ΘΡΥΛΟΙ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ: ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑΣ, ΤΑ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑΣ

ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑΣ

(απόδοση κειμένου από την καθαρεύουσα)

Οι θρύλοι οι οποίοι πτερουγίζουν γύρω

 από την Αγία Σοφία φανερώνουν την κατάπληξη 

που είχε αισθανθεί ο Βυζαντινός λαός 

όταν είδε

τελειωμένο τέτοιο έργο. Το απέδιδε στην

 επέμβαση υπερφυσικών δυνάμεων.

Διηγείται η λαϊκή παράδοση ότι στον Ιουστινιανό εμφανίστηκε 

ένας άγνωστος και τον συμβούλευσε να μη φοβηθεί την δαπάνη (τα έξοδα). 

Είχε αρχίσει τότε να χτίζεται ο περίφημος θόλος. Ο αυτοκράτορας 

έβλεπε 

ότι οι δαπάνες υπερβαίνουν τους υπολογισμούς του, 

ενώ 

εξ άλλου το 

Κράτος χρειαζόταν πόρους (έσοδα) για να καλύψει τις 

άλλες του ανάγκες.

Ο άγνωστος εμγανίστηκε στον Αυτοκράτορα και του 

υποσχέθηκε να βρει 

αυτός τα χρήματα. Ζήτησε μόνο να τον συνοδεύσει ένας από 

τους ανθρώπους

 του Παλατιού.

Ο Αυτοκράτορας δεν έδωσε προσοχή. Αλλά την επόμενη ο

 άγνωστος πάλι 

του παρουσιάστηκε και ζήτησε μεταφορικά για να φέρει στον 

Αυτοκράτορα μεγάλα βάρη χρυσού. Η υπηρεσία των Ανακτόρων 

τέθηκε τέλος πάντων στην διάθεσή του.

Ο μυστηριώδης άνθρωπος παρέλαβε 20 άλογα με τους ανθρώπους του 

Αυτοκράτορα, οδήγησε την συνοδεία έξω από την Κωνσταντινούπολη 

και την έφερε σε ένα παράδοξο Παλάτι, κατάφορτο (γεμάτο) από χρυσάφι, 

το οποίο υψωνόταν σε σωρούς μέσα στις αίθουσές του.

Βυθίζοντας εκεί το φτυάρι του ο άγνωστος φόρτωσε τα είκοσι άλογα με χρυσάφι 

και τα έστειλε στον Αυτοκράτορα ενώ είπε στους αυλικούς ότι είναι 

αναγκασμένος να μείνει λίγο πίσω για να κλείσει τις πόρτες του σπιτιού.

Όταν ο Αυτοκράτορας παρέλαβε τον θησαυρό, έστειλε αμέσως 

τους ανθρώπους 

του να τον βρουν και να τον φέρουν.

Πήγαν στο ίδιο μέρος, αντί όμως για το Παλάτι και τον άνθρωπο δεν είδαν

 παρά μόνο την Έρημο.

Με τέτοιο τρόπο εκφράζει η παράδοση την δόξα του Αυτοκράτορα,

 ο οποίος 

\με αδάμαστη πίστη έφερε το έργο εις πέρας (το τελείωσε), και του τολμηρού 

Αρχιτέκτονα που το συνέλαβε (το σκέφτηκε) και το εκτέλεσε.

Χάρης Ημερινός

Βιβλιογραφία: Νεοελληνικά Αναγνώσματα Α' Γυμνασίου, Αθήνα 1931

Το Δισκοπότηρο της Αντιόχειας που συνδέεται με τον μύθο του Αγίου Δισκοπότηρου
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=20781

ΤΑ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΑ 

ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑΣ

( το κείμενο διατηρεί την ορθογραφία του πρωτότυπου,

 εκτός από τους τόνους)

Την ώρα που ακούγονται έξω από την Αγία Σοφία φωνές 

"οι Τούρκοι! οι Τούρκοι!", ο πρωτόπαπας βγαίνει από την στοά της 

εξομολογήσεως. Αποβραδίς κοινώνησε τον Αυτοκράτορα κι ως το πρωί 

εξωμολογούσε. Όπως βγήκε ψηλός, ηλιοκαμένος, μ' άσπρα γένεια και 

φρύδια παχιά, νόμιζες πως ένας άγιος ξεκόλλησε από τον τοίχο. 

Και για μια στιγμή, όταν είδε το πλήθος γονατιστό να τρέμη, κιτρίνισε 

σαν το φλουρί, σα να τον χτύπησε βόλι. Κοντοστάθηκε, σφόγγιξε τα

 δάκρυα και προχώρησε στην εκκλησία.

Ο ναός, ο άμβωνας, ο σολέας και τα περιστύλια ήταν 

γεμάτα κόσμο. 

Τα φώτα, οι πολυέλαιοι και οι κανδήλες ήταν αναμμένα.

 Για τελευταία 

φορά έλαμπε στην Ανατολή το μεγαλείο της Χριστιανοσύνης. 

Έλαμπε η θαυμάσια αρχιτεκτονική του Ανθεμίου και του Ισιδώρου. 

Έλαμπε ο αφάνταστος πλούτος, που εσκόρπισε ο Ιουστινιανός, για να

 νικήση τον Σολομώντα. Κι από μακριά έφταναν του τρόμου οι φωνές: 

"Οι Τούρκοι! Οι Τούρκοι!"

Οι πολυέλαιοι από κρύσταλλα ασημοδεμένα, τα πελώρια μανουάλια,

 σαν 

γίγαντες φωτοβόλοι, οι ποικιλόχρωμες κολόνες, τα χρυσά μωσαϊκά, 

όλα έλαμπαν για τελευταία φορά. Και ψηλά οι ελαφρότατες γραμμές, 

γεμάτες ευγένεια, γεμάτες χάρη, αγκάλιαζαν, σαν σχέδιο ανάερης κολόνας, 

\τον πελώριο τρούλλο. Ω! όπως ήταν ο τρούλλος θαυμάσιος στους 

γύρους, 

νόμιζες πως ζητούσε να πλανέψη σ' έναν άλλο κόσμο τους χριστιανούς την

 ώρα της θυσίας!

Ο πρωτόπαπας έκαμε τρεις σταυρούς και μπήκε στο ιερό. 

Επάνω στην Αγία Τράπεζα, σα να ήταν κρεμαστός ουράνιος θόλος, 

το Κιβώτιο. Στήριζε τα τέσσερα χρυσά του πόδια στις τέσσερες γωνίες και 

απ' εμπρός πρόβαλε ένα ωραίο τόξο. Ένας σταυρός χρύσιζε στην κορυφή του 

και μέσα από τον θόλο του κατέβαινε άσπρο περιστέρι, η Περιστερά του 

Αγίου Πνεύματος. Ο πρωτόπαπας βγάζει από τα σπλάχνα της Περιστεράς

 τα Δισκοπότηρα, τα σκέπασε με μεταξωτό, που λέγεται Αέρας, τα πήρε κι έφυγε. 

"Μη δότε τα Άγια τοις κυσίν", σκέφτηκε.

Σαν αρχαίο ελληνικό αγγείο, όλο από χρυσάφι, λίγο κοντό, με δυο όμορφα

 χερούλια και με πλευρές καμπύλες, τέτοιο ήταν το Ιερό Ποτύριον. 

Το στόμα του τριγύριζε διπλή γραμμή σε ρυθμό μαιάντρου. 

Και στην πρόσοψη είχε το Χριστό σε κολυμπήθρα, από παράσταση αρχαία.

Ο ιερός Δίσκος ήταν από χρυσάφι καλοδουλεμένο. Στο κέντρο ο Μυστικός

 Δείπνος του Κυρίου. Και γύρω πολύτιμα πετράδια.

Ο πρωτόπαπας έρριξε μια ματιά στη θάλασσα, ανασκουμπώθηκε 

κι 

έσπρωξε 

με τέτοια δύναμη το καραβάκι, που γλίστρησε ως τον γιαλό. 

Μπήκε μέσα, άνοιξε πανί και κράτησε το τιμόνι γραμμή για την βιθυνική παραλία. 

Ο αντίλαλος της Πόλης εξακολουθούσε. 

"Οι Τούρκοι! Οι Τούρκοι!..."

Μια τρικυμία σηκώθηκε τρανή. Το καραβάκι σαν τσόφλιο χοροπηδούσε

 στα κύματα επάνω. Στην Πόλη φλόγες και καπνοί παντού. Στ' αυτιά ο αέρας 

έφερνε μια άγρια αντήχηση από τρόμο, από δαρμούς, από παρακάλια, από 

ξεψυχημό, απο βογγητά θανάτου.

Ω Πόλη, με τα βασιλικά σου, με τους ιπποδρόμους σου, με τις ακαδημίες 

των τεχνών σου! Χριστιανοσύνη που εδίδαξες στον κόσμο την αλήθεια. 

Χιλιόχρονη ιστορία του πολιτισμού που σβήνεις. Εργάτες του νου που γενήκατε

 φυγάδες και δούλοι. Ανθρώπινα έργα, που ζηλέψατε αθανασία και γενήκατε

 ερείπια. Μεγαλεία περασμένα. Άρματα νίκης που περνούσατε την Χρυσόπορτα. 

Βασιλείς με τις χρυσές κορώνες. Γεννήσεις και θάνατοι σβησμένοι για την πρόοδο. 

Μνημεία, που μέσα στην καταστροφή εμείνατε χωρίς μορφή, χωρίς όνομα. 

Άπειρες μέρες εκμηδενισμένες. Να! παίρνει τη σκόνη σας ένας ανθρώπινος 

ανεμοστρόβιλος και την σκορπίζει στους τέσσερες ανέμους!

Η Δύση του ηλίου χρωμάτισε τον ουρανό κόκκινο, σαν αίμα. Σημάδι της φρίκης. 

Ο άνεμος εξακολουθούσε να φυσά κι ο ανεμοστρόβιλος σάρωνε την Προποντίδα.

Σκοτείνιασε. Το σκοτάδι σκέπασε τον ουρανό, την Πόλη. Κι από τη θάλασσα

 μακριά ανέβαινε αιμοσταγμένος του φεγγαριού ο δίσκος. Κόκκινος, σαν τα μάτια

 του φονιά.

Ολόρθος στο καράβι ο πρωτόπαπας κάρφωσε στον ουρανό τα μάτια του 

και είδε - ω φρίκη!- το φονικό φεγγάρι να στέκεται ακίνητο στον τρούλλο 

της Αγίας Σοφίας. Και είδε να μαυρίζη, να μαυρίζη ο μισός δίσκος.

Αρχαία προφητεία έλεγε:

"Θα είναι πανσέληνος. Έκλειψη θα γίνη. Και η Πόλη θα πέση!"

Ο πρωτόπαπας περιχύθηκε με κρύο ιδρώτα. Έβλεπε μια τον σταυρό στον 

τρούλλο

 της Αγίας Σοφίας και μια το μισοφέγγαρο. Το καραβάκι χοροπηδούσε στα 

κύματα της θάλασσας. Χίλια κομμάτια έγινε το μικρό πανί του. 

Κι ο αέρας βούιζε σα θρήνος στο κατάρτι του.

Ο πρωτόπαπας έβαλε τις τελευταιές του προσπάθειες. Στο στήθος του 

κρατούσε σφιχτά τα Δισκοπότηρα. Κι ενώ θωρούσε πέρα την

 Αγία Σοφία, 

δε βλέπει το σταυρό. Βλέπει μισοφέγγαρο...

Αμέσως άνοιξαν τα μεσουράνια. 

Ένα φως γλυκύτατο απλώθηκε. 

Άγγελος Κυρίου φάνηκε κι άπαξε τα Δισκοπότηρα.

Μην ήταν θαύμα; Η θάλασσα άνοιξε στόμια και κατάπιε τον πρωτόπαπα. 

Γαλήνη! 

Το τρομερό στοιχείο ησύχασε. 

Και σα αν ήταν Φώτα κι άγιασε τη θάλασσα σταυρός...

"Θρύλοι της Πόλης", Νικ. Βασιλειάδης

Βιβλιογραφία: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ 1950, επανέκδοση ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΘΗ.

πηγή

Τα λόγια της γριάς Παράδοσης

πηγή

Αν αυτός ο άνθρωπος συνέλθη, πάλι ο Καλός ο Θεός θα τον βοηθήση.

 Αγαθή διάθεση

- Γέροντα, 

τι θα γίνουν οι

 άνθρωποι που

 έχουν καλωσύνη 

αλλά δεν πιστεύουν;
- Νομίζεις ότι δεν πιστεύουν; 

Αλλά ας πούμε ότι δεν 

πιστεύουν. 

Όταν ήταν μικροί, η μάνα 

τους δεν τους κοινωνούσε; 

Αλλά και να μην τους

 κοινωνούσε , 

δεν βαφτίσθηκαν,

 δεν μυρώθηκαν; 

Δεν είναι γεννημένοι 

από ορθόδοξες και 

βαφτισμένες μάνες; Ε, αυτούς τους ανθρώπους που έχουν καλωσύνη, θα δης,

 ο Καλός Θεός θα τους βολέψη με κάποιο τρόπο, είτε με δοκιμασίες είτε με 

μια αρρώστια είτε με ταλαιπωρίες είτε με έναν σεισμό είτε με έναν κεραυνό είτε

 με έναν κατακλυσμό είτε με έναν λόγο κ.λ.π. , και τελικά θα τους πάη στον

 Παράδεισο. Πολλές φορές ίσως παρουσιασθή και ένας Άγιος ή ένας 

Άγγελος σε έναν τέτοιο άνθρωπο .παρόλο που δεν δικαιούται αυτήν την

 μεγάλη ευλογία. Μπορεί όμως να το κάνη και αυτό ο Χριστός ,αφού πρώτα

 χρησιμοποιήση όλα τα άλλα. Αλλά συχνά τι παθαίνουν οι άνθρωποι αυτοί; 

Πηγαίνει ο διάβολος και τους ξεγελάει και πολλοί , οι καημένοι , 

πλανιούνται , γιατί αρχίζει ο διάβολος να τους λέη: « Α, εσένα σου έδειξε 

τέτοιο μεγάλο θαύμα ,γιατί μπορείς να σώσης τον κόσμο » . 

Και ο ταλαίπωρος δεν λέει: « Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω;

 Εγώ δεν ήμουν άξιος για τέτοια χάρη » . Αντί δηλαδή να νιώση συντριβή ,

 δέχεται τους λογισμούς που του φέρνει ο διάβολος και υπερηφανεύεται .

 Μετά ξαναπηγαίνει ο διάβολος και του στήνει « τηλεόραση », του δείχνει

 Αγγέλους, Αγίους και του λέει: « Εσύ θα σώσης την οικουμένη » . Αν αυτός 

ο άνθρωπος συνέλθη, πάλι ο Καλός ο Θεός θα τον βοηθήση. 
Πάντως να μην ξεχνούμε ότι όλοι έχουμε κληρονομιά από τον θεό ,

για αυτό σε όλους τους ανθρώπους στο βάθος υπάρχει καλωσύνη . 

Ο διάβολος όμως όλα τα μολύνει. Μερικοί έχουν διατηρήσει αυτήν την 

καλωσύνη ,έστω κι αν δεν ζουν κοντά στην Εκκλησία. Ε, αυτούς θα τους 

βολέψη ο Θεός. Για αυτό, όταν βλέπετε άνθρωπο να έχη παρασυρθή και 

να έχη αμαρτωλή ζωή, αλλά να είναι πονόψυχος – βλέπει λ.χ. έναν 

άρρωστο και ραγίζει η καρδιά του, έναν φτωχό και τον βοηθάει

 – από εκεί να καταλάβετε ότι αυτόν δεν θα τον αφήση ο Θεός ,

 θα τον βοηθήση. Και όταν βλέπετε έναν άνθρωπο απομακρυσμένο

 από τον Θεό να είναι σκληρός , άσπλαχνος κ.λ.π. ,τότε πρέπει να 

κάνετε μέρα- νύχτα προσευχή, να κάνη « αποβίβαση » ο Θεός στην

 καρδιά του , για να πάρει στροφή.
Τα κρίματα του θεού είναι άβυσσος. Ένα πράγμα ξέρω: 

όσοι ζουν κοσμική ζωή , γιατί δεν βοηθήθηκαν , αλλά παρασύρθηκαν

 ή και σπρώχθηκαν στο κακό , ενώ είχαν καλή διάθεση , αυτοί συγκινούν

 τον Θεό και ο Θεός θα τους βοηθήση. Θα χρησιμοποιήση διάφορους 

τρόπους ,να βρουν τον δρόμο τους . Δεν θα τους αφήση. 

Ακόμη και την ώρα του θανάτου θα τους οικονομήση να βρίσκωνται 

σε καλή κατάσταση. 

  AΠΟ   ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ   Πνευματική αφύπνιση»

 ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

πηγή

Να γνωρίσουμε τους αγωνιστές της Βορείου Ηπειρου: Ο Θύμιος Λιώλης

Ο  ΘΥΜΙΟΣ  ΛΙΩΛΗΣ  ΚΑΙ  Η  ΝΙΚΗ  ΤΟΥ  ΣΤΟ  ΣΑΛΙ ΒΡΑΝΙΣΤΙ

(Με την ευκαιρία της μάχης της  Παπαράχης)

Στα χρόνια του χαλασμού ήρθες στην ζωή εκεί ψηλά στην Κρανιά,

Το Βούρκο  αγνάντευες, χαιρόσουν, ασπίδα γινότανε η δική σου καρδιά.

 

Άτυχος Οδυσσέας της θάλασσας-Βούρκου έγινες με βάρκα δίχως πανιά,                

Τότε ξεψυχούσε η Τουρκιά κι εμάς ξεχρέωνε με αδικίες και σκλαβιά.

 

Κι αν αμούστακος  δεν άντεξες, θύμωσες, αγρίεψες κι αναστατώθηκες,

Πυρκαγιά σου άναψαν ο Μήτρος Παπάς, ο Θωμάς  Σπύρος και υψώθηκες.              

Στην παλιά τη Ματομάρα για πρωτιά έκαμες το πρώτο σου καρτέρι,           

Σωριάστηκε  από τ’ άλογο ο  αγάς, αφού βόησε το δικό σου μαλιχέρι.

 

Στους μπέηδες μπήκε ο πανικός,  στους αγάδες φώλιασε ο τρόμος,                         

Ένιωσαν να τους αλλάζεις το φως, όπου πήγαιναν άλλαζαν δρόμους.

Την Άνοιξη του 1904 πήγες Μακεδονία, σε κάλεσε ο Παύλος Μελάς,           

Για τον εικοσάχρονο Θύμιο Λιώλη, η Πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα.  

 

Από κανέναν δεν πήρες διαταγή, η καρδιά ψιθύρισε, σε θέλει η Ελλάς,          

Στο στήθος σου δεν κρεμάστηκαν παράσημα, αλλά φαρέτρες και όπλα.

Τους Λιωλαίους ξεσπίτωσαν απ’ την Κρανιά, αποφάσισαν τα δικαστήρια,         

Πίστεψαν ότι έτσι θα σε φοβέριζαν, θα σε τσάκιζαν μ’ αυτά τα τεκμήρια.

 

Έφυγε η Τουρκιά, η  Αλβανία ζούσε την μεγαλύτερη ακυβερνησία,                   

Αναπνοή ζητούσε η φτωχολογιά, στους μπέηδες σύμφερε η αναρχία.             

Πικρή η ζωή,  πολλές οι κλεψιές των λάμπηδων οι φανφάρες,         

Αυτά  σε αντρείωσαν, σ’ έκαμαν παλικάρι δεν ήταν για σε χαζομάρες.                      

 

Έκλεβαν τα αιγοπρόβατα, άρπαζαν τα άλογα, εκεί αλλού τα βόδια,

Οι ψευτοπαλληκαράδες πριν πέσουν τα χαράματα το ‘βαζαν στα πόδια.

 Σε γνώρισε  η Λαμπουριά, που ξέρουν τίνος σόι είναι τα παλικάρια,                

 Τα καμώματά σου έμαθε η κλεφτουριά, τους έτρεμαν χέρια, ποδάρια.

 

Στους ξελογαριασμούς  δεν ήσουν μόνος, είχες κι  άλλα παλικάρια,

Ο Γέννης, ο Χρήστος και Γιώργος Μπάμπης βάδισαν στα δικά σου αχνάρια.        

Βοήθησες παντού, όπου άκουγες αδικίες, ανήγε η γης κι εσύ φανερώσουν,             

Στο Βούρκο και σ’ όλα τα ελληνοχώρια έτρεχαν να σε καμαρώσουν. 

 

Σου ζήτησαν βοήθεια και εσύ έτρεξες  στην Τζάρα, στο Μουρσί,               

Κοπάδια γιδοπρόβατα, βόδια και άλογα επέστρεφαν στo μαντρί.

Ελληναράς μεγάλος ήσουν Καπετάνιε Θύμιε, βουρκάρικο παλικάρι, 

Την Κυριακή τον καφέ έπινες στο Δέλβινο, στη μέση στο παζάρι. 

   

Εκεί  έπιναν και οι μπέηδες, εκεί γλεντούσαν καμαρωτά και οι αγάδες,

Με το κεφάλι ψηλά, όλους τους τρέλαινες τους έβανες σε μπελάδες.

Αυτοί πολλές φορές δοκίμασαν εσένα, Καπετάνιε, να  σκοτώσουν,

Τόσους και τόσους χαφιέδες πλήρωσαν το δρόμο να σου κόψουν.   

 

Πάντα επέστρεφες αήττητος, περήφανος, είχες την Παναγιά μαζί σου,

 Έλεγαν έχεις το Τίμιο-ξύλο, ριζωμένο βαθιά στην ψυχή σου.

Άλλες φορές έστειλαν τους χωροφύλακες, εσένα να πιάσουν,

Να σε δικάσουν ποθούσανε,  στα κάτεργα βαθιά  να σε μπάσουν. 

 

 Ποτέ όμως δεν μπόρεσαν,  γύριζαν στ’ αφεντικά τους ντροπιασμένοι, 

 Οι φτωχοί σε βοηθούσαν, μέσα στις καλύβες τους σε είχαν κρυμμένο.

 Όταν χρειάστηκες ψωμί, από τη δική τους μπομπότα σε θρέψανε,

Στη ζεστή αγκαλιά τους σε κρατούσαν, ποτέ δεν σε προδώσανε.

 

Και με τις βάρκες λάκτισες, στης Μπίστρισσας τα παρακλάδια,

Φόρεσες και ρούχα γυναίκας, για να μη σε γνώριζαν τα ρημάδια.

Από το άλογο σου δεν χωρίστηκες, ήσουν τρελός καβαλάρης.

 Εδώ νύχτωνες και αλλού ξημέρωνες κι αυτοί σε είπαν παλικάρι.

 

Κρυψώνα σου ήταν το ηρωικό Πάλι, το Μαύρο, η Ζορκάδα,

Οι σκλήθρες, τα λόγγα του Βρυωνιού, τα φοινικιώτικα χαλίκια,

Η Αρδάσοβα, το Κουρσί, ο Άγιος Στέφανος και η Ματομάρα,

Το Χούστοβο, η Τσούκα, το Μετόχι και η απόμακρη Στρέκα.

 

Χόρευες άριστα, πρώτος  πάντα και στα βουρκιώτικα γλέντια,       

Ρακή με την κούπα, μέγας-αρχηγός ήσουν και στην κουβέντα.  

 Όλοι θαύμαζαν το χορό στη Σερονιά,  Άγιο Μάμα, Κρανιά

Με τα λιανοτσακίσματα στα ηπειρώτικα, τα παλικαρίσια του Μοριά.

 

Ο βασιλιάς Ζώγκου της Αλβανίας μια μέρα  έβγαλε διαταγή:

«Πιάστε μου το Θύμιο Λιώλη θέλω να τον χώσω φυλακή».

Χαρά που είχαν οι μπέηδες, να έβλεπες χαρά οι αγάδες,

Τρόμος στους Βουρκάρηδες, στους Γκρέκο Ρωμιούς ραγιάδες.

 

Έστειλαν τον αρχικλέφτη που τον είχαν για πρώτο παλικάρι,   

Το Σαλί Βρανίστι της Λαμπουριάς, το δικό τους το καμάρι.

Μπέηδες κι αγάδες στο Δέλβινο του ‘ταξαν πουγκιά με γρόσι,

Του ζήτησαν, στον Βούρκο μας τους νόμους να εφαρμόσει.

 

Ταχιά πρωί ξεκίνησε καμαρωτά σχίζοντας στην μέση το Βλαχάτι,

Έχει και εδώ κλεισούρες, είπε, φοβήθηκε το δικό τους εβλιάτι.

Καβαλίκεψε και, στην Παπαράχη ανηφόρησε, ανέβηκε ψηλά,  

Να ‘βαζε παντού το νόμο, του είχαν πάρει αέρα τα μυαλά. 

   

 Αφού αγνάντεψε από άκρη σ’ άκρη του Βούρκου τα χωριά,

 Θα βάλω το νόμο, κοκορεύτηκε, στο Βουρκάρη το ραγιά.

Πού είσαι Θύμιο Λώλη, είπε μεγαλοφώνος, να με δεις, να σε δω,

Τώρα θα με δείτε όλοι σας και θα μάθετε  ποιος είμαι εγώ.

 

Από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε η είδηση  σ’ όλα τα χωριά,

 Πως ερχόντουσαν ο Σαλί Βρανίστι με μαλιχέρι και ντογκρά.

Προσεύχονταν οι παπάδες, στις εκκλησιές έκαναν το σταυρό τους,

Ο Μεγαλοδύναμος Θεός  να βοηθήσει τον άνθρωπό τους.

 

Το ‘μαθε ο Θύμιος  στην Ματομάρα έτρεξε, διάλεξε μια κουφαλιά,

Αφού μέτρησε και σημάδεψε είπε, εδώ σε περιμένω  τουρκαλά.

Να  με γνωρίσεις καλά ποιος είμαι και πάντα να με θυμάσαι,

Στον ύπνο σου θα με βλέπεις  και  δεν θα μπορείς να κοιμάσαι.

 

Βουρκάρης είμαι και τον τόπο μου υπερασπίζω, το ‘χω για καμάρι,

Τα κλέφτικα χρόνια σας έφυγαν, εδώ θ’ αφήσεις το σάπιο σου τομάρι.

Σήκωσε το όπλο και το αλάθευτο μάτι του Θύμιου  σημάδεψε καλά,

τα ‘χασε  ο  Σαλί Βρανίστι του κόπηκαν ποδάρια και φτερά.

 

Κουράγιο προσπαθεί να δώσει στους δικούς του ντερντεμένους,

Ό,τι και να πράξει δεν μπορεί να κρύψει ότι είναι ντροπιασμένος.

Αθόρυβα, στα κλέφτικα, δραπέτευσαν καβάλα στ’ άλογα τους,

 Όλη τη νύχτα πανικόβλητοι τρέχανε  να φθάσουν στα χωριά τους.

 

Απίστευτο και όμως αληθινό, όπως το λέει και ο φιλόσοφος λαός,

Δεν πίστευαν ότι «στο μικρό βάτο κρύβεται μεγάλος λαγός».

Κρίμα  Σαλί  στ’ άρματα σου, κρίμα και στα νταρνταρούκια

Κούφιες οι ντουφεκιές και οι παινεσιές και σάπια τα παλούκια.

 

 Τα μάτια τους έτριβαν οι μπέηδες, δεν πίστευαν  οι αγάδες,

 Άρχισε η κατηφόρα τους ενώ ονειρεύονταν να γίνονταν πασάδες.

Μεγάλωσε το όνομά σου, το παραδέχτηκαν  εχθροί και φίλοι,

 Τη δική σου λεβεντιά, την αληθινή δική σου παλικαροσύνη.

 

Αναγκάστηκες και έφυγες, στην Ελλάδα βρήκες τη λύση,

Οι Λιωλαίοι πλήρωσαν απ’ την κομμουνιστική «δικαιοσύνη».

Το βρήκαν τι έφταιγε.  Για όλα εσύ «έφταιγες» και, τι δεν είπαν 

Μόνο ν’ άκουγες, πόσα σου μέτρησαν,  κοντοχωριανοί και ξένοι .

 

Για εκείνα τα χρόνια εσύ «έφταιγες»,  μεγάλε Θύμιο Βουρκάρη,

Σαράντα χρόνια αχόρταγοι εσύ «έφταιγες», ο Θύμιο παλικάρι. 

Εσύ «έφταιγες» και σε βρίζανε στις συγκεντρώσεις, στα πανηγύρια, 

Να ‘βλεπες  πως κοκορεύονταν στα ξεσκισμένα τους τσαντίρια. 

 

Στα χρόνια τους το ‘παιζαν αθεόφοβοι, έβριζαν  Χριστό και Παναγιά.

Ενώ τώρα  πέντε φορές κάνουν το σταυρό τους, οι άλλοι μια φορά.    

Τώρα σε «χόρτασαν» ροδοπέταλα  και μεθούν στο όνομά σου,

Όλοι  συμφεροντολόγοι, παίρνουν τις στροφές όπως φυσάει ο αέρας.

 

Τώρα όλοι μας, Θύμιο, σε εκτιμήσαμε, σε βάλαμε στη θέση που σ’ ανήκει,

Το έργο σου έγινε δάδα και φέγγει στους νέους να πάνε από νίκη σε νίκη.

Το όνομα και το έργο σου δεν χάθηκαν, τοποθετήθηκαν εκεί που πρέπει, 

Είσαι ο μεγαλύτερος Βουρκάρης και ο Θεός ξέρει καλά που σ’ έχει . 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ

    Ραχούλα  

πηγή

Εντολές και δόγματα: Συνταγές σκλαβιάς ή δρόμοι ελευθερίας;

Ηθική είναι το σύνολο των αντιλήψεων και των κανόνων που ρυθμίζουν τη 

συμπεριφορά ενός ανθρώπου και κρίνουν τις πράξεις τους.

Αυτή είναι η κοινωνιολογική άποψη.
Η χριστιανική ηθική ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ έναν τρόπο ζωής ως απόρροια της σχέσης 

του ανθρώπου με το Θεό.Αυτός ο τρόπος ζωής που προτείνει η Εκκλησία ,

 έχει καταγραφεί σε σύντομες διατυπώσεις που ονομάζονται δόγματα.
Ένα από αυτά τα δόγματα φανερώνει πως ο Θεός είναι Τριαδικός, δηλαδή

 τρία ισότιμα πρόσωπα και ο τρόπος υπάρξής τους είναι η αγάπη,

 η συνεργασία, η συνεννόηση. Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να ζήσει 

σύμφωνα με τον τρόπο ζωής του Θεού
Επομένως , τα δόγματα δεν είναι έννοιες αφηρημένες που δεν έχουν 

καμια αξία για την ανθρώπινη ζωή αλλα είναι τρόπος ζωής.

Αλήθεια, πως μπορούμε να ζήσουμε έχοντας ως πρότυπο τον τρόπο

 ζωής του Τριαδικού Θεού???
Μας αφορά στ'αλήθεια;

Ό Θεός είναι Τριαδικός...ε, καί???

πηγή

Είναι η κακόβουλος βλασφημία καλή Τέχνη; Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

        Είναι  η  κακόβουλος βλασφημία Καλή Τέχνη; Η ουσία της Καλής Τέχνης, η οποία δικαιολογεί την ύπαρξή της είναι η ομορφιά, το ωραίο. Ομορφιά είναι η ακτινοβολία της Αλήθειας. Είναι η βλασφημία αλήθεια; Το ωραίο, όπως είναι γενικά παραδεκτό στη  φιλοσοφία και στην  επιστήμη της Αισθητικής, αίρεται όταν υπάρχει ιδιοτέλεια , εμπάθεια και κακότητα.

        Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας οι άρρωστοι από οποιοδήποτε πάθος δεν πρέπει να γράφουν γιατί μεταδίδουν την εμπάθειά τους στους άλλους. Είναι καθήκον των επισκόπων των ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας του Κυρίου Ιησού Χριστού, να καυτηριάζουν τις πράξεις αυτών που χρειάζονται καυτηρίαση, αντί να συνευδοκούν με αυτούς!

      Η κακόβουλος βλασφημία είναι ποινικό αδίκημα. Είναι η κακόβουλος βλασφημία καλή Τέχνη;
Οι βλάσφημοι γνωρίζουν την βλασφημία κατά του Σώματος Του Χριστού.Ο τίτλος της βλάσφημης παράστασης είναι βαλμένος με προσοχή. Ο λατινικός τίτλος κόρπους κρίστι είναι πονηρός. Το κόρπους κρίστι το αγνοεί ο λαός. Γιατί χρησιμοπούν οι υβριστές τις λατινικές λέξεις ενώ μιλούν για το Σώμα του Χριστού;  Οι βλάσφημοι έχουν επίγνωση της  βλασφημίας τους. Βλασφημούν την αγωνιζομένη και την θριαμβεύουσα Εκκλησία!

       Καλύτερα από κάθε άλλον γνωρίζει επίσης την βλασφημία η ίδια η υβριζομένη Εκκλησία. Δεν μπορεί κανείς να θέλει να είναι μέλος του Σώματος του Χριστού και συνάμα να μην γνωρίζει και να μην εξεγείρεται κατά της βλασφημίας.  Πόσο μάλλον γνωρίζουν και εξεγείρονται οι επίσκοποι! Δεν νοείται επίσκοπος να μην εξεγείρεται κατά της βλασφημίας  του Σώματος του Χριστού και συνάμα να είναι μέλος της Εκκλησίας!

πηγή

Οδοιπορικό στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας

Το 1560 ο Άγιος Γεράσιμος έφτασε στα Ομαλά όπου και ανακαίνισε το ξωκκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ιδρύοντας παράλληλα γυναικεία κοινοβιακή Μονή με πολυμελή αδελφότητα ονομάζοντάς την "Νέα Ιερουσαλήμ". Το 1582, στις 20 Οκτωβρίου έγινε η Β' ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου, το οποίο έκτοτε παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών. Είναι ενδεδυμένο με άμφια ταφής του Αγίου και εκτίθεται προς προσκύνηση μέσα σε τζαμένια λειψανοθήκη που ενσωματώνεται σε μεγαλύτερη, ασημένια, περίτεχνη λάρνακα, η οποία είναι τοποθετημένη πάνω από τον τάφο του Αγίου. Μέσα στο Ναό σώζεται και το ασκητήριο του Αγίου, στο οποίο κατεβαίνει κανείς από σκάλα μήκους τριών μέτρων και το οποίο χωρίζεται από μία στενή οπή σε "δύο δωμάτια". Στην Μονή σώζονται τα τρία μεγάλα πλατάνια που φύτευσε ο Άγιος, τα τρία πηγάδια και τα 37 μικρότερα που άνοιξε με τα χέρια του επ' ωφελεία της ανύδρου περιοχής καθώς και τα δύο αλώνια που έχτισε και στα οποία εργαζόταν για να εξασφαλίσει τα αναγκαία για τη Μονή. Ο νέος περικαλλής ιερός ναός του Αγίου αποπερατώθηκε με τις ενέργειες του νυν Μητροπολίτη κ.κ. Σπυρίδωνα και εγκαινιάστηκε από τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Σεραφείμ στις 19 Ιουλίου 1992.

Από το έτος ιδρύσεως της Μονής μέχρι σήμερα τελείται σε αυτήν θεία λειτουργία, τις ώρες 03.00π.μ. έως 07.00π.μ. Η Μονή πανηγυρίζει 5 φορές το έτος: Στις 16 Αυγούστου (Κοίμηση του Αγίου) και στις 23 Αυγούστου (απόδοσις εορτής ή "εννιάμερα" του Αγίου). Στο διάστημα μεταξύ των δύο εορτών καθιερώθηκε από τον νυν Μητροπολίτη, Σεβασμιώτατο κ.κ. Σπυρίδωνα να τελειται ιερό επταήμερο εις τιμήν του Αγίου με Αρχιερατικές θείες λειτουργίες - χοροστασίες - κηρύγματα.

Επίσης, στις 20 και 26 Οκτωβρίου (Ανακομιδή και Απόδοσις Ανακομιδής Αγίου Λειψάνου) σηκώνεται ορθός ο Άγιος και κατά το Μεγάλο Σάββατο και μένει στη Βημόθυρα μέχρι την Κυριακή του Θωμά, οπότε και τελείται Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία. Τις ημέρες αυτές γίνονται και ισάριθμες Λιτανείες με αθρόα συμμετοχή κλήρου και λαού. Μετά το πέρας της λιτανείας παρατίθεται πλουσιοτάτη τράπεζα, που ετοιμάζουν με ιδιαίτερη φροντίδα οι μοναχές. Οι μοναχές ασχολούνατι με τη φιλοξενία (η Μονή διαθέτει ξενώνα) και την Αγιογραφία. Επίσης έχουν αναπτύξει πλουσιοτάτη φιλανθρωπική και αποστολική δράση.Οι ακολουθίες τελούνται ανελλιπώς και Μονή ακολουθεί το τυπικό της Μονής του Αγ. Σάββα στα Ιεροσόλυμα. Η Μονή δέχεται επισκέψεις καθημερινά από 04.00π.μ. έως 13.00μ.μ. και 15.30μ.μ. έως 21.00μ.μ.

Για κάθε πληροφορία μπορείτε να απευθύνεστε στην:

Οσιωτάτη Μοναχή Κασσιανή

Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου Ομαλών

28100 Ομαλά Κεφαλληνίας

Tηλ. 2671086385 και 2671086205

πηγή

Η διαφορετικότητα μέσα στο χώρο της Εκκλησίας - Γέροντας Νεκταρίος Μουλατσιώτης

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας Ηλιουπόλεως Αθηνών στις 14 Οκτωβρίου 2012.

 πηγή

Αγιος Λουκας Ο Ευαγγελιστης

                                           

«Εἰς Ἐμμαοὺς βλέπειν σε κἂν πρὶν εἰργόμην, (Λουκᾶς λέγει), τρανῶς σε νῦν Χριστὲ βλέπω». Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ πέρατος βίου ἔμμορε Λουκᾶς.

Βιογραφία Ο Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και η εθνικότητα του ήταν Ελληνική. Ήταν γιατρός στο επάγγελμα, όμως γνώριζε πολύ καλά τη ζωγραφική τέχνη. Μάλιστα σε αυτόν αποδίδονται οι πρώτες εικόνες της Θεοτόκου με τον Ιησού Χριστό βρέφος στην αγκαλιά της (μία υπάρχει μέχρι σήμερα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου), καθώς και αυτές των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Στη χριστιανική πίστη κατηχήθηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον οποίο συνάντησε στη Θήβα και έκτοτε αφοσιώθηκε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Περιόδευσε στη Δαλματία, Ιταλία, Γαλλία, Αχαΐα, Βοιωτία κ.α. Συνέγραψε το τρίτο κατά σειρά Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης, καθώς και τις πράξεις των Αποστόλων. Λέγεται ότι πέθανε με μαρτυρικό θάνατο (κατ' άλλους ειρηνικά σε ηλικία 80 ετών), και το 357 μ.Χ., το λείψανο του μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό των Αγίων Αποστόλων. Σημείωση: Όπως ιστορεί ο Nικόλαος Mαλαξός, σύμφωνα με ένα βασιλικό χρυσόβουλλο της Mονής του Mεγάλου Σπηλαίου, ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε το Ευαγγέλιο του δεκαπέντε χρόνια μετά την Aνάληψη του Κυρίου. Ο Ιππόλυτος ο Θηβαίος όμως τοποθετεί την συγγραφή του Ευαγγελίου στην Aλεξάνδρεια.

Ἀπολυτίκιον Λουκᾶν τὸν θεηγόρον καὶ τοῦ Παύλου συνέκδημον καὶ Εὐαγγελίου τοῦ τρίτου συγγραφέα θεόπνευστον, ἐν ὕμνοις τιμήσωμεν, πιστοί, ὡς ἄξιον ἐργάτην τοῦ Χριστοῦ. Τῷ φωτι γὰρ τοῦ Κυρίου καταυγασθεὶς μετέδωκε φῶς τῷ κόσμῳ. Γράψας τὰς θαυμαστὰς παραβολάς, σύστασιν ἐκκλησίας τε τῇ ἐπελεύσει τοῦ πνεύματος ἱστορησάμενος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Ἀκέστωρ σοφώτατος, Ἱερομύστα Λουκᾶ, ζωγράφος πανάριστος, τῆς Θεοτόκου Μητρός, ἐδείχθης Ἀπόστολε, ἔγραψας μάκαρ, λόγους, διὰ πνεύματος θείου, ἔδωκας ἐννοῆσαι, συγκατάβασιν ἄκραν, Χριστοῦ τῆς παρουσίας, διὸ πρέσβευε σωθήναι ἠμᾶς. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος γ’. Ἀπόστολε Ἅγιε, καὶ Εὐαγγελιστὰ Λουκᾶ, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Μαθητὴς γεvόμενος τοῦ Θεοῦ Λόγου, σὺν τῷ Παύλῳ ἅπασαν, ἐφωταγώγησας τὴv γῆν, καὶ τὴν ἀχλὺν ἀπεδίωξας, τὸ θεῖον γράψας, Χριστοῦ Εὐαγγέλιον. Ὁ Οἶκος Ὡς ἰατρὸς καὶ μαθητὴς Λουκᾶ ἠγαπημένος, μυστικῇ χειρουργίᾳ τὰ πάθη τῆς ψυχῆς μου, καὶ τὰ τοῦ σώματος ὁμοῦ ἴασαι, καὶ δὸς μοι κατὰ πάντα εὐεκτεῖν, καὶ σοῦ τὴν παναοίδιμον γηθόμενος γεραίρειν πανήγυριν, ὄμβροις τε δακρύων, ἀντὶ μύρων τὸ σεπτόν σου καὶ πάντιμον σῶμα καταβρέχειν· ὡς στήλη γὰρ ζωῆς ἐγγεγραμμένη τῷ ναῷ τῷ θαυμαστῷ τῶν Ἀποστόλων πᾶσιν ἐκφώνει, καθάπερ καὶ σὺ τὸ πρῶτον, τὸ θεῖον γράψας Χριστοῦ Εὐαγγέλιον.

Τυπικόν της 18ης Ὄκτωβρίου 2012

Πέμπτη: Τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ.  Μαρίνου Μάρτυρος τοῦ Γέροντος.

Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ· «Ἀπόστολε ἅγιε, καί Εὐαγγελιστά Λουκᾶ...»καί  2.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον: «Προστασία...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ· «Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε...» (Κολ. δ΄ 5-11, 14-18). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει...» (Λουκ. ι΄ 16-21),  ζήτει τοῦτο τῇ 8ῃ Νοεμβρίου. Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις.