Συναξαριστής 21 Ιουνίου

Ὁ Ἅγιος Ἰουλιανὸς ἀπὸ τὴν Κιλικία

 

Ἦταν ἀπὸ τὴν Διοκαισάρεια τῆς Κιλικίας. Ὁ πατέρας του ἦταν εἰδωλολάτρης βουλευτής, ἀλλὰ ἡ μητέρα του εἶχε προσχωρήσει στὴ χριστιανικὴ θρησκεία. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀνέθρεψε τὸ γιό της Ἰουλιανὸ σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ Ἰουλιανὸς ἀγάπησε τόσο πολὺ τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο, ὥστε σὲ ἡλικία 18 χρονῶν ὁμολόγησε μὲ πολὺ θάῤῥος τὴν πίστη του στὸν ἔπαρχο Μαρκιανό, ἐνῷ γνώριζε ὅτι τὸν περίμεναν ἄγρια βασανιστήρια. Πράγματι, μόλις τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ ἔπαρχος, διέταξε καὶ τὸν ἔδειραν ἀνελέητα, καὶ κατόπιν τὸν ἔριξαν στὴν πιὸ ἄθλια φυλακή.

Ἔπειτα ὁ Μαρκιανὸς κάλεσε τὴν μητέρα τοῦ Ἰουλιανοῦ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ γιό της καὶ νὰ τὸν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό. Ἡ χριστιανὴ γυναῖκα, ὅταν συνάντησε τὸ νεαρὸ σπλάχνο της, ἔκανε ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Προέτρεψε τὸν Ἰουλιανὸ νὰ μείνει στὸ ὕψος τοῦ χριστιανικοῦ του φρονήματος καὶ τὸν ἐνθάῤῥυνε νὰ ὑπομείνει ὅλα τὰ μαρτύρια.  Ἔτσι καὶ ἔγινε.

Ὅταν ὁ ἔπαρχος ξανακάλεσε τὸν Ἰουλιανό, αὐτὸς μὲ περισσότερο θάῤῥος ὁμολόγησε μπροστά του καὶ πάλι τὸ Χριστό. Ἐξοργισμένος τότε ὁ ἔπαρχος Μαριανὸς ἔκλεισε τὸν Ἰουλιανὸ μέσα σὲ ἕνα σάκο μὲ δηλητηριώδη φίδια καὶ τὸν ἔριξε στὸ πιὸ βαθὺ σημεῖο τῆς θάλασσας, ὅπου μαρτυρικὰ ὁ Ἰουλιανὸς παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸ Θεό.

Καὶ ἔτσι, δίκαια «λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν». Ἄξια, δηλαδή, θὰ πάρει καὶ ὁ Ἰουλιανὸς τὸ λαμπρὸ καὶ ἔνδοξο στεφάνι τῆς αἰώνιας ζωῆς, ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος σ᾿ ἐκείνους ποὺ τὸν ἀγαποῦν.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μητρικαὶς ὑποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεὴς στρατιώτης ὤφθης Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, παντευχίαν μυστικὴν περιζωσάμενος• ὅθεν καθεῖλες τὸν ἔχθρον, ὡς γενναῖος ἀριστεύς, καὶ ἤθλησας θεοφρόνως, Ἰουλιανὲ θεόφρον, ὑπὲρ ἠμῶν ἀεὶ πρεσβεύων Θεῶ.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Νεανίας ἔκλαμπρος, ὡς ἀληθῶς δεδειγμένος, Ἀθλοφόρος ἔνδοξος, τῆς εὐσεβείας ἐφάνης· πόνων γάρ, τῶν ἐν ἀθλήσει καταφρονήσας, ἔφερες, τὸν ἐν θαλάσσῃ πνιγμὸν ἀνδρείως, Ἰουλιανὲ παμμάκαρ· διὸ πρὸς ὕδωρ ζωῆς ἐσκήνωσας.

Μεγαλυνάριον
Σώματι ἀκμάζοντι καὶ τερπνῷ, καὶ ψυχῇ ἀρίστῃ, ὑπεδέξω ὡς πίων γῆ, τῆς μητρὸς τοὺς λόγους, καὶ τούτους γεωργήσας, ἀθλητικοὺς προσάγεις, καρποὺς τῷ Κτίστῃ σου.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Ἰουλιανὸς ὁ Αἰγύπτιος ἢ Λίβυος καὶ οἱ μαζὶ μ᾿ αὐτὸν μαρτυρήσαντες Βασίλισσα, Κέλσιος, Ἀναστάσιος, Ἀντώνιος ὁ Πρεσβύτερος, εἴκοσι δεσμοφύλακες καὶ Ἑπτὰ ἀδέλφια

Βλέπε βιογραφία τους στὶς 8 Ἰανουαρίου. Ἐδῶ, ἄγνωστο γιατί, ἐπαναλαμβάνεται ἡ μνήμη τους.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Ἀφροδίσιος

Δόξασε μὲ τὸ μαρτύριό του τὴν γῆ τῆς Κιλικίας. Γεμάτος θεῖο ζῆλο, ἐργάστηκε γιὰ τὸ φωτισμὸ τῶν ἀπίστων, ἀποκαλύπτοντας τὸ ψεῦδος τῆς εἰδωλολατρίας καὶ διδάσκοντας τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ ἄρχοντας Διονύσιος, ὅταν πληροφορήθηκε τὴν ἐνέργεια αὐτὴ τοῦ Ἀφροδισίου, τὸν καταδίκασε σὲ θάνατο. Στὴν ἀρχὴ τὸν ἔριξαν τροφὴ σὲ κάποια λέαινα μέσα στὸ ἀμφιθέατρο. Ἀλλὰ συνέβη κάτι παράδοξο. Ἡ ὁρμὴ τῆς λέαινας σταμάτησε λίγα βήματα ἀπὸ τὸν Ἅγιο, καὶ τὸ πεινασμένο θηρίο τὸν προσπέρασε χωρὶς νὰ τὸν ἀγγίξει. Κατόπιν τὸν ἔκαψαν μὲ πυρακτωμένο σίδερο, καὶ τελικὰ βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο μεταξὺ δυὸ μεγάλων λιθαριῶν, ὅπου τὸν εἶχαν βάλει καὶ τὸν συνέθλιψαν. Τὸ σῶμα του κυριολεκτικὰ θρυμματίστηκε, ἀλλὰ ἡ δύναμη τῆς ψυχῆς του καὶ ἡ πίστη του διατηρήθηκαν ἀκέραιες.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Τερέντιος ἐπίσκοπος Ἰκονίου

Μαρτύρησε ἀφοῦ τὸν θανάτωσαν μέσα σὲ ἀγκάθια.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Νικήτας ὁ Νισύριος

 

Γεννήθηκε στὴ Νίσυρο τὸ 1716 (κατ᾿ ἄλλους 1717) ἀπὸ γονεῖς, οἱ ὁποῖοι ἦταν προύχοντες στὴν κωμόπολη Μανδράκι τῆς Νισύρου. Ὁ πατέρας του, δημογέροντας τοῦ νησιοῦ αὐτοῦ, ἔπεσε στὴ δυσμένεια τῶν Τούρκων καὶ γιὰ νὰ ἀποφύγει τὶς τιμωρίες τους, ἐξισλαμίστηκε μὲ ὅλη του τὴν οἰκογένεια καὶ μετακόμισε στὴ Ῥόδο. Ὁ μικρότερος γιός τους ὀνομάστηκε Μεχμέτ.

Κάποτε ὅμως, ὁ Μεχμέτ, τυχαῖα ἔμαθε πὼς ἦταν χριστιανὸς καὶ ἀπὸ τὴν μητέρα πληροφορήθηκε πὼς τὸν ἔλεγαν Νικήτα. Τότε σὲ ἡλικία 14 ἐτῶν ὁ Νικήτας, πῆγε στὴ Νέα Μονὴ τῆς Χίου, ὅπου στὸν ἡγούμενο ἐξομολογήθηκε τὰ συμβαίνοντα μ᾿ αὐτόν. Ὁ ἡγούμενος τὸν παρέπεμψε στὸν ἐκεῖ ἐφησυχάζοντα, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἀρχιερέα, πρώην Θηβῶν Μακάριο, ὁ ὁποῖος τὸν μύρωσε καὶ τοῦ ἔδωσε χρήσιμες συμβουλές.

Τότε ὁ Νικήτας ἔμεινε στὴ Μονὴ αὐτὴ κατηχούμενος καὶ ἐπέδειξε θαυμαστὸ ζῆλο στὴν προσευχὴ καὶ τὴν νηστεία.  Ἐκεῖ τὸν κατέλαβε ὁ πόθος τοῦ μαρτυρίου καὶ μὲ τὶς συμβουλὲς τοῦ ἀσκητῆ Ἀνθίμου Ἁγιοπατερίτη καὶ τὴν εὐχὴ τῶν ἄλλων πατέρων τῆς Μονῆς, ἀναχώρησε γιὰ τὴν Χίο.

Ὅταν ἔφτασε, τοῦ ζητήθηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους ὁ κεφαλικὸς φόρος, τὸν ὁποῖο δὲν εἶχε πληρώσει. Τὸν παρέλαβε ὁ ὑπάλληλος Τοῦρκος, Κριμλὴς ὀνομαζόμενος, γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ φυλακὴ στὴ θέση Βουνάκι. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη, πέρασε ἀπὸ ἐκεῖ κάποιος Ἱερέας, Δανιὴλ ὀνομαζόμενος, χαιρέτησε τὸν Νικήτα μὲ τὸ ὄνομα Μεχμέτ. Ὁ Κριμλὴς ὅταν τὸ ἄκουσε, ἔμαθε περὶ τίνος πρόκειται καὶ τὸν ὁδήγησε στὸν Ἀγά.

Ἐκεῖ ὁ Νικήτας ὁμολόγησε μὲ πολὺ θάῤῥος τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Οἱ Τοῦρκοι, μὲ ὑποσχέσεις καὶ κολακεῖες προσπάθησαν νὰ συγκρατήσουν τὸν μάρτυρα στὴ θρησκεία τους. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ καταφέρουν, τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, ποὺ διήρκησαν δέκα μερόνυκτα.
Κατόπιν τὸν ἔσυραν σὲ κάποια ἄκρη τῆς πόλης, «Κάτω Γιαλό» ὀνομαζόμενη, ὅπου οἱ δήμιοι τὸν ἔστησαν κάτω ἀπὸ τὸ Ἰβηρίτικο Μετόχι καὶ ἄρχισαν πάλι μὲ κολακεῖες καὶ ὑποσχέσεις, μήπως μπορέσουν καὶ τὸν μεταπείσουν. Ἀλλ᾿ ὁ Ἅγιος ἀπάντησε: «Χριστιανὸς εἶμαι, Νικήτας ὀνομάζομαι καὶ Νικήτας θὰ πεθάνω». Τότε τὸν ἀποκεφάλισε ὁ ἴδιος ὁ Κριμλὴς στὶς 21 Ἰουνίου 1732, σὲ ἡλικία 16 ἢ 17 χρονῶν στὴ Χίο. Οἱ Τοῦρκοι, γιὰ νὰ μὴ πάρουν οἱ χριστιανοὶ κάτι ἀπὸ τὸ ἱερό του λείψανο, ἀφοῦ τὸ ἄλειψαν μὲ ἀκαθαρσίες τὸ πέταξαν στὴ θάλασσα.

Σήμερα στὴ γενέτειρα τοῦ Ἁγίου, τὸ Μανδράκι τῆς Νισύρου, ὑψώνεται βυζαντινὸς ναός, ποὺ τιμᾶται στὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νικήτα.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ΄. Ἀσκητικῶς προγυμνασθείς.
Ἀκαταγώνιστος ὀφθεὶς Ἀθλοφόρε, τῶν ἐκ τῆς Ἄγαρ μηχανὰς ἐτροπώσω, καὶ ἐναθλήσας ἔνδοξε στεῤῥότατα, ξίφος κατεπάλαισας, δυσμενῶν ἀοράτων, ὅθεν τὸ διάδημα, ἀνεπλέξω τῆς νίκης, ὑπὲρ ἡμῶν ἱκέτευε Χριστὸν, νέε Νικήτα τῶν πίστει τιμώντων σε.

Κοντάκιον 
Ἦχος δ΄. Ὁ Ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Νεοφανὴς ὥσπερ ἀστὴρ ἀθλοφόρε, ἐξανατείλας τῇ σεπτῇ Ἐκκλησίᾳ, τῶν εὐσεβῶν κατηύγασας τὰ πρόσωπα, πόθῳ εὐφημούντων σε, καὶ τελούντων Νικήτα, σῆς στεῤῥᾶς ἀθλήσεως, τὴν ὑπέρλαμπρον μνήμην, καὶ ἐκβοώντων· δόξα σοι Χριστὲ, τῷ τὸν ὁπλίτην τὸν σὸν στεφανώσαντι.

Ὁ Οἶκος Τοῦ ἀθλοφόρου τὴν ὑπέρλαμπρον μνήμην, δεῦτε πάντες τῶν ὕμνων τοῖς στεφάνοις λαμπρῶς καταστέψωμεν, καὶ γὰρ οὗτος ὁ τῆς ἐπουρανίου νίκης φερώνυμον κλῆσιν πλουτῶν, τὸν παλαιὸν πτερνιστὴν ἐν ἀπαλῷ κομιδῇ τῷ σώματι ἐκνικήσας, ὀμβρίζει ἀντὶ αἱμάτων ἱερῶν, ἰαμάτων τὰ ῥεύματα, σὺν τούτοις δὲ πᾶσι χαίρει Χριστῷ, καὶ δίδωσιν εἰρήνην ἀνέκλειπτον, τοῖς ἐκ πόθου βοῶσι· δόξα σοι Χριστὲ, τῷ τὸν ὁπλίτην τὸν σὸν στεφανώσαντι.

Κάθισμα 
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Μαρτῦρων ἐν αἵματι, καλλωπιζόμενος, Κυρίῳ παρίστασαι τῷ τοῦ παντὸς βασιλεῖ, Νικήτα πανεύφημε, ὅθεν ἐν εὐφροσύνῃ τὴν ἁγίαν σου μνήμην, σήμερον ἐκτελοῦμεν, ὀφλημάτων τὴν λύσιν, αἰτούμενοι, εὑρεῖν διὰ σοῦ, καὶ μέγα ἔλεος.

Μεγαλυνάριον 
Μάρτυς ἀθλοφόρε ταῖς πρὸς Θεὸν, ἱεραὶς εὐχαῖς σου, διατήρει τοὺς εὐλαβῶς, τῇ σῇ θείᾳ σκέπῃ, προσφεύγοντας ἐκ πάντων, παθῶν τε καὶ κινδύνων, ψυχῆς καὶ σώματος.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον Νίκης διαδήματι κατ’ ἐχθρῶν, ἐστέφθης Νικήτα, φερωνύμως παρὰ Χριστοῦ, καὶ νῦν σὺν Μαρτύρων τοῖς δήμοις Ἀθλοφόρε, γηθόμενος ἀφράστως, Αὐτῷ παρίσταται.

ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΤΑΡΣΕΩΣ

Τῌ ΚΑ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΝΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰουλιανοῦ τοῦ Ταρσέως.

Τῇ ΚΑ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰουλιανοῦ

τοῦ ἐν Κιλικίᾳ.
Φέρων τι χρῆμα σάκκος ἄξιον πόλου,
Ἰουλιανόν, βάλλεται πόντου μέσον.
Σάκκῳ Ἰουλιανὸς βυθὸν εἰσέδυ εἰκάδι πρώτῃ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος, Ἀφροδισίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Τερεντίου,

 Ἐπισκόπου Ἰκονίου.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ΤΙ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ Ο ΓΕΡ.ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ..

πηγή

Του Μητροπολίτου Γόρτυνος Ιερεμία

Τά πράγματα στήν πατρίδα μας, αλλά καί γενικώτερα στόν κόσμο όλο, δέν είναι καθόλου ευχάριστα. Οι ημέρες είναι πονηρές. Αιτία τού κακού είναι οι αμαρτίες όλων μας, η αποστασία μας από τόν Θεό.

Γι᾽ αυτό καί όλοι μας έχουμε ανάγκη από μετάνοια. Άς παρακαλέσουμε τόν Ιησού Χριστό, τόν Θεό μας, νά συγχωρέσει τά αμαρτήματά μας καί νά μάς δώσει τόν φωτισμό καί τήν Χάρη Του νά ακολουθούμε τό άγιο θέλημά Του, γιά νά δούμε καλύτερες ημέρες. Καταφεύγουμε στήν Κυρία Θεοτόκο, τήν Παναγία μας, καί Τήν παρακαλούμε νά ικετεύσει τόν Υιόν Της γι᾽ αυτό.

Στήν συνέχεια σάς παραθέτω περικοπές λόγων τού αγιασμένου Γέροντος πατρός Παϊσίου, στούς οποίους φαίνεται ο πόνος γιά τά συμβαίνοντα στήν εποχή του, τά οποία προεμήνυαν πρίν από είκοσι χρόνια τήν σημερινή οδυνηρή κατάσταση, πού ζούμε, αλλά καί τόν πόνο του πάλι γιά τήν γενική κατάσταση τής πατρίδος μας μέ τήν αδιαφορία καί τών ηγετών της καί τού λαού, γιατί παραθεωρούνταν οι ελληνορθόδοξες παραδόσεις καί αξίες τής πατρίδος μας:

1. «Επέβαλαν στήν χώρα μας – λέγει ο πατήρ Παΐσιος – ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος, τόσο μεγάλο πού, όχι μόνο νά μή μπορούμε νά τό ξεχρεώσουμε, αλλά ούτε τούς τόκους αυτού τού δανείου νά μή προλαβαίνουμε• μ᾽ αυτό κατάφεραν, μέ εύλογη δικαιολογία, νά επιβάλουν στό λαό ένα οικονομικό πρόγραμμα εξόντωσης, έως εσχάτων.

Θά επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα δυσβάσταχτα, φόρους ασήκωτους, καί πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε νά κάνουν τόν λαό νά αγανακτήσει. Καί τί θά πετύχουν μ᾽ αυτό; Ακούστε• ο λαός καταπιεζόμενος από τά δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα θά ζητάει κάποια στιγμή νά ξανασάνει, αλλά αυτή τή στιγμή δέν πρόκειται νά τού τήν χαρίσουν ποτέ, παρά μόνον έως ότου σκύψει τό κεφάλι του εντελώς στό έδαφος δηλώνοντας τέλεια υποταγή στό καινούργιο τους σύστημα.

Θά λένε: “ Έχετε δίκιο πού διαμαρτύρεστε, όμως έχετε μεγάλο εξωτερικό χρέος καί αυτοί πού έχουν πολλά λεφτά φοροδιαφεύγουν• γιά νά μή σάς επιβάλλουμε άδικα μεγάλους φόρους κ.λπ. πρέπει νά αποδεχτείτε τό τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου, έτσι ώστε νά βλέπουμε ποιοί είναι οι νομοταγείς πολίτες καί ποιοί οι φοροφυγάδες”.

Ταυτόχρονα θά παρέχουν μέσω τού ηλεκτρονικού οικονομικού συστήματος πολλές διευκολύνσεις καί προτεραιότητες, μέ τίς οποίες θά ξεγελούν τόν κόσμο ότι θ᾽ ανακουφιστεί λίγο οικονομικά» (Από τό βιβλίο τού ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, Σκεύος Εκλογής, Άγιον Όρος 1996, σ. 421).

2. Στά θέματα τής πατρίδος ο άγιος Γέροντας Παΐσιος δέν ήθελε οι Χριστιανοί νά είναι αδιάφοροι. Πολύ λυπόταν πού έβλεπε πνευματικούς ανθρώπους νά επιζητούν νά βολευθούν οι ίδιοι καί νά μή ενδιαφέρονται γιά τήν πατρίδα. Ο καημός του καί η απορία του ήταν πώς οι υπεύθυνοι δέν αντιλαμβάνονται πού οδηγούμαστε. Ο ίδιος από παλαιά διέβλεπε τήν σημερινή κατάσταση καί ανησυχούσε, αλλά δέν διέσπειρε τίς ανησυχίες του στόν κόσμο. Έλεγε:

«Από τό κακό πού επικρατεί σήμερα θά βγεί μεγάλο καλό».
Λυπόταν γιά τήν πνευματική κατάπτωση τών πολιτών. Μιλούσε αυστηρά γι᾽ αυτούς, πού ψήφιζαν αντιχριστιανικούς νόμους. Λυπήθηκε γιά τήν αλλαγή τής γλώσσας καί είπε: «Η επόμενη γενιά θά φέρει Γερμανούς νά μάς μάθουν τήν γλώσσα μας, καί τά παιδιά μας θά μάς φτύνουν».
Καί σέ κάποια επιστολή του ο Γέροντας έγραφε: «Αυτοί πού κατάργησαν τά Αρχαία πάλι θά τά ξαναφέρουν». (Βλ. τό βιβλίο Βίος Γέροντος Παϊσίου τού Αγιορείτου, σ. 699).

3. Γιά τούς πολιτικούς κάποτε είχε πεί σέ κάποιον χριστιανό: «Μή φοβάσαι. Ο Θεός δέν θά επιτρέψει νά γίνει κακό, θά γίνουν όμως πράματα καί θάματα, πού δέν θά εξηγούνται μέ τήν λογική. Ο κόσμος θά σιχαθεί τούς πολιτικούς καί θά τούς κυνηγήσει. Όπως ένα μπαλόνι φουσκώνει καί ξαφνικά σκάει, έτσι θά σκάσουν κι αυτοί! Δέν μπορώ νά σού πώ πιό πολλά» (Από τό βιβλίο Μαρτυρίες προσκυνητών, Ζουρνατζόγλου, 2006, σ. 425-426).

4. Ομοίως γιά τούς πολιτικούς ο ίδιος άγιος Γέροντας Πατήρ Παΐσιος είπε: «Είναι κρίμα, γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τίς ηγεσίες. Κλαίω τήν Ελλάδα. Δέν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Η Ελλάδα γιά νά σωθεί, πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου καί άν βρίσκονται, νά πάνε εξορία. Νά φύγουν, γιατί παρόντες μολύνουν» (Από τό βιβλίο τού π. Μαξίμου Αγιορείτου Λόγοι χάριτος καί σοφίας, 2001, Άγιον Όρος).

5. Σέ κάποιο πνευματικό του τέκνο, πού αργότερα έγινε μοναχός, ο Γέροντας Παΐσιος τού έγραφε τόν Οκτώβριο τού 1974 μετά από προσκύνημά του στήν Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως:

«Εύχομαι ο Θεός νά δώσει γρήγορα νά έλθει η χάση τού τουρκικού φεγγαριού, Αμήν. Τού Αγίου Δημητρίου κλείνω δυό χρόνια πού προσευχήθηκα στήν Αγια-Σοφιά μας, καί είπα τά παράπονά μου στόν Καλόν Θεόν.

Μέ κατάλαβε ο Τούρκος φύλακας πού προσευχόμουν καί μέ έδιωχνε έξω κ.λπ. καί πρόσθεσα καί άλλα παράπονα στόν Θεόν. Πιστεύω δέν θά τήν αφήσει τήν Αγια-Σοφιά μας στά χέρια τών βρώμικων Τούρκων. Είναι ένας λαός σάν τούς γύφτους βρώμικος καί φοβιτσιάρικος. Τώρα δέν έχουν ιδανικά, διότι πρίν πιστεύανε στόν Μωάμεθ, αργότερα στόν Κεμάλ. Τώρα ούτε στόν Μωάμεθ πιστεύουν (γιατί μορφώθηκαν κάπως, καί είδαν ότι ήτο ένας αγύρτης ο Μωάμεθ) ούτε καί στόν Κεμάλ πιστεύουν, αλλά στήν σαρκολατρία.

Ενώ εμείς πιστεύουμε στόν Χριστό, ο οποίος έχει συνέχεια τήν Θεϊκή Του Αξία, καί ο Ελληνικός Λαός έχει πάντα ιδανικά, καί τόν Χριστό μέ τήν Παναγία μαζί του» (Από τό βιβλίο Μαρτυρίες προσκυνητών, Ζουρνατζόγλου, 2006, σελ. 450).

Άς πονέσουμε κι εμείς μαζί μέ τόν αγιασμένο Γέροντα πατέρα Παΐσιο καί τόν παρακαλούμε νά παρακαλέσει τόν Κύριό μας Ιησού Χριστό, πλησίον τού Οποίου ευρίσκεται, γιά τήν σωτηρία τής αγα- πημένης μας πατρίδας Ελλάδας καί γιά τήν σωτηρία όλων μας μέ τήν μετάνοιά μας.

Μέ πολλές ευχές,
† Ο Γ. καί Μ. Ιερεμίας

Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ ΕΝΑΤΟΣ Περί αγρυπνίας

(Διά την σωματικήν αγρυπνίαν, και διά το πώς πρέπει 

να επιτελώμεν αυτήν)

^1. Στους επίγειους βασιλείς, άλλοι παρίστανται άοπλοι και

 γυμνοί, άλλοι με ράβδους, άλλοι με ασπίδες και άλλοι 

με ξίφη. Είναι δε μεγάλη και ασύγκριτη η διαφορά ανάμεσα 

στους πρώτους και στους τελευταίους. Διότι οι πρώτοι είναι

 συνήθως συγγενείς και οικειακοί του βασιλέως. Και αυτά

 μέν συμβαίνουν σ΄αυτούς.

Εμπρός λοιπόν και εμείς να εξετάσωμε πώς παριστάμεθα

 ενώπιον του Θεού και Βασιλέως μας στις εσπερινές, 

τις νυκτερινές και τις λοιπές παραστάσεις και προσευχές.
Στην βραδυνή αγρυπνία μερικοί υψώνουν τα χέρια τους σε προσευχή, 

άϋλοι και απηλλαγμένοι από κάθε φροντίδα. Άλλοι την επιτελούν με ψαλμωδία.

 Άλλοι επιμένουν ιδιαιτέρως στην ανάγνωσι. Άλλοι από αδυναμία πολεμούν

 ανδρείως τον ύπνο με το εργόχειρο. Και άλλοι απασχολούνται με την

 σκέψι του θανάτου, θέλοντας έτσι να αισθανθούν κατάνυξι. 

Εξ όλων αυτών οι πρώτοι και οι τελευταίοι κάνουν θεάρεστη αγρυπνία. 

Οι δεύτεροι μοναχική. Οι τρίτοι βαδίζουν σε κατώτερη οδό. Πάντως

 αναλόγως προς την προαίρεσι και την δύναμι του καθενός, δέχεται

 και αξιολογεί τα δώρα ο Θεός.
^2. Ο άγρυπνος οφθαλμός εξήγνισε τον νου, ενώ ο πολύς ύπνος 

επώρωσε την ψυχή. Ο άγρυπνος μοναχός είναι εχθρός της πορνείας,

 ενώ ο υπνώδης είναι σύζυγός της.
^3. Η αγρυπνία είναι θραύσις της σαρκικής πυρώσεως, λύτρωσις από τους

 μολυσμούς των ενυπνιασμών, δακρύβρεκτος οφθαλμός, απαλή καρδία,

 προφύλαξις από τους λογισμούς, χωνευτήριο των φαγητών,

 δαμαστήριο των παθών, κολαστήριο της γλώσσης, φυγαδευτήριο των

 αισχρών φαντασιών.

^4. Ο άγρυπνος μοναχός είναι αλιεύς των λογισμών, ικανός να τους 

αντιλαμβάνεται και να τους συλλαμβάνη με ευχέρεια μέσα στην νυκτερινή 

γαλήνη. Ο φιλόθεος μοναχός, όταν σημαίνη η σάλπιγγα της προσευχής, 

αναφωνεί: Εύγε! Εύγε! ^{(πρβλ. Ιώβ λα΄ 29)}, ενώ ο ράθυμος οδύρεται: 

Αλλοίμονο! Αλλοίμονο!
^5. Η προετοιμασία της τραπέζης εδοκίμασε τους γαστριμάργους και 

η εργασία της προσευχής εδοκίμασε τους φιλοθέους. Ο πρώτος

 μόλις αντικρύση την τράπεζα σκιρτά, ενώ ο δεύτερος σκυθρωπάζει.
^6. Ο πολύς ύπνος είναι πρόξενος της λήθης, ενώ η αγρυπνία καθαρίζει 

την μνήμη.
^7. Ο πλούτος των γεωργών συναθροίζεται στο αλώνι και στο πατητήρι, 

ενώ ο πλούτος και η γνώσις των μοναχών, στις εσπερινές και νυκτερινές

 προσευχές και στην νοερά εργασία.
^8. Ο πολύς ύπνος είναι σύζυγος άδικος, πού αφαρπάζει το ήμισυ ή και

 περισσότερο ακόμη από την ζωή του ραθύμου.
^9. Ο αδόκιμος μοναχός είναι άγρυπνος στις συζητήσεις. Όταν όμως ήλθε η

 ώρα της προσευχής, εβάρυναν τα μάτια του. Ο αποχαυνωμένος μοναχός 

είναι ικανός για πολυλογίες. Όταν όμως αρχίση η ανάγνωσις, δεν μπορεί 

ούτε να κοιτάξη από την νύστα.
Όταν θα ηχήση η εσχάτη σάλπιγγα, θα συμβή η ανάστασις των νεκρών.

 Κατά παρόμοιο τρόπο μολίς αρχίση η αργολογία, θα συμβή η ανάνηψις 

των κοιμωμένων. Είναι ύπουλος φίλος ο τύραννος πού λέγεται ύπνος. 

Πολλές φορές, όταν είμαστε χορτασμένοι από φαγητά υποχωρεί, ενώ

 όταν πεινούμε και διψούμε μας πολεμεί δυνατά. 

Στην προσευχή προτρέπει να κρατούμε εργόχειρο, διότι με άλλον τρόπο

 δεν μπορή να χαλάση την προσευχή αυτών, οι οποίοι ασκούν αγρυπνία.
Στους αρχαρίους αυτός είναι ο πρώτος πόλεμος πού αντιμετωπίζουν∙ με

 τον σκοπό να τους κάνη εξ αρχής ραθύμους ή να προετοιμάση τον δρόμο

 για τον δαίμονα της πορνείας. Έως ότου ελευθερωθούμε από αυτόν, 

ας μην αφίνουμε την κοινή ψαλμωδία με το πλήθος των αδελφών∙ διότι 

έτσι πολλές φορές αισθανόμεθα εντροπή και δεν νυστάζομε.
^10. Ο σκύλος είναι εχθρός των λαγών∙ ομοίως και ο δαίμων της κενοδοξίας 

είναι εχθρός του ύπνου.
^11. Ο έμπορος μετρά το κέρδος, όταν τελειώση η ημέρα, και ο αγωνιστής

 μοναχός, όταν τελειώση η ψαλμωδία.
^12. Περίμενε και πρόσεχε και θα ιδής μετά από την προσευχή στίφη δαιμόνων,

 οι οποίοι επειδή πολεμήθηκαν εκ μέρους μας προσπαθούν να μας
τραυματίσουν με τις απρεπείς φαντασίες. Κάθησε και παρατήρει, και θα

 ιδής αυτούς που συνηθίζουν να αφαρπάζουν τους πρώτους καρπούς 

της ψυχής.
^13. Συμβαίνει μερικές φορές ενώ κοιμόμαστε, να μελετούμε τους στίχους 

των Ψαλμών. Τούτο συμβαίνει, διότι προηγήθηκε αυτή η μελέτη. Μερικές

 όμως φορές μας τα προκαλούν αυτά οι δαίμονες, για να μας δημιουργήσουν

 έπαρσι υπερηφανείας. Υπάρχει και τρίτη περίπτωσις πού δεν ήθελα να

 αναφέρω, αλλά κάποιος με εξηνάγκασε: Η ψυχή που μελετά ακατάπαυστα 

κάθε ημέρα τον λόγο του Κυρίου, συνηθίζει και στον ύπνο να προσκολλάται

 σ΄αυτά τα νοήματα. Το δεύτερο αυτό είναι κυρίως η ανταμοιβή του πρώτου

, για να απομακρύνωνται από την ψυχή αμαρτίες και νυκτερινές φαντασίες!
Δεκάτη ενάτη βαθμίδα! Όποιος την ανέβηκε, εδέχθηκε φως στην καρδιά του.

πηγή

Η Αθωνίτισσα Παναγία Π.ΜΩΥΣΗΣ

πηγή

Γιά ποιό λόγο ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος;

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά χαρίσει ξανά στόν ἄνθρωπο, 

ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο τόν προόρισε. Τόν δημιούργησε σύμφωνα μέ τή δική

του εἰκόνα· ἐλεύθερο, προορισμένο νά τοῦ μοιάζει, νά εἶναι ὅπως κι

 ὁ ∆ημιουργός του τέλειος, ἐνάρετος.
Ὁ Θεός λοιπόν, δημιούργησε τόν ἄνθρωπο σέ πλήρη κοινωνία μαζί 

του. Ἐμεῖς ὅμως, αὐτά τά γνωρίσματα τῆς θείας φύσης, τά ἀλλοιώσαμε

 καί τά μπερδέψαμε· περάσαμε στή παράταξη τῆς κακίας, μέ 

ἀποτέλεσμα, νά χάσουμε τήν κοινωνία μέ τό Θεό. Κι ὅταν πιά στερηθήκαμε

 τή ζωή, πέσαμε στή φθορά τοῦ θανάτου.

Ἐπειδή τώρα ὁ Θεός μᾶς πρόσφερε τό ὕψιστο καί δέν τό διαφυλάξαμε, 

χρειάστηκε νά κατέβει αὐτός στό χείριστο, δηλαδή στή δική μας 

ξεπεσμένη φύση. Ἔγινε ἄνθρωπος γιά

νά μᾶς ξαναδώσει τήν πρώτη εἰκόνα.

νά μᾶς διδάξει τήν ἐνάρετη ζωή.

νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπ’ τή φθορά καί τό θάνατο.

νά μᾶς ἐπαναφέρει σέ κοινωνία μαζί Του.

νά ἀνοίξει τό δρόμο τῆς δικῆς μας ἀνάστασης.

νά λύσει τά δεσμά τῆς κυριαρχίας τοῦ διαβόλου.

νά μᾶς γεμίσει κουράγιο.

νά μᾶς ἐκπαιδεύσει νά πολεμοῦμε τόν τύραννο, μέ τήν ὑπομονή 

καί τήν ταπείνωση.

Αὐτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔσωσε

 ὅλους τούς ἀνθρώπους ἀπ’ τή φθορά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.

 ∆έν τούς ἀνάγκασε μέ τή βία, νά ἀσκήσουν τήν ἀρετή· τούς δίδαξε νά

 ἀκολουθήσουν τό δρόμο Του μέ πραότητα, μέ ὑπομονή καί μέ

 συγχωρητικότητα.
Πρίν γεννηθεῖ ὁ Χριστός, οἱ ἄνθρωποι πού ἁμάρταναν, τιμωροῦνταν 

μέ θανάσιμα χτυπήματα· κι ὅμως ἐπέμεναν στήν ἁμαρτία, πού τήν 

εἶχαν θεοποιήσει· τώρα ὅμως, γιά χάρη τῆς ὑπακοῆς τους στό Θεό,

 δέχονται συνέχεια χτυπήματα· καί γιά χάρη τῆς ἀρετῆς, καταδέχονται

 νά κακοπαθοῦν καί νά θανατώνονται.
∆όξα σέ σένα Χριστέ, Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Σοφία καί ∆ύναμη καί

 Θεέ Παντοκράτορα. Τί δῶρα ἀντάξια νά σοῦ προσφέρουμε ἐμεῖς 

οἱ ἄπραγοι, γιά ὅλα ὅσα μᾶς χάρισες;
Ἐσύ ὅλα μᾶς τά ἔχεις δώσει πλούσια. Μόνο ἕνα ζητᾶς ἀπό ἐμᾶς·

 νά ἀποδεχτοῦμε τή σωτηρία, πού μᾶς πρόσφερες, δίνοντάς μας 

συγχρόνως καί τή δύναμη νά τήν πετύχουμε.
Σ’ εὐχαριστοῦμε, Ἐσένα πού μᾶς ἔδωσες τήν ὕπαρξη, μά καί μᾶς

 χάρισες τήν αἰώνια ζωή· Ἐσένα, πού κι ὅταν τή χάσαμε καί τήν 

ἀρνηθήκαμε, μᾶς ὁδήγησες πίσω σ’ αὐτήν, μέ τήν ἐναθρώπησή 

Σου, πού καμμιά γλῶσσα δέν τολμᾶ νά ἑρμηνεύσει.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ∆αμασκηνός

πηγή

Η ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΓΕΡΟΝΤOΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

(1927-2006)

«Πόσες φορές ἔχω πεῖ καί ὅσο ἔχω τό μυαλό μου, μέχρι πού νά πεθάνω θά τό λέγω αὐτό: Τό μεγαλύτερο ἔγκλημα στή φυλή μας, ἡ βεβήλωση τῆς γλώσσας μας. Δέν μέ ἐνδιαφέρει αὐτή τή στιγμή τίποτε ἄλλο. Ἡ γλῶσσα, γιατί ὅλα ἄν χαθοῦν, ἡ γλῶσσα ἅμα μείνει, διατηρεῖ τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους. Ὅταν ἡ γλῶσσα χαθεῖ, τότε δέν ἔχομε τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους, τότε τό ἔθνος χάνεται. Ἐπιμένω καί θάἐπιμένω μέχρι νά μέ βαρεθεῖτε».

(Πράξεις, ὁμιλία 87η)

«Ἀγαπητοί μου, μάθετε τά παιδιά σας ἑλληνικά, νά καταλαβαίνουν, κάθε φορά σᾶς τό λέω, εἶναι τό πάθος μου».

(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 88η)

«Μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἐκεῖνο πού στηρίζει τήν ἑνότητα ἑνός λαοῦ εἶναι ἡ γλῶσσα. Δέν διστάζω νά σᾶς πῶ ὅτι δέν εἶναι ἡ θρησκεία, εἶναι ἡ γλῶσσα. Λέμε: «Εἴμαστε Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι», ὅλα καλά καί ὡραῖα. Τό πρῶτο ὅμως εἶναι ἡ γλῶσσα, δεύτερο ἡ κοινή ἱστορία, τρίτο εἶναι ἡ θρησκεία καί ἐμεῖς εἴμαστε συμπαγής λαός. Ἔχομε κοινή γλῶσσα, κοινή ἱστορία καί κοινή θρησκεία. Εἶναι κάτι καταπληκτικό. Ἄν καταφέρουν οἱ ἐχθροί μας νά μᾶς κάνουν νά μιλᾶμε … φράγκικα, δέν ξέρω πῶς, ἀγαπητοί μου, θά χάσομε τήν ἐθνική μας ταυτότητα! Θέλω νά συνειδητοποιήσομε τήν ἀξία τῆς γλώσσας. Εἶναι πάρα πολύ σημαντικό τό θέμα αὐτό πού σᾶς λέγω».

(Πράξεις, ὁμιλία 244η)

Συλλογή ἀναφορῶν τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

γιά τήν Ἑλλάδα καί τήν ἑλληνική γλῶσσα

Ἐπιμέλεια

Παντελῆς Γκίνης

Λάρισα 2012

πηγή

Η ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΓΕΡΟΝΤOΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

(1927-2006)

«Πόσες φορές ἔχω πεῖ καί ὅσο ἔχω τό μυαλό μου, μέχρι πού νά πεθάνω θά τό λέγω αὐτό: Τό μεγαλύτερο ἔγκλημα στή φυλή μας, ἡ βεβήλωση τῆς γλώσσας μας. Δέν μέ ἐνδιαφέρει αὐτή τή στιγμή τίποτε ἄλλο. Ἡ γλῶσσα, γιατί ὅλα ἄν χαθοῦν, ἡ γλῶσσα ἅμα μείνει, διατηρεῖ τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους. Ὅταν ἡ γλῶσσα χαθεῖ, τότε δέν ἔχομε τήν αἴσθηση τοῦ ἔθνους, τότε τό ἔθνος χάνεται. Ἐπιμένω καί θάἐπιμένω μέχρι νά μέ βαρεθεῖτε».

(Πράξεις, ὁμιλία 87η)

«Ἀγαπητοί μου, μάθετε τά παιδιά σας ἑλληνικά, νά καταλαβαίνουν, κάθε φορά σᾶς τό λέω, εἶναι τό πάθος μου».

(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 88η)

«Μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἐκεῖνο πού στηρίζει τήν ἑνότητα ἑνός λαοῦ εἶναι ἡ γλῶσσα. Δέν διστάζω νά σᾶς πῶ ὅτι δέν εἶναι ἡ θρησκεία, εἶναι ἡ γλῶσσα. Λέμε: «Εἴμαστε Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι», ὅλα καλά καί ὡραῖα. Τό πρῶτο ὅμως εἶναι ἡ γλῶσσα, δεύτερο ἡ κοινή ἱστορία, τρίτο εἶναι ἡ θρησκεία καί ἐμεῖς εἴμαστε συμπαγής λαός. Ἔχομε κοινή γλῶσσα, κοινή ἱστορία καί κοινή θρησκεία. Εἶναι κάτι καταπληκτικό. Ἄν καταφέρουν οἱ ἐχθροί μας νά μᾶς κάνουν νά μιλᾶμε … φράγκικα, δέν ξέρω πῶς, ἀγαπητοί μου, θά χάσομε τήν ἐθνική μας ταυτότητα! Θέλω νά συνειδητοποιήσομε τήν ἀξία τῆς γλώσσας. Εἶναι πάρα πολύ σημαντικό τό θέμα αὐτό πού σᾶς λέγω».

(Πράξεις, ὁμιλία 244η)

Συλλογή ἀναφορῶν τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

γιά τήν Ἑλλάδα καί τήν ἑλληνική γλῶσσα

Ἐπιμέλεια

Παντελῆς Γκίνης

Λάρισα 2012

πηγή

Παραινέσεις Του αββά Παλλαδίου

Του αββά Παλλαδίου

Παραινέσεις Αγίων

 Πατέρων

Του αββά Παλλαδίου

Κάποτε ο άρχοντας του τόπου επισκέφθηκε τον 

αββά Παλλάδιο, γιατί ήθελε να τον δει. 

Είχε ακούσει βέβαια τα σχετικά μ' αυτόν. 

και είχε πάρει μαζί του και έναν στενογράφο, 

στον οποίο έδωσε την εξής εντολή: 

«Εγώ τώρα μπαίνω να δω τον αββά, εσύ λοιπόν

 όσα θα μου πει, να τα γράψεις με ακρίβεια»

Μπαίνει μέσα ο άρχοντας και λέει στον Γέροντα: 

«Προσευχήσου για μένα, αββά, γιατί έχω πολλές αμαρτίες».

 «Μόνο ο Ιησούς Χριστός είναι αναμάρτητος» αποκρίνεται ο Γέροντας.

 Τον ρωτά ο άρχοντας:

 «Άραγε, αββά, θα τιμω­ρηθούμε για κάθε αμαρτία;» 

Κι άπαντα ο Γέροντας:

 «Γρά­φει στην αγία Γραφή: Εσύ θα ανταποδώσεις στον καθένα σύμφωνα

 με τα έργα του».

«Εξήγησέ μου τον λόγο αυτόν» παρακαλεί ο άρχοντας. 

«Το νόημά του είναι ολοφάνερο» αποκρίνεται ο Γέροντας, 

«αλλ' όμως άκουσε και λεπτομε­ρώς. Στενοχώρησες τον πλησίον; 

Περίμενε από κάποιον να πάθεις το ίδιο. Άρπαξες από τους κατωτέρους σου,

 γρονθοκόπησες φτωχό, ήσουν προσωπολήπτης σε δικαστήριο, 

ντρόπιασες, κακολόγησες, συκοφάντησες, είπες ψέματα ε­ναντίον

 κάποιου, επιβουλεύθηκες την οικογενειακή τιμή των άλλων, 

ορκίστηκες ψευδόμενος, μετέθεσες όρια πατρι­κών χωραφιών, πρόσβαλες

 κτήματα ορφανών, καταστενο­χώρησες χήρες, προτίμησες την εδώ πρόσκαιρη

ηδονή από τα μελλοντικά αγαθά; Περίμενε την ανταπόδοση αυτών. 

Γιατί ό,τι λογής έργα σπείρει ο άνθρωπος, τέτοια και θα θε­ρίσει. 

Και βέβαια εάν έχεις κάνει και κάποια καλά έργα, να περιμένεις να σου

 ανταποδοθούν κι αυτά πολλαπλάσια, για­τί "Εσύ θα ανταποδώσεις στον

 καθένα σύμφωνα με τα έργα του".

Έχοντας στον νου σου, σ' όλη τη διάρκεια της ζωής σου, αυτή την

 τελική απόφαση, θα μπορέσεις να αποφύγεις τα περισσότερα αμαρτήματα».

«Και τί πρέπει να κάνω, αββά;»

 ρωτάει ο άρχοντας.

 «Να συλλογιέσαι -του απαντά ο Γέροντας- τα αιώνια, τα ατελεύτητα, 

τα συνεχόμενα, στα οποία δεν πέφτει το σκοτά­δι της νύχτας. δεν υπάρχει 

εκεί ύπνος, που μοιάζει με θάνα­το.εκεί δεν υπάρχει φαγητό, δεν

 υπάρχει ποτό, πράγματα που υπηρετούν στον κόσμο αυτό την 

ανθρώπινη αδυναμία μας. δεν υπάρχει αρρώστεια, δεν υπάρχουν

πόνοι, ούτε ιατρεία ούτε δικαστήρια ούτε εμπορικές συναλλαγές 

ούτε χρή­ματα που είναι η αρχή των συμφορών, που προκαλούν 

τους πολέμους, που δημιουργούν την εχθρότητα. Εκεί είναι χώρα

ζώντων που δεν κινδυνεύουν να πεθάνουν εξαιτίας τας αμαρτίας,

 αλλά ζουν την αληθινή ζωή ενωμένοι με τον Χρι­στό».

Στέναξε τότε ο άρχοντας και είπε:

 «Πράγματι, αββά, έ­τσι είναι όπως τα είπες». 

και ξεκίνησε να επιστρέψει στο σπίτι του ευχαριστώντας τον Θεό 

για τη μεγάλη ωφέλεια που πήρε.



ΠΗΓΗ:  ΕΚΔΟΣΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

πηγή

Τα άνθη της ερήμου

ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ)

Η ιστορία αυτή (του Σωκράτους) περιλαμβάνει γεγονότα που συνέβησαν στην

 Εκκλησία ανάμεσα στα έτη 305 και 439. Όποιος θέλει να τη διαβάσει, μπορεί

 να τη βρει στον 67ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne.

*****

Παρακάτω δίνουμε σε μετάφρασι μερικές ωραίες πληροφορίες που αναφέρει

 ο ιερός ιστορικός για τους μεγάλους ασκητάς της Αιγύπτου μαζί με κάποια

 θαυμάσια λόγια τους που διέσωσε.

Ένας μοναχός που τον έλεγαν Δίδυμο και που έζησε ενενήντα χρόνια, ποτέ 

δεν είχε κάνει συντροφιά με κανένα άνθρωπο.

Άλλος, ονομαζόμενος Πίωρ, έτρωγε περπατώντας. Και σαν τον ρώτησε 

κάποιος γιατί τρώγει μ’ αυτόν τον τρόπο, αποκρίθηκε: «Δεν θέλω νάχω σαν

 έργο το φαγητό, αλλά σαν πάρεργο». Και σ’ έναν άλλο που του έκανε την 

ίδια ερώτηση, είπε: «Για να μην αισθάνεται η ψυχή καμμιά σωματική ευχαρίστηση».

Ο ασκητής Ισίδωρος έλεγε πως είχε σαράντα χρόνια που έννοιωθε την αμαρτία

 στη διάνοιά του, χωρίς ποτέ να συγκατατίθεται στους πειρασμούς της με 

την επιθυμία.

Ο Παμβώς, που ήταν αγράμματος, πήγε σε κάποιον για να μάθη κανένα ψαλμό 

του Δαυίδ. Σαν άκουσε, λοιπόν, τον πρώτο στίχο του τριακοστού ογδόου 

ψαλμού που λέγει: 

«Είπα· φυλάξω τας οδούς μου, του μη αμαρτάνειν με εν γλώσση μου»,

 δεν θέλησε ν’ ακούση παρακάτω και σηκώθηκε κι έφυγε λέγοντας:

 «Μου αρκεί αυτός ο στίχος, αν μπορέσω να τον αποστηθίσω στην πράξη».

 Και σαν του παραπονέθηκε ο δάσκαλος, γιατί έκανε έξη μήνες να ξαναφανεί,

 εκείνος αποκρίθηκε:

 «Δεν έμαθα ακόμα το στίχο του ψαλμού στα έργα». 

Πέρασαν κατόπιν πολλά χρόνια και κάποιος γνωστός του μια μέρα τον ρωτά

αν έμαθε τον στίχο. Κι εκείνος είπε:

 «Κάπως τον έμαθα στα δέκα εννιά χρόνια που διάβηκαν».

Ο ίδιος, σαν τον κάλεσε ο Μέγας Αθανάσιος, που ήταν επίσκοπος, ήλθε από την

 έρημο στην Αλεξάνδρεια. Έτυχε, λοιπόν, εκεί να ιδή κάποια βαμμένη γυναίκα και

τον πήραν τα δάκρυα. Και σαν ζήτησαν οι γύρω του να μάθουν γιατί έκλαιγε, τους

 είπε:

 «Δυο λόγοι μου έφεραν δάκρυα· πρώτα η απώλεια αυτής της γυναικός· ύστερα, 

γιατί εγώ δεν έχω τόση έγνοια ν’ αρέσω στο Θεό όπως έχει αυτή για ν’ αρέση στους 

ανθρώπους».

Ήσαν δύο περιβόητοι ασκηταί που είχαν το ίδιο όνομα. Ο Μακάριος από την Αίγυπτο 

ο Μακάριος από την Αλεξάνδρεια. Ο πρώτος ήταν αυστηρός σ’ εκείνους που

 έρχονταν να τον συμβουλευθούν. Ο δεύτερος, που σε όλα τα άλλα έμοιαζε ακριβώς

 με τον πρώτο, σε τούτο ήταν διαφορετικός, στο ότι δηλαδή σ’ εκείνους που 

τον πλησίαζαν ήταν γλυκόθωρος και ιλαρός και με χαριτωμένους τρόπους τραβούσε

 τους νέους στην άσκηση.

Ένας μαθητής του,  ο περίφημος Ευάγριος, που ανεδείχθη κατόπιν πολύ,

 κάποιον μοναχό που ταρασσόταν από νυχτερινές φαντασίες, τον πρόσταξε 

να υπηρετή αρρώστους νηστεύοντας. Και είπε, σε σχετική ερώτηση: 

«Αυτά τα πάθη με τίποτε άλλο δεν σβύνουν παρά μονάχα με το έλεος».
Στον Μέγα Αντώνιο, ήλθε κάποιος σπουδασμένος και του είπε: 

«Πώς υπομένεις, πάτερ, στερούμενος την παρηγοριά των βιβλίων;»  

Και ο Άγιος Αντώνιος του αποκρίθηκε: «Το δικό μου βιβλίο είναι η φύση 

και τόχω πάντα ανοιχτό μπροστά μου για να διαβάζω τον λόγο του Θεού».

Μεταφρ.  Βασ.

Περιοδικό Κιβωτός
Απρίλιος 1953 

πηγή