ΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ: «Κακοπαθοῦσαν καὶ προσεύχονταν γιὰ τοὺς τρυφῶντες καὶ ἀναπαυομένους. Ἀγρυπνοῦσαν γιὰ τοὺς ὑπνοῦντες. Ἔχυναν δάκρυα καὶ μετανοοῦσαν γιὰ τοὺς γελῶντες».

     Ἀπὸ τὰ Προλεγόμενα τοῦ βιβλίου:

«ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ 
ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»
(Συναξάρια, περιστατικὰ καὶ ἀποφθέγματα 
συγχρόνων Ἁγιορειτῶν Γερόντων τὰ τελευταῖα κυρίως χρόνια)
Ἅγιον Ὄρος 2011

.            Εὕρισκες παλαιὰ Γέροντες στὸ Ἅγιον Ὄρος μὲ τὸ κομποσχοίνι στὸ χέρι καὶ τὸ σακίδιο στὴν πλάτη νὰ ὁδοιποροῦν μεγάλες ἀποστάσεις μέσα στὰ δύσβατα μονοπάτια. Τὰ σώματα τους ἦταν ἀποξηραμμένα ἀπὸ τὴν πολυετῆ ἄσκηση, τὰ μάτια τοὺς βαθουλωμένα ἀπὸ τὶς ἀγρυπνίες καὶ τὸ στόμα τους ξηρὸ ἀπὸ τὶς συνεχεῖς ἐνάτες. Μερικὰ γεροντάκια ἦταν ἔγκλειστα στὰ Κελλιά τους. Δὲν πήγαιναν στὶς Καρυὲς ἢ στὴν Δάφνη γιὰ προμήθειες, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἔστελνε ἀγγέλους ἀγάπης, μοναχούς, ποὺ τοὺς βοηθοῦσαν. Δὲν εἶχαν ἀνθρώπινες παρηγοριὲς καὶ κοσμικὲς ἀνέσεις, ἀλλὰ αἰσθάνονταν οἱ ἴδιοι αὐτάρκεις, ἀνενδεεῖς καὶ ἦταν τελείως ἀμέριμνοι. Ἄλλοι σεβάσμιοι Γέροντες ποὺ ἔζησαν μὲ ὑπομονὴ στὸ Κοινόβιο καὶ λευκάνθηκαν στὴν ὑπακοὴ καὶ στὰ διακονήματα, ἀνέπνεαν τὸν Θεὸν καὶ τὸν Γέροντα καὶ ἔφθασαν σὲ μέτρα ἀπαθείας…
.         Πολλὰ γεροντάκια «στεγνὰ» ἀπὸ τὴν ἄσκηση ἔκρυβαν μέσα τους πνεῦμα καὶ ζωή. Ἐξωτερικὰ ἦταν ἄπλυτοι μὲ παλαιά, ρυπαρὰ καὶ σχισμένα ζωστικά, ἀλλὰ σὲ αὐτὸ τὸ ἀτημέλητο σκεῦος ἔκρυβαν τὸν πολύτιμο θησαυρό, τὴν θεία χάρι, ποὺ ἀπέκτησαν μὲ τόσους ἀγῶνες καὶ νυχθήμερα παλαίσματα. Ἦταν ξένοι τοῦ κόσμου ἀλλὰ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ. Ἀγνοοῦσαν τὶς κοσμικὲς ἐξελίξεις ἀλλὰ γνώριζαν καλὰ «τὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον». Κακοπαθοῦσαν καὶπροσεύχονταν γιὰ τοὺς τρυφῶντες καὶ ἀναπαυομένους. Ἀγρυπνοῦσαν γιὰ τοὺςὑπνοῦντες. Ἔχυναν δάκρυα καὶ μετανοοῦσαν γιὰ τοὺς γελῶντες. Ἂν καὶἀπόμακροι ἀπὸ τὸν κόσμο αἰσθάνονταν ἀδελφοὺς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶτοὺς ἀγκάλιαζαν μὲ τὴν προσευχή τους..         Οἱ παλαιοὶ Πατέρες εἶχαν τὴν ἁπλότητα στὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους ἀλλὰ καὶ στὸν χαρακτήρα. Δὲν θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους πνευματικούς. Εἶχαν ἐπίγνωσι τῶν ἀδυναμιῶν τους καὶ ζοῦσαν τὴν μετάνοια. Εὔχονταν μεταξύ τους «καλὴ μετάνοια καὶ καλὸ τέλος».
.         Αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμένους Γέροντες ποὺ ὑπάρχουν μέχρι σήμερα, δὲν τοὺς βρίσκεις εὔκολα, γιατί γνωρίζουν νὰ κρύβωνται ἔντεχνα. Ἄλλα καὶ ἂν τοὺς συναντήσης πρέπει νὰ ἔχης πνευματικὰ αἰσθητήρια γιὰ νὰ τοὺς ἀναγνωρίσης καὶ νὰ ἐπικοινωνήσης μαζί τους. Πολλοὶ Πατέρες δὲν ἀπεκάλυψαν τὰ βιώματά τους καὶ τὴν θεόσοφη διδασκαλία τους. Τὰ πῆραν μαζί τους ὡς μυστικὴ προσφορὰ στὸν ἀγωνοθέτη Κύριο. Ἄλλοι ὅμως γιὰ νὰ βοηθήσουν νεωτέρους μοναχοὺς ἔδιναν συμβουλὲς ἢ ἀπεκάλυπταν λίγα ἀπὸ τὰ βιώματά τους, ἐνῶ ἄλλα οἰκονόμησε ὁ Θεὸς καὶ ὑπέπεσαν στὴν ἀντίληψη τρίτων. Αὐτὰ τὰ γνωστὰ κατορθώματά τους γίνονται ἀφορμὲς ἀσκητικῶν ἀγώνων στοὺς νεωτέρους, χειροπιαστὰ παραδείγματα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ διάψευση ἐκείνων ποὺ τοὺς κατατάσσουν στὸ παρελθόν. Ἡ κάθε γενεὰ ἔχει τὸ δικό της θεοφιλὲς παρὸν ποὺ στὴν συνέχεια γίνεται παρελθόν.
.           Τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ ζιζάνια δὲν ἔλειψαν ποτὲ ἀπὸ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἀλλὰ παλαιότερα ὑπῆρχαν πολλοὶ ἐνάρετοι ἀγωνιστὲς στὰ Κοινόβια, στὴν ἔρημο, ἀκόμη καὶ στὰ Ἰδιόρρυθμα. Ἔτσι γινόταν μιὰ καλὴ παρακίνηση γιὰ τὰ πνευματικά. Οἱ συζητήσεις ἦταν γιὰ θαύματα, ἀσκήσεις καὶ γιὰ τὴν σωτηρία. Τὸ Ἅγιον Ὅρος τότε ἦταν ἀπόμακρο ἀπὸ τὸν κόσμο, πιὸ ἡσυχαστικό, πιὸ μυστικό, πιὸ ἀθόρυβο, πιὸ ἀσκητικό. Οἱ παλαιοὶ Ἁγιορεῖτες ἑξαιρέτως εἶχαν περισσότερο σεβασμὸ στὴν Παράδοση, στὶς Ἀρχὲς καὶ στοὺς Θεσμούς. Μὲ σεβασμὸ κράτησαν ὅ,τι παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς προκατόχους τους. Εἶχαν μεγάλη εὐλάβεια στὴν Παναγία καὶ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά Της. Ἦταν ὑπομονετικοὶ στὶς ἀσθένειες, στοὺς πειρασμοὺς καὶ στὶς δοκιμασίες, καὶ δὲν ξεχνοῦσαν τὸν σκοπὸ τῆς ἀποταγῆς τους, τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Εἶχαν πραγματικὴ ξενητεία, ἡ ζωή τους ἦταν συνυφασμένη μὲ τὸν κόπο. Στεροῦνταν ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ἀπέφευγαν τὴν ἄνεση. Εἶχαν ἁπλότητα καὶ ὄχι ὀρθολογισμό, βιώματα καὶ ὄχι στεῖρες γνώσεις, εἶχαν ἦθος Καλογερικό. Ἀπὸ αὐτοὺς λοιπὸν τοὺς βιαστὲς τῆς φύσεως καὶ τοὺς ἐπιθυμητὲς τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν γνωρίζοντας τὴνἐπίμονη καὶ ποικιλόμορφη ἄσκησή τους, τὶς νηπτικὲς ἀναβάσεις τους, τὸ ἁπλὸκαὶ ἀνόθευτο ἦθος τους καὶ τὸ ὁλοκληρωτικὸ δόσιμο στὸν Θεό, μποροῦμε νὰπάρουμε καὶ ἐμεῖς πῦρ ἄφθαρτο, γιὰ νὰ ἐξαφθῆ ὁ ζῆλος μας γιὰ ἀγῶνες καὶπροσευχή..         Εἶναι τιμή μας ποὺ μᾶς κατέταξε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ στὸ μοναχικὸ τάγμα καὶ ἀνήκουμε στὴν μεγάλη ἁγιορείτικη οἰκογένεια. Ἀποτελεῖ χρέος καὶ καθῆκον μας νὰ σεβαστοῦμε τὴν ἁγιορειτικὴ μοναχικὴ παράδοση, νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ ἴχνη τῶν παλαιοτέρων Πατέρων, νὰ προσπαθήσουμε νὰ ζοῦμε, ὅπως ἔζησαν ἐκεῖνοι καὶ νὰ κάνουμε τὰ ἔργα τους.
.          Ὅλα ὅσα ἀναφέρονται στὸ ἀνὰ χεῖρας βιβλίο, εἶναι πράξεις (ἀσκητικὰ κατορθώματα ἢ πτώσεις) καὶ πρακτικὴ διδασκαλία Ἁγιορειτῶν. Γράφονται γιὰ νὰ παρακινήσουν σὲ μετάνοια καὶ σὲ μίμηση τῆς ἀσκητικῆς βιοτῆς τους ἢ νὰ μᾶς κάνουν προσεκτικοὺς μὲ τὰ παθήματά τους».

πηγή

Τυπικόν της 8ης Mαρτίου 2012

Πέμπτη: Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Θεοφυλάκτου,  Ἐπισκόπου Νικομηδείας.  Ἑρμοῦ Ἀποστόλου  καί Δομετίου Ὁσίου.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Προοιμιακός – Ψαλτήριον. Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...». Ἑσπέρια:  1.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Τριῳδίου·  «Πλευράν ἐκκεντούμενος...  –Ὀδύνην τρυγήσαντα...  –Κύριε, τόν ζωοποιόν σου...» καί  2.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῶν Μαρτύρων ἐκ  τοῦ Μηναίου (9ῃ Μαρτίου)·  «Φέροντες τά παρόντα γενναίως...  – Ῥίπτοντες περιβόλαια πάντα...  – Βλέποντες ὡς τρυφάς τάς βασάνους...». Δόξα, Καί νῦν:  Τό ὁμόηχον Προσόμοιον Σταυροθεοτοκίον·  «Ὕβρεις, ὑπομείναντας πολλάς...», ζήτει τοῦτο εἰς  Τό Καί νῦν, τῶν Ἑσπερίων τῇ 6ῃ Μαρτίου. Ἄνευ Εἰσόδου:  «Φῶς ἱλαρόν...» καί τά Ἀναγνώσματα τῆς ἠμέρας.  Ἀπόστιχα:  Τό Στιχηρόν Ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου· «Μή νηστεύσαντες κατ᾿ ἐντολήν...»,  δίς καί τό Μαρτυρικόν· «Τῶν ἐπεγείων ἁπάντων καταφρονήσαντες..»,  μετά τῶν στίχων αὐτῶν. Δόξα, Καί νῦν:  Τό ὁμόηχον Προσόμοιον Σταυροθεοτοκίον  αὐτῶν· «Ἄρνα τόν ἑαυτῆς ἡ Ἀμνάς...». Τρισάγιον. Τά Τροπάρια· «Θεοτόκε Παρθένε...», κτλ. Τῷ ἑσπέρας: Εἰς τό Μέγα Ἀπόδειπνον ψάλλεται εἰς τούς στίχους τοῦ·  «Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε...», τό τῶν Ἁγίων, μετά τόν στίχον  τοῦ Ἁγίου τοῦ Ναοῦ οὕτως: «Ἅγιοι ἔνδοξοι Τεσσαράκοντα  Μάρτυρες, πρεσβεύσατε ὑπέρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν».

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (Μητρ. Σπάρτης Εὑστάθιος)

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΗΤΡ. ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

[Πρὸς Τόν Ἱ. Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ λαό τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας]

«Ἡ ὀρθή στάση τοῦ χριστιανοῦ ἀπέναντι στήν οἰκονομική κρίση».

.       Χριστιανοί μου Ἀγαπητοί,

.        Εἶναι γνωστά τά ἀποτελέσματα τῆς οἰκονομικῆς ὕφεσης σέ ὅλους μας. Ἡ φτώχεια καί ἡ ἀνέχεια δέ χτύπησαν μόνο τά σπίτια τῶν φτωχῶν καί πολυμελῶν οἰκογενειῶν, ὅπως ἄλλοτε, ἀλλά καί τά σπίτια ἐκείνων πού ποτέ μέχρι σήμερα δέν εἶχαν σκεφτεῖ ὅτι θά περνοῦσαν μιά τέτοια δοκιμασία.
.        Μέσα σ’αὐτές τίς πρωτόγνωρες συνθῆκες καί ἐπειδή ἡ πεῖνα δέν ἔχει μάτια, βγῆκαν στόν δρόμο καί οἱ μέχρι χθές ἔχοντες.  Ἁπλώνουν τό χέρι τους καί ζητοῦν βοήθεια καί οἱ μέχρι χθές εὔποροι ἤ ἐν πάση περιπτώσει αὐτοί πού δέν εἶχαν στερηθεῖ στή ζωή τους τίποτε. Πλησιάζουν τούς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων καί αὐτοί πού ἄλλοτε πέταγαν τό μισό φαγητό τους ἀπό τήν ὑπερκατανάλωση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Τώρα πλέον καί δέν ξέρουμε μέχρι πότε, φτωχός δέν εἶναι ὁ Γεωργάκης πού καθόταν στή γωνιά τοῦ δρόμου καί ζητοῦσε βοήθεια γιά τόν ἑαυτό του καί τή γυναίκα του, ἀλλά φτωχός εἶναι καί ὁ ἄνθρωπος τῆς διπλανῆς μας πόρτας πού εἶχε αὐτοκίνητο καί τό πούλησε, πού εἶχε κτῆμα καί τό ἔδωσε, γιά νά μπορέσει νά ζήσει τήν οἰκογένειά του, καθώς καί αὐτός πού κινδυνεύει νά χάσει ἀκόμη καί τό σπίτι πού μένει, διότι χρωστάει στήν Τράπεζα, ἡ ὁποία  τόν εἰδοποίησε μέ κλητῆρα πρίν ἀπό λίγες μέρες.
.       Ποιά θέση πρέπει νά πάρουμε σ’ αὐτή τή δοκιμασία, πού ἔχει καί ἄλλες ἐπιπτώσεις, οἱ ὁποῖες, ἄν δέν τίς προσέξουμε, μπορεῖ νά προκαλέσουν ἀκόμη καί κατάθλιψη καί νά ὁδηγήσουν σέ τραγικές πράξεις σχετικές μέ τήν ἴδια τή ζωή μας;
.        Τό πρῶτο πού πρέπει νά κάνουν ὅσοι χτυπήθηκαν ἀπό αὐτή τήν δοκιμασία εἶναι νά τονώσουν τήν πίστη τους στόν Πανάγαθο Θεό καί στήν σωστική Πρόνοιά Του. Νά πιστεύουν ὅτι Ἐκεῖνος, πού ἔδωσε τό στόμα, θά φροντίσει καί γιά τήν τροφή. Ἐκεῖνος, πού τρέφει τά σπουργίτια καί ἐνδιαφέρεται γιά ὅλη τήν φύση ἔλλογη καί ἄλογη, δέν θά ἀδιαφορήσει γιά τόν ἄνθρωπο, πού εἶναι τό πιό τέλειο δημιούργημά Του καί χάρη τοῦ ὁποίου ταπεινώθηκε καί σταυρώθηκε, γιά νά κάνει ἀναμφισβήτητη τήν ἀγάπη Του. Τό «ἔχει ὁ Θεός», πού ἔλεγαν οἱ παλαιότεροι ἀπό μᾶς, πρέπει νά βρεῖ θέση καί πάλι στά χείλη μας.
.         Τό δεύτερο πού εἶναι ἀνάγκη νά σκεφτοῦμε καί νά προσπαθήσουμε νά κάνουμε εἶναι ἡ διόρθωσή μας καί ἡ ἀλλαγή τῆς ζωῆς μας. Δέν εἶναι δυνατό νά τρώγει κάποιος καί νά μεθάει καί νά πετάει στά σκουπίδια τό φαγητό πού περίσσευσε, ὅταν γνωρίζει ὅτι γύρω του ὑπάρχουν φτωχοί καί πεινασμένοι. Αὐτοί δέν εἶναι ἄλλου Θεοῦ παιδιά, ἄλλα εἶναι τοῦ ἴδιου δημιουργήματα καί ἑπομένως εἶναι καί δικά μας ἀδέλφια. Εἶναι ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μιά τέτοια σπατάλη πού γίνεται μπροστά στά ἔκπληκτα μάτια τῶν πεινασμένων θά ἔχει δυσμενῆ ἀποτελέσματα. Ἄν δέν συμμεριζόμαστε τήν φτώχεια τῶν ἄλλων, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά γίνουμε φτωχοί, γιά νά διδαχθοῦμε τήν σωστή συμπεριφορά μας ἀπέναντί τους. Νά ζητήσουμε, λοιπόν, συγγνώμη πρῶτα ἀπό τόν Θεό γιά τήν ἐγωιστική συμπεριφορά μας καί ὕστερα συγγνώμη καί ἀπό τούς ἴδιους τούς φτωχούς πού περιφρονήσαμε. Μόνο ἐάν μέσα μας νιώσουμε συντριβή καί μαζί μέ τούς ἀδύνατους ἀδελφούς μας συναντηθοῦμε καί μαζί μέ ἐκείνους σηκώσουμε τά χέρια μας στόν οὐρανό, τότε θά ἔλθει ἡ συγχώρηση καί ἡ εὐλογία.
.           Ἀλλά θά πρέπει νά κάνουμε ἕνα ἐπιπλέον  βῆμα πρός τά ἐμπρός. Ὅσοι  ἀκόμη ἀντέχουν, ὅσοι ἔχουν «σπλάχνα οἰκτιρμῶν» ν’ ἀνοίξουν τήν καρδιά τους καί νά δώσουν κάτι ἀπό ἐκεῖνα πού ἔχουν. Ἄν εἶναι ἀπό τό περίσσευμά τους καί τό προσφέρουν μέ τήν καρδιά τους καί μέ κίνητρο τήν ἀγάπη τους, θά ἔχουν τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί δέ θά στερηθοῦν ποτέ καί τίποτα.  «Θέλεις νά ἔχεις, δῶσε» λέγει τό ἀπόσταγμα τῆς σοφίας τοῦ λαοῦ μας. Ἄν δώσεις ἀπό τό ὑστέρημά σου, τότε νά γνωρίζεις ὅτι ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θά εἶναι πλούσια γιά  ὅλη τήν οἰκογένειά σου, ἐνῶ ταυτόχρονα θά δίδεις καί ἕνα ἀξιοθαύμαστο παράδειγμα στήν κοινωνία, ἀνάμεσα στήν ὁποία λιγόστεψαν τά παραδείγματα τῶν Μεγάλων Εὐεργετῶν, οἱ ὁποῖοι ὑστεροῦνταν γιά νά βοηθήσουν τόν συνάνθρωπο.
.         Ἔτσι, ἀδελφοί μου, πιασμένοι χέρι – χέρι, θά ἀντιμετωπίσουμε χριστιανικά τήν δοκιμασία πού μᾶς βρῆκε καί θά ἐλπίζουμε ὅτι θά ἔχει τέλος ἡ περιπέτεια τῆς Χώρας μας καί θά ἔλθουν καλύτερες ἡμέρες. Ἡ ἐλπίδα ποτέ δέν πρέπει νά μᾶς ἐγκαταλείψει.
.         Πρίν κλείσω τήν ἐπικοινωνία μας, θέλω νά προσθέσω κάτι πρακτικό, πού θά ἀποτελεῖ  καί ἔμπρακτη ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης μας.
.           Μερικοί πιστεύουν, ὅτι τά Χριστούγεννα καί τό Πάσχα πρέπει νά βοηθᾶμε τούς φτωχούς. Ὅμως, καί οἱ φτωχοί ἔχουν στομάχι, πού δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν τροφή μόνο αὐτές τίς ἑορταστικές περιόδους, ἀλλά ὁλόκληρο τόν χρόνο. Ἑπομένως, εἶναι ἀνάγκη νά συνεχίσουμε τήν προσφορά μας καί κατά τήν περίοδο πού διανύουμε. Μάλιστα τό καθῆκον τῆς φιλανθρωπίας τονίζεται τόσο ἀπό τίς Ἀποστολικές καί Εὐαγγελικές περικοπές ὅσο καί ἀπό τά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας μας κατά τή Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιατί καί ἡ νηστεία, μεταξύ τῶν ἄλλων,  ἔχει καί αὐτό τό νόημα, ν’ αὐξήσουμε τήν ἐλεημοσύνη.
.         Προτείνω, λοιπόν, αὐτό πού γίνεται σέ μερικά Σουπερμάρκετς (Supermarkets)  στήν Ἀθήνα καί σέ ἄλλες μεγάλες πόλεις νά γίνει καί στήν ἐπαρχία μας.[…]

Ἀδελφοί μου,

.       Ἄς προσφέρουμε  μιά σταγόνα ἀγάπης στόν ὠκεανό τῆς ἀνάγκης. Θά τήν εὐλογήσει ὁ Θεός καί πρώτη καί ἄμεση ἀμοιβή θά εἶναι ἡ χαρά γιά ὅλους μας καί ἡ συμπαράσταση στόν ἐμπερίστατο ἀδελφό μας, πού, ὅπως μᾶς δίδαξε ὁ Χριστός μας, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός Του.

Μέ εὐγνώμονες εὐχαριστίες

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ† Ο ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

πηγή

«Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ: ΜΙΑ ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» (καθηγ. Ἰω. Κορναράκης)

«Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ:ΜΙΑ ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»

[Α´]

Ὁμιλία τοῦ ὁμοτ. καθηγ. κ. Ἰω. Κορναράκη

στὸ Σεμινάριο Ὀρθοδόξου Πίστεως
τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, 04.03.2012

Ἀπομαγνητοφώνηση Γ . K. & Δ. M.
Ἐπιμέλεια «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[…] Ὅπως ξέρετε τὰ πράγματα ἔχουν δυσκολέψει, ἐδῶ στὴν πατρίδα μας, καὶ θὰ ἤθελα νὰ κάνω μία ἀναδρομή, πῶς φθάσαμε σήμερα νὰ ἔχουμε θεολόγους κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ νὰ ἀπεχθάνονται τοὺς Πατέρες, ποὺ νὰ θέλουν νὰ τοὺς βγάλουν στὸ περιθώριο, ποὺ λένε ὅτι πέσανε στὸ τέλμα, γιατί οἱ Πατέρες δὲν ἤξεραν, λένε, (παίρνουν στοιχεῖα ἀπὸ κάποιες θεωρίες συγχρόνων), δὲν εἶχαν προβλέψει τὴν ἐποχή μας, καὶ ἑπομένως, δὲν ἤξεραν ὅλα ὅσα θὰ συμβοῦν σήμερα. Ποιὰ πράγματα δηλαδή; Τὴν ἐξέλιξη τῶν ἐπιστημῶν τῶν κοινωνικῶν, τῶν ψυχολογικῶν, τῆς τεχνολογίας, τὶς πολιτιστικὲς ἐξελίξεις κτλπ. Αὐτά, λέει, δὲν τὰ ἤξεραν καὶ ἑπομένως, αὐτοὶ ἔμειναν τελματωμένοι στὸ χρόνο ποὺ ἔζησαν, καὶ δὲν μποροῦν νὰ μᾶς δώσουν τώρα τίποτα ἄλλο. Ἐμεῖς  λοιπὸν πρέπει νὰ ἐπαναδιατυπώσουμε τώρα τὴν θεολογία τῶν Πατέρων μὲ τὸν δικό μας τρόπο ἢ νὰ τὴν ἀκυρώσουμε ἐντελῶς καὶ νὰ κάνουμε μία καινούργια θεολογία ποὺ νὰ τὴ λέμε μεταπατερική.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

πηγή

Γέροντας Παΐσιος - Ο ταπεινός έχει όλες τις αρετές

-Γέροντα, πέστε μας κάτι, πριν φύγετε.

-Τι να σας πω; Τόσα σας είπα!

-Πέστε μας κάτι, για να το δουλέψουμε, μέχρι να ξαναρθήτε.

-Ε, αφού επιμένετε, να σας πω… Μία είναι η αρετή, η ταπείνωση επειδήόμως δεν το καταλαβαίνετε, άντε, να σας πω και την αγάπη. Αλλά, όποιος έχει ταπείνωση, δεν έχει και αγάπη;

-Γέροντα, ο Αββάς Ισαάκ λέει: «Ότι είναι το αλάτι για το φαγητό, είναι και η ταπείνωση για την αρετή».

-Δηλαδή χωρίς την ταπείνωση δεν… τρώγονται οι αρετές! Θέλει να πη ο Άγιος πόσο απαραίτητη είναι η ταπείνωση στην εργασία των αρετών.

-Γέροντα, αλλού ο Αββάς Ισαάκ λέει ότι η ταπείνωση έρχεται, όταν αποκτήση ο άνθρωπος αρετές.

-Μήπως δεν το κατάλαβες καλά; Αν δεν έχη ο άνθρωπος ταπείνωση, καμμιά αρετή δεν μπορεί να τον πλησιάση.

-Δηλαδή, Γέροντα, όποιος έχει ταπείνωση έχει όλες τις αρετές;

-Εμ βέβαια. Ο ταπεινός έχει όλα τα πνευματικά αρώματα: απλότητα, πραότητα, αγάπη χωρίς όρια, καλωσύνη, ανεξικακία, θυσία, υπακοή κ.λπ. Επειδή έχει την πνευματική φτώχεια, έχει και όλον τον

πνευματικό πλούτο. Είναι επίσης και ευλαβής και σιωπηλός, γι’ αυτό συγγενεύει και με την Κεχαριτωμένη Θεοτόκο Μαρία, η οποία είχε μεγάλη ταπείνωση. Ενώ είχε μέσα της ολόκληρο τον Θεό σαρκωμένο,

δεν μίλησε καθόλου, μέχρι που μίλησε ο Χριστός στα τριάντα Του χρόνια. Στον ασπασμό του Αγγέλου είπε: «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Δεν είπε: «Εγώ θα γίνω μητέρα του Υιού του Θεού».

Η Παναγία, για την ταπείνωσή της, κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. «Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα», λέει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης. Να είναι δούλη, να είναι και Νύμφη

του θεού! Να είναι παρθένος, να είναι και μητέρα! Να είναι πλάσμα του Θεού, να είναι και Μητέρα του Πλάστου! Αυτά είναι τα μεγάλα μυστήρια, τα παράξενα, που δεν εξηγούνται, αλλά μόνο βιώνονται!

-Γέροντα, ποια εικόνα της Παναγίας σας αρέσει περισσότερο;

-Εμένα όλες οι εικόνες της Παναγίας μου αρέσουν. Και μόνο το όνομά Της να βρω κάπου γραμμένο, το ασπάζομαι πολλές φορές με ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά μου.

Είναι φοβερό, αν το σκεφθής! Μικρό κοριτσάκι ήταν και είπε το «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού». Μέσα σε λίγες λέξεις τόσα νοήματα! Πολύ θα

βοηθηθής, εάν εμβαθύνης στα λόγια αυτά. Είναι λίγα και δυνατά.

Αν τα μελετάς, θα αγαπήσης την ταπείνωση κι αν ταπεινωθής, θα δης τον Θεό να έρχεται μέσα σου και να κάνη την καρδιά σου Φάτνη της Βηθλεέμ.

 Από το βιβλίο «Πάθη και Αρετές»

:πηγή

Μπαμπά σ' αγαπώ. Συγκλονιστική ιστορία

Μια μέρα ο μπαμπάς αποφάσισε να πλύνει το καινούργιο του αυτοκίνητο. Ώρες αφιέρωνε να το καθαρίσει, να το γυαλίσει. Την ώρα λοιπόν που μάζευε τα εργαλεία του, έρχεται η μικρή κορούλα του, παίρνει μια μικρή πέτρα και αρχίζει να γρατζουνίζει κάτι πάνω στην πόρτα του οδηγού. Ακούει εκείνος τον ήχο και τρέχει κρατώντας ένα μεγάλο γαλλικό κλειδί. Με αυτό χτυπά δυνατά το χέρι της μικρής. Πέφτει κάτω η πέτρα και μαζί τα σπασμένα δάχτυλα από το χέρι της. Μόλις συνήλθε την μεταφέρει στο κοντινότερο νοσοκομείο.

Εκεί οι γιατροί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο από το να της αφαιρέσουν όλα τα δάχτυλα.

Όταν συνέρχεται από την νάρκωση, ανοίγει τα μάτια της, βλέπει το χέρι της και με την παιδιάστικη αφέλεια ρωτάει τον πατέρα της:

"Μπαμπά, πότε θα μεγαλώσουν τα δάχτυλά μου;"

Μην αντέχοντας άλλο εκεί μέσα, φεύγει ο πατέρας και πηγαίνει στο αυτοκίνητό του. Ξεσπά επάνω του με κλωτσιές, μπουνιές.

Ξαφνικά το βλέμμα του πέφτει πάνω στην πόρτα με τις γρατσουνιές.

Πλησιάζει πιο κοντά.

Ήταν κάτι γραμμένο. Έλεγε:

"Μπαμπά, σ' αγαπώ"....

πηγή