Ὁ Ἅγιος Εὐλάλιος

Στὸν πνευματικὸ ὁρίζοντα τῆς Ἐκκλησίας τῆς «Νήσου τῶν Ἁγίων» σὰν ἄστρο φωτεινὸ ἔλαμψε καὶ ὁ ἐπίσκοπος τῆς παλιᾶς βυζαντινῆς πολιτείας, τῆς ὀνομαστῆς Λάμπουσας. Λάμπουσα λεγόταν ἡ παλιὰ Λάπηθος ποὺ ἦταν κτισμένη κοντὰ στὴν θάλασσα. Στὴν Ἑλληνικὴ καὶ Ρωμαϊκὴ ἐποχή, ὅσο καὶ στὰ χρόνια τὰ Πρωτοβυζαντινὰ ἡ πόλη φημιζόταν γιὰ τὰ πλούτη της γι’ αὐτὸ καὶ Λάμπουσα. Τὴν πόλη κατέστρεψαν αἱ Σαρακηνοὶ μὲ τὶς ἀλλεπάλληλες ἐπιδρομές τους καὶ ἔτσι οἱ κάτοικοι ἀναγκάστηκαν νὰ ἀποτραβηχτοῦν ψηλότερα, ἐκεῖ ποὺ εἶναι σήμερα.

Ὁ Ἅγιος Εὐλάλιος. Τὸ ὄνομά του μᾶς τὸ ἔχουν παραδώσει οἱ χρονικογράφοι Λεόντιος Μαχαιρᾶς καὶ Φλώριος Βουστρώνιος. Γιὰ τὸν βίο καὶ τὴ δράση του ὡς ἐπισκόπου δὲν μᾶς ἀναφέρεται τίποτα. Ἄγνωστα μᾶς εἶναι καὶ τὰ χρόνια ποὺ ἤκμασε. Ὅτι ἐκθέτουμε ἐδῶ, εἶναι ὅτι μᾶς λένε δυὸ τοπικὲς παραδόσεις καὶ ὅτι κατορθώσαμε νὰ βροῦμε στὴν ἀκολουθία του, ποὺ δημοσίευσε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Βυζαντινολόγος ἐρευνητὴς κ. Κ. Χατζηψάλτης, στὸν Θ’ τόμο τοῦ Δελτίου τῆς Ἑταιρείας Κυπριακῶν Σπουδῶν.

Σὲ μία τοπικὴ παράδοση πολὺ διαδεδομένη ἀναφέρεται, πὼς ὁ ἅγιος αὐτὸς ποιμένας ἦταν ἐπίσκοπος στὴν Ἔδεσσα τῆς Συρίας.

Στὴν πόλη αὐτὴ φυλασσόταν μὲ πολὺ σεβασμὸ ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Μανδηλίου, τῆς ὁποίας ἡ ἱστορία ἔχει περίπου ὡς ἑξῆς: Κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ στὴν Παλαιστίνη ζοῦσε καὶ θαυματουργοῦσε ὁ Κύριος, στὴν Ἔδεσσα ἦταν ἕνας βασιλιὰς ποὺ λεγόταν Αὔγαρος.

Κάποια μέρα ὁ βασιλιὰς ἀρρώστησε ἀπὸ λέπρα. Οἱ γιατροὶ ποὺ τὸν ἐπισκέφθηκαν στάθηκαν ἀνίκανοι νὰ τοῦ προσφέρουν καὶ τὴν πιὸ μικρὴ βοήθεια. Ἡ λύπη τοῦ ἄρχοντα ἦταν μεγάλη.

Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τὴν ἀπελπιστικὴ, μία ἀχτίνα ἐλπίδας χύθηκε στὴν καρδιά του, σὰν ἔμαθε πὼς στὴ γειτονικὴ χώρα, τὴν Παλαιστίνη, ἦταν ἕνας ἄνδρας, πρότυπο ἀρετῆς καὶ καλοσύνης, ποὺ γιάτρευε ὅλες τὶς ἀρρώστιες. Ἀκόμα ἀνάσταινε καὶ νεκροὺς μ’ ἕναν καὶ μόνο λόγο του.

Νὰ μποροῦσε νὰ πάει ὡς ἐκεῖ, θὰ εὕρισκε ὁπωσδήποτε τὴν ὑγεία του. Ἡ ἀπόσταση ὅμως ἦταν τόσο μακρινὴ καὶ ἡ ἀρρώστια του τόσο βαριὰ κι ὀδυνηρή, ποὺ τοῦ ἦταν ἀδύνατο ν’ ἀναλάβει ἕνα τέτοιο ταξίδι.

Τί νὰ κάμει λοιπόν; Κάθισε καὶ σκέφθηκε καὶ ἀποφάσισε. Ἔγραψε μία ἐπιστολὴ καὶ τὴν ἔδωσε σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους δικούς του, νὰ τὴν πάνε στὴν Παλαιστίνη καὶ νὰ τὴν δώσουνε προσωπικὰ στὸν μεγάλο θεραπευτή. Σ’ αὐτὴν, τοῦ μιλοῦσε μὲ πόνο γιὰ τὴν δοκιμασία του καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ πάει ὁ ἴδιος στὴν Ἔδεσσα, νὰ τὸν δεῖ καὶ νὰ τὸν γιατρέψει.

Οἱ ἀπεσταλμένοι ἔκαναν ὅπως τοὺς διέταξε ὁ βασιλιάς τους. Πῆγαν στὴν γειτονικὴ καὶ εὐλογημένη χώρα, βρῆκαν τὸν θεῖο θεραπευτὴ καὶ Δάσκαλο, τὸν Ἰησοῦ καὶ τοῦ ἐπέδωσαν τὴν ἐπιστολή. Καὶ Αὐτὸς ἀντὶ νὰ σηκωθεῖ νὰ πάει στὴν Ἔδεσσα, ὅπως τοῦ ζητοῦσε ὁ ἄρρωστος βασιλιὰς Αὔγαρος, πῆρε ἕνα μαντήλι καὶ μ’ αὐτὸ σπόγγισε τὸν ἵδρωτα ἀπὸ τὸ ἅγιο πρόσωπό Του. Τὴν ἴδια στιγμὴ στὸ μαντήλι ἀπάνω ἀποτυπώθηκε ἡ θεϊκὴ μορφή Του. Δείχνοντας στοὺς ἀνθρώπους τοῦ βασιλιὰ τὴν Ἀχειροποίητη ἐκείνη εἰκόνα του, τοὺς ἔδωσε τὸ μαντήλι καὶ τοὺς εἶπε νὰ τὸ πᾶνε στὸν ἄρχοντά τους, καὶ αὐτὸς μόλις θὰ ἔβλεπε τὴν εἰκόνα Του, θὰ γινόταν ἀμέσως καλά. Κι ἔτσι πράγματι ἔγινε.

Τοῦτο τὸ Μανδήλιο, μὲ τὴν Ἀχειροποίητο εἰκόνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, φυλασσόταν γιὰ πολλὰ χρόνια στὴν Ἔδεσσα μέσα στὸ βασιλικὸ παλάτι. Μετὰ τὸν θάνατο ὅμως τοῦ βασιλιὰ ἕνας ἀπὸ τοὺς διαδόχους του, φανατικὸς εἰδωλολάτρης ἀποφάσισε νὰ καταστρέψει τὸ ἱερὸ τοῦτο κειμήλιο. Τὴν ἀνίερη ἀπόφασή του ἔκαμε γνωστὴ στὸν τότε ἐπίσκοπο τῆς Ἔδεσσας Εὐλάλιο. Κι αὐτὸς γιὰ νὰ σώσει τὴν Ἀχειροποίητη εἰκόνα, χωρὶς νὰ χάσει καιρὸ παρέλαβε τὴ νύχτα κρυφὰ τὸ Ἅγιο Μανδήλιο, καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα. Περπάτησε ὅλη νύχτα. Τὴν ἄλλη μέρα ἔφτασε στὴν ἀκρογιαλιά. Ἐκεῖ βρῆκε ἕνα καράβι, τὸ ὁποῖο ταξίδευε γιὰ τὴν Κύπρο, καὶ ἀνέβηκε πάνω σ’ αὐτό. Ὅταν ὅμως πλησίαζε στὴν Κύπρο, σηκώθηκε δυνατὴ τρικυμία. Τὰ κύματα βουνὰ πελώρια ἀπειλοῦσαν νὰ τὸ βουλιάξουν. Οἱ ἐπιβάτες τρομαγμένοι ἔτρεχαν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ μὴ ξέροντας τί νὰ κάμουν. Κάποια στιγμὴ ὁ ἐπίσκοπος Εὐλάλιος βγάζοντας ἀπὸ τὸν κόρφο τὸν πολύτιμο θησαυρό του, ἔκαμε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ἄνοιξε μὲ ἱερὴ εὐλάβεια τὸ Ἅγιο Μανδήλιο, τὸ ἅπλωσε στὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα καὶ κάθισε ἀπάνω του. Τὴν ἴδια ὥρα ἡ θάλασσα γαλήνεψε καὶ τὰ κύματα ἔφεραν τὸν ἐπίσκοπο στὴ Λάμπουσα. Σὰν ἔφτασε καὶ βγῆκε στὴν στεριά, ὁ Εὐλάλιος φρόντισε καὶ ἔκτισε ἐκεῖ ἕνα μοναστήρι, στὸ ὁποῖο καὶ ἀφιέρωσε τὸ Ἅγιο Μανδήλιο μὲ τὴν Ἀχειροποίητη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μοναστήρι κλήθηκε Μονὴ τῆς Ἀχειροποιήτου, μιὰ καὶ ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἦταν ἀποτυπωμένη σ’ αὐτό, δὲν εἶχε γίνει ἀπὸ χέρια ἀνθρώπου.

Μιὰ ἄλλη ὅμως καὶ πάλι Κυπριακὴ παράδοση μᾶς λέγει, πὼς ὁ Εὐλάλιος ὁ ἐπίσκοπός της Λάμπουσας δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸν ἱερὸ Εὐλάλιο τὸν ἐπίσκοπό της Ἔδεσσας. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἄλλο ἄσχετο πρόσωπο, ποὺ γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὴ Λάμπουσα.

Ὁ Ἅγιος αὐτὸς ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ὑπῆρξε ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Γεννήθηκε ἀπὸ θεοσεβεῖς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι καὶ τοῦ φύτεψαν στὴν ψυχὴ ἀπὸ αὐτὴ τὴν παιδικὴ ἡλικία τὴν ἀγάπη πρὸς τὰ ἱερὰ γράμματα καὶ τὴν ἀρετή. Καὶ τὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ἀνατροφῆς δὲν ἄργησαν νὰ φανοῦν. Νέος ἀκόμη ὁ Εὐλάλιος ἄρχισε νὰ διακρίνεται μέσα στὴν κοινότητα τῆς Λάμπουσας τόσο γιὰ τὴν ἁγία καὶ παραδειγματικὴ ζωή του, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀρετή του. Ὅταν τέλειωσε τὶς σπουδές του, οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ τῆς πόλεως ποὺ θαύμαζαν τὸ σεμνὸ ἦθος καὶ τὴν ὅλη του προσεκτικὴ καὶ ζηλευτῆ συμπεριφορά, ζήτησαν ἀπὸ τὸν τότε ἐπίσκοπό τους νὰ προωθήσει τὸν πιστὸ νέο σὲ διάκονο καὶ πρεσβύτερο. Ἀκόμη καὶ νὰ τοῦ ἀναθέσει ἐνεργὸ καὶ ὑπεύθυνο θέση στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ζηλωτὴς νέος ἔχοντας πάντα στὴ σκέψη του τὴ σύσταση τοῦ προφήτου Ἱερεμίου «ἀγαθὸν ἀνδρί, ὅταν ἄρη ζυγὸν ἐκ νεότητας αὐτοῦ», ἔσπευσε ν’ ἀποδεχθεῖ. Γνωρίζει πὼς τὸ ψυχοσωτήριο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπαιτεῖ πολλοὺς κόπους καὶ θυσίες, ἀλλὰ καὶ ἀρκετὲς εὐθύνες. Πολλὲς φορὲς ὁ ἀφοσιωμένος στὴν ὑπηρεσία τῶν ψυχῶν ἐργάτης θὰ ἀντιμετωπίσει πικρίες ἀπὸ τὴν ἀχαριστία ἐκείνων τοὺς ὁποίους κλήθηκε νὰ καθοδηγήσει στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας, ἀλλὰ καὶ τὸν φθόνο καὶ τὸν διωγμὸ τῶν ἐχθρῶν του Χριστοῦ. Τὰ λόγια τοῦ θεοφωτίστου Ἀποστόλου «οὐκ ἐστὶν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρῖας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. στ’ 12), ἀντηχοῦν συνεχῶς στ’ αὐτιά του. Ὅμως δὲν φοβᾶται. Δὲν ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸ ὕψος τῶν εὐθυνῶν. Ἀλλὰ μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν ἀρχηγὸ τῆς πίστεως «καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν», ἀποδέχεται τὴν πρόταση τοῦ ἁγίου ἐπισκόπου της Λάμπουσας, καὶ χειροτονεῖται διάκονος καὶ μετὰ ἱερέας. Στὴ θέση του αὐτὴ ὁ φλογερὸς ἐργάτης ἀφήνει νὰ λάμψουν ὅλα τὰ πνευματικὰ καὶ ἠθικά του χαρίσματα. Κηρύττει τακτικὰ καὶ μὲ ζῆλο. Ὀργανώνει ὑποδειγματικὰ τὴν φιλανθρωπικὴ ζωὴ καὶ γίνεται ἡ ψυχὴ καὶ τὸ κέντρο κάθε πνευματικῆς δράσεως. Δὲν πρόφτασε ὅμως ὁ ἱερὸς πατὴρ νὰ ἀναπτύξει ὅλη του τὴν δράση, ὅταν ὁ θάνατος τοῦ γέροντα ἐπισκόπου τῆς δοξασμένης πόλεως τὸν ἀναγκάζει νὰ ἀναλάβει τὸ ἔργο τοῦ ἐπισκόπου. Κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ μὲ μία φωνὴ καλοῦν τὸν φιλόθεο ἱερέα νὰ ἀποδεχθεῖ τὸ ὑψηλότατο στὴν ἐκκλησία ὑπούργημα, τὸ τοῦ ἐπισκόπου. Μὲ ταπείνωση καὶ φόβο Θεοῦ ὁ εὐλαβὴς κληρικὸς κύπτει τὸν αὐχένα καὶ μ’ εὐγνωμοσύνη ἀποδέχεται τὸ θεῖο χάρισμα τοῦ ἀρχιερέα. Τὸ δέχεται καὶ τὸ καλλιεργεῖ μὲ ὅλη τὴν δύναμη καὶ τὴν φλόγα τῆς ἁγνῆς ψυχῆς του.

«Παραδοθεῖς τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ» ὁλοκληρωτικά, ἐπέδειξε «σύνεσιν ἐν πᾶσι», ζῆλο θερμουργὸ καὶ δράση θαυμαστή. Μὲ ἔργα καὶ λόγια κινεῖται παντοῦ καὶ ἀναδεικνύεται πραγματικὰ δάσκαλος τῆς εὐσέβειας καὶ πρόμαχος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Τὸ κήρυγμά του ὑπῆρξε Χρυσοστομικό. Εὐλάλιος ἦταν τ’ ὄνομά του. Εὐλάλιος ὅμως ἀναδείχθηκε καὶ στὴν πράξη. Ἡ ὁμιλία του ἦταν ἀληθινὰ μαγευτική. Τὰ λόγια του διακρίνονταν ὄχι μονάχα σὲ γλυκύτητα καὶ καλλιέπεια, ἀλλὰ πρὸ παντὸς σὲ περιεχόμενο. Οἱ Γραφικὲς ἔννοιες ἀκολουθοῦσαν ἡ μιὰ τὴν ἄλλη μὲ μιὰ χάρη καὶ ἁπλότητα ζηλευτῆ. Ποταμοὶ θεολογίας ξεχύνονταν ἀπὸ τὰ χείλη του ποὺ συνήρπαζαν καὶ ὁδηγοῦσαν σὲ ἔργα χριστομίμητα καὶ θεάρεστα. Σὲ ἔργα ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας καὶ σὲ ἐκδηλώσεις χριστιανικῆς ἀνωτερότητας καὶ ζηλευτοῦ ἱεροῦ ἐνθουσιασμοῦ. Ὡς θεοφώτιστος ποιμένας προβάτων λογικῶν ἀκολουθεῖ μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ πραότητα τὸ παράδειγμα τοῦ μοναδικοῦ Ποιμένα τῶν ψυχῶν καὶ μὲ αὐτοθυσία ἀποστολικὴ ἐργάζεται μέρα καὶ νύχτα, γιὰ νὰ τὰ ὁδηγήσει στὸν δρόμο τῆς σωτήριας. Τὰ διδάσκει τακτικά. Πολεμᾶ τὴν ἀπιστία καὶ κακοπιστία ὅπου τὴν βρίσκει. Μὲ ὑπομονὴ καταφωτίζει τοὺς πιστοὺς καὶ ἀπομονώνει τοὺς αἱρετικούς. Προστατεύει τὰ ὀρφανὰ καὶ τοὺς ἀδικουμένους. Φροντίζει τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ἀρρώστους. Παρηγορεῖ τοὺς θλιμμένους. Γίνεται «τοῖς πᾶσι τὰ πάντα, ἴνα πάντως τινὸς σώσει» (Α’ Κορ. θ’ 22).

Ἔτσι κινήθηκε καὶ ἔδρασε ὁ ἱερὸς Εὐλάλιος ὡς ἱερέας στὴν ἀρχὴ καὶ μετὰ ὡς ἐπίσκοπος. Τὰ λόγια τῆς Γραφῆς, ποὺ μελετοῦσε καθημερινὰ καὶ δίδασκε μὲ τόση σοφία καὶ χάρη, φρόντιζε πρῶτα ὁ ἴδιος νὰ τὰ ἐφαρμόζει στὴν ζωή του. Ἔτσι καὶ τὸ τοῦ σοφοῦ της Παλαιᾶς Διαθήκης «ὄσῳ μέγας εἰ, τοσούτω ταπεινοῦ σεαυτόν, καὶ ἔναντι Κυρίου εὐρήσεις χάριν» (Σοφ. Σειρὰχ γ’ 18) τὸ εἶχε πάντα μπροστὰ στὰ μάτια του. Καμιὰ καύχηση δὲν παρουσίαζε γιὰ τὶς ἐπιτυχίες του. Κανένα ἐγωϊσμό. Καμιὰ ἰδιοτέλεια ἢ ὑστεροβουλία. Μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο μποροῦσε καὶ αὐτὸς νὰ ἀναφωνεῖ: «Χάριτι Θεοῦ εἰμὶ ὁ εἴμι»(Α’ Κορ. ιε’ 10). Στὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου τούτου ἱεράρχου ποὺ μὲ ὑπομονὴ κι ἐπιμονὴ διατήρησε μέχρι τέλους καὶ τὸ σῶμα καὶ τὸ νοῦ καὶ τὴν ψυχὴ καθαρά, μποροῦμε στ’ ἀλήθεια νὰ ποῦμε, πὼς ξεπληρώθηκε τῆς Γραφῆς ὁ λόγος: «ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοὶς ὁσίοις αὐτοῦ» (Σοφ. Σολ. δ’ 15).

Ὅσιος καὶ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ ἀναδείχθηκε σὲ ὅλα ὁ μακάριος ἐπίσκοπος. Ἐλεύθερος ἀπὸ ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἀκούραστος κήρυκας τῆς ἀλήθειας κατόρθωσε μὲ τὴν ἁγνότητα τῆς ζωῆς του νὰ γίνει ἕνας ἄγγελος σὲ ἀνθρώπινο σῶμα, τύπος καὶ ὑπογραμμὸς μιᾶς ἀνώτερης ζωῆς καὶ ἀληθινὸς καὶ γνήσιος φίλος τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ «ἄκακος, ὅσιος, ἀμίαντος».

Στὸ ἱερὸ πρόσωπό του τὰ πνευματικὰ παιδιά του βλέπουν πάντα τὸν γνήσιο «στρατιώτη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Τὸν στρατιώτη ποὺ μὲ τὶς ὁλονύκτιες προσευχὲς καὶ δεήσεις, κατακτᾶ μία – μία τὶς ὑψηλὲς κορυφὲς τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ καὶ ἀγωνίζεται μὲ τὸ ὑπέροχο παράδειγμα τῆς ἀγάπης καὶ ἁγιότητάς του, νὰ διαφυλάξει καὶ τὰ πνευματικὰ παιδιά του. Νὰ τὰ διαφυλάξει ἀπὸ τὰ ποικίλα κακὰ ποὺ τὰ προσβάλλουν. Νὰ τὰ διαφυλάξει ἀλώβητα ἀπὸ τὴν ἀπιστία, τὶς αἱρέσεις, τὸ πνεῦμα τοῦ εὐδαιμονισμοῦ, ποὺ τὰ ἀπειλοῦσε ἐξ αἰτίας τοῦ πλούτου, ποὺ καθημερινὰ συνέρεε στὴν πόλη τους. Δίκαια ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος του ψάλλει: «Σάρκα καθυπέταξας, τῷ λογισμῷ στερρῶς πάνσοφε, καὶ ὡς ποιμήν, λογικῶν προβάτων, ὄντως μάλα ἐποίμανας». Ἡ διακήρυξη τοῦ Κυρίου «ὁ Ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων» (Ἰωάν. ι’ 11) κυκλοφορεῖ πάντα στὴ σκέψη του. Γι’ αὐτὸ οὐδέποτε ἔδινε «ὕπνον τοὶς ὀφθαλμοίς του καὶ ἀνάπαυσιν τοὶς κροτάφοις του» σὰν ἐμάνθανε, πὼς μερικοὶ ἀπὸ τοὺς χριστιανούς του κινδύνευαν ἀπὸ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον πειρασμό. Μιὰ τέτοια ζωή, ζωὴ «πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας» (Ἰωάν. α’ 14) δὲν μποροῦσε νὰ μὴ ἑλκύσει πρὸς αὐτὴν τὴν εὔνοια καὶ τὴν εὐλογία τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ Κύριος προσφέρει πάντα πλούσια τὴν χάρη καὶ τὶς δωρεές Του σ’ ἐκείνους ποὺ Τὸν ἀγαποῦν. «Τοὺς δοξάζοντας μὲ, δοξάσω» διακηρύττει αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ στ’ ἀλήθεια. Ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου πολὺ δόξασε τὸν ἄξιο ἐργάτη καὶ ποιμένα τῆς λογικῆς μάνδρας του. Πλούσια τὸν χαρίτωσε, ὅταν ἀκόμη βρισκόταν στὴν γῆ. Πολλὰ εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἐνήργησε καὶ ἐνεργεῖ μέσο τοῦ Ἁγίου ὁ τῶν θαυμασίων Θεός. Θαύματα ποὺ προκαλοῦν τὸ θάμβος. Θαύματα καταπληκτικά. Θαύματα ποὺ ἔχουν ὡς σκοπό τους τὴν παρηγοριὰ ὅσων ὑποφέρουν καὶ τὴν ἀπαλλαγή τους ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ λυπηρά. Θαύματα ἀκόμη ποὺ ἀποβλέπουν στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ τὸν Κύριο τῶν Δυνάμεων ὁ πιστὸς ἐργάτης τοῦ χριστιανικοῦ ἀμπελώνας πῆρε τὴν χάρη, νὰ ἀποδιώκει δαίμονες. Νὰ θεραπεύει διάφορα νοσήματα ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ ἀρρωστήματα τοῦ σώματος. Νὰ βοηθᾶ καθημερινὰ ἐκείνους ποὺ ταξιδεύουν καὶ ταλαιπωροῦνται στὴ θάλασσα. Νὰ προστατεύει ὅσους κινδυνεύουν ἀπὸ πειρατεῖες καὶ ἐπιθέσεις ἀπάνθρωπες. Καὶ γενικὰ νὰ λυτρώνει ἀπὸ τὰ δεινὰ καθένα, ποὺ ἐπικαλεῖται τὴν μεσιτεία του.

Πολλὲς φορὲς μὲ τὶς προσευχές του σὲ τόπους ἄνυδρους καὶ ξηροὺς ἀνέβλυσαν πηγές, ποὺ ἐξακολουθοῦν ὡς τὴν ἐποχή μας, νὰ προσφέρουν τὰ δροσερά τους νάματα, γιὰ νὰ ξεδιψοῦν καὶ νὰ δροσίζουν τοὺς ὁδοιπόρους. Τέτοια πηγὴ μὲ γάργαρο νερὸ εἶναι καὶ τὸ ἁγίασμά του κοντὰ στὸν ἱερὸ ναό του. Αὐτὸ τὸ ἁγίασμα τοῦ θεόφρονα πνευματικοῦ καὶ φιλάνθρωπου ἀρχιποιμένα τῆς Λάμπουσας, θεραπεύει κάθε ἀρρώστια καὶ ἀπαλλάσσει, ὅπως ὁμολογοῦν πολλοὶ καὶ ἀπὸ τὴ συχνὴ ἐνόχληση τοῦ συναχιοῦ. Τὴν θεραπευτική του προσφορὰ ὁ Ἅγιος μὲ τὸ ἁγίασμά του τὴν προσφέρει ἀφειδώλευτα ὄχι μονάχα σὲ πιστοὺς προσκυνητές, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄπιστους ἀλλόφυλους. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, δὲν εἶναι πολλὰ χρόνια, μὲ ὅλως διόλου κατεστραμμένα δόντια, πῆγε μὲ πίστη καὶ μὲ θερμὴ προσευχὴ ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἅγιο τὴν βοήθειά του. Ὕστερα λούστηκε μὲ τὸ θαυματουργὸ νερό, καὶ ἔπλυνε καλὰ καὶ τὸ στόμα του. Τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε θαυμαστό. Ὁ ἄρρωστος θεραπεύτηκε τελείως καὶ ἔφυγε δοξάζοντας τὸν Θεὸ καὶ τὸν Ὅσιό του.

Σὲ ἀρκετὰ προχωρημένη ἡλικία ὁ μακάριος ποιμὴν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἔλαια κατάκαρπος, ἔκλινε τὴν κεφαλὴ μπροστὰ στὴ θεία βουλὴ καὶ ἀπεδήμησε γιὰ τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ θάνατός του σήμανε συγκλονισμὸ σὲ ὅλη τὴν περιφέρεια καὶ θλίψη σὲ ὁλόκληρη τὴ νῆσο. Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εὐεργετήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν καλωσύνη του, ἔτρεξαν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη γιὰ νὰ τὸν ἰδοῦν ἔστω καὶ νεκρὸ, ἀκόμη μιὰ φορά, καὶ νὰ τὸν ἀσπασθοῦν καὶ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία του.

Ἀργότερα ἡ εὐλάβεια τῶν κατοίκων τῆς δοξασμένης πόλεως ἔκτισε κοντὰ στὴν θάλασσα καὶ σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὴν ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἀχειροποιήτου ἕνα ναὸ στ’ ὄνομά του. Ὁ ναὸς αὐτὸς μὲ τὸν καιρό, καὶ τὶς τόσες ἐπιδρομὲς ποὺ δοκίμασε ἡ πλούσια πόλη καταστράφηκε. Πάνω στὰ ἐρείπια τοῦ πρώτου ναοῦ ξανακτίστηκε τὸν δέκατο ἕκτο αἰώνα ἄλλος ναός, ποὺ διατηρεῖται ἐξωτερικὰ σὲ πολὺ καλὴ κατάσταση. Τὸν ναὸ ἔκτισε σὲ ρυθμὸ Φραγκοβυζαντινὸ «ὁ Νεόφυτός της Λευκωσίας Ποιμήν» καὶ «νεύσει θείας χάριτος», γιὰ νὰ λάβει μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου «λύτρωσιν συμφορῶν τε καὶ θλίψεως».

Ὁ ναὸς ἦταν ἕνα ὄμορφο μνημεῖο ἀκέραιο καὶ πολὺ καλὰ διατηρημένο, μέχρι τὴν τούρκικη εἰσβολή. Τὸ ἐσωτερικό του μόνο ἦταν γυμνό, χωρὶς πάτωμα, χωρὶς τοιχογραφίες καὶ φορητὲς εἰκόνες, καὶ μ’ ἕνα τέμπλο φθαρμένο.

Τὸ λαμπρὸ παράδειγμα καὶ ἡ ἁγνὴ ζωὴ τοῦ φλογεροῦ καὶ μακάριου ἐπισκόπου της Λάμπουσας, ἂς φωτίσουν τὸν δρόμο τῆς πρόσκαιρης ζωῆς ὅλων μας. Κι ἂν γιὰ ὁποιουσδήποτε λόγους οἱ πειρασμοὶ μᾶς νίκησαν καὶ μᾶς ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὰ καθήκοντά μας ὡς χριστιανῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ θρηνοῦμε σήμερα «τὰ περασμένα μεγαλεῖα», τὸ πᾶν δὲν χάθηκε γιὰ μᾶς. Ἂς μετανοήσουμε καὶ μὲ συντριβὴ ψυχῆς, ἂς ζητήσουμε μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου πατρὸς Εὐλαλίου τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Σὲ ὁποιαδήποτε ἡλικία καὶ ἂν βρισκόμαστε, ἡ ἀντίστοιχη ἡλικία τῆς ἐνάρετης ζωῆς τοῦ Ἁγίου, πολλὰ ἔχει νὰ μᾶς πεῖ καὶ νὰ μᾶς διδάξει. Κάτι περισσότερο. Μὲ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιά μας θὰ ἐπιτύχουμε αὐτὸ ποὺ ποθοῦμε καὶ μ’ ὅλη μας τὴν ψυχὴ λαχταροῦμε: Τὴν λύτρωση ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὴν ἐλεύθερη μετακίνηση καὶ διακίνησή μας στὰ ἁγιασμένα χώματα τῆς πατρικῆς γῆς.

Πρωὶ καὶ βράδυ, ἂς κλείνουμε λοιπὸν νοερὰ τῆς ψυχῆς τὰ γόνατα μπροστὰ στὴ σεβάσμια μορφὴ τοῦ θεόφρονος Ἁγίου, καὶ ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς καρδιᾶς, ἂς τοῦ λέμε καὶ ἐμεῖς μὲ πίστη φλογερὴ καὶ ἀκλόνητη:

 
Θεόφρον Εὐλάλιε, τὴν σήν, ποίμνην περιφύλαττε, ἐκ πάσης βλάβης καὶ θλίψεως, καὶ περιστάσεως, καὶ ἐκ πάσης ρύσαι, συμφοράς, θεσπέσιε, καὶ τῆς αἰχμαλωσίας πρεσβείαις σου, ἵνα δοξάζωμεν, ποιμένα ἀληθέστατον, καὶ Τριάδος, μέγιστον συνήγορον.

Συναξαριστής 23 Οκτωβρίου 2012

Ὁ Ὅσιος Ἀβέρκιος ὁ Ἰσαπόστολος καὶ θαυματουργὸς ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως

Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 2ου αἰῶνα μ.Χ. Ἡ ἄμεπτη ζωή του καὶ ἡ καρποφορία τῆς διδασκαλίας του, παρακίνησαν τὸ ποίμνιο νὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ γίνει ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως στὴ Φρυγία.

Τὸ ἀξίωμα δὲ μείωσε τὸ ζῆλο τοῦ Ἀβερκίου. Ἔλεγε, μάλιστα, ὅτι δὲν ἀρκεῖ κάποιος νὰ φαίνεται ἄρχων, ἀλλὰ καὶ νὰ εἶναι πραγματικά. Δηλαδὴ νὰ αὐξάνει τὴν διακονία καὶ τοὺς κόπους του. Διότι κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο, «εἰ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος», ποὺ σημαίνει, ἂν κανεὶς θέλει νὰ εἶναι πρῶτος κατὰ τὴν τιμή, ὀφείλει μὲ τὴν ταπείνωσή του ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, νὰ γίνει τελευταῖος ἀπὸ ὅλους καὶ ὑπηρέτης ὅλων με τὴν ἄσκηση τῆς ἀγάπης. Καὶ ὁ Ἀβέρκιος τὴν ἐντολὴ αὐτὴ ἔκανε πράξη στὴ ζωή του.

Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὸ χάρισμα νὰ κάνει πολλὰ θαύματα. Θεράπευσε τὴν κόρη τοῦ βασιλιᾶ τῆς Ῥώμης, ἀπὸ πονηρὸ δαιμόνιο. Θερμὰ νερὰ ἀπὸ τὴν γῆ ἐξέβαλε καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα ἔκανε.

Ἐπίσης, ὁ Ἀβέρκιος κήρυξε σὲ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Συρίας καὶ Μεσοποταμίας. Ἔπειτα πῆγε στὴ Λυκαονία, τὴν Πισιδία καὶ στὴν ἐπαρχία τῶν Φρυγῶν. Ὀνομάστηκε ἰσαπόστολος, διότι περιόδευσε καὶ κήρυξε ὅπως οἱ κορυφαῖοι Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ.

Πέθανε εἰρηνικά, 72 χρονῶν.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀποστόλων τὸν ζῆλον ἐκμιμησάμενος, τὴ Ἐκκλησία ἐκλάμπεις ὡς ἑωσφόρος ἀστήρ, τὴν θεόσδοτον ἰσχὺν φαίνων τοὶς ἔργοις σοί, σὺ γὰρ θαυμάτων ἱερῶν, τᾶς δυνάμεις ἐνεργῶν, Ἀβέρκιε Ἱεράρχα, πρὸς εὐσέβειας εἰσόδους, τοὺς πλανωμένους καθωδήγησας.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Ἀβέρκιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον 
Ἦχος δ’. Ὡς ἀπαρχὰς.
Ὡς Ἱερέα μέγιστον, καὶ Ἀποστόλωv σύσκηvοv, ἡ Ἐκκλησία γεραίρει σε ἅπασα, ἡ τῶν πιστὼv Ἀβέρκιε, ἢv ταῖς σαῖς ἰκεσίαις περιφύλαττε μάκαρ, ἀκαταγώvιστον, ἐξ αἱρέσεως πάσης, καὶ ἄσειστοv πολυθαύμαστε.

Ὁ Οἶκος
Ὡς πολύς σου ὁ πλοῦτος τῆς χάριτος! ἀριθμὸς δὲ οὐκ ἔστι τῆς δόξης σου· ἐκ μὴ ὄντων γὰρ πάντα παρήγαγες,ὁρατὰ καὶ ἀόρατα Κύριε. Αὐτὸς οὖν φιλάνθρωπε, δώρησαι τῇ βεβήλῳ καρδίᾳ μου αἴνεσιν θείαν, ὁ ὑπ' Ἀγγέλων ἀπαύστως ὑμνούμενος, ἵνα τὸν Ἱεράρχην τιμήσω, τὸν ὡς ἀληθῶς πολυθαύμαστον.

Κάθισμα 
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Ἱεράρχης ἐδείχθης χρῖσμα σεπτόν, περικείμενος Πάτερ θεουργικῶς, καὶ πάντας ἐν χάριτι, τελειῶν ἱερώτατε, δωρεαῖς δὲ θείων, θαυμάτων κοσμούμενος, ἐνεργεῖς σημεῖα, καὶ θαύματα ἄπειρα, νόσους θεραπεύων, καὶ τοὺς δαίμονας φλέγων, καὶ πλήθη πλανώμενα, ἐπιστρέφων Ἀβέρκιε· διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν Ἁγίαν μνήμην σου.

 

---

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀλέξανδρος ὁ Ἐπίσκοπος, Ἠράκλειος, Ἄννα, Ἐλισάβετ, Θεοδότη καὶ Γλυκερία

Ὑπέρλαμπρος ἀστέρας ὁ Ἀλέξανδρος μὲ τὴν ἄριστη ἀποστολικὴ ἐκτέλεση τῶν ἐπισκοπικῶν του καθηκόντων. Πατρικὸς στὸ ποίμνιό του, ἐπιεικὴς καὶ φιλάνθρωπος σὲ ὅλους, ὑπηρετοῦσε μὲ ζῆλο καὶ τόλμη τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἦταν ἕτοιμος ἀνὰ πᾶσα στιγμή, νὰ ὑποστεῖ γι᾿ αὐτὸ μύριες θυσίες καὶ θανάτους.

Ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας, μάταια προσπάθησε νὰ τὸν δελεάσει καὶ νὰ τὸν πτοήσει, καὶ ἔτσι τὸν ὑπέβαλε σὲ βασανιστήρια. Ἀλλ᾿ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ βασανιζόμενος, κήρυττε τὸν Ἰησοῦ, καταφρονῶντας τελείως τοὺς πόνους, τὶς πληγὲς καὶ τὸν ἀπειλούμενο θάνατο.

Μπροστὰ σ᾿ αὐτὴν τὴν γενναία συμπεριφορὰ τοῦ ἡρωικοῦ Ἐπισκόπου, πίστεψε ὁριστικὰ στὸ Χριστὸ ὁ στρατιώτης Ἡράκλειος, ποὺ εἶχε ἤδη ἀκούσει κάποια χριστιανικὰ διδάγματα. Μαζί του πίστεψαν καὶ τέσσερις γυναῖκες, ἡ Θεοδότη, ἡ Γλυκερία, ἡ Ἄννα καὶ ἡ Ἐλισάβετ. Καὶ μὲ τὸ μεγάλο ἔνθεο ἐνθουσιασμό, ποὺ διέκρινε τοὺς πιστοὺς τῶν χρόνων ἐκείνων, διακήρυξαν τὴν ὁμολογία τῆς πίστης τους μεγαλόφωνα μπροστὰ στὸν δικαστή, χωρὶς νὰ πτοηθοῦν ἀπὸ τὰ αἵματα ποὺ ἔτρεχαν ἀπὸ τὶς πληγὲς τοῦ ἐπισκόπου Ἀλεξάνδρου.

Μετὰ ἀπὸ λίγο, πῆραν ὅλοι τὸ ἀμάραντο στεφάνι τῆς αἰωνιότητας, ἀφοῦ ὑπέστησαν μὲ καρτεροψυχία τὸ μαρτύριο τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ.


 

---

 

Ὁ Ἅγιος Ζαχαρίας

Μαρτύρησε διὰ πνιγμοῦ μέσα στὴ θάλασσα. Μᾶλλον ὁ ἴδιος με αὐτὸν τῆς 21ης Ὀκτωβρίου.

 

---

 

Οἱ Ἅγιοι 7 Παῖδες ἐν Ἐφέσῳ
 

Βλέπε βιογραφικό τους σημείωμα τὴν 4η Αὐγούστου, ὅπου καὶ ἡ κυρίως μνήμη τους· ἐδῶ, ἄγνωστο γιατί οἱ Συναξαριστὲς ἐπαναλαμβάνουν τὴν μνήμη τους.

Στὰ μέσα τοῦ 3ου αἰῶνα μ.Χ., ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Δέκιος ἄναψε τὸ καμίνι τῶν διωγμῶν καὶ χωρὶς καμιὰ διάκριση βασάνιζε καὶ σκότωνε νέους καὶ γέρους, τότε καὶ ἑπτὰ παῖδες, Μαξιμιλιανός, Ἐξακουστοδιανός, Ἰαμβιλίχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ἀντωνῖνος καὶ Κωνσταντῖνος, γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, ἀφοῦ διαμοίρασαν τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχούς, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν πόλη καὶ κρύφτηκαν σὲ κάποια σπηλιά, μέχρι νὰ πάψει ὁ διωγμός.

Ἐπειδή, ὅμως, ὁ κίνδυνος ὁλοένα καὶ πλησίαζε στὴν κρυψῶνα τους, προσευχήθηκαν ὅλη τὴν νύκτα νὰ πάρει ὁ Θεὸς τὶς ψυχές τους, χωρὶς νὰ πέσουν στὰ χέρια τοῦ Δεκίου. Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴν δέησή τους, καὶ τὸ πρωὶ κοιμήθηκαν χωρὶς νὰ ξυπνήσουν.

Μετὰ 194 χρόνια, ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ, στὴν Ἔφεσο κάποια αἵρεση διακήρυττε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση νεκρῶν.

Ἐκείνη, λοιπόν, τὴν ἐποχή, κάποιο παιδὶ στὴν ἀγορὰ τῆς Ἐφέσου ψώνισε ψωμὶ μὲ τὸ νόμισμα τῆς ἐποχῆς τοῦ Δεκίου. Αὐτὸ προκάλεσε ἔκπληξη.

Πῆραν, λοιπὸν τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἀνέκριναν. Κατόπιν, πῆγαν στὴ σπηλιὰ καὶ βρῆκαν ζωντανὰ καὶ τὰ ὑπόλοιπα παιδιά. Τότε ὅλοι κατάλαβαν ὅτι εἶναι θαῦμα Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι «ἀνάστασιν μέλλειν ἔσεσθαι νεκρῶν, δικαίων τε καὶ ἀδίκων». Δηλαδή, ὅτι μέλλει νὰ γίνει ἀνάσταση νεκρῶν, καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἀδίκων.

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, Ἐπίσκοπος Μεθώνης, ἐθνοϊερομάρτυρας (1816-1825)

Γεννήθηκε τὸ 1770 στὸ χωριὸ Ἄλβαινα τῆς Ὀλυμπίας.

Ἐπίσκοπος Μεθώνης Ναυαρίνου καὶ Νεοκάστρου χειροτονήθηκε ἐπὶ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου ΣΤ (1813-1818).

Τὸ 1817 ταξίδεψε στὴ Ῥωσία καὶ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ τσάρου στὸν ὁποίο, μὲ σπάνια εὐγλωττία, ἐξέθεσε τὶς κακουργίες τῶν Τούρκων κατακτητῶν καὶ τὴν οἰκτρὴ κατάσταση τῶν ὑπόδουλων Ἑλλήνων, καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖο ζήτησε συμπαράσταση καὶ βοήθεια γιὰ τὸ δοῦλο Γένος.

Στὴ Μεθώνη ἐπέστρεψε τὸ 1818 μὲ ῥωσικὸ πολεμικὸ πλοῖο. Τότε μυήθηκε στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία ἀπὸ τὸν Ἀναγνωσταρὰ Παπαγεωργίου. Εἶναι ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς τῆς Πελοποννήσου ποὺ μυήθηκε σ᾿ αὐτήν, ἡ δὲ εἴσοδός του χαιρετίστηκε μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη.

Ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ὁ Γρηγόριος ἀναπτύσσει πολεμικὴ δράση καὶ πρωτοστατεῖ, μαζὶ μὲ τοὺς ὁπλαρχηγοὺς Παπατσώρα, Γρηγοριάδη, Παπατσώνη, Ντούφα, Παπαζαφειρόπουλο, Κων. Πετρ. Μαυρομιχάλη κ.ἄ. στὴν πολιορκία τῶν κάστρων τῆς Μεθώνης καὶ τοῦ Νεοκάστρου. Μετὰ ἑξάμηνη πολιορκία τοῦ Νεοκάστρου οἱ Τοῦρκοι παραδόθηκαν καὶ τὴν συμφωνία παραδόσεως ὑπέγραψε ὁ Γρηγόριος (7 Αὐγούστου 1821).

Ἡ ἀπόβαση τοῦ Ἰμπραὴμ στὴ Μεθώνη καὶ Κορώνη βρίσκει τὸν Γρηγόριο στὴν πρώτη γραμμὴ καὶ ὑπερασπίζεται τὸ Παλαιόκαστρο. Μετὰ τὴν πτώση τῆς Σφακτηρίας, τὰ χαράματα τῆς 30ης Ἀπριλίου 1825, ὁ Γρηγόριος καὶ οἱ ὑπερασπιστὲς τοῦ Παλαιοκάστρου ἀποφάσισαν ἡρωικὴ ἔξοδο.

Ὁ Γρηγόριος τραυματίστηκε καὶ συνελήφθη αἰχμάλωτος. Ἀρνήθηκε νὰ ἐξισλαμιστεῖ καὶ νὰ «προσκυνήσει», φυλακίστηκε στὸ Μποῦρτζι τῆς Μεθώνης ὅπου ὑποβλήθηκε σὲ φρικτὰ μαρτύρια μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πεθάνει στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1825.

 

---

 

Ὁ Ὅσιος Ροῦφος

Σοφὸς ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου, ποὺ ἀπεβίωσε εἰρηνικά. Ἀποφθέγματά του ὑπάρχουν στὸν «Παράδεισο τῶν Πατέρων».

 

---

 

Ὁ Ὅσιος Λὼτ

Σοφὸς καὶ αὐτὸς ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου, ποὺ ἀπεβίωσε εἰρηνικά. Ἀποφθέγματά του ὑπάρχουν στὸν «Παράδεισο τῶν Πατέρων».

ΑΒΕΡΚΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΩΝ ΕΝ ΕΦΕΣΩ

Τῌ ΚΒ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου καὶ Ἰσαποστόλου Ἀβερκίου, Ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως 
τοῦ θαυματουργοῦ, καὶ τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ.

Τῇ ΚΒ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν καὶ
 Ἰσαποστόλου Ἀβερκίου, Ἐπισκόπου, Ἱεραπόλεως, τοῦ Θαυματουργοῦ.

Δοὺς Ἀβέρκιος χοῦν χοῒ θνητῶν νόμῳ,
Θεὸς Θεῷ πρόσεισι, τῷ φύσει,θέσει.
Εἰκάδι δευτερίῃ Ἀβέρκιος ᾤχετο γαίης.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ Μαξιμιλιανοῦ,
 Ἰαμβλίχου, Μαρτινιανοῦ, Διονυσίου, Ἀντωνίου, Ἐξακουστωδιανοῦ, 
καὶ Ἰωάννου.

Παῖδες λιπόντες πρὸς μικρὸν μακροὺς ὕπνους,
Ὕπνωσαν αὖθις τὸν μετ' εἰρήνης ὕπνον.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἀλεξάνδρου, 
Ἐπισκόπου, καὶ Ἡρακλείου, Θεοδότης
 καὶ Γλυκερίας, Ἄννης καὶ Ἐλισάβετ.

Τμηθεὶς ὁ σεπτός, Ἀλέξανδρος αὐχένα,
Καὶ Μάρτυς ἐστίν, οὐ θύτης Χριστοῦ μόνον.
Θεοδότην ἄγχουσι καὶ Γλυκερίαν,
Θεοῦ γλυκείας ἠγαπηκυίας δόσεις.
«Στῶμεν καλῶς, καὶ θῶμεν αὐχένας ξίφει»,
Ἀθληφόροι λέγουσιν ἀλλήλαις δύο.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Οι Εσχατολογικές Προσδοκίες των Μορμόνων – Μέρος Α΄

Σημεία της Δευτέρας Παρουσίας

 Η αίσθηση ότι ο Χριστός θα επιστρέψει και πάλι σύντομα στη γη είναι πολύ διαδεδομένη στους Μορμόνους. Την απόφαση αυτή γνωστοποίησε ο ίδιος ο Χριστός στον ιδρυτή και αρχηγό της αίρεσης Joseph Smith, αναγγέλλοντας σ’ αυτόν και αυτός στους οπαδούς του ότι πριν τη Δευτέρα Παρουσία Του θα συμβούν φοβερά γεγονότα που θα σηματοδοτούν την έλευσή Του. Η Δευτέρα Παρουσία αποκαλείται από τους Μορμόνους ως «η μεγάλη και φοβερά ημέρα του Κυρίου».

Από την στιγμή της «αποκάλυψης», όλοι τους αναμένουν τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, την οποία χαρακτηρίζουν ως εποχή χαράς και ειρήνης. Επίσης πιστεύουν και διδάσκουν πως όλη η  ανθρωπότητα θα περάσει μεγάλες δοκιμασίες πριν τη Δευτέρα Παρουσία, γι’ αυτό το λόγο ο Θεός ζητά από τους ίδιους να είναι πάντα έτοιμοι. Απαιτεί λοιπόν να έχουν άριστη πνευματική κατάσταση προϋπαντώντας Αυτόν «ερχόμενον εν δόξη». Οι  Γραφές και τα διάφορα θεϊκά σημεία πριν την έλευση της ημέρας εκείνης προσφέρθηκαν μόνο στον Smith και στους οπαδούς του ως βοήθεια από τον Κύριο.

α. Ποια είναι τα σημεία της ελεύσεως του Ιησού Χριστού;

Tα, σημεία που μιλούν για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, μερικά πραγματοποιήθηκαν, τα υπόλοιπα στο μέλλον.

 Οι προφήτες   προειδοποίησαν   ότι πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα συμβούν μεγάλες ταραχές και πόλεμοι. Ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι η αγάπη των ανθρώπων θα κρυώσει. Τα πάντα θα βρίσκονται σε μεγάλη αναταραχή. Οι μεγάλοι σεισμοί, ασθένειες και λιμοί, καθώς και οι καιρικές καταστροφές θα φανερώνουν την έλευση του Χριστού. Πολλά από αυτά τα σημεία εκπληρώνονται ήδη, επισημαίνουν οι Μορμόνοι και    αρκετά από αυτά, που θα προηγηθούν της Δευτέρας Παρουσίας, θα φέρουν μεγάλη χαρά στον κόσμο. Ενδιάμεσα στα αναμενόμενα σημεία θα κάνει την εμφάνιση και το Βιβλίο του Μόρμον, καθώς τούτο προείδε ο προφήτης Ιεζεκιήλ, (Ιεζ.37, 16-20) όπως οι ίδιοι επισημαίνουν.

Ένα άλλο σημείο της ελεύσεως του Ιησού είναι  η κήρυξη του Ευαγγελίου της βασιλείας Του σε ολόκληρη την οικουμένη, στη μητρική  γλώσσα του καθενός. Γι’ αυτό η «Εκκλησία» τους προσπαθεί με τους ιεραποστόλους της να κηρύξει το ανανεωμένο Ευαγγέλιο σε πολλές χώρες, πριν τη Δευτέρα Παρουσία αποκαλύπτοντας παντού την αλήθεια.

Ο Προφήτης Μαλαχίας είχε επίσης προφητεύσει ότι πριν τη δευτέρα έλευση του Χριστού θα έλθει στη γη ο Προφήτης Ηλίας, δίνοντας  τη δυνατότητα στις οικογένειες των Μορμόνων να σφραγίζονται μεταξύ των, καθώς και οι πρόγονοί τους, όπως οι ίδιοι διδάσκουν  (Μαλ. 4,4-5).Η προφητεία αυτή μας λέγουν επαληθεύτηκε με την έλευση του προφήτου Ηλιού στη γη τον Απρίλιο του 1836, όταν ο Ηλίας παρουσιάσθηκε στον Joseph Smith. Από τη στιγμή εκείνη και μετά οι Μορμόνοι διενεργούσαν στους ναούς τις τελετές των επισφραγίσεων για τους ζώντες και τους νεκρούς. Τέλος αυτά όλα είναι μερικά από τα σημεία που αποκάλυψε ο Κύριος στους Μορμόνους για τη Δευτέρα Παρουσία Του.

 Τον ακριβή χρόνο της ελεύσεως της Δευτέρας Παρουσίας κανείς δεν τον γνωρίζει εκτός από τον Θεό Πατέρα. Αυτοί  όμως κηρύττουν μετά βεβαιότητας πως το τέλος πλησιάζει, γιατί πολλά από τα σημεία ήδη εκπληρώνονται. Οι προειδοποιήσεις αυτές πιστεύουν πως ο Κύριος τις έδωσε από την μεγάλη Του αγάπη προς αυτούς, για να προετοιμασθούν με την ησυχία τους σε όσα θα συμβούν.

Η συγκέντρωση του Ισραήλ           

Η «Εκκλησία» τους θεωρεί τον Ιακώβ ως τον μεγαλύτερο  προφήτη  της Παλαιάς Διαθήκης, που έζησε εκατοντάδες χρόνια π.Χ. Εξαιτίας  όμως της πίστης του στο Θεό τον ονόμασε Ισραήλ, που σημαίνει «πρίγκιπας του Θεού», κατά την άποψή των.  Ο  Ισραήλ με τους δώδεκα γιους του και τις οικογένειές των  απετέλεσαν τις δώδεκα φυλές. Η  παντοτινή διαθήκη που συνήφθη με τον Αβραάμ, ανανεώθηκε με τον  Ισραήλ,  και τα παιδιά του. Ο Θεός, με την διαθήκη αυτή, υποσχέθηκε στους Ισραηλίτες ότι αυτοί θα είναι ο εκλεκτός λαός, ως υπήκοοι των εντολών Του.

Οι προφήτες του Θεού υπενθύμιζαν συνεχώς στους Ισραηλίτες τη συμφωνία που συνήψαν με τον Θεό, η οποία  δεν κράτησε πολύ, διότι σταδιακά παραβίαζαν τις εντολές Του. Η πρώτη παράβαση ήταν ο διαμελισμός του κράτους σε δύο βασίλεια. Το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ,  και το νότιο του Ιούδα. Στη συνέχεια τα δύο βασίλεια βρίσκονταν διαρκώς σε πολέμους με αποτέλεσμα να αιχμαλωτισθούν και να οδηγηθούν στην κατάσταση όπως τη γνωρίζουμε από την Παλαιά Διαθήκη.

Η υπόσχεση του Κυρίου προς στους Ισραηλίτες, πως κάποια ημέρα θα συγκεντρωθούν, απετέλεσε ορόσημο στην παρά πέρα πορεία τους.  Η συνάθροιση αυτή θα γίνει με την επάνοδο του Χριστού,  γι’ αυτό λοιπόν χρέος των Ισραηλιτών, λέγουν οι Μορμόνοι, είναι να κτίζουν ναούς και να τελούν ιεροτελεστίες για τούς προγόνους τους που πέθαναν και δε γνώρισαν το Ευαγγέλιο του Χριστού. Τη συνάθροιση όμως  του οίκου Ισραήλ ανέλαβε να εκπληρώσει ο Joseph Smith, όταν δέχθηκε την «αποκάλυψη» από τον Κύριο, το 1833. Το έργο αυτό της συγκέντρωσης των διασκορπισμένων ανά τον κόσμο Ισραηλιτών πραγματοποιείται   από την «Εκκλησία» των Μορμόνων. Ο οίκος του Ισραήλ συγκεντρώνεται, αφού οι Ιουδαίοι αποδέχονται το αποκατεστημένο Ευαγγέλιο.

Η συνάθροιση αρχικά ξεκίνησε πνευματικά και ολοκληρώθηκε με την πλήρη ένταξη των Ισραηλιτών στην «Εκκλησία» των Μορμόνων.  Την αρχή της συνάθροισης  έκανε  ο Smith και συνεχίζεται  από τους διαδόχους του. Χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, όπως πιστεύουν, γίνονται οπαδοί τους. Όλοι αυτοί είναι γνήσιοι η υιοθετημένοι Ισραηλίτες, που ανήκουν, στην οικογένεια του Αβραάμ και του Ιακώβ.

Η σωματική συγκέντρωση του Ισραήλ θα γίνει στον τόπο της κληρονομίας των. Επιπλέον το πιστεύω τους είναι πως οι φυλές του Εφραίμ και του Μανασσή θα συγκεντρωθούν στην αμερικανική ήπειρο. Μόνο η φυλή του Ιούδα θα γυρίσει πίσω στα Ιεροσόλυμα. Η παγκόσμια συνάθροιση των Ισραηλιτών θα γίνει έχοντας ως προϋπόθεση την καθαρότητα της καρδιάς του καθενός και θα ολοκληρωθεί με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ο διαχωρισμός των Ισραηλιτών σε εθνικούς και   Ιουδαίους, θα τους οδηγήσει  στην ανάλογη τοποθέτηση την ημέρα εκείνη, δηλαδή όσοι  από τους Ισραηλίτες θα βρίσκονται  εκείνη την ώρα  ανάμεσα στους εθνικούς θα φύγουν για πάνε στη Σιών για να σωθούν, ενώ όσοι βρίσκονται στη φυλή  Ιούδα θα προστρέξουν στην Ιερουσαλήμ, στα όρη του οίκου του Κυρίου.

Η έλευση του Χριστού

 Ο Χριστός μαζί με τους αποστόλους μετά την Ανάστασή Του ανήλθε στο όρος των Ελαιών για να τους αποχαιρετήσει. Η Ανάληψή Του έγινε μπρος στα περίλυπα μάτια των μαθητών. Καθώς εκείνοι έβλεπαν την άνοδο του Χριστού στους ουρανούς, δύο Άγγελοι τους παρηγόρησαν λέγοντας ότι αυτός ο ίδιος θα έλθει και πάλι με τον ίδιο τρόπο, όπως και ανελήφθη. Από την ημέρα της αναλήψεως του Χριστού ως και σήμερα, οι Μορμόνοι περιμένουν εναγωνίως τη Δευτέρα Παρουσία.

Γιατί θα έλθει και πάλι ο Χριστός στη γη; Η αίρεση αυτή πιστεύει ότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού στη γη θα γίνει για πολλούς λόγους.

 Κατ’ αρχήν για να καθαρισθεί η γη από κάθε κακία και ανομία.

Ο Χριστός θα έλθει για να κρίνει την οικουμένη, διαχωρίζοντας τους δικαίους από τους αδίκους, γεγονός που μνημονεύεται και από τον ευαγγελιστή Ιωάννη στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Κάτι ανάλογο προσπάθησε να παρουσιάσει στους οπαδούς του  και ο Smith σχετικά με την έλευση του Χριστού και την κρίση του κόσμου. Οι περιγραφές  που μας παρέχει για την ημέρα εκείνη υποτίθεται ότι τις έλαβε από την «αποκάλυψη» που δέχθηκε στο Kirtland του Ohio, το 1832.

 Ο Ιησούς μας λέει θα επανέλθει στη γη για να βασιλεύσει χίλια χρόνια, προσφέροντας στους ανθρώπους την περίοδο εκείνη γαλήνη. Οι δίκαιοι μόνον θα προϋπαντήσουν τον Βασιλέα Χριστό, την ημέρα της ελεύσεώς Του, η οποία θα αποτελέσει και την αρχή της βασιλείας των χιλίων ετών. Την περίοδο των χιλίων ετών της εγκόσμιας βασιλείας του Χριστού οι Μορμόνοι θα έχουν πολλά προνόμια και ευλογίες.

 Επιπροσθέτως επισημαίνουν πως με την έλευση του Χριστού στη γη πολλοί νεκροί θα αναστηθούν και θα βγουν από τα μνημεία τους για να τον προϋπαντήσουν, όσοι έζησαν ενάρετα  και τον ευηρέστησαν.  Η Αγία Γραφή μας αναφέρει πως με  την Ανάσταση του Χριστού αναστήθηκαν και πολλοί δίκαιοι άνθρωποι, οι οποίοι  παρουσιάσθηκαν  στους δικούς τους στα Ιεροσόλυμα, οι Μορμόνοι λέγουν πως το ίδιο έγινε  και στην αμερικανική ήπειρο. Εκτός   της πρώτης Αναστάσεως  μιλούν και για άλλες αναστάσεις. Στο κήρυγμά τους αναφέρουν πως τη στιγμή που θα ξεκινήσει η χιλιετηρίδα, θα αναστηθούν και όλοι εκείνοι, που κέρδισαν την τερρέστρια δόξα. Η πορεία των κακών και των πονηρών, την ημέρα της κρίσεως θα  σημάνει τη σωματική καταστροφή τους μαζί με τους κακούς, που είναι ήδη νεκροί, περιμένοντας το τέλος της χιλιετηρίδας. Με τη λήξη της χιλιετούς βασιλείας θα σημάνει η «δεύτερη» ανάσταση, στην οποία θα αναστηθούν και οι υπόλοιποι νεκροί για να συναντήσουν τον Κύριο. Όσοι απ’ αυτούς που θα αναστηθούν και κληρονομήσουν το τελέστιο βασίλειο, θα οδηγηθούν στο σκότος με το σατανά.

 Την ημέρα εκείνη, ο Χριστός θα ιδρύσει και εγκαταστήσει την εγκόσμια κυβέρνησή Του. Η Εκκλησία Του θα αποτελεί ένα μέρος του επίγειου βασίλείου Του. Ο Ίδιος θα διοικήσει όλο τον πλανήτη με ειρήνη για χίλια χρόνια. Την πρώτη φορά ήλθε στη γη απλά και ταπεινά, χωρίς δόξα  και τιμές όπως τον ήθελαν οι Ιουδαίοι,γι’ αυτό και τον απέρριψαν. Δε θα συμβεί όμως το ίδιο και την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.

 Πότε θα έλθει η ημέρα αυτή; κανείς δε γνωρίζει. Οι Μορμόνοι  υποστηρίζουν πως είναι πολύ εύκολο να γίνει αντιληπτό. Όπως όταν γεννήθηκε, οι άνθρωποι γνώριζαν ότι ήλθε ο Σωτήρας του κόσμου, έτσι και όταν έλθει εκ νέου δε θα υπάρχει αμφιβολία για το ποιος είναι. Την ακριβή όμως ώρα της έλευσής Του γνωρίζει μόνο ο ουράνιος Πατήρ, ενώ αυτοί ωστόσο κηρύττουν πως οι  παραβολές και τα άλλα σημεία που μιλούν για το τέλος πλησιάζει. Ισχυρίζονται πως ο καλλίτερος τρόπος  σωτηρίας είναι η υπακοή στις εντολές του ευαγγελίου και η υποταγή στους λόγους και συμβουλές του «προφήτη» τους.  Η έλευση του Χριστού αντιμετωπίζεται με χαρά χωρίς φόβο, διότι ο φόβος δε δικαιολογείται σ’αυτούς.

Η χιλιετηρίδα

Στη διδασκαλία τους τονίζεται πως η εμφάνιση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού συνδέεται άμεσα με τα χίλια έτη της επίγειας βασιλείας του, την οποία αποκαλούν Χιλιετηρίδα και είναι η τελευταία χρονική περίοδος. Εν συνεχεία όλα εισέρχονται σε μία ατμόσφαιρα πνευματικής κατάστασης. Το πως θα είναι  η επίγειος ζωή την περίοδο της χιλιετηρίδας μας παραπέμπουν στους προφήτες της Αγίας Γραφής.

Στη διάρκεια της χιλιετηρίδας οι μόνοι που θα συνεχίσουν να ζουν θα είναι οι δίκαιοι και ως ανταπόδοση θα κληρονομήσουν το μορμονικό παράδεισο. Αυτά τα χίλια έτη οι θνητοί θα συνεχίσουν την επίγεια βιοτή τους τεκνοποιώντας. Ο Smith, προέβλεψε πως την εποχή αυτή θα τους επισκέπτονται αναστημένα ανθρώπινα όντα για να τους βοηθούν στη διακυβέρνηση και σε άλλα έργα πνευματικής – υλικής φύσεως. Οι άνθρωποι για μεγάλο χρονικό διάστημα θα ζουν ελεύθερα, και πολλοί θα παρασυρθούν από άλλες θρησκείες. Στο τέλος όμως της χιλιετηρίδας όλοι τους θα πιστέψουν στον Ιησού Χριστό.

Η άποψή τους για τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού τεκμηριώνεται και με το δέκατο άρθρο της πίστεώς των. Ο   Smith επί του προκειμένου εξέφρασε και μία άλλη άποψη για την κατάσταση που θα επικρατεί στη διάρκεια της χιλιετηρίδας. Εξήγησε λοιπόν πως ο Χριστός και οι αναστημένοι Μορμόνοι δε θα ζουν συνεχώς επάνω στη γη, αλλά θα την επισκέπτονται  όποτε θέλουν η όποτε κριθεί απαραίτητο, για βοήθεια στη διακυβέρνηση. Η διδασκαλία του για τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού δεν είναι πρωτόγνωρη καθότι από  τα χρόνια του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου πρώτος που τη δίδαξε ήταν ο αιρετικός Κηρινθος, και στη συνέχεια ακολούθησε ο Απολλινάριος Λαοδικείας κ.ά.

 Κατά τη διάρκεια της χιλιετηρίδας μας λέγουν πως δύο μεγάλα έργα της «Εκκλησίας» των θα είναι ημιτελή. Αυτά είναι η εργασία στο ναό και το ιεραποστολικό έργο. Η εργασία στο ναό αναφέρεται στο Βάπτισμα, στη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, στο ενδάωμα (που είναι  μια ξεχωριστή πνευματική ευλογία που δίνεται στα άξια και πιστά μέλη της Εκκλησίας στο ναό), στο γάμο, και στην επισφράγιση των οικογενειών. Όσοι λοιπόν από τους Μορμόνους πέθαναν και δεν μπόρεσαν να τελέσουν αυτές τις τελετές, αναλαμβάνουν οι ζώντες να τελέσουν για λογαριασμό τους. Αυτή η ιεροτελεστία τελείται στους ναούς των. Η συγκεκριμένη διαδικασία απαιτεί πολύ χρόνο και δεν τελειώνει με την έναρξη της χιλιετηρίδας, γι’ αυτό θα τελειώσει την εποχή εκείνη. Επί πλέον τα αναστηθέντα ανθρώπινα όντα που αναφέραμε θα βοηθήσουν την περίοδο εκείνη στη διόρθωση των λαθών της γενεαλογικής έρευνας.

 Το άλλο μεγάλο ημιτελές έργο που θα ολοκληρωθεί κατά τη διάρκεια της Χιλιετηρίδας είναι το ιεραποστολικό. Το Ευαγγέλιο του Χριστού θα διδαχτεί με θεϊκή επέμβαση σε όλη την ανθρωπότητα, ώστε να μην χρειασθεί να μάθει ο κόσμος τις βασικές αρχές του Ευαγγελίου από κάπου αλλού, διότι «πάντες ούτοι θέλουσί με γνωρίζει, από μικρού αυτών έως μεγάλου αυτών, λέγει Κύριος», παρερμηνεύοντας στο σημείο αυτό τον προφήτη Ιερεμία, (31,34). Βέβαια η αναμονή εκ μέρους των μιας επίγειας χιλιετούς βασιλείας, όπου θα συνεχίσουν να γεννούν παιδιά, αποτελεί διαστροφή του Ευαγγελίου.

Σημεία που θα συμβούν κατά τη χιλιετή βασιλεία

 Στη διάρκεια της Χιλιετηρίδας οι Μορμόνοι πιστεύουν πως πολλά πράγματα θ’ αλλάξουν. Η γη θα γίνει και πάλι όπως ήταν την εποχή των Πρωτοπλάστων. Τούτο αναφέρεται στο δέκατο άρθρο της πίστης των. Ολόκληρη η γη θα γίνει ένας απέραντος κήπος. Δεν θα υπάρχουν ξεχωριστοί ήπειροι, όπως συμβαίνει σήμερα και η ξηρά θα συγκεντρωθεί σε μία, όπως ήταν αρχικά.

 Ο σατανάς όλο αυτό το χρονικό διάστημα θα είναι δέσμιος, μη μπορώντας  να παρασύρει στο κακό τους πιστούς. Η δε δύναμή του θα του αφαιρεθεί για πολλά χρόνια εξαιτίας της δικαιοσύνης του λαού.

 Επιπλέον τη χρονική διάρκεια της χιλιετηρίδας δε θα γίνονται πόλεμοι. Όλοι οι λαοί θα ζουν στον πλανήτη γη με ειρήνη και αγάπη. Στο σημείο αυτό χρησιμοποιώντας τα λόγια του Ησαΐα (2, 4) λένε πώς  ο,τι υπάρχει  στη γη που προορίζεται για πολεμική χρήση θα μετατραπεί σε χρήσιμο εργαλείο για έργα αγάπης.

Ο Χριστός  όπως ισχυρίζονται, θα έχει ενεργό ρόλο τόσο στη διοίκηση της «Εκκλησίας» των αγίων, όσο και της Πολιτείας. Αυτά τα χίλια χρόνια θα έχει την ευθύνη της «Εκκλησίας» και την πολιτική κυβέρνηση, η οποία κυβέρνηση  θα στηρίζεται στις αρχές της δικαιοσύνης   εξασφαλίζοντας τα απαραίτητα δικαιώματα ελευθερίας όλων των πολιτών. Οι θνητοί, είτε είναι οπαδοί των Μορμόνων, είτε όχι, θα κατέχουν καίριες θέσεις στην κυβέρνηση  του Χριστού. Στο δύσκολο έργο τους θα έχουν συμπαραστάτες τα αναστημένα ανθρώπινα όντα. Την χρονική αυτή περίοδο  θα υπάρχουν δύο πρωτεύουσες στον πλανήτη γη, η μία στα Ιεροσόλυμα και η άλλη στην Αμερική. Παρόμοια κακοδοξία κηρύττουν και οι μάρτυρες του Ιεχωβά.

Ένα άλλο σημαντικό γεγονός της περιόδου αυτής, είναι ότι οι θνητοί της γης, δε θα γνωρίζουν ασθένειες, ούτε και αυτόν το θάνατο, όπως συμβαίνει στον παρόντα κόσμο, δηλαδή   φθάνοντας στη γεροντική τους ηλικία, δε θα πεθαίνουν. Αντί όλων αυτών θα υφίστανται μία μεταβολή από τη θνητή κατάσταση στην αθάνατη, αποκτώντας με τον τρόπο αυτόν την αθανασία.

Αλλαγή θα έχουμε και στο ζωικό βασίλειο. Τα ζώα θα ζουν με ειρήνη, ακόμη και στα σαρκοφάγα αντί για σάρκες θα τρώγουν χόρτα και σπόρους (Ησ. 11,6-7). Η υπόλοιπη ζωή θα κυλά σε πλήρη αρμονία απολαμβάνοντας την παρουσία του Κυρίου, τρώγοντας και πίνοντας.

 Με το τέλος της χιλιετούς βασιλείας  ο σατανάς  ελεύθερος πια για μικρό χρονικό διάστημα, θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει τα στρατεύματά του. (Απ. 20,7) Ο Μιχαήλ, που είναι ο Αδάμ, μαζί όλους τους αγγέλους των ουρανών, θα δώσει μάχη με τον σατανά και θα βγει νικητής καταδικάζοντας τους οπαδούς του στην αιώνιο κόλαση. (Απ. 20,10) Με το τέλος της μάχης έρχεται η τελική κρίση. Οι Μορμόνοι, ανάλογα με το  πώς έζησαν, θα οδηγηθούν στην αντίστοιχη περιοχή του Παραδείσου για να ζουν αιώνια. Η γη με το τέλος της κρίσης θα μεταβληθεί σε παράδεισο.

Εισήγηση στην  ΚΔ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψης Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας  (Θεσσαλονίκη, 15-17 Οκτωβρίου 2012)

πηγή

Τι είναι και τι δεν είναι σταυρός στην οικογένεια π. Βασίλειος Θερμός

Απαντά ο π. Βασίλειος Θερμός σε ερώτηση ακροατή της εισήγησής του με τίτλο “Εφηβεία, μια παρεξηγημένη ηλικία”, στο Νεανικό Επιμορφωτικό Όμιλο Σύρου.

 Πιστεύετε ότι χρειάζεται κάποιος να σταυρωθεί, να σταυρώνεται καθημερινά μέσα στο γάμο, μέσα στην κοινωνία, μέσα στην ιστορία περιμένοντας την ανάστασή του ή προς το τέλος της ζωής, στη μετά θάνατον ζωή;

Εγώ θα ήθελα να μεταθέσω λίγο το κέντρο βάρους της ενδιαφέρουσας ερωτήσεώς σας, από το πότε έρχεται η ανάσταση στο πώς νοούμε τη Σταύρωση. Θα πάω πιο πριν, διότι η εμπειρία μου είναι ότι γίνεται πολύ κακή χρήση της έννοιας και του όρου της Σταυρώσεως και του Σταυρού μέσα στις οικογένειες. Ας μη ξεχνάμε από πού δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, τη δανειστήκαμε από το Σταυρό του Χριστού, ο οποίος αποτελεί το πρότυπο του πάθους και του πόνου ενός απολύτως αναμάρτητου, δηλαδή απολύτως αναίτιου γι’ αυτό που του συνέβαινε. Θεωρώ λοιπόν ότι *μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο Σταυρός κάποιος για μια κατάσταση και να πει “είναι ο Σταυρός μου” όταν ο ίδιος είναι απολύτως αμέτοχος και αναίτιος σ’ αυτό που του συμβαίνει. Το να πεθάνει ξαφνικά ο σύντροφος είναι σταυρός, ή όταν αρρωστήσει βαριά, πράγμα που θα επιβαρύνει και τον άλλο επίσης, είναι σταυρός για τον άλλον ή αντίστοιχες καταστάσεις με τα παιδιά κτλ ή με την προσωπική μας υγεία ή ένα άλλο θέμα σοβαρό της ζωής μας. Το να ονομάζουμε όμως σταυρό, όπως συμβαίνει συνήθως, μια κατάσταση κακής συμπεριφοράς του συζύγου ή της συζύγου στην οποία εγώ έχω το 50 ή 60 ή 70%, συμμετέχω σ’ αυτή και υποδαυλίζω αυτή την κατάσταση, αυτό όχι απλώς είναι λάθος αλλά είναι και βεβήλωση της έννοιας του Σταυρού.

Η πείρα στις σχέσεις των ζευγαριών δείχνει ότι είμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό υπαίτιοι για την κακή συμπεριφορά του άλλου, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Είναι αυτό που είπα πριν για την κρίση στο γάμο, όπου ο άλλος γίνεται ο εχθρός μας και του τα φορτώνουμε όλα. “Αυτός είναι έτσι, καλά έχω κι εγώ κάτι λίγο, αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι προβληματικός, είναι και από το χαρακτήρα του” και μπορεί η δική μου τάση να είναι τέτοια που να τον εξοργίζει τον άλλο, να τον πνίγει, να τον φέρνει σε αδιέξοδα και αντιδρά με τον τρόπο που έμαθε να αντιδρά, με φωνές, με θυμό, με βρισιές κτλ. Λοιπόν, είναι μεγάλο το θέμα για να το αναλύσουμε τώρα με παραδείγματα, πώς μπορεί εμείς να συντελούμε στην κατάσταση του άλλου, αλλά απλώς το λέω για να το κρατήσουμε. Μην είμαστε εύκολοι να ονομάζουμε κάτι Σταυρό. Από τη στιγμή που θα αφαιρέσουμε μερικές τέτοιες περιπτώσεις, δεν μιλάμε συνακόλουθα για Ανάσταση ή μιλάμε αλλά αν μεταθέσουμε εκεί την έννοια του Σταυρού τότε ξέρετε ποιος είναι ο Σταυρός μας; Ο Σταυρός μας είναι να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε εμείς τι μας συμβαίνει, ο Σταυρός είναι να διορθώσουμε εμείς το χαρακτήρα μας. Εκεί ταιριάζει με την έννοια του Σταυρού περισσότερο γιατί τον χαρακτήρα μας δεν τον δημιουργήσαμε εμείς, αλλά τότε όμως αλλάζει το κέντρο βάρους και δεν λέμε “ο Σταυρός μου είναι ο σύντροφός μου”, λέμε “ο Σταυρός μου είμαι εγώ, μ’ αυτά που έχω, τα κουσούρια που έχω”.

Οι άγιοι αυτό το φρόνημα είχαν. Οι άγιοι είχαν τη νοοτροπία ότι ζουν μέσα στον παράδεισο και ότι μόνο αυτοί είναι το πρόβλημα, μόνο αυτοί έχουνε πάνω τους αμαρτίες και πάθη. Απέχουμε εμείς απ’ αυτό, αλλά τουλάχιστον ας μην χρησιμοποιούμε τη λέξη Σταυρός σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Εάν δούμε σαν Σταυρό αυτά τα ζητήματα τότε θα ακολουθήσει Ανάσταση οπωσδήποτε και η Ανάσταση μπορεί να μην έχει τη μορφή μιας θεαματικής αλλαγής στο χαρακτήρα ή στις σχέσεις του ζευγαριού, που καμιά φορά την έχει κι αυτή τη μορφή, αλλά μπορεί να είναι αυτή η ήρεμη και διαρκής γλυκιά παρηγοριά και βοήθεια και στήριξη που η χάρη του Θεού στέλνει.

Πηγή: “Για τη ζωή και την οικογένεια”, Νεανικός Επιμορφωτικός Όμιλος Σύρου, Σύρος, άνοιξη 2000, σελ. 135-136

Πηγή:πηγή

Ἀληθινὴ χαρά, ἡ πονεμένη

...Ἂν δὲν ἤμουνα φτωχὸς καὶ ξευτελισμένος, δὲν θὰ μποροῦσα νὰ ἀξιωθῶ τούτη τὴν πονεμένη χαρά, γιατὶ δὲν ξαγοράζεται μὲ τίποτα ἄλλο, παρεχτὸς μὲ τὴν συντριβὴ τῆς καρδιᾶς, κατὰ τὸν Δαυῒδ ποὺ λέγει: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με». Ἐπειδή,ὅποιος δὲν πόνεσε καὶ δὲν ταπεινώθηκε, δὲν παίρνει ἔλεος. Ἔτσι τὰ θέλησε ἡ ἀνεξιχνίαστη σοφία Του. Μὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν τὰ νοιώθουνε αὐτά, γιατὶ δὲν θέλουνε νὰ πονέσουν καὶ νὰ ταπεινωθοῦνε, ὥστε νὰ νοιώσουνε κάτι παραπέρα ἀπὸ τὴν καλοπέραση τοῦ κορμιοῦ κι ἀπὸ τὰ μάταια πάθη τους.

Ὁλοένα, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ἀνεβαίνανε τὰ δάκρυα στὰ μάτια μου, δάκρυα γιὰ τὸν κόσμο καὶ δάκρυα γιὰ μένα. Δάκρυα γιὰ τὸν κόσμο, γιατὶ γυρεύει νὰ βρεῖ τὴ χαρὰ ἐκεῖ ποὺ δὲν βρίσκεται· καὶ δάκρυα γιὰ μένα, γιατὶ πολλὲς φορὲς δείλιασα τὴ φτώχεια καὶ τοὺς ἄλλους πειρασμούς, καὶ δικαίωσα τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ τώρα ἔνοιωσα πὼς δὲν παίρνει ὁ ἄνθρωπος μεγάλο χάρισμα, χωρὶς νὰ περάσει μεγάλον πειρασμό. Κι ἀντρειεύτηκα κατὰ τὸ πνεῦμα, κ᾿ ἔνοιωσα πὼς δὲν φοβᾶμαι τὴ φτώχεια, παρὰ πὼς τὴν ἀγαπῶ. Καὶ κατάλαβα καλά, πὼς δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀγαπήσει ἄλλο τίποτα ἀπὸ τὸν πόνο του, γιατὶ ἀπὸ τὸν πόνο ἀναβρύζει ἡ ἀληθινὴ χαρὰ κ᾿ ἡ παρηγοριά, κ᾿ ἐκεῖ βρίσκουνται οἱ πηγὲς τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Ἀληθινά, ἡ φτώχεια εἶναι φοβερὸ θηρίο. Ὅποιος τὸ νικήσει, ὅμως, καὶ φτάξει νὰ μὴν τὸ φοβᾶται, θὰ βρεῖ μεγάλα πλούτη μέσα του. Τούτη τὴν ἀφοβιὰ τὴ δίνει ὁ Κύριος ἅμα ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος. 

Σ᾿ αὐτὸν τὸν πόλεμο ποὺ ἡ ἀντρεία λέγεται ταπείνωση, καὶ τὰ βραβεῖα εἶναι καταφρόνεση καὶ ξευτελισμός, δὲν βαστᾶνε οἱ ἀντρεῖοι του κόσμου. Ὅποιος δὲν περάσει ἀπὸ τὴ φωτιὰ τῆς δοκιμῆς, δὲν ἔνοιωσε ἀληθινὰ τί εἶναι ἡ ζωή, καὶ γιατὶ ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ἡ ζωή», καὶ γιατὶ εἶπε «Μακάριοι οἱ πικραμένοι, γιατὶ αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε». Ὅποιος δὲν ἀπελπίστηκε ἀπὸ ὅλα, δὲν τρέχει κοντὰ στὸν Θεό, γιατὶ λογαριάζει πὼς ὑπάρχουνε κι ἄλλοι προστάτες γι᾿ αὐτόν, παρεχτὸς τοῦ Θεοῦ.

...Φώτης Κόντογλου - Καρδία συντετριμμένη

(Μικρό απόσπασμα από το σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου «Ευλογημένο Καταφύγιο», εκδ. «ΑΚΡΙΤΑΣ»)
πηγή

Η αμαρτωλή κοσμοκρατορία που μολύνει τη Γη

Στην Αποκάλυψη επίσης έχουμε την περιγραφή της«μεγάλης_πόρνης_Βαβυλώνας», η οποία θα κυριαρχήσει επί των βασιλέων της Γης (Αποκ. ΙΔ΄8, ΙΖ΄1-5, 18). 

Κυρίως συμβολίζεται η παγκόσμια υπερδύναμη των εσχάτων ημερών, η «μεγάλη_πόλη» (ΙΖ΄18) που «πότισε όλα τα έθνη με το μεθυστικό κρασί της πορνείας της» (ΙΔ΄8, ΙΗ΄3) η οποία κάθεται κυριαρχικά (ΙΖ΄15). Μαζί της «πορνεύουν» οι ηγέτες της Γης και αυτή αποκτά εξουσιαστική δύναμη επάνω τους (ΙΖ΄18), ενώ οι αχόρταγοι έμποροι πλουτίζουν από τη χλιδή της ακολασίας της (ΙΗ΄3). 

Τα στοιχεία αυτά φωτογραφίζουν σαφώς τη σύγχρονη Αμερικανική Κοσμοκρατορία που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επιβλήθηκε οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά στην υφήλιο. 



Η Αμερική (που χρησιμοποιείται για την επίτευξη της παγκόσμιας κυριαρχίας) είναι «πόρνη», γιατί με αισχρό τρόπο αντλεί και απομυζεί επί δεκαετίες τον πλούτο των ξένων λαών. 

Επίσης είναι «βασιλεύουσα_επί_των_βασιλέων_της_γης», καθώς στο άρμα της πολιτικής της επιρροής έχουν προσδεθεί πρωθυπουργοί και κυβερνήτες τόσων χωρών, που γαλουχούνται στα πανεπιστήμιά της και επιλέγονται για να την υπηρετούν από τις θέσεις της εξουσίας τους. 

Η Αμερική είναι καθισμένη επάνω σε λαούς, γιατί η παντοδυναμία του δολαρίου χτίστηκε με την καθυποταγή και εξαθλίωση λαών που καταληστεύθηκαν, άλλοτε με την συναίνεση των κυβερνήσεών τους και άλλοτε με πόλεμο εναντίον τους. Είναι το μόνο κράτος που διαφεύγει της δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ενώ αποδεδειγμένα οδηγεί με ψευδείς προφάσεις το ΝΑΤΟ σε ανθρωποσφαγές. 

Επίσης είναι θρονιασμένη επάνω σε γλώσσες, καθώς η αγγλοαμερικανική γλώσσα επικράτησε αδιαμφισβήτητα ως διεθνής έναντι κάθε άλλης.

Ως αφετηρία και μέσο για την παγκοσμιοποίηση ανήλθε στη κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας, καθιερώνοντας διεθνώς το καπιταλιστικό πρότυπο της αμερικανικής ζωής.

Πόλεμος διάλυσης των χριστιανικών αξιών!

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκαν μεταπολεμικά και μέχρι σήμερα από τη σιωνιστική κεφαλαιοκρατία των Εβραίων ως όχημα για την επίτευξη της ενοποίησης του Κόσμου κάτω από τη δική τους εξουσία. 

Έτσι επιτράπηκε η αμερικανική οικονομική παντοδυναμία που κατέστησε την Αμερική μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη. Παράλληλα όμως, ξεκίνησε από την Αμερική μια παγκόσμια εκστρατεία αποδόμησης ιδεών και πεποιθήσεων για να αντικατασταθούν με άλλες.

Η Αμερική ομοιάζει λοιπόν στην αρχαία Βαβυλώνα και ως τόπος μετοικεσίας του ισραηλιτικού λαού, αφού κατά τον 20ό αιώνα έγινε η έδρα της μεγαλύτερης εβραϊκής κοινότητας και του ισχυρότερου εβραϊκού λόμπυ παγκοσμίως.

Το γεγονός ότι το σκοτεινό δίκτυο του Σιωνισμού δραστηριοποιήθηκε από νωρίς στους χώρους των ΜΜΕ, της παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών και μουσικών ακουσμάτων, έχει άμεση σχέση με την επιτηδευμένη διάλυση των χριστιανικών αξιών, που επιτεύχθηκε με τη βοήθεια αυτών των μέσων. 

Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο το ότι το παραδοσιακό πρότυπο της χριστιανικής οικογένειας, η παρουσία προσωπικού Θεού, οι έννοιες του εκκλησιασμού, της προσευχής, απουσίαζαν εξ’ αρχής στα κόμικς και τα καρτούνς που απευθύνονται στα παιδιά και εξοβελίστηκαν σταδιακά από τον αμερικανικό κινηματογράφο και την τηλεόραση. [...]

Απόσπασμα από το βιβλίο "Κόκκινο χαλί για τον Αντίχριστο"

 πηγή

Μια Άγνωστη Κινέζα Αγία

Η απίστευτη ιστορία της Κινέζας ρακοσυλλέκτριας Lou Xiaoying η οποία κατάφερε μέσα σε 40 χρόνια να σώσει και να αναθρέψει 30 εγκαταλελειμμένα μωρά!

Στην Κίνα, η βρεφοκτονία και η βρεφική εγκατάλειψη είναι σε τρομερή έξαρση λόγω των σκληρών πολιτικών μέτρων που επιτρέπουν μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια που ζει σε πόλη.

Έτσι οι Κινέζοι ωθούμενοι από τη φτώχεια και την τεράστια πολιτική πίεση αναγκάζονται να προβούν σε εγκατάλειψη μωρών εφόσον είναι τα δεύτερα της οικογένειας ή ακόμα και σε βρεφοκτονίες αν το πρώτο τους παιδί είναι κορίτσι. Νομίζουν ότι ένα αγόρι θα ανταποκριθεί καλύτερα στις οικονομικές ανάγκες της οικογένειας.

Τρομακτικά περιστατικά νεογέννητων μωρών πεταμένων σε κάδους σκουπιδιών, είναι καθημερινό φαινόμενο. Πρόσφατα στα φώτα της δημοσιότητας ήρθε περιστατικό μικρού κοριτσιού το οποίο έφερε μαχαιριά στο λαιμό. (Ευτυχώς, στο μωρό μετά τη γενική κατακραυγή παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και τώρα βρίσκεται σε άριστη υγεία και στο δρόμο για την υιοθεσία).

Ποιος όμως γονιός έχων σώας τα φρένας μπορεί να προβεί σε τέτοιο έγκλημα; Δύσκολο να απαντηθεί. Γεγονός όμως είναι ότι το ανάλγητο κράτος προβαίνει ακόμα και σε υποχρεωτικές εκτρώσεις, όπως στην περίπτωση νεαρής κινέζας που την υπέβαλαν σε έκτρωση μια και δεν είχε να πληρώσει το πρόστιμο (ναι, πρόστιμο για την ανθρώπινη ζωή) και ύστερα της έβαλαν για τιμωρία στο κρεβάτι της σακούλα με το εκτρωμένο έμβρυο. Παγώνει ο νους και μόνο στη σκέψη, γιαυτό και δεν θα αναρτήσουμε τις σχετικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και σε κάνουν να νοιώθεις οργή και ντροπή που ανήκεις στο ανθρώπινο γένος.

Και πως μπορεί κανείς να αντισταθεί σε τόσο μεγάλες δυνάμεις;

Στον αντίποδα όλων αυτών, η υπέροχη 88χρονη πια, ρακοσυλλέκτρια Lou Xiaoying η οποία, παρέα με τον άντρα της κατάφεραν να σώσουν και να αναθρέψουν 30 μωρά χωρίς να τους πεθάνει κανένα! Πάμπτωχοι από χρήματα, πάμπλουτοι από αγάπη και ευδαιμονία!

Θέλοντας να τους προσφέρουν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσαν, φρόντισαν για την τροφή τους, το ρουχισμό τους, την ανατροφή τους αλλά και το πνεύμα τους, μεγαλώνοντας οι ίδιοι 4 από αυτά και δίνοντας τα υπόλοιπα σε άκληρους φίλους και συγγενείς ώστε να πάνε σχολείο και να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα.

«Πήγαινα πάντα αιφνιδιαστικά στα σπίτια των παιδιών να ελέγξω πως περνάνε και πάντα φρόντιζα τις Κυριακές να είναι μαζί μου για να βγαίνουμε βόλτα στα δάση και τη φύση, ώστε να νοιώθουν την φροντίδα, την αγάπη και την προστασία που χρειάζονταν».

Η ιστορία της Λου ξεκίνησε το 1972 στους δρόμους της πόλης Jinhua όταν είχε βγει, κατά την καθημερινή συνήθειά της, να ψάξει για χρήσιμα αντικείμενα από τα σκουπίδια από τους κάδους. Εκεί μέσα, βρήκε πεταμένο ένα μικρό κοριτσάκι. Ο κίνδυνος αν την ανακάλυπταν θα ήταν μεγάλος, λέει η ίδια σε συνέντευξή της, στην κινέζικη εφημερίδα Yanzhao Metro Daily:

«Δεν το σκέφθηκα ούτε στιγμή. Θα είχε πεθάνει αν δεν την είχαμε πάρει να τη φροντίσουμε. Τότε ακριβώς κατάλαβα ότι αγαπάω τα παιδιά και θα ήθελα να τους προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορούσα! Το να τη βλέπουμε να μεγαλώνει ήταν για μας μοναδικό! Όλα αυτά τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και φροντίδα. Είναι μοναδικά κι αξιαγάπητα ανθρώπινα όντα. Δεν το χωράει ο νους μου πως είναι δυνατόν κάποιοι να τα παρατάνε στα σκουπίδια… Η κόρη μου αυτή, είναι σήμερα 40 χρόνων κι έχει δικό της παιδί πια!»

Η καταπληκτική αυτή γιαγιά νοσηλεύεται σήμερα σε νοσοκομείο λόγω νεφρικής ανεπάρκειας, όπου την φροντίζουν και την περιβάλλουν όλα της τα παιδιά και αναπολεί:

«τον πιο μικρό μου γιο, τον Ζανγκ Γκιλιν που είναι σήμερα μόλις 7 χρονών, τον βρήκα πεταμένο σε έναν κάδο σκουπιδιών. Ήμουν τότε 82 χρονών. Πάρα πολύ μεγάλη για να αναθρέψω ένα ακόμη παιδί. Όμως δεν μπορούσα με τίποτε να τον αφήσω στο έλεος του Θεού. Τον κοίταζα και μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός! Ηταν αδύνατο να μην τον φροντίσω! Τον πήρα λοιπόν στο σπίτι μας στην εξοχή (σ.σ. μια παράγκα που μπάζει από παντού, μέσα σε ένα δάσος) και τον φρόντισα και τον περιέθαλψα. Του έδωσα το όνομα Ζανγκ Γκιλιν που σημαίνει Σπάνιος και Πολύτιμος! Με βοήθησαν και τα μεγαλύτερα παιδιά μου στην ανατροφή του. Τώρα πια είναι ένας απόλυτα υγιής και χαρούμενος νεαρός! Ξέρω πως οι μέρες μου ίσως δεν είναι πολλές. Θα ήθελα όμως πριν φύγω να τον δω κι αυτόν να πηγαίνει στο σχολείο.»

Η Λου εκτός των υπολοίπων 30 παιδιών της έχει και μία βιολογική κόρη η οποία έχει εμπνευσθεί από τη μητέρα της και έχει αφιερώσει τη ζωή της στην αναζήτηση και την υποστήριξη εγκαταλελειμμένων παιδιών. Η ιστορία τους έχει ευαισθητοποιήσει ολόκληρη την Κίνα των χιλιάδων εγκαταλελειμμένων παιδιών, και το έργο της έχει βρει παντού επώνυμους και ανώνυμους μιμητές.

Η Λου έχει αποκτήσει δίκαια το προσωνύμιο «Επίγειος Άγγελος» και αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να έχεις τίποτα απολύτως για να δώσεις αγάπη και φροντίδα. Κι ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο καθένας μας, από όποια θέση κι αν βρίσκεται μπορεί να γίνει διάβολος ή άγγελος.

Δική μας επιλογή.

ελληνική πηγή:  e-fungus (Καθημερινοί άγγελοι ζουν ανάμεσά μας)

αγγλική πηγή: Daily Mail

πηγη