Το Βιβλίο του Ενώχ και οι Άγγελοι

\

Το βιβλίο του Ενώχ ήταν σεβαστό εξίσου και 

από τους χριστιανούς και από τους εβραίους,

 αλλά αργότερα κρίθηκε αρνητικά από ισχυρούς

 θεολόγους εξαιτίας των επίμαχων αναφορών του

 πάνω στη φύση και τις ενέργειες των έκπτωτων 

αγγέλων. Οι ενωχιανές γραφές, μαζί με πολλές 

άλλες γραφές που αφαιρέθηκαν (ή χάθηκαν) από τη

 Βίβλο, αναγνωρίστηκαν ευρέως από πολλούς 

εκκλησιαστικούς πατέρες των παλαιών εποχών

 ως απόκρυφες γραφές.

Για να καταλάβουμε καλύτερα τον πιθανό λόγο

 της παράλειψής του από τη Βίβλο πρέπει να

 λάβουμε υπόψη μας τον όρο «απόκρυφα». ‘Απόκρυφος’ σημαίνει

 ‘κρυμμένος, μυστικός’. Αρχικά ήταν ένας όρος επαινετικός και όταν

 άρχισε να σχετίζεται με τα ιερά και θρησκευτικά βιβλία σήμαινε ότι

 το περιεχόμενό τους ήταν αρκετά δοξασμένο ώστε να είναι διαθέσιμα

 στο ευρύ κοινό. Σιγά σιγά έγινε αποδεκτή η ιδέα ότι τέτοιου είδους 

βιβλία έπρεπε να διαβάζονται μόνο από σοφούς. Συνεπώς ο όρος 

«απόκρυφος» άρχισε να παίρνει αρνητική σημασία εξαιτίας του 

ορθόδοξου σκεπτικού να παραμείνουν στο σκοτάδι και να μη γίνουν 

γνωστές οι διδαχές των βιβλίων αυτών. Τα απόκρυφα βιβλία

 διαβάζονταν μόνο στους εσωτερικούς κύκλους των αφοσιωμένων

 πιστών. Το ιερατείο, το οποίο δεν επετράπη να εισέλθει σε τέτοιους

 κύκλους γιατί δε θεωρούταν διαφωτισμένο, έκρινε τα απόκρυφα

 βιβλία ως αιρετικά και των οποίων η ανάγνωση 

απαγορεύτηκε από όλους.

Το βιβλίο του Ενώχ κρίθηκε ως αιρετικό από τους μετέπειτα 

εκκλησιαστικούς πατέρες κυρίως επειδή το θέμα του αφορούσε

 τη φύση και τις πράξεις των έκπτωτων αγγέλων. 

Στην πραγματικότητα αυτό τους εξόργισε. 

Και ορισμένοι ραβίνοι δε πίστευαν καν σε αυτό.

 Πιθανώς κρίθηκε τόσο βέβηλο ώστε να το αποκηρύξουν, 

να το καταραστούν, να το απαγορεύσουν, ακόμη και να

 το κάψουν. Τελικά το βιβλίο χάθηκε (ή βολικά ξεχάστηκε)

 για χιλιάδες χρόνια.

Αλλά με μία μυστηριώδη εμμονή το Βιβλίο του Ενώχ βρήκε

 το δρόμο του πίσω στην κυκλοφορία πριν δύο αιώνες.

Το 1773 φήμες ενός επιζώντος αντιγράφου του βιβλίου οδήγησαν

 το σκωτσέζο εξερευνητή James Bruce στη μακρινή Αιθιοπία,

 Οι διαδόσεις ήταν αληθινές, το Βιβλίο του Ενώχ φυλασσόταν 

από την αιθιοπική εκκλησία, η οποία το είχε τοποθετημένο 

δίπλα από άλλα βιβλία της Βίβλου. Ο Bruce εξασφάλισε όχι

 ένα αλλά τρία αντίγραφα του βιβλίου και τα έφερε πίσω στην

 Ευρώπη και τη Βρετανία. Όταν το 1821 ο Δρ. Richard Laurence, 

ένας εβραίος καθηγητής στην Οξφόρδη, παρουσίασε την 

πρώτη αγγλική μετάφραση του βιβλίου, ο μοντέρνος κόσμος

 κέρδισε μία πρώτη ματιά στα απαγορευμένα ενωχιανά μυστικά.

Πολλοί ειδικοί ισχυρίζονται ότι η παρούσα μορφή του βιβλίου 

του Ενώχ γράφηκε κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. και ήταν

 δημοφιλές και λαοφιλές για τουλάχιστον 500 χρόνια. 

Το προγενέστερο αιθιοπικό κείμενο προφανώς γράφηκε με

 το πρότυπο ενός ελληνικού χειρόγραφου του βιβλίου, 

το οποίο με τη σειρά του ήταν αντίγραφο ενός προγενέστερου

 κειμένου. Το πρωτότυπο γράφηκε σε σημιτική γλώσσα, 

ίσως και αραμαϊκά.

Αν και κάποτε πιστευόταν ότι είναι προ-χριστιανικό

 (οι ομοιότητες στη χριστιανική διδασκαλία και ορολογία

 είναι εντυπωσιακές), πρόσφατες ανακαλύψεις αντιγράφων

 του βιβλίου στη Νεκρά Θάλασσα αποδεικνύουν πλέον ότι 

υπήρχε πριν την εποχή του Χριστού. Αλλά η ημερομηνία της 

πρωτότυπης γραφής στην οποία βασίζονται αυτά τα αντίγραφα

 καλύπτονται από ασάφεια. 

Με μία λέξη και απλά… είναι πολύ παλιά.

Σε μεγάλο βαθμό οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι το βιβλίο 

δε περιέχει τις αυθεντικές λέξεις του αρχαίου βιβλικού 

πατριάρχη Ενώχ, εφόσον είχε ζήσει χιλιάδες χρόνια πριν

 την πρώτη εμφάνιση του αποδοθέντος σε αυτόν βιβλίου.

Παρά την άγνωστη του προέλευση, οι χριστιανοί κάποτε

 αποδέχονταν τα λεγόμενα του Βιβλίου του Ενώχ ως 

αυθεντικά χειρόγραφα, ιδιαίτερα το χωρίο που αναφέρεται

 στους έκπτωτους και την προφητική τους κρίση. 

Στην πραγματικότητα πολλές από τις ιδέες και σκέψεις

 που χρησιμοποιήθηκαν από το Χριστό φαίνονται συνδεδεμένες 

με τους όρους και τις ιδέες του Βιβλίου του Ενώχ. 

Είναι δύσκολο να μη λάβουμε υπόψη μας το συμπέρασμα 

ότι ο Ιησούς όχι μόνο διάβασε το βιβλίο, αλλά επίσης το

 σεβάστηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε να υιοθετήσει και να

 επεξεργαστεί με ακρίβεια συγκεκριμένες περιγραφές 

για την επερχόμενη βασιλεία και το θέμα της αναπόφευκτης

 κρίσης από τους αμαρτωλούς.


Περίληψη του βιβλίου του Ενώχ

Κάποιοι λοιπόν ισχυρίζονται πως ό,τι είναι σήμερα γνωστό 

ως το βιβλίο του Ενώχ, είναι στην πραγματικότητα μία συλλογή 

γραμμένη από εβραίους συγγραφείς από διαφορετικές ιστορικές

 περιόδους. Αυτό που έχουν κοινό είναι ότι όλα αποδίδονται στον

 προκατακλυσμιαίο Ενώχ.
Ο Ενώχ, ο έβδομος πατριάρχης από τη δημιουργία, ήταν ένας

 ενάρετος άνθρωπος, που έζησε την αμαρτωλή εποχή πριν τον

 κατακλυσμό, τον οποίο ο Θεός «πήρε» από τον κόσμο μετά

 από 365 χρόνια επίγειας ζωής. Ωστόσο αξίζει να σημειωθεί 

ότι στο βιβλίο του Ενώχ υπάρχουν ορισμένες παραδόσεις που

 σχετίζονται με το Νώε. Κάποια στιγμή αυτά τα διάφορα 

αποσπάσματα συλλέχθηκαν και οργάνωσαν σε πέντε

 μικρότερα «βιβλία» το βιβλίο του Ενώχ.

1. Το βιβλίο των Παρατηρητών (1ο βιβλίο)

Είναι γενικώς αναγνωρισμένο ότι είναι μία εισαγωγή όλου 

του βιβλίου του Ενώχ, καθώς το κυρίως θέμα αυτής της 

ανθολογίας είναι η τελική κρίση.

Είναι το μέρος του βιβλίου που αναφέρεται στο επίμαχο

 αυτό σημείο της πτώσης των αγγέλων (Παρατηρητές). 

Και τα ονόματα αυτών: Σεμιάζας, ο αρχηγός μεταξύ όλων,

 Αρακίμπα, Αζαήλ, Ραμιήλ, Δανήλ, Εζεκήλ, Μπαραγκιζάλ, 

Αρμάρος, Μπαταρήλ, Ανανήλ, Ζακιήλ, Σαμσαπιήλ, Σαταρήλ, 

Τουρήλ, Ιομζαήλ, Σαριήλ.

Περιγράφει πως οι έκπτωτοι αυτοί άγγελοι έρχονται σε ερωτική

 επαφή με τις γήινες γυναίκες και γεννούν γιγάντιους απογόνους

 (Νέφελιμ), ερχόμενοι σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού. 

Οι άγγελοι αυτοί μετέδωσαν στους ανθρώπους απαγορευμένες

 γνώσεις και ικανότητες, Οι γίγαντες που προήλθαν από τη

 συνεύρεση αγγέλων – ανθρώπων σκόρπισαν πολύ αίμα στη γη. 

Σε αυτή την αφήγηση βλέπουμε περιγραφές βεβήλωσης των

 μυστηρίων. Οι έκπτωτοι εξέθεσαν την απόκρυφη και θεόπνευστη 

σοφία στις επίγειες γυναίκες με τρόπο ασεβή και να παίρνουν 

με βάναυση δύναμη πλεονεκτήματα από αυτή τη βεβήλωση του

 θεϊκού νόμου, με αποτέλεσμα την επικράτησή τους.

 Μόνο ένας κατακλυσμός θα μπορούσε να εξαλείψει αυτή

 τη μόλυνση και τη διαφθορά, και να προετοιμάσει το δρόμο

 για την αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ του Θεού 

και του ανθρώπου, η οποία διαταράχθηκε από αυτά τα

 έκνομα πλάσματα… Ο Μιχαήλ, ο Γαβριήλ και ο Ραφαήλ άκουσαν

 τις εκκλήσεις των ταλαιπωρημένων, ανθρώπων απευθύνθηκαν

 στο Θεό κατηγορώντας τους έκπτωτους. Οι έκπτωτοι άγγελοι 

τιμωρήθηκαν και τα παιδιά τους καταστράφηκαν. 

Στον άγγελο Ουριήλ ανατέθηκε να πάει στο Νώε και να

 τον καθοδηγήσει να φτιάξει την κιβωτό, προκειμένου

 να σωθεί το ανθρώπινο γένος από την επερχόμενη καταστροφή.

 Έπειτα παρουσιάζεται ο Ενώχ να ανεβαίνει στους ουρανούς και

 να του ανατίθεται η αποστολή να ανακοινώσει στους αγγέλους 

ότι δε θα βρουν συγχώρεση και ειρήνη, και ότι το πνεύμα

 των Νέφελιμ θα παρέμενε στη γη. Τελειώνοντας το πρώτο

 αυτό χωρίο κάνει αναφορά στα ταξίδια του πατριάρχη σε 

μέρη όπου δεν είχε πατήσει άνθρωπος.


2. Το βιβλίο των παραβολών του Ενώχ (2ο βιβλίο)

Στο βιβλίο του Ενώχ βρίσκουμε τρεις παραβολές (αποκαλυπτικές ομιλίες

) που αποδίδονται στον Ενώχ.

 Στη πρώτη παραβολή, αποκαλύπτεται ότι 

θα υπάρξει τελική κρίση. Ο Ενώχ βλέπει τα ιερά μέρη των αγίων, και

 βλέπει και τον Εκλεκτό, στου οποίου τις ημέρες η τιμιότητα θα 

επικρατήσει. Οι τίμιοι και οι εκλεκτοί θα τον ακολουθούν για πάντα..

 Στη δεύτερη παραβολή φανερώνει ότι ο Εκλεκτός θα κρίνει τους 

αμαρτωλούς. Ο ουρανός και η γη θα μεταμορφωθούν και οι

 αμαρτωλοί θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. 

Ο Υιός του Θεού θα έρθει στη Γη για να ανατρέψει τους δυνατούς.

 Σε εκείνες τις ημέρες οι έντιμοι θα προσεύχονται για εκδίκηση και 

το αίμα τους θα εμφανιστεί ενώπιον του Θεού μέχρι την κρίση,. 

Λέγεται ότι είχε δοθεί όνομα στον Υιό του Θεού πριν τη γέννησή του.

 Ο Υιός του Θεού, γνωστός ως Μεσσίας ή ο Εκλεκτός, θα κρίνει το

 ανθρώπινο είδος και τους αγγέλους. 

Στην τρίτη παραβολή αποκαλύπτονται περισσότερα σχετικά με την 

τελική κρίση. Οι τίμιοι θα λάβουν την αιώνια ζωή. Ο Θεός θα δείξει 

περισσότερο έλεος σε εκείνους που κατοίκησαν πάνω στη Γη την

 εποχή της κρίσης, αλλά θα αποδώσει αμοιβές και τιμωρίες.

3. Το βιβλίο των ουράνιων αστρικών σωμάτων (3ο βιβλίο)

Το βιβλίο αυτό είναι μία έκθεση των κοσμικών και των αστρολογικών

 φαινομένων. Ο Ενώχ ταξιδεύει στους ουρανούς υπό την καθοδήγηση

 του αρχάγγελου Ουριήλ. Χιλιάδες αγγέλων δουλεύουν για να ελέγχουν

 στο σύμπαν. Η γη ως αναπαράσταση είναι ένας επίπεδος δίσκος

 πάνω από το οποίο είναι τοποθετημένο ένας ημισφαιρικός ουρανός. 

Εκεί όπου βρίσκονται η γη και ο ουρανός υπάρχουν δώδεκα 

ανοίγματα, δώδεκα «πύλες, έξι στα δυτικά και έξι στα ανατολικά,

 μέσω των οποίων ο ήλιος και το φεγγάρι ανατέλλουν και δύουν». 

Εξηγείται επίσης ότι ο Θεός έχει οργανώσει το σύμπαν με τέτοιο

 τρόπο ώστε να μπορούν οι άνθρωποι με το ηλιακό ημερολόγιο

 να κρατούν την ώρα.


4. Τα οράματα (4ο βιβλίο)

Στο εδάφιο αυτό βρίσκονται δύο οράματα. Ο Ενώχ προβλέπει 

την επερχόμενη πλημμύρα. Βλέπει τους ουρανούς να πέφτουν 

στη γη και τότε ολόκληρη τη γη να καταβροχθίζεται από ένα 

τεράστιο χάος. Είναι μία προφητική ενόραση μιας πλημμύρας η 

οποία θα μπορούσε να καταστρέψει τη γη. 

Ο Ενώχ καθοδηγήθηκε να προσευχηθεί έτσι ώστε να διασωθεί

 κάποιο αγαθό από την Κρίση: Ο Νώε και η οικογένειά του.

 Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι από την οπτική πλευρά του

 συγγραφέα η πλημμύρα προεικονίζει την τελική κρίση και την

 καταστροφή των αμαρτωλών.

Ακολουθεί το όραμα της πορείας της μέχρι τότε ιστορίας, από 

τον Αδάμ μέχρι την περίοδο των Μακκαβαίων.

 Όλες οι δραματικές προσωπικότητες , όλες οι γενεές και

 οι Παρατηρητές περιγράφονται ως ζώα, με εξαίρεση το

 Νώε και το Μωυσή οι οποίοι μεταμορφώνονται από ζώα 

σε ανθρώπινες υπάρξεις. Ωστόσο οι άγγελοι εμφανίζονται 

ως λευκοί άνθρωποι. Για το λόγο αυτό το σημείο αυτό του 

βιβλίου αποκαλείται και ως Ζωώδης Αποκάλυψη.


5. Το γράμμα του Ενώχ (5ο βιβλίο)

Το μέρος αυτό είναι γνωστό ως το γράμμα του Ενώχ και 

αποτελείται από δύο εδάφια: την Αποκάλυψη των Εβδομάδων και 

την επιστολή του Ενώχ στους γιους του που περιλαμβάνει προτροπές

 προς τους τίμιους και συμφορές στους αμαρτωλούς .

 Εξηγεί ότι ξέρει πως θα έρθει η τελική κρίση όταν οι έντιμοι θα

 αντιμετωπίσουν επιτυχώς τις κατηγορίες των αμαρτωλών,

 ενώ οι πονηροί θα τιμωρηθούν. Ότι ο Θεός διόρισε ένα χρονικό 

διάστημα για να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Οι τίμιοι πρέπει να 

είναι πολύ προσεκτικοί, να μη φοβούνται τους αμαρτωλούς

 ή να παραπλανιούνται από την ευημερία τους.

Πηγή

Ο πατέρας Φίλιππος ανοίγει την καρδιά του

Ο Πατέρας Φίλιππος από την ξακουστή αδελφότητα των Θωμάδων της  απόκρημνης Μικράς Αγίας Άννης του Αγίου Όρους , ανοίγει την καρδιά του στο AΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ.

Είναι μεγάλη ευλογία να συνομιλεί κανείς με έναν αγιορείτη  Πατέρα . Σε αυτούς τους «ουρανώσαντας το Όρος Πατέρας» αναζητά κανείς σαν αντίδωρο της μεγάλης τους αγάπης για τον άνθρωπο, συμβουλές που προσφέρει το εκχύλισμα της καρδιάς τους. Ο Πατέρας Φίλλιπος μας φιλοξενεί νοερά στην βεράντα του Κελιού των Θωμάδων που αντικρίζει το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου..

Μας υποδέχεται με χαρά όπως κάνει άλλωστε με όλους τους επισκέπτες και μας μιλάει για την γενικότερη κρίση που βιώνουμε , την «αμφισβήτηση» της Εκκλησίας από μερίδα ανθρώπων της κοινωνίας μας και δηλώνει ότι οι παρατηρήσεις ή ακόμη και οι προσβολές ..περισσότερο ωφέλησαν παρά έβλαψαν τον Κλήρο και τον Μοναχισμό. Επιπλέον, εφιστά την προσοχή του κόσμου στην επιλογή του σωστού Πνευματικού Πατέρα και τονίζει ότι η συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας δίχως μετάνοια, κόπο και άσκηση δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Υπογραμμίζει ότι είναι παράλογο να ζητάμε θαυματοποιό Ιερέα αγνοώντας τις επιταγές των Αγίων Πατέρων και του Αποστόλου Παύλου που επικρίνουν όσους περιμένουν την σωτηρία τους «δια της παρατηρήσεως» χωρίς να φανεί ενώπιον του Θεού το αυτεξούσιο του ανθρώπου και η καλή διάθεση για πνευματικό αγώνα. Τέλος κάνει λόγο για «έλεγχο» Ιερέων  που ταλαιπωρούν τον λαό του Θεού εξαιτίας της κενοδοξίας τους.

Ακολουθούν τα όσα δήλωσε ο Πατέρας Φίλλιπος στο agioritikovima.gr

Πάτερ οι Έλληνες περνούν πολύ δύσκολα στις μέρες μας . Η κρίση αυτή έχει αλλάξει τον Έλληνα προς το καλύτερο ; Αναζητά ο κόσμος περισσότερο από ποτέ πνευματική τροφή;

Ενώ είναι πικρό το γεγονός της ανέχειας που υπάρχει σήμερα εν μέσω της οικονομικής δυσπραγίας και της γενικότερης κρίσης που επικρατεί , νομίζω ότι βλέποντας κανείς προς τα πίσω παλαιότερες εποχές , αυτό έκανε καλό στον λαό. Η κρίση, μας επανέφερε στις βάσεις μας. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στην επαρχία , στα χωριά τους διψώντας για τις ρίζες τους. Σε πνευματικό επίπεδο, απεδείχθη ότι όλα τα συστήματα και οι θεωρίες για κομμουνισμό , μαοϊσμό , καπιταλισμό και ούτω καθεξής , έχουν μικρή αξία για τον άνθρωπο που διψά για επιστροφή στις αληθινές αξίες. Σας πληροφορώ ότι πεντακόσια άτομα επισκέπτονται καθημερινά το Άγιο Όρος. Βλέπω επίσης ότι όταν εορτάζουμε το Πάσχα, δεν είναι μόνο πέντε άτομα στην Λειτουργία της Αναστάσεως, αντιθέτως οι εκκλησίες είναι γεμάτες. Βλέπω μια τάση στους ανθρώπους , στους Έλληνες παρά τα προβλήματα που υπάρχουν , να ενδιαφέρονται πολύ για τα πνευματικά.  Παρατηρώ το ίδιο και στην Ρωσία όπου πριν μια εβδομάδα ψάλλαμε και στην Αγία Πετρούπολη.  Υπάρχει μεγάλη όρεξη για τις παραδόσεις όπως για την Βυζαντινή μουσική , την ζωγραφική και την ορθόδοξη αρχιτεκτονική.

Μερικοί καλλιεργούν μια έντονη δυσπιστία για το κάθε τι, που έχει σχέση με τον Κλήρο και την Εκκλησία . Είναι αυτό απόρροια της αθεΐας ή της απιστίας  που πλασάρεται στην κοινωνία μας ;

Δεν νομίζω ότι η κοινωνία μας είναι κοινωνία αγγέλων.  Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μιλούν για αθεΐα , που είναι εναντίον του Κλήρου και δεν καταφέρονται εναντίον του μυστηρίου της Εκκλησίας του Χριστού , της Παναγίας και των Αγίων. Είναι ενάντια στην φθορά της Εκκλησίας που περικλείεται στην «έννοια» της θρησκείας και όχι της Πίστης. Πρέπει να γίνει κατανοητό αυτό. Οι άνθρωποι δεν στρέφονται εναντίον του μηνύματος του Χριστού και των Αγίων μας. Στρέφονται εναντίον της φθοράς αυτού του γεγονότος που είναι η θρησκεία. Αυτό το έκαναν οι Έλληνες πάντοτε από την εποχή του Πλάτωνα του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Αυτοί που υπερασπίζονται την αθεΐα και μιλούν εναντίον  του Κλήρου είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δεν ακολουθούν το μήνυμα του Χριστού και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Εδώ θέλω να σας πω ότι ο κόσμος αγαπάει το Άγιο Όρος γιατί στα Μοναστήρια βλέπει κανείς το μήνυμα του Χριστού και των Αγίων να υπάρχει.

Τι έχετε να πείτε σε όσους κατακρίνουν τον Μοναχισμό;

Παρατηρώ ότι πολλοί από αυτούς που κατηγορούν τον Μοναχισμό ή τους μοναχούς, συνήθως δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται . Έχω δει πολλούς που δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ στην ζωή τους μοναστήρι εντός ή εκτός του Αγίου Όρους να κατηγορούν. Ο Μοναχισμός, είτε αγιορείτικος είναι , είτε οπουδήποτε αλλού στην πατρίδα μας την Ελλάδα , έχει πολύ έπαινο . Εδώ βλέπετε η κατηγορία που θα ειπωθεί εναντίον του μοναχισμού νομίζω ότι ωφελεί. Είναι καλό εμείς οι μοναχοί να δεχόμαστε και καμία παρατήρηση , καμιά προσβολή . Ο πολύ έπαινος ,όπως για παράδειγμα ,οι μοναχοί είναι μορφωμένοι, οι μοναχοί βλέπουν οράματα, οι μοναχοί το ένα οι μοναχοί το άλλο ..όλα αυτά δεν κάνουν καλό στον μοναχισμό. Αυτό είναι ένας μικρός διωγμός. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς  στην Σερβία, έζησε σε όλη του την ζωή έναν διωγμό από το καθεστώς , το πολιτικό το ακαδημαϊκό και το θρησκευτικό. Δεν έπαθε τίποτα ο άνθρωπος αυτός μέσα από αυτές τις δοκιμασίες , ίσα ίσα σήμερα είναι Άγιος. Δηλαδή θέλω να πω ότι και λίγη προσβολή δεν βλάπτει τον μοναχό αν και συνήθως γίνεται από αυτούς τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τι είναι ο μοναχισμός. Όταν επισκεφθεί κανείς το Άγιο Όρος ή οποιοδήποτε μοναστήρι αλλάζει απόψη.

Πολλοί από εμάς δυστυχώς προσεγγίζουμε τα Ιερά Μυστήρια με τρόπο ασεβή δηλαδή επιφανειακό. Επικρατεί μια λανθασμένη αντίληψη ότι πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτά «για το καλό» όπως συνηθίζουμε να ακούμε συχνά. Ποια είναι η άποψη σας για όσους αντιμετωπίζουν την μυστηριακή ζωή επιφανειακά;

Οι Άγιοι Πατέρες μας και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λένε ότι όποιος πάει να κοινωνήσει Χριστούγεννα και Πάσχα για το καλό ,είναι καλύτερο να μην πλησιάσει καθόλου γιατί είναι φωτιά. Δηλαδή οι Πατέρες μας καταδικάζουν αυτήν την συμμετοχή στα Μυστήρια από συνήθεια. Εν παραδείγματι , επειδή παντρεύονται όλοι στο χωριό να παντρευτούμε και εμείς ή επειδή κοινωνάει ο κόσμος το Πάσχα να πάμε και εμείς ή γίνεται ένα προσκύνημα και πάνε χιλιάδες άρα να πάμε και εμείς.. Αυτή η συνήθεια, η ιδέα  του« για το καλό» ακούγεται  πολύ άσχημα λες και είναι κάτι το «μαγικό» και καταδικάζεται από τους Άγιους Πατέρες. Όταν λείπει  ο κόπος και η άσκηση στα Μυστήρια τότε τι αξία έχει;  Λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ότι « προσευχή ανάλγητος βδέλυγμα στον Θεό». Δηλαδή προσευχή που γίνεται χωρίς κόπο είναι σιχαμερή ενώπιον του Θεού. Πρέπει όμως να είμαστε και λίγο επιεικείς, επειδή βρισκόμαστε σε δύσκολες εποχές. Να εκτιμούμε την απλοϊκή προσέλευση των ανθρώπων στην Εκκλησία γιατί είναι ωφέλιμη για τις ψυχές τους.

Τι θα λέγατε σε όσους βλέπουν στο πρόσωπο ενός κληρικού ή μοναχού έναν θαυματοποιό που θα λύσει τα προβλήματα τους;

Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι «αλίμονο σε αυτούς που περιμένουν την σωτηρία τους δια παρατηρήσεως» . Για την σωτηρία μας χρειάζεται να κοπιάσουμε , να εργαστούμε να φανεί μπροστά εις τον Θεό το αυτεξούσιο μας και η δική μας η θέληση. Τότε ο Θεός το Άγιο Πνεύμα πνεί . Δηλαδή το Άγιο Πνεύμα με διάφορους τρόπους μας βοηθάει και μας φωτίζει. Εδώ θέλω να προσθέσω ότι μεγάλη είναι η ευθύνη των Ιερέων. Προσέρχεται για παράδειγμα ένας με λανθασμένες αντιλήψεις , ιδέες και επιθυμίες. Εμείς ως πνευματικοί, οφείλουμε  να είμαστε ξεκάθαροι. Δυστυχώς, υπάρχουν ιερείς παντού στον κόσμο και στην Ελλάδα που θέλουν να αποκτήσουν όνομα , να λένε ότι ο τάδε είναι άγιος, ότι βλέπει οράματα και διάφορα άλλα. Εμείς οι Έλληνες δυστυχώς έχουμε αυτό το αρχαίο σύνδρομο «εκ του πολλού ομιλούσι και εκ του ολίγου ποιούσι» . Οι Αιγύπτιοι , ο Άγιος Αντώνιος, «εκτου πολλού ποιούσι και εκ του ολίγου ομιλούσι». Εμείς οι Έλληνες, είμαστε επιρρεπείς στην κενοδοξία και στην θαυματοποιία . Υπάρχει πρόβλημα εδώ που θα πρέπει να το ελέγξουμε σε βάθος.

 

Πόσο σημαντική είναι η επιλογή του Πνευματικού Πατέρα;

Είναι πολύ σοβαρό αυτό. Οι Άγιοι Πατέρες συμβουλεύουν να μην βρούμε αντί για γιατρό, ασθενή και αντί για καπετάνιο, ναυαγό. Πρέπει να προσέχουμε όπως όταν επιλέγουμε εν παραδείγματι τον γιατρό μας , τον δικηγόρο μας ή τον λογιστή μας , έτσι οπωσδήποτε  περισσότερο , τον ιερέα που θα προσεγγίσουμε. Πρέπει ωστόσο να δεχτούμε ότι πολλές φορές , ακόμη και εν μέσω αναξίων κληρικών , βγήκε κάτι καλό. Βλέπετε , ενεργεί επιδιορθωτικά η Χάρης του Θεού ακόμα και από κληρικούς που δεν είναι και τόσο σωστοί. Λέει ο Απόστολος Παύλος ότι «..  προφάσει, είτε τη αληθεία Χριστός καταγγέλεται». Δηλαδή  ακόμη και μερικοί κληρικοί που κάνουν τον θαυματοποιό για πολλούς και διάφορους λόγους, είτε για χρήματα, είτε από κενοδοξία και ούτω καθεξής ,εργάζεται η Θεία Πρόνοια ακόμη και μέσα από αυτά τα σχήματα και μέσα από αυτά τα λάθη , που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν αλλά δυστυχώς υπάρχουν. Πρέπει όμως να τονιστεί ότι οφείλουμε να ερευνούμε με μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον ποιον θα μας οδηγεί. Ο λεγόμενος  Πνευματικός , είναι όντως πνευματικός άνθρωπος ή παρουσιάζεται ως πνευματικός; Αυτό οι Χριστιανοί πρέπει να αντιληφθούν ότι είναι σοβαρό. Να κάνουν σωστή επιλογή. Δεν σημαίνει ότι κάποιος παππάς ή όποιος φοράει ράσο είναι αυτομάτως πνευματικός οδηγός μας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Εκκλησία της Ελλάδος θα πρέπει να παρακολουθούν  προσεκτικά  και να ελέγχουν  αναλόγως τα άτομα εκείνα που ταλαιπωρούν ή σκανδαλίζουν τον λαό του Θεού.
ΠΗΓΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ

Ένα εκατομμύριο ευρώ για τζαμί από το Υπουργείο Παιδείας. Για βιβλία θα δώσουν άραγε;

Οι πολιτικοί μας,

δίνουν εκατομμύρια ευρώ,

για την συντήρησι των τζαμιών,

ενώ οι Ελληνες αυτοκτονούν 

και τους κλέβουν τους μισθούς 

και τις συντάξεις. 

Μά, ολοι τους παραφρόνησαν;

Kύριε Σαμαρά, πρόσεξε.

Αλλη υπομονή δεν απέμεινε.

Θα αναγκάσης τον λαό να 

ξεσηκωθή με μιά γροθιά.

Και θα σας συντρίψη.

ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ.

==============

 

Ένα εκατομμύριο ευρώ για τζαμί 

από το Υπουργείο Παιδείας. 

Για βιβλία θα δώσουν άραγε;

 

 Με απόφαση που εξέδωσε ο αναπληρωτής Υπουργός

 Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού

 κ. Κ. Τζαβάρας εγκρίθηκε η εκτέλεση εργασιών

 συνολικής δαπάνη ποσού 1.000.000 € από κωδικό 

του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων για την

 αποκατάσταση του τεμένους Ρετζέπ Πασά στη 

Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, τμήμα του οποίου

 κατέρρευσε τον Δεκέμβριο του 2011.


Το υπουργείο Α-παιδείας και διαβίου Α-μάθειας έλυσε

 προφανώς όλα τα προβλήματα του εκπαιδευτικού 

συστήματος, αφού άφησε για μια σχολική χρονιά τους

 μαθητές χωρίς βιβλία, αφού διόρισε αναπληρωτές καθηγητές

 και δασκάλους 4 και 5 μήνες μετά την έναρξη των μαθημάτων,

 αφού συγχώνευσε σχολεία, και αποφάσισε γενναιόδωρα 

να χαρίσει 1000000 ευρώ για την αναστήλωση του τζαμιού.



Την ώρα που το ίδιο υπουργείο κλείνει το ΚΕΔΔΥ 

 (το βασικό έργο των Γραφείου αυτού είναι η υποστήριξη 

του εκπαιδευτικού έργου σε μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες)

 καταργώντας με τον τρόπο αυτό  βασικά ατομικά δικαιώματα 

και μάλιστα όταν το ΚΕΔΔΥ της Ρόδου αποτελεί τη μοναδική

 επιλογή λόγω γεωγραφικών ιδιαιτεροτήτων, ο αναπληρωτής 

υπουργός βρίσκει τα απαραίτητα χρήματα για την 

αναστήλωση του τεμένους.

Την ώρα που το Περιφερειακό Νοσοκομείο Ρόδου υπολειτουργεί

 και οι ελλείψεις προσωπικού και υλικών είναι τεράστιες 

(ελλείψεις ακόμα και σε σύριγγες  και γάντια !!! ) 1000000 €

 απλόχερα δίνεται για αναστήλωση μουσουλμανικού κτηρίου.


Είναι περίεργο πώς οι διάφοροι κυβερνώντες και υπουργοί

 εισακούουν και ικανοποιούν ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ τις ανάγκες 

της περιφέρειας.
 

Τα ερωτήματα είναι σαφέστατα :
 
1) Το τζαμί ανήκει μεν στην ιστορική κληρονομιά της Ρόδου, 

αλλά για το υπουργείο Παιδείας δεν είναι προτεραιότητα 

η λειτουργία του ΚΕΔΔΥ ;
 
2) Γιατί δίνεται προτεραιότητα στο τζαμί, ενώ και 

τα Μεσαιωνικά

 Τείχη της Ρόδου καταρρέουν και οι κίονες του 

Ναού του Απόλλωνα συγκρατούνται με σύρμα;
 
3) Μήπως,τελικά, η διαμαρτυρία του Τούρκου προξένου 

και ο «έλεγχος» του προκλητικά ανιστόρητου κ. Gross έχουν

 μεγαλύτερη σημασία από την Παιδεία των Ελληνόπουλων;

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΚΡΙΝΗΣ, ΑΔΕΛΦΗΣ

Τῌ ΙΘ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΥ

Μνήμη τῆς Ὁσίας Μακρίνης, ἀδελφῆς τ

οῦ Μεγάλου Βασιλείου,

 καὶ τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Δίου.

Τῇ ΙΘ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τῆς ὁσίας Μακρίνης,

 ἀδελφῆς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.
Φρονοῦσ' ἀδελφὰ τοῖς ἀδελφοὶς Μακρῖνα,
Τούτοις ἀδελφὰ συγκατοικεῖς καὶ πόλον.
Τῇ δ' ἐνάτῃ δεκάτῃ Μακρῖναν νόες ἔνθεν ἄειραν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν

 Δίου τοῦ θαυματουργοῦ.
Γεύῃ τελευτῆς καὶ σύ, παμμάκαρ Δίε,
Ἔνδοξε κλῆσιν, ἀλλὰ καὶ πρᾶξιν πλέον.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ ἅγιοι τέσσαρες συνασκηταὶ

 ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται.

Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου, 

τοῦ κατὰ τὴν Λαύραν τοῦ ἁγίου Σάββα ἀσκήσαντος, 

καὶ ἔπειτα ἀρχιεπισκόπου Ἐδέσσης γεγονότος.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Πώς επηρεάζουμε τους άλλους με τις σκέψεις μας (Γέροντας Πορφύριος)

Μέσα μας ὑπάρχει ἕνα μέρος τῆς ψυχῆς ποὺ λέγεται “ἠθικολόγος”.

Αὐτὸς ὁ “ἠθικολόγος”, ὅταν βλέπει κάποιον νὰ παρεκτρέπεται, ἐπαναστατεῖ, ἐνῶ πολλὲς φορὲς αὐτὸς ποὺ κρίνει ἔχει κάνει τὴν ἴδια παρεκτροπή. Δὲν τὰ βάζει, ὅμως, μὲ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ μὲ τὸν ἄλλο. Κι αὐτὸ δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός.



Λέει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο: “Ὁ οὖν διδάσκων ἕτερον σεαυτὸν οὐ διδάσκεις; Ὁ κηρύσσων μὴ κλέπτειν, κλέπτεις;”. Μπορεῖ νὰ μὴν κλέπτουμε, ὅμως φονεύουμε, κακίζουμε τὸν ἄλλον καὶ ὄχι τὸν ἑαυτόν μας. Λέμε παραδείγματος χάριν: “Ἔπρεπε νὰ κάνεις αὐτό, δὲν τὸ ἔκανες, νὰ τί ἔπαθες!”. Στὴν πραγματικότητα, ἐπιθυμοῦμε νὰ πάθει ὁ ἄλλος κακό.

Ὅταν σκεπτόμαστε τὸ κακό, τότε μπορεῖ πράγματι νὰ συμβεῖ. Κατὰ ἕνα μυστηριώδη καὶ ἀφανὴ τρόπο μειώνουμε στὸν ἄλλο τὴ δύναμη νὰ πάει στὸ ἀγαθό, τοῦ κάνουμε κακό.
Μπορεῖ νὰ γίνουμε αἰτία ν’ ἀρρωστήσει, νὰ χάσει τὴ δουλειά του, τὴν περιουσία του κ.λπ.
Μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο δὲν κάνουμε κακὸ μόνο στὸν πλησίον μας ἀλλὰ καὶ στὸν ἑαυτό μας, γιατὶ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τότε προσευχόμεθα καὶ δὲν εἰσακουόμεθα.

“Αἰτοῦμεν καὶ οὐ λαμβάνομεν”.

Γιατί;
Τὸ σκεφτήκαμε ποτὲ αὐτό; “Διότι κακῶς αἰτούμεθα”. Πρέπει νὰ βροῦμε τρόπο νὰ θεραπεύσουμε τὴν τάση ποὺ ὑπάρχει μέσα μας νὰ αἰσθανόμαστε καὶ νὰ σκεπτόμαστε μὲ κακία γιὰ τὸν ἄλλο.

Εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ κάποιος, “ἔτσι ποὺ φέρεται ὁ τάδε θὰ τιμωρηθεῖ ἀπ’ τὸν Θεό”, καὶ νὰ νομίζει ὅτι τὸ λέει χωρὶς κακία. Εἶναι, ὅμως, πολὺ λεπτὸ πράγμα νὰ διακρίνει κανεὶς ἂν ἔχει ἢ δὲν ἔχει κακία. Δὲν φαίνεται καθαρά. Εἶναι πολὺ μυστικὸ πράγμα τί κρύβει ἡ ψυχή μας καὶ πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐπιδράσει σὲ πρόσωπα καὶ πράγματα.

Δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο, ἂν ποῦμε μετὰ φόβου ὅτι ὁ ἄλλος δὲν ζεῖ καλὰ καὶ νὰ προσευχόμαστε νὰ τὸν βοηθήσει ὁ Θεὸς καὶ νὰ τοῦ δώσει μετάνοια, δηλαδὴ οὔτε λέμε οὔτε κατὰ βάθος ἐπιθυμοῦμε νὰ τὸν τιμωρήσει ὁ Θεὸς γι’ αὐτὸ ποὺ κάνει.

Τότε ὄχι μόνο δὲν κάνουμε στὸν πλησίον κακό, ἀλλὰ τοῦ κάνουμε καὶ καλό. 
Ὅταν εὔχεται κανεὶς γιὰ τὸν πλησίον του, μιὰ καλὴ δύναμη βγαίνει ἀπ’ αὐτὸν καὶ πηγαίνει στὸν ἀδελφὸ καὶ τὸν θεραπεύει καὶ τὸν δυναμώνει καὶ τὸν ζωογονεῖ.
Μυστήριο πῶς φεύγει ἀπὸ μᾶς αὐτὴ ἡ δύναμη.

Ὅμως, πράγματι, αὐτὸς ποὺ ἔχει μέσα του τὸ καλὸ στέλνει τὴν καλὴ αὐτὴ δύναμη στοὺς ἄλλους μυστικὰ καὶ ἁπαλά. 
Στέλνει στὸν πλησίον του φῶς, ποὺ δημιουργεῖ ἕναν κύκλο προστασίας γύρω του καὶ τὸν προφυλάσσει ἀπ’ τὸ κακό.

Ὅταν ἔχουμε γιὰ τὸν ἄλλον ἀγαθὴ διάθεση καὶ προσευχόμαστε, θεραπεύουμε τὸν ἀδελφὸ καὶ τὸν βοηθοῦμε νὰ πάει πρὸς τὸν Θεό.

Βίος καὶ Λόγοι Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, σελ. 439-441-

πηγή

Πῶς νὰ ἀντιδροῦμε στὶς ἀμφιβολίες γιὰ τὴν πίστη μας.

Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ἀμφιβολίες γύρω ἀπό τό Θεό καί τήν πίστη ἔχουν κάποτε-κάποτε σχεδόν ὅλοι.

Μποροῦν, ὡστόσο, νά τίς διώξουν εὔκολα μέ σκέψεις ἀντιρρητικές, πού ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀλήθεια τῆς θείας ἀποκαλύψεως γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο: 
ἡ τάξη καί ἁρμονία τοῦ σύμπαντος, τό θαῦμα τῆς ζωῆς, ὅλα τά ἄλλα ὑπερφυσικά καί ἐξαίσια θαύματα τοῦ Κυρίου καί τῶν ἁγίων Του, πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως τῶν καλοπροαίρετων καί ἁγνῶν ψυχῶν.

Τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, πού μαρτυροῦν γιά τήν ὕπαρξη καί τήν πρόνοιά Του, ἔχουν πολλές πλευρές.

Μία πλευρά εἶναι κατάφωτη καί γι’ αὐτό καταφανῆς. Μία ἄλλη εἶναι ἁπλά φωτεινή καί διακριτή. Ἄλλη εἶναι ἀμυδρόφωτη καί δυσδιάκριτη. Ἄλλη πάλι εἶναι σκοτεινή καί γι’ αὐτό ἀόρατη.

Τήν τελευταία τούτη πλευρά ἀφοροῦν οἱ ἀμφιβολίες.

Ἔτσι, ὅμως, οἰκονόμησε τά πράγματα ὁ Κύριος, γιά νά δοκιμάζεται ἡ εἰλικρίνεια τῆς ἀναζητήσεώς Του ἀπό τίς ψυχές μας, καθώς καί ἡ ταπείνωσή μας. 

Βλέπετε, ὁ Θεός καί τά ἔργα Του προσεγγίζονται καί γνωρίζονται μόνο μέ τήν ταπείνωση.

Πιστεύετε πώς ὅπου εἶναι ὁ Θεός καί ἡ ἀλήθειά Του, δηλαδή παντοῦ, ὅλα θά πρέπει νά πλημμυρίζουν μέ φῶς, νά γίνονται ἀντιληπτά μέ τίς αἰσθήσεις, νά ἐμπνέουν δυνατά τίς ψυχές, νά κραυγάζουν γιά τή θειότητά τους!

Δέν ἀντιλαμβάνεστε ὅτι, μέ τό νά σκέπτεστε ἔτσι, θέλετε νά καθορίζετε ἐσεῖς τό πῶς πρέπει νά ἐνεργεῖ ὁ Θεός;  Καί τοῦτο, ὅπως ἀναμφίβολα θά συμφωνήσετε, εἶναι ἀδιανόητο, γιατί, ἄν συνέβαινε, θά διασάλευε τή φυσική τάξη τῶν πραγμάτων.

Τά ἔργα τοῦ Θεοῦ αὐτά καθαυτά εἶναι ἀκριβῶς θεῖα, ἡ θειότητά τους ὅμως εἶναι καλυμμένη μ’ ἕνα ἀόρατο παραπέτασμα.  Γιατί; Ἔτσι θέλησε ὁ Θεός -τοῦτο μόνο ἔχω νά πῶ. Οἱ βουλές τῆς θείας Σοφίας καί Ἀγάπης εἶναι ἀνεξιχνίαστες. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία, πάντως, πώς ἀνέκφραστη ὀμορφιά καί ἄπλετο φῶς κρύβονται πίσω ἀπό τό παραπέτασμα, πού δέν ἀφήνει τούς ἄπιστους ἀνθρώπους νά δοῦν τήν ἀλήθεια.

Λέει ὁ ἀπόστολος « μολονότι εἶναι ἀόρατες καί ἡ αἰώνια δύναμη τοῦ Θεοῦ καί ἡ θεϊκή Του ἰδιότητα, οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά τίς δοῦν καί νά τίς ἐννοήσουν, ἀπό τότε πού ἔγινε ὁ κόσμος, μέσω τῶν δημιουργημάτων Του» (Ρωμ.1,20). Ποιοί ἄνθρωποι, ὅμως; Μόνο οἱ πιστοί καί καλοπροαίρετοι. Καί ὄχι, βέβαια, οἱ τυπικά πιστοί, ἀλλά ἐκεῖνοι πού ζοῦν θεάρεστα.

Πρέπει νά σπάσεις τό καρύδι, γιά νά βρεῖς καί νά γευθεῖς τή ψίχα του, τή νόστιμη καί θρεπτική. Ὁ Κύριος δέν ἀποκαλύπτει τά μυστήριά Του σέ ὅλους καί δέν πετάει τά μαργαριτάρια στούς χοίρους. Γι’ αὐτό καί στό λαό μιλοῦσε γιά τή βασιλεία Του μέ παραβολές. Ὅσοι εἶχαν τίς πνευματικές προϋποθέσεις, τίς κατανοοῦσαν καί φωτίζονταν ἀπό τήν ἀλήθεια.

Οἱ σπόροι, πού πέφτουν στή γόνιμη γῆ, θαρρεῖς πώς σαπίζουν καί χάνονται. Ὅμως, μέ τή δύναμη πού ἔχει βάλει μέσα τούς ὁ Θεός, βλαστάνουν καί αὐξάνονται καί δίνουν καρπό πολύ. Ἔτσι γίνεται καί μέ τούς σπόρους τοῦ θείου λόγου. Σπέρνονται σ’ ὅλων τῶν ἀνθρώπων τίς καρδιές, βλαστάνουν ὅμως μόνο στίς γόνιμες.

Ἡ πίστη δέν μειώνεται σέ τίποτε ἀπό τό γεγονός ὅτι δέν πιστεύουν ὅλοι. Μή κοιτᾶτε τούς ἀπίστους. Κοιτάξτε τούς ἀληθινά πιστούς καί διαπιστῶστε τί ἀπολαμβάνουν μέσω τῆς πίστεως.

Ἡ χριστιανική πίστη δέν εἶναι ἕνα φιλοσοφικό σύστημα, ἀλλά τρόπος ἀνορθώσεως τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεάνθρωπο Χριστό μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Παρατηρῆστε, λοιπόν, ὁποιονδήποτε ἀκολουθεῖ τ’ ἀχνάρια τοῦ Κυρίου. Καί θά δεῖτε πῶς αὐξάνεται σιγά-σιγά, πῶς ὡριμάζει πνευματικά καί γίνεται μέγας, ὅσο κι ἄν εἶναι ἀσήμαντος γιά τόν κόσμο.

Νά, λ.χ., ὁ στάρετς Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ ἦταν ἄνθρωπος ἁπλοϊκός, ἀγράμματος. Καί ποῦ ἔφτασε; Μ’ ἕνα του λόγο ἔκλεινε τό στόμα τῶν πολυδιαβασμένων ἀπίστων. «ὅσους ὁ κόσμος θεωρεῖ μωρούς, ἐκείνους διάλεξε ὁ Θεός γιά νά ντροπιάσει τελικά τοὺς κατά κόσμον ἰσχυρούς καί ὅσους ὁ κόσμος θεωρεῖ παρακατιανούς καί περιφρονημένους, ἐκείνους διάλεξε ὁ Θεός, τά μηδενικά, γιά νά καταργήσει ὅσους θαρροῦν πώς εἶναι κάτι.» (Α’ Κορ. 1:27-28). Ἔτσι μεταμορφώνει ἡ θεία χάρη ὅλους ὅσοι τῆς παραδίνονται.

Ὁ Κύριος, λοιπόν, σᾶς καλεῖ στή πίστη. Θέλει τή σωτηρία σας. Καί θά σωθεῖτε, ἄν ἀκούσετε τή φωνή Του καί Τόν ἀκολουθήσετε σταθερά, ἀταλάντευτα. Γιά χάρη Ἐκείνου, πού τόσο σᾶς ἀγαπᾶ, ποδοπατῆστε κάθε ἀμφιβολία. Ἔτσι θά Τοῦ προσφέρετε τή μεγαλύτερη θυσία, γιά τήν ὁποία θά σᾶς ἀνταποδώσει πολλά. Οἱ ἀμφιβολίες εἶναι ζιζάνια, πού σπέρνει ὁ ἐχθρός στό χωράφι τῆς ψυχῆς σας, ἀνάμεσα στά στάχυα τοῦ σιταριοῦ.

Γιατί τόν ἀφήνετε νά ἀπεργάζεται τήν καταστροφή σας; Διῶξτε τον καί πλησιάστε τό Σωτήρα μας, πού σᾶς ἁπλώνει φιλόστοργα τό χέρι Του. 

Νά ταπεινωθεῖτε, γιατί, ὅπως σᾶς εἶπα, μόνο στούς ταπεινούς ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός. Νά προσεύχεστε, γιατί ἡ προσευχή σᾶς περιτειχίζει καί σᾶς προφυλάσσει ἀπό τίς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ.

Καί νά πάρετε στερεή ἀπόφαση: Ποτέ νά μή δέχεστε λογισμό ἀμφιβολίας. Μέ τήν πρώτη ἐμφάνισή του, νά τόν πετᾶτε ἔξω ἀπό τή διάνοιά σας δίχως συζήτηση, ὅσο εὔλογος κι ἄν φαίνεται. 

Ἔτσι θά βάλετε τέρμα σέ ὅλες τίς πλεκτάνες τοῦ ἐχθροῦ.

πηγή

ΔΙΗΓΗΜΑ ΦΟΒΕΡΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ

Ἐκ τοῦ περιοδικοῦ Ἁγιορειτικὴ Βιβλιοθήκη, ἔτος κζ´ (1962), τεῦχος 2ον, σελ. 123-124

Διηγήσατο ἡμῖν ὁ Ἀββᾶς Παφνούτιος, ὄτι: ὅταν ἤμην νεώτερος ἡσύχαζον πλησίον τοῦ Ἀββᾶ Ἀπολλῶ· ὅταν ἦλθεν ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων ἐπῆγον εἰς τὸν Γέροντα λίαν πρωῒ καὶ ἀσπασάμενος αὐτὸν καὶ εὐλογηθείς, ἐκάθισα πλησίον του, καὶ παρεκάλουν αὐτόν, ὅπως δεχθῇ με νὰ κατοικήσω μετ᾿ αὐτοῦ διότι καθ᾿ ὅλην τὴν ἁγίαν Τεσσαρακαστὴν μόνος μου κατοικῶν, πολὺ ἐπολεμήθην ἀπὸ τὸν δαίμονα τῆς πορνείας, ἀλλ᾿ ὁ Γέρων δὲν συγκατετίθετο...

 Παραμείνας μέχρι τῆς ἕκτης ὥρας (μεσημβρίας) ὡς ἀνεχώρησα κατερχόμενος τοῦ Ὄρους, εἰς τὸν δρόμον συνήντησα τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ τοῦ Γέροντος, πηγαίνοντα εἰς αὐτόν, κτυπῶντα τὸ πρόσωπον του καὶ μαδῶντα τὰς τρίχας τοῦ γενείου του, καὶ ἰδόντος με παρεβιάσατο νὰ ἐπανέλθω εἰς τὸν Γέροντα· ὡς δὲ ὑπήγομεν, προσπεσὼν ἐδιηγήθη πρὸς αὐτὸν λέγων. Περιπατοῦντες μετὰ τοῦ μικροτέρου ἀδελφοῦ μου, ἐπεράσαμεν ἀπὸ τὸν τάφον τοῦ Ὑπάτου, μὴ γνωρίζοντες ὅτι κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ περάσῃ τὴν νύκτα ἀπὸ αὐτὸν τὸν δρόμον. Ἐνῷ περιεπάτουμεν, ἐξ αἴφνης φαντασία δαιμονικὴ ἐλθοῦσα ἐκ τοῦ μνήματος, ἤρπασέ μου τὸν ἀδελφόν. Ὡς ἤκουσε τοῦτο ὁ Γέρων, βοήσας πρὸς τὸν Θεὸν εἶπε· Κύριε ὁ Θεὸς τῶν Δυνάμεων, παρακαλῶ σε βοήθησόν με. Καὶ προσευχηθεὶς ὁ Γέρων, λαβὼν καὶ ἐμὲ μαζί του ἐπηγαίνομεν.

Περιπατήσαντες οὖν ἀπὸ ἐνάτης ὥρας τῆς ἡμέρας καὶ δι᾿ ὅλης τῆς νυκτός, περὶ τὰ χαράγματα τῆς ἡμέρας, ἐφθάσαμεν εἰς τὸν τόπον ἐν ᾧ ἠρπάγη ὁ ἀνθρωιτος. Πρασευχηθέντες ἐπὶ ὥραν πολλήν, ἐξεκίνησεν ὁ Γέρων νὰ πηγαίνη πρὸς τὸν τάφον τοῦ Ὑπάτου, ἀκολουθοῦντες καὶ ἡμεῖς αὐτόν. Πλησιαζόντων ἡμῶν εἰς τὸν τάφον, φοβεραί τινες καὶ καταπληκτικαὶ φαντασίαι ἐγίνοντο, μορφαὶ διάφοροι καὶ ἐξηλλαγμέναι ἐφαίνοντο, ἀνθρώπων, κτηνῶν, δρακόντων καὶ θηρίων πυῤῥοειδῶν καὶ καπνῶν ἐρευγομένων, περικυκλωσάντων ἡμᾶς καὶ ἐγγίζοντα ἡμῖν καὶ βλεπόμενα καὶ ἀκουόμενα καὶ ἐφαπτόμενα ὡς καὶ τῇ πνοῇ ἡμᾶς συνέχεσθαι. Ὁ δὲ Γέρων καὶ ἑαυτὸν καὶ ἡμᾶς τῇ σφραγῖδι τοῦ Σταυροῦ σημειωσάμενος, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπικαλούμενος, καὶ ἡμᾶς προστάξαντος νὰ λέγωμεν τὴν ἀρχὴν τοῦ ἑξηκοστοῦ ἑβδόμου ψαλμοῦ «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν· ὡς ἐκλείπει καπνὸς ἐκλιπέτωσαν, ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός...» ἐπροχώρει ἐμπρὸς πλησιέστερον τοῦ τάφου γενόμενος. Ὅσον δὲ ἐπλησίαζε τοσοῦτον καὶ αἱ δαιμονικαὶ φαντασίαι φοβερώτεραι ἐγένοντο.

Σεισμὸς καὶ κλόνος συνεχὴς ἐγένετο τοῦ ἐδάφους, καὶ μέγα χάσμα ἠνοίχθη ἔμπροσθεν ἡμῶν, ὥστε καὶ τὴν ἄβυσσον νὰ βλέπωμεν καὶ δράκοντας ἐξ αὐτῆς ἀνερχομένους καὶ ἡμᾶς ἐκφοβίζοντας, ὡς τοὺς ὀδόντας αὐτῶν τρίζοντας καὶ φλόγας πυρὸς ἐξακοντίζοντας. Ὁ δὲ Γέρων τὰ γόνατα κλίνας καὶ τὸν νοῦν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς πρὸς οὐρανὸν ὑψώσας, καὶ μὲ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸ ὄνομα ἑαυτὸν καθοπλίσας, εἰς τὸ σπηλαιῶδες κτίσμα εἰσῆλθεν ἐν ᾧ ἡ λάρναξ ἔκειτο· καὶ πάλιν μὲ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ σημειωθείς, ἐρευνῶν εὗρε τὸν ἀδελφὸν τοῦ διακονητοῦ (τοῦ ὑπηρετοῦντος αὐτῷ) ἡμιθανῆ ὑπάρχοντα, μηδόλως τρίχας ἔχοντα, οὔτε εἰς τὴν κεφαλήν, οὔτε εἰς τὸ γένειον, οὔτε εἰς τὰ βλέφαρα, οὐδὲ εἰς τοὺς ὀφθαλμούς. Καὶ ἀποστείλας τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ εἰς τὸ πλησίον χωρίον νὰ φέρῃ ἔλαιον, καὶ προσευχηθείς, ἔχρισε τὸν ἡμιθανῆ τοῦτον ὑπάρχοντα ἀπὸ κορυφῆς ἕως τῶν ὀνύχων, καὶ τῷ τύπῳ τοῦ τιμίου Σταυροῦ σφραγισάμενος αὐτόν, ὑγιῆ τελείως ἀποκατέστησεν.

Εἶχε δὲ ἡ λάρναξ ταύτην τὴν ἐπιγραφήν, Σωματοθήκη Ὑπάτου τοῦ ἀνεψιοῦ Διοκλητιανοῦ τοῦ Βασιλέως, τοῦ κατὰ παντὸς τόπου τοὺς τοῦ ἐσταυρωμένου ὑπασπιστὰς βασανίσαντος. Ἀναγνοὺς ὁ Γέρων τὴν ἐπιγραφὴν ἤρξατο θνηνεῖν καὶ λέγειν ποῦ νῦν τῆς ὑπατείας ἡ λαμπρὰ περιβολή; ποῦ οἱ κρότοι καὶ αἱ πανηγύρεις; πάντα ἐξηφανίσθη· πάντα παρέδραμε καὶ ὡς σκιὰ καὶ καπνὸς διελύθησαν. Εὐλογητὸς καὶ δεδοξασμένος εἷς μόνον, ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεός, οὗ ἡ βασιλεία, βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, καὶ ἡ Δεσποτεία αὐτοῦ ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.

Ἐγιναν δὲ ταῦτα,γνωστὰ εἰς ὅλα τὰ περίχωρα, καὶ ἐφεξῆς πάντες διήρχοντο ἀφόβως ἐκ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης καὶ τὴν ἡμέραν καὶ τὴν νύκτα δοξάζοντες τὸν πανάγαθον Θεόν, καὶ τὸν αὐτοῦ δοῦλον Ἀββᾶν Ἀπολλώ, ὅστις ἀποφεύγων τὴν τῶν ἀνθρώπων τιμὴν καταλιπὼν τὸ κελλίον του μετῴκησεν εἰς Θηβαΐδα, οὗ ταῖς πρεσβείαις ῥύσαιτο καὶ ἡμᾶς ὁ Κύριος τῶν δαιμονικῶν φαντασιῶν. Ἀμήν.

πηγή

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ:ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΓΙΟΙ;

πηγή

 Του Γιώργου Θεοχάρη

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος στο Aγιορείτικο Βήμα

Υπάρχουν σήμερα άγιοι;Τι φταίει και οι γέροντες με χαρίσματα θεού είναι δυσεύρετοι;, είναι μερικά από τα φλέγοντα  ζητήματα που απασχολούν έντονα τους ανθρώπους του εκκλησιαστικού χώρου και τέθηκαν στον μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεο ο οποίος μέσα από το agioritikovima.gr  υπογραμμίζει ότι οι άγιοι γέροντες όπως, οι πατέρες,Παϊσιος,Πορφύριος,Σοφρώνιος και Εφραίμ ο Κατουνακιώτης και άλλοι άγνωστοι, πρέπει να είναι οι οδηγοί και  τα πρότυπά μας.
Παράλληλα, ο Ιεράρχης καλεί τους πιστούς σε προσευχή για την εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία, λέγοντας χαρακτηριστικά, ότι πρέπει να  δημιουργήσουμε ενα ΄΄στρατόπεδο΄΄ προσευχής.
Ερωτηθείς για το Άγιο Όρος  εξηγεί ότι, είναι μία πνευματική μήτρα που κυοφορεί και γεννά τέκνα θεού.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου 

-Σεβασμιώτατε, πολύς κόσμος σήμερα διερωτάται εάν υπάρχουν άγιοι. Τί λέτε; 
Βεβαίως υπάρχουν άγιοι, ο σκοπός της Εκκλησίας είναι να αγιάζη τους ανθρώπους, αλλιώς δεν πρέπει να υπάρχη. Η Εκκλησία με τα Μυστήρια και με την ασκητική ζωή αποβλέπει στην θεραπεία του ανθρώπου από τα πάθη και στην πνευματική του υγεία, πράγμα που είναι η αγιότητα.
Ο Θεός λέγει «άγιοι γίνεσθε ότι εγώ άγιός ειμι» (Α' Πέτρ. α', 16). Και στην Αποκάλυψη είναι γραμμένο: «Και ο άγιος αγιασθήτω έτι» (Απ. κβ', 12).
Δυστυχώς, οι περισσότεροι Χριστιανοί σήμερα εκλαμβάνουν την Εκκλησία ως θρησκευτική, ηθική και κοινωνική οργάνωση με κοσμικούς ή ενδοκοσμικούς σκοπούς. Και συναγωνίζονται στην Εκκλησία για παραγωγή κοινωνικού ή ηθικού έργου.

Φυσικά, γίνεται και ένα τέτοιο έργο στην Εκκλησία, αλλά αυτό είναι το αποτέλεσμα, καρπός της ενώσεως του ανθρώπου με τον Χριστό. 
Έτσι, υπάρχουν και σήμερα άγιοι που έζησαν και ζουν μέσα στην Εκκλησία, όπως Επίσκοποι, Ιερείς, μοναχοί, λαϊκοί όλων των κατηγοριών. Όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε εμείς τα ορθόδοξα κριτήρια να τους καταλαβαίνουμε, γιατί αυτοί διαθέτουν έναν εσωτερικό κόσμο που είναι κρυμμένος από τους πολλούς, και πολλοί από μας δεν έχουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις να τους αναγνωρίσουμε.

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία δεν είναι μόνον ότι υπάρχουν και σήμερα άγιοι, αλλά το πώς γίνονται άγιοι. 
Όλες οι επιστήμες έχουν μια ιδιαίτερη μέθοδο, και για να γίνη κάποιος άγιος πρέπει να ακολουθήση μια συγκεκριμένη μέθοδο, που είναι η κάθαρση της καρδιάς, ο φωτισμός του νού και η θέωση, σε συνδυασμό με τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Αυτό το συναντάμε στην «Φιλοκαλία» και στην διδασκαλία των συγχρόνων Πατέρων, και έκφραση της αγιότητος είναι η μετάνοια, η ταπείνωση, η αγάπη στον Θεό και τους ανθρώπους.

Αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι σήμερα διαβάζουν τους βίους και τους λόγους συγχρόνων αγίων, με την αγιογραφική έννοια του όρου, που αγωνίζονται για την σωτηρία τους, όπως του π. Παϊσίου, του π. Πορφυρίου, του π. Σωφρονίου, του π. Εφραίμ Κατουνακιώτη και πολλών άλλων γνωστών και αγνώστων, για να παραμείνω στους κεκοιμημένους. Αυτοί είναι οι οδηγοί και τα πρότυπά μας, χωρίς βεβαίως να καταργήται και να υπονομεύεται ο θεσμός της Εκκλησίας.

-Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναζητούν έναν Γέροντα με ιδιαίτερα χαρίσματα για να τους καθοδηγήση, κάτι το οποίον αν μη τι άλλο, είναι δυσεύρετο στην εποχή μας.

Αυτό είναι φυσικό να γίνεται. Γιατί οι άνθρωποι σήμερα, όπως και σε κάθε εποχή, αναζητούν ανθρώπους για να τους δείξουν τον τρόπο και τον δρόμο της σωτηρίας, την μέθοδο που οδηγεί στην αγιότητα, στην εσωτερική πληρότητα. Δεν πρόκειται για μέθοδο λογική, τεχνική, ηθική, αλλά για τον συνδυασμό μεταξύ των Μυστηρίων και της ασκητικής ζωής. 

Οι άνθρωποι αναζητούν «ζωντανούς οργανισμούς» και όχι απλούς διδασκάλους και ακαδημαϊκούς θεολόγους. 
Όπως η βιολογική ζωή μεταδίδεται από ζωντανούς οργανισμούς και όχι νεκρούς, γιατί κανένας νεκρός οργανισμός δεν μπορεί να μεταδώση την ζωή, το ίδιο συμβαίνει και στην πνευματική ζωή. Ένας που αγαπά τον Χριστό με όλη του την ύπαρξη, δηλαδή ψυχοσωματικά, μπορεί να μεταδώση την αγάπη αυτή και στους άλλους. Όποιος γνωρίζει τον δρόμο που οδηγεί σε μια πολιτεία, μπορεί να υποδείξη τον δρόμο και σε αυτούς που την αναζητούν.

Βρίσκω την ευκαιρία να πω ότι υπάρχουν τρεις άξονες της πνευματικής  ζωής, όπως τους ερμηνεύει ο ιερός Νικόλαος Καβάσιλας. Αυτό φαίνεται στα εγκαίνια του Ιερού Ναού, όπου καθαγιάζεται το ιερό θυσιαστήριο από τον Επίσκοπο, ο οποίος θέτει ιερά λείψανα μαρτύρων σε αυτό. 

Άρα οι άξονες της πνευματικής ζωής είναι τρείς, ήτοι ο Επίσκοπος, το θυσιαστήριο και οι άγιοι, και πρέπει να λειτουργούν σωστά αυτοί οι τρεις άξονες για να υπάρχη εκκλησιαστικό φρόνημα. Επίσκοπος που δεν συνδέεται με την θεία Ευχαριστία και δεν αναγνωρίζει τους αγίους  θεία Ευχαριστία έξω από τον Επίσκοπο και τους αγίους  και αγάπη στους αγίους χωρίς συμμετοχή στην θεία Ευχαριστία και την ενότητα με τον Επίσκοπο δεν συνιστούν ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα. 

Οι μεγάλοι Γέροντες σέβονται τον Επίσκοπο και οδηγούν αυτούς που θέλουν να ενωθούν με τον Χριστό στην θεία Ευχαριστία και τους προετοιμάζουν για την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. 

Γι’ αυτό και οι άνθρωποι αναζητούν τέτοιους ευλογημένους Γέροντες και δέχονται τον καθοδηγητικό τους λόγο. Στο Γεροντικό και στα ασκητικά κείμενα φαίνεται ότι όσοι διψούν τον Θεό προστρέχουν σε «ζωντανούς οργανισμούς» και τους υποβάλλουν την ερώτηση: «Αββά, ειπέ ρήμα πώς σωθώ». Αυτό το «ρήμα» του αββά έχει δύναμη και ενέργεια, είναι λόγοι του Θεού και απόσταγμα της ζωής του που τους αναγεννά εν Χριστώ. 

Δυστυχώς, όπως λέτε και εσείς, τέτοιοι Γέροντες είναι δυσεύρετοι στην εποχή μας, που είναι εποχή εκκοσμικεύσεως και συμβιβασμών στην πίστη και την ζωή, είτε γιατί είναι σπάνιοι ή κρυφοί αυτοί είτε γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τους ακολουθήσουν. 
Ωστόσο, όποιος αναζητά ευρίσκει.
Ο Χριστός το είπε: «Πάς ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τώ κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. ζ', 8). Πολλές φορές είναι δίπλα μας ευλογημένοι άνθρωποι και δεν τους υποψιαζόμαστε. Και είναι φοβερό να φεύγουμε από τον κόσμο αυτόν, δηλαδή έρχεται η ώρα να πεθάνουμε, χωρίς να υποψιαζόμαστε τους φίλους του Χριστού που μπορεί να είναι κοντά μας.


-Η Ορθοδοξία σήμερα βλέπουμε ότι σε πολλά μέρη της οικουμένης διώκεται. Πού θα φθάσουν λέτε οι εχθροί μας; 

Έχετε απόλυτο δίκαιο. Όπου υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται πειρασμούς και διωγμούς. Είναι ένας νόμος απαρέγκλητος. Το βλέπουμε αυτό οπουδήποτε υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία, σε βορρά και νότο, ανατολή και δύση. Μόνον που αλλάζει η μέθοδος του διωγμού σε κάθε χώρα. Άλλοτε είναι φανερή και επιθετική και θυμίζει τους αρχαίους χρόνους του Χριστιανισμού και άλλοτε είναι ύπουλη και περισσότερο επικίνδυνη, όπως είναι η εκκο-σμίκευση, δηλαδή ο συγχρωτισμός με τον κόσμο. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, είναι ο λαμπρός ήλιος που προκαλεί και προξενεί πόνο σε αυτούς που έχουν άρρωστους οφθαλμούς και πρόβλημα στην όραση. Και όπου υπάρχει ήλιος υπάρχει και σκιά, και στην σκιά υπάρχει και σκοτάδι, στο οποίο κυκλοφορούν πολλά αιμοβόρα θηρία. 

Όταν οι άνθρωποι μισούν τον Χριστό, την Αλήθεια, την Ορθόδοξη Εκκλησία, έχουν εσωτερικό πρόβλημα και μπορούν να φθάσουν μέχρι απίθανου σημείου, μέχρι τρέλλας. 
Είδα στο διαδίκτυο την τρομακτική σκηνή της αποκεφαλίσεως ενός Χριστιανού από φανατικό Μουσουλμάνο και έπαθα σόκ. Σκέφθηκα ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο εμαρτύρησαν οι Απόστολοι και οι Μάρτυρες, όπως λέγει το Συναξάριο «ξίφει τελειούται». Και αυτός είναι ένας έλεγχος για μας που αγαπάμε την καλοπέραση, τους συμβιβασμούς, την ευμάρεια.

Έτσι, οι διωγμοί δείχνουν την εσωτερική αρρώστια των διωκτών, αλλά και το μεγαλείο των Χριστιανών. Το μέτρο της αγάπης μας στον Χριστό είναι πολύ υψηλό. Η αγιότητα και η πιστότητα στις ευαγγελικές εντολές δεν προσφέρεται με χαμηλά κριτήρια ηθικού και κοινωνικού έργου, αλλά πρέπει να διαθέτουν υψηλές προδιαγραφές. 

Τελικά, η Εκκλησία σήμερα πρέπει να ετοιμάζη τα τέκνα της και αυτούς που αγαπούν τον Χριστό και την σωτηρία τους για το μαρτύριο, για να γίνουν μάρτυρες του Χριστού. Η θεολογία, η ιεραποστολή, το κοινωνικό έργο έξω από την αίσθηση και την προοπτική του μαρτυρίου δε έχει ιδιαίτερη αξία. Οι μεγάλοι Γέροντες κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν «αλείπτες», δηλαδή προπονητές μαρτύρων. Αυτό κάνουν και σήμερα οι μεγάλοι Γέροντες. 

Συγκινήθηκα τελευταία όταν έλαβα από μια Χριστιανή από την Αίγυπτο ένα μήνυμα που έλεγε: «Παρακαλώ να εύχεσθε στον Θεό να μας δίνη δύναμη, ειρήνη και ανάπαυση, ώστε να μπορούμε να φέρουμε τον σταυρό μας με θάρρος και σταθερή πίστη και να θεωρηθούμε άξιοι να γίνουμε άγιοι και μάρτυρες για το όνομα του Ιησού Χριστού». 
Πώς να μήν αγαπά κανείς αυτήν την διάθεση για μαρτύριο!


-Στην Συρία η κατάσταση είναι έκρυθμη. Μέ σφαγές απειλούν τους Χριστιανούς εκεί εάν δεν εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Πού πάμε τελικά, μήπως αυτές οι πολεμικές συγκρούσεις γενικευτούν; 

Παρακολουθώ με βαθειά λύπη όσα γίνονται στην Συρία. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι με το μέρος μιας πλευράς, γιατί κάτι τέτοιο συνεπάγεται συμμετοχή στον φόνο, και επιδέχεται την ανάλογη θεία δίκη. Πάντως, λυπάμαι βαθειά γι’ αυτό το τρελλό ποτάμι αίματος, για την απώλεια των ανθρω¬πίνων υπάρξεων. 
Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα στρατόπεδο προσευχής για να σταματήση αυτό το τρελλό λουτρό αίματος και να επέλθη ειρήνη στην περιοχή.

Λυπάμαι και για έναν ιδιαίτερο λόγο, επειδή γνωρίζω τα μέρη αυτά, αφού τα επισκέφθηκα επανειλημμένως την τριετία 1988-1991, αλλά και αργότερα πολλές φορές. 
Το έτος 1988, με πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρού Σεραφείμ και απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος πήγα στον Λίβανο για να διδάξω στην Μπελεμέντειο Θεολογική Σχολή «άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός», έχοντας υπηρεσιακό διαβατήριο από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος, για να έχω μεγαλύτερη ασφάλεια.

Επειδή δεν λειτουργούσε το αεροδρόμιο της Βηρυττού, λόγω του εμφυλίου πολέμου, πήγαινα στην Δαμασκό της Συρίας και από εκεί το Πατριαρχείο Αντιοχείας με κατηύθυνε στον Λίβανο. 
Έτσι, παρέμενα πολλές μέρες στην Δαμασκό, όπου ομιλούσα σε Ορθοδόξους νέους επιστήμονες και φοιτητές που είχαν μεγάλη δίψα για τον Θεό, επισκέφθηκα πολλές πόλεις όπου λειτουργούσα και ομιλούσα με τους ανθρώπους, όπως την Χόμς, το Χαλέπι, την Λατάκεια κλπ.

Στην Συρία γνώρισα φλογερούς ορθόδοξους Χριστιανούς, καλούς μοναχούς, εξαιρετικούς Κληρικούς. Εκεί απέκτησα φίλους αγαπητούς και λυπάμαι που βλέπω κάθε μέρα αυτήν την αναταραχή στην περιοχή. Γνωρίζω Επισκόπους και Καθηγητές, που ήταν φοιτητές μου στην Θεολογική Σχολή του Λιβάνου, και προσεύχομαι γι’ αυτούς στον Θεό. Βέβαια, γνωρίζω ότι ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιγνάτιος, με τον οποίο συζήτησα πολλές φορές, έχει εξαιρετικές ικανότητες και προσπαθεί να διαφυλάξη και να προστατεύση την Εκκλησία, αλλά ο πειρασμός είναι μεγάλος. 

Πάντως, ζούμε σε μια εποχή που δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο τον εαυτό μας και το σπίτι μας, αλλά να μας απασχολούν τα προβλήματα των άλλων αδελφών μας ορθοδόξων Χριστια¬νών και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς. Βέβαια, ο Θεός διευθύνει την ιστορία, βρισκόμαστε κάτω από την Πρόνοιά Του, και επεμβαίνει στον κατάλληλο καιρό, αλλά χρειάζεται και η δική μας προσευχή. Έτσι, κάθε θεία Λειτουργία είναι προσευχή για την ειρήνη του κόσμου, την ευστάθεια των Εκκλησιών του Θεού, την παύση των πολέμων. 

Ας το κάνουμε αίτημα προσευχής. Ας πονέση η καρδιά μας, γιατί δυστυχώς τα παγκόσμια προβλήματα είναι γεωπολιτικά, αφού όλοι οι λαοί θεωρούνται μικρά πιόνια στην διεθνή σκακέρα, που τα κινούν μερικοί «παγκόσμιοι παίχτες», χωρίς οίκτο και πόνο. Ας γίνη ο Θεός ίλεως σε όλους μας. 


-Το Άγιο Όρος μέσα σε όλα αυτά, πολλοί λένε, ότι αποτελεί μια πνευματική όαση που αναπαύονται χιλιάδες κόσμου που τελευταία το επισκέπτονται... 

Το Άγιο Όρος είναι πράγματι ένας χώρος ευλογημένος, μια πνευματική όαση, που διαθέτει αγιασμένους ανθρώπους, οι οποίοι ξέρουν να αγαπούν, να συμπαρίστανται στους ανθρώπους, να πονούν, να πεθαίνουν για τους άλλους, να αναπαύουν τους ταλαιπωρημένους. 

Νά μη σας φανή παράδοξο αν σας πω ότι το Άγιον Όρος είναι ένας χώρος πολέμου, ένας τόπος που γίνονται συρράξεις πολεμικές. Εννοώ βέβαια πολέμους πνευματικούς εναντίον των πονηρών πνευμάτων. Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τάς αρχάς, προς τάς εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοίς επουρανίοις» (Εφ. στ', 12). 

Οι Πατέρες του Αγίου Όρους αποκτούν εμπειρία αυτού του πολέμου, γι’ αυτό και μπορούν να διδάξουν αυτήν την πνευματική πολεμική μέθοδο σ’ αυτούς που επιθυμούν να την μάθουν. Όταν κανείς αγωνίζεται εναντίον του διαβόλου, της αμαρτίας και του θανάτου μπορεί να βιώση τους καρπούς της θείας Οικονομίας, της Ενανθρωπήσεως του Χριστού και να αποκτήση την πνευματική ελευθερία και την εσωτερική πληρότητα. 

Από τα φοιτητικά μου χρόνια επισκεπτόμουν συχνά το Άγιον Όρος, γνώρισα οσίους μοναχούς, γεύθηκα το ευλογημένο ψωμί τους άκουσα τον αγιασμένο λόγο τους, αισθάνθηκα την αγάπη και την κρυφή ζωή τους, γνώρισα τί θα πή φυσικός εν Χριστώ άνθρωπος, αγρύπνησα στις Μονές, στις Σκήτες και τα ερημητήρια, περπάτησα στα θαυμάσια μονοπάτια, χάρηκα την παρθενική φύση του και γενικά έζησα έναν κόσμο αγάπης, καθαρότητος, ευαισθησίας και αρχοντιάς. 

Στο Άγιον Όρος γνώρισα την αλήθεια ότι οι πραγματικοί μοναχοί εμφορούνται από την προφητική, αποστολική και μαρτυ¬ρική ζωή, είναι «οι ευαγγελικώς ζώντες», είναι οι σύγχρονοι Προφήτες, Απόστολοι και Μάρτυρες της Εκκλησίας. Πολλές φορές επικαλούμαι τις πρεσβείες τους και τις ευχές τους. 

Το Άγιον Όρος, παρά μερικά λάθη που γίνονται από μεμονωμένους μοναχούς, είναι ένας τόπος μυστηρίου, που φλέγεται από την προσευχή, είναι μια πνευματική μήτρα που κυοφορεί και γεννά τέκνα του Θεού, ουρανοπολίτες. Γι’ αυτό και πρέπει να το σεβόμαστε βαθειά.

πηγή: http://www.agioritikovima.gr