ΜΗΤΕΡΑ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ.

πηγή

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΓΙΑ ΤΟ CORPUS CHRISTI

πηγή

Οι παραστάσεις του θεατρικού έργου Corpus Christi σταματάνε οριστικά,όπως διαβάζουμε, αφού ο σκηνοθέτης δέχεται απειλές και για τη ζωή του, ενώ απειλές δέχονται και οι γονείς του στους οποίους κάποιοι ("χριστιανοί"; χρυσαυγίτες; άλλοι;) διεμήνυσαν ότι «θα στείλουμε τα μέλη του παιδιού σας σε ένα κουτί»! 

Όχι "θα σκοτώσουμε το γιό σας", αλλά θα σας τον στείλουμε πακέτο!

Άρα η νίκη των διαμαρτυρηθέντων είναι περιφανής!

Τώρα μπορούμε με ...νηφαλιότητα να δούμε μερικές παραμέτρους του πράγματος.

- Ο σκηνοθέτης της παράστασης Λαέρτης Βασιλείου δεν είναι άμοιρος εκκλησιαστικής ζωής, αφού όπως ο ίδιος ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ μας αποκάλυψε (με σχετικό ανακοινωθέν στις 12/6/2012), είναι γιός του Ηλία Βασιλείου, ο οποίος επί σειρά ετών διετέλεσε νεωκόρος στον Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς. Ο Σεβ. Πειραιώς προσάπτει στον σκηνοθέτη τουλάχιστον αγνωμοσύνη, μιας και η Εκκλησία περιέθλαψε και εψώμισε την οικογένειά του, κι εκείνος υπογράφει την σκηνοθεσία μιας βλάσφημης παράστασης. Πώς έφτασε στο άλλο άκρο - από το ιερό (του ναού) στο ανίερο (της θεατρικής σκηνής) - ο γιός του νεωκόρου; Ο Θεός γνωρίζει...

- Ο Σεβ. Πειραιώς κατέθεσε μήνυση εναντίον των συντελεστών της παράστασης, άρα και εναντίον του γιού του πρώην νεωκόρου της Μητροπόλεώς του υποθέτω, επικαλούμενος τους νόμους του κράτους. Με δεδομένο ότι έχει προβεί τελευταίως και σε άλλες μηνυτήριες αναφορές ο Σεβασμιώτατος (εναντίον των Καθολικών κ.α.) θέτω τον θεολογικό προβληματισμό: Ο Επίσκοπος μπορεί, βάσει των νόμων έστω, να προβαίνει σε μηνύσεις; Και μέχρι πόσες;

- Ο Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος σε κείμενό του για την παράσταση - όπου εκφράζει κάποιες σωστές θέσεις - με προβλημάτισε με ορισμένους χαρακτηρισμούς για τους συντελεστές της παράστασης:"Ενοχλείσαι από το κατάντημα των ανθρώπων, από την απίστευτη διαστροφή της ψυχής τους, από τα θλιβερά απωθημένα και τις μειονεξίες τους... Ο Χριστός σου ΔΕΝ κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια, από τα γυναικάρια και τα ανδρείκελα που ισχυρίζονται ότι κάνουν τέχνη... Ο Χριστός δεν κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια. Δεν κινδυνεύει από την αναισχυντία των άθεων και των διεφθαρμένων".

Ο θεολογικός μου προβληματισμός είναι κατά πόσον χείλη Αρχιερέως μπορούν να εκστομίζουν τέτοιους χαρακτηρισμούς για συνανθρώπους, όταν ο ίδιος ιεράρχης στο κείμενό του πιο κάτω εκφράζει συνοπτικώς την χριστιανική ανθρωπολογία:"Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος και εάν είναι; Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας, ελάχιστος αδελφός του Χριστού;Δεν είναι ο «πλησίον» της Παραβολής του Καλού Σαμαρείτη;".

- Τέλος, καταδικάζοντας ο Σεβ. Σισανίου την συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις διαμαρτυρίες έξω από το θέατρο Χυτήριο, τονίζει εμφαντικά:"Κάθε εναγκαλισμός και χάϊδεμα χριστιανού η πολύ περισσότερο ιερωμένου προς την Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης".'Αραγε φωτογραφίζει ο άγιος Σισανίου τον συναδελφό του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος δεν αρνήθηκε τη συμπαράσταση Χρυσαυγιτών βουλευτών κατά την κατάθεση της μήνυσης του εναντίον των συντελεστών της παράστασης;

Π.Α.Α.

Υ.Γ. Κάποιοι ιεράρχες που κράτησαν ...αποστάσεις - με δηλώσεις τους στο amen - από τους διαμαρτυρόμενους και τον μηνυτή Μητροπολίτη Πειραιώς, διατήρησαν επιμελώς την ανωνυμία τους...

Πηγή : Ιδιωτική Οδός 

Σχόλιο: Δύο παρατηρήσεις σε αυτή την εκπληκτική ανάρτηση: Ο σκηνοθέτης του έργου μπορεί να γνώρισε απο πρώτο χέρι το περιεχόμενο της παραστάσεως που ανέβασε, ζώντας σαν παιδί δίπλα στον κατηγορούμενο για πολλές αμαρτίες προηγούμενο επίσκοπο πειραιώς. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της επισκοπολατρείας. Ίσως και ο ιδιοκτήτης του ιστολογίου να γνώρισε τον τρόπο ζωής των περισσοτέρων μας επισκόπων. Ποιός ξέρει. Δεύτερον μαθαίνουμε πώς αυτά που εκστομίζουν τα χείλη των αρχιερέων μπορούν να γίνουν αντικείμενο θεολογικού στοχασμού. Ο άνθρωπος επιβεβαιώνει αυτό που του είχαμε διευκρινίσει πρίν λίγο καιρό. Να πιάνεις στο στόμα σου με λατρεία το όνομα των αρχιερέων αυτών, είναιστοματικό σέξ. Δέν έπρεπε να παρεξηγηθεί. Εάν δέ αυτό που εκστομίζουν οι αρχιερείς είναι θεολογία, τότε καταλαβαίνουμε και το περιεχόμενο της μεταπατερικής Θεολογίας. Στην οποία Θεός είναι πλέον ο αρχιερεύς. Μία ευαίσθητη νέα ειδωλολατρεία κατέκτησε ήδη την πονεμένη μας Εκκλησία. Ας το συνειδητοποιήσουμε επιτέλους.

Αμέθυστος

Η δύναμη της προσευχής.

Ήρθε κάποιος στο καλύβι πολύ στεναχωρημένος 

λέγοντας ότι από απροσεξία χτύπησε με το αυτοκίνητό

 του ένα παιδί. Δεν είσαι ένοχος του είπα, τόσο γιατί 

χτύπησες το παιδί, αλλά γιατί δεν προσευχόσουν εκείνη

 την ώρα και του ανέφερα ένα ανάλογο περιστατικό: 

Είχα γνωρίσει έναν υπάλληλο που είχε φθάσει σε 

σημείο να λέει συνέχεια την ευχή, ενώ από τα μάτια 

του έτρεχαν συνεχώς δάκρυα δοξολογίας του Θεού. 

Έτσι σκεφτόταν να φύγει από τη δουλειά με 

μειωμένη σύνταξη και ήρθε στο καλύβι να με 

ρωτήσει τι να κάνει.

Μη φεύγεις του είπα και όταν σε ρωτούν οι 

συνάδελφοί σου γιατί κλαις να λες: 

«Θυμήθηκα τον μακαρίτη τον πατέρα μου». 

Μια μέρα λοιπόν ενώ οδηγούσε πετάχτηκε ξαφνικά 

μπροστά του ένα παιδάκι. Το πέταξε πέρα σαν 

σβούρα, αλλά το παιδί δεν έπαθε τίποτε. 

Φύλαξε ο Θεός, γιατί εκείνη την ώρα ο άνθρωπος 

αυτός προσευχόταν.

Γέροντος Παισίου αγιορείτου: «Περί προσευχής», σ.30

 

Πηγή: Το Ζωντανό ιστολόγιο

μεταφορά από....

TA ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (Δ. Νατσιός) «Στὰ σχολεῖα, στὶς αἴθουσες διδασκαλίας κρίνεται ἡ τύχη τοῦ Γένους-Περισσεύει στὰ τρισάθλια βιβλία ἡ ἐκκλησιομαχία, ἡ κατασυκοφάντηση καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας».

 Τὰ ἄθεα γράμματα…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός,
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Τ᾽ ἄθεα γράμματα κόψανε τὸ δρόμο τοῦ ἔθνους καὶ τ᾽ ἀμποδᾶνε νὰ χαρεῖ τὴ λευτεριά του» (Παπουλάκος)

.          Ἔχουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἔσχατη μάχη γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδος διεξάγεται μὲς στὸ Κοινοβούλιο ἢ στὰ ἔγκατα τοῦ Μαξίμου. Λάθος. Στὰ σχολεῖα, στὶς αἴθουσες διδασκαλίας κρίνεται ἡ τύχη τοῦ Γένους. Ἂν ἐπικρατήσει ἡ «ἑλληνοκτόνος παιδαγωγία» καὶ ἐκλείψει διὰ παντὸς ἡ ἑλληνορθόδοξη Παιδεία, «ἡ ροδόχρους ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους» (Καποδίστριας), τότε ἂς θυροκολλήσουμε τὸ ἀγγελτήριο θανάτου, πλησιάζει ἡ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἂν δὲν ἀπομείνει ἡ εὐλογημένη «μαγιὰ» τοῦ Μακρυγιάννη, τότε «κάλλιον νὰ μὴν ὑπάρχει Ἕλλην εἰς τὸν κόσμον, παρὰ νὰ ἀτιμάζει τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν, ὑπάρχων ἀνδράποδον τοῦ ἀναισθήτου Τούρκου, ἐνῶ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐλεύθερος», ὅπως θεσπίζουν, στὶς 5 Μαΐου τοῦ 1827, στὴν Τροιζήνα, οἱ ἐλευθερωτὲς πατέρες μας. Καὶ σίγουρα στὴν θέση τοῦ «ἀναισθήτου Τούρκου», μπορεῖ νὰ μποῦν καὶ ἄλλα ἀναίσθητα καὶ ἄπληστα θηρία-φανερὰ καὶ νοητὰ-ποὺ μᾶς ἐξανδραποδίζουν. Καὶ τὸ κακὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς ὕπουλους, τοὺς «προβατόσχημους λύκους» ποὺ ζεσταίνουμε στὸν κόρφο μας καὶ μαγαρίζουν παιδεία καὶ παιδιά…
.           Τὸ 1984, τὸ ἠσύχιο καὶ ταπεινὸ «περιβόλι τῆς Παναγίας» μας, τὸ σπουδαιότερο πνευματικὸ κέντρο τῆς ἀνθρωπότητας, ἐπισημαίνει τὴν ὀλέθρια πορεία τῆς Παιδείας, ἐν ὀνόματι κάποιου νεφελώδους προοδευτισμοῦ καὶ ἀβασάνιστου ἐξευρωπαϊσμοῦ καὶ ὁμιλεῖ ἀπερίφραστα καὶ εὐθαρσῶς γιὰ τὴν ἀδίστακτη καταστροφὴ τῶν ἐθνικῶν μας ριζῶν καὶ τὸν ἐπελαύνοντα ἀντιχριστιανισμὸ καὶ ἀφελληνισμό.
.         Ἀντιγράφω τὸ ἀπόσπασμα: «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα, ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας. Νὰ καταντήσουν τὰ παιδιὰ εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἢ φανεροῦ θηρίου».
.           Δυστυχῶς ἐπαληθεύτηκαν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες. Τὸ ποῦ ἔχει καταντήσει ἡ Παιδεία μας ἐξ αἰτίας τῆς παρατεταμένης κρίσεως ταυτότητας, τὸ βλέπει κανεὶς στὰ πλεῖστα ἐν χρήσει σχολικὰ ἐγχειρίδια. Δὲν πρόκειται μόνο γιὰ τὸ ἐλεεινὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα στὸ ὁποῖο εἶναι γραμμένα, γιὰ τὴν προχειρότητα καὶ ἀνεπάρκεια ποὺ τὰ χαρακτηρίζει, πρόκειται κυρίως γιὰ τὴν ψυχικὴ μιζέρια στὴν ὁποία καταδικάζουν τὸ παιδί, τὰ πρότυπα ποὺ τοῦ προβάλλουν, ἤτοι ἕναν πληροφορημένο, ὑπολογιστικό, ἀνταγωνιστικὸ καὶ συναισθηματικὰ νεκρὸ ἄνθρωπο. Καί, κυρίως, χωρὶς τὸν Θεάνθρωπο, τὴν χαρὰ τοῦ κόσμου.Περισσεύει στὰ τρισάθλια βιβλία ἡ ἐκκλησιομαχία, ἡ κατασυκοφάντηση καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας, ποὺ «μᾶς λευτέρωσε καὶ βγήκαμε εἰς τὴν κοινωνίαν τοῦ κόσμου», ὅπως βροντοφωνάζει ὁ Μακρυγιάννης. Καὶ ὅλα αὐτὰ κατὰ παράβασιν τῆς συνταγματικῆς ἐπιταγῆς. (Ἐξαιρετικὴ ἡ μελέτη καὶ ἡ ἀρθρογραφία γιὰ τὰ θέματα αὐτὰ τοῦ σεβαστοῦ προέδρου, ε.τ., τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασιλείου Νικόπουλου, μὲ τίτλο: «Τὸ προοίμιον τοῦ Συντάγματος καὶ ἡ νομική του ἀξιολόγηση», ἔκδοση τῆς «ἑταιρείας τῶν φίλων του λαοῦ»).

.            Καὶ γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς μία σύντομη περιδιάβαση στὰ σχολικὰ βιβλία Γλώσσας Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου τεκμηριώνει τὰ προαναφερθέντα:

Ἀνθολόγιο Α´ Δημοτικοῦ: Κείμενο μὲ τίτλο: «Δῶσε τὴν ἀγάπη». Διαδραματίζεται ὁ ἑξῆς διάλογος στὴν τάξη. «Αὔριο θὰ κάνουμε γιορτούλα μέσα στὴν τάξη», λέει ἡ δασκάλα. «Τί γιορτή; Ποιός ἅγιος γιορτάζει», ρωτοῦν τὰ παιδιά. «Αὐτὸς ὁ ἅγιος δὲν ὑπάρχει. Εἶναι ὁ ἅγιος τῆς φιλίας», ἀπαντᾶ ἡ κυρία. «Μὰ δὲν ἔχει ὄνομα;». «Νὰ τὸν ποῦμε… Φιλάγιο», λέει ὁ Μάνος, τὸ Πολωνεζάκι καὶ συμφωνεῖ ἡ δασκάλα. (Τὸ σχολεῖο εἶναι διαπολιτισμικό). Ἐρώτηση: Δὲν ἔχει ἁγίους ἡ Ἐκκλησία μας; (σελ. 107). Στὴ σελ. 110 ὑπάρχει μία προσευχή τῆς… Θέτιδος Χορτιάτη. (Μία νερόβραστη τιποτολογία). Στὴ σελ. 113 κείμενο γιὰ τὴν Ἅϊ-Βασίλη. Ὄχι βέβαια γιὰ τὸν ἀσκητικὸ καὶ φιλανθρωπότατο ἅγιο, ἀλλὰ γιὰ τὸ γνωστὸ ξωτικὸ τῶν δώρων. Διαβάζω: «Ὁ Ἰβὰν καὶ ἡ οἰκογένειά του ἐγκαταλείπουν τὸν τόπο τους, μαζὶ καὶ ἡ Εὐτυχού, ἡ γάτα τους, ἐξ αἰτίας μίας καταστροφῆς…».
.        Ἐρωτῶ: γιατί τέτοια μαῦρα, καταθλιπτικὰ κείμενα σὲ 6χρονα παιδιά; Διευκρινίζω: Ὅτι ἡ ἀτομικὴ καὶ κοινωνική μας ζωὴ εἶχε, ἔχει καὶ θὰ ἔχει ἕνα μεγάλο μέρος της βουτηγμένο στὸ σκοτάδι, δὲν σημαίνει πὼς λόγῳ ρεαλισμοῦ πρέπει νὰ τὸ προβάλλουμε στὰ βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ καὶ νὰ φαρμακώνουμε τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν. Ὄχι γιὰ νὰ κρυβόμαστε ὑποκριτικά, ἀλλὰ γιατί ὁ νοῦς τῶν μικρῶν παιδιῶν δὲν χωράει τὸ κακό, ὁπότε τὸ μόνο ποὺ ἀποφέρει μία τέτοια προσπάθεια εἶναι νὰ διαταράσσεται ἡ πνευματική τους ἰσορροπία.

Γλώσσα Α´ Δημοτικοῦ. Ἀφιέρωμα στὸ Πάσχα. Περιέχονται δύο ποιήματα. Τὸ πρῶτο μὲ τίτλο «Πασχαλινὸ» στὸ ὁποῖο περιγράφονται «οἱ φοῦρνοι ποὺ μοσχοβολοῦν» καὶ «τὰ τραπέζια ποὺ κοκκινίζουν ἀπ’ τὰ αὐγά». Τὸ δεύτερο μὲ τίτλο «Πασχαλινὰ κουλούρια». (σελ. 56 τ. Β’). Πουθενὰ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» στὴν κρισιμότερη τάξη ὅλων τῶν βαθμίδων. Μὴ θιγεῖ ὁ πολυπολιτισμός τους… Στὴ Β´ καὶ Γ´ Δημοτικοῦ θὰ βροῦμε 4-5 σελίδες γιὰ προσκλήσεις σὲ γενέθλια. Πουθενὰ στὸ Δημοτικὸ δὲν ἀναφέρεται ἡ ὀνομαστικὴ γιορτή.

Στὸ Ἀνθολόγιο Γ´ καὶ Δ´ Δημοτικοῦ. Σελ. 79. Κείμενο μὲ τίτλο «Τότε ποὺ πήγαμε βόλτα τὸν Ἐπιτάφιο». Ἔχουμε περιφορὰ καὶ ὄχι βόλτα τοῦ Ἐπιταφίου. Καὶ στὸν ἐπίλογο: Ὅταν φτάσαμε στὴν Ἐκκλησία οἱ ψάλτες σήκωσαν τὸν Ἐπιτάφιο ψηλὰ πάνω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ὅλοι ἐμεῖς περάσαμε ἀπὸ κάτω. Νά, ὅπως τὸ “περνᾶ- περνᾶ” ἡ μέλισσα». Διακωμώδηση τῆς κατανυκτικότερης ἀκολουθίας τῆς Ἐκκλησίας μας. Στὴ σελ. 74 ὁ μουσουλμάνος Νορντίν, ἐπισκέπτεται τὴν «Ἐκκλησία τοῦ χριστιανοῦ Ἀλλὰχ» καὶ βλέποντας τὶς ἁγιογραφίες στοὺς τοίχους δυσφορεῖ μὲ τοὺς «ἄσχημους γέρους μὲ τὶς μακριὲς γενειάδες», δηλαδή, μὲ τοὺς ἁγίους μας. Στὴν σελ. 143 σὲ ἕναν ποδοσφαιρικὸ ἀγώνα, ἕνας παπὰς καὶ ἕνας δάσκαλος εἶναι τερματοφύλακες καὶ ἀλληλοϋβρίζονται.

Στὴ Γλώσσα Δ´ Δημοτικοῦ (β´ τ. σελ. 52) ὁ Ἅϊ-Βασίλης «βγαίνει στὴν αὐλὴ νὰ ἁπλώσει τὴ μπουγάδα του, τὶς κάλτσες του, τὴ φανέλα του καὶ τὸ μακρύ του σώβρακο…». Στὴν Ε´ Δημοτικοῦ, στὴν ἑνότητα γιὰ τὰ Χριστούγεννα ἔχουμε πάλι μία «οἰκογένεια προσφύγων, τοῦ Ἄντυ, ποὺ ζεῖ σὲ ἀντίσκηνα καὶ ξεπαγιάζει» (πάλι μαυρίλα). Στὴν ἑπόμενη σελίδα 26 «ἡ Φρικαντέλα ἡ μάγισσα ποὺ μισοῦσε τὰ κάλαντα» καὶ ἔδιωχνε τὰ παιδιὰ μὲ φράσεις ὅπως «Σκασμός, σκουπιδόπαιδα! Ἂν δὲν σταματήσετε νὰ λέτε τὰ κάλαντα θὰ τὸ μετανιώσετε πικρά!». Στὴ δὲ σελ. 29 τὰ ἅγια Θεοφάνεια εἶναι γιὰ τὰ ἔντυπα σκύβαλα ἀγώνας κολύμβησης. (Στὸ βιβλίο «Θεατρικὴ Ἀγωγὴ» Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ, στὴ σελ. 81 τὰ παιδιὰ καλοῦνται νὰ ὑποδυθοῦν τὸ δαιμόνιο). Στὴ Γλώσσα ϛ´ δημοτικοῦ (α´ τ. σελ. 90) θὰ βρεῖς τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπου ὁ Χριστιανισμὸς ἐξισώνεται μὲ τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου καὶ ὑποτιμᾶται σαφῶς τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Στὸ Ἀνθολόγιο ϛ´ δημοτικοῦ, σελ. 166, συγκρίνονται τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ μὲ τὰ μάτια μιᾶς γάτας.

Στὸ Γυμνάσιο τὰ ἴδια καὶ χειρότερα. Στὸ τετράδιο ἐργασιῶν Α´ Γυμνασίου (σελ. 76) κείμενο «Μ. Παρασκευὴ στὴν Ἐκκλησία» τοῦ Καζαντζάκη, στὸ ὁποῖο διαβάζουμε: «…μία φορὰ τὸν ἔλεγαν Ἄδωνη, τώρα Χριστὸ» καὶ λοιπὲς νεοπαγανιστικὲς βλασφημίες. Στὰ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» Α´ Γυμνασίου (σελ. 222) θὰ βροῦμε μία γάτα, ἡ ὁποία εἰσχωρεῖ στὸ «Ἱερὸ Βῆμα» καὶ ἀφήνει τὶς ἀκαθαρσίες της στὴν «Ἁγία Πρόθεση». (Τί ἀλήθεια νὰ διδαχτοῦν οἱ μαθητὲς ἀπὸ τέτοιο κείμενο;) Στὴν Α´ Γυμνασίου στὴ «Γλώσσα», σὲ κείμενο μὲ τίτλο «Παράπονο σκύλου», ἕνας ἀδέσποτος σκύλος κάθεται ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ περιμένει,”προσεύχεται” «νὰ βγεῖ ὁ Κύριος», «μὰ ὁ Κύριος δὲν βγαίνει». (Μὲ κεφαλαῖο τὸ “κάπα” ἄρα ἀναφέρεται στὸ Χριστό).
.      Στὰ Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας τῆς Β´ Γυμνασίου, μετὰ τὸν «φιλάγιο» τοῦ Δημοτικοῦ, οἱ μαθητὲς θὰ γνωρίσουν κι ἕναν «νέο» ἅγιο, ποὺ αὐτὴ τὴν φορὰ λέγεται… Ἅϊ-Λαὸς (σελ. 62), ἐνῶ στὸ ἴδιο βιβλίο θὰ συναντήσουμε πάλι τὸν Καζαντζάκη ποὺ «τὴν ὥρα ποὺ χτυποῦσαν οἱ καμπάνες κι οἱ χριστιανοὶ πήγαιναν στὸν Ἅϊ-Μηνᾶ», αὐτὸς «κίνησε γιὰ ἄλλο προσκύνημα, νὰ χαιρετήσει τὴν Ἅγία Κρήτη» (σελ. 113).
.          Στὴν «Γλώσσα» Γ´ Γυμνασίου «φιλοξενεῖται» ὁ Σημίτης ποὺ δυσφορεῖ γιὰ τὴν «διαστρεβλωμένη καὶ γι’ αὐτὸ χωρὶς ἀπήχηση ἑλληνικὴ καὶ χριστιανικὴ παράδοση» τῆς πατρίδας μας (σελ. 65) καὶ ἡ γνωστὴ ἀνθρωποκάμπια τῆς Νέας Τάξης, ὁ Νίκος Δήμου, ὁ ὁποῖος ἐπαίρεται γιατί «ἀνήκει σὲ πολλὲς Μ.Κ.Ο.» καὶ κατηγορεῖ τὴν πατρίδα μας γιὰ «καταπίεση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, τῶν σλαβοφώνων καὶ Μουσουλμάνων».
.        Στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τῆς ἴδιας τάξης θὰ “σκοντάψουμε” στὸ μέγα πνευματικὸ ἀνάστημα ποὺ λέγεται Κώστας Λεφάκης, ὁ γνωστὸς τηλεαστρομπουρδολόγος ποὺ συμβουλεύει τοὺς μαθητὲς νὰ προβοῦν σὲ ἐρωτικὲς σχέσεις, διότι ὁ Ἄρης καὶ ἡ Ἀφροδίτη (τὰ ζώδια) τὶς εὐνοοῦν (σελ. 73).Λεφάκη ἢ Σημίτη θὰ βρεῖς στὰ κουρελουργήματα αὐτά. Κόντογλου, Κάλβο ἢ Παλαμά, γιὰ παράδειγμα, δὲν συναντᾶς. Ἂς μὴν ἀποροῦμε γιὰ τὰ ξινὰ μῆλα. Οἱ μηλιὲς εἶναι σάπιες. Καὶ ἐπαναλαμβάνω: ἡ τύχη τοῦ Γένους κρίνεται στὶς σχολικὲς τάξεις.

.         Κλείνω μὲ μία ἔκκληση πρὸς τοὺς ποιμένες, τοὺς ἐπισκόπους του λαοῦ: Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, κάποτε οἱ Ἐπίσκοποι τοῦ δούλου Γένους, ἔπιαναν τὰ καριοφίλια καὶ στέκονταν στὴν πρώτη γραμμή, ὑπερασπιζόμενοι τὸ ποίμνιό τους, χύνοντας καὶ τὸ αἷμα τους γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν Ἐλευθερία. Τώρα καὶ πάλι τὸ ποίμνιό σας, τὸ πιὸ εὐάλωτο καὶ ἀνυπεράσπιστο, τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ, τὰ παιδιά σας, κατασπαράσσεται καὶ μαγαρίζεται ἡ ψυχή του ἀπὸ «φανερὰ καὶ νοητὰ θηρία». Τὰ παιδιὰ φωνάζουν: «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Σταθεῖτε Κυρηναῖοι τοῦ πολύπαθου λαοῦ μας. Οἱ ἀνίκανοι Κυβερνῆτες μᾶς ἐξαφανίζουν ὡς λαὸ ἱστορικό. Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἐκλείπει ἡ κοσμικὴ ἐξουσία ἢ προδίδει τὸν λαό, καθίσταται ἑλληνοσώτειρα. Ἡ ὥρα ἦλθεν…

πηγή

Οποία κατάπτωσις και διαστροφή των Οικουμενιστών!

Έφθασαν, δυστυχώς, οι περισσότεροι εκπρόσωποι 

της Ορθοδοξίας να αναγνωρίζουν ως σπουδαίον τον 

ενσαρκωτήν της αιρέσεως Πάπαν, και όχι μόνον δεν

 καταβάλλουν προσπάθεια δια να επιστρέψουν οι

 αιρετικοί εις την Ορθοδοξίαν, αλλά και επευλογούν 

την αίρεσιν, αγωνιζόμενοι να πείσουν τους Ορθοδόξους 

πιστούς, ότι οι αιρετικοί παπικοί και προτεστάντες 

δεν είναι πεπλανημένοι! 

Όσοι δε από τους Ορθοδόξους πιστούς χριστιανούς, 

καλώς πράττοντες, δεν αποδέχονται τις αντορθόδοξες 

αυτές ενέργειες, αντί να επαινεθούν δια την εμμονήν 

των εις την πίστιν των Πατέρων τους, 

χαρακτηρίζονταια ευκαίρως-ακαίρως, ακραίοι,

φονταμενταλιστές, ταλιμπάν, ορθοδοξαμύντορες, 

ψευδοχριστιανοί, κι’ άλλα…και διώκονται σκληρώς. 

Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!

πηγή

"Ένας Εθνάρχης είπε κάποτε ..."

    "Κράτα γερά μέσα σου τα ζώπυρα της πίστεως που παρέλαβες από τους γονείς σου. Η Ελλάδα είναι η χώρα των μεγάλων αγώνων για την κατίσχυση των μεγάλων ιδανικών. Μη αφήσεις τη χώρα σου να χάσει το χαρακτήρα της και να μετατραπεί σε μάζα ανθρώπων, χωρίς συνείδηση, χωρίς εθνικότητα και χωρίς ταυτότητα. Μέσα σ’αυτή τη μάζα κινδυνευείς να γίνεις ένα νούμερο, ένας αριθμός, να χάσεις την ελευθερία της προσωπικότητάς σου. Αδελφοί, μείνατε εδραίοι και αμετακίνητοι σε όσα μάθατε και σε όσα επιστώθητε. Μείνατε σταθεροί στην πίστη και στα ιδανικά του Γένους. Αυτό είναι το χρέος μας.(Aρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος)
πηγή

Η ΣΚΟΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ή Η ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΩΝ ΕΞΟΡΙΣΕ ΑΡΑΓΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;

Εφημερίδα Αγωνιζομένων Χριστιανών Λαρίσης ΑΓΩΝΑΣ :			Α.Φ.184
http://www.agonas.org

       Μέσα στην ψυχική ομίχλη από την οικονομική κατακρήμνιση 

και την πνευματική ανεστιότητα ξετρύπωσαν πάλι οι μεγάλες

 προφητείες και οι ευρηματικά στυγνές αναλύσεις γύρω 

από την υπόθεση των μεταφράσεων των λειτουργικών κειμένων.

      Τούτη την φορά όμως τα πράγματα έχουν σοβαρέψει:

 Η ανάγκη να υποστηριχθεί (από «κύκλους φιλομεταφραστών») 

η άθεσμη και ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΗ εμμονή (στην χρήση μεταφρασμένων) 

του μακαρία τή λήξει γενομένου Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου 

αφήνει να φανεί αφτιασίδωτη η ξαναζεσταμένη φρενίτις κατά 

της Παραδόσεως. 

Μιας “δήθεν” παραδόσεως (!) από σκουριασμένα πολιτισμικά 

υποπροϊόντα βυζαντινής προελεύσεως, τα οποία έχουν 

εξορίσει τον Χριστό από την Εκκλησία. 

Δυο χιλιάδες μετά Χριστόν η έγκυρη επιστήμη απεφάνθη ότι 

Χριστός δεν υπάρχει πλέον στην Εκκλησία. 

Δεν υπάρχει φυσικά πια ούτε Εκκλησία. 

Μόνο σκουριά, ερείπια, άλλοθι του άλλοθι, 

αυτοϊκανοποίηση μεθέξεων και ατμοσφαιρική Ορθοδοξία! 

Και πουθενά αγάπη Χριστού, αυταπάρνηση, ομολογία, 

εγκαρτέρηση, πτώχεια, νηστεία, προσφορά, συγχωρητικότης, 

αδοξία, σιωπή. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι όλες αυτές

 οι υπέροχες διαπιστώσεις αφορούν σχεδόν πάντοτε στα 

θέσμια και στην τάξη της εκκλησιαστικής Λατρείας.

     Ποτέ δεν αφορούν στην εκκοσμίκευση, στον ομολογιακό

 μινιμαλισμό και στην θεατρικότητα που έχουν εισβάλει καταλυτικά 

στην ζωή των τιμίων μελών (Κληρικών και Λαϊκών) της 

Εκκλησίας. Σημασία έχει η σκουριά των αιώνων, όχι η οξείδωση 

των καρδιών!

Έστω κι έτσι. Αυτά όμως τα γενικώς και αδιακρίτως εκτοξευόμενα

 και πληκτικώς αναμασώμενα δεν είναι τίποτα μπροστά στο 

ότι μιά νέα “πριβέ” νοοτροπία, με επικοινωνιακό προβάδισμα και

 αντισκωριακή βαφή, διεκδικεί πλέον ολοφάνερα αποκλειστική

 κυριότητα «στο πραγματικό νόημα του Χριστού» διακατέχοντας 

συγχρόνως μιαν αταλάντευτη βεβαιότητα “πνευματικής” 

υπερβάσεως των σχημάτων του αιώνος τούτου του καταργουμένου.

 (Σχημάτων που αδαώς θεσμοθέτησαν οι Άγιοι Πατέρες, οι οποίοι

 δεν εννόησαν... το πραγματικό νόημα του Σώματος του Χριστού).

      Βαρειές κουβέντες. Θεολογική αυθάδεια μαζί με μια ευδιάκριτη

 αίσθηση επάρκειας και ανωτερότητος έναντι των κατωτέρων 

«ευλαβών» επιβεβαιώνουν ότι ο Χριστός προτού ... εξορισθεί 

από την Εκκλησία, εξορίσθηκε από το Ήθος ημών, των 

“δήθεν” Χριστιανών. Μάλλον ετράπη εις φυγήν!

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

πηγή

Προφήτης Ωσηέ

Θεὸν τυποῖς μνηστῆρα γῆς πορνευτρίας, Πόρνῃ συναφθείς, ὃν Προφήτα νῦν βλέπεις. Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ὡσηὲ νέκυν κτερέϊξαν.

Βιογραφία Ο Προφήτης Ωσηέ ήταν γιος του Βεηρεί (ή Bενιή) από τη Γαλεμώθ (ή Bαλεθώμ) της φυλής Ισάχαρ και έζησε τον όγδοο αιώνα προ Χριστού, επί βασιλέων του Ιούδα, Οζίου, Ιωάθαμ, Άχαζ, Έζεκία και του Ισραήλ Ιεροβοάμ Β'. Στην Παλαιά Διαθήκη, είναι ο πρώτος από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες. Ο Ωσηέ ήταν ψυχή γεμάτη από ζήλο για το θείο Νόμο, γι' αυτό και στο προφητικό του βιβλίο καταγγέλλει ευθέως το λαό του Ισραήλ, που είχε μολυνθεί από την ειδωλολατρία. Οι συμβολισμοί του θεωρούνται δυσεξήγητοι, αλλά σαφέστατα εκδηλώνει την πίστη του στο Σωτήρα Χριστό. Μάλιστα, ο ίδιος ο Κύριός μας χρησιμοποίησε μια σπουδαία φράση του Ωσηέ, προς τους Φαρισαίους (Ματθ. θ’ 3), η οποία λέει: «Ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν καὶ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ ὁλοκαυτώματα» (Ωσηέ, στ' 6). Δηλαδή, λέει ο Θεός μέσω του Ωσηέ: «Προτιμώ την ειρηνική αγάπη σας προς εμένα και όχι τις τυπικές θυσίες, και θέλω να έχετε επίγνωση του θείου θελήματος περισσότερο, παρά τα χωρίς νόημα και ουσία ολοκαυτώματα πού προσφέρετε». Επίσης, φράσεις του Ωσηέ χρησιμοποίησαν και οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος στις επιστολές τους. Ο Ωσηέ λέγεται ότι έζησε 75 χρόνια, και μετά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή του.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος β’. Τοῦ Προφήτου σου Ὡσηὲ τὴν μνήμην, Κύριε ἑορτάζοντες, δι' αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Θεῖον ἔσοπτρον, τοῦ Παρακλήτου, ἐχρημάτισας, σοφὲ Προφῆτα, τᾶς σεπτᾶς ἐκφαντορίας δεχόμενος, ὅθεν ἐν κόσμῳ μελλόντων τὴν πρόγνωσιν, ὥσπερ φωτὸς λαμπηδόνας ἐξήστραψας. Ὠσηὲ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος. Κάθισμα Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ. Ὑπέκλινας τὸ οὖς, τῷ λαλοῦντι Προφήτα, καὶ πάντων μυηθείς, τῶν μελλόντων τὴν γνῶσιν, Χριστοῦ προεσήμανας, παρουσίαν τὴν ἔνθεον· ὅθεν σήμερον, τὴν Παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, τὸν Λυτρωτὴν ἀνυμνοῦμεν, τὸν σὲ μεγαλύναντα.

Άγιοι Κοσμάς, Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος οι Ανάργυροι

Eις τον Kοσμάν και Δαμιανόν. Ἐκ τοῦ γένους Ἄραβας, ἐκ δὲ τοῦ ξίφους, Θείους ἀριστεῖς οἶδα τούς, Ἀναργύρους. Eις τον Λεόντιον. Λεοντίου τμηθέντος, ὤλετο πλάνος, Λεοντομήρμυξ, ὡς Ἰὼβ βίβλος λέγει. Eις τον Άνθιμον και Eυπρέπιον. Ἄνθιμος, Εὐτρόπιος ἐκτετμημένοι, Ἀνθοῦσι λαμπρὸν καὶ πανευπρεπὲς μάλα.

Βιογραφία Οι Άγιοι Κοσμάς, Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος (ή Eυτρόπιος) ήταν μεταξύ τους κατά σάρκα, αλλά και κατά πνεύμα αδέλφια από την Αραβία. Ευσεβείς και οι πέντε, από τον αυτό εμπνεόμενοι θείο ζήλο και από τα αυτά κινούμενοι φιλάνθρωπο αισθήματα, όχι μόνο πολλές αγαθοεργίες είχαν επιτελέσει με την ιατρική τους τέχνη, αλλά και πολλούς είχαν ελκύσει στη χριστιανική πίστη. Καταγγέλθηκαν γι' αυτό και συνελήφθηκαν κατά τον επί Διοκλητιανού διωγμό στη Λυκία από τον ηγεμόνα εν Αιγαίς Λυσία. Μετά από πολλά βασανιστήρια, υπέστησαν τον δια αποκεφαλισμού θάνατο.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι

Άγιοι Κοσμάς, Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος οι Ανάργυροι

Τυπικόν της 17ης Ὄκτωβρίου 2012

Τετάρτη: Τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ὠσηέ,  τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καί Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί  Δαμιανοῦ τῶν ἐξ Ἀραβίας καί  τοῦ Ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Ἀνδρέου τοῦ ἐν τῇ Κρίσει.

Ἀπόστολος:  Τοῦ Προφήτου· (Ῥωμ. θ΄ 18-33), ζήτει τοῦτον τῇ Δευτέρᾳ δ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν. Εὐαγγέλιον:  Τῆς ἡμέρας· Τετάρτης ε΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ (Λουκ. θ΄ 44-50).