Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2012

Τυπικόν της 14ης Ὄκτωβρίου 2012



Κυριακή: Δ΄ ΛΟΥΚΑ. 
Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 
τῶν ἐν Νικαίᾳ τό δεύτερον συνελθόντων, κατά τῶν Εἰκονομάχων. 
Τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου καί Κελσίου.
 Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Κοσμᾶ τοῦ Ποιητοῦ, τοῦ Ἁ­γιο­­­πολίτου, Ἐπισκόπου Μαϊουμᾶ. Ἰγνατίου τοῦ Ἀγαλλιανοῦ,
 Ἀρχιεπισκόπου Μηθύμνης (κτήτορος τῆς Ἱερᾶς 
Μονῆς Λειμῶνος).
 Παρασκευῆς Ὁσίας, τῆς Ἐπιβατηνῆς.
 
Ἦχος β΄ – Ἑωθινόν Η ΄.
Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ
Ἀπολυτίκιον:
 «Οἱ μάρτυρές σου, Κύριε...»  
Κοντάκιον: 
«Ὡς θησαυρὸν πολυτελῆ...».
Ἀπόλυσις: 
Μικρά.
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Προοιμιακός – Ψαλτήριον.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
Ἑσπέρια: 
1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· 
-«Τόν πρό αἰώνων ἐκ Πατρός γεννηθέντα... 
– Χριστός ὁ Σωτήρ ἡμῶν... 
 – Σύν Ἀρχαγγέλοις ὑμνήσωμεν...». 
2.– Τό 1 Στιχηρόν Ἀνατολικόν· 
«Σέ τόν σταυρωθέντα...» καί 
3.– Τά 6 Στιχηρά Προσόμοια τῶν Πατέρων· 
-«Τάς ἑπτά Συνόδους... 
– Τό τοῦ Νόμου γράμμα... 
– Τήν Τριάδα πᾶσιν... 
– Ἤρκεσε καί μίαν ζωήν ἐμπνεῦσαι... 
– Τόν διῃρημένον Χριστοῦ Χιτῶνα... 
– Τούς Μακεδονίους...», ζήτει ταῦτα καί ἅπασαν τήν Ἀκολουθίαν 
μεταξύ 11ης καί 12ης Ὀκτωβρίου.
Δόξα: 
Τό Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων· «Τάς μυστικάς σήμερον...».
Καί νῦν: 
Τό α΄ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Παρῆλθεν ἡ σκιά τοῦ νόμου...».
Εἴσοδος: 
«Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά Ἀναγνώσματα.
Ἀπόστιχα: 
Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν· «Ἡ ἀνάστασίς σου...» καί τά κατ’ Ἀλφάβητον τοῦ ἤχου· «Διά ξύλου, Σῶτερ... – Ἐν τῷ Σταυ­ρῷ, Χριστέ... – Ζωοδότα Χριστέ...».
Δόξα: 
Τό ἕτερον Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων· «Τήν ἐτήσιον μνήμην σήμερον...».
Καί νῦν: 
Τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Νεῦσον παρακλήσεσι...».
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκια: 
1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Ὅτε κατῆλθες...»
2.– Δόξα, τῶν Πατέρων·«Ὑπερδεδοξασμένος εἶ...» καί 
3.– Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Ὁ δι’ ἡμᾶς γεννηθείς...».
Ἀπόλυσις: «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».
Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ
Μετά τόν Ν΄ Ψαλμόν, ὁ Τριαδικός Κανών τοῦ ἤχου· 
«Τήν τριττήν καί μίαν ἀρχικήν...», τό διά τήν Λιτήν 
Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων Δόξα·
 «Ἀποστολικῶν παραδόσεων...». Καί νῦν, τό Θεοτοκίον
 αὐτοῦ· «Θεοτόκε, ἡ προστασία...», τά Τριαδικά· «Ἄξιόν ἐστιν...». 
Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον τῶν Πατέρων·«Ὑπερδεδοξασμένος εἶ...».
ΟΡΘΡΟΣ
Ἑξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
Ἀπολυτίκια: 
Τά τοῦ Ἑσπερινοῦ.
Καθίσματα: 
Τά Ἀναστάσιμα τῆς α΄ Στιχολογίας μετά Θεοτοκίου εἰς τό 
Καί νῦν·«Πάντα ὑπέρ ἒννοιαν...» (πρβλ. ὑποσημ. 14) καί τῆς
 β΄ Στιχολογίας μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτῶν.
Τά Εὐλογητάρια – ἡ Ὑπακοή 
– οἱ Ἀναβαθμοί καί τό Προκείμενον τοῦ ἤχου.
Κανόνες: 
1.– Ὁ Ἀναστάσιμος· «Ἐν βυθῷ κατέστρωσέ ποτε...», 
μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ καί
 2.– Τῶν Πατέρων· «Ὑμνολογῆσαι τήν ἑβδόμην ἄθροισιν...»
ἀμφότεροι εἰς 4.
Ἀπό γ΄ ᾨδῆς·
Τό Ἀναστάσιμον Κοντάκιον καί ὁ Οἶκος (χῦμα) καί τό·
Μεσῴδιον Κάθισμα: 
Τῶν Πατέρων· «Φωστῆρες ὑπέρλαμπροι...», μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτοῦ·
 «Ταχύ ἡμᾶς πρόφθασον...».
Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: 
Τῶν Πατέρων.
Συναξάριον:
 Τῆς ἡμέρας (14ῃ Ὀκτωβρίου) καί τό Ὑπόμνημα τῶν Πατέρων.
Καταβασίαι: 
«Ἀνοίξω τό στόμα μου...».
Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: 
Τό Η΄ Ἑωθινόν· «Μαρία εἱστήκει πρός τό μνημεῖον...», κτλ.
Ἡ Τιμιωτέρα.
Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς: 
«Ἅπας γηγενής...».
«Ἅγιος Κύριος...».
Ἐξαποστειλάρια: 
1.– Τό Η΄ Ἀναστάσιμον· «Δύο Ἀγγέλους βλέψασα...»
2.– Τῶν Πατέρων· «Πατέρες οὐρανόφρονες...» καί 
3.– Τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Πρεσβείαις ὑπεράγαθε...».
 Αἶνοι: 
1.– Τά 4 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· 
-«Πᾶσα πνοή καί πᾶσα κτίσις... 
– Εἰπάτωσαν Ἰουδαῖοι... 
– Χαίρετε, λαοί... 
– Ἄγγελος μέν τό χαῖρε...» καί 
2.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῶν Πατέρων· 
-«Ὅλην συγκροτήσαντες... 
– Ὅλην εἰσδεξάμενοι... 
– Ὅλην συλλεξάμενοι...» εἰς 4, τό πρῶτον δίς, μετά τῶν πρό αὐτῶν 
στίχων εἰς τά δύο τελευταῖα: 
α΄.– «Εὐλογητός εἶ, Κύριε, ὁ Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν καί αἰνετόν
 καί δεδοξασμένον τό ὄνομά σου εἰς τούς αἰῶνας».
 β΄.– «Συναγάγετε αὐτῷ τούς Ὁσίους αὐτοῦ, τούς
 διατιθεμένους τήν διαθήκην αὐτοῦ ἐπί θυσίαις».
Δόξα: 
Τό Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων· «Τῶν Ἁγίων Πατέρων ὁ χορός...».
Καί νῦν: 
«Ὑπερευλογημένη...».
Δοξολογία: 
Μεγάλη.
«Σήμερον σωτηρία...».
ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
«Ὅτε κατῆλθες...».
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».
Μετά τήν Εἴσοδον.
Ἀπολυτίκια: 
1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Ὅτε κατῆλθες...». 
2.– Τῶν Πατέρων·«Ὑπερδεδοξασμένος εἶ...» καί 
3. – Τοῦ Ναοῦ.
Κοντάκιον: 
«Προστασία...».
Τρισάγιον.
Ἀπόστολος:
 Κυριακῆς τῶν Πατέρων· «Πιστός ὁ λόγος...» (Τίτ. γ΄ 8-15), 
ζήτει τοῦτον τῇ 11ῃ Ὀκτωβρίου.
Εὐαγγέλιον: 
Κυριακῆς δ΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ· «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖ­ραι...»
(Λουκ. η΄ 5-15).
Εἰς τό Ἐξαιρέτως: 
«Ἄξιόν ἐστιν...».
Κοινωνικόν: 
«Αἰνεῖτε...».
«Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ.
Ἀπόλυσις: 
Ἡ τοῦ Ἑσπερινοῦ.
 

Το μυστήριο του Σπόρου και του Σπορέα π. Στυλ. Ανανιάδης




Φωτο από εδώ

Κατά τα μέσα του Οχτώβρη, που οι αγροτικοί πληθυσμοί, σε κανονικές συνθήκες, έχουν αρχίσει τη σπορά, πέφτει η Κυριακή Δ΄ Λουκά, δηλ. η δ΄ (=4η) Κυριακή, που διαβάζουμε στη λειτουργία κομμάτι από το κατά Λουκάν ευαγγέλιο. Και το κομμάτι αυτό, της Δ΄ Λουκά, είναι η Παραβολή του Σπορέα.
Οι "παραβολές", όπως ξέρετε κι απ' το σχλείο, είναι φανταστικές ιστορίες, που έλεγε ο Χριστός, για να δώσει ένα μήνυμα στους ακροατές του. Η Παραβολή του Σπορέα, μαζί με τον Άσωτο Υιό, τον Καλό Σαμαρείτη, τον Πλούσιο+το Λάζαρο και μερικές άλλες, είναι από τα πιο δυνατά κομμάτια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Λέγεται και "Παραβολή του Καλού Σπορέα", επειδή θεωρείται πως ο Σπορέας, που αναφέρεται σ' αυτήν (δηλ. ο αγρότης που σπέρνει), είναι ο Χριστός. Δεν είναι μόνο ο Χριστός, όμως, αλλά κι ο παπάς της ενορίας και κάθε χριστιανός που μιλάει για το Θεό, μα νομίζω και κάθε άνθρωπος που λέει σωστά λόγια στο συνάνθρωπό του.


Ας δούμε τι λέει, πρώτα στ' αρχαία και μετά στα νέα ελληνικά (είναι από το κεφ. 8 του κατά Λουκάν, στίχοι 4-15), κι ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη της καρδιάς μας, να δούμε σε ποια από τις ομάδες ανθρώπων που περιγράφει μοιάζουμε:
Συνιόντος δε όχλου πολλού και των κατά πόλιν επιπορευομένων προς αυτόν είπε δια παραβολής· εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού. και εν τω σπείρειν αυτόν ό μεν έπεσε παρά την οδόν, και κατεπατήθη, και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό· και έτερον έπεσεν επί την πέτραν, και φυέν εξηράνθη δια το μη έχειν ικμάδα· και έτερον έπεσεν εν μέσω των ακανθών, και συμφυείσαι αι άκανθαι απέπνιξαν αυτό. και έτερον έπεσεν εις την γην την αγαθήν, και φυέν εποίησε καρπόν εκατονταπλασίονα. ταύτα λέγων εφώνει· ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.
 Επηρώτων δε αυτόν οι μαθηταί αυτού λέγοντες· τις είη η παραβολή αύτη; ο δε είπεν· υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, τοις δε λοιποίς εν παραβολαίς, ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσιν. έστι δε αύτη η παραβολή· ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού· οι δε παρά την οδόν εισιν οι ακούσαντες, είτα έρχεται ο διάβολος και αίρει τον λόγον από της καρδίας αυτών, ίνα μη πιστεύσαντες σωθώσιν. οι δε επί της πέτρας οί όταν ακούσωσι, μετά χαράς δέχονται τον λόγον, και ούτοι ρίζαν ουκ έχουσιν, οί προς καιρόν πιστεύουσι και εν καιρω πειρασμού αφίστανται. το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ούτοί εισιν οι ακούσαντες, και υπό μεριμνών και πλούτου και ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι. το δε εν τη καλή γη, ούτοί εισιν οίτινες εν καρδία καλή και αγαθή ακούσαντες τον λόγον κατέχουσι και καρποφορούσιν εν υπομονή.
Στα νέα ελληνικά: 
Αφού λοιπόν μαζεύτηκε πολύς κόσμος και ήρθε προς αυτόν, τους είπε με μια παραβολή: Βγήκε ο γεωργός να σπείρει το σπόρο του. Και, σπέρνοντάς τον, ένα μέρος έπεσε στο δρόμο και τσαλαπατήθηκε και κατέβηκαν και τα πουλιά και τον έφαγαν. Άλλο μέρος έπεσε σε πέτρες και, όταν φύτρωσε, ξεράθηκε, γιατί δεν είχε δύναμη. Και άλλο έπεσε μέσα σε αγκάθια και τα αγκάθια φύτρωσαν μαζί του και το έπνιξαν. Και άλλο έπεσε στην αγαθή γη και, όταν φύτρωσε, έδωσε καρπό εκατό φορές πιο πολύ από το σπόρο.
Λέγοντας αυτά έλεγε δυνατά: Όποιος έχει αφτιά, ας ακούει.
Οι μαθητές του τον ρώτησαν ποιο είναι το νόημα της παραβολής. Και τους είπε: Σε σας έχει παραχωρηθεί να ξέρετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους με παραβολές, για να βλέπουν χωρίς να βλέπουν και ν' ακούνε χωρίς να καταλαβαίνουν.Να το νόημα της παραβολής: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Αυτό που έπεσε στο δρόμο είναι εκείνοι που ακούνε, αλλά μετά έρχεται ο διάβολος και παίρνει το λόγο απ' την καρδιά τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν. Αυτό που έπεσε στην πέτρα είναι εκείνοι, που, όταν ακούνε το λόγο, τον δέχονται με χαρά, αλλά δεν έχουν ρίζες· πιστεύουν προσωρινά, αλλά σε στιγμή δοκιμασίας απομακρύνονται. Αυτό που έπεσε στ' αγκάθια είναι εκείνοι που ακούνε και μετά παρασύρονται από τις έγνοιες, το χρήμα και τις απολαύσεις της ζωής και δε φέρνουν αποτέλεσμα. Ενώ εκείνο που έπεσε στην καλή γη, είναι εκείνοι που ακούνε το λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, τον αποδέχονται και υπομονετικά φέρνουν πολύ καρπό.
Αν και η παραβολή δε χρειάζεται σχόλια, θα 'θελα να κάνω ένα στα λόγια του Ιησού ότι μιλάει στον κόσμο με παραβολές, όχι για να καταλαβαίνουν όλοι το νόημα της διδασκαλίας Του (όπως μάθαμε, πάλι, στο σχολείο), αλλά, αντίθετα, για να μην το καταλαβαίνουν όλοι.
Γιατί όμως; Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω αυτό το μυστήριο ως εξής: ο Χριστός μιλάει με παραβολές, για να πιάνουν το νόημα μόνον οι ταπεινοί άνθρωποι, εκείνοι που πρόκειται να εφαρμόσουν τα λόγια Του. Ένας εγωιστής μπορεί με το νου του να καταλαβαίνει τι λέει ο Χριστός, αλλά δεν καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημά Του. Ο Χριστός αυτόν τον αφήνει να μην καταλαβαίνει ή να καταλαβαίνει ό,τι του λέει ο εγωισμός του - που νομίζει ότι του το λέει ο νους του. Του δίνει έτσι μια τελευταία ελπίδα σωτηρίας: το ότι δεν κατάλαβε. Αν είχε καταλάβει τα πάντα, επειδή έτσι κι αλλιώς θα τα απέρριπτε, δε θα είχε καμιά ελπίδα σωτηρίας. Τώρα τουλάχιστον μπορεί να λειτουργήσει στην καρδιά του αυτό το ελαφρυντικό...

Ας δούμε και μερικές ενδιαφέρουσες, κατά τη γνώμη μου, επισημάνσεις για την παραβολή (από εδώ).

Ο Σπορέας των άστρων, άγαλμα στο Κάουνας της Λιθουανίας (δες εδώ)

Μία από τις ωραιότερες παραβολές είμαι εκείνη του σπορέως. Και κάθε φορά, τέτοια εποχή, σε πε­ρίοδο σποράς, που την ακούμε μας ευχαριστεί, μας διδάσκει, μας φωτίζει. Κι αυτό που υπολείπεται τώ­ρα να κάνουμε είναι να πάρουμε το δίδαγμά μας. 'Η μάλλον να πάρουμε ένα από τα πολλά διδάγμα­τά της. Και το κυριότερο από αυτά, ας πούμε, είναι το ότι «σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού».
Δηλαδή, όπως ο σπόρος σπέρνεται στη γη έτσι και ο Λόγος του Θεού σπέρνεται στις ψυχές των ανθρώπων. Και όπως από τη σπορά περιμένει κα­νείς καρπό, έτσι και από το κήρυγμα του θείου λό­γου περιμένει ο Θεός καρποφορία.
Γιατί ο σπόρος μοιάζει με το λόγο του Θεού; Γιατί έχει πολλές καταπληκτικές ομοιότητες. Τι είναι ο σπόρος: Οι σπόροι γενικά; Είναι μικροί και ασήμα­ντοι κόκκοι. Ποιος τους υπολογίζει; Ποιος, όταν τους βρει σκόρπιους στο δρόμο, σκύβει να τους μαζέψει; Κανείς. Και όμως, οι μικροί και ασήμαντοι κόκκοι αυτοί μας δίνουν ψωμί και τρώμε. Αυτοί μας συντη­ρούν, μας εξασφαλίζουν τη ζωή.Σκεφθείτε τί θα γί­νει, αν λείψουν από το πρόσωπο της γης. Πείνα θα επικρατήσει, θάνατος και αφανισμός.
Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού: Γιατί δηλαδή μοιάζει με το σπόρο ό λόγος του Θεού; Γιατί ο λό­γος του Θεού, όταν ακούμε το Ευαγγέλιο, τη θεία δι­δασκαλία, μας χαρίζει την πνευματική ζωή. Η ψυ­χή μας φωτίζεται, ζωογονείται, αγιάζεται. Δεν έχου­με λόγο Θεού; Τότε έχουμε λιμό και πείνα και ψυ­χικός θάνατος επικρατεί. Τυφλές, ατροφικές, πεινα­λέες των ανθρώπων οι ψυχές, ζητούν να χορτάσουν με τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας και της πλάνης, για να βρουν οι ταλαίπωρες τον αιώνιο θάνατο.

Φωτο από το άρθρο: Λυκάνθρωποι και ζόμπι στην αρρωστημένη γενιά των εφήβων μας

Θέλουμε αποδείξεις για τη δύναμη που κρύβει ό λόγος του Θεού; Να αναφέρουμε τρία παραδείγμα­τα:
α) Με το λόγο του Θεού δημιουργήθηκε ο κόσμος. Αυτός ο κόσμος, το σύμπαν ολόκληρο, το απέραντο, το αχανές που βλέπουμε και μέσα στο οποίο ζούμε. Θυμηθείτε τί λέει η Αγία Γραφή: «Είπε ο Θεός· γεννηθήτω φως. και έγενετο φως... γεννηθήτω στερέωμα και έγένετο... βλαστησάτω η γη βοτάνην και εβλάστησεν...!
» κ.ο.κ.
β) Με το λόγο του Θεού ανασταίνονται οι νεκροί. Ποιοι νεκροί; Οί νεκροί ψυχικά και ηθικά. Οι φαύλοι, οι ακόλαστοι, οι εγκληματίες!... Πόσοι και πόσοι που άκουσαν ένα ευαγγελικό κήρυγμα, αμέ­σως ξυπνούν, ανασταίνονται, αλλάζουνκαι γίνο­νται από θηρία αρνιά, τα κτήνη άνθρωποι, οι κα­κούργοι άγγελοι. Πώς; Με τη δύναμη τη μυστική του λόγου του Θεού. Αλλά και
γ) Με το λόγο του Θεού θα γίνει και των νεκρών η Ανάσταση. Η κοινή από τους τάφους ανάσταση κατά τη Δευτέρα Παρουσία. 

Ωστόσο, ο Κύριος εξή­γησε ότι από τους τέσσερις σπόρους μόνον ο ένας καρποφόρησε. Οι άλλοι τρεις χάθηκαν. Το αποτέλε­σμα ήταν μηδενικό. Απόδοση καμία. Ποια λοιπόν τα αίτια της ακαρπίας; 
Για την ακαρπία δεν φταίει βέβαια ό λόγος του Θεού. Γιατί η απόδοση εξαρτάται από το έδαφος, όπου θα πέσει ό σπόρος. Και το έδαφος είναι οι ψυχές και οι καρδιές των ανθρώπων.
Έτσι μερικές ψυχές μοιάζουν με «πατημένο δρό­μο» γιατί έχουν σκληρύνει από τη ραθυμία, την πνευματική τεμπελιά, την αμέλεια και την αμαρ­τία. Άλλοι πάλι ακροατές του θείου λόγου μοιάζουν με το «πετρώδες έδαφος», που είναι ο εγωισμός, η φιλαυτία και τα παρόμοια πάθη της ψυχής. Οι άνθρωποι της τρίτης κατηγορίας είναι εκείνοι που η ψυχή τους μοιάζει με «αγκαθότοπο» και αγκάθια είναι η βιομέριμνα, η αγωνιώδης αγχωτική φροντί­δα της ζωής, οι υλικές και σαρκικές απολαύσεις στις οποίες ρίχνονται οι τέτοιοι άνθρωποι με πάθος. Τέλος, υπάρχουν και οι «καλλιεργημένες» ψυχές, με την αγαθή διάθεση, προθυμία και αποδοχή που η καρποφορία τους ήταν εκατονταπλάσια.
Αγαπητοί αδελφοί, ο ουράνιος γεωργός των ψυχών μας περιμένει καρπούς από τον καθένα μας. Μας προσφέρει άφθονο για χρόνια το λόγο Του. Ζη­τεί όμως απόδοση και καρποφορία. Το περιμένει και το ζητεί να Του παρουσιάσουμε στη ζωή μας καρπό πολύ, πλούσιο, έκατονταπλάσιο. Είθε να το κάνουμε.
 
π. Στυλ. Ανανιάδης

ΥΓ. Τα παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση με την προτεσταντική ιστοσελίδα "Σπορέας", που μάλλον παρερμηνεύει, παρά ερμηνεύει, την Καινή Διαθήκη και δε χάνει ευκαιρία να συκοφαντεί την πνευματική κληρονομιά της Ορθοδοξίας (άρθρο επ' αυτού εδώ). Ευχόμαστε ταπεινά & με αγάπη για τη σωτηρία όλων τους.

Η παραβολή του Σπορέα, ένα αφυπνιστικό προσκλητήριο προς αυτοκριτική και αυτογνωσία του Ιωάννη Δ Καραβιδόπουλου


Πολλές φορές αναρωτιούνται οι άνθρωποι και απορούν γιά τή φαινομενική αποτυχία του Χριστιανισμού μέσα στον κόσμο που παρατηρείται αλλού σε μικρή και αλλού σε μεγαλύτερη έκταση. Δεν θα έπρεπε, ύστερα από το λυτρωτικό έργο του Χριστού μέσα σ' έναν αφιλόξενο κόσμο και εν συνεχεία των μαθητών του μέσα στην οικουμένη και κυρίως ύστερα από προσπάθειες και πειραματισμούς τόσων αιώνων, να βλέπαμε σήμερα μία μεγαλύτερη επίδραση του Χριστιανισμού μέσα στην ανθρωπότητα και μια πιο ενθαρρυντική εφαρμογή του; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό μας δίνει η παραβολή της Δ΄Κυριακής του Λουκά, στην όποια γίνεται λόγος για ένα σπορέα που το έργο του δεν απέδωσε παντού τον ίδιο καρπό.

Το έργο του σπορέα δεν υπήρξε ελαττωματικό. Ούτε ο σπόρος χαλασμένος. Σκορπίστηκε παντού πλουσιοπάρο¬χα με την αφθονία που διακρίνει τον Θεό, το χορηγό κάθε αγαθού· κι ακόμη σκορπίσθηκε χωρίς διακρίσεις ή προτιμήσεις. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν ήταν ανάλογο προς τη γενναιοδωρία της σποράς. Ενώ ο σπόρος δόθηκε πλούσια και χωρίς διακρίσεις, δεν έγινε παντού δεκτός με τον ίδιο τρόπο, την ίδια προθυμία, την ίδια ανταπόκριση. Έτσι, το αποτέλεσμα δεν ήταν παντού το ίδιο αλλ' ανάλογο με τη δεκτικότητα και αποδοτικότητα της γης που τον δέχθηκε.

Κι ακόμη πρέπει να παρατηρήσουμε τα εξής: Πρώτα-πρώτα οι τρεις περιπτώσεις αποτυχίας της σποράς δεν σημαίνουν τοπική αναλογία σε σχέση προς την όλη επι¬φάνεια της γης σε τρόπο ώστε να πει κανείς ότι κατά τα τρία τέταρτα το έργο της σποράς απέτυχε και καρποφόρη¬σε μόνο στο ένα τέταρτο• απλώς περιγράφονται ορισμένοι λόγοι αποτυχίας που πρέπει να βάλουν σε σκέψεις τον ακροατή ως προς την τοποθέτηση του εαυτού του. Και έπειτα, κάνει εντύπωση η τεράστια και θαυμαστή επιτυχία της τέταρτης περιπτώσεως: η καλή γη αποδίδει καρπόν «ἑκατονταπλασίονα», δηλ. εκατό φορές περισσότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς σε μια κανονική καρποφορία. Συχνά είμαστε έτοιμοι να τονίσουμε την αποτυχία του Χριστιανισμού σε ορισμένες περιπτώσεις, ξεχνώντας τους λόγους που την προκάλεσαν και κυρίως ξεχνώντας ότι σε άλλες περιπτώσεις η επιτυχία του υπήρξε αξιοθαύμαστη και πάνω από κάθε μέτρο και κάθε προσδοκία.

Στο απαισιόδοξο, πλην όμως πραγματικό, ερώτημα με το οποίο αρχίσαμε, η παραβολή αυτή δίνει την εξής απάντηση:

Εάν ο σπόρος του Χριστιανισμού δεν βλάστησε παντού, ας μην αναζητούμε την αιτία ούτε στις διαθέσεις του σπορέα ούτε στην ποιότητα του σπόρου, αλλ' ας στραφούμε αλλού, στο είδος του αγρού που δέχτηκε το σπόρο, στον τρόπο που ανταποκρίθηκαν οι άνθρωποι στο Ευαγγέλιο του Χριστού, στην ποιότητα της γης που αντιπροσωπεύει ο καθένας μας.

Οι τρεις κατηγορίες άγονου εδάφους που περιγράφον¬ται στο κείμενο μας είναι δυνατό να βρεθούν σε πολλές εκφάνσεις της ζωής του καθενός μας. Άλλοτε από αμέλεια, άλλοτε από επιπόλαιη και χωρίς βαθιές ρίζες αντιμετώπιση ουσιαστικών πραγμάτων που σχετίζονται με την ίδια τη ζωή μας, άλλοτε από αδυναμία να αντισταθούμε στην ευχαρίστηση της στιγμής εμποδίζουμε την καρποφορία του θείου λόγου μέσα μας.

Η παραβολή αυτή αποτελεί ένα αφυπνιστικό προσκλητήριο προς αυτοέλεγχο, αυτοκριτική και αυτογνωσία. Ενώ εμείς από τη μια μεριά είμαστε έτοιμοι να διαπιστώ¬σουμε ότι ο Χριστιανισμός φαίνεται να απέτυχε σε πολ¬λούς ανθρώπους, να επιρρίψουμε την ευθύνη σ' αυτούς που κακώς τον εκπροσωπούν, να κατακρίνουμε θεσμούς και πρόσωπα, η παραβολή από την άλλη μεριά εφιστά την προσοχή μας στο έδαφος που εκπροσωπεί ο καθένας μας για το σπόρο του θείου λόγου. Πέρα δε από αυτήν την αυτοεξέταση, μας μεταδίδει κι έναν τόνο αισιοδοξίας: παρά την αποτυχία ορισμένων περιπτώσεων, ο λόγος του Θεού τελικά καρποφορεί και μάλιστα με τρόπο εκπληκτικό και θαυμαστό, αποδίδοντας καρπό εκατό φορές περισσότερο από το κανονικό. Για το αν βρίσκεται ο άνθρωπος όχι στην καρποφόρα γη αλλά στο πετρώδες και άγονο έδαφος δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό του.

Κυριακή δ' Λουκά εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου



Ὁ Κύριος διδάσκει τὸν λαὸ χρησιμοποιώντας μία γνωστὴ σὲ ὅλους εἰκόνα, τὴν εἰκόνα τοῦ γεωργοῦ ποὺ σπέρνει.
«Βγῆκε ὁ γεωργὸς νὰ σπείρει. Ἄλλος σπόρος ἔπεσε στὸ δρόμο ποὺ καταπατήθηκε ἢ τὸν ἔφαγαν τὰ πουλιά, ἄλλος ἔπεσε ἐπάνω σὲ πέτρα, ἀλλὰ βλάστησε λίγο γιατί εἶχε λίγο χῶμα καὶ ξεράθηκε, ἄλλος ἔπεσε ἀνάμεσα σὲ ζιζάνια ποὺ δὲν τὸν ἄφησαν νὰ μεγαλώσει καὶ ἄλλος ἔπεσε σὲ εὔφορο χῶμα καὶ ἔδωσε καρπούς.»
Ἀδελφοί μου,
Μὲ αὐτὸ τὸν γλαφυρὸ καὶ ζωντανὸ τρόπο ὁ Κύριος μας ἔδωσε σήμερα τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα γιατί ἡ διδασκαλία του δὲν καρποφορεῖ μέσα μας, στὴ ψυχή μας. Ἁπλούστατα, ἡ καρποφορία του ἣ ὄχι ἐξαρτᾶται ἀπό μας τοὺς ἴδιους τους ἀνθρώπους. Καὶ τὰ κυπαρίσσια ἀλλὰ καὶ ὅλα σχεδὸν τὰ δένδρα στέκονται ὄρθια παρὰ τὶς καταιγίδες ποὺ τὰ κτυποῦν.
Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιο καὶ μέ μας τοὺς ἀνθρώπους. Λίγοι, ὄχι πολλοὶ δυστυχῶς, ἀπό μας ὁμοιάζουν ἢ μὲ τὰ δένδρα ἢ μὲ τοὺς βράχους πάνω στοὺς ὁποίους κομματιάζονται τὰ κύματα τῆς θάλασσας. Οἱ περισσότεροι λυγίζουμε ὅπως ἀκριβῶς τὰ καλάμια ποὺ λυγίζουν ὅπως ὁ ἄνεμος φυσᾶ.
Νά, γιατί δυὸ χιλιάδες χρόνια, τώρα ἡ Σαχάρα τῆς κοινωνίας μας δὲν ἔχει μεταβληθεῖ σὲ κῆπο τῆς Ἐδέμ, ὅπως ζητοῦν οἱ ἀνυπόμονοι ἐπικριτὲς τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου μας καὶ τῆς πίστεώς μας.
Δὲν εὐθύνεται καὶ δὲν φταίει οὔτε ὁ Θεῖος σπορέας, ὁ Κύριός μας, οὔτε ὁ σπόρος Τοῦ ἀλλὰ ὁ πνευματικὸς ἀγρὸς τῆς σύγχρονης κοινωνίας μας ποὺ ἔχει μοιρασθεῖ σὲ τρία κυρίως ἄγονα μέρη.
Τὸ ἕνα μέρος τῆς χαρακτηρίζεται ἀπὸ μία φαυλότητα, ἡ ὁποία κάνει τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο σκληρὸ σὰν ἕνα δημόσιο δρόμο, τὸ δεύτερο μέρος χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸ συμφέρον τὸ ὁποῖο κάνει τοὺς ἀνθρώπους σὰν τὴν πέτρα ποὺ ἔχει λίγο χῶμα γι’ αὐτὸ κατὰ κανόνα δὲν συγκινεῖται σχεδὸν ἀπὸ τίποτα καὶ τὸ τρίτο κυριαρχεῖται ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες ὅπως τὴ ματαιοδοξία μὲ τὴν ὁποία στολίζονται πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς.
Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἕνα μικρὸ μέρος τὸ ὁποῖο χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν θεῖο Σπορέα ποὺ ὑπομένει μὲ ἐγκαρτέρηση ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμά Του.
Νὰ λοιπὸν πιὸ εἶναι τὸ αἴτιο τῆς ἀκαρπίας καὶ ἔτσι τῆς μὴ μεταμορφώσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ κατ’ ἐπέκταση καὶ τῆς ζωῆς του. Εἶναι τὸ ἔδαφος πάνω στὸ ὁποῖο πέφτει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς σπόρος καὶ ὑπεύθυνοι εἴμεθα ἐμεῖς γιατί ἀμελοῦμε τὴν καλλιέργειά του καὶ τὴν σπορά του.
Ἐδῶ τώρα γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: Ἐμεῖς ἄραγε ἀδελφοί μου τί κάνουμε γιὰ τὸ χωράφι τῆς ψυχῆς μας; Τί θὰ σπείρουμε, φαυλότητα, συμφέρον ματαιοδοξία ἢ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ;
Γιατί πράγματι ἡ ψυχή μας εἶναι ἕνα χωράφι, καὶ ἂν ὁ γεωργὸς δὲν σπείρει δὲν θὰ θερίσει καρπούς. Αὐτὸ εἶναι μία ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια. Ἐὰν δὲν σπείρουμε τὸ χωράφι μας μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ θὰ γεμίσει θὰ γεμίσει ἀπὸ τὰ ἀγκάθια τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐνστίκτων μας, τὰ ὁποία θὰ πνίξουν τὴν ἀνθρωπιά μας καὶ τὴν ἀρετή μας.
Ἀδελφοί μου,
«Δυὸ παιδιὰ παίζουν στὴ παραλία. Τὸ ἕνα μένει στὴν ἄμμο καὶ τὸ ἄλλο προχώρησε στὸ πετρῶδες ἔδαφος. Τὸ καθένα παιδὶ ἔγραψε τὸ ὄνομά του ἐκεῖ ποὺ στεκόταν. Ἔτσι τὸ πρῶτο στὴν ἄμμο καὶ τὸ δεύτερο σὲ πέτρα καὶ τὸ βράδυ ἀφοῦ χόρτασαν παιχνίδι γύρισαν στὰ σπίτια τους.
Τὴ νύχτα ὅμως ἡ παλλίροια τῆς θάλασσας ἐσκέπασε τὴν παραλία καὶ ἔσβυσε τὸ ὄνομα πάνω στὴν ἄμμο, ἐνῶ τὸ ὄνομα ποὺ ἦταν πάνω στὴ πέτρα τὸ ἔκανε νὰ φαίνεται καθαρότερα.
Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ ζωή μας. Πολλοὶ ἀπό μας γράφουν τὸ ὄνομά τους στὴν ἄμμο τῆς φιλοδοξίας, ἄλλοι στὴν ἄμμο τῆς φαυλότητας καὶ ἄλλοι πάνω στὸ συμφέρον. Λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τὸ γράφουν πάνω στὴ πέτρα ποὺ λέγεται Χριστός.
Τὰ δικά μας ὀνόματα ἄραγε ποῦ τὰ ἔχουμε γράψει; Πάνω στὴν ἄμμο ἢ πάνω στὴ πέτρα;
Ἃς ἀποφασίσουμε τώρα ποὺ ἔχουμε ἀκόμα καιρό, γιατί ἴσως αὔριο νὰ εἶναι ἀργά. Γι’ αὐτὸ ἂς ἀφήσουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου μας νὰ καρποφορήσει μέσα μας.
Καλὴ ἀπόφαση νὰ πάρετε.
Π.Β.Μ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ (Λκ. η΄ 4–15) «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ» εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Σεβιών και Κοζάνης


ΚΥΡΙΑΚΗ  Δ΄  ΛΟΥΚΑ
(Λκ. η΄ 4–15)
 «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ» 
 Ἡ σημερινή παραβολή, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶναι γλαφυρή, παραστατική, ζωηρή καί μεστή ὑψηλῶν διδαγμάτων.
Βγῆκε ὁ σπορέας νά σπείρει τόν σπόρο του στό χωράφι του. Καί ἕνα μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε στό δρόμο, καταπατήθηκε ἀπό τούς ἀνθρώπους καί τά ζῶα καί τόν ἔφαγαν τά πουλιά. Σ’ αὐτήν τήν κατηγορία ἀνήκουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀδιάφοροι, ἡ καρδιά τους εἶναι σκληρή καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν προφθαίνει νά πέσει στίς καρδιές καί ἔρχεται ὁ διάβολος καί τόν ἀφαιρεῖ μέ τίς πονηρές σκέψεις τῆς ἀπιστίας, γιά νά μήν πιστέψουν καί σωθοῦν.
Ἕνα ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε σέ πετρῶδες ἔδαφος καί μόλις φύτρωσε, ἐξηράνθη, διότι δέν εἶχε ὑγρασία. Σ’ αὐτήν τήν δεύτερη περίπτωση εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀκοῦν εὐχαρίστως τό λόγο τοῦ Θεοῦ, συγκινοῦνται προσωρινά ἀλλά ἡ πίστη τους εἶναι ἐπιφανειακή, χωρίς βάθος καί στούς πρώτους πειρασμούς, στίς πρῶτες δοκιμασίες, δέν διαθέτουν τήν δροσιά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά νά τούς στηρίξη. Ἔτσι ὁ βλαστός τῆς πίστεως ξηραίνεται καί δέν ἀποδίδει καρπό, τήν ἀρετή.
 Ἕνα τρίτο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε μέσα στ’ ἀγκάθια καί μόλις βλάστησε, τό ἔπνιξαν τά ἀγκάθια. Διαφορετικοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἀκοῦνε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, βλασταίνει στήν καρδιά τους, ἀλλά θέλουν νά συμβιβάσουν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ μέ τό δικό τους θέλημα, πλέκονται στ’ ἀγκάθια τῶν φροντίδων τοῦ πλούτου, συμβαδίζουν μέ τίς ἡδονές καί τίς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς καί ἔτσι πνίγεται κάθε καλή καί εὐγενική διάθεση γιά πνευματική ζωή.
Καί τό τέταρτο μέρος ἔπεσε σέ γῆ ἀγαθή, σέ καλλιεργημένο καί εὔφορο ἔδαφος καί ἔφερε καρπό. Εὐτυχῶς, λοιπόν, πού ὑπάρχει καί ἡ γῆ ἡ ἀγαθή, οἱ ἄνθρωποι δηλαδή οἱ ὁποῖοι φρόντισαν νά καλλιεργήσουν τήν ψυχή τους νά δεχθεῖ τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά καρποφορήσει. Αὐτοί γνωρίζουν τήν ἀξία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καί τόν ἔχουν σφιχτά στήν καρδιά τους σάν ἕνα πολύτιμο θησαυρό καί μέ πολλή ὑπομονή ἐργάζονται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἀπολαμβάνουν τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ στή ζωή τους.
 «Ὁ σπόρος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Ὁ σπόρος σπείρεται στό χῶμα καί σκεπάζεται, γιά νά φυτρώσει καί νά ἀποδώσει καρπό. Ὁ μικρός σπόρος κρύβει μέσα του τεράστιες δυνάμεις, ἐν συγκρίσει μέ τό μέγεθός του, ἀφοῦ κατορθώνει ν’ ἀποτινάζει τό χῶρο πού τόν πιέζει καί νά βγαίνει στήν ἐπιφάνεια. Ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ πρέπει νά μπεῖ στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, νά μείνει ἐκεῖ καί μέ τή Χάρη καί δύναμη πού διαθέτει νά μεταβάλλει τόν ἄνθρωπο καί νά τόν ὁδηγήσει στό Θεό.
 Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι Σοφία, εἶναι Φῶς καί Ζωή. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, κατ’ ἀρχήν, φαίνεται στή δημιουργία τοῦ κόσμου. Συχνά διαβαζουμε στήν Ἁγία Γραφή: «εἶπεν ὁ Θεός καί ἐγένετο». Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γίνεται ἀμέσως ἔργο: «Τό λόγο τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοί ἐστερεώθησαν». Ἀπόδειξη ἀναμφισβήτητη περί τῆς δυνάμεως τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ ἡ ἐξάπλωση τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ Ἀπόστολοι, πρώην ἀγράμματοι ψαράδες, μετά τήν Πεντηκοστή γίνονται σοφοί κατά Θεόν. Δέν στηρίχθηκαν στίς δικές τους δυνάμεις οὔτε στήν ἀνθρώπινη σοφία. Ἡ μόνη δύναμη πού διέθεταν ἦταν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Αὐτόν κηρύττουν: «τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος καί τόν λόγον βεβαιοῦντος». Ὁ Κύριος, δηλαδή, συνεργοῦσε καί μέ θαύματα βεβαίωνε τήν ἀλήθεια τοῦ λόγου τῶν Ἀποστόλων καί ἐξαπλώθηκε ἔτσι ἡ Ἐκκλησία στά πέρατα τῆς οἰκουμένης.
 Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «ζῶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί ἐνεργῆς καί τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον».  Δηλαδή εἶναι ζωντανός ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, γεμάτος δύναμη καί ἐνέργεια καί κόβει περισσότερο ἀπό κάθε δίκοπο μαχαίρι. Διαπερνᾶ ὡς τό μεδούλι τῶν ὀστῶν καί μᾶς συγκλονίζει ἐσωτερικά. Ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν πίστη καί τήν μετάνοια, στήν εὐσέβεια, τήν ἀγάπη καί τήν ἁγιότητα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶχε προσωπική ἐμπειρία τῆς δυνάμεως τοῦ λόγου Θεοῦ. Εἶδε ἀνθρώπους μετά ἀπό τό κήρυγμά του νά μετανοοῦν, νά ταπεινώνονται, νά συντρίβονται καί νά σώζονται.
 Ἀλλά ἐνῶ αὐτή εἶναι ἡ θαυματουργική δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ,  ὑπάρχουν ἀκόμη σήμερα ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀδιάφοροι, ἀμφιβάλλουν, περιφρονοῦν τό εὐαγγέλιο ὡς ἀναχρονιστικό. Αὐτοί ἀναφέρθηκαν ἀπό τόν Κύριο στήν παραβολή τοῦ σπορέως. Δικαιολογημένα θά ρωτήσει κανείς: Τί θά γίνει μέ τό λόγο τοῦ Θεοῦ ποῦ δέν καρποφόρησε; Θά χαθεῖ ὅπως ὁ σπόρος πού πέφτει στό δρόμο; Τήν ἀπάντησή μᾶς τήν δίδει ἡ Ἁγία Γραφή: Ὁ λόγος τοῦ  Θεοῦ δέν θά ἐπιστρέψει κενός, ἄδειος, δέν πηγαίνει ποτέ χαμένος˙ «τό ρῆμα τοῦ Θεοῦ μένει εἰς τούς αἰώνας» .Ὁ λόγος  τόν ὁποῖο ἀπορρίπτει ὁ ἄνθρωπος, αὐτός ὁ λόγος θά κρίνει τόν ἄνθρωπο μπροστά στό Θεό, εἶπε ὁ Κύριος γι’ αὐτούς πού ἀπορρίπτουν τό κήρυγμα Του˙ «ἐάν δέν εἶχα ἔλθει καί δέν τούς εἶχα μιλήσει δέν θά εἶχαν ἁμαρτία». Τώρα, ὅμως, δέν ἔχουν καμμία δικαιολογία οἱ Φαρισαῖοι γιά τήν ἁμαρτία τῆς ἀπιστίας. Αὐτό ἰσχύει γιά κάθε ἐποχή καί καταδεικνύει τήν εὐθύνη πού ἔχουν οἱ ἄνθρωποι γιά τήν ἀδιαφορία τους ἀπέναντι στό Λόγο τοῦ Θεοῦ.
 Ἀγαπητοί ἀδελφοί, τό Εὐαγγέλιο, πού εἶναι μέρος τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως, ἑρμηνεύεται ἀπό τούς θεοφωτίστους Ἁγίους Πατέρες μέσα στήν Ἐκκλησία, ὅπου ἱερουργεῖται ὅλο τό μυστήριο τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως. Στήν Ἐκκλησία προσφέρεται ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου μέσα στή Θεία Λειτουργία. Στήν Ἐκκλησία προσφέρεται θυσία καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά νά τραφοῦν οἱ Χριστιανοί καί νά ἔχουν ζωή αἰώνια. Στήν Ἐκκλησία καταφεύγουμε μέ πνεῦμα ταπεινό, μέ πνεῦμα μαθητείας, νά ζητήσουμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί μέ ὑπομονή νά τόν καλλιεργοῦμε μέσα μας. Εἶναι ἐνδεχόμενο νά ὑπάρχουν περιοχές τῆς ψυχῆς μας πού εἶναι πετρώδεις ἤ μοιάζουν μέ τόν πατημένο δρόμο ἤ ἄλλοτε τά πάθη νά ξεσηκώνονται σάν τά φουντωμένα ἀγκάθια. Αὐτό νά μή μᾶς ἀπογοητεύει. Μέ προσπάθεια καί ὑπομονή καί προσευχή τά πάθη μπορεῖ νά ξεριζωθοῦν καί ἡ σκληρή γῆ νά καλλιεργηθεῖ καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά δώσει καρπό, καρπό μετανοίας, πίστεως ἀγάπης καί ἁγιότητας. Ἀμήν.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Κυριακή Δ' Λουκά. - Μνήμη των Αγίων Πατέρων της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου . π. Γεώργιος Δορμπαράκης



῾Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽
α. ῾Η ἑορτή τῶν Πατέρων τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καθορίζει καί τήν ἐπιλογή τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς σημερινῆς Κυριακῆς: ἐπιλέχτηκε τό ἀνάγνωσμα στό ὁποῖο ὁ ἀπόστολος Παῦλος μεταξύ ἄλλων μιλάει γιά τήν στάση ἔναντι τῶν αἱρετικῶν ἀνθρώπων, δεδομένου ὅτι οἱ εἰκονομάχοι, ἐκεῖνοι πού ἐπισήμως ἀπό τίς ἀρχές τοῦ  8ομ.Χ. αἰ. καί γιά πολλά χρόνια ἀργότερα πολέμησαν τίς εἰκόνες καί τίς θεώρησαν ὡς ἐκτός πίστεως, ἀποδείχτηκαν ἐν τέλει ἀπό τήν ᾽Εκκλησία μας, μέ τούς Πατέρες τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (787 μ.Χ.), αἱρετικοί. Κι αὐτό διότι οἱ ἅγιοι αὐτοί Πατέρες ἔδειξαν ἐν Πνεύματι ὅτι ἡ ἄρνηση ἐξεικονισμοῦ τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ καί κατ᾽ ἐπέκταση τῶν ἁγίων - ὅ,τι πρέσβευαν οἱ εἰκονομάχοι -  σημαίνει στό βάθος εἴτε ἄρνηση ἀποδοχῆς τῆς πραγματικότητας τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Χριστοῦ, συνεπῶς ἔκπτωση στόν μονοφυσιτισμό, εἴτε διαγραφή τῆς θεϊκῆς φύσης Του, συνεπῶς ἔκπτωση στόν νεστοριασμό. Καί στίς δύο περιπτώσεις ἐπρόκειτο πάντως  γιά χριστολογική αἵρεση, ἡ ὁποία διέστρεφε τήν πίστη καί γι᾽ αὐτό ἔπρεπε νά καταπολεμηθεῖ. ῾Η ᾽Εκκλησία μας λοιπόν ἐξ ἀφορμῆς τῶν αἱρετικῶν εἰκονομάχων, ἀλλά καί τῶν αἱρετικῶν τῆς κάθε ἐποχῆς μέχρι σήμερα, ὑπενθυμίζει τήν ὀρθή στάση ἔναντι αὐτῶν: ῾αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽.
β. 1. Ποιός θεωρεῖται αἱρετικός ὅμως γιά τήν ᾽Εκκλησία;
(1) Αὐτός πού, ὅπως ἀναφέραμε, ἀλλοιώνει τήν ὀρθή πίστη της, τήν πίστη δηλαδή πού ἔφερε ὁ Κύριος ᾽Ιησοῦς Χριστός, καί γι᾽ αὐτό προσφέρει ἕναν Χριστό ὄχι ἀληθινό, ὄχι τήν εἰκόνα πού ᾽Εκεῖνος ἀποκάλυψε, ἀλλά ἕνα κατασκεύασμα τοῦ δικοῦ του μυαλοῦ, ἕνα εἴδωλο πού ἁπλῶς τό ντύνει μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ λέξη αἵρεση προέρχεται ἀπό τό ρῆμα αἱροῦμαι πού σημαίνει προτιμῶ, ἐκλέγω. Κι αὐτό θά πεῖ ὅτι ὁ αἱρετικός κάνει ἐπιλογή: ἀπό τό ὅλο τῆς ἀλήθειας ἐπιλέγει ἕνα κομμάτι της, τό ὁποῖο κομμάτι τό ἀπολυτοποιεῖ θεωρώντας το ὡς τό ὅλο. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι τελικῶς τήν ἀλήθεια τήν διαστρεβλώνει. Γιά παράδειγμα, ἐνῶ ὁ Χριστός μας εἶναι Θεός καί ἄνθρωπος, ὁ αἱρετικός μπορεῖ νά τόν παρουσιάζει μόνον Θεό ἤ μόνον ἄνθρωπο. Τί ἀποτελεῖ κριτήριο συνεπῶς γιά ἕναν αἱρετικό; ῎Οχι ἀσφαλῶς ἡ πίστη τῆς ᾽Εκκλησίας, ἀλλά ἡ κρίση ἡ δική του. Τήν δική του λογική ἔχει ὡς βάση ὁ αἱρετικός, αὐτήν πρωτίστως ἐμπιστεύεται καί μέ βάση αὐτήν κρίνει καί τήν ἴδια τήν ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί τό βάθος πάντοτε μίας αἵρεσης εἶναι ἕνας ἀπύθμενος ἐγωισμός: ἡ πεποίθηση ὅτι ὁ ἴδιος ὡς μέλος ὑπέρκειται τοῦ σώματος καί πρέπει ὅλοι νά ὑποταχθοῦν σέ αὐτόν. Κατά συνέπεια δέν παραξενευόμαστε ὅταν ἀκοῦμε ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας ὅτι δέν ὑπάρχει χειρότερο πράγμα ἀπό τήν αἵρεση.
(2) ᾽Αλλά αἱρετικός γιά τήν ᾽Εκκλησία μας εἶναι καί κάποιος ἄλλος: ἐκεῖνος πού ὄχι μόνον ἀλλοιώνει τό δόγμα καί τήν πίστη της, ἀλλά καί τό ἦθος τῆς ζωῆς της. Θέλουμε νά ποῦμε ὅτι ἐκεῖνος πού μένει μόνον στό ἐπίπεδο μίας θεωρητικῆς ἀποδοχῆς τῆς πίστεως χωρίς ἡ πίστη αὐτή νά ἐπηρεάζει τήν ζωή του, ὥστε νά ῾περιπατῇ ἐν Χριστῷ᾽, κι αὐτός ἐξίσου εἶναι αἱρετικός. Ποτέ ἡ χριστιανική μας πίστη δέν διαχώρισε τήν πίστη ἀπό τήν ζωή. ᾽Αντιθέτως: ὅπου ἔβλεπε μία πίστη πού δέν ἐνεργοποιεῖτο ὡς ζωή τήν χαρακτήριζε ῾δαιμονική᾽. Διότι ῾καί τά δαιμόνια πιστεύουσι καί φρίσσουσι᾽. ῞Οπως θά τό πεῖ καί ὁ ἀπόστολος: ῾Δεῖξον μοι τήν πίστιν ἐκ τῶν ἔργων σου. ῾Η πίστις χωρίς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι᾽. Καί ῾πίστις δι᾽ ἀγάπης ἐνεργουμένη᾽. ῎Αλλωστε εἶναι γνωστό ἀπό τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐμπειρία τῶν ἁγίων μας ὅτι μία ὀρθή πίστη πού δέν ἐμψυχώνεται ἀπό τή ζωή ἔχει μικρή διάρκεια ζωῆς. Μέ ἄλλα λόγια τήν προτεραιότητα στήν πίστη ἔχει ἡ ἴδια ἡ ζωή, συνεπῶς ὁ θεωρητικά πιστός σύντομα θά παύσει νά εἶναι πιστός, ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἀγωνιζόμενος στήν πράξη, ἔστω καί μέ κάποια ἀπόκλιση πίστεως - ὄχι ἐννοεῖται ἐνσυνείδητη, γιατί ἔτσι μιλᾶμε γιά αἱρετικό – σύντομα θά δεῖ τήν καθοδήγησή του ἀπό τόν Θεό, γιά νά βρεῖ τήν ὁλοκληρία τῆς ὀρθῆς πίστεως.
2. Ποιά ἡ στάση μας λοιπόν ἀπέναντι στόν αἱρετικό; Μέ διάθεση νουθεσίας, μᾶς προτρέπει ὁ ἀπόστολος. ῾Μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν᾽. Δέν πρέπει δηλαδή νά ἀδιαφορήσουμε ἀπέναντι σέ ἕναν πλανεμένο συνάνθρωπό μας, σέ ἕνα μέλος τοῦ ἰδίου σώματος. Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι, κινούμενοι ἀπό σπλάχνα οἰκτιρμῶν καί ἀγάπης, νά τόν βοηθήσουμε. Νά τοῦ ἐπισημάνουμε τήν ἀπόκλιση τῆς πίστεως καί ἴσως τῆς ζωῆς του. Καί μάλιστα ὄχι μόνον μία φορά, ἀλλά καί δεύτερη. Τυχόν ἀδιαφορία θά σημαίνει ἔλλειψη ἀγάπης ἐκ μέρους μας καί ἀπομειωμένη χριστιανική πίστη, ἀφοῦ θά φανερώνουμε ὅτι δέν τόν βλέπουμε ὡς συνδεδεμένο ὀργανικά καί μέ ἐμᾶς. Πῶς τό ἔλεγε ὁ ἁγιασμένος Γέρων Παΐσιος; ῾Νά τοῦ βάζουμε τήν καλή ἀνησυχία᾽.
Τί προϋποθέτει ὅμως μία τέτοια στάση; Πρῶτον, ὅτι ἐμεῖς ὑγιαίνουμε στήν πίστη. Γνωρίζουμε δηλαδή ἐπακριβῶς τήν διδασκαλία τῆς ᾽Εκκλησίας μας, γνωρίζουμε τά ἱερά της κείμενα, βρισκόμαστε μέσα στό ποτάμι τῆς Παραδόσεως τῶν ἁγίων Πατέρων μας. Καί δεύτερον, ὅτι ὑγιαίνουμε καί στή ζωή μας ἀπό πλευρᾶς ἤθους. Ζοῦμε δηλαδή, ὅσο εἶνα δυνατόν, σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου μας, κατεξοχήν δέ τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης. Κι αὐτό σημαίνει βεβαίως ὅτι ἡ ὅποια νουθεσία μας θά γίνεται μέ ταπείνωση καί μέ σεβασμό στό πρόσωπο τοῦ ἄλλου. Διδαχθήκαμε ἄλλωστε ἀπό τούς Πατέρες μας νά μισοῦμε τήν πλάνη καί τήν αἵρεση κι ὄχι τόν αἱρετικό, ῾δι᾽ ὅν Χριστός ἀπέθανε᾽. ῎Αν δέν στεκόμαστε ἔτσι, ἄν ἡ νουθεσία μας παίρνει τήν μορφή τῆς καταγγελίας μέ ῾τεντωμένο δάκτυλο᾽, τότε σημαίνει ὅτι βρισκόμαστε στήν αἵρεση τῆς ζωῆς, λόγω τοῦ ὑπάρχοντος ἐγωϊσμοῦ καί τῆς ἀλαζονείας μας, πού μᾶς κινεῖ σέ δασκαλίστικο τρόπο ἀπέναντι στόν συνάνθρωπό μας. Τό ἀποτέλεσμα βεβαίως στήν περίπτωση αὐτή εἶναι ἀφενός ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νά γινόμαστε θεομάχοι, ἀφετέρου οἱ δεχόμενοι τήν ἐπίπληξή μας νά ὁδηγοῦνται σέ μεγαλύτερη ἀντίδραση.
3. ῾Η παραπάνω ἀλήθεια ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τόν ἴδιο λόγο τοῦ ἀποστόλου. ῾Μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽ λέει.  ῾Η διάθεσή μας δηλαδή νά βοηθήσουμε τόν ἄλλον μέ τόν λόγο μας πρέπει  νά ἔχει ὅρια. Τό εἴπαμε μία φορά, τό εἴπαμε δεύτερη, ἔπειτα σταματᾶμε. ῎Αν ἐπιμείνουμε, ἄν θελήσουμε ἀδιάκοπα νά τοῦ ὑπενθυμίζουμε τήν ἀπόκλισή του, τότε τοῦτο θά σημαίνει τήν δική μας ἀπόκλιση: θά μᾶς κινεῖ, ὅπως εἴπαμε, ὁ δικός μας ἐγωϊσμός, ὁ ὁποῖος προφανῶς δέν θά ἀνέχεται τήν διαφορετική ἐπιλογή τοῦ ἄλλου. ῾Ο ἀπόστολος εἶναι σαφής: ἡ ἐπιμονή στήν αἵρεση, παρ᾽ ὅλη τήν νουθεσία, φανερώνει ὅτι ὁ αἱρετικός ἔχει ἀποφασίσει τόν χαμό του. ῾᾽Εξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος᾽. Καί πρέπει κι αὐτό ἀκόμα νά τό σεβαστοῦμε. Σάν τόν Πατέρα τῆς παραβολῆς τοῦ ἀσώτου, ὁ ὁποῖος σεβάστηκε τήν ἀπόφαση τοῦ ἀσώτου υἱοῦ του νά φύγει ἀπό κοντά του, ἐνῶ ἤξερε ὅτι ἡ ἀπομάκρυνσή του αὐτή ἰσοδυναμεῖ μέ τήν ἀπώλειά του. Σάν τόν ἴδιο τόν Κύριο, ὁ ῾Οποῖος ποτέ δέν ἐκβίαζε τούς ἄλλους νά Τόν ἀκολουθήσουν ἤ νά Τόν ἀποδεχθοῦν.
4. Προσοχή ὅμως! ῾Η σιωπή μας μετά τό ἐνεργό ἐνδιαφέρον μας, ἡ ὑποχώρησή μας μπροστά στήν ἐπιμονή τῆς αἵρεσης δέν θά σημαίνει καί ἀδιαφορία καί ἐχθρότητά μας. Ποτέ ὁ χριστιανός δέν παραιτεῖται ἀπό τήν ἀγάπη, διότι ἔτσι εἶναι σάν νά παραιτεῖται ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό. Σταματᾶμε νά μιλᾶμε καί νά νουθετοῦμε, γιατί μέ ἀγάπη παραδίδουμε τόν αἱρετικό ἀποκλειστικά στόν Θεό, ἐλπίζοντας πιά στή δύναμη ἐλέους ᾽Εκείνου. Συνεπῶς ἡ ἀγάπη μας ἐξακολουθεῖ καί ὑφίσταται, παίρνοντας ὅμως τήν μορφή τῆς ἔμπονης προσευχῆς καί τῆς μεγαλύτερης ἄσκησης πού κάνουμε, πρός χάρη πιά καί τοῦ αἱρετικοῦ.
γ. Καί σήμερα, δυστυχῶς, ἐξακολουθοῦν καί ὑπάρχουν αἱρετικοί. Πέραν τῶν γνωστῶν, ὑπάρχουν καί ἐκεῖνοι πού παρασύρονται καθημερινῶς, γιατί ἴσως δέν βλέπουν καί τήν ὀρθή μαρτυρία πίστεως καί ἀπό πλευρᾶς δικῆς μας. Τό ζητούμενο παρ᾽ ὅλα αὐτά εἶναι ἐμεῖς νά μή σταματήσουμε τήν βίωση τῆς ἀλήθειας, δηλαδή νά μή σταματήσουμε τήν ὀρθή ἐκκλησιαστική ζωή μας. Κι αὐτό θά πεῖ ὅτι ἡ νουθεσία πίστεως πρέπει νά στρέφεται πρωτίστως πρός τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας. ῎Αν ἐμεῖς ὑπερβαίνουμε τήν αἵρεση τῆς πίστεως καί τῆς ζωῆς, τότε ἴσως ὑπάρξει ἐλπίδα νά κινητοποιηθοῦν καί οἱ ὄντως αἱρετικοί πρός τήν κατεύθυνση τῆς ἀλήθειας. Γιατί θά τούς κινητοποιεῖ ἡ ἴδια ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Κυριακή Δ' Λουκά - Πνευματική καρποφορία «Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού» εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου



(Λουκ. η΄5-15)                                              (Τιτ. γ΄8-15)
Πνευματική καρποφορία
Η διήγηση της παραβολής του Καλού Σπορέως ξεδιπλώνει μπροστά μας πολύ ζωντανές εικόνες από την αγροτική ζωή με πολύ βαθειά μηνύματα και νοήματα. Αποκαλύπτονται από το περιεχόμενό της σπουδαίες πνευματικές αλήθεις απόλυτα συμβατές με τις υπαρξιακές αναζητήσεις του ανθρώπου, με πυξίδα την αλήθεια που οδηγεί στον Χριστό.
Κέντρο και καρδιά της παραβολής είναι το Πρόσωπο του Χριστού, με τους εξής άξονες:
α. Ο Θεός είναι ο γεωργός και εμείς το χωράφι του.
β. Ο Χριστός είναι ο καλός Σπόρέας.
γ. Ο σπόρος είναι ο Λόγος του Θεού.
δ. Η γή, το χωράφι, το χώμα που πέφτει ο σπόρος είναι η καρδιά μας.
ε. Η ανάπτυξη και η καρποφορία του Λόγου, εξαρτώνται από το κατά πόσο η καρδιά μας είναι ανοικτή στην κοινωνία αγάπης του Θεού.
Διάφορα ζιζάνια όμως που ξεφυτρώνουν στη ζωή δεν αφήνουν την καρδιά να είναι μαλακή και ν’ αποτελεί γόνιμο έδαφος στα ζωηφόρα μηνύματα της Εκκλησίας. Η αμαρτία την αφήνει να είναι ακατάστατη και να προκαλείται έτσι ένα πνευματικό «έμφραγμα» στην ύπαρξη του ανθρώπου.

Το έμφραγμα
Το πατημένο σκληρό χώμα που δέχθηκε το λόγο του Θεού, είναι οι σκληρές και ανάλγητες καρδιές. Ο εγωισμός εισχωρεί στα βάθη της καρδιάς του ανθρώπου και τον απανθρωπίζει στο ήθος και το ύφος του. Τον σκληρόκαρδο άνθρωπο τον αφήνει αδιάφορο η αλήθεια της Εκκλησίας. Τελικά, ο λόγος του Θεού αδυνατεί να ριζοβολήσει στην καρδιά του γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος την αφήνει να γίνεται σκληρή.
Υπάρχουν όμως και οι πέτρινες καρδιές. Οι πέτρες που βρίσκονται κάτω από το χώμα, την καρδιά, είναι ουσιαστικά τα διάφορα πάθη που ριζοβολούν σ’ αυτή, όπως είναι ο εγωισμός. Ο εγωισμός είναι ότι πιο φοβερό γιατί είναι πηγή κάθε κακίας που δεν επιτρέπει στο λόγο του Θεού να έχει καλή υποδοχή στην καρδιά του ανθρώπου. Σ’ αυτή την κατάντια η αποκοπή από τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας είναι το άμεσο συνεπακόλουθο. Ο λόγος του Θεού γνωρίζει ξηρασία και μαρασμό γιατί η καρδιά έχει γεμίσει όλο πέτρες. Εμφωλεύουν σ’ αυτή οι λογής κακίες που την καταπνίγουν και την στραγγαλίζουν.
Υπάρχουν βέβαια και οι ακανθωτές καρδιές. Ο εγωισμός εξωθεί τον άνθρωπο να βάζει στο κέντρο όλου του κόσμου τον εαυτό του και να επιδίδεται σ’ ένα ανελέητο κυνήγι εξασφάλισης υλικών αγαθών. Η ανασφάλεια του τον αφήνει να περιχαρακώνεται πίσω από αυτά. Αστοχεί και αποτυγχάνει παταγωδώς γιατί στηρίζεται πλέον μόνο στα υλικά αγαθά αντί στη δύναμη του Θεού. Η σημερινή οικονομική κρίση που έχει αναποδογυρίσει τα πάντα στη ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ισχυρή απόδειξη της αστοχίας του ανθρώπου να φθάσει στον αληθινό προορισμό του.
Το εύφορο έδαφος
Ωστόσο δεν λείπει το καλό χώμα που συμβολίζει την καρδιά που είναι δεκτική στην αγάπη του Θεού αντιπροσφέροντάς την μάλιστα και στον συνάνθρωπο. Εδώ έχουμε τον άνθρωπο που αγωνίζεται στη ζωή του για να υποτάξει το θέλημά του στο θέλημα του Θεού. Όταν ο Χριστός βρει γόνιμο έδαφος στην καρδιά μας, τότε αυτή γνωρίζει πλούσια πνευματική καρποφορία που συνίσταται στην πραότητα, την καλοσύνη, την ταπεινοφροσύνη, την ειρήνη και κυρίως την αγάπη.
Αγαπητοί αδελφοί, προκειμένου να καταστήσουμε την καρδιά μας γόνιμο έδαφος και δεκτικό στη θεϊκή ευλογία δεν έχουμε τίποτε άλλο παρά ν’ αγωνιζόμαστε στη ζωή μας. Να φροντίζουμε επιμελώς και να καλλιεργούμε το έδαφος αυτό ώστε ο σπόρος του θείου λόγου να πέφτει σε «γήν αγαθήν» και να «ποιεί καρπόν εκατονταπλασίονα».
Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος – Εκκλησία Κύπρου

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...