπτει 

μόνο συγκεκριμένες ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. 

Λειτουργεῖ καί ὡς προσωπική μας ἀναβάπτιση στά οὐσιώδη 

του εὐαγγελικοῦ μηνύματος. Μᾶς ξαναφέρνει σέ μυστική 

ἐσωτερική σχέση καί κοινωνία μέ τό Χριστό, τόν Ὁποῖο

 ἀντικρίζουμε στά πρόσωπα τῶν πασχόντων καί στερουμένων, 

ὅπως ἄλλωστε μᾶς τό δήλωσε ρητά ὁ ἴδιος. 

Καί τελικά παρουσιάζει τή χριστιανική ἰδιότητα στόν σύγχρονο

 κόσμο ὡς παγκόσμια ζωντανή καί σφριγηλή ἐλπίδα καί ὄχι ὡς

 κάτι ἀγκυλωμένο πού ἔρχεται ἀπό τό παρελθόν καί δέν 

ἔχει τίποτα οὐσιαστικό νά δώσει πιά. Δυστυχῶς, πρέπει νά

 τό ὁμολογήσουμε, κάποιοι χριστιανοί (εὐτυχῶς ὄχι ὅλοι) συχνά 

καλλιεργοῦμε μέ τή στάση μᾶς μία παρόμοια ἀπογοήτευση στούς

 ἀνθρώπους.

γ) Ἐμεῖς καί ὁ Θεός: Ὁ λαός μας δέν διακρίνεται ἀπό ὑψηλά 

ποσοστά ἀθεΐας, ὅπως ἄλλοι δυτικοευρωπαϊκοί λαοί. Παρά τό

 γεγονός ὅτι θρησκεύει, ὅμως φαίνεται νά παρουσιάζει μίαν

 ἀσυνεπῆ στάση: συναρτᾶ τήν ἔμπρακτη θρησκευτικότητά του μέ τίς

 δυσκολίες τῆς ζωῆς. Μέ ἄλλα λόγια, σέ μεγάλο βαθμό οἱ 

Ἕλληνες καταφεύγουμε στόν Θεό ὡς στήριγμα ἀπέναντι στά

 ποικίλα προβλήματά μας. Ἀλλά δέν εἶναι αὐτό πού ἦλθε νά φέρει

 ὁ Χριστός. Δέν θέλησε νά γίνει ἁπλῶς τό ἀποκούμπι μας.

Μία κρίση σάν αὐτή ἀποτελεῖ ἐκπληκτική εὐκαιρία νά ἀνακαλύψουμε

 τόν Θεό γί΄αὐτό πού εἶναι καί νά τόν ἀγαπήσουμε γιά ἐκεῖνα πού ἔχει

 νά μᾶς δώσει. Καί αὐτά δέν εἶναι τίποτε λιγότερο ἀπό τόν πλοῦτο

 τῆς Θεότητός Του, ἀπό τή θαυμαστή ἱκανότητά Του νά μεταμορφώνει

 τόν ἄνθρωπο καί νά τόν ἁγιάζει. Νά τόν θεραπεύει ἀπό τά πάθη καί

 νά τόν καθιστά κοινωνό τῆς ἀνείπωτης δόξας του. Ἡ κρίση μπορεῖ

 νά μᾶς  ἀποκαλύψει πώς ἡ παθολογική ἐξωστρέφεια καί ὁ θόρυβος 

τά ὁποία καλλιεργεῖ ἡ κοινωνία τοῦ θεάματος καί τῆς κατανάλωσης

 μᾶς ἀποκρύπτουν τόν Θεό, ὁ Ὁποῖος συνηθίζει νά μιλάει σέ

 χαμηλότερους τόνους, στά μάτια τῆς ψυχῆς μας.

Καθώς πολλές βεβαιότητες κλονίζονται γύρω μας καί μᾶλλον θά 

συνεχίσουν περισσότερο, ἕνας θεός πού φλέγεται ἀπό τήν ἐπιθυμία

 νά μᾶς θρέψει μέ τό Σῶμα Του καί τό αἷμα Τοῦ ἀποτελεῖ σταθερό σημεῖο

 ἀναφορᾶς καί σιγουριᾶς. Ἀλλά καί εὐγνωμοσύνης, 

Ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ‘’μόνο

 ὅταν ἀγαπήσουμε πραγματικά τόν Θεό θά τόν γνωρίσουμε ἀληθινά’’.  

Ἴσως γιά πολλούς ἀπό μᾶς ἀκόμη παραμένει ὁ μεγάλος ἄγνωστος…

Ἀδελφοί μου ἄς μήν φοβόμαστε! Στήν ἱστορία τοῦ τόπου μᾶς 

ἔχουμε ζήσει πολύ χειρότερες καί φοβερότερες συνθῆκες. Ἀλλά κυρίως

 ἄς μήν φοβόμαστε διότι ὁ Θεός εἶναι κύριος της ἱστορίας καί ἔχει

 τή δύναμη νά ἀναδείξει τόν ἄνθρωπο συνδημιουργό της.

Δέν εἶναι ὑπερβολικός ὁ λόγος: ἕνας ἄνθρωπος ἕρμαιο τῆς 

κατανάλωσης, τοῦ ναρκισσισμοῦ, τῶν παθῶν του, δέν δημιουργεῖ

 ἱστορία ἀλλά σύρεται πίσω της σάν οὐραγός. Ἀντίθετα ἕνας

 ἄνθρωπος πού ἀντιστέκεται στίς κατώτερες ὀρέξεις του, πασχίζει

 καί μερικές φορές πάσχει γιά νά ἐπικρατήσει γύρω του ἡ ἀλήθεια

 καί ἡ εὐσπλαχνία, αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖ ἐλπίδα γιά τή χώρα

 του ὡς πολίτης καί γιά τόν κόσμο ὡς ὕπαρξη.

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι σέ θέση νά ἀντισταθεῖ στά ὀργανωμένα

 συμφέροντα, βάζοντας στήν καθημερινότητα τήν προσωπική

 σφραγίδα τῆς ἀγάπης. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι σέ θέση νά 

καταστήσει τή στέρηση καί τήν κρίση ἀφετηρία γιά ἕναν 

καλύτερο κόσμο.  

Από τήν Καθημερινή της Κυριακῆς 19 Φεβρουαρίου 2012

πηγή

Μοναχός Μωυσής, Ορθόδοξη πίστη και ζωή

πηγή

Ορθόδοξη πίστη και ζωή

Γράφει ο Μοναχός ΜΩΥΣΗΣ, Αγιορείτης

Η πίστη δεν είναι κάποια αόριστη και αφηρημένη θεωρία, μια ωραία ιδεολογία και μια συμφέρουσα θρησκευτική άποψη. Η ορθόδοξη πίστη είναι βίωμα, ήθος, τρόπος ζωής και υπάρξεως.

Πίστη σημαίνει η ζωή του Χριστού να γίνει ζωή μου. Θα καταθέσω τη σκέψη μου ως ένας απλός πιστός, ένας ταπεινός μοναχός, ένας ειλικρινής άνθρωπος.

Η σύνδεση με τον Χριστό μας οδηγεί σε όλη την αλήθεια. Ο μεγάλος Θεός γίνεται μικρός, προσφιλής και οικείος, για να χωρέσει στον νου και στην καρδιά μας. Ο άνθρωπος από άτομο γίνεται πρόσωπο αγαπώντας ανιδιοτελώς και θυσιαστικώς...

Η ηθική ζωή συνίσταται στην ελεύθερη τήρηση των ευαγγελικών αρετών. Στην αγαθοεργία και την παθοκτονία. Κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, έστω και αν παραστράτησε και αιχμαλωτίστηκε, διατηρεί τη μοναδικότητα και ιερότητα του «κατ’ εικόνα». Κάθε άνθρωπος με τη συνείδησή του έχει πνοή Θεού μέσα του και ως εκ τούτου είναι αξιότιμος αξιοσέβαστος και αξιοπρόσεκτος. Αξίζει τη συμπάθειά μας. Η τιμή και η αγάπη δεν θα πρέπει να ανήκει μόνο στους μεγάλους, τους κατέχοντες, τους νέους, τους ωραίους, τους ευφυείς και ηθικούς, αλλά και στους διανοητικώς και σωματικώς ανάπηρους, τους υπέργηρους, τους ανήμπορους και τους άσημους φτωχούς.

Η ορθόδοξη πίστη κάνει τον άνθρωπο να μην απελπίζεται ποτέ. Μάλιστα τον οδηγεί στη δωρεά, στην ευεργεσία, στη φιλανθρωπία, στη συμπαράσταση και στην ανακούφιση. Βλέποντας ο πιστός στο πρόσωπο του άλλου τον Χριστό γίνεται πιο ανεκτικός, πιο επιεικής, πιο φιλικός, πιο συγκαταβατικός, πιο συγχωρητικός και υποχωρητικός. Η Ορθοδοξία δεν αντιμάχεται την επιστήμη. Τον επιστήμονα όμως τον θέλει σεμνό, ταπεινό, ήπιο και καλοκάγαθο. Δεν τον θέλει αυθάδη, αντάρτη, αυθαίρετο, ασεβή και αρνησίθεο. Όσους δεν πιστεύουν δεν θα πρέπει να τους βλέπουμε με την άκρη του ματιού μας βιαστικά. Κάποιον πόνο μεγάλο έχουν, κάποια αντίδραση, κάτι που δεν τους αφήνει να εκφραστούν εγκάρδια.

Η υπερηφάνεια θα πρέπει να είναι άγνωστη στον γνήσιο ορθόδοξο πιστό. Η υπερηφάνεια αύξησε τις ψυχικές διαταραχές, τα άγχη, τις θλίψεις, τις απογοητεύσεις, τις καχυποψίες, τις φαντασίες, τις απομονώσεις και τις ταραχές. Έτσι ανικανοποίητος και ανισόρροπος ταλαιπωρείται ο ίδιος και ταλαιπωρεί και τους άλλους. Ο πιστός Χριστιανός έχει τη γλυκιά χαρά της ταπεινώσεως και ικανοποιείται παντού και πάντοτε. Ο ενστερνισμός της παραμελημένης αγίας ταπεινώσεως θα εξισορροπήσει και θα ανορθώσει τον πεσμένο άνθρωπο.

Θα πρέπει η ορθόδοξη πίστη να μεταποιηθεί και εκσυγχρονιστεί για να ικανοποιήσει τους σύγχρονους ανθρώπους; Πιστεύουμε ακράδαντα όχι. Ο Χριστός επανερχόμενος στον κόσμο θα έλεγε τα ίδια πράγματα. Η καρδιά του ανθρώπου πάντα ζητά την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια καλούμαστε να προσφέρουμε με περισσή αγάπη. Οι εκπτώσεις εδώ δεν ωφελούν, όπως και τα δυσβάστακτα φορτία. Δεν θα αυξήσουμε τους ακόλουθούς μας με το να τους χαϊδεύουμε τα αυτιά. Σκοπός μας δεν είναι να δημιουργήσουμε οπαδούς που θα μας χειροκροτούν και επιδοκιμάζουν. Το κυρίως ζητούμενο είναι η αγιότητα. Η αγιότητα θα σώσει τον κόσμο. Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία συνεχίζει να γεννά και σήμερα αγίους.

Καλούμαστε, αγαπητοί μου, να βιώσουμε, να δοξάσουμε και να εμπνεύσουμε την αγιότητα. Η απόκτηση της αγιότητας δεν είναι προς αύξηση των μετοχών μας προς την επαινοθηρία, αλλά από μεγάλη αγάπη προς τον Θεό και προς τη δόξα του. Από φιλότιμο και αγώνα για μια ζωή ενάρετη, ευχάριστη, ησύχια και ελεύθερη. Πηγή του αγιασμού είναι ο Πανάγαθος Θεός, που αποτελεί τη μοναδική αυτοαγιότητα. Μόνο με τη Χάρη του Θεού μπορούμε να φθάσουμε στην αγιότητα. Η ανεξαρτητοποιημένη αυτοθέωση είναι άγνωστη στην ορθόδοξη πνευματική ζωή.

Όπως και άλλοτε έχουμε πει ο κύριος λόγος της υπάρξέώς μας είναι η συνάντηση με τον Θεό. Η πορεία μας προς τον αγιασμό δεν είναι μία καθαρά ιδιωτική υπόθεση. Υπάρχει μέσα στο σώμα της Εκκλησίας και στην ορθόδοξη παράδοση. Επηρεάζει η κίνησή μας αυτή και τους γύρω μας, τους οποίους βοηθάμε καλύτερα με το παράδειγμα. Γινόμαστε τότε πιο συγκαταβατικοί, πιο συνεννοήσιμοι, πιο ευχάριστοι. Η αλήθεια να ομολογείται άφοβα πάντοτε, αλλά χαμηλόφωνα, τεκμηριωμένα, ήπια.

Η ορθόδοξη πίστη μας οδηγεί στην προσευχή για τους άλλους, στο να δίνουμε παρά να παίρνουμε, να χαιρόμαστε στη χαρά του άλλου, να λυπούμαστε στη λύπη του, να σκεπτόμαστε τον αιώνιο προορισμό μας, να μάθουμε να υπομένουμε, να ελπίζουμε, να εγκρατευόμαστε και να χαιρόμαστε την απλότητα και τη λιτότητα.

πηγή: Μακεδονία, 19/2/2012

Πρωτοπρ. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης, Επισκοπική ευθύνη και ζηλωτικός παρορμητισμός

πηγή

Επισκοπική ευθύνη και ζηλωτικός παρορμητισμός

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Συχνά τονίζεται η θεσμική διάσταση της ιεροσύνης και υπερτονίζεται ο καθιδρυματικός χαρακτήρας της εκκλησίας. Για να διαφανεί η υπεροχική θέση των κληρικών, χρησιμοποιούνται κείμενα των αποστολικών Πατέρων, οι οποίοι όμως ομιλούσαν όχι απλώς ως υπεύθυνοι επίσκοποι αλλά και ως υποψήφιοι μάρτυρες.

Στις μέρες μας δεν προβάλλεται και ίσως δεν βιώνεται η κενωτική, θυσιαστική και διακονική διάσταση της ιεροσύνης αλλά και γενικότερα της χριστιανικής ζωής. Δίνεται μεγάλη σημασία σε εξωτερικές εντυπώσεις παρά στη μυστική ζωή του Πνεύματος...

β) Μελετώντας το βίου του αγίου Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης, που η μνήμη του τιμάται στις 23 Φεβρουαρίου, εκπλήσσεται ο αναγνώστης από το θυσιαστικό και εκκλησιαστικό ήθος του αγίου επισκόπου αφενός, αλλά και από την παρορμητική συμπεριφορά ζηλωτικών κύκλων αφετέρου, η οποία όμως οδηγεί εκτός εκκλησίας. Ο Πολύκαρπος, μαθητής των αγίων Αποστόλων και ειδικότερα του Ιωάννου Θεολόγου, κατεστάθη επίσκοπος Σμύρνης. Στο διάστημα της αρχιερατείας του βάπτισε πλήθος χριστιανών, αντιμετώπισε με γενναιότητα τις απειλές των ειδωλολατρών και επέστρεψε πολλούς πλανεμένους στην ορθή πίστη.

γ) Όταν ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας, οδηγούμενος στη Ρώμη για να μαρτυρήσει, πέρασε από τη Σμύρνη, ο Πολύκαρπος τον φιλοξένησε και τον «ανέψυξε μεγάλως». Γι’ αυτό προφανώς και ο Ιγνάτιος του έγραψε αργότερα προσωπική επιστολή, στην οποία εκφράζει τη χαρά του για τη στερεότητα της πίστεώς του και δοξάζει τον Θεό, διότι συνάντησε το άμωμο πρόσωπό του. Η φήμη του Πολυκάρπου είχε υπερβεί τα όρια της χριστιανικής κοινότητας, αφού εθνικοί και Ιουδαίοι αναγνώριζαν τη διδακτική του ικανότητα και το πατρικό του ενδιαφέρον λέγοντας ότι «ούτος εστίν ο της Ασίας διδάσκαλος και πατήρ των χριστιανών, ο των ημετέρων θεών καθαιρέτης».

δ) Παρότι η ποιμαντική δραστηριότητα του αγίου Πολυκάρπου αναπτύχθηκε στην περιοχή της Σμύρνης και της Ασίας, αποφάσισε σε μεγάλη ηλικία να ταξιδέψει στη Ρώμη, προκειμένου να συνομιλήσει για τον εορτασμό του Πάσχα με τον πάπα Ανίκητο. Στην Ανατολή το Πάσχα εορταζόταν στις 14 του μηνός Νισάν, δηλαδή την ημέρα που συνέπεσε το Ιουδαϊκό Πάσχα με το πάθος του Χριστού. Αντίθετα άλλες τοπικές εκκλησίες δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη εορτή για το Πάσχα. Γιόρταζαν την Κυριακή ως αναστάσιμη ημέρα και τόνιζαν την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Η εκκλησία της Ρώμης τηρούσε στο θέμα αυτό αυστηρή στάση, οπότε ο Πολύκαρπος πήγε να συζητήσει τη διαφωνία και να λύσει τη διαφορά.

ε) Η διαφορά δεν λύθηκε και το πρόβλημα δεν διευθετήθηκε, αφού κανένας δεν κατόρθωσε να πείσει τον άλλο, προκειμένου να ακολουθήσει τη δική του παράδοση. Όμως, αυτό που προξενεί εντύπωση, είναι ο ειρηνικός τρόπος αποχωρισμού των δύο ανδρών. Όπως αναφέρεται, «εκοινώνησαν εαυτοίς» και ο Ανίκητος παρεχώρησε την ευχαριστία στον Πολύκαρπο, δηλαδή τον τίμησε, δίδοντας τη δυνατότητα σε αυτόν να προΐσταται της θείας λειτουργίας. Στο σημείο αυτό θαυμάζει ο καλόγνωμος αναγνώστης το ευαγγελικό ήθος και τη γνήσια χριστιανική αγάπη των δύο επισκόπων.

στ) Μετά την επιστροφή του στη Σμύρνη ο Πολύκαρπος συνέχισε το ποιμαντικό του έργο. Αφορμή για το μαρτύριό του έδωσαν οι ενέργειες μιας ομάδας Φρυγών με επικεφαλής ζηλωτή χριστιανό ονόματι Κόιντο. Αυτός, παίρνοντας μαζί του άλλους ένδεκα, παρουσιάστηκε στον ανθύπατο της πόλης χωρίς λόγο και ομολόγησε ότι ήταν χριστιανοί. Οδηγήθηκαν, όπως ήταν φυσικό, όλοι στο μαρτύριο, πλην του ζηλωτή Κόιντου, ο οποίος την τελευταία στιγμή «ιδών τα θηρία εδειλίασεν» και θυσίασε στα είδωλα (γι’ αυτό ο Άγιος Νεκτάριος γράφει: «Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής είναι άνθρωπος ολέθριος»). Με την αναταραχή που προκλήθηκε στη Σμύρνη, καλλιεργήθηκε αντιχριστιανικός φανατισμός στο πλήθος, που ζητούσε να εκτελεσθούν όλοι οι «άθεοι», δηλαδή οι χριστιανοί.

ζ) Ο άγιος Πολύκαρπος αναζητήθηκε και βρέθηκε σε αγροικία προσευχόμενος. Οδηγήθηκε στον ανθύπατο, ο οποίος βλέποντας τη σεβάσμια μορφή του τον συμπάθησε και προσπάθησε να βρει τρόπο να τον ελευθερώσει. Του είπε, λοιπόν, να βλασφημήσει απλώς μια φορά με το στόμα ή τη γλώσσα κι όχι με την καρδιά το όνομα του Χριστού. Να τηρήσει δηλαδή τους τύπους, για να αφεθεί ελεύθερος. Εκείνος απάντησε με σταθερότητα ότι ογδόντα έξι χρόνια δουλεύει για τον Κύριο και δεν έχει κανένα παράπονο. Πλήρης χάριτος ευχαρίστησε τον Θεό, διότι τον αξίωνε να περιληφθεί στον χορό των μαρτύρων. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στην πυρά και επειδή οι φλόγες, κάνοντας καμάρες, άφηναν άθικτο το σώμα του, δήμιος τού απέκοψε την κεφαλή. Από τα παραπάνω γίνεται πασιφανές ότι ο υπεύθυνος επίσκοπος μιμείται το πάθος του Χριστού, ενώ ο ου κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής χάνεται. Αλλά και σε κάθε εποχή ο άνθρωπος του Θεού θυσιάζεται για τη σωτηρία του κόσμου, ενώ ο ου κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής θυσιάζει άλλους, για να «σώσει τον κόσμο». Οπότε, με τη δύναμη της αλήθειας, θυσιαστικό ήθος, πνευματική διάκριση, ποιμαντική ευθύνη και χριστιανική σοφία, ο ζηλωτικός παρορμητισμός άνετα ακυρώνεται.

πηγή: Μακεδονία, 19/2/2012

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς στο kontra για παγκόσμια κυβέρνηση και πανθρησκεία

πηγή

H YΓΙΗΣ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ

H YΓΙΗΣ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ

Εσχατολογικη η σημερινή ημέρα. Γιά το Παγκόσμιο Κριτήριο μιλούσε το σημερινο Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Κρίνουμε σκόπιμο να δημοσιεύσουμε κείμενο του Θεολόγου π. Βαρνάβα γιά το κλίμα που - κακώς - δημιουργούν οι ίδιοι οι Χριστιανοί ότι θα επικρατήση πρίν από τα Εσχατα. Το "ουκ οίδατε ποία η ώρα" δεν τους απασχολεί. Η αιτία όλων των κακών, λέγει ο αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είναι η αγνοια των Γραφών. Και αυτό το κακό κατατρέχει τους σημερινούς πιστούς. 

του πατρός Βαρνάβα

Ἡ ὑγιής ἐσχατολογία σαφέστατα λειτουργεῖ, καί αὐτή, ὡς ἕνα δρα­στικό­τα­το φάρ­μακο κατά τῆς ἀναισθησίας.

Ἡ ὑπόμνηση τοῦ ἐγ­γί­­ζοντος τέλους ἔχει σκοπό νά ἀφυ­πνίσει τόν ἀναί­σθη­­το ἄνθρωπο.

Ὁ ἴδιος ὁ Χρι­στός χρη­σι­­μοποίησε τήν ἐσχα­το­λο­γία ὡς «ξυπνητήρι»:

«Γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε ποί­ᾳ ὥρᾳ ὁ ΚΥΡΙΟΣ ὑμῶν ἔρ­χε­ται» (Ματθ. 24, 42).

Γι’ αὐτό, καί τό πιό ἀ­φυ­πνι­στικό ἔργο τοῦ ποιμένος εἶναι ἡ κλή­ση σέ ἀ­διά­κοπη ἑτοι­μό­τη­τα, γνωρίζοντας ὅτι 

«ἡ ΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΟΥ ὡς κλέ­πτης ἐν νυ­κτί οὕ­τως ἔρχεται» (Α΄ Θεσ. 5, 2).

Βλέπομε ὅμως καί στά δύο αὐτά χωρία ὅτι τό ΤΕΛΟΣ πού πλη­σιάζει εἶναι Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ:

«Ὁ Κύριος ἔρχεται», «ἡ ἡ­μέ­ρα τοῦ Κυρίου ἔρ­χε­ται»!

Κεντρικό περιεχόμενο καί ραχοκοκκαλιά τῆς ὀρθοδόξου ἐσχατολογίας εἶναι ὁ ἀναμενόμενος ἐρχομός τοῦ Κυ­ρίου. Δηλαδή ὁ ἀναμενόμενος ἐρχομός ἑνός Νικη­τῆ.

Πρόκειται γιά μιά προ­σμονή, πού μόνο χαρά μπορεῖ νά γεμίζει τίς καρδιές τῶν πιστῶν δού­λων Του.

Καί ἐδῶ ἄς ἀπαντήσουμε μέ εἰλικρίνεια στό ἐρώτημα:

Ποιός εἶναι ὁ κεντρικός ἄξονας τῆς σημερινῆς ἀκατάσχετης ἐ­σχα­­το­λο­γικῆς φλυαρίας;

Ὁ νικηφόρος ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ ἤ ὁ «γκράν γκινιόλ» ἐρχομός τοῦ ἀντι­χρίστου;

Καί ποιά αἰσθήματα προκαλεῖ αὐ­τή ἡ ἀκατάσχετη ἐσχατολογική φλυαρία στούς χριστιανούς μας;

Χαρά ἤ πανικό;

Καί τελικά, πιστεύει κανείς μας εἰλικρινά ὅτι αὐτή ἡ ἀκα­τάσχετη ἐσχατολογική φλυαρία ἀφυπνίζει πρός σωτηρίαν ἤ: σέ με­ρι­κούς μέν φέρνει «ὕπνον πάσης σατανικῆς φαντασίας πε­πλη­ρωμένον», ἐνῶ στούς πιό πολλούς προκαλεῖ (ἐπιεικῶς εἰπεῖν) θυμηδίαν;

Μέχρι πότε θά ἔχουμε ἀγωνία, νά μή χάσουμε κανένα ἐπεισόδιο ἀπό τό ἀμερικάνικο «χολυγουντιανό» θρίλερ τῆς ἀφίξεως τοῦ Ἀντι­χρί­στου, τοῦ Θη­ρίου καί ὅλων τῶν συναφῶν ... τεράτων;

Μέχρι πότε ἡ (ὁ Θεός νά τήν κάνει ὀρ­θό­δοξη) ἐσχατολογία μας θά τρέφεται ἀπό τά σκου­­πίδια τοῦ ἀμερικάνικου προτε­σταν­τικοῦ φονταμενταλισμοῦ;

Μέχρι πρότινος, δασκάλα μας ἦταν ἡ (μακαρίᾳ τῇ λήξει) σχιζο­φρενής καί σαφῶς δαιμονισμένη (ἀφοῦ ἰσχυριζόταν ὅτι εἶναι ... «σύ­ζυ­γος τοῦ Χριστοῦ»!) Μ.­Relfe, ἡ ὁποία κατάφερε νά ἀναστατώσει ἀ­κό­­μη καί ἁγιασμένους ἁγιορεῖτες γέροντες[1].

Τώ­ρα μᾶς προέκυψε ὁ ἑ­βραι­ο­α­με­­ρι­κανός σκηνοθέτης (νά το, πάλι, τό Χόλλυ­γουντ!) Aaron Rus­­­­so, τόν ὁ­ποῖο (ἐνῶ ἀκόμη δέν τόν ξέρει οὔτε ἡ μάνα του), σο­βα­ρό χρι­­στια­νι­κό περιοδικό[2] – πρός ἔκπληξή μας – τόν ἀνα­γό­ρευ­σε «με­γά­λο ἀ­γω­­νι­­­στή τῶν ἀνθρωπίνων ἐλευθεριῶν»!

Καί δέν φτάνει μόνο αὐ­τό, ἀλ­λά ἐλή­φθη μέ­ρι­μνα νά προβληθῆ βίντεο μέ βαρύγδουπη συν­έν­τευξη τοῦ ἐν λόγῳ μελ­λον­το­λόγου σκηνοθέτη καί σέ χρι­στια­νι­κές κα­τα­σκη­νώσεις, γιά νά μή μείνουν καί τά παι­δά­κια μας ἀμέτοχα σ’ αὐ­τό τό ἀ­με­ρι­κά­νι­κο delirium tremens!...

Μετά ἀπό ὅλα αὐτά μᾶλλον θά ἔπρεπε νά ἀναρωτηθοῦμε κάτι, πού ἔλεγε καί ἕνας πρώην προ­τε­στάντης πάστορας καί σήμερα ὀρθό­δο­ξος ἱερέας στήν Καλιφόρνια, ὁ π. Ρίτσαρντ Μπάλιου.

Λίγο πρίν με­τα­στραφῆ, ὁ π. Ρίτσαρντ ἔλεγε:

«Κου­­ράστηκα νά τρέχω πίσω ἀπό κά­θε και­νούρ­­­για ἐσχατολογική μό­δα, πού φυσάει στήν Ἀμερική.

Τε­λι­κά τί γί­νεται μέ ὅλο αὐ­τό τό βάρος πού δίνουμε στίς δῆθεν λεπτο­μέ­ρειες σχε­­τικά μέ τά ἔσχατα;

Εἶ­ναι αὐ­τό κάτι τό ὑγιές;

Τό ἔκανε αὐτό ἡ πρώ­τη Ἐκκλησία τῆς Πεντη­κο­στῆς;

Μερικές φορές ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ, ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΞΕΡΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ[3]»!!!

Αὐτά ὁμολογοῦσε τότε ὁ ἀμερικανός πάστορας.

Ἐμεῖς σήμερα, πρέπει νά παραδεχθοῦμε ὅτι τελικά μᾶς χρειά­ζε­ται ὄντως μιά «δεύτερη Πεντηκοστή», γιά νά ... περιοριστοῦμε ἐπί τέ­λους – σχετικά μέ τά ἔσχατα - μόνο σέ«αὐτά πού ξέρει ὁ Θεός»!

* * *

---

[1] Ἱερομον. Χριστοδούλου Ἁγιορείτου, Ὁ Γέρων Παΐσιος, Ἅγιον Ὄρος 1994, σελ. 181

[2] Περιοδικό «Ὁ Σωτήρ», τ. 2026, σελ. 300

[3] π. Peter Gillquist, Καλῶς ἤρθατε στό σπίτι σας, ἐκδ. Ἀκρίτας, 2008, σελ. 61

πηγή

Τυπικόν της 20ης Φεβρουαρίου 2012

Δευτέρα: Τῆς Τυρινῆς.  Τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν καί θαυματουργοῦ  Λέοντος, Ἐπισκόπου Κατάνης.  Ἀγάθωνος, Πάπα Ῥώμης.

Τῇ Κυριακῇ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ Ἀπολυτίκιον:  «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...». Κοντάκιον:  «Ὅταν ἔλθῃς ὁ Θεός...». Ἀπόλυσις:  Μικρά· «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...». ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Προοιμιακός. Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...». Ἑσπέρια:  1.– Τά 2 Στιχηρά Δεσποτικά Προσόμοια  ἐκ τῆς Παρακλητικῆς, τοῦ γ΄ ἤχου· «Ἥμαρτον, Κύριε, ὁ Θεός μου...  – Πρόφθασον, Κύριε, ἐξελοῦ με...».  2.– Τό 1 Στιχηρόν Προσόμοιον τῶν Ἀσωμάτων·« Χορείας Ἀσωμάτων, Κύριε...» καί  3.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ὁσίου ἐκ τοῦ Μηναίου  (20ῃ Φεβρουαρίου)· «Λέων θεόφρον παν­-όλβιε...  – Λέων τῷ ὄντι μακάριος...  – Ἔλαιον θεῖον ἀρύσασθε...». Δόξα, Καί νῦν:  Τό συνακολουθοῦν Προσόμοιον Θεοτοκίον· «Δεῦρο ψυχή μου στενάζουσα...». Ἄνευ Εἰσόδου:  «Φῶς ἱλαρόν». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Ἀπόστιχα:  Τό Στιχηρόν Ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου· «Λιχνευσάμενοι, τήν  πρώτην ὑπέστημεν γύμνωσιν...», δίς καί τό ὁμόηχον Μαρτυρικόν·  «Μάρ­τυρες Κυρίου...», μετά τῶν στίχων αὐτῶν. Δόξα, Καί νῦν:  Τό Θεοτοκίον αὐτῶν·«Τά οὐράνια ὑμνεῖ σε...». Τρισάγιον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τῆς ἡμέρας· «Τῶν οὐρανίων στρατιῶν...» καί  2.– Δόξα, Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ·  «Τῇ ἀνατραφείσῃ ἐν τῷ ναῷ...». Ἀπόλυσις. Τῇ Δευτέρᾳ πρωΐ: ΟΡΘΡΟΣ Ἑξάψαλμος. Εἰς τό· «Θεός Κύριος...». Ἀπολυτίκια:  1.– Τῆς ἡμέρας· «Τῶν οὐρανίων στρατιῶν...» . 2.– Δόξα, τό αὐτό καί  3.–Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ·  «Τῇ ἀνατραφείσῃ ἐν τῷ ναῷ...». Καθίσματα:  Τά 2 Κατανυκτικά Καθίσματα τῆς α΄ Στιχολογίας τοῦ  γ΄ ἤχου· «Ἐπὶ τῆς δίκης τῆς φοβερᾶς...  – Ἕως πότε ψυχή μου ἐπιμένεις...», Δόξα, τό Μαρτυρικόν·  «Τίς μή θαυμάσῃ τῶν ἁγίων...»,  Καί νῦν, τό Θεοτοκίον αὐτοῦ·«Ἕκαστος ὅπου σώζεται...»,  ζήτει ταῦτα εἰς τό τέλος τοῦ Τριῳδίου.  Τῆς β΄ Στιχολογίας τῆς ἡμέρας ἐκ τοῦ  Τριῳδίου· «Ἠνέῳκται τῆς θείας μετανοίας...» καί Δόξα, Καί νῦν, τό Θεοτοκίον αὐτοῦ·  «Τάς χεῖρας σου τάς θείας...». Ὁ Ν΄ Ψαλμός:  (Χῦμα). Κανόνες:  Ἡ α΄ ᾨδή τοῦ Μηναίου μετά τοῦ Εἱρμοῦ αὐτῆς καί  ἡ α΄ ᾨδή τῶν δύο Τριῳδίων ἄνευ τοῦ ἐν τῷ τέλει αὐτῶν  Εἱρμοῦ. Ἡ γ΄ ᾨδή τῶν δύο Κανόνων τῆς Παρακλητικῆς  μετά τοῦ Εἱρμοῦ τοῦ α΄ Κανόνος καί ἡ γ΄ ᾨδή τοῦ Μηναίου,  ἄνευ τοῦ Εἱρμοῦ. Ἐν τέλει ὁ Εἱρμός τῆς α΄ ᾨδῆς τοῦ β΄  Τριῳδίου·«ᾨδήν ἐπινίκιον ᾄσωμεν πάντες...». Αἴτησις. Μεσῴδιον Κάθισμα:  Τοῦ Ὁσίου· «Μέγας ἥλιος τῇ οἰκουμένῃ...»,  μετά τοῦ Θεοτοκίου  αὐτοῦ· «Θείας φύσεως οὐκ ἐχωρίσθη...».  Καί συνεχίζεται ἡ ἀνάγνωσις τῶν ὑπολοίπων  ᾨδῶν τῶν Κανόνων ὡς  ἑξῆς: Ἡ δ΄, ε΄ καί ς΄ ᾨδή τῶν δύο Κανόνων τῆς  Παρακλητικῆς μετά τῶν Εἱρμῶν τοῦ α΄ Κανόνος  καί οἱ ἀντίστιχοι τοῦ Μηναίου ἄνευ Εἱρμῶν.  Εἰς τό τέλος τῆς ς΄ ᾨδῆς τοῦ Μηναίου ὁ Εἱρμός  αὐτῆς·«Τήν δέησιν ἐκχεῶ πρός Κύριον...». Αἴτησις. Κοντάκιον-Οἶκος:  Τῆς ἡμέρας. Συναξάριον:  Τῆς ἡμέρας, καί ὁλοκληρώνεται ἡ ἀνάγνωσις τῶν ὑπολοίπων  ᾨδῶν τῶν Κανόνων ὡς ἑξῆς: Ἡ ζ΄ ᾨδή τῶν δύο Κανόνων  τῆς Παρακλητικῆς μετά τοῦ Εἱρμοῦ τοῦ α΄ Κανόνος καί  ἡ ζ ᾨδή τοῦ Μηναίου ἄνευ Εἱρμοῦ. Ἡ η΄ ᾨδή τοῦ Μηναίου  μετά τοῦ Εἱρμοῦ αὐτῆς καί ἡ η΄ ᾨδή τῶν δύο Τριῳδίων ἄνευ  τοῦ ἐν τέλει Εἱρμοῦ αὐτῶν. Ἡ θ΄ ᾨδή τοῦ Μηναίου μετά τοῦ  Εἱρμοῦ αὐτῆς καί ἡ θ΄ ᾨδή τῶν δύο Τριῳδίων ἐν τέλει  τῶν ὁποίων·«Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν...», καί ὁ Εἱρμός  τῆς η΄ ᾨδῆς τοῦ β΄ Τριῳδίου·«Ὕμνον σοι προσφέρομεν...». Ἡ Τιμιωτέρα. Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς:  Τοῦ β΄ Τριῳδίου·«Σέ τήν ὁραθεῖσαν πύλην...»  καί εὐθύς τό·«Ἄξιόν ἐστιν...». Αἴτησις. Ἐξαποστειλάρια:  1.– Τῆς ἡμέρας· «Ὁ οὐρανόν τοῖς ἄστροις...» καί  2.–  Τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Ὁ γλυκασμός τῶν ἀγγέλων...». «Σοί δόξα πρέπει...». Δοξολογία: (Χῦμα). Ἀπόστιχα:  Τό Στιχηρόν Ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου·  «Πάντα τόν χρόνον...», δίς καί τό Μαρτυρικόν· «Τῶν Ἁγίων Ἀθλοφόρων...», μετά τῶν στίχων αὐτῶν. Δόξα, Καί νῦν:  Τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτῶν· «Ἀσπόρως συνέλαβες...». «Ἀγαθόν τό ἐξομολογεῖσθαι...». Τρισάγιον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τῆς ἡμέρας· «Τῶν οὐρανίων στρατιῶν...» καί  2.– Δόξα, Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον τοῦ τέλους τοῦ  Ὄρθρου· «Ὅτι πάντων ὑπάρχεις...». ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ «Τῶν οὐρανίων στρατιῶν...». Εἴσοδος. Εἰσοδικόν:  «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἐν ἁγίοις θαυμαστός...». Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τῆς ἡμέρας· «Τῶν οὐρανίων στρατιῶν...» καί  2.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον:  Τῆς ἡμέρας· «Ἀρχιστράτηγοι Θεοῦ...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Δευτέρας ἑβδομάδος Τυρινῆς (γ΄ Ἰω. 1-15). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Δευτέρας ἑβδομάδος Τυρινῆς (Λουκ. ιθ΄ 29-40, κβ΄ 7-39). Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  Τῆς ἡμέρας· «Ὁ ποιῶν τούς Ἀγγέλους...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις.

Τι είναι η Αποτείχισις;

Αποτείχισις είναι ο κανονικός και νόμιμος «χωρισμός»¹ εκ της αιρέσεως και του

 αμετανοήτου αιρετικού. Και τούτο, υπέρ της θείας Ορθοδοξίας και της εν Χριστώ σωτηρίας, κατά την

 τακτικήν σωτηρίου πολέμου των τετειχισμένων (τειχισμένων) πόλεων. Δηλαδή, ότε το παλαιόν εχθρο

ί επέδραμον, οι κάτοικοι κατέφευγον εις την πόλιν και απετειχίζοντο, ήτοι εχωρίζοντο¹ εξ αυτών δια των

 τειχών. Και ούτως επολέμουν αμυντικώς και επιθετικώς μέχρι της νίκης. Τοιουτοτρόπως και όταν αίρεσις

 πολεμή την ορθόδοξον χριστιανική πίστιν, οι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί καταφεύγομεν εις τα πνευματικά 

«τείχη»² της Εκκλησίας, δηλαδή εις τους ανά τους αιώνας Αγίους Πατέρας και Διδασκάλους.

 Και βάσει της διδασκαλίας των αγωνιζόμεθα «τον καλόν αγώνα της πίστεως»³ κατά της αιρέσεως και των

 αιρετικών, και υπέρ της θείας Ορθοδοξίας, μέχρι της νίκης. Δηλαδή, μέχρι του αναθέματος, που σημαίνει

 «χωρισμόν από του Θεού» και της «Εκκλησίας»4, το οποίον κάμνει ο αιρετικός με την αίρεσίν του, το

 ομολογούσιν οι Ορθόδοξοι και το επικυρώνουσιν και αποφασίζουσιν ως εκκλησιαστικήν ποινήν 

Ορθόδοξοι Σύνοδοι μέχρι και του τελεσίδικου αναθέματος. Ούτως ηγωνίσθησαν εν Χριστώ και 

ενίκησαν οι προ ημών,

 και εγένετο και αυταί αι Άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και διασώζεται μέχρι

 σήμερον επί γης η  σωτήριος θεία Ορθοδοξία.