Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ» ΤΟ ΝΕΟ “ΓΕΝΟΣΗΜΟ”;

Ἡ ἄλλη ἄποψη γιὰ τὸ βιβλίο τῆς γραμματικῆς

 ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ : Ὅταν ἡ ὄλη ἡ ζωή μας καὶ ἠ στάση μας ὡς πολιτῶν ἔχει γίνει γενόσημο, δηλ. «ὑποκατάστατο» ἢ «κακέκτυπο», τότε ὁπωσδήποτε καὶ τὰ φάρμακα θὰ εἶναι «ὁμοιότυπα» καὶ ἡ Γραμματικὴ θὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ ταιριάζει σὲ μᾶς, τὶς καρικατοῦρες μαθητῶν-γονέων πολιτῶν! Ὅ, τι ζητᾶς βρίσκεις!

.          Σὲ ποιό σημεῖο τὸ βιβλίο Γραμματικῆς ἀναφέρει ὅτι τὰ φωνήεντα εἶναι ἑπτά; ΠΟΥΘΕΝΑ…

.          Προφανῶς αὐτοὶ ποὺ ἔγραψαν τὸ βιβλίο τῆς “Γραμματικῆς Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ” (πιθανὸν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, ἀφοῦ δὲν ἀναφέρεται προκλητικὰ πουθενὰ στὸ κείμενο οὔτε μία φορὰ ἡ λέξη “ἑλληνική”!) δὲν ξέρουν Ἑλληνικά.
.          Σύμφωνα μὲ τὴ “Νεοελληνικὴ Γραμματικὴ” τοῦ Τριανταφυλλίδη, στὴν ὁποία περιγράφεται τὸ μονοτονικὸ σύστημα ποὺ εἰσήγαγε ὁ Γ. Ράλλης, γιατί εἶχε κάποιο πρόβλημα μὲ τὰ πνεύματα (δὲν τοῦ μίλαγαν…) οἱ φθόγγοι τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας χωρίζονται σὲ φωνήεντα καὶ σὲ σύμφωνα, αὐτὰ ποὺ βλέπετε στὶς χαρτοσακοῦλες τῆς φωτογραφίας ἀριστερὰ (ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο “Γραμματική τῆς Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ”). Ἐδῶ ὑπάρχει συμφωνία στὶς δύο Γραμματικές.
.            Σύμφωνα μὲ τὴ “Νεοελληνικὴ Γραμματικὴ” τοῦ Τριανταφυλλίδη, καὶ τὰ 24 γράμματα τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας χωρίζονται καὶ αὐτὰ σὲ φωνήεντα (α, ε, η, ι, ο, υ, ω) καὶ σὲ σύμφωνα ( β, γ, δ, ζ, θ, κ, λ, μ, ν, ξ, π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ). Αὐτὸ ὅμως τὸ γεγονὸς δὲν ἀναφέρεται πουθενὰ στὸ νέο βιβλίο τῆς “Γραμματικῆς Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοὺ” . Σὲ ὅλο τὸ βιβλίο ὑπάρχει μία συγκάλυψη αὐτοῦ τοῦ γεγονότος. Τὸ “πρόβλημα” ἐπιβεβαιώνεται καὶ στὰ συμπεράσματα τῆς ἑνότητας 4 τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου, τὸ ὁποῖο μπορεῖτε νὰ δεῖτε στὸ θαλασσὶ πλαίσιο τῆς φωτογραφίας ἀριστερά.

.         Σᾶς παραθέτω σὲ ἑπόμενη φωτογραφία γιὰ σύγκριση καὶ τὴν ὑπάρχουσα ἄποψη Τριαντφυλλίδη γιὰ τὸ πῶς ἐκλαμβάνονται τὰ φωνήεντα καὶ τὰ σύμφωνα στὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα. Παρατηρεῖστε, ὅτι καὶ οἱ φθόγοι καὶ τὰ 24 γράμματα χωρίζονται σὲ φωνήεντα καὶ σὲ σύμφωνα. Ὄχι μόνο οἱ φθόγγοι…

.             Ἡ ἔκδοση τοῦ νέου βιβλίου τῆς Γραμματικῆς γιὰ τὴν Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ ἀπὸ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο εἰσάγει στὰ δρώμενα μιὰ μετεξέλιξη τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ δὲν ξέρω ἂν αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενο. Ἂν εἶναι, νὰ βγοῦν οἱ προϊστάμενοι τοῦ Π.Ι. καὶ νὰ τὸ ποῦν δημόσια, ὅπως ἔκαναν μὲτὴ βοήθεια τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ skai.gr γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821..           Μοῦ προκαλεῖ ἐντύπωση ὅτι μόνο οἱ δάσκαλοι τῆς ἀνατολικῆς Ἀττικῆς παρετήρησαν τὸ γεγονός. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀπόντες. Τί νὰ σημαίνει αὐτὸ ἆραγε;
.           Τὸ σωστότερο εἶναι ἡ διόρθωση τοῦ νέου βιβλίου νὰ γίνει ἐν τῇ οὐσίᾳ καὶ ὄχι μὲ δηλώσεις καθηγητῶν γλωσσολογίας ἀπὸ τὸ «παράθυρο» καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων. Δὲν ἔχει νόημα νὰ λέει ὁ κ. Μπαμπινώτης ὅτι τὰ φωνήεντα εἶναι ἑπτά, ὅταν τὸ νέο βιβλίο Γραμματικῆς δὲν τὸ γράφει αὐτὸ μέσα πουθενά. AYTO EINAI TO ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

.              Ἔγινε καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Γραμματικὴ “γενόσημο”;

πηγή

Η Ελλάς θα δείτε σε λίγο πόσο θα γίνει μεγάλη…» (Προφητεία Γέροντα Σίμωνα Ἀρβανίτη)

 Προφητεία τού Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη

(απομαγνητοφωνημένη)

Επέρχεται η κάθαρσις. Θα την ανυψώσει την Ελλάδα ο Θεός, θα την δοξάσει … …

Προφητεία του Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη, Μονής Αγίου Παντελεήμονα Νέας Πεντέλης, παρμένη από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά: “Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης 1901-1988, η ζωή και το έργο του”.Σήμερα όμως, έχουμε ανάγκη να θέλουμε νά κάνουμε κάτι τοιούτο, γιά νά ίδωμεν ότι, ότι μπορούμε σήμερα στήν ζωήν αυτήν, νά φέρομε ωραία αποτελέσματα, διότι όπως βλέπουμε σήμερα τόν κόσμο γενικώς, ότι δεν εδύνατο ο Θεός πλέον να ανεχθεί εκείνη την λυπηράν κατάσταση σ’όλη τήν οικουμένη μηδαμώς εξαιρουμένης και της Ελλάδος, πού τήν αγαπά περισσότερο και το οποίο στα χαρτιά μας λέει και σε λίγο πραγματοποιούνται, ότι ή Ελλάς, ή Ελλάς θά δείτε σέ λίγο πόσο θά γίνει μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη.Όχι μόνο θά δείτε, θά έχει εξαίρετο καί λαμπρό παράδειγμα εις όλη τήν οικουμένη,διότι ενθυμείσθε ότι εδώ δέν εχύθηκε αίμα, όταν εκήρυξε ό Απόστολος Παύλος, ενώ ξέρεις τι αίμα χύθηκε σ’ όλα τά έθνη.

Ένθυμείστε ότι είπε, τί είπε ό Χριστός, όταν επήγαν τίνες Έλληνες, όταν επήγε ό Ανδρέας καί ό Φίλιππος.

Ένθυμείστε τώρα που είπανε, τίνες άνδρες Ιδείν θέλουνε τόν Κύριο καί είπε:

«Νύν έδοξάσθη ό ΥΙός τού Άνθρώπου», Καί γιατί;

Πώς γιατί; τά πράγματα μαρτυρούν γιατί, Είπαμε ότι διότι δέν εχύθηκε αίμα, διότι μετά πιστών φιλοσόφων επλησίαζαν τόν Θεό μερικοί.

Καί διά τούτο, ήταν ετοιμασμένοι καί ωραίαι ψυχαί.

Εις αυτές τίς ωραίες ψυχές λοιπόν θέλησε ο Θεός τίς ολίγες νά πλέξει τό εγκώμιο, Σύν τούτο έχομε καί ένα άλλο.

Ποιος ό λόγος λοιπόν, αυτοί οι Απόστολοι, νά μήν έγραψαν τά Ευαγγέλια, τήν Καινή Διαθήκην, τά άλλα όλα εις τήν εβραϊκήν γλώσσα, τήν δική τους, πού μάλιστα ήταν καί αγράμματοι;

Προς έντροπήν τών συμπατριωτών, διότι ήταν ανάξιοι αυτοί νά ακούσουνε στην εβραϊκή γλώσσα τά λόγια αυτών πού σταύρωσαν τόν Χριστό,

Καί έγραψαν εις τήν, εις τήν Ελλάδα, γιατί ή Ελλάς είχε τήν γλώσσα αυτήν ή όποια ήτανε ωραία γλώσσα, άφ’ ενός μεν πού ήτανε ωραία γλώσσα καί είχε καί απήχηση σ’ όλη τήν οικουμένη, αλλά αφ ετέρου δε, ότι ήτανε καί άξιοι.

Διότι δέν ήθέλησαν νά κάνουν κακό,

Ότι ήταν αμαρτωλοί, όλος ό κόσμος. ήτανε αμαρτωλοί, αλλά όμως καί δέν μπορούσανε νά μήν δεχθούν τό ωραίο τό όποιο ήκουοαν, την ύψηλήν αυτήν, την ύψηλήν διδασκαλία, τήν εδέχθηοαν.

Όχι ότι δεν ήτανε αμαρτωλοί αμαρτωλοί ήτανε, αλλά δεν εδέχοντο τά άλλα έθνη. “Ολίγοι μόνοι καί γι’ αυτό γινοταν τόσα καί τόσα μαρτύρια, τίς χιλιάδες τών μαρτύρων.

Άμα λοιπόν, διά τούτο καί φυλάει ό Θεός τήν Ελλάδα, τώρα ιδιαιτέρως νά τήν δοξάσει, αν καί πάντοτε έδειχνε τό μεγαλείον, όταν εγινότανε πόλεμος, αλλά καί τώρα ιδίως πού πρόκειται λοιπόν άπαντες διά παντός.

Όχι ότι θά τήν μεγαλώσει ό Θεός. Θά τήν ανυψώσει, θά την δοξάσει οπότε επέρχεται η κάθαρσις,

έχουμε ολίγες ημέρες νά μην έρχονται σέ απόγνωση.

μόνο οφείλουμε να κηρύττουμε παντού καί νά λέγωμε παντού ότι καί πολλά καλά θέλουμε,

Έχει πει καί ό Θεός ότι «ουδέ θρίξ της κεφαλής δέν θά πειραχθή εις τους μετανοούντας», αλλά όχι μετάνοια όπως τήν θέλουμε.

Άρα λοιπόν, αγαπητοί, οφείλουμε νά γνωρίσουμε ότι, μή φοβηθούμε ό,τι λέγουν, ό,τι κάνουν καί ότι γίνεται, «ταύτα δει γενέσθαι». Καταλάβατε; Πρέπει νά γίνουν αυτά.

Ήλθε η ώρα πλέον νά καθαρίσει, όχι η Δευτέρα Παρουσία, νά καθαρίσει τήν ήρα άπό τό στάρι.

Καί ή πρώτη, η πρώτη Ελλάς αυτήν πού θά υποστεί από τους Τούρκους μια Μικρή, μια μικρή αυτήν όπως είπομεν προσβολή, αλλά είναι ό τάφος τους όμως της Τουρκίας.

Ο τάφος τους καθώς τό είχανε πει καί αυτοί οι Τούρκοι, όπως είπαν μερικοί τώρα.

Είπαν λέει ότι είναι αδύνατον ό Αλλάχ νά ανεχθεί, είναι αδύνατον ό Αλλάχ νά ανεχθεί, εμείς θά γίνουμε θηρία, σείς δέ δέν ξέρω άν θά μείνει κανένας από σάς.

Όλίγοι πού θά μείνετε, θά πάτε στην Κόκκινη Μηλιά. Τό όποιο καί ….

Άρα λοιπόν, άρα λοιπόν, νά είμεθα ετοιμασμένοι, χαρούμενοι, ότι ό μετανοών άνθρωπος, δέν πρόκειται νά ύποστή τίποτα.

Να είμεθα χαρούμενοι, διότι εγνωρίσαμε τόν Χριστό, αλλά όχι όμως νά τόν λατρεύουμε όπως θέλει καθένας και λέγονται χριστιανοί άνθρωποι.

Αν θέλουμε νά δούμε τόν Χριστό, πρέπει νά είμαστε ανεξίκακοι, πρέπει νά έχουμε αγάπη, διά νά τήν μεταδίδουνε καί αυτή, μέ τήν συμπεριφορά μας, μέ τόν τρόπο μας καί μέ τίς καλές πράξεις μας.

Καί άν οί άλλοι άνθρωποι είναι αδύνατοι, νά τους βοηθήσουμε. Έάν οι άλλοι αυτοί είναι κακοί, νά προσπαθήσουμε, άν είναι δυνατόν νά δεχθούν τήν διδασκαλία τού Χριστού.

Τότε ασφαλώς ό άνθρωπος αυτός θά καταξιωθή διά διπλής, όχι μερίδος, αλλά τιμής παρά τού Θεού καί παρά τών ανθρώπων.

Γέρων Σίμων Μονής Πεντέλης (ο Αρβανίτης)

 πηγη

Τυπικόν της 17ης Ἰουλίου 2012 - Τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης.

Τρίτη: Τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης.

Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν ἐν τῷ  Μηναίῳ τάξιν. ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ Καταβασίαι:  «Ἀνοίξω τό στόμα μου...». ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.–Τῆς Ἁγίας˙ «Ἡ ἀμνάς σου, Ἰησοῦ...» καί  2.–Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον:  «Προστασία...». Ἀπόστολος:  Τῆς Ἁγίας· «Πρό τοῦ ἐλθεῖν τήν πίστιν...» (Γαλ. γ΄ 23-29, δ΄ 1-5),  ζήτει τοῦτον τῇ Πέμπτῃ ιε΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν. Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· «Ἠκολούθει τῷ Ἰησοῦ ὄχλος πολύς...» (Μᾶρκ. ε΄ 24-34),  ζήτει τοῦτο τῇ Δευτέρα ιε΄ ἑβδομάδος Ματθαίου. Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  «Εἰς μνημόσυνον...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις.

Η μαύρη γραμμή της πιστωτικής κάρτας Γέροντας Παΐσιος

πηγή

- Γέροντα, είναι κακό να έχει κανείς πιστωτικές κάρτες;

 (Ο Γέροντας, αφού εξέτασε την κάρτα, απάντησε):

- Όχι ευλογημένε, δεν είναι σφράγισμα αυτό. 

Άλλα βλέπεις αυτή τη μαύρη γραμμή κάτω από το όνομα; 

Σου αρέσει να φοράς πένθος χωρίς να έχεις κηδεία;

Γέροντας Παΐσιος

Γερ. Πορφύριος: «Η αγιότητα των γονέων η καλύτερη εν Κυρίω αγωγή»

Να βλέπομε τον Θεό στο πρόσωπο των παιδιών και να δώσομε την αγάπη του Θεού στα παιδιά. Να μάθουν και τα παιδιά να προσεύχονται. Για να προσεύχονται τα παιδιά, πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων.

Εδώ πέφτουν έξω μερικοί και λένε: «Εφόσον οι γονείς προσεύχονται, είναι ευσεβείς, μελετούν την Αγία Γραφή και τα παιδιά τα ανάθρεψαν ''εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου'', επόμενο είναι να γίνουν καλά παιδιά». Ορίστε, όμως, που βλέπομε αντίθετα αποτελέσματα λόγω της καταπιέσεως.

Δεν είναι αρκετό να είναι οι γονείς ευσεβείς. Πρέπει να μην καταπιέζουν τα παιδιά, για να τα κάνουν καλά με τη βία. Είναι δυνατό να διώξομε τα παιδιά απ' τον Χριστό, όταν ακολουθούμε τα της θρησκείας με εγωισμό. Τα παιδιά δεν θέλουν καταπίεση. Μην τα εξαναγκάζετε να σας ακολουθήσουν στην εκκλησία.

Μπορείτε να πείτε: «Όποιος θέλει, μπορεί να έλθει τώρα μαζί μου ή αργότερα». Αφήστε να μιλήσει στις ψυχές τους ο Θεός. Η αιτία που μερικών ευσεβών γονέων τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, γίνονται ατίθασα κι αφήνουν και την Εκκλησία κι όλα και τρέχουν αλλού να ικανοποιηθούν είναι αυτή η καταπίεση που τους ασκούν οι «καλοί» γονείς.

Οι τάχα «ευσεβείς» γονείς, που είχαν τη φροντίδα να κάνουν τα παιδιά τους «καλούς χριστιανούς», μ' αυτή την αγάπη τους, την ανθρώπινη, τα καταπίεσαν κι έγινε το αντίθετο. Πιέζονται, δηλαδή, όταν είναι μικρά τα παιδιά κι όταν γίνουν δεκάξι χρονώ, δεκαεφτά ή δεκαοχτώ, φθάνουν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αρχίζουν από αντίδραση να πηγαίνουν με παλιοπαρέες και να λένε παλιόλογα.

Ενώ, όταν αναπτύσσονται μέσα στην ελευθερία, βλέποντας συγχρόνως το καλό παράδειγμα των μεγάλων, χαιρόμαστε να τα βλέπομε. Αυτό είναι το μυστικό, να είσαι καλός, να είσαι άγιος, για να εμπνέεις, να ακτινοβολείς. Η ζωή των παιδιών φαίνεται να επηρεάζεται απ' την ακτινοβολία των γονέων. Επιμένουν οι γονείς: «Άντε να εξομολογηθείς, άντε να μεταλάβεις, άντε να κάνεις εκείνο....». Τίποτα δεν γίνεται. Ενώ βλέπει εσένανε; Αυτό που ζεις, αυτό και να ακτινοβολείς. Ακτινοβολεί ο Χριστός μέσα σου; Αυτό πηγαίνει στο παιδί σου.

Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Κι αν γίνει αυτό, όταν το παιδί είναι μικρό στην ηλικία, δεν θα χρειασθεί να κοπιάσει πολύ, όταν μεγαλώσει. Πάνω σ' αυτό το θέμα ακριβώς ο σοφός Σολομών χρησιμοποιεί μια ωραιότατη εικόνα, τονίζοντας τη σημασία που έχει το καλό ξεκίνημα, η καλή αρχή, το καλό θεμέλιο. Λέγει σ' ένα σημείο: «Ο ορθρίσας προς αυτήν (την σοφίαν) ου κοπιάσει· πάρεδρον γαρ ευρήσει των πυλών αυτού»[2]. Ο «όρθρος προς αυτήν» είναι η πιο νεαρά ηλικία απασχόλησις με αυτή, τη σοφία. Σοφία είναι ο Χριστός. Η λέξη «πάρεδρος» σημαίνει «βρίσκεται πλησίον».

Όταν οι γονείς είναι άγιοι και το μεταδώσουν αυτό στο παιδί και του δώσουν αγωγή εν Κυρίω, τότε το παιδί, ό,τι επιδράσεις κακές κι αν έχει απ' το περιβάλλον του, δεν επηρεάζεται, διότι έξω απ' την πόρτα του θα βρίσκεται η Σοφία, ο Χριστός. Δεν θα κοπιάσει, για να την αποκτήσει. Φαίνεται πολύ δύσκολο να γίνεις καλός, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο, όταν από μικρός ξεκινήσεις με καλά βιώματα. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις. Δεν κοπιάζεις, το έχεις ζήσει, είναι περιουσία σου, που τη διατηρείς, αν προσέξεις, σε όλη σου τη ζωή..

πηγή

Επτωχεύσαμεν σφόδρα ως λαός...

 Επτωχεύσαμεν αφ’ ότου στερηθήκαμε τον ποθεινότατο Παράδεισο

Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Τροπάριον. Ήχος πλ. α . Τον συνάναρχον Λόγον.

 

 

Επτωχεύσαμεν σφόδρα, ημίν βοήθησον,

Λόγε Θεού του Υψίστου,

τοις, οίμοι, αμαρτωλοίς

και πτωχοίς εν θεαρέστοις παραδείγμασι

προς επιγόνους τους ημών,

Ιησού, εν οικτιρμοίς

ο πλούσιος και ελέει,

Σης αγαθότητος πλούτου

οι καθ’ εκάστην απολαύοντες.

Επτωχεύσαμεν σφόδρα (Ψαλμ. 78, 8), όχι σήμερον, όπως πολλοί ομολογούν, αλλά από χρόνια πολλά. Επτωχεύσαμεν αφ’ ότου στερηθήκαμε τον ποθεινότατο Παράδεισο. Και η πτώχευση οφείλεται αποκλειστικά σε εμάς. Στην αυτονόμησή μας, στην παρακοή, στην πτώση. Έκτοτε ο πτωχός άνθρωπος προσδοκά το πλούσιον έλεος του Θεού, για να σωθεί, για να αποκτήσει πλούσια αγαθά, για να συνεχίσει τον ανηφορικό του Γολγοθά μέσα στην ιστορία, της οποίας αρχή και τέρμα είναι ο ίδιος ο εύσπλαγχνος Κύριος.   

   Επτωχεύσαμεν σφόδρα όταν με θράσος ζητήσαμε από τον πατέρα μας «το επιβάλλον μέρος της ουσίας» (Λουκ. ιε 12 ), για να το κατασπαταλήσουμε ζώντες «ασώτως» (Λουκ. ιε 13). Δεν γνωρίζαμε η θέλαμε να μη γνωρίζουμε τα λόγια του σοφού Παροιμιαστού: «Πας μέθυσος και πορνοκόπος πτωχεύσει» (Παρ. κγ 21). Όποιος δεν συγκρατεί τα πάθη του, τις ορέξεις του, τα σκιρτήματα της καρδιάς του, όποιος δεν τιθασσεύει τις επιθυμίες του, γίνεται σαν το αχαλίνωτο άλογο, που παροργίζει τον αφέντη του με τη συμπεριφορά του και τελικά οδηγείται στον γκρεμό, οδηγείται στην καταστροφή.

   Επτωχεύσαμεν σφόδρα όταν νομίσαμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα σ’ αυτή τη ζωή και αρνηθήκαμε τη θεϊκή προστασία και αντίληψη παραβλέποντες τη ρήση Του: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. ιε 15).

    Επτωχεύσαμεν σφόδρα όταν αποφασίσαμε να βαδίσουμε άφοβα το δρόμο της αμαρτίας κρυβόμενοι από το πρόσωπο του Θεού, όταν γίναμε ανθρωποφοβούμενοι και πάψαμε να είμαστε θεοφοβούμενοι. Όταν πάψαμε να ψελλίζουμε το του Δαβίδ: «Που πορευθώ από του Πνεύματός Σου και από του προσώπου Σου που φύγω;» (Ψαλμ. 138, 7).

   Επτωχεύσαμεν σφόδρα όταν ακολουθήσαμε τα βήματα του άφρονος πλουσίου, του πλεονέκτου που ζητά να αυξάνει τα αγαθά του, ενώ οι γύρω του στερούνται, και δεν μεριμνήσαμε για τις ανάγκες του πλησίον, όταν έπαψαν να μας συγκινούν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Τη φιλαδελφία εις αλλήλους φιλόστοργοι» (Ρωμ. ιβ 10).

   Γιατί λοιπόν ξαφνιασθήκαμε που γίναμε φτωχοί; Μήπως η φτώχεια δεν είναι αποτέλεσμα της σπάταλης σε ηδονές και πλεονεξία ζωής μας; Τώρα αισθανθήκαμε ότι επτωχεύσαμε! Και νοιώσαμε την φτώχεια μας όταν μας έλλειψαν η όταν πλησιάζουν να μας λείψουν τα υλικά μας αγαθά. Λησμονήσαμε ότι, «Κύριος πτωχίζει και πλουτίζει» (Α Βασ. 2, 7). Ότι ο Λόγος του Θεού του Υψίστου ο φιλάνθρωπος Κύριος «δι’ημάς επτώχευσε πλούσιος ων» (Β Κορ. η 9). Επτωχεύσαμε και πέσαμε σε κατάθλιψη. Μας κυρίευσε απογοήτευση για το κατάντημά μας. Η απογοήτευση όμως προέρχεται από τον πονηρό. Ο πιστός Χριστιανός ποτέ δεν απογοητεύεται, έστω και αν καθημερινά πέφτει στην αμαρτία. Ατενίζει τον Εσταυρωμένο Λυτρωτή και παίρνει δύναμη να σηκωθεί, να τιναχθεί από τις σκόνες της πτώσεως και να συνεχίσει το ανηφορικό του μονοπάτι γνωρίζοντας ότι Κυρηναίος του είναι ο ίδιος ο Εσταυρωμένος. Αδελφέ μου, κουράγιο, όπως μας λένε σήμερα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. «Μη φοβού, ότι επτωχεύσαμεν· υπάρχει σοι πολλά, εάν φοβηθής τον Θεόν και αποστής από πάσης αμαρτίας και ποιήσης το αρεστόν ενώπιον Αυτού» (Τωβ. δ 21). Ο φόβος του Θεού, η άρνηση της αμαρτίας και η αύξηση της επιθυμίας μας, για έργα θεάρεστα θα μας βγάλουν από το περιθώριο της φτώχειας και θα μας οδηγήσουν στην αυτάρκεια. Δεν θα λησμονούμε όμως ποτέ ότι:

* Τίποτα δεν είναι δικό μας. Τα πάντα είναι του Θεού, ο οποίος μας καθιστά διαχειριστές του πλούτου του.

* Η ιδιοτέλεια μας κάνει πρόσκαιρα πλούσιους, όμως σε βάθος χρόνου φτωχούς, αφού δεν μπορούμε να ζούμε με κραιπάλη σε ένα κόσμο που στερείται των αναγκαίων και που κάποτε θα επαναστατήσει εναντίον μας, γιατί η ιδιοτέλεια αποτελεί αδικία σε βάρος των συνανθρώπων μας. 

* Όσο περισσότερα δίνουμε στους συνανθρώπους μας τόσο περισσότερο πλουτίζουμε, γιατί μας επισκιάζει η χάρη του πλούσιου σε ελέη και οικτιρμούς Κυρίου μας Ιησού.

* Όσο περιορίζουμε τις ανάγκες και απαιτήσεις μας τόσο πιο αυτάρκεις και πλούσιοι αισθανόμαστε.

* Όσο περισσότερο προσβλέπουμε στον Κύριό μας, τόσο Εκείνος επιβλέπει επί την ταπείνωσή μας και μας γεμίζει με επίγεια και ουράνια αγαθά. Μία λέξη μας, ένα «Πάτερ, ήμαρτον» (Λουκ. ιε 18) μας κάνει κληρονόμους των αγαθών του Κυρίου μας, που λησμονεί τις ασωτίες μας και περιμένει με ανοιχτές αγκαλιές να μας υποδεχθεί και τη φτώχεια μας να μεταποιήσει σε πλούτο.  

 Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, αδελφοί μου, ότι έχουμε πτωχεύσει σε υλικά αγαθά, και αυτό μας καίει. Έχουμε όμως πτωχεύσει και πνευματικά και ηθικά, αλλά αυτό δεν μας πειράζει. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η ηθική και πνευματική φτώχεια μας οδήγησε και στην υλική; Και κάτι ακόμη. Έχουμε πτωχεύσει και παραδειγματικά. Δεν δίνουμε το καλό παράδειγμα στους νεωτέρους μας, στους γύρω μας! Οφείλουμε εμείς πρώτα να βιώνουμε ηθικά και έπειτα να ζητούμε από τους άλλους να εφαρμόσουν τις αρχές της ηθικής, που δεν είναι άλλες από τις αρχές του Ευαγγελίου, που μας λέει ότι εάν έχουμε δύο χιτώνες πρέπει να δίνουμε τον ένα στους άλλους, «ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι» (Λουκ. γ 11).    

Ο Χριστός μας επτώχευσε, για να μας διδάξει την αγάπη προς την φτώχεια, που είναι μέτρο αρετής των ανθρώπων. Επτώχευσε για να μας κάνει πλούσιους, όταν πιστεύσουμε σε Εκείνον. Ετίμησε και συνεχίζει μέχρι τη συντέλεια του κόσμου να τιμά ο Θεός τους φτωχούς, αυτούς που τον αγαπούν και για τους οποίους ερωτά ο Αδελφόθεος Ιάκωβος τους συγχρόνους του που και αυτοί τότε τιμούσαν τους πλούσιους, αυτούς που καταπίεζαν, όπως και στις ημέρες μας τους φτωχούς λαούς: «Ουχ ο Θεός εξελέξατο τους πτωχούς του κόσμου πλουσίους εν πίστει και κληρονόμους της Βασιλείας, ης επηγγείλατο τοις αγαπώσιν Αυτόν;» (Ιακ. β 5)

   Θέλουμε, αγαπητοί μου, να απαλλαγούμε από την πτώχευση; Έχουμε τη συνταγή στην Αγία Γραφή. Ας την εφαρμόσουμε και με χαρά θα δούμε τα ταμεία μας, τόσο τα υλικά, όσο και τα πνευματικά να γεμίζουν. Ας δοκιμάσουμε!

Συντάκτης: Χ. Μπούσιας
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΪΟΣ 2011

ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΕΟΚΛΗΤΕ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ;

πηγή

Κάποια μέρα, με την άδεια τού Διοικητού μου, τού κ. Ιωάννου Παραστατίδη πήγα στην Ιερά Μονή Διονυσίου, όπου μεταξύ Των άλλων είδα τον μακαριστό πατέρα Θεόκλητο.

Ό πατήρ Θεόκλητος κατά κόσμο Θεόδωρος ήτο Ναυπάκτιος. 

Γεννήθηκε το 1915• Εις ηλικία 25 ετών εγκατέλειψε τον κόσμο και ήλθε στο Άγιον Όρος, όπου αναζητούσε Μοναστήρι να τον άναπαύη. Πήγε και στην Ιερά Μονή Διονυσίου, όπου εκεί έγινε το θαύμα. Βρέθηκε κάποια στιγμή στο παρεκκλήσι πού βρίσκεται ή εικόνα της Παναγίας τού Ακάθιστου και είδε μία γυναίκα μοναχή και εμπρός του 4_5 φέρετρα με ανθρώπους, οι όποιοι ανάσαιναν λίγο. Τότε ή μοναχή, δηλαδή ή Παναγία τού είπε:

-"Εδώ να καθίσεις για να νεκρωθείς, όπως αυτοί εδώ οι άνθρωποι!".

Και αφού μού διηγήθηκε τα περί της κουράς του, τού είπα:

-Γέροντα, θα πάρουμε την Πόλι;

-Παιδί μου! 'Αν ένας Άγγελος, μάς πάρει εμάς τούς δύο, αυτή την στιγμή και μάς περιφέρει πάνω από την Ελλάδα, θα δούμε ότι όλα τα σπίτια έχουν κεραίες τηλεοράσεως. Άρα πώς να δώσει εμάς, ό Θεός, την Πόλι;

Για να μάς την δώση ό Θεός την Πόλι, θα πρέπει ό Ελληνισμός γα μετανοιώση. Θα δώση κάτι ό Θεός ώστε να μετανιώσουμε και μετά θα μάς την δώση. Βέβαια και ό λαός πού την έχει, έχει κάμει πολλά εγκλήματα και θα τιμωρηθή.

Στην Ιερά Μονή Διονυσίου ξαναπήγα στις 23/04/1999 επισκέφθηκα ξανά τον πατέρα Θεόκλητο.

— Γέροντα, του είπα, αυτές τις ήμερες συνάντησα κάποιο όστις μου είπε, ότι εφέτος θα λυθή το Κυπριακό, θα πάρουμε την  Πόλι κ.λπ.

Ό πατήρ Θεόκλητος, αγαπητέ μου Ζωσιμά, δεν τα υιοθέτησε  τα ανωτέρω, σιώπησε και άλλαξε συζήτησι. Μάς μίλησε –διότι ήταν και άλλοι προσκυνητές παρόντες - περί μετανοίας.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑΣ

Τα περιττά και τα απαραίτητα -Ο φτωχός δεν λαχταράει τόσο τα αναγκαία, όσο ο πλούσιος τα περιττά.

Ο φτωχός δεν έχει τόση ικανότητα στην τίμια δουλειά, όση ο πλούσιος στην απάτη και το παράνομο κέρδος, που τον καθιστά αχόρταγο.   Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας   Είναι η ζωή μας μια όμορφη βιτρίνα που παρουσιάζει όλα τα αγαθά του Θεού στην πολυτελέστερη μορφή τους και όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις στην πληρέστερη μορφή τους; Είναι μια όμορφη βιτρίνα που τη δημιούργησε ο σύγχρονος πολιτισμός και έκλεισε σε αυτό ό,τι πιο γοητευτικό και όμορφο μπορούσε να φανταστεί ο άνθρωπος; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε η ανθρωπότητα έχασε την ανθρωπιά της, για να κερδίσει με τη γοητεία και το άρωμά της η ασυδοσία και ο πλούτος. Το τελικό ακριβοπληρωμένο τίμημα της ποθεινής αυτής βιτρίνας είναι η θυσία της ψυχικής ισορροπίας και ειρήνης του ανθρώπου στο βωμό των υποσχομένων ανέσεων, που ξεπερνούν τις απαραίτητες για μια όμορφη χριστιανική ζωή με την επιθυμία των πολλών, αλλά περιττών.    Ο Θεός μας δίνει όλα τα αγαθά Του, ο Θεός και μας τα παίρνει. Εκείνος είναι ο παροχέας και εμείς οι διαχειριστές των αγαθών Του. Μας καθιστά διαχειριστές του πλούτου, της οικογένειας, της γνώσεως, της πατρίδος μας! Μας καθιστά διαχειριστές, αλλά όχι ανεξέλεγκτους. Διαχειριστές με νόμους που οφείλουμε να τηρούμε, με πρώτιστο το νόμο της αγάπης. Αν δεν διαχειριστούμε αυτά που μας δίνει ο Θεός πλουσιοπάροχα με σωστό τρόπο, τότε όχι μόνο δεν θα μπορέσουμε να αυξήσουμε τα αγαθά μας, αλλά θα χάσουμε και όσα με κόπο μέχρι σήμερα αποκτήσαμε. "Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού" (Ψαλμ. 33,11).    Η υπεραφθονία, η εκζήτηση των περιττών, προβάλλοντάς τα μάλιστα στους εαυτούς μας σαν αναγκαία, δείχνει έλλειψη αγάπης προς τους άλλους, δείχνει υπέρμετρο εγωϊσμό, δείχνει     ηθική κατάπτωση με συνέπεια αμαρτία, ασυδοσία, πορνεία, σκληροκαρδία, αλαζονεία και κοσμικό φρόνημα, δηλαδή πτώσεις που επιτρέπει ο Θεός σε εμάς τους αχάριστους και αγνώμονες των ευεργεσιών Του και των αγαθών που πλουσιόδωρα μας έχει χαρίσει.  Τι, όμως, είναι περιττό και τι αναγκαίο στη ζωή μας; Ο ορισμός του απολύτως απαραίτητου είναι σχετικός και καθαρά υποκειμενικός. Άλλος ταξιδεύει με μια μικρή βαλίτσα, και άλλος με μεγάλη έχοντας ο κάθε ένας διαφορετική θεώρηση των απαραίτητων και αναγκαίων για το ταξίδι. Αυτά σχετίζονται επίσης με τη σύγχρονη μανία του καταναλωτισμού, όπου ποθούμε και αγοράζουμε πάμπολλα περιττά, τα οποία τις περισσότερες φορές οδηγούνται απ' αυθείας στα σκουπίδια, ενώ στη διπλανή μας πόρτα υπάρχουν συνάνθρωποί μας, που στερούνται των απολύτως αναγκαίων για την επιβίωσή τους, δηλαδή αυτών που χρειάζεται ο οργανισμός για να ζήσει και όχι να γίνει δούλος στις ακόρεστες επιθυμίες του. Σχετίζονται επίσης με την επιδειξιομανία, με την προβολή του πλούτου, με τον εγωϊσμό και την επιθυμία να φαινόμαστε ανώτεροι των πλησίον μας.    Ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός γράφει ότι κάθε τι που υπερβαίνει τις ανάγκες μας γίνεται εμπόδιο σωτηρίας μας. Το φαγητό είναι απαραίτητο στον άνθρωπο. Η μεγάλη ποικιλία, όμως, αυτών και η ροπή προς ακόρεστη τέρψη οδηγούν στη γαστριμαργία που είναι αμαρτία. Απαραίτητο μεν το φαγητό, περιττή, όμως, η ροπή στη γαστριμαργία. Τα χρήματα εξ άλλου δεν είναι κακά, όταν τα χρησιμοποιούμε σαν μέσο συναλλαγής. Η προσκόλληση σε αυτά και η επίμονη εκζήτητή τους συνιστά αμαρτία. Ούτε τα ενδύματα, όσα χρειαζόμαστε για να σκεπαστούμε και να αποφύγουμε το κρύο και τη ζέστη είναι κακά, αλλά τα περιττά και τα πολυτελή, τα οποία πέραν των άλλων είναι και προκλητικά και δείχνουν ανθρώπους κενούς πνευματικού περιεχομένου. Ούτε τα σπίτια είναι κακά, για να αποφεύγουμε με αυτά το κρύο και τις κακές καιρικές συνθήκες, τους εχθρούς, τα θηρία και τους ληστές, Κακά είναι τα μεγαθήρια και τα πολυδάπανα μέγαρα, που θυμίζουν τον πλούσιο της παραβολής που δεν έδινε σημασία στον κοντινό του πάμφτωχο Λάζαρο. Ούτε το να έχει κανείς κάτι αποταμιεύσει η φυλάξει στο σπίτι του είναι κακό, αλλά το να μην το έχει για αναγκαία και μόνο χρήση και όχι για επίδειξη και κομπασμό.    Σήμερα, σε εποχή οικονομικής κρίσεως, ακούμε μερικούς να λένε ότι ψωνίζουν τα απολύτως απαραίτητα, που σημαίνει ότι μέχρι σήμερα αγόραζαν ο,τι εύρισκαν μπροστά τους ανεξέλεγκτα και φυσικά περιττά. Το χειρότερο κακό ήταν ότι αγοράζαμε όχι με τα χρήματα που είχαμε στην τσέπη μας, χρήματα μόχθου και ιδρώτα, αλλά με εορτοδάνεια και με πιστωτικές κάρτες νομίζοντας ότι θα πληρωθούν θαυματουργικά από κάποιον άλλο.    Μερικοί λέγουν ότι το περιττό είναι αυτό που ομορφαίνει τη ζωή. Δηλαδή ένας πίνακας ζωγραφικής δεν είναι απαραίτητος στην επιβιώσή μας, ομορφαίνει όμως το σπίτι μας. Εξαρτάται όμως τι θέλουμε να ομορφαίνει τη ζωή μας. Ας δεχθούμε ότι ένας πίνακας, ένα βάζο με λουλούδια μας ομορφαίνει. Δεν ομορφαίνει όμως, ούτε είναι απαραίτητο το γλέντι με το σπάσιμο των πιάτων και τη σπατάλη χρημάτων στα λουλούδια και στα όργανα, που δείχνει ξιπασιά και επίδειξη πλούτου και όχι σύνεση και αρχοντιά. Το χειρότερο απ' όλα βέβαια είναι να ξοδεύουμε σε περιττά πράγματα, να ικανοποιούμε τις κατώτερες αισθήσεις μας και μάλιστα με χρήματα που δεν μας ανήκουν, με δανεικά.     Μέτρο του απαραίτητου και του περιττού μας δίνει ζωντανά η Εκκλησία μας, το Ευαγγέλιο της αγάπης. Μια φάτνη μόνο χρειάζεται η ψυχή του ανθρώπου, για να βρει την απαραίτητη ζεστασιά. Ένα κατάλυμμα χρειάζεται το χοϊκό μας σαρκίο. Ένα χιτώνα χρειαζόμασε. Ο δεύτερος είναι περιττός και καλό θα είναι να δοθεί σε κάποιον που τον έχει ανάγκη. Όσο και αν έχουν στριμώξει τα πράγματα, πάντοτε μπορεί να υπάρξει χώρος για λίγη αγάπη, λίγη ζεστασιά, λίγη αλληλεγγύη στους συνανθρώπους μας. Ο Χριστός μας δίδασκει την εκούσια πενία, τη φτώχεια. Το κυνήγι του πλούτου μοιάζει με τον ανικανοποίητο έρωτα. Όσο τον κυνηγάμε τόσο βασανιζόμαστε. Ηδονή και ευχαρίστηση και ηρεμία αισθανόμαστε μόνο στην αποφυγή του πλουτισμού. Και μην λησμονούμε ότι ο φτωχός δεν λαχταράει τόσο τα αναγκαία, όσο ο πλούσιος τα περιττά. Ο φτωχός δεν έχει τόση ικανότητα στην τίμια δουλειά, όση ο πλούσιος στην απάτη και το παράνομο κέρδος, που τον καθιστά αχόρταγο. Υπάρχουν χιλιάδες γύρω μας που βρίσκονται σε πολύ χειρότερη θέση από εμάς. Τα περιττά τα δικά μας ίσως είναι απαραίτητα σε εκείνους. Μπορεί να τους γεμίσουν με χαμόγελο καθώς και τις δικές μας καρδιές με τη χαρά της προσφοράς και της αγάπης.     Μη λησμονούμε ότι αγαπημένο σπίτι είναι εκείνο που δεν έχει περιττά πράγματα και ότι σε εκείνον που αγοράζει περιττά θα επιτρέψει ο Θεός να στερηθεί και τα απολύτως αναγκαία. Άριστη οικογένεια, έλεγε ο σοφός Πιττακός, ο Μυτιληναίος, είναι εκείνη που δεν έχει περιττά πράγματα και δεν της λείπει τίποτα από τα αναγκαία. Είναι ελεύθερος ο άνθρωπος να δαπανά τα χρήματα του όπως εκείνος νομίζει διαμορφώνοντας την προσωπικότητά του. Η ελευθερία του, όμως, δεν είναι απεριόριστη, γιατί τότε τον οδηγεί στην ασυδοσία και τον κάνει αιχμάλωτο των επιθυμιών του, δούλο των παθών του και τελικά καταπατητή της εντολής της αγάπης.       Καιρός είναι να αδειάζουμε αυτά που μας περισσεύουν στις κοιλιές των φτωχών και να σπείρουμε σπόρο αγάπης, όσο ακόμη είναι καιρός, για να θερίσουμε στον κατάλληλο καιρό και να μην μετανοήσουμε αργότερα ανώφελα, αφού θα έχουμε χάσει την ευκαιρία. Το περίσσευμα των αγαθών μας να συμπληρώνει το υστέρημα των συνανθρώπων μας σύμφωνα με την προτροπή του Αποστόλου των εθνών "το υμών περίσσευμα εις το εκείνων υστέρημα, ίνα και το εκείνων περίσσευμα γένηται εις το υμών υστέρημα, όπως γένηται ισότης", να δίνουμε από το περίσσευμά μας, για να συμπληρώνουμε το υστέρημα των άλλων και έτσι να υπάρχει ισότητα.(Β Κορ. 8,13).   Συντάκτης: Μπούσιας Χαράλαμπος, Μέγας Υμνογράφος Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 2012

Γεγονότα και Προφητείες 2012 .

πηγή

Γεγονότα και Προφητείες 2012 .

Γεγονότα και Προφητείες 2012 .