Κείμενο πληροφορία από μια ευσεβής ψυχή

από kotsarikos

Παρακάτω θα σας παραθέσω ένα κείμενο “πληροφορία” απο τα πολλά τα οποία λαμβάνει περιοδικά από τον Θεό μια ευσεβής ψυχή.

Επειδη, πολλοί θα δυσανασχετήσουν ή θα απιστήσουν κατά πόσο όλα αυτά είναι αποτέλεσμα πλάνης ή αλήθειας, θέλω να πω ότι η πηγή είναι έγκυρη, δεν αποτελεί προϊόν νοσηρής φαντασίας αλλά καθ ομολογίαν αγιασμένης ψυχής και βεβαίως το καθετί το οποίο αναφέρεται στο παρακάτω κείμενο σε μορφή ποιήματος, είναι στην ελεύθερη βούληση του καθενός να το αποδεχτεί ή όχι.

Το πιο κάτω κείμενο “παραδόθηκε” την 15η Μαΐου.

Στη δύναμη της Αγίας Τριάδας (τρις)

Παιδιά μου αγαπημένα, το Πνεύμα μου το Πανάγιο σας έδωσα για να σας φωτίζει,
να σας στηρίζει και πάντα να σας διδάσκει ότι σας έχω μάθει μέσα από την Αγ. Γραφή Μου.

Με λόγια απλά, σωστά, με ταπείνωση, με αγάπη, την αλήθεια να τη φωνάζετε
και να δοξάζετε τον Πλάστη και Δημιουργό, τον αληθινό Θεό.

Πατήρ, Υιός και Πνεύμα Άγιο. Παιδιά μου να έχετε αγάπη·
είστε αδέλφια δικά μου, δε θέλω να σας χωρίζουν λάθη και πάθη.

Θέλω να είστε ευλογημένα Μου υπογραφή την ταπείνωσή σας,
την πίστη σας, την αγάπη σας σε κάθε πράξη της επίγειας ζωή σας.

Να δημιουργείτε πάντοτε το καλό, ή σε λόγο ή σε πράξη και μην αμφιβάλετε
ότι μεγάλος θα είναι ο μισθός από Εμένα τον Ιησού Χριστό,

μεγάλα πολύ μεγάλα γεγονότα θα γίνουν παντού, μα και στα εδάφη
τα Ελληνικά παιδιά Μου αγαπημένα, λατρευτά,

κρατηθείτε με αγάπη και να κάνετε την προσφορά σας στον αδελφό γιατί θα σας χρειάζεται
αυτός (να βοηθάμε το συνάθρωπό μας αλλά και να του δίνουμε τρόφιμα)

ακολουθείτε σωστά ότι γράφω στο Ευαγγέλιό μου, ευθεία γραμμή σωστή
ούτε από ‘δώ, ούτε από ‘κεί μην ποτέ ταλαντευθείτε

να Μου κτυπάς διαρκώς την πόρτα Μου για κάθε πρόβλημά σου που έχεις
μαζί θα βρούμε τη λύση, εσύ θέλω να Μου έχεις πλήρη εμπιστοσύνη,

και Εγώ ο Άναρχος Θεός η αρχή και το τέλος θα σου λύνω κάθε πρόβλημά σου
αρκεί με πίστη να μου το ζητήσεις, ν΄ ακούς να μ΄ εμπιστεύεσαι

τελείως ν’ αφεθείς σ’ εμένα το Σωτήρα τον καλό και αγαθό ποιμένα

στρατός θα ξεσηκωθεί τα πάντα τα έχουν ετοιμάσει Έλληνες και ξένοι
ο πόλεμος δεν είναι μακριά μα ο ταπεινός και πονεμένος θα δικαιωθεί και θα είναι νικητής

έχετε πίστη Έλληνες, σηκώστε τις σημαίες και το σταυρό, θα φύγει τότε ο εχθρός
στα σύνορα άγγελοι υμνούν δοξάζουν το Θεό η Μάνα η Σεμνή στέκει προσεύχεται

σας αγαπά θυμίαμα να βάζετε παιδιά.

Αχ! Κωνσταντινούπολη βασιλεύουσα θα ξαναγίνεις και η γαλήνη στις καρδιές των πιστών
θα είναι φάρμακα αγιασμένα στο θρόνο του Θεού

έχετε αγάπη μεταξύ σας θέλουν να σας σκορπίσουν να σας διαβάλουν
να σας κομματιάσουν μα δε θα προφτάσουν κακό για να σας κάνουν

όλα θα διορθωθούν, αγάπη στο Θεό στη Μητέρα στους Αγίους που μαρτύρησαν για μένα

σας ευλογώ όλους και τον καθένα ξεχωριστά, προσευχηθείτε· όπλο το σταυρό,
πίστη την ασπίδα, όποιος έχει ελπίδα στην Τριάδα την Αγία θα πάρει μεγάλο βαθμό.

Μη φοβάστε μόνο να Με πιστεύσετε να Μ΄ αγαπάτε, ο Πατήρ, ο Υιός το Πνεύμα,
η Τρισυπόστατη αγάπη

Αμήν, Αμήν, Αμήν.

Ευχαριστούμε τον φίλο μας Χ. που μας έδωσε την άδεια της δημοσίευσης του ανωτέρω.

«ΕΥΡΩ ἢ ΔΡΑΧΜΗ; ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ» (ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ)

Ἀπόσπασμα συνεντεύξεως τοῦ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου ἐν ὄψει τῆς ἐπισήμου ἐπισκέψεώς του στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.

.        «Ἡ ἐπίσκεψη αὐτὴ εἶναι πολὺ σημαντική, γιατί ὅλοι ἀγαπᾶμε τὴν Ρωσία καὶ οἱ δεσμοὶ μεταξὺ τῶν δύο λαῶν εἶναι δυνατοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Πᾶμε γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε αὐτὴ τὴν φιλία, νὰ ἀνταλλάξουμε ἀπόψεις καὶ νὰ πάρουμε μερικὲς ἀποφάσεις, ἂν εἶναι δυνατόν, γιὰ νὰ βοηθήσουμε τὴν ἐπικοινωνία τῶν δύο λαῶν», τόνισε.
.        Γιὰ τὸν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἐποχὴ αὐτῆς τῆς μεγάλης κρίσεως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε πὼς δὲν εἶναι ὁ πρῶτος σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας νὰ δίνει συσσίτια. «Εἶναι στὸ ρόλο της. Ὅμως πρῶτα ἀπ’ ὅλα πρέπει νὰ φτιάξει πρόσωπα κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Χριστοῦ. Νὰ φτιάξουμε πρότυπα ζωῆς καὶ βεβαίως νὰ βοηθήσουμε καὶ τὸν ἄλλο, γιατί δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ γίνει πρότυπο Χριστοῦ καὶ νὰ εἶναι ἐγωιστὴς καὶ νὰ μὴν κοιτᾶ τὸν διπλανό του».

Γιὰ τὸ ἂν ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ταχθεῖ ὑπὲρ ἢ κατὰ τοῦ Μνημονίου, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα θέμα ποὺ ἀπασχολεῖ τὸ ποίμνιο εἶπε:

.        «Ὅλα τὰ προβλήματα ἀπασχολοῦν τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ μὲ ἕναν δικό της τρόπο. Ἡ κρίση ἀλλιῶς ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὰ πολιτικὰ κόμματα ἀλλιῶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ἔχει ἀποστολὴ ἡ Ἐκκλησία, ἂν δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ κάθε πρόσωπο, γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο. Βεβαίως ἔχει λόγο. Ἀλλὰ λόγος ποὺ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ Ἐκκλησία ἔρχεται καὶ δίνει τὸ μήνυμα τοῦ προσώπου, τοῦ ἀνθρώπου νὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ ἀξιοπρεπής».

Γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση:

.        «Ἡ κρίση εἶναι ἕνα πρόβλημα ἕνας πόνος στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Ὅμωςπρέπει νὰ δοῦμε τὰ αἴτια ποὺ ὁδήγησαν σὲ αὐτὴ τὴν κρίση. Ἡ κρίση προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση, ἀπὸ τὸν ἐγωισμό. Ὁ θεσμὸς διοικεῖται ἀπὸ πρόσωπα.Ἂν τὰ πρόσωπα εἶναι ἄρρωστα, θὰ ἀρρωστήσει καὶ ὁ θεσμός. Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία πρέπει νὰ στείλει τὸ μήνυμα τοῦ σεβασμοῦ στὸ πρόσωπο».

Γιὰ τὸ ἂν πρέπει ἡ Ἑλλάδα νὰ ἐπιστρέψει στὴ δραχμή:

.        «Εὐρὼ ἢ δραχμή, ὅπου καὶ νὰ μείνουμε, ἂν δὲν γίνουμε ἄνθρωποι Χριστοῦ, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι τὸ ἴδιο. Οἱ οἰκονομολόγοι λένε πὼς δὲν πρέπει νὰ φύγουμε ἀπὸ τὸ εὐρώ, πὼς εἶναι καλύτερα μέσα στὸ εὐρώ. Ἐγὼ προσωπικὰ μὲ αὐτὸ συντάσσομαι».

Γιὰ τὸν χωρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ κράτος:

.        «Ἡ Ἑλλάδα ἔχει μιὰ μεγάλη ἱστορία. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἔχουμε συμπορευτεῖ μὲ τὸ κράτος. Τοὺς πόνους καὶ τῶν δύο πλευρῶν τοὺς καταλάβαμε. Καὶ πορευόμαστε μέχρι σήμερα ἄλλοτε μὲ προβλήματα καὶ ἄλλοτε ὄχι. Ἂν βρεθεῖ μιὰ Πολιτεία ποὺ θὰ μᾶς πεῖ: δὲν σᾶς θέλουμε, δὲν θὰ ἀντιδράσουμε. Ἐμεῖς θὰ προχωρήσουμε. Τετρακόσια χρόνια κάτω ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ ζήσαμε καὶ δὲν διαλυθήκαμε. Ἂν ἀφεθοῦμε ἐλεύθεροι νὰ ἀποφασίζουμε μόνοι μας, νὰ διαχειριζόμαστε τὴν περιουσία μόνοι μας, δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε τίποτε. Μᾶλλον τὸ κράτος θὰ χάσει. Ἀκόμη καὶ ἡ μισθοδοσία τοῦκλήρου δὲν μᾶς ἔχει δοθεῖ ὡς δῶρο, ἀλλὰ σὲ ἀντάλλαγμα τῆς περιουσίας. Δὲν μᾶς πιάνει πανικὸς οὔτε φοβόμαστε, ἀλλὰ σκεπτόμαστε αὐτὸν τὸν τόπο ὅτι θὰεἶναι ὀρφανός».

[ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ πιθανότητα χωρισμοῦ φαίνεται ὅτι ὅλο καὶ πλησιάζει.]

Γιὰ τὸ ἂν πρέπει νὰ γίνει Πανορθόδοξη Σύνοδος:

.        «Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος πρέπει νὰ γίνει ὄχι ὅμως βιαστικὰ ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μελέτη. Ὁ Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ μελετᾶ τὸ θέμα ἀπ᾽ ὅλες τὶς πλευρές. Τὰ ἀνθρώπινα ὅμως ὑπάρχουν παντοῦ καὶ πρέπει νὰ μελετηθοῦν ὅλα μὲ προσοχὴ καὶ νὰ ἀντιμετωπιστοῦν. Προσωπικὰ πιστεύω πὼς πρέπει νὰ γίνει τὸ συντομότερο. Ὄχι γιὰ νὰ λύσει τὰ προβλήματα ποὺ εἶναι ὥριμα, ἀλλὰ νὰ δώσουμε καὶ τὸ μήνυμα πὼς οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἐδῶ ὅλοι μαζεμένοι».

ΠΗΓΗ: romfea.g

«ΕΥΡΩ ἢ ΔΡΑΧΜΗ; ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ» (ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ)

Ἀπόσπασμα συνεντεύξεως τοῦ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου ἐν ὄψει τῆς ἐπισήμου ἐπισκέψεώς του στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.

.        «Ἡ ἐπίσκεψη αὐτὴ εἶναι πολὺ σημαντική, γιατί ὅλοι ἀγαπᾶμε τὴν Ρωσία καὶ οἱ δεσμοὶ μεταξὺ τῶν δύο λαῶν εἶναι δυνατοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Πᾶμε γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε αὐτὴ τὴν φιλία, νὰ ἀνταλλάξουμε ἀπόψεις καὶ νὰ πάρουμε μερικὲς ἀποφάσεις, ἂν εἶναι δυνατόν, γιὰ νὰ βοηθήσουμε τὴν ἐπικοινωνία τῶν δύο λαῶν», τόνισε.
.        Γιὰ τὸν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἐποχὴ αὐτῆς τῆς μεγάλης κρίσεως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε πὼς δὲν εἶναι ὁ πρῶτος σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας νὰ δίνει συσσίτια. «Εἶναι στὸ ρόλο της. Ὅμως πρῶτα ἀπ’ ὅλα πρέπει νὰ φτιάξει πρόσωπα κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Χριστοῦ. Νὰ φτιάξουμε πρότυπα ζωῆς καὶ βεβαίως νὰ βοηθήσουμε καὶ τὸν ἄλλο, γιατί δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ γίνει πρότυπο Χριστοῦ καὶ νὰ εἶναι ἐγωιστὴς καὶ νὰ μὴν κοιτᾶ τὸν διπλανό του».

Γιὰ τὸ ἂν ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ταχθεῖ ὑπὲρ ἢ κατὰ τοῦ Μνημονίου, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα θέμα ποὺ ἀπασχολεῖ τὸ ποίμνιο εἶπε:

.        «Ὅλα τὰ προβλήματα ἀπασχολοῦν τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ μὲ ἕναν δικό της τρόπο. Ἡ κρίση ἀλλιῶς ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὰ πολιτικὰ κόμματα ἀλλιῶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ἔχει ἀποστολὴ ἡ Ἐκκλησία, ἂν δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ κάθε πρόσωπο, γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο. Βεβαίως ἔχει λόγο. Ἀλλὰ λόγος ποὺ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ Ἐκκλησία ἔρχεται καὶ δίνει τὸ μήνυμα τοῦ προσώπου, τοῦ ἀνθρώπου νὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ ἀξιοπρεπής».

Γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση:

.        «Ἡ κρίση εἶναι ἕνα πρόβλημα ἕνας πόνος στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Ὅμωςπρέπει νὰ δοῦμε τὰ αἴτια ποὺ ὁδήγησαν σὲ αὐτὴ τὴν κρίση. Ἡ κρίση προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση, ἀπὸ τὸν ἐγωισμό. Ὁ θεσμὸς διοικεῖται ἀπὸ πρόσωπα.Ἂν τὰ πρόσωπα εἶναι ἄρρωστα, θὰ ἀρρωστήσει καὶ ὁ θεσμός. Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία πρέπει νὰ στείλει τὸ μήνυμα τοῦ σεβασμοῦ στὸ πρόσωπο».

Γιὰ τὸ ἂν πρέπει ἡ Ἑλλάδα νὰ ἐπιστρέψει στὴ δραχμή:

.        «Εὐρὼ ἢ δραχμή, ὅπου καὶ νὰ μείνουμε, ἂν δὲν γίνουμε ἄνθρωποι Χριστοῦ, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι τὸ ἴδιο. Οἱ οἰκονομολόγοι λένε πὼς δὲν πρέπει νὰ φύγουμε ἀπὸ τὸ εὐρώ, πὼς εἶναι καλύτερα μέσα στὸ εὐρώ. Ἐγὼ προσωπικὰ μὲ αὐτὸ συντάσσομαι».

Γιὰ τὸν χωρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ κράτος:

.        «Ἡ Ἑλλάδα ἔχει μιὰ μεγάλη ἱστορία. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἔχουμε συμπορευτεῖ μὲ τὸ κράτος. Τοὺς πόνους καὶ τῶν δύο πλευρῶν τοὺς καταλάβαμε. Καὶ πορευόμαστε μέχρι σήμερα ἄλλοτε μὲ προβλήματα καὶ ἄλλοτε ὄχι. Ἂν βρεθεῖ μιὰ Πολιτεία ποὺ θὰ μᾶς πεῖ: δὲν σᾶς θέλουμε, δὲν θὰ ἀντιδράσουμε. Ἐμεῖς θὰ προχωρήσουμε. Τετρακόσια χρόνια κάτω ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ ζήσαμε καὶ δὲν διαλυθήκαμε. Ἂν ἀφεθοῦμε ἐλεύθεροι νὰ ἀποφασίζουμε μόνοι μας, νὰ διαχειριζόμαστε τὴν περιουσία μόνοι μας, δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε τίποτε. Μᾶλλον τὸ κράτος θὰ χάσει. Ἀκόμη καὶ ἡ μισθοδοσία τοῦκλήρου δὲν μᾶς ἔχει δοθεῖ ὡς δῶρο, ἀλλὰ σὲ ἀντάλλαγμα τῆς περιουσίας. Δὲν μᾶς πιάνει πανικὸς οὔτε φοβόμαστε, ἀλλὰ σκεπτόμαστε αὐτὸν τὸν τόπο ὅτι θὰεἶναι ὀρφανός».

[ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ πιθανότητα χωρισμοῦ φαίνεται ὅτι ὅλο καὶ πλησιάζει.]

Γιὰ τὸ ἂν πρέπει νὰ γίνει Πανορθόδοξη Σύνοδος:

.        «Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος πρέπει νὰ γίνει ὄχι ὅμως βιαστικὰ ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μελέτη. Ὁ Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ μελετᾶ τὸ θέμα ἀπ᾽ ὅλες τὶς πλευρές. Τὰ ἀνθρώπινα ὅμως ὑπάρχουν παντοῦ καὶ πρέπει νὰ μελετηθοῦν ὅλα μὲ προσοχὴ καὶ νὰ ἀντιμετωπιστοῦν. Προσωπικὰ πιστεύω πὼς πρέπει νὰ γίνει τὸ συντομότερο. Ὄχι γιὰ νὰ λύσει τὰ προβλήματα ποὺ εἶναι ὥριμα, ἀλλὰ νὰ δώσουμε καὶ τὸ μήνυμα πὼς οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἐδῶ ὅλοι μαζεμένοι».

ΠΗΓΗ: romfea.g

«ΕΥΡΩ ἢ ΔΡΑΧΜΗ; ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ» (ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ)

Ἀπόσπασμα συνεντεύξεως τοῦ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου ἐν ὄψει τῆς ἐπισήμου ἐπισκέψεώς του στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.

.        «Ἡ ἐπίσκεψη αὐτὴ εἶναι πολὺ σημαντική, γιατί ὅλοι ἀγαπᾶμε τὴν Ρωσία καὶ οἱ δεσμοὶ μεταξὺ τῶν δύο λαῶν εἶναι δυνατοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Πᾶμε γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε αὐτὴ τὴν φιλία, νὰ ἀνταλλάξουμε ἀπόψεις καὶ νὰ πάρουμε μερικὲς ἀποφάσεις, ἂν εἶναι δυνατόν, γιὰ νὰ βοηθήσουμε τὴν ἐπικοινωνία τῶν δύο λαῶν», τόνισε.
.        Γιὰ τὸν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἐποχὴ αὐτῆς τῆς μεγάλης κρίσεως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε πὼς δὲν εἶναι ὁ πρῶτος σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας νὰ δίνει συσσίτια. «Εἶναι στὸ ρόλο της. Ὅμως πρῶτα ἀπ’ ὅλα πρέπει νὰ φτιάξει πρόσωπα κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Χριστοῦ. Νὰ φτιάξουμε πρότυπα ζωῆς καὶ βεβαίως νὰ βοηθήσουμε καὶ τὸν ἄλλο, γιατί δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ γίνει πρότυπο Χριστοῦ καὶ νὰ εἶναι ἐγωιστὴς καὶ νὰ μὴν κοιτᾶ τὸν διπλανό του».

Γιὰ τὸ ἂν ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ταχθεῖ ὑπὲρ ἢ κατὰ τοῦ Μνημονίου, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα θέμα ποὺ ἀπασχολεῖ τὸ ποίμνιο εἶπε:

.        «Ὅλα τὰ προβλήματα ἀπασχολοῦν τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ μὲ ἕναν δικό της τρόπο. Ἡ κρίση ἀλλιῶς ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὰ πολιτικὰ κόμματα ἀλλιῶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ἔχει ἀποστολὴ ἡ Ἐκκλησία, ἂν δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ κάθε πρόσωπο, γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο. Βεβαίως ἔχει λόγο. Ἀλλὰ λόγος ποὺ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ Ἐκκλησία ἔρχεται καὶ δίνει τὸ μήνυμα τοῦ προσώπου, τοῦ ἀνθρώπου νὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ ἀξιοπρεπής».

Γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση:

.        «Ἡ κρίση εἶναι ἕνα πρόβλημα ἕνας πόνος στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Ὅμωςπρέπει νὰ δοῦμε τὰ αἴτια ποὺ ὁδήγησαν σὲ αὐτὴ τὴν κρίση. Ἡ κρίση προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση, ἀπὸ τὸν ἐγωισμό. Ὁ θεσμὸς διοικεῖται ἀπὸ πρόσωπα.Ἂν τὰ πρόσωπα εἶναι ἄρρωστα, θὰ ἀρρωστήσει καὶ ὁ θεσμός. Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία πρέπει νὰ στείλει τὸ μήνυμα τοῦ σεβασμοῦ στὸ πρόσωπο».

Γιὰ τὸ ἂν πρέπει ἡ Ἑλλάδα νὰ ἐπιστρέψει στὴ δραχμή:

.        «Εὐρὼ ἢ δραχμή, ὅπου καὶ νὰ μείνουμε, ἂν δὲν γίνουμε ἄνθρωποι Χριστοῦ, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι τὸ ἴδιο. Οἱ οἰκονομολόγοι λένε πὼς δὲν πρέπει νὰ φύγουμε ἀπὸ τὸ εὐρώ, πὼς εἶναι καλύτερα μέσα στὸ εὐρώ. Ἐγὼ προσωπικὰ μὲ αὐτὸ συντάσσομαι».

Γιὰ τὸν χωρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ κράτος:

.        «Ἡ Ἑλλάδα ἔχει μιὰ μεγάλη ἱστορία. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἔχουμε συμπορευτεῖ μὲ τὸ κράτος. Τοὺς πόνους καὶ τῶν δύο πλευρῶν τοὺς καταλάβαμε. Καὶ πορευόμαστε μέχρι σήμερα ἄλλοτε μὲ προβλήματα καὶ ἄλλοτε ὄχι. Ἂν βρεθεῖ μιὰ Πολιτεία ποὺ θὰ μᾶς πεῖ: δὲν σᾶς θέλουμε, δὲν θὰ ἀντιδράσουμε. Ἐμεῖς θὰ προχωρήσουμε. Τετρακόσια χρόνια κάτω ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ ζήσαμε καὶ δὲν διαλυθήκαμε. Ἂν ἀφεθοῦμε ἐλεύθεροι νὰ ἀποφασίζουμε μόνοι μας, νὰ διαχειριζόμαστε τὴν περιουσία μόνοι μας, δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε τίποτε. Μᾶλλον τὸ κράτος θὰ χάσει. Ἀκόμη καὶ ἡ μισθοδοσία τοῦκλήρου δὲν μᾶς ἔχει δοθεῖ ὡς δῶρο, ἀλλὰ σὲ ἀντάλλαγμα τῆς περιουσίας. Δὲν μᾶς πιάνει πανικὸς οὔτε φοβόμαστε, ἀλλὰ σκεπτόμαστε αὐτὸν τὸν τόπο ὅτι θὰεἶναι ὀρφανός».

[ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ πιθανότητα χωρισμοῦ φαίνεται ὅτι ὅλο καὶ πλησιάζει.]

Γιὰ τὸ ἂν πρέπει νὰ γίνει Πανορθόδοξη Σύνοδος:

.        «Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος πρέπει νὰ γίνει ὄχι ὅμως βιαστικὰ ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μελέτη. Ὁ Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ μελετᾶ τὸ θέμα ἀπ᾽ ὅλες τὶς πλευρές. Τὰ ἀνθρώπινα ὅμως ὑπάρχουν παντοῦ καὶ πρέπει νὰ μελετηθοῦν ὅλα μὲ προσοχὴ καὶ νὰ ἀντιμετωπιστοῦν. Προσωπικὰ πιστεύω πὼς πρέπει νὰ γίνει τὸ συντομότερο. Ὄχι γιὰ νὰ λύσει τὰ προβλήματα ποὺ εἶναι ὥριμα, ἀλλὰ νὰ δώσουμε καὶ τὸ μήνυμα πὼς οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἐδῶ ὅλοι μαζεμένοι».

ΠΗΓΗ: romfea.g

Ποιὰ ἡ εἰκόνα αὐτοῦ ποὺ πιστεύει στὸν Χριστὸ; - Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως

Πόσο ὡραία εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ πιστοῦ! Πόσο θαυμαστὴ ἡ χάρη της! Τὸ κάλλος της σὲ γοητεύει, τὸ δὲ ὕφος της ἐκφράζει τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ πιστοῦ πρὸς τὸν Θεό. Ἡ γαλήνη ποὺ εἶναι ἁπλωμένη στὴ μορφὴ της ἐκφράζει τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, ἡ δὲ ἠρεμία της τὴν ἀταραξία τῆς καρδιᾶς.

Ἡ χαραγμένη στὸ πρόσωπο τοῦ πιστοῦ καλοσύνη, μαρτυρᾶ τὴν ἥσυχη συνείδησή του. Ὁ πιστὸς εἰκονίζεται σὰν ἄνθρωπος ποὺ ἔχει ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ἀσταμάτητων μεριμνῶν τῆς ζωῆς, οἱ ὁποῖες καταπονοῦν συνεχῶς τὸ πνεῦμα καί, ἐπίσης, σὰν ἄνθρωπος τοῦ ὀποίου ἡ πεποίθησή του πρὸς τὸν Θεὸ ζωγραφίζεται μὲ ζωηρὰ χρώματα πάνω στὰ χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου του.

Ἀληθινά, ὁ πιστὸς εἰκονίζεται σὰν ἄνθρωπος μακάριος καὶ εἶναι μακάριος διότι κατέχει ἤδη τὴν πληροφορία γιὰ τὴ θεϊκὴ προέλευση τῆς πίστης του καὶ ἔχει πεισθεῖ γιὰ τὴν ἀλήθειά της. Ὁ Θεὸς μίλησε μυστικὰ στὴν καρδιά του. Ἡ θεία φωνὴ γέμισε τὴν καρδιά του καὶ ἡ θεία εὐφροσύνη τὴν πλημμύρισε. Ἡ καρδιά του καὶ ἡ διάνοιά του εἶναι ἀφοσιωμένες στὸν Θεό.

Ἡ καρδιὰ του καίγεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ πνεῦμα του βιάζεται νὰ ἀνυψωθεῖ πρὸς τὸν Θεό.

Ὁ πιστός, ἔχοντας καταλύσει τὰ δεσμὰ τοῦ ἐγωισμοῦ, τὰ ὁποῖα περιορίζουν ἀσφυκτικὰ τὴν ἀγάπη του καὶ δὲν τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ ἐνεργεῖ καὶ νὰ βλέπει πέρα ἀπὸ ἕναν μικρὸ ὁρίζοντα γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τινάχτηκε μακριὰ καὶ λευτερώθηκε ἀπὸ τὸν τυραννικὸ ζυγὸ τῆς δουλείας καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ, καταργώντας τὴν ἄθλια λατρεία τοῦ ἑαυτοῦ του.

Ἔτσι, ἐλεύθερος ἀπὸ τὰ δεσμά του, τρέχει παντοῦ στὴ γῆ σὲ ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, καὶ σπεύδει ὅπου τὸν καλεῖ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Κανεὶς πλέον δὲν ὑπάρχει ποὺ νὰ τὸν ἐμποδίζει, κανεὶς ποὺ νὰ τὸν ἐπηρεάζει. Οἱ ἡδονὲς τοῦ κόσμου –ποὺ σὰν ποτάμια κυλοῦν πάντοτε- καὶ οἱ ἀπολαύσεις τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν, δὲν τὸν δελεάζουν πιά.

Τὸ εἴδωλο τοῦ ἐγωισμοῦ του κατέπεσε καὶ συντρίφτηκε καὶ ὅσες θυσίες, προσφορὲς καὶ θυμίαμα πρόσφερε μέχρι τώρα σ' αὐτόν, στὸ ἑξῆς τὰ προσφέρει μόνο στὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, ποὺ πλέον ἀγαπᾶ καὶ λατρεύει μὲ ὅλη του τὴν ψυχή.

Εἶναι ἀφοσιωμένος ἐξολοκλήρου, μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιά, στὸν ἀληθινὸ καὶ ζῶντα Θεὸ· ἔτσι λησμονεῖ τὸν κόσμο καὶ ἀμελεῖ μάλιστα συχνὰ καὶ τὴ φροντίδα τοῦ ἴδιου τοῦ σώματός του.

Τὸ βλέμμα του ἀτενίζει πρὸς τὸν Θεό, ἡ δὲ καρδιά του Τὸν ἀναζητᾶ ἀσταμάτητα. Τὸ πνεῦμα του καταγίνεται μὲ τὴ μελέτη τῶν ἔργων Του, ἡ δὲ ψυχή του ἐπαναπαύεται στὴ θεία πρόνοια τοῦ Δημιουργοῦ.

Τὰ πάντα διεγείρουν στὴν καρδιὰ τοῦ πιστοῦ καινούργια συναισθήματα. Ὁλόκληρη ἡ δημιουργία μιλᾶ μὲ μυστικὴ γλώσσα στὴν ψυχή του γιὰ τὴ σοφία καὶ τὴν ἀγαθότητα τοῦ θείου Δημιουργοῦ της. Ἐντρύφημά του εἶναι ἠ μελέτη τῶν ἔργων τοῦ Θεοῦ· καὶ χαρὰ του αὐτὴ ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὴν ἐνατένιση τοῦ κάλλους τῆς δημιουργίας. Μελέτημα τῆς καρδιᾶς του εἶναι ὅσα φανερώνουν τὶς θεῖες εἰκόνες τοῦ ἀγαθοῦ πάνω στὴ γῆ, δηλαδὴ τὸ ἀγαθό, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ δικαιοσύνη.

Εὐτυχία του, ἀληθινὴ καὶ σίγουρη, εἶναι ἡ παντοτινὴ καὶ ἀδιάκοπη ἐπικοινωνία μὲ τὸν θεῖο Δημιουργό. Τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ εἶναι σὰν μέλι γλυκὸ στὸ στόμα του. Αὐτὰ μελετάει μέρα καὶ νύχτα. Ἡ καρδιά του καίγεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεό. Τρέχει πρὸς Αὐτὸν καὶ Αὐτὸν ἀναζητᾶ μελετώντας τὰ δημιουργήματα. Ἀσταμάτητο ἔργο του ἡ κατὰ τὸ δυνατὸν τελειοποίησή του καὶ διακαὴς ἐπιθυμία του ἡ ὁμοίωσή του μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ πλημμυρίζουν τὴν πληγωμένη ἀπὸ τὸν θεῖο πόθο καρδιά του.

Ὁ δὲ ὕμνος καὶ ἡ δοξολογία, ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ εὐλογία ἀπευθύνονται μὲ θέρμη καὶ ἀκατάπαυστα ἀπὸ τὸ στόμα του πρὸς τὸν Θεό. Ἀπὸ τὰ χείλη του ἐξέρχεται σοφία, ἡ δὲ καρδιά του εἶναι γεμάτη σύνεση καὶ γνώση. Ἡ ζωὴ του εἶναι δημιουργικὴ καὶ γεμάτη ἁρμονία. Ζεῖ σπεύδοντας, μὲ σκοπὸ καὶ περίσκεψη, πρὸς τὴν τελείωση γιὰ τὴν ὁποία καὶ ἔχει πλασθεῖ, καὶ ἀπολαμβάνει ἄφθονη τὴν εὐδαιμονία ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ.

Ζεῖ στὴ γῆ, ἀλλὰ ἡ πολιτεία του εἶναι οὐράνια. Δίχως νὰ ἐξαντλεῖται στὰ προβλήματα τῆς ζωῆς, ἕνα μέλημα ἔχει, μία μέριμνα: τὸ νὰ μὴν ἀσχολεῖται μὲ τὰ πολλά, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἕνα καὶ μόνο ποὺ ἔχει πραγματικὰ ἀνάγκη. Ὅλη του ἡ φροντίδα στρέφεται στὸ πῶς νὰ ἐκπληρώσει τὸν θεῖο νόμο καὶ γιὰ τὸ πῶς θὰ πράττει τὸ ἀγαθό. Ἡ κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, κάθε φυλῆς καὶ ἔθνους, εἶναι κοινωνία ἀδελφῶν ἐξ αἵματος καί, γι' αὐτό, ἐπιθυμεῖ σφοδρὰ νὰ ἐπεκτείνει τὶς εὐεργεσίες του πρὸς ὅλους.

Χαίρεται μὲ τὶς εὐτυχίες τους καὶ λυπᾶται γιὰ τὶς δυστυχίες τους. Ὅλη τὴν ἡμέρα ἐλεεῖ καὶ δανείζει, ἡ δὲ δικαιοσύνη του μένει αἰώνια. Ἡ καρδιά του ἐλπίζει πάντα στὸν Κύριο, ἡ δὲ ψυχὴ του εἶναι ἤδη ἕτοιμη νὰ παρουσιαστεῖ μπροστὰ στὸν Πλάστη της. Γεμάτος ἐλπίδα καὶ θάρρος ἀναφωνεῖ μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδό: «Κύριος ἐμοι βοηθὸς καὶ οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος».

Ανάληψις: Η λάσπη γίνεται Θεός!

Έσκυψε ὁ Θεὸς στὴ γῆ, πῆρε χῶμα, τὸ ἔκανε λάσπη καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο, τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔπειτα φύσηξε στὸ πρόσωπό του. Κι ἔπειτα; Τὸ θαῦμα! Ἡ λάσπη πῆρε ζωή, σηκώθηκε ὄρθια, ἄνοιξε τὰ μάτια της, ἀντίκρισε μὲ ἀσύλληπτο θάμβος τὸν τρισήλιο Δημιουργό της, μέθυσε ἀπὸ τὸ ἔκπαγλο κάλλος τοῦ Παραδείσου.

Ἔτσι μὲ ἁπλὰ λόγια καὶ πολὺ δυνατοὺς συμβολισμοὺς περιγράφει ἡ Ἁγία  Γραφὴ τὴ δημιουργία τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ. Δὲν τὸν δημιούργησε μὲ ἕνα ἁπλὸ πρόσταγμα: «Γενηθήτω ἄνθρωπος!», ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα δημιουργήματά του, ἀλλὰ μὲ ἄμεση ἐνέργειά του. Γι᾿ αὐτόν, τὸν βασιλιὰ τῆς Δημιουργίας, ὁ Θεὸς κατέβαλε ἰδιαίτερη φροντίδα. Αὐτὸ ὑπονοεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅταν λέει ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου «χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς», παίρνοντας χῶμα ἀπὸ τὴ γῆ.

Ὁ ἄνθρωπος! Πλασμένος ἀπὸ χῶμα. Ζωογονημένος ἀπὸ τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Ἕνα σύμπαν μέσα στὸ Σύμπαν! Μυστήριο παραδοξότατο. Ταυτόχρονα μικρὸς καὶ μέγας, ταπεινὸς καὶ ὑψηλός, θνητὸς καὶ ἀθάνατος, ἐπίγειος καὶ οὐράνιος (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος). Τὸ σῶμα του θαῦμα θαυμάτων! Καὶ ἡ ψυχή του σύμπαν ἀπέραντο! Μέσα στὸ χωματένιο θησαυροφυ­ λάκιο τοῦ σώματος ἔκλεισε ὁ Θεός, λέει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸ θεϊκό του χρυσάφι, τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς φυσοῦσε στὸ πρόσωπο τοῦ πρώτου  ἀνθρώπου «πνοὴν ζωῆς», ξεκίνησε τὸ  ὑπέρτατο θαῦμα τοῦ σύμπαντος, τὸ μεγάλο ποτάμι τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς... καὶ στὴ συνέχεια ἡ φοβερὴ περιπέτεια, ἀκριβέστερα ἡ μεγάλη τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου.

Ναί! Διότι αὐτὸ τὸ παράδοξο καὶ μυστηριῶδες πλάσμα, ὁ ἄνθρωπος, πειραματίστηκε ἀφρόνως μὲ τὴν ἀτομικὴ ἐνέργεια ποὺ ὁ Θεὸς εἶχε βάλει στὰ χέρια του, τὴν ἐλευθερία! Κι αὐτὴ ποὺ θὰ τὸν ἀνέβαζε σὲ θρόνο θεϊκό, ἂν τὴ χρησιμοποιοῦσε σωστά, τώρα ἔγινε βόμβα καὶ ἔκανε συντρίμμια κι αὐτὸν τὸν ἴδιο κι ὅλο τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ.

Συντρίμμια! Τὸ ἀριστοτέχνημα ἐκεῖνο τοῦ Δημιουργοῦ, τὸ σῶμα, παραδόθηκε στὸ θάνατο, τὸν πιὸ φρικτὸ καὶ ἄσπλαχνο τύραννο τῶν τυράννων. Ἔχασε τὸν οὐράνιο δρόμο του καὶ ξαναγύρισε στὸ χῶμα, «εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη». Ἔγινε πάλι λάσπη, κουρνιαχτός, ἀπώλεσε τὴ δόξα του, τὸν τελικὸ προορισμό του.

Ἔτσι πέρασαν αἰῶνες αἰώνων καὶ γενιὲς γενιῶν. Μέχρις ὅτου ὁ Δημιουργὸς ξανάσκυψε στὴ γῆ, στὸ χῶμα, στὴ λάσπη τῆς γῆς. Δὲν πῆρε λάσπη νὰ ξαναπλάσει ἄνθρωπο... Ἔγινε ὁ  Ἴδιος ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχὴ ἀνθρώπου. Σῶμα ὅμοιο μὲ τὸ δικό μας, αὐτὸ ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ χῶμα καὶ λάσπη! Ὁ ὑπεράπειρος Θεός, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τοῦ ἑνὸς ἐν Τριάδι Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς ταπεινῆς Κόρης τῆς Ναζαρὲτ ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχή, ἔγινε ἕνας ἀπὸ μᾶς, ὄντας ταυτόχρονα Θεός.

Ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Θεός, περπάτησε στὴ γῆ, πείνασε, δίψασε, κουράστηκε, πόνεσε, ἔκλαψε, ταλαιπωρήθηκε μαζί μας. Τέλος, πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ δέχθηκε καὶ τὸν θάνατο καὶ παραδόθηκε στὴ γῆ γιὰ νὰ ταφεῖ.

Ἀλλὰ δὲν ἦταν ἥττα καὶ καταστροφὴ ὁ θάνατός του ὁ φρικτός. Ἦταν... Τί ἦταν;

Ἦταν ἐκδίκηση καὶ θρίαμβος τῶν δούλων πάνω στὸν τύραννο, τὸν ὀλετήρα τῆς ζωῆς. Τὴν πρώτη Κυριακὴ τοῦ κόσμου ἡ λάσπη ὀρθώθηκε θριαμβικὴ μπροστὰ στὸν μανιασμένο της σφαγέα καὶ ἐκβιαστή. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ὁ χωματένιος ἄνθρωπος νίκησε τὸν ἀδυσώπητο ἐχθρό του. Ἔσπασε τὶς βαριὲς καστρόπορτες τῆς πολυχρόνιας φυλακῆς, τσάκισε τὰ ἀτσάλινα δεσμά, κατέλυσε τὴν τυραννία τῶν αἰώνων.

Καὶ τώρα, στὴν τελευταία πράξη τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ, τὴν Ἀνάληψή του, ἡ λάσπη γίνεται Θεός. Τώρα πιὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι θρῆνος καὶ κλαυθμός, δὲν εἶναι τραῦμα, πόνος, φρίκη καὶ ἀπογνώσεως κραυγή. Εἶναι τὸ θάμβος τοῦ οὐρανοῦ. «Ἔξαλλοι οἱ ἄγγελοι», λέει ὁ ὑμνωδός, ἀδυνατοῦν νὰ τὸ πιστέψουν «ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν». Βλέπουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐνθρονίζεται στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ τρέμουν: «Σοῦ τὴν θεωθεῖσαν σάρκα ὁρῶντες, Χριστέ, ἐν τῷ ὕψει οἱ Ἄγγελοι, ἀλλήλοις διένευον, ἀληθῶς οὗτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν». Ἡ σάρκα τούτη εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός μας, ἔλεγαν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς  Ἀναλήψεως. Τὸ νόημά της: Ὁ ἄνθρωπος γίνεται θεός! Αὐτὸς εἶναι τοῦ καθενός μας ὁ τελικὸς προορισμός. Καὶ μακάριοι ὅσοι πετύχουν τὸν χωματένιο ἑαυτό τους νὰ τὸν θρονιάσουν στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ!

Ανάληψις: Η λάσπη γίνεται Θεός!

πηγή

Έσκυψε ὁ Θεὸς στὴ γῆ, πῆρε χῶμα, τὸ ἔκανε λάσπη καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο, τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔπειτα φύσηξε στὸ πρόσωπό του. Κι ἔπειτα; Τὸ θαῦμα! Ἡ λάσπη πῆρε ζωή, σηκώθηκε ὄρθια, ἄνοιξε τὰ μάτια της, ἀντίκρισε μὲ ἀσύλληπτο θάμβος τὸν τρισήλιο Δημιουργό της, μέθυσε ἀπὸ τὸ ἔκπαγλο κάλλος τοῦ Παραδείσου.

Ἔτσι μὲ ἁπλὰ λόγια καὶ πολὺ δυνατοὺς συμβολισμοὺς περιγράφει ἡ Ἁγία  Γραφὴ τὴ δημιουργία τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ. Δὲν τὸν δημιούργησε μὲ ἕνα ἁπλὸ πρόσταγμα: «Γενηθήτω ἄνθρωπος!», ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα δημιουργήματά του, ἀλλὰ μὲ ἄμεση ἐνέργειά του. Γι᾿ αὐτόν, τὸν βασιλιὰ τῆς Δημιουργίας, ὁ Θεὸς κατέβαλε ἰδιαίτερη φροντίδα. Αὐτὸ ὑπονοεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅταν λέει ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου «χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς», παίρνοντας χῶμα ἀπὸ τὴ γῆ.

Ὁ ἄνθρωπος! Πλασμένος ἀπὸ χῶμα. Ζωογονημένος ἀπὸ τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Ἕνα σύμπαν μέσα στὸ Σύμπαν! Μυστήριο παραδοξότατο. Ταυτόχρονα μικρὸς καὶ μέγας, ταπεινὸς καὶ ὑψηλός, θνητὸς καὶ ἀθάνατος, ἐπίγειος καὶ οὐράνιος (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος). Τὸ σῶμα του θαῦμα θαυμάτων! Καὶ ἡ ψυχή του σύμπαν ἀπέραντο! Μέσα στὸ χωματένιο θησαυροφυ­ λάκιο τοῦ σώματος ἔκλεισε ὁ Θεός, λέει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸ θεϊκό του χρυσάφι, τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς φυσοῦσε στὸ πρόσωπο τοῦ πρώτου  ἀνθρώπου «πνοὴν ζωῆς», ξεκίνησε τὸ  ὑπέρτατο θαῦμα τοῦ σύμπαντος, τὸ μεγάλο ποτάμι τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς... καὶ στὴ συνέχεια ἡ φοβερὴ περιπέτεια, ἀκριβέστερα ἡ μεγάλη τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου.

Ναί! Διότι αὐτὸ τὸ παράδοξο καὶ μυστηριῶδες πλάσμα, ὁ ἄνθρωπος, πειραματίστηκε ἀφρόνως μὲ τὴν ἀτομικὴ ἐνέργεια ποὺ ὁ Θεὸς εἶχε βάλει στὰ χέρια του, τὴν ἐλευθερία! Κι αὐτὴ ποὺ θὰ τὸν ἀνέβαζε σὲ θρόνο θεϊκό, ἂν τὴ χρησιμοποιοῦσε σωστά, τώρα ἔγινε βόμβα καὶ ἔκανε συντρίμμια κι αὐτὸν τὸν ἴδιο κι ὅλο τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ.

Συντρίμμια! Τὸ ἀριστοτέχνημα ἐκεῖνο τοῦ Δημιουργοῦ, τὸ σῶμα, παραδόθηκε στὸ θάνατο, τὸν πιὸ φρικτὸ καὶ ἄσπλαχνο τύραννο τῶν τυράννων. Ἔχασε τὸν οὐράνιο δρόμο του καὶ ξαναγύρισε στὸ χῶμα, «εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη». Ἔγινε πάλι λάσπη, κουρνιαχτός, ἀπώλεσε τὴ δόξα του, τὸν τελικὸ προορισμό του.

Ἔτσι πέρασαν αἰῶνες αἰώνων καὶ γενιὲς γενιῶν. Μέχρις ὅτου ὁ Δημιουργὸς ξανάσκυψε στὴ γῆ, στὸ χῶμα, στὴ λάσπη τῆς γῆς. Δὲν πῆρε λάσπη νὰ ξαναπλάσει ἄνθρωπο... Ἔγινε ὁ  Ἴδιος ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχὴ ἀνθρώπου. Σῶμα ὅμοιο μὲ τὸ δικό μας, αὐτὸ ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ χῶμα καὶ λάσπη! Ὁ ὑπεράπειρος Θεός, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τοῦ ἑνὸς ἐν Τριάδι Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς ταπεινῆς Κόρης τῆς Ναζαρὲτ ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχή, ἔγινε ἕνας ἀπὸ μᾶς, ὄντας ταυτόχρονα Θεός.

Ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Θεός, περπάτησε στὴ γῆ, πείνασε, δίψασε, κουράστηκε, πόνεσε, ἔκλαψε, ταλαιπωρήθηκε μαζί μας. Τέλος, πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ δέχθηκε καὶ τὸν θάνατο καὶ παραδόθηκε στὴ γῆ γιὰ νὰ ταφεῖ.

Ἀλλὰ δὲν ἦταν ἥττα καὶ καταστροφὴ ὁ θάνατός του ὁ φρικτός. Ἦταν... Τί ἦταν;

Ἦταν ἐκδίκηση καὶ θρίαμβος τῶν δούλων πάνω στὸν τύραννο, τὸν ὀλετήρα τῆς ζωῆς. Τὴν πρώτη Κυριακὴ τοῦ κόσμου ἡ λάσπη ὀρθώθηκε θριαμβικὴ μπροστὰ στὸν μανιασμένο της σφαγέα καὶ ἐκβιαστή. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ὁ χωματένιος ἄνθρωπος νίκησε τὸν ἀδυσώπητο ἐχθρό του. Ἔσπασε τὶς βαριὲς καστρόπορτες τῆς πολυχρόνιας φυλακῆς, τσάκισε τὰ ἀτσάλινα δεσμά, κατέλυσε τὴν τυραννία τῶν αἰώνων.

Καὶ τώρα, στὴν τελευταία πράξη τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ, τὴν Ἀνάληψή του, ἡ λάσπη γίνεται Θεός. Τώρα πιὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι θρῆνος καὶ κλαυθμός, δὲν εἶναι τραῦμα, πόνος, φρίκη καὶ ἀπογνώσεως κραυγή. Εἶναι τὸ θάμβος τοῦ οὐρανοῦ. «Ἔξαλλοι οἱ ἄγγελοι», λέει ὁ ὑμνωδός, ἀδυνατοῦν νὰ τὸ πιστέψουν «ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν». Βλέπουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐνθρονίζεται στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ τρέμουν: «Σοῦ τὴν θεωθεῖσαν σάρκα ὁρῶντες, Χριστέ, ἐν τῷ ὕψει οἱ Ἄγγελοι, ἀλλήλοις διένευον, ἀληθῶς οὗτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν». Ἡ σάρκα τούτη εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός μας, ἔλεγαν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς  Ἀναλήψεως. Τὸ νόημά της: Ὁ ἄνθρωπος γίνεται θεός! Αὐτὸς εἶναι τοῦ καθενός μας ὁ τελικὸς προορισμός. Καὶ μακάριοι ὅσοι πετύχουν τὸν χωματένιο ἑαυτό τους νὰ τὸν θρονιάσουν στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ!

Ανάληψις: Η λάσπη γίνεται Θεός!

πηγή

Έσκυψε ὁ Θεὸς στὴ γῆ, πῆρε χῶμα, τὸ ἔκανε λάσπη καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο, τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔπειτα φύσηξε στὸ πρόσωπό του. Κι ἔπειτα; Τὸ θαῦμα! Ἡ λάσπη πῆρε ζωή, σηκώθηκε ὄρθια, ἄνοιξε τὰ μάτια της, ἀντίκρισε μὲ ἀσύλληπτο θάμβος τὸν τρισήλιο Δημιουργό της, μέθυσε ἀπὸ τὸ ἔκπαγλο κάλλος τοῦ Παραδείσου.

Ἔτσι μὲ ἁπλὰ λόγια καὶ πολὺ δυνατοὺς συμβολισμοὺς περιγράφει ἡ Ἁγία  Γραφὴ τὴ δημιουργία τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ. Δὲν τὸν δημιούργησε μὲ ἕνα ἁπλὸ πρόσταγμα: «Γενηθήτω ἄνθρωπος!», ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα δημιουργήματά του, ἀλλὰ μὲ ἄμεση ἐνέργειά του. Γι᾿ αὐτόν, τὸν βασιλιὰ τῆς Δημιουργίας, ὁ Θεὸς κατέβαλε ἰδιαίτερη φροντίδα. Αὐτὸ ὑπονοεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅταν λέει ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου «χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς», παίρνοντας χῶμα ἀπὸ τὴ γῆ.

Ὁ ἄνθρωπος! Πλασμένος ἀπὸ χῶμα. Ζωογονημένος ἀπὸ τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Ἕνα σύμπαν μέσα στὸ Σύμπαν! Μυστήριο παραδοξότατο. Ταυτόχρονα μικρὸς καὶ μέγας, ταπεινὸς καὶ ὑψηλός, θνητὸς καὶ ἀθάνατος, ἐπίγειος καὶ οὐράνιος (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος). Τὸ σῶμα του θαῦμα θαυμάτων! Καὶ ἡ ψυχή του σύμπαν ἀπέραντο! Μέσα στὸ χωματένιο θησαυροφυ­ λάκιο τοῦ σώματος ἔκλεισε ὁ Θεός, λέει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸ θεϊκό του χρυσάφι, τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς φυσοῦσε στὸ πρόσωπο τοῦ πρώτου  ἀνθρώπου «πνοὴν ζωῆς», ξεκίνησε τὸ  ὑπέρτατο θαῦμα τοῦ σύμπαντος, τὸ μεγάλο ποτάμι τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς... καὶ στὴ συνέχεια ἡ φοβερὴ περιπέτεια, ἀκριβέστερα ἡ μεγάλη τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου.

Ναί! Διότι αὐτὸ τὸ παράδοξο καὶ μυστηριῶδες πλάσμα, ὁ ἄνθρωπος, πειραματίστηκε ἀφρόνως μὲ τὴν ἀτομικὴ ἐνέργεια ποὺ ὁ Θεὸς εἶχε βάλει στὰ χέρια του, τὴν ἐλευθερία! Κι αὐτὴ ποὺ θὰ τὸν ἀνέβαζε σὲ θρόνο θεϊκό, ἂν τὴ χρησιμοποιοῦσε σωστά, τώρα ἔγινε βόμβα καὶ ἔκανε συντρίμμια κι αὐτὸν τὸν ἴδιο κι ὅλο τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ.

Συντρίμμια! Τὸ ἀριστοτέχνημα ἐκεῖνο τοῦ Δημιουργοῦ, τὸ σῶμα, παραδόθηκε στὸ θάνατο, τὸν πιὸ φρικτὸ καὶ ἄσπλαχνο τύραννο τῶν τυράννων. Ἔχασε τὸν οὐράνιο δρόμο του καὶ ξαναγύρισε στὸ χῶμα, «εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη». Ἔγινε πάλι λάσπη, κουρνιαχτός, ἀπώλεσε τὴ δόξα του, τὸν τελικὸ προορισμό του.

Ἔτσι πέρασαν αἰῶνες αἰώνων καὶ γενιὲς γενιῶν. Μέχρις ὅτου ὁ Δημιουργὸς ξανάσκυψε στὴ γῆ, στὸ χῶμα, στὴ λάσπη τῆς γῆς. Δὲν πῆρε λάσπη νὰ ξαναπλάσει ἄνθρωπο... Ἔγινε ὁ  Ἴδιος ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχὴ ἀνθρώπου. Σῶμα ὅμοιο μὲ τὸ δικό μας, αὐτὸ ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ χῶμα καὶ λάσπη! Ὁ ὑπεράπειρος Θεός, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τοῦ ἑνὸς ἐν Τριάδι Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς ταπεινῆς Κόρης τῆς Ναζαρὲτ ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχή, ἔγινε ἕνας ἀπὸ μᾶς, ὄντας ταυτόχρονα Θεός.

Ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Θεός, περπάτησε στὴ γῆ, πείνασε, δίψασε, κουράστηκε, πόνεσε, ἔκλαψε, ταλαιπωρήθηκε μαζί μας. Τέλος, πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ δέχθηκε καὶ τὸν θάνατο καὶ παραδόθηκε στὴ γῆ γιὰ νὰ ταφεῖ.

Ἀλλὰ δὲν ἦταν ἥττα καὶ καταστροφὴ ὁ θάνατός του ὁ φρικτός. Ἦταν... Τί ἦταν;

Ἦταν ἐκδίκηση καὶ θρίαμβος τῶν δούλων πάνω στὸν τύραννο, τὸν ὀλετήρα τῆς ζωῆς. Τὴν πρώτη Κυριακὴ τοῦ κόσμου ἡ λάσπη ὀρθώθηκε θριαμβικὴ μπροστὰ στὸν μανιασμένο της σφαγέα καὶ ἐκβιαστή. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ὁ χωματένιος ἄνθρωπος νίκησε τὸν ἀδυσώπητο ἐχθρό του. Ἔσπασε τὶς βαριὲς καστρόπορτες τῆς πολυχρόνιας φυλακῆς, τσάκισε τὰ ἀτσάλινα δεσμά, κατέλυσε τὴν τυραννία τῶν αἰώνων.

Καὶ τώρα, στὴν τελευταία πράξη τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ, τὴν Ἀνάληψή του, ἡ λάσπη γίνεται Θεός. Τώρα πιὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι θρῆνος καὶ κλαυθμός, δὲν εἶναι τραῦμα, πόνος, φρίκη καὶ ἀπογνώσεως κραυγή. Εἶναι τὸ θάμβος τοῦ οὐρανοῦ. «Ἔξαλλοι οἱ ἄγγελοι», λέει ὁ ὑμνωδός, ἀδυνατοῦν νὰ τὸ πιστέψουν «ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν». Βλέπουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐνθρονίζεται στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ τρέμουν: «Σοῦ τὴν θεωθεῖσαν σάρκα ὁρῶντες, Χριστέ, ἐν τῷ ὕψει οἱ Ἄγγελοι, ἀλλήλοις διένευον, ἀληθῶς οὗτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν». Ἡ σάρκα τούτη εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός μας, ἔλεγαν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς  Ἀναλήψεως. Τὸ νόημά της: Ὁ ἄνθρωπος γίνεται θεός! Αὐτὸς εἶναι τοῦ καθενός μας ὁ τελικὸς προορισμός. Καὶ μακάριοι ὅσοι πετύχουν τὸν χωματένιο ἑαυτό τους νὰ τὸν θρονιάσουν στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ!

Ανάληψις: Η λάσπη γίνεται Θεός!

Έσκυψε ὁ Θεὸς στὴ γῆ, πῆρε χῶμα, τὸ ἔκανε λάσπη καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο, τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔπειτα φύσηξε στὸ πρόσωπό του. Κι ἔπειτα; Τὸ θαῦμα! Ἡ λάσπη πῆρε ζωή, σηκώθηκε ὄρθια, ἄνοιξε τὰ μάτια της, ἀντίκρισε μὲ ἀσύλληπτο θάμβος τὸν τρισήλιο Δημιουργό της, μέθυσε ἀπὸ τὸ ἔκπαγλο κάλλος τοῦ Παραδείσου.

Ἔτσι μὲ ἁπλὰ λόγια καὶ πολὺ δυνατοὺς συμβολισμοὺς περιγράφει ἡ Ἁγία  Γραφὴ τὴ δημιουργία τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ. Δὲν τὸν δημιούργησε μὲ ἕνα ἁπλὸ πρόσταγμα: «Γενηθήτω ἄνθρωπος!», ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα δημιουργήματά του, ἀλλὰ μὲ ἄμεση ἐνέργειά του. Γι᾿ αὐτόν, τὸν βασιλιὰ τῆς Δημιουργίας, ὁ Θεὸς κατέβαλε ἰδιαίτερη φροντίδα. Αὐτὸ ὑπονοεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅταν λέει ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου «χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς», παίρνοντας χῶμα ἀπὸ τὴ γῆ.

Ὁ ἄνθρωπος! Πλασμένος ἀπὸ χῶμα. Ζωογονημένος ἀπὸ τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Ἕνα σύμπαν μέσα στὸ Σύμπαν! Μυστήριο παραδοξότατο. Ταυτόχρονα μικρὸς καὶ μέγας, ταπεινὸς καὶ ὑψηλός, θνητὸς καὶ ἀθάνατος, ἐπίγειος καὶ οὐράνιος (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος). Τὸ σῶμα του θαῦμα θαυμάτων! Καὶ ἡ ψυχή του σύμπαν ἀπέραντο! Μέσα στὸ χωματένιο θησαυροφυ­ λάκιο τοῦ σώματος ἔκλεισε ὁ Θεός, λέει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸ θεϊκό του χρυσάφι, τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς φυσοῦσε στὸ πρόσωπο τοῦ πρώτου  ἀνθρώπου «πνοὴν ζωῆς», ξεκίνησε τὸ  ὑπέρτατο θαῦμα τοῦ σύμπαντος, τὸ μεγάλο ποτάμι τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς... καὶ στὴ συνέχεια ἡ φοβερὴ περιπέτεια, ἀκριβέστερα ἡ μεγάλη τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου.

Ναί! Διότι αὐτὸ τὸ παράδοξο καὶ μυστηριῶδες πλάσμα, ὁ ἄνθρωπος, πειραματίστηκε ἀφρόνως μὲ τὴν ἀτομικὴ ἐνέργεια ποὺ ὁ Θεὸς εἶχε βάλει στὰ χέρια του, τὴν ἐλευθερία! Κι αὐτὴ ποὺ θὰ τὸν ἀνέβαζε σὲ θρόνο θεϊκό, ἂν τὴ χρησιμοποιοῦσε σωστά, τώρα ἔγινε βόμβα καὶ ἔκανε συντρίμμια κι αὐτὸν τὸν ἴδιο κι ὅλο τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ.

Συντρίμμια! Τὸ ἀριστοτέχνημα ἐκεῖνο τοῦ Δημιουργοῦ, τὸ σῶμα, παραδόθηκε στὸ θάνατο, τὸν πιὸ φρικτὸ καὶ ἄσπλαχνο τύραννο τῶν τυράννων. Ἔχασε τὸν οὐράνιο δρόμο του καὶ ξαναγύρισε στὸ χῶμα, «εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη». Ἔγινε πάλι λάσπη, κουρνιαχτός, ἀπώλεσε τὴ δόξα του, τὸν τελικὸ προορισμό του.

Ἔτσι πέρασαν αἰῶνες αἰώνων καὶ γενιὲς γενιῶν. Μέχρις ὅτου ὁ Δημιουργὸς ξανάσκυψε στὴ γῆ, στὸ χῶμα, στὴ λάσπη τῆς γῆς. Δὲν πῆρε λάσπη νὰ ξαναπλάσει ἄνθρωπο... Ἔγινε ὁ  Ἴδιος ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχὴ ἀνθρώπου. Σῶμα ὅμοιο μὲ τὸ δικό μας, αὐτὸ ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ χῶμα καὶ λάσπη! Ὁ ὑπεράπειρος Θεός, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τοῦ ἑνὸς ἐν Τριάδι Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς ταπεινῆς Κόρης τῆς Ναζαρὲτ ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, πῆρε σῶμα καὶ ψυχή, ἔγινε ἕνας ἀπὸ μᾶς, ὄντας ταυτόχρονα Θεός.

Ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Θεός, περπάτησε στὴ γῆ, πείνασε, δίψασε, κουράστηκε, πόνεσε, ἔκλαψε, ταλαιπωρήθηκε μαζί μας. Τέλος, πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ δέχθηκε καὶ τὸν θάνατο καὶ παραδόθηκε στὴ γῆ γιὰ νὰ ταφεῖ.

Ἀλλὰ δὲν ἦταν ἥττα καὶ καταστροφὴ ὁ θάνατός του ὁ φρικτός. Ἦταν... Τί ἦταν;

Ἦταν ἐκδίκηση καὶ θρίαμβος τῶν δούλων πάνω στὸν τύραννο, τὸν ὀλετήρα τῆς ζωῆς. Τὴν πρώτη Κυριακὴ τοῦ κόσμου ἡ λάσπη ὀρθώθηκε θριαμβικὴ μπροστὰ στὸν μανιασμένο της σφαγέα καὶ ἐκβιαστή. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ὁ χωματένιος ἄνθρωπος νίκησε τὸν ἀδυσώπητο ἐχθρό του. Ἔσπασε τὶς βαριὲς καστρόπορτες τῆς πολυχρόνιας φυλακῆς, τσάκισε τὰ ἀτσάλινα δεσμά, κατέλυσε τὴν τυραννία τῶν αἰώνων.

Καὶ τώρα, στὴν τελευταία πράξη τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ, τὴν Ἀνάληψή του, ἡ λάσπη γίνεται Θεός. Τώρα πιὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι θρῆνος καὶ κλαυθμός, δὲν εἶναι τραῦμα, πόνος, φρίκη καὶ ἀπογνώσεως κραυγή. Εἶναι τὸ θάμβος τοῦ οὐρανοῦ. «Ἔξαλλοι οἱ ἄγγελοι», λέει ὁ ὑμνωδός, ἀδυνατοῦν νὰ τὸ πιστέψουν «ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν». Βλέπουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐνθρονίζεται στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ τρέμουν: «Σοῦ τὴν θεωθεῖσαν σάρκα ὁρῶντες, Χριστέ, ἐν τῷ ὕψει οἱ Ἄγγελοι, ἀλλήλοις διένευον, ἀληθῶς οὗτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν». Ἡ σάρκα τούτη εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός μας, ἔλεγαν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς  Ἀναλήψεως. Τὸ νόημά της: Ὁ ἄνθρωπος γίνεται θεός! Αὐτὸς εἶναι τοῦ καθενός μας ὁ τελικὸς προορισμός. Καὶ μακάριοι ὅσοι πετύχουν τὸν χωματένιο ἑαυτό τους νὰ τὸν θρονιάσουν στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ!

«Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ» Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

(νεοελληνικὴ ἀπόδοση)

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.
Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.
Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11).
Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσε τὸ Χριστό του γιὰ τὸ λόγο ὅτι ταπεινώθηκε, ὅτι ἀτιμάσθηκε, ὅτι πειράσθηκε, ὅτι ὑπέμεινε ἐπονείδιστο σταυρὸ καὶ θάνατο γιὰ χάρη μας, πῶς θὰ σώσει καὶ θὰ δοξάσει καὶ θὰ ἀνυψώσει ἐμᾶς, ἂν δὲν ἐπιλέξωμε τὴ ταπείνωση, ἂν δὲν δείξουμε τὴ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπη, ἂν δὲν ἀνακτήσωμε τὶς ψυχές μας διὰ τῆς ὑπομονῆς τῶν πειρασμῶν, ἂν δὲν ἀκολουθοῦμε διὰ τῆς στενῆς πύλης καὶ ὁδοῦ, ποῦ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ᾿ αὐτήν; «διότι, καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ μᾶς, ἀφήνοντάς μας ὑπογραμμὸ (παράδειγμα), γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ ἴχνη του». (Α´ Πέτρ. β´ 21).
Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ ὑψίστου Πατρός, ὁ προαιώνιος Λόγος, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπία ἑνώθηκε μ᾿ ἐμᾶς καὶ μᾶς συναναστράφηκε, ἀνέδειξε τώρα ἐμπράκτως μιὰ ἑορτὴ πολὺ ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπεροχή. Γιατὶ τώρα γιορτάζουμε τὴ διάβαση, τῆς σ᾿ αὐτὸν εὑρισκομένης φύσεώς μας, ὄχι ἀπὸ τὰ ὑπόγεια πρὸς τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πρὸς τὸν πέρα ἀπὸ αὐτὸν θρόνο τοῦ δεσπότη τῶν πάντων.
Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῷ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ᾿ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα». (Ἐφ. α´ 20).
Γιατί λοιπὸν στάθηκε στὸ μέσο τους κι᾿ ἔπειτα τοὺς συνόδευσε; «Τοὺς ἐξήγαγε, λέγει, ἔξω ἕως τὴ Βηθανία», ἀλλὰ «καὶ ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε». (Λουκ. κδ´ 50). Τὸ ἔκαμε γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὸν ἑαυτό του ὁλόκληρο σῶο καὶ ἀβλαβῆ, γιὰ νὰ παρουσιάσει τὰ πόδια ὑγιῆ καὶ βαδίζοντα σταθερά, αὐτὰ ποὺ ὑπέστησαν τὰ τρυπήματα τῶν καρφιῶν, τὰ ὁμοίως ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καρφωμένα χέρια, τὴν ἴδια τη λογχισμένη πλευρά, ἂν ἔφεραν πάνω τους, τοὺς τύπους τῶν πληγῶν, πρὸς διαπίστωση τοῦ σωτηριώδους πάθους.
Ἐγὼ δὲ νομίζω ὅτι διὰ τοῦ «στάθηκε στὸ μέσο τῶν μαθητῶν» δεικνύεται καὶ τὸ ὅτι αὐτοὶ στηρίχθηκαν στὴ πίστη πρὸς αὐτόν, μὲ αὐτὴ τὴ φανέρωση καὶ εὐλογία του. Γιατὶ δὲν στάθηκε μόνο στὸ μέσο ὅλων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ στὸ μέσο της καρδιᾶς τοῦ καθενός, γιατὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα οἱ ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου ἔγιναν σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι.
Στάθηκε λοιπὸν στὸ μέσο τους καὶ τοὺς λέγει, «εἰρήνη σὲ σᾶς», τούτη τὴ γλυκιὰ καὶ σημαντικὴ καὶ συνηθισμένη του προσφώνηση. Τὴν διπλῆ εἰρήνη, πρὸς τὸ Θεὸ ποὺ εἶναι γέννημα τῆς εὐσέβειας καὶ αὐτὴ ποὺ ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Καὶ καθὼς τοὺς εἶδε φοβισμένους καὶ ταραγμένους ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη καὶ παράδοξη θέα, γιατὶ νόμισαν ὅτι βλέπουν πνεῦμα - φάντασμα, αὐτὸς τοὺς ἀνέφερε πάλι τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδιᾶς των, καὶ ἀφοῦ ἔδειξε ὅτι εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος, πρότεινε τὴ διαβεβαίωση διὰ τῆς ἐξετάσεως καὶ ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, ὄχι γιατὶ εἶχε ἀνάγκη τροφῆς, ἀλλὰ γιὰ ἐπιβεβαίωση τῆς ἀναστάσεώς του.
Ἔφαγε δὲ μέρος ψητοῦ ψαριοῦ καὶ μέλι ἀπὸ κηρύθρα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὰ σύμβολα τοῦ μυστηρίου του. Δηλαδὴ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἕνωσε στὸν ἑαυτό του καθ᾿ ὑπόσταση τὴ φύση μας, ποὺ σὰν ἰχθὺς κολυμποῦσε στὴν ὑγρότητα τοῦ ἡδονικοῦ καὶ ἐμπαθοῦς βίου, καὶ τὴν καθάρισε μὲ τὸ ἀπρόσιτο πῦρ τῆς Θεότητός του. Μὲ κηρύθρα δὲ μελισσιοῦ μοιάζει ἡ φύση μας γιατὶ κατέχει τὸ λογικὸ θησαυρὸ τοποθετημένο στὸ σῶμα σὰν μέλι στὴ κηρύθρα. Τρώγει ἀπὸ αὐτὰ εὐχαρίστως γιατὶ καθιστᾶ φαγητό του τὴ σωτηρία τοῦ καθενὸς ἀπὸ τοὺς μετέχοντας τῆς φύσεως. Δὲν τρώει ὁλόκληρο, ἀλλὰ μέρος «ἀπὸ κηρύθρα μέλι» ἐπειδὴ δὲν πίστευσαν ὅλοι καὶ δὲν τὸ παίρνει μόνος του, ἀλλὰ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς μαθητές, γιατὶ τοῦ φέρνουν μόνο τοὺς πιστεύοντες σ᾿ αὐτόν, χωρίζοντάς τους ἀπὸ τοὺς ἀπίστους.
Κατόπιν τοὺς ὑπενθύμισε τοὺς λόγους του πρὶν τὸ πάθος, ποὺ ὅλοι πραγματοποιήθηκαν. Τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς στείλει τὸ ἅγιο Πνεῦμα, τοὺς εἶπε νὰ καθίσουν στὴν Ἱερουσαλὴμ μέχρι νὰ λάβουν δύναμη ἀπὸ ψηλά. Μετὰ τὴ συζήτηση ὁ Κύριος τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τοὺς ὁδήγησε ἕως τὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ τοὺς εὐλόγησε, ὅπως ἀναφέραμε, ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀνυψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σὰν ὄχημα καὶ ἀνῆλθε ἐνδόξως στοὺς οὐρανούς, στὰ δεξιὰ τῆς μεγαλοσύνης τοῦ Πατρός, καθιστώντας ὁμόθρονο τὸ φύραμά μας.
Καθὼς οἱ Ἀπόστολοι δὲν σταματοῦσαν νὰ κοιτάζουν τὸν οὐρανό, μὲ τὴ φροντίδα τῶν ἀγγέλων πληροφοροῦνται ὅτι ἔτσι θὰ ἔλθει πάλι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ «θὰ τὸν ἰδοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς, νὰ ἔρχεται πάνω στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ». (Ματθ. κδ´ 30). Τότε οἱ μαθητὲς ἀφοῦ προσκύνησαν ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιών, ἀπὸ ὅπου ἀναλήφθηκε ὁ Κύριος, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ χαρούμενοι, αἰνώντας καὶ εὐλογώντας τὸ Θεὸ καὶ ἀναμένοντες τὴν ἐπιδημία τοῦ θείου Πνεύματος.
Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος, ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνο αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα. (Α´ Θεσ. δ´ 17).
Ἂς ἔρθουμε στὸ ὑπερῷο μας, στὸ νοῦ μας προσευχόμενοι, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ νὰ πετύχουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παρακλήτου καὶ νὰ προσκυνήσουμε Πατέρα καὶ Υἱὸ καὶ ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.