Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ Ἀνοικτή ἐπιστολή πρός τό Ὕπατο Συμβούλιο τοῦ 33ου τῆς «Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος»

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 19ῃ Νοεμβρίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἀνοικτή ἐπιστολή πρός τό Ὕπατο Συμβούλιο τοῦ 33^ου

τῆς «Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος»

Κύριοι,

Στήν ἱστοσελίδα http://www.gmna.gr/index.php?option=com_content&vi ew=article&id=410:e-------q-q---5-&catid=2:2011-11-23-09-0900&Itemi d=3 ἐδημοσιεύθη ἡ ἀκόλουθη ἀνάρτηση:

«Εγκατάσταση νέων αρχών του Υπερτάτου Περιστυλίου των "Τεσσάρων Εστεμμένων" υπ' αρ. 5

Sunday, 04 November 2012 12:07

Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012 έλαβε χώρα στην έδρα του Υπάτου Συμβουλίου του 33ο διά την Ελλάδα, παρουσία του Υπάτου Μεγ. Ταξιάρχου Κραταιοτ. αδ. Ραφαήλ ντε Σιγούρα, η εγκατάσταση νέων αρχών του Υπερτάτου Περιστυλίου των "Τεσσάρων Εστεμμένων" υπ' αρ. 5 το οποίο εργάζεται κατά το τυπικό του Ερεδώμ (Heredom). Στον κατάμεστο Τεκτονικό Ναό παρεκάθησαν αδελφοί από όλα τα εν Αθήναις Περιστύλια του Σκωτικού Τύπου, καθώς και επισκέπτες από τα Ύπατα Συμβούλια της Κύπρου και της Αγγλίας. Ο νέος Σοφώτατος Ηγεμών μετά την ενθρόνισή του διεξήγαγε -συνεπικουρούμενος από το Συμβούλιο των Αξιωματικών του- υποδειγματική μύηση στον 18ο βαθμό του ΑΑΣΤ κατά το Τυπικό του Πρίγκηπος Ροδοσταύρου του Ερεδώμ. Η βραδιά πλην της ιδιαίτερης συγκίνησης απάντων των παρευρισκομένων είχε δύο μοναδικά χαρακτηριστικά: αφ' ενός τη μύηση εξέχοντος Έλληνος ιερωμένου και αφ' ετέρου τη διεξαγωγή του συγκεκριμένου τυπικού Ροδοσταυρικής μυήσεως για πρώτη φορά στην Ηπειρωτική Ελλάδα από της εγκαθιδρύσεως του Υπάτου Συμβουλίου της Ελλάδος το 1872.»

Κατόπιν τῆς ἀνωτέρω γνωστοποιήσης τῆς ὁποίας ἀμφισβητοῦμε τήν ἀλήθεια περί «μυήσεως ἐξέχοντος ἕλληνος ἱερωμένου» καί παρά τήν ἄτεχνη προσπάθεια νά περιπλακῆ καί νά ἀκυρωθῆ ἡ σημασία τῆς ἀρχικῆς Ἀνακοίνωσης καί ἐπειδή πάγια εἶναι ἡ τακτική τῆς Στοᾶς νά οἰκειοποιῆται τετιμημένα πρόσωπα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ βίου μετά τόν θάνατον αὐτῶν ὅταν δέν δύνανται νά ἀντιλέξουν, γιά τήν προώθησι τῶν σκοπῶν της, Σᾶς καλοῦμε ὡς ὕπατο Διοικητικό Ὀργανισμό τῆς ἐν Ἑλλάδι Μασονίας νά ἀποκαλύψετε τά στοιχεῖα τοῦ «μυηθέντος ἐξέχοντος Ἕλληνος ἱερωμένου» διότι ἄλλως προσβάλλετε καταφώρως τήν Ὀρθόδοξο Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος διαδίδοντες ψεύδη εἰς βάρος Αὐτῆς ἐφ’ ὅσον ἡ Ὀρθόδοξος Καθολική Ἐκκλησία ἔχει καταδικάσει τήν Μασονία μέ Ἀπόφασι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τό ἔτος 1933 ἡ ὁποία διαλαμβάνει τά ἀκόλουθα: «Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος... ἐπιληφθεῖσα τῆς... ἐξετάσεως τῆς Μασονίας, τοῦ διεθνοῦς τούτου μυστικοῦ ὀργανισμοῦ,... κατέληξε ὁμοφώνως εἰς τά ἑπόμενα... συμπεράσματα: Ἡ Μασονία δέν εἶναι ἁπλή τίς φιλανθρωπική ἕνωσις ἤ φιλοσοφική Σχολή, ἀλλ' ἀποτελεῖ μυσταγωγικόν σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνήσκει τάς παλαιάς ἐθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ἤ λατρείας... Ἀποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, ὅλως διάφορος... καί ξένη τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας...» καί ἡ ὁποία ἐπανελήφθη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῶν ἐτῶν 1968, 1972 καί 1996. Ἑπομένως διά Σᾶς τούς «φιλαλήθεις» καί «χρηστοήθεις» τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τοῦ 33^ου γιά τήν Ἑλλάδα, συμβαίνει ἕνα ἐκ τῶν δύο ἤ ψεύδεσθε ἀσυστόλως κρυπτόμενοι πίσω ἀπό τήν ἀνωνυμία τοῦ φερομένου ὡς μυηθέντος «ἐξέχοντος ἕλληνος ἱερωμένου» οὐσιωδῶς ἀποδεικνυόμενοι κοινοί συκοφάνται τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς ὁποία ἐξέχον μέλος, δηλ. Μητροπολίτης (;) Αὐτῆς κατά τήν δήλωσί Σας ἐμυήθη στόν 18^ο βαθμό τοῦ ΑΑΣΤ κατά τό Τυπικό τοῦ Πρίγκηπος Ροδοσταύρου τοῦ Ἐρεδώμ καί ὅπως διαδίδεται είς τάς «ἀγυιᾶς καί τάς ρίμας» εἶναι ὁ κατά σειράν τέταρτος Ἀρχιερεύς Αὐτῆς πού εἰσέρχεται εἰς τόν φρικώδη ἑωσφορικό τεκτονισμό ἤ προσελάβατε εἰς τήν σκοτεινή μασονική στοᾶ ἕναν ριψάσπιδα πού ἐζήλωσε τόν κλῆρο τοῦ Ἰσκαριώτου Ἰούδα, τοῦ προδότου δηλαδή καί ἀρνητοῦ τοῦ ἀποκαλυφθέντος αἰωνίου Θεοῦ γιατί τί ἄλλο εἶναι, ἐάν εἶναι ὑπαρκτό πρόσωπο ἀπό χυδαῖος καί αἴσχιστος προδότης τῆς ἀληθείας καί τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τόν ἀνύψωσε στόν ὕπατο βαθμό τῆς Ἀρχιερωσύνης αὐτός ὁ ἀθλιότατος καί ἐλεεινότατος ἀνθρωπίσκος πού παρά τήν διακηρυσσομένη πίστι τῆς Ἐκκλησίας ἔχει τήν ἀνανδρία καί τήν ἀκροτάτη εὐτέλεια νά παραμένη στό φῶς τῆς ἡμέρας Ἀρχιερεύς τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου καί στό σκότος τῆς νύκτας μύστης τῆς διαβολικῆς καί ἑωσφορικῆς μασονίας. Ἑπομένως κύριοι τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου βρίσκεσθε σέ ἀδιέξοδο καί καλεῖσθε νά ἀπαντήσετε γιά νά ἐπιβεβαιώσετε γιά μία εἰσέτι φορά πόσο «φιλαλήθεις καί χρηστοήθεις» εἶστε καί γιά νά ἐξηγούμεθα μπορεῖτε νά μᾶς πεῖτε γιατί κρύβεσθε πίσω ἀπό τό δῆθεν φιλανθρωπικό καί πνευματικό σωματεῖο «Τεκτονική Ἕνωσις»; Τί Σωματεῖο εἶναι καί τί φιλανθρωπία κάνει ἡ «Τεκτονική Ἕνωσις» πού δέν ἀποτελεῖ πρόσωπο ἀλλά προσωπεῖο γιατί ὄπισθεν κρύπτεσθε ἐσεῖς τό Ὕπατο Συμβούλιο τοῦ 33^ου βαθμοῦ;

Ἡ Μασονική Ἐγκυκλοπαίδεια Ν. Χ. Λάσκαρη πού κυκλοφορεῖ μέ τήν ἄδεια τῆς Μ. Στ., τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ Συμβουλίου Σας, στό λήμμα: «Θρησκεία καί Τεκτονισμός» γράφει μεταξύ ἄλλων: «ἡ Τεκτονική θρησκεία δέν κάνει διακρίσεις. Δέχεται εἰς τούς φιλόξενους κόλπους της, ἄνδρας παντός δόγματος, οὐδέν δέ ἀπολύτως θρησκευτικόν δόγμα εὐνοεί ἤ ἀποδοκιμάζει. Ὁ Τε­κτονισμός δέν εἶναι Ἰουδαϊσμός ὡς ἠθέλησαν νά τόν παρουσιάσουν τινές, καίτοι δέν περικλείει ἐν ἑαυτῷ τίποτε τό δυνάμενον νά θίξῃ τόν Ἰουδαϊσμόν. Δέν εἶναι οὔτε Χριστιανισμός, καίτοι δέν διδάσκει τίποτα τό δυνάμενον νά θίξῃ ἕναν Χριστιανόν. Ἡ θρησκεία τοῦ Τεκτονισμοῦ εἶναι ἡ γενική θρησκεία τῆς φύσεως καί τῆς πρωταρχικῆς ἀποκαλύψεως - τῆς κληροδοτηθείσης ἡμῖν ὑπό ἀρχαίου τινός καί πατριαρχικοῦ ἱερατείου - ἐν τῇ ὁποία ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δύνανται νά συμφωνήσουν. Διδάσκει τήν ἄσκησιν τῆς ἀρετής, ἀλλά δέν προσφέρει τρόπον ἀπολυτρώσεως ἐκ τῆς ἁμαρτίας. Ὑποδεικνύει εἰς τούς ὀπαδούς της τήν ἀτραπόν τῆς δικαιοσύνης, ἀλλά δέν ἰσχυρίζεται ὅτι ἀποτελεῖ «τήν ἀλήθειαν καί, τήν ζωήν». Ἀποτελεῖ ὅμως ἀναμφισβητήτως τήν πύλην διά τῆς ὁποίας εἰσάγονται οἱ πιστοί εἰς τόν Ναόν τῆς Θείας Ἀληθείας»!

To κείμενο αὐτό εἶναι ἡ φωτογραφία - ἡ ἔγχρωμη φωτογραφία - τοῦ θεοῦ τῆς Μασονίας Μ.Α.Τ.Σ. (Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος) σέ ὅλα του τα ὀνόματα: Ἑωσφόρος Διάβολος, Σατανάς, Βεελζεβούλ, Βελίαλ, Μπαφομέτ, Δαίμονας κ.ά., ὅπως ἀναφέρεται στήν Παλαιά Διαθήκη.

Ὡς προεκήρυξεν ἀπό τῆς γενέσεώς της ἡ Μασονία πιστεύει στήν ὕπαρξιν μιᾶς δημιουργικῆς ἀρχῆς (Principe Createur) ὑπό τό ὄνομα: «Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος». Τό ἴδιο ὁρίζεται καί στό ἄρθρο 1 τοῦ Συντάγματος τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος τῆς 20/12/1949: «ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμός πιστεύει εἰς τήν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, ὑπό τήν προσωνυμίαν «Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος». Ποιός εἶναι λοιπόν αὐτός ὁ θεός καί ὑπάρχει ἴχνος σοβαρότητος καί ἐντιμότητος στόν ἰσχυρισμό τῆς Μασονίας ὅτι «δέν διδάσκει τίποτα τό δυνάμενον νά θίξει ἕνα χριστιανόν», ὅταν ἡ μασονική θρησκεία στό σύνολό της, ἀποτελεῖ διαστρέβλωση καί ἄρνηση ὅλης τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας;

Ποιός εἶναι ὁ Θεός τῆς μασονικῆς θρησκείας, ἀποκαλύπτουν οἱ μασόνοι συγγραφεῖς, Κωστής Μελισσαρόπουλος τοῦ 33^ου βαθμοῦ, στό βιβλίο του «Ἑπτά Τεκτονικαί Όμιλίαι εἰς 18^ον», στό κεφάλαιο: «ἡ ἔννοια τοῦ Μ. Α. Σύμπ.» ὅπως μέ  φρίκη παρουσιάζεται καί ὁ Δημ. Στεφ. Ἀναγνωστόπουλος στό βιβλίο τοῦ «Κυανοῦς Τεκτονισμός», στό κεφ. «Ἡ ἀπόκρυφος Χιραμική παράδοσις», ἀπολύτως σύμφωνοι καί οἱ δύο γιά τήν σχετική μασονική παράδοση!

Τά Λάντμαρκς εἶναι οἱ 25 Θεμελιώδεις Διατάξεις, νόμοι ἡ ἀρχαί, τῆς θρησκείας τοῦ Σατανᾶ, Μασονίας, πού ὅπως διά μακρών ἀναπτύσσεται στό «Τεκτονικόν Δελτίον» (ἐπίσημο ὄργανο τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, τεῦχος ὑπ’ ἀριθ. 74-75 Ἰουλ-Αὐγ- Σεπτ.-Ὀκτωβ. 1967, σελ. 281-289), εἶναι τό δογματικό στήριγμα τῆς μασονικῆς θρησκείας καί γι' αὐτό «οὐδεμία ἀνθρωπίνη δύναμις δύναται νά τά θίξῃ ἤ τροποποίηση... ὅ,τι ὑπήρξαν πρό αἰώνων, θά ἀπομείνωσι διά παντός καί θά ἐξακολουθοῦν νά ἰσχύωσιν, ἐφ' ὅσον ἐξακολουθεῖ νά ὑφίσταται καί ὁ Ἐλεύθερος Τεκτονισμός»!

Ἡ μοίρα λοιπόν τῆς Μασονίας εἶναι στενά δεμένη μέ τά 25 αὐτά δόγματα, ἀνάμεσα στά ὁποῖα καί το ὑπ’ ἀριθμ. 3 πού ἀναφέρεται στήν μυστική παράδοση τοῦ Γ'  Βαθμοῦ (Διδασκάλου) πού καθιερώνει ὡς θεό τῆς Μασονίας τόν Ἑωσφόρο ἤ Σατανᾶ ἤ Διάβολο! Μασονία χωρίς τά 25 αὐτά δόγματα δέν νοεῖται!

Τό ὑπ’ ἀριθμ. 3 Landmark εἶναι, γιά τόν λόγο αὐτό, τό κλειδί γιά τήν πλήρη ἀποκάλυψη τοῦ μυστικοῦ τῆς Μασονίας, ὁρίζοντας τά ἑξῆς: «Ἡ παράδοσις τοῦ 3^ου. Δέν ὑπάρχει Τεκτονικός Τύπος ἐν τῷ ὁποίῳ νά μή διδάσκονται τά κυριότερα σημεία τῆς παραδόσεως ταύτης. Ἄλλωστε, οἱοσδήποτε τύπος, ὁ ὁποῖος θά παρέλειπεν ἤ θά ἐτροποποίει τήν παράδοσιν ταύτην, θά ἔπαυε νά λέγεται Ἐλευθεροτεκτονικός»! Ἡ λατρεία λοιπόν τοῦ Ἑωσφόρου, ὡς Θεοῦ τῆς Μασονίας, πού ἀποκαλύπτεται στήν μυστική παράδοση τοῦ 3^ου βαθμοῦ (τοῦ βαθμοῦ τοῦ Διδασκάλου) ἐπιβεβαιώνεται στό ὑπ’ ἀριθμ. 3 Landmark, τό ὁποῖο εἶναι ἀπαραβίαστο!

Ἡ Μασονία «βάφτισε» τόν Θεό: Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ.)! Καί τό ἐρώτημα εἶναι: ἔχει τό δικαίωμα ὁ ἄνθρωπος νά δίδει ἄλλο ὄνομα στόν Θεό, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔχει ἀποκαλύψει τό ἀληθινό του ὄνομα; Ὁ Ἰ. Χριστός εἶπε προσευχόμενος πρός τόν Πατέρα Toυ: «Ἐφανέρωσά σου τό ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὕς δέδοκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου». Τό ὄνομα αὐτό ἀποτελεῖ τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος: Τό ὄνομα τοῦ ΠΑΤΡΟΣ καί τοῦ ΥΙΟΥ καί τοῦ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. Αὐτό εἶναι ἡ βάση τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας, ἐναντίον τῆς ὁποίας βάλλουν ὅλα τά δαιμόνια, ἀτομικά καί συλλογικά, πού ἀρνοῦνται τήν θεότητα τοῦ Ἰ. Χριστοῦ, καί πρώτη βέβαια ἡ Μασονία, πού τόν θεωρεῖ Μύστη καί ὄχι «Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ»!

Μέ ποιό δικαίωμα λοιπόν ἡ Μασονία, πού ἱδρύθηκε καί δρᾶ μέσα στό Χριστιανικό κόσμο, ἀγνόησε τό ἀληθινό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί ἐπέβαλλε τήν νεφελοκοκκυγία τοῦ «Μ.Α.Τ.Σ.»; Ποιά ἄλλη ἑρμηνεία μπορεῖ νά ἔχει τό θρασύ αὐτό τόλμημα, παρά τό μῖσος τῆς Μασο­νίας κατά τοῦ Ἰ. Χριστοῦ καί γενικά κατά τῆς Ἁγίας Τριάδος, τῆς ὁποίας τήν ὕπαρξη θέλησε τόσο ὠμά νά ἀγνοήσῃ;

Ἀλλά δέν ἦταν μονάχα αὐτό. Μέ τήν εἰσαγωγή τοῦ ὀνόματος τῆς φαντασιοπληξίας τοῦ «Μ.Α.Τ.Σ.», οἱ μασόνοι τῶν Στοῶν μπλέχτηκαν στά ἥξεις ἀφήξεις τῆς ἀμπελοφιλοσοφίας τῆς Μασονίας, τῆς Θεοσοφίας, τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, τοῦ Πνευματισμοῦ, τῆς Μαγείας, χάνοντας τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους μέσα σ' αὐτά!

Ἀναφέρομε τά κάτωθι ντοκουμέντα:

α) «ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ» τοῦ ALBEPT PIKE. ὁ Αλβέρτος Πάϊκ (1809-1891) Boston Massachusetts, U.S.A., μασόνος, ἔγραψε τό βιβλίο «Ἠθική καί Δόγμα» (MORALS AND DOGMA) τό ὁποίο θεωρεῖται βαθυστόχαστο ἀπό την μασονία, ἐνῶ στήν πραγματικότητα εἶναι ἕνα ἀλλοπρόσαλλο, δόλιο, σατανιστικό κείμενο, πού ἀρνεῖται τήν Χριστια­νική ἀλήθεια, ἀλλά τό λέει μέ τρόπο (σταυρολεξικό γιά εὐνόητους λό­γους! Μεταφράστηκε στά Ἑλληνι­κά ἀπό τόν «Ἰω. Ἀ. Μαργαρίτη 32^ο τ. Σεβ.. τῆς Σ.. Στ. ΠΡΟΜΗ­ΘΕΥΣ ἐν ΑΝ. Ἀθηνῶν, ἐγκριθέν ὑπό τῆς Μεγ. Στ. τῆς Ἑλλάδος διά τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 63/51 Πίνακος Αὐτῆς». Λόγω τῆς μεγάλης σημασίας τοῦ ἔργου του γιά τόν Μασονισμό καί τοῦ ἀξιώματός τοῦ (Ὕπατος Ταξιάρχης, τῆς Μασονίας) ὁ Ἀλβέρτος Πάϊκ ὅταν ζοῦσε ἀποκλήθηκε «Πάπας τοῦ Διαβόλου»! Ἐπίσης στό ἔργο τοῦ Bataille: «Le Diable du xix siιcle = Ὁ διάβολος τοῦ 19^ου αἰῶνα», ὁ Ἀ. Πάϊκ σέ φανταστική εἰκόνα παρουσιάζεται τέτοιος! (Ἐγκυκλοπαίδεια Ἐλευθέρας Τεκτο­νικῆς Ν.Χ. Λάσκαρη σελ. 292), Τί λέει λοιπόν τό ἐγκεκριμένο ἀπό τή Μασονία αὐτό βιβλίο; Παραθέτομε ἕνα χαρακτηριστικό δεῖγμα:

«Χλευάζομεν τούς Μάντεις. Ὁ χλευασμός εἶναι πολύ εὔκολον πρᾶγμα, ὅσον δύσκολον εἶναι, ν'  ἀντιλαμβανόμεθα κάτι καλῶς. Ἀλλ’ ἦτο δυνατόν ποτέ, ν' ἀφήσῃ ὁ Θεός τόν κόσμον ἐν τῷ σκότει ἐπί δύο εἰκοσάδας αἰώνων, διά νά φωτίσῃ μόνον μίαν μικράν γωνίαν τῆς Παλαιστίνης καί ἕναν ἀμαθή καί ἀγνώμονα λαόν; Διατί νά συκοφαντῶμεν τόν Θεόν καί τά Ἱερά αὐτοῦ; Διατί νά νομίζωμεν ὅτι προϋπῆρξαν μόνον πανούργοι ἱερεῖς; Δέν ἦτο ἄραγε δυνατόν, νά ὑπάρξουν εἰλικρι­νεῖς καί τίμιοι ἄνθρωποι, μεταξύ τῶν ἱεροφαντῶν τῆς Δήμητρος καί τῆς Ἀρτέμιδος, τοῦ Διονύσου καί τοῦ Ἀπόλλωνος, τοῦ Ἑρμοῦ καί τοῦ Μίθρα; Ἤ θέλετε νά δεχθῶ μέν ὅτι ὅλοι αὐτοί ἀπατῶντο ἐπί σειράν αἰώνων; Ἡ ἀπάτη ὅμως, δέν εἶναι τι τό μή ἀποκαλυπτόμενον, οὐδέ ἀθάνατος.

Κατά τούς Καβαλιστάς, τό ἀληθές ὄνομα τοῦ Σατανᾶ εἶναι Yahaveh προφερόμενον ἀντιστρόφως, διότι ἐθεωρεῖτο ὡς ἡ ἄρνησις τοῦ Θεοῦ καί οὐχί ὡς Μαύρη θεότης. Διά τούς Μύστας δέν ἀπετέλεσε ποτέ προσωπικότητα, ἀλλά δύναμιν δημιουργηθεῖσαν διά τό Καλόν, ἀλλ' ἥτις δύναται νά χρησιμοποιηθῆ διά τό Κακόν. Εἶναι τό ὄργανον τῆς Ἐλευθερίας ἤ τῆς Ἐλευθέρας βουλήσεως. Ἀντιπροσωπεύει μίαν προεξέχουσαν φυσικήν δύναμιν, ἥτις εἰς τήν Μυθολογίαν ἐσυμβολίσθη ὡς ὁ Κερασφόρος Θεός Πάν! Ἐκεῖθεν δέ προήλθεν ἡ θεότης μέ κεφαλήν Τράγου, ἀδελφή Θεότης τοῦ προϊστορικοῦ Ὄφεως καί τοῦ Φωσφόρου, τοῦ κομίσαντος τό Φῶς, τόν ὁποῖον οἱ Ποιηταί μετέβαλον εἰς τόν μυθικόν Ἑωσφόρον (Lucifer)»!

»Ὁ Τεκτονισμός, ὅπως καί αἱ θρησκεῖαι, τά Μυστήρια, ὁ Ἑρμητισμός καί ἡ Ἀλχημεία, ἀποκρύπτει καί δέν ἀποκαλύπτει τά μυστικά του, ἐκτός μόνον εἰς τούς Εἰδήμονας, τούς Σοφούς καί Ἐκλεκτούς του»!

Ὁ γνωστός Διευθυντής, ἐπί πολλά ἔτη τοῦ Θεοσοφικοῦ Περιοδικοῦ «ΙΛΙΣΟΣ» Κωστῆς Μελισσαρόπουλος, Θεοσοφιστής καί μασόνος 33^ο ἐξέδωσε τό 1974 τό βιβλίο του: «Ε­ΠΤΑ ΤΕΚΤΟΝΙΚΑΙ ΟΜΙΛΙΑΙ εἰς 18^ον» ἀνάμεσα στίς ὁποῖες καί ἡ ὁμιλία γιά τόν ΜΑΤΣ, μέ τόν ἐν ἐπικεφαλίδι τίτλο: «ἡ ἔννοια τοῦ Μ.Α.Τ.Σ.», τήν ὁποία λόγῳ τῆς μεγάλης σημασίας της γιά τήν ἀποκάλυψη τῆς μασονικῆς συνωμο­σίας σέ βάρος τῆς Ὀρθόδοξης χρι­στιανικῆς διδασκαλίας ἀναφέρεται γιά νά ἀντιληφθοῦμε πού βρίσκεται ἡ ρίζα καί ἡ πηγή τοῦ σατανισμοῦ καί τῆς σαταναλατρείας πού πλήττει τόν σημερινό κόσμο καί τή Χώρα μας.

«Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ Μ.Α.Τ.Σ.

Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος;

Ὁ Τεκτονισμός ἀναφέρει εἰς ὅλους τούς βαθμούς καί ἐπικαλεῖται κατά τό ἄνοιγμα καί τό κλείσιμον τῶν ἐργασιῶν του τό ὄνομα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος. Ἀλλά δέν δίδει εἰς οὐδένα βαθμόν τήν ἀνάλυσιν τῆς ἔννοιάς του. Καί πολύ ὀρθῶς. Διότι ἐάν ἐδίδετο ἕνας ὁρισμός διά τόν Μέγαν Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος, ὁ ὁρισμός αὐτός δέν θά ἦτο ἐπιτυχής. Τό ἀπροσδιόριστον δέν εἶναι δυνατόν νά προσδιορισθῇ. Τό ἀνέκφραστον δέν εἶναι δυνατόν νά ἐκφρασθῇ. Τό ἀπροσμέτρητον δέν εἶναι δυνατόν νά προσμετρηθῇ.

»Ἀλλά καί ἄλλος εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον δέν εἶναι δυνατόν νά δοθῇ ἀπό τόν Τεκτονισμόν ἡ ἔννοια τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος. Ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἱασδήποτε ἐννοίας θα ἀπηυθύνετο πρός τήν διανοητικήν ἀντίληψιν τῶν ἀκροατῶν. Ἀλλά ὁ Τεκτονισμός - καί γενικώτερον τά Μυστήρια - δέν ἀπευθύνεται εἰς τήν διάνοιαν, ἀλλά εἰς τήν καρδίαν. Ὄχι εἰς τήν σκέψιν, ἀλλά εἰς τό ψυχικόν Εἶναι τοῦ ἀνθρώπου. Συνεπῶς δέν ἀνήκει εἰς τήν φύσιν τοῦ Τεκτονισμοῦ νά ἀναπτύσῃ ἐννοίας, ἀλλά νά τάς ὑποβάλῃ εἰς τήν ἀντίληψιν τῶν Μυστῶν του, διά τῶν τελετουργιῶν τῶν Μυήσεων, διά τῶν συμβόλων καί ἀλληγοριῶν.

»Τήν μέθοδον ταύτην εἶμαι καί ἐγώ ὑποχρεωμένος νά ἀκολούθη­σω. Δέν πρόκειται, λοιπόν, νά ἀναπτύξῳ τήν ἔννοιαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος, ἀλλά νά ἐπιστήσῳ τήν προσοχήν εἰς τά σημεία τῶν Τυπικῶν του, τά ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τήν ἔννοιαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος. Καί ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.

»Ἡ ἀληθής ἔννοια τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος εἶναι ὅπως τό περίφημον «Μυστικόν τοῦ Τεκτονισμοῦ». Ἐνδέχεται μερικοί ἀπό τούς νεωτέρους νά μή ἔχουν ἐπιστήσει τήν προσοχήν των εἰς τό σημεῖον τοῦτο. Ἀλλά κατά τά παλαιότερα Τυπικά, εἰς τόν βαθμόν τοῦ Διδασκάλου, «ἀπεκαλύπτετο» τό Μυστικόν τοῦ Τεκτονι­σμοῦ. Ἡ σχετική περικοπή τοῦ Τυπικοῦ εἶναι ἡ ἀκόλουθη:

» Οὐδείς Τεκτονικός βαθμός διδάσκει ἤ ἀποκαλύπτει τήν Ἀλήθειαν. Ἕκαστος Τέκτων σχίζει μόνος του τό παραπέτασμα ὑπό τό ὁποῖον κρύπτεται αὕτη. Τό μυστικόν τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ εἶναι, ὡς ἐξ αὐτῆς τῆς φύσεώς του, ἀπαραβίαστον. Διότι ὁ Τέκτων ὅστις τό γνωρίζει δέν εἶναι δυνατόν ἤ να τό διέγνωσε μόνος του. Τό ἀνεκάλυψε φοιτῶν εἰς Στοάς σοφῶν Τεκτόνων, παρατηρῶν, παραβάλλων, κρίνων. Καί ὅταν κατορθώσῃ τις νά τό διάγνωσῃ, θά τό τηρήσει βεβαίως δι' ἑαυτόν καί δέν θα τό καταστήσει γνωστόν οὔτε εἰς ἐκεῖνον ἐκ τῶν Ἀδελφῶν πρός τόν ὁποῖον τρέφει τήν μεγαλυτέραν ἐμπιστοσύνην. Διότι ἀφοῦ οὗτος δέν ἦτο ικανός νά τό ἐννοήση μόνος του, θα εἶναι ἐπίσης ἀνίκανος νά επωφεληθῇ αὐτοῦ, ἐάν τό μάθῃ παρ' ἄλλου».

»Αὐτά ἔγγραφον τά παλαιότερα τυπικά τοῦ Γ΄ βαθμοῦ. Καί ὀρθῶς ἔγραφον. Διότι ἡ Ἀλήθεια εἰς τά Μυστήρια δέν ἀποκαλύπτεται εἰς τούς Μύστας, ἀλλά προσφέρεται εἰς τήν ἀνακάλυψίν των. Καί ἀνήκει εἰς τούς ἐπιμελεῖς καί μελετηρούς Μύστας νά τήν ἀνακαλύψουν, σχίζαντες τό παραπέτασμα, ἀφοῦ φοιτήσουν εἰς Στοάς Σοφών Τεκτόνων, παρατηροῦντες, παραβάλλοντες, κρίνοντες.

» Συμβαίνει ὁ καθένας - καί πρίν μυηθῇ εἰς τόν Τεκτονισμόν, ἀλλά καί ἀφοῦ μυηθῇ - νά ἔχῃ σχηματίσει μερικάς ἀντιλήψεις, μερικάς πεποιθήσεις, σχετικῶς μέ τήν ἔννοιαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέ­κτονος τοῦ Σύμπαντος. Ἐνδέχεται νά εἶναι στεναί, ἐνδέχεται νά εἶναι εὐρεῖαι. Ἐνδέχεται νά προέρχονται ἀπό ἀνεξέταστον παραδοχήν ξένων ἀντιλήψεων, ἐνδέχεται νά εἶναι προϊόν ἰδίας μελέτης καί ἐπεξεργασίας. Ἀλλά ἡ ἔρευνα δέν μπορεῖ ποτέ νά σταματήσῃ. Καί ἡ εἴσοδος εἰς τό Τεκτονικόν Τάγμα ἀποτελεῖ μίαν νέαν εὐκαιρίαν, μίαν νέαν ἀφετηρίαν ἐρεύνης, ὅπως καί ἡ αὔξησις φωτός εἰς ἕκαστον βαθμόν.

»Εἰς τόν 4^ον  βαθμόν τοῦ Μυστικοῦ Διδασκάλου ἀκούομεν ὅτι «τό λυκαυγές τῆς πρωίας ἀποδιώκει τά σκότη καί τό φῶς τῆς ἡμέρας ἀρχίζει νά ἀναφαίνεται». Καί ὁ Μυστικός Διδάσκαλος ὁρκίζεται: «Θά συντελέσω ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνάμεών μου ἵνα ἐξαλείψω τά σοφί­σματα, ἅτινα ἐμποδίζουν τήν ἐλευθέραν ἀνάπτυξιν τῆς διανοίας». Συνεπώς δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχῃ μεταξύ τῶν Μυστῶν τοῦ Φιλοσοφικοῦ Τεκτονισμοῦ ἀντίρρησις διά τήν συνεχή ἔρευναν τῆς ἐννοίας τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος. Διότι ἡ ἔννοια αὐτή συνεχῶς δύναται νά τελειοποιεῖται καί νά διευρύνεται ἀπό τό προσδιορισμένον εἰς τό ἀπροσμέτρητον, ἀπό τό συγκεκριμένον εἰς τό ἀνέκφραστον, ἀπό τό προσωπικόν εἰς τό ἀπρόσωπον. Ἄλλωστε εἰς τόν βαθμόν τοῦ Μυστικοῦ Διδασκάλου διδασκόμεθα «τήν αἰωνίαν πάλην τῆς προόδου κατά τῆς ἀμαθείας, τόν διαρκή ἀγῶνα τοῦ φωτός κατά τοῦ σκότους, τόν ἀδιάλειπτον πόλεμον τῆς ἀληθείας κατά τῆς πλάνης».

»Ἑπομένως, πρέπει νά εἴμεθα σύμφωνοι ὅτι διαρκῶς πρέπει νά παλαίωμεν κατά τῆς ἀμαθείας, κατά τοῦ σκότους, κατά τῆς πλάνης, ἀναζητοῦντες τήν πρόοδον, τό φῶς, τήν ἀλήθειαν, ἑπομένως καί τήν πληρεστέραν ἔννοιαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος.Ἕνα τοιοῦτον ἀγώνα πρέπει διαρκῶς νά διεξάγομεν κατά τῶν σκοτει­νῶν τάσεων τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἐάν πράγματι θέλωμεν νά ἀτενίσωμεν τό φώς καί τήν ἀλήθειαν.

»Ἡ ἔρευνα, συνεπῶς, πρέπει νά εἶναι συνεχής. Ἄς ἐρευνήσωμεν εἰς τά τυπικά μας διά τήν ἔννοιαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος. Ἴσως ἀνεύρωμεν σημαντικάς νύξεις, διά νά σχίσωμεν τό παραπέτασμα καί νά προσπελάσίομεν πρός τήν ἀνακάλυψίν τῆς προ­σφερόμενης εἰς τήν ἀνακάλυψίν μας ἀποκαλύψεως.

»Ὁ Συμβολικός Τεκτονισμός τηρεῖ σκόπιμον ἀοριστίαν σχετικῶς μέ τήν ἔννοιαν καί τήν φύσιν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπα­ντος.

»Εὐθύς ἐξ ἀρχής, ἀπό τοῦ Α΄ βαθμοῦ, διακηρύσσει ὅτι ἀφήνει εἰς ἕκαστον τήν ἐλευθερίαν τῶν δοξασιῶν του καί οὐδέν θέτει ὅριον ἐν τῇ ἀναζητήσει τῆς Ἀληθείας. Ἀναγνωρίζει ὅμως καί διακηρύττει τήν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον δέν καθορίζει, ἀλλ' ὀνομάζει «Μέγαν Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος», συνοψίζουν τά πρός Αὐτόν καθήκοντα εἰς τό «Σέβας».

»Ἐάν ἐπιστήσωμεν τήν προσοχήν μας εἰς τήν ἔννοιαν τῆς λέξως «Ἀρχιτέκτων», ἴσως παρατηρήσωμεν ὅτι οἱ ἀρχιτέκτονες δέν δημιουρ­γοῦν ἐκ τοῦ μή ὄντος, ἀλλά χρησιμοποιοῦν ὑπάρχοντα ὑλικά, διευθετοῦντες αὐτά συμφώνως πρός σχέδιον τό ὁποῖον ἔχουν καταρτίσει.

»Κάποια ἀπόπειρα προσδιορισμοῦ τῆς ἐννοίας τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος γίνεται εἰς τό τέλος τῆς τελετῆς τῆς Μυήσεως, κατά τήν ἀπονομήν εὐχαριστιῶν, ὅπου ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος ὀνομάζεται «γόνιμος καί αἰωνία πηγή φωτός.

»Εἰς τόν Β΄ βαθμόν τό Τυπικόν ἀναγράφει: «ὁ Φωτοβόλος Ἀστήρ εἶναι ἡ εἰκών ἥτις ὑπενθυμίζει εἰς ἡμᾶς τό μυστηριώδες αἴτιον τοσού­των θαυμασίων κόσμων». Καί προστίθεται ὅτι «ὁ Φωτοβόλος Ἀστήρ εἶναι τό σύμβολον τῆς ἀνεξαρτήτου διανοίας, ἥτις εἶναι ἀπηλλαγμένη προλήψεων καί δεισιδαιμονιῶν».

»Εἰς τόν Γ΄ βαθμόν τό Τυπικόν ὁμιλεί περί ὑπάρξεως «δύο μεγά­λων καί εἰς ἄκρον ἀντιθέτων ἀρχῶν, αἵτινες ἰθύνουν τόν κόσμον: Τό καλόν καί τό κακόν, τό φῶς καί τό σκότος».

»Καί λέγει ὅτι ὁ Σολομών «ἀνήγειρε Ναόν εἰς δόξαν τοῦ Ἰεχωβά» καί ὅτι ἡ Βασίλισσα τῆς Σαβά ὡδηγήθη «εἰς τόν μεγαλοπρεπή Ναόν τοῦ Πατρός τῆς Φύσεως». Ὀνομάζεται, λοιπόν, εὐστοχώτατα ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος «Πατήρ τῆς φύσεως».

»Οὐδείς ἄλλος ὑπαινιγμός γίνεται εἰς τόν Συμβολικόν Τεκτονισμόν σχετικῶς μέ τήν ἔννοιαν καί τήν φύσιν τοῦ «Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος», εἰς δόξαν τοῦ ὁποίου διεξάγο­νται ὅλαι μας αἱ ἐργασίαι. Ἐν τούτοις, πλήν τῶν ἐπισήμων Τυπικῶν, ὑπάρχει καί «ἡ πλήρης παράδοσις τοῦ Γ΄ βαθμοῦ», ἡ οποία ἀναφέρει πολλά καί περίεργα. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νά τά ὑπενθυμίσω εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τά γνωρίζουν καί νά τά ἐκθέσω εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τυχόν τά ἀγνοοῦν. Καί θά προ­σπαθήσω νά δώσω τήν ἑρμηνείαν των.

»Ἀναφέρει, λοιπόν, ἡ πλήρης παράδοσις τοῦ Γ' βαθμοῦ ὅτι ὁ ἄγγελος τοῦ φωτός Ἐβλίς, τό Πνεύμα τοῦ Πυρός, ἠράσθη τῆς Εὔας, ἥτις ἐνέδωσεν εἰς τόν ἔρωτά του καί οὕτω ἐγεννήθη ὁ Κάϊν, ἀπείρως ὑπέρτερος τοῦ Ἄβελ. Ὅτι ὁ Θεός Ἀδωνάϊ, φθονῶν τόν Κάϊν διά τό πνεύμα ὅπερ μετέδωσεν εἰς αὐτόν ὁ ἄγγελος τοῦ φωτός Ἐβλίς, ἐξώρισε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔαν ἐκ τῆς Ἐδέμ. Ὅτι ὁ ζηλότυπος οὗτος θεός εἶχε ζυμώσει ἰλύν διά νά πλάσῃ τόν Ἀδάμ καί τῷ εἶχε δώσει ψυχήν δουλικήν. Ἐφοβεῖτο δέ τήν ἐλευθέραν καί ἀνεξάρτητον ψυχήν τοῦ Κάϊν. Ὅτι ὁ Κάϊν, ἐξωργισθείς ἐκ τῆς ἀδικίας τοῦ Ἀδωνάϊ, ἐθανάτωσε τόν Ἄβελ, ὁ δέ Ἀδωνάϊ, ὁ θεός ὅστις ἔμελλε νά πνίξῃ τόσας χιλιάδας ἀνθρώπων εἰς τά ὕδατα τοῦ κατακλυσμοῦ, ἐχαρακτήρισε τόν φόνον τοῦ Ἄβελ ὡς ἔγκλημα ἀσυγχώρητον. Ὅτι ὁ ἀμνησίκακος ἀπόγονος τοῦ Κάϊν Χιράμ, υἱός τῶν Πνευμάτων τοῦ Πυρός, καταβάλλει ὅλην του τήν μεγαλοφυίαν καί ἐνεργητικότητα πρός οἰκοδόμησιν τοῦ Ναοῦ, τόν ὁποῖον ἡ ὑπερηφά­νεια τοῦ Σολομώντος ἀνεγείρει εἰς τόν ἀμείλικτον θεόν Ἀδωνάϊ, τοῦ ὁποίου τό μίσος καταδιώκει ἀπό αἰώνων τό γένος τοῦ Κάϊν. Ὅτι μετά τήν καταστροφήν τῆς χάλκινης θαλάσσης, ὁ Χιράμ ἄγεται ὑπό τοῦ προγόνου του Τουβαλκάϊν, ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, εἰς τό κέντρον τῆς γῆς, ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ κόσμου, εἰς τό Βασίλειον τοῦ Ἐβλίς καί τοῦ Κάϊν, ἐκεί ὅπου παύει ἡ τυραννία τοῦ φθονεροῦ Ἀδωνάϊ καί γεύονται τῶν καρπῶν τοῦ δέντρου τῆς Ἐπιστήμης. Ὁ Χιράμ εἰσάγεται εἰς τό ἄδυτον τοῦ πυρός καί ὁ Τουβαλκάϊν τοῦ ἐξηγεῖ τάς ἀδυναμίας καί τά ταπεινά πάθη τοῦ θεού Ἀδωνάϊ, τοῦ μισοῦντος τό πλάσμα του καί καταδικάσαντος αὐτό νά ἀποθνήσκῃ, ὅπως ἐκδικηθῇ διά τά εὐεργετήματα, τά ὁποῖα τά πνεύματα τοῦ Πυρός τῷ ἐπεδαψίλευσαν. Τέλος, ὁ Τουβαλκάϊν προφητεύει τήν ἐπικράτησιν τῶν ἀπογόνων τοῦ Χιράμ, οἵτινες θά καθιερώσουν καθ' ὅλην τήν γήν τήν λατρείαν τοῦ Πυρός, καταρρίπτοντες τήν τυραννίαν τοῦ Ἀδωνάϊ.

»Ὅσοι διά πρώτην φοράν ἀκούουν ὅλα αὐτά, θά μέ δικακόσουν διότι μεταχειρίσθην τήν λέξιν «περίεργα».

»Ποία εἶναι ἡ ἑρμηνεία αὐτῶν ὅλων, τά ὁποῖα θά ἀνεστάτωναν κάθε ἀγαθόν θρησκόληπτον, ἄν τά ἤκουε;

»Κατά τήν ταπεινήν μου γνώμην εἶναι πρῶτον ἡ προσπάθεια νά ἀπαλλαγοῦν οἱ Ἐλεύθεροι Τέκτονες ἀπό κάθε φανατισμόν καί θρησκοληψίαν. Εἶναι ἡ προσπάθεια νά καταστοῦν πραγματικά ἐλεύθεροι εἰς τήν σκέψιν καί ἀνεξάρτητοι ἀπό κάθε γνώμην πού εἶχον σχηματίσει ἀνεξετάστως, ἀπό κάθε προκατάληψιν, ἀπό κάθε μισσαλοδοξίαν. Νά μάθουν νά ἀκούουν ἀτάραχοι καί τά τελείως ἀντίθετα ἀπό ἐκείνα τά ὁποῖα έως τώρα ἐγνώριζον.

»Δεύτερον, εἶναι ἡ προσπάθεια νά ἀναθεωρήσουν ὅσας ἰδέας εἶχον σχηματίσει ἀπό παιδικῆς ἡλικίας, σχετικῶς μέ τήν ὑπερτάτην δύναμιν ἥτις διευθύνει τόν κόσμον, ἰδέας τάς ὁποίας ἐσχημάτισαν ἀπό τήν ἀνερμήνευτον ἀνάγνωσιν ἑνός κατ' ἐξοχήν συμβολικοῦ καί κρυ­πτογραφικοῦ κειμένου, ὅπως εἶναι ἡ Γένεσις.

»Τρίτον, εἶναι ἡ προσπάθεια νά ἐξαρθῇ ἡ Ἐλευθερία τῆς σκέψεως καί συνειδήσεως, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητον νά διακρίνῃ κάθε Ἐλεύθερον Τέκτονα, καί μάλιστα εἰς τόν βαθμόν τοῦ Διδασκάλου. Εἶναι ἐπίσης ἡ ὑπογράμμισις τῆς ὑπεροχῆς τοῦ πνεύματος ἀπέναντι τῆς ὕλης, τῆς ἀνεξικακίας ἀπέναντι τῆς ἐκδικήσεως, τῆς μεγαλοφροσύνης ἀπέναντι τοῦ φθόνου», τοῦ δικαίου ἀπέναντι τῆς ἀδικίας, τῆς ἐλευθερίας ἀπέναντι τῆς τυραννίας, τῆς ἐλευθέρας καί ἀνεπηρεάστου ἐρεύνης ἀπέναντι τῆς προκαταλήψεως καί τῆς δεισιδαιμονίας. Τοιαῦται εἶναι αἱ ἑρμηνεῖαι τάς ὁποίας δίδει εἰς τά Τεκτονικά κείμενα ἡ ταπεινή μου κατανόησις.

»Αὐτά σχετικῶς μέ τήν θέσιν τήν ὁποίαν λαμβάνει ὁ Συμβολικός Τεκτονισμός ὡς πρός τήν ἔννοιαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος» Καί κλείεται οὕτω το κεφάλαιον του Κ.Μ. Μελισσαρόπουλου γιά τό ποιός εἶναι ὁ Μ.Α.Τ.Σ.

Στίς παραπάνω ὀφθαλμοφανεῖς σατανοεμπευσμένες πλάνες σας καί κακοδοξίες σας παρατηροῦμε τά ἑξής:

1) Πόση σοβαρότητα ἔχει ἡ Μασονία καί πόσο σοβαροί εἶναι οἱ μεγαλόσχημοι τῆς πολιτικῆς, τῶν γραμμάτων καί τοῦ πλούτου, πού γίνονται καί παραμένουν μέλη της, εἶναι τό γεγονός ὅτι, πιστεύουν, προσεύχονται καί περιμένουν βοήθεια καί ἁγιασμό, ἀπό ἕναν θεό, ἀνθρωποποίητο.

2) Εἶναι τραγική ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Μασονία δίδει στά μέλη της, εἰκόνες παραστάσεις καί σύμβολα καί ἀφήνει σ' αὐτά νά τά ἑρμηνεύσουν καί κατανοήσουν, ἀνάλογα μέ τήν «διανοητικήν ἀντίληψιν» τοῦ καθενός! Τό θέμα εἶναι ἀμείλικτο: Ἄν ἡ Μασονία ξέρει τί πιστεύει γιατί τό κρατάει μυστικό, ἄν ἡ ἴδια ἀγνοεῖ τί πιστεύει, πώς περιμένει νά τό βροῦν τά μέλη της; Ἀλλά ἡ ἀλήθεια εἶναι ἄλλη: Ἡ Μασονία ξέρει πολύ καλά τό ἀφεντικό στό ὁποῖο δουλεύει, ἀλλά δέν τολμᾶ νά τό πεῖ καθαρά, γιατί φοβᾶται τίς ἀντιδράσεις! Τό λέει λοιπόν στά μέλη της μέσα σέ σύμβολα τέτοιας ὑφῆς, ὥστε νά ὁδηγοῦ­νται ἀναγκαστικά στό μονόδρομο τοῦ Σατανᾶ.

Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια, τό μεγάλο μυστικό τῆς Μασονίας! Μιά παγίδα καθαρά σατανική: Παγιδεύει χωρίς νά ἐκτίθεται! Τήν εὐθύνη τῆς παγίδευσης τήν φορτώνεται τό ἴδιο τό θῦμα, πού νομίζει, αὐταπατώμενο, ὅτι μόνο του ἀνεκάλυψε τήν «ἀλήθεια», ἀφοῦ ὁ δρόμος τῆς Μασονίας εἶναι φτιαγ­μένος γιά κεῖ! Αὐτό σημαίνει ἡ φράση τοῦ κειμένου»: «Διότι ἡ Ἀλήθεια εἰς τά Μυστήρια δέν ἀποκαλύπτεται εἰς τούς Μύστας, ἀλλά προσφέ­ρεται εἰς τήν ἀνακάλυψίν των»!

3) Διαβάζομε στό κείμενο: «Ἐπομένως, πρέπει νά εἴμεθα σύμφω­νοι ὅτι διαρκῶς πρέπει νά παλαίωμεν κατά τῆς ἀμαθείας, κατά τοῦ σκότους, κατά τῆς πλάνης, ἀναζητοῦντες τήν πρόοδον, τό φῶς, τήν ἀλήθειαν, ἑπομένως καί τήν πληρεστέραν ἔννοιαν τοῦ Μεγάλου Ἀρ­χιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος»! Ρωτάμε τήν Μασονία: Πῶς αὐτά μποροῦν νά ταιριάξουν μέ τήν ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στούς μαθητές του: «Ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή, οὐδείς ἔρχεται πρός τόν πατέρα εἰμή δι' ἐμοῦ»; (Ἰω. 14, 5-6).

Μπορεῖ ἕνας πιστός Χριστιανός νά ἀμφιβάλλει γιά τήν ἀλήθεια τοῦ Ἰ. Χριστοῦ καί νά παραμένει Χριστιανός; Ἡ λογική τοῦ κειμένου ταιριάζει σ' ὅλες τίς θρησκείες πού ἔχουν ἀνθρωποποίητους θεούς.  Ἀλλά σ' ἕνα Θεό ἀληθινό, μέ χίλιες ἀποδείξεις ἀληθινό, ὅπως ὁ Θεός τῆς Ἁγίας Τριάδος, στόν ὁποῖο πιστεύει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, τί νόημα ἔχουν τά λόγια τοῦ κειμένου;

Θά βάλομε λοιπόν στήν ἴδια γραμμή τόν Ἰ.Χριστό, μέ τόν Ἀλλάχ, τόν Βούδα, τόν Δία, τόν Βισνού, τόν Κρίσνα, τόν ΜΑΤΣ, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ἄρνηση τῆς Ἀγίας Τριάδος; Μπορεῖς νά πιστεύεις στό Χριστό «ὡς Θεό ἀληθινό ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι' οὗ τά πάντα ἐγένετο» καί συνάμα ν' ἀμφιβάλλεις γι' αὐτά καί νά ψάχνεις νά βρεῖς τήν ἀλήθεια στούς γραώδεις μύθους τῆς Εἰδωλολατρείας, ὅπως κάνει ἡ Μασονία;

4) Σέ ποιό κανόνα τοῦ Πολιτισμοῦ, τῆς Δημοκρατίας, τῆς Ἐπιστή­μης μπορεῖ νά στηριχτεῖ καί νά σταθεῖ «ἡ σκόπιμος ἀοριστία» πού τηρεῖ ὁ Συμβολικός Τεκτονισμός σχετικῶς μέ τήν ἔννοιαν καί τήν φύσιν τοῦ «Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος», ἑνός θέματος θεμελιακοῦ γιά τήν ἐπίγεια καί αἰώνια πορεία τοῦ ἀνθρώπου; Γιατί «σκόπιμη ἀοριστία» σ' ἕνα θέμα πού χρειάζεται ὅσο γίνεται περισσότερο φῶς καί σαφήνεια;

 Πῶς ὅμως οἱ Χριστιανοί νά ποῦμε ὅτι δέν τήν ξέρουμε, ὅταν: «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀλη­θείας» (Ἰω). 1,14);

5) Πρέπει νά προσέξομε τα ὅσα περιέχει «ἡ πλήρης παράδοσις τοῦ Γ΄ Βαθμοῦ» (Διδασκάλου) τῆς Μασονίας, τά ὁποῖα εἶναι ὄντως «πολλά καί περίεργα» ὅπως ὁ συγγραφέας ὁμολογεῖ, ἀλλά ἐμεῖς θά λέγαμε πολλά καί φρικτά! Πλήρης ἀνατροπή καί διαστροφή τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Καθαρά σατανιστική διδασκαλία! Και αὐτά σέ μιά Χριστιανική Χώρα ἐνώπιον ὑποτίθεται χριστιανῶν, πού ἔγιναν μασόνοι γιά νά βροῦν τήν ἀλήθεια στό δρόμο τοῦ Ἑωσφόρου, καί ἀπαλλα­γοῦν ἀπό τήν τυραννία «τοῦ φθονεροῦ Ἀδωνάϊ»!

6) Γιά περισσότερη κατανόηση τοῦ φοβεροῦ αὐτοῦ κειμένου, κατά την Μασονία μερικῶν λέξεων: α) Ἄγγελος τοῦ φωτός Ἐβλίς: Ἀραβικόν ὄνομα τοῦ πρίγκηπος τῶν ἀποστατῶν ἀγγέλων, τοῦ κατακρημνισθέντος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, διότι ἠρνήθη νά ὑπακούσῃ εἰς τόν Ὕψιστον καί νά προσκυνήσει τόν Ἀδάμ, ἰσχυριζόμενος ὅτι αὐτός μέν εἶναι κατασκευασμένος ἐξ αἰθερίου πυρός, ἐνῶ ὁ Αδάμ ἐδημιουργήθη ἐξ ἰλύος. Ὁ Ἐβλίς ἐξομοιοῦται πρός τόν Ἑωσφόρον καί τόν Ἀζαλήλ τῶν Ἑβραίων.

Κατά τήν ἀποκρυφιστικήν παράδοσιν ὅταν ἀκόμα οἱ πρωτόπλαστοι Ἀδάμ καί Εὔα εὑρίσκοντο εἰς τόν κῆπον τῆς Ἐδέμ, ὁ Ἐβλίς, ὁ ἄγγελος τοῦ φωτός, δέν ἠδυνήθη νά ἴδη τό κάλλος τῆς πρώτης γυναικός, χωρίς νά συλλάβει πρός αὐτήν αἴσθημα ἔρωτος. Οὔτε καί ἡ Εὔα ἠδυνήθη ν' ἀντιστεῖ εἰς τόν ἔρωτα ἑνός ἀγγέλου. Ὁ Κάϊν ὑπῆρξε καρπός τοῦ ἔρωτος τούτου, οἱ δ' ἀπόγονοι εἶναι τέκνα τοῦ φωτός, ἐνῶ οἱ ἐκ τοῦ Ἀδάμ ἀπόγονοι εἶναι τέκνα τῆς ἰλύος»! (Ἐγκυκλοπαί­δεια τῆς Ἐλευθέρας Τεκτονικῆς ὑπό Ν.Χ.Λάσκαρη Ἔκδοσις Στ.·. ΟΜΗΡΟΣ Ἀθηνῶν, ΑΘΗΝΑΙ 1951 σελ. 329).

β) Χάλκινη Θάλασσα: Μέγας στρογγυλός λουτήρας στόν Ναό τοῦ Σολομῶντος ἔργο τοῦ Χιράμ. Ὕψος πέντε πήχεις, περίμετρο τριάντα καί στήριγμα δώδεκα χάλκινα βόδια, τρία σέ κάθε ἕνα ἀπό τά τέσσερα σημεία τοῦ ὁρίζοντος.

γ) Ἀδωνάϊ: Ἑβραϊκή ὀνομασία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία οἱ Ἰουδαίοι χρησιμοποιούσαν ἀπό σεβασμό, γιά νά μή χρησιμοποιοῦν τή λέξη «Ἰεχωβᾶ».

δ) Τουμπαλκάϊν. Τεχνίτης ἐπεξεργασίας τῶν μετάλλων, ὅπως ὁ Ἥφαιστος στήν Ἀρχαία Εἰδωλολατρεία. Ἐδῶ θεωρεῖται συνεργάτης τοῦ Ἐβλίς (Ἑωσφόρου).

ε) Χιράμ. Τό πλέον συνδεδεμένο μέ τήν Μασονία πρόσωπο. Ἦτο ὁ γενικός ὑπεύθυνος γιά τήν οἰκοδόμηση τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος. Στό τέλος ἔγινε θρῦλος, ἀντιπρόσωπος «λαϊκοῦ Σύριου θεοῦ ἐναντίον τοῦ ὁποῖου ἠγωνίζοντο διαρκῶς οἱ ὀπαδοί τοῦ Ἰεχωβᾶ...» (Ἐγκυκλο­παίδεια, ὡς ἄνω, σελ. 779)! Τό Τυπικό τοῦ 3^ου βαθμοῦ ἀποκαλεῖ τούς μασόνους τέκνα τοῦ Χιράμ. Καί ἔχει μεγάλη σημασία ἡ «προφητεία» τοῦ σκοτεινοῦ Τουμπαλκάϊν ὅτι «οἱ ἀπόγονοι τοῦ Χιράμ» δηλαδή οἱ Μασόνοι, θα ἐπικρατήσουν καί θα καθιερώσουν σ' ὅλη τή γῆ τήν λατρεία τοῦ Ἑωσφόρου, «καταρρίπτοντες τήν τυραννία τοῦ Ἀδωνάϊ»!

Ὁ Θεός λοιπόν τοῦ Εὐαγγελίου, πού ὅπως γράφει ὁ Ἰωάννης «ἀγάπη ἐστίν καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπη ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰω. 4,16), ὁ μασόνος, μυούμενος στόν Τρίτο Βαθμό (Διδάσκαλος) μαθαίνει ὅτι ὁ Θεός αυτός εἶναι φθονερός, τύραννος, ζηλότυπος, σαδιστής καί κακούργος (κατακλυσμός)! Πλή­ρης διαστροφή τῆς Ἁγίας Γραφής, καθαρά σατανογέννητη, γιά νά ἐπιρρίψει στό Θεό τῆς ἀγάπης, ὅλα τά δεινά πού ἐπεσώρευσε στήν ἀνθρωπότητα ἡ κακία τοῦ Διαβόλου καί ἡ ἐπιπολαιότητα τοῦ ἀνθρώπου.

7) Εἶναι χαρακτηριστικό δεῖγμα φανατισμοῦ καί σατανισμοῦ, ἡ εὐκολία μέ τήν ὁποῖα ὁ Μασόνος συγγραφέας τοῦ ὡς ἄνω κειμένου, ἀποκαλεῖ «θρησκόληπτο», τόν Χριστιανό, πού θα διάβα­ζε τά παραπάνω καί θ' ἀγανακτοῦσε!

Καταλάβατε; Νᾶσαι Χριστιανός, νά διαβάζεις ὅτι ἡ Εὔα ἐμοίχευσε, ὅτι ὁ Κάϊν ἦτο «ἀπείρως ὑπέρτερος τοῦ Ἄβελ», ὅτι ὁ Ἑωσφόρος καί ἡ ἁμαρτία τῆς μοιχείας ἔδωσαν καλύτερο τύπο ἀνθρώπου, ἀπό αὐτόν πού ἔπλασε ὁ Θεός, ὅτι ὁ Θεός ζήλεψε γιά τό κατόρθωμα τοῦ Ἑωσφόρου καί νά μήν ἐξανίστασε!

Ὅ,τι ὁ ἀπόγονος τοῦ σατανογέννητου Κάϊν, Χιράμ, ἦτο «ἀμνησίκακος» ἀφοῦ δέχτηκε νά βοηθήσει στήν οἰκοδόμηση τοῦ Ναοῦ στόν «ἀμείλικτο Θεό Ἀδωνάϊ τοῦ ὁποίου τό μίσος καταδιώκει ἀπό αἰώνων τό γένος τοῦ Κάϊν»!

Ὅ,τι ἡ πλευρά τοῦ Σατανᾶ εἶναι ἠθικά ἀνώτερη ἀπό τήν πλευρά τοῦ Θεοῦ! Νά βλέπεις τήν ἄνω ποταμῶν μασονική ὑποστήριξη καί συμπαράσταση στούς δαίμονες, τούς ὁποίους παρουσιάζουν θύματα τοῦ θεοῦ σέ βάρος τοῦ ὁποίου καταλογίζουν τά πάντα: ὁ Θεός εἶναι κακός, φθονερός, ἄδικος! Ὁ Σατανᾶς καί οἱ δαίμονες εἶναι ἀνώτεροι, ἀμνησίκακοι, δημοκράτες, ἐλευθερωτές, πού τούς καταδιώκει ἡ κακία τοῦ Θεού!

Νά βλέπεις ὅλη αὐτήν τήν δαιμονική ὄντως διαστροφή τῆς ἀλήθειας καί νά μή μιλᾶς! Νά βλέπεις τά Σόδομα καί τά Γόμορα καί σύ νά εἶσαι ἤρεμος, σά νά μήν συμβαίνει τίποτα!

Καί ἔρχεται στό νοῦ ἡ καθημερινή πραγματικότητα: Κάθε ζηλω­τής χριστιανός ν' ἀποκαλεῖται φανατικός, ἀγράμματος καί γραφικός καί οἱ στυγνοί ἐγκληματίες καί μεγάλοι ἀπατεώνες, σχεδόν ν' ἀντιμετωπίζονται σάν ἥρωες!

Κι' ἡ φωνή τοῦ προφήτη: «Ἐπαχύνθη γάρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου καί τοῖς ὠσί βαρέως ἤκουσαν καί τούς ὀφθαλμούς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καί τοῖς ὠσίν ἀκούσωσι καί τή καρδία συνῶσι καί ἐπιστρέψωσι και ἰάσομαι αὐτούς», ἠχεῖ εἰς ὧτα μή ἀκουόντων! Και τό κακό ἀντί νά σταματᾶ, μεγαλώνει! Ποιός φταίει γι’ αυτό; Δέν φταίει ὁ ἄνθρωπος; Ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ διάβολος! Φταίει ὁ Θεός! Κι' ἡ Μασονία τόν πιστεύει καί πολλοί ἄλλοι, πού ὅλοι τούς μιλάνε τήν ἴδια γλώσσα!

8) Σκοπός τοῦ ἀντίχριστου ὡς ἄνω μασονικοῦ κειμένου εἶναι νά κλονισθεῖ ἡ πίστη τῶν Χριστιανῶν στόν θεό τῆς Ἁγίας Τριάδος καί νά τούς κάμει «ν’ ἀναθεωρήσουν ὅσας ιδέας εἶχον σχηματίσει ἀπό παι­δικῆς ἡλικίας σχετικῶς μέ τήν ὑπερτάτην δύναμιν ἥτις διευθύνει τόν κόσμον»! Νά πάψουν δηλαδή νά πιστεύουν στόν Θεό τοῦ Εὐαγγελίου καί νά πιστέψουν στόν Θεό τῆς Μασονίας Ἑωσφόρο, Διάβολο καί Σατανᾶ! Καί ὕστερα ἀποροῦμε γιατί ἁπλώθηκε στόν κόσμο καί στήν Χώρα μας ἡ Σατανολατρεία καί ὅλη ἡ θρησκευτική ὑποκουλτούρα τῆς Εἰδωλολατρείας, τῆς Θεοσοφίας, τῆς Μαγείας, τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, τοῦ Πνευματισμοῦ, τῆς Ἀστρολογίας, τῆς Νέας Ἐποχῆς κ.ἄ.!

Εἶναι ἀποκαλυπτικό τοῦ σκοτεινοῦ πνευματικοῦ χαρακτῆρος τῆς Μασονίας τό βιβλίο τοῦ ἀμερικανοῦ συγγραφέα ED. DECKER: «THE QUESTION OF FREEMASONRY» πού ἀναλύει τά Τυπικά τῆς Μασονίας ὅπω ςἐκτίθενται στό ἀνωτέρω ἀναφερόμενο βιβλίο τοῦ A. PIKE “Morals and Dogma” στό ὁποῖο περιληπτικά περιέχονται τά ἀκόλουθα:

1.      Ἡ Μασονία εἶναι ὁ χῶρος φύλαξης καί διατήρησης ἀπ’ τήν ἐποχή τοῦ Ἐνώχ, ὅλων τῶν μεγάλων φιλοσοφικῶν καί θρησκευτικῶν ἀληθειῶν, ἄγνωστων στό εὐρύ κοινό, πού παραδίδονται ἀπό γενιά σέ γενιά, κρυμμένα σέ σύμβολα, ἐμβλήματα καί ἀλληγορίες!

2.      Κάθε μασονικός ναός, εἶναι ναός θρησκείας καί τά διδάγματά τοῦ εἶναι θρησκευτικές ὁδηγίες.

3.      Ἡ Μασονία εἶναι ἡ παγκόσμια, αἰώνια καί ἀμετάβλητη θρη­σκεία ἔτσι ὅπως  ὁ θεός τήν τοποθέτησε στήν καρδιά τῆς ἀνθρωπότη­τας!

4.      Ὁ πρῶτος μασόνος νομοθέτης τοῦ ὁποῖου ἡ μύηση τιμᾶται σέ μας ἦταν ὁ Βούδας, πού 1000 χρόνια πρίν τόν Χριστό, ἀναπροσάρμοσε τή θρησκεία τοῦ Manous.

5.      Ἡ Μασονία τρέφει σεβασμό σ' ὅλους τούς μεγάλους μεταρρυθ­μιστές, ὅπως ὁ Μωϋσῆς, ὁ Κομφούκιος, ὁ Ζωροάστρης, ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Ναζαρέτ, ὁ ἄραβας εἰκονομάχος (Μωάμεθ) καί ἀφήνει στόν κάθε «ἀδελφό» νά πιστεύει σ' ὅποια ἀπό αὐτές τίς θεϊκές προσωπικότητες θέλει!

6.      Ἡ Μασονία, ὅλα τά χριστιανικά δόγματα, τούς Ἑβραίους, τούς Μουσουλμάνους, τούς Βραχμάνους, τούς πιστούς τοῦ Κομφούκιου καί τοῦ Ζωροάστρη, τούς συνενώνει ὅλους στήν προσευχή κάτω ἀπό τό ὄνομα Βααλείμ!

(ἡ λέξη Βααλείμ εἶναι πληθυντικός τοῦ Βάαλ, πού σημαίνει ψευδής θεός, εἴδωλο. Βααλείμ = ψευδεῖς θεοί, εἴδωλα! Ὁ μασόνος τοῦ 33^ου Α. Πάϊκ, σ' αὐτήν τήν κατηγορία κατατάσσει καί τόν θεό τῶν Χριστιανῶν! Ἡ προσθήκη τῆς παρένθεσης εἶναι δική μας).

7.      Οἱ Διδάσκαλοι ἀκόμα καί τῆς Χριστιανοσύνης εἶναι οἱ περισ­σότερο ἀνίδεοι τοῦ ἀληθινοῦ νοήματος αὐτῶν πού διδάσκουν. Δέν ὑπάρχει ἄλλο βιβλίο πού νά ξέρουμε τόσα λίγα ὅσο ἡ Βίβλος.

8.      Ὅλες οἱ ἀληθινές δογματικές θρησκείες προέρχονται ἀπό τήν Καββάλα καί ἐπιστρέφουν σ' αὐτήν. Ὅλες οἱ μασονικές ὀργανώσεις χρεωστοῦν σ' αὐτήν τά μυστικά τούς καί τά σύμβολά τους. Ἡ Καββάλα ἀποδείχνει τήν συμφωνία τῆς Παγκόσμιας Αἰτιότητας καί τοῦ Θείου Λόγου. Ἡ Βίβλος μέ τίς κατηγορίες πού περιέχει, ἐκφράζει, μ' ἕνα ἐλλιπή καί κεκαλυμμένο τρόπο, τήν θρησκευτική πίστη τῶν Ἑβραίων, τά δόγματα τοῦ Μωϋσή καί τῶν Προφητῶν, ὅμοια κατά βάθος μ’ ἐκεῖνα τῶν ἀρχαίων Αἰγυπτίων, ἐπίσης ἔχουν τά ἐξωτερικά νοήματα καί τά πέπλα τους. Τά ἑβραϊκά βιβλία ἔχουν γραφεῖ μόνο γιά νά ἐπαναφέ­ρουν στή μνήμη τίς παραδόσεις καί ἦταν γραμμένα μέ σύμβολα ἀκατανόητα γιά τόν ἀμύητο... Ἔτσι γεννήθηκε μιά δεύτερη Βίβλος, ἄγνωστη ἤ μᾶλλον ἀκατανόητη ἀπ' τούς Χριστιανούς, μιά συλλογή λένε ἀπό τερατώδεις ἀσυναρτησίες. Ὁ ὁποιοσδήποτε γεμίζει μέ θαυμασμό εἰσχωρώντας στά ἄδυτα τῆς Καββάλα, καθώς βλέπει ἕνα δόγμα τόσο λογικό, τόσο ἀπλό καί τήν ίδια στιγμή τόσο ἀπόλυτο. (Σχόλιο τοῦ Ε. DECKER σ' αὐτά: Ἡ Καββάλα εἶναι ἕνα βιβλίο ἀρχαίου ἑβραϊκοῦ μυστικισμοῦ καί Μαγείας!)

9.      Κάθε τι καλό στή Φύση ἔρχεται ἀπό τόν Ὄσιρι: Τάξη, ἁρμονία, εὐνοϊκές θερμοκρασίες, οὐράνιοι περίοδοι.

10. Ἡ Μασονία, ὅπως ὅλες οἱ θρησκείες, ὅλα τά Μυστήρια, Ἀλχημεία καί Ἐρμητισμός, ἀποκρύπτει τά μυστικά τῆς ἀπό ὅλους, ἐκτός ἀπό τούς δικούς της.

11. Ὁ Σεβάσμιος, εἶναι ἡ Κεφαλή, κι' ὁ Ἀρχηγός τῆς Στοᾶς. Ἡ πηγή τοῦ φωτός, τῆς Γνώσης καί Καθοδηγητής τῆς Μασονίας. Τό πρωταρχικό καθῆκον τοῦ Μασόνου εἶναι νά ὑπακούει ἀσυζητητί στόν Ἀρχηγό.

12. Γιά νά ἐμποδίσουν, οἱ δαίμονες, τό φῶς νά ξεχυθεῖ μονομιᾶς, ἀπαγόρευσαν στόν Ἀδάμ νά φάει τό φροῦτο τῆς γνώσης τοῦ Καλοῦ καί τοῦ Κακοῦ, απ’ τό ὁποῖο θά γνώριζε τήν Ἐξουσία τοῦ Φωτός καί τήν Ἐξουσία τοῦ Σκότους! Αὐτός ὑπάκουσε. Τότε ἕνας Ἄγγελος τοῦ Φωτός τόν ὤθησε σέ παράβαση καί τοῦ έδωσε τά μέσα τῆς νίκης! Ὅμως οἱ Δαίμονες δημιούργησαν τήν Εὔα, ἡ ὁποία τόν παρέσυρε σέ μιά πράξη αἰσθησιασμοῦ, πού τόν ἀποδυνάμωσε καί τόν ξανάδεσε στά δεσμά τῆς ὕλης! Αὐτό ἐπαναλαμβάνεται σέ κάθε ζῶντα ἄνθρωπο. Ὁ Ἄγγελος αὐτός τοῦ Φωτός πῆρε ἀνθρώπινο σῶμα καί ὀνομάσθηκε Μεσσίας Χριστός, γιά νά μπορέσει νά προσαρμοστεῖ στή γλῶσσα τῶν Ἑβραίων. Τό φῶς πέτυχε στό ἔργο του, ἀποσπῶντας τούς Ἑβραίους ἀπό τή λατρεία τῆς Σατανικῆς Ἀρχῆς καί τούς Παγανιστές ἀπό τήν λατρεία τῶν Δαιμόνων. Ἀλλά ὁ Ἀρχηγός τῶν Σκοτεινῶν Δυνάμεων τόν άφησε νά σταυρωθεῖ  ἀπό τούς Ἑβραίους, ἄν καί πάλι ὑπέφερε μόνο ἐπιφανειακά...

(Σχόλιο τοῦ Ε.DECKER: Αὐτά ὅλα εἶναι ἄκρως ἀντίθετα μέ τή Βίβλο: Τοποθετεῖ τήν δύναμη τῆς σωτηρίας καί τή θέση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στά πόδια τοῦ Ἑωσφόρου καί ὀνομάζει τόν Ἅγιο Θεό Δαίμονα! Ἀρνεῖται ὅλη τήν σημασία τῆς θυσίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στό σταυρό καί ἀντίθετα, τοποθετεῖ ἐκεί τόν Ἑωσφόρο!).

13. «Ὅταν ὁ Μασόνος καταλάβει ὅτι τό μυστικό τῆς ἐπιτυχίας εἶναι ἡ σωστή χρησιμοποίηση τῆς ζωτικῆς ἐνέργειας, τότε ἔχει κατα­νοήσει τό μυστικό τῆς τέχνης του: Οἱ μεγάλες δυνάμεις τοῦ Ἑωσφόρου εἶναι στά χέρια του καί προτοῦ προχωρήσει μπροστά πρέπει ν' ἀποδείξει ὅτι ξέρει νά χρησιμοποιεῖ καλά αὐτή τήν ἐνέργεια» (Locked Keys of Freemasonry, Manly P. Hall, Page 48)!

14. «Ναί, ὁ Ἑωσφόρος εἶναι θεός! Αὐτό πού πρέπει νά ποῦμε στό πλήθος εἶναι: Λατρεύουμε ἕνα θεό, ἀλλά εἶναι θεός πού λατρεύεται χωρίς προκατάληψη. «Σέ σένα, Ὑπέρτατε Μεγάλε Γενικέ Ἐπιθεωρητή, (σ.σ. ἔτσι λέγεται ὁ 33^ος  Βαθμός τῆς Μασονίας), λέμε αὐτό πού πρέπει νά ἐπαναλάβεις στήν Ἀδελφότητα τοῦ 32^ου, 31^ου καί 30^ου  Βαθμοῦ: Ἡ Μασονική θρησκεία πρέπει νά κρατήσει καί νά διατηρή­σει, μέσῳ ὑμῶν τῶν ὑψηλοβάθμων, τήν καθαρότητα τοῦ Ἐωσφορικοῦ Δόγματος: «Ἐάν ὁ Ἐωσφόρος δέν ἦταν θεός, θα μποροῦσε ὁ Ἀδωνάϊ (ὁ Θεός τῶν Χριστιανῶν) τοῦ ὁποῖου οἱ πράξεις ἀποδείχνουν τήν σκληρότητα, περιφρόνηση καί μίσος γιά τόν ἄνθρωπο, βαρβαρότητα καί ἀπέχθεια γιά τήν ἐπιστήμη, νά στρέφεται ἐναντίον του καί νά τόν διαβάλει τόσο αὐτός ὅσο κι' οι ἱερεῖς του; Ναί, ὁ Ἑωσφόρος εἶναι θεός καί δυστυχῶς ὁ Ἀδωνάϊ εἶναι ἐπίσης θεός. Ὁ αἰώνιος νόμος λέει ὅτι δέν ὑπάρχει φῶς χωρίς σκιά, ὀμορφιά χωρίς ἀσκήμια, μαῦρο χωρίς ἄσπρο, γιατί τό ἀπόλυτο μπορεῖ νά ὑπάρξει μονάχα σάν Θεός μέ δύο ὄψεις: Τό σκότος εἶναι ἀναγκαῖο γιά τό φώς γιά νά χρησιμεύει σάν ἀντίθεσή του. Ἔτσι ὅλα τά περί Σατανισμοῦ εἶναι λάθος. Ἡ ἀληθινή καί φιλοσοφημένη θρησκεία εἶναι ἡ πίστη στόν Ἑωσφόρο, τόν ἰσότιμο τοῦ Ἀδωνάϊ! Ἀλλά ὁ Ἑωσφόρος, θεός τοῦ φωτός καί θεός τοῦ Καλοῦ, παλεύει χάριν τῆς ἀνθρωπότητας, ἐναντίον τοῦ Ἀδωνάϊ, θεού τοῦ Κακοῦ καί τοῦ Σκότους! (Ὁδηγίες γιά τό 23 Ὕπατο Παγκόσμιο Συμβούλιο, ALBERT PIKE, Ὕπατου Ἁρμοστή, Ὑπέρτατου Ἐπισκόπου τῆς Διεθνοῦς Μασονίας, 14 Ιουλίου 1889)!

15. Ἡ Μασονία ἀσχολεῖται μέ τήν ἐπανεύρεση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ τό οποίο ὑποτίθεται, χάθηκε, κατά τήν διάρκεια τοῦ χτισίματος τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, μέ τόν φόνο τοῦ Ἀρχιτέκτονα Χιράμ Ἀμπίφ, ἀναζήτηση πού συνεχίζεται μέχρι τό βαθμό τῆς «Βασιλικῆς Ἀψίδος». Ἐδῶ τό χαμένο αὐτό ὄνομα ξαναβρίσκεται καί εἶναι τό ὄνομα: «JAOBULON». Ὅπου JAO εἶναι ἡ ἀπόδοση τοῦ Ἑβραϊκοῦ θεοῦ «ΙΕΧΩΒΑ», «ΒΟΥΔ» εἶναι ἡ ἀπόδοση τοῦ Βαβυλωνικοῦ θεοῦ «ΒΑΑΛ» καί «ΟΝ» εἶναι ἡ ἀπόδοση τοῦ Αἰγυπτιακοῦ θεοῦ «ΟΣΙΡΙΣ»! Τό Τυπικό τῆς τελετῆς ἔχει τυπωμένα τά γράμματα J.B.O. πού σημαί­νει: Ἐμεῖς οἱ τρεῖς συμφωνοῦμε νά φυλάξουμε τήν ἱερή λέξη. Ἔτσι κανένας μασόνος τῆς Βασιλικῆς Ἀψίδος δέν μπορεῖ νά προφέρει ὅλο τό ιερό ὄνομα μόνος του: Τό προφέρουν κι' οἱ τρείς μαζί προφέροντας καθένας διαδοχικά μιά ἀπό τίς τρείς συλλαβές.

Στό κλείσιμο τῆς Τελετῆς μυήσεως στό Βαθμό τῆς Βασιλικῆς Ἀψίδος ὁ ὑποψήφιος ἐρωτᾶται: Ἀδελφέ Ἐπόπτα τί εἶσαι; Κι' αὐτός ἀπαντᾶ: «Εἶμαι ὁ ὤν»! Μπορεῖτε νά τό φαντασθεῖτε αὐτό; Ὅταν ὁ Μωϋσής ζήτησε ἀπό τόν θεό τό ὄνομά Του, ὁ Θεός εἴπε: «Εἶμαι ὁ ὤν»! Πεῖτε μου, πῶς ἕνας Χριστιανός πού εἶναι μασόνος τῆς Βασιλικῆς Ἀψίδος μπορεῖ νά ὀνομασθεῖ μέ τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ; Ὁ Θεός τῆς χριστιανικῆς πίστεως εἶπε: « Μήν πλανᾶστε Ἰουδαίοι. Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς δέν ἀκούσατε προφητείες πού σᾶς εἶπα καί πού ὅλες ἐξεπληρώθησαν; Μάρτυρές μου λοιπόν εἶστε σεῖς ὅτι (βάσει τῶν προφητειῶν αὐτῶν) δέν ὑπάρχει ἄλλος Θεός πλήν ἐμοῦ»; (Ἠσ. 44, 8-9).

16.  Ἀλλά δέν βεβηλώνουν μονάχα τήν Ἁγία Τριάδα, οἱ μασόνοι, βεβηλώνουν καί τήν αἰώνια Ἱερωσύνη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ): Στόν 19^ο Βαθμό: «Μέγας Ποντίφηξ», ὁ Σεβάσμιος ἀφοῦ ἀλοίφει τόν ὑποψήφιο μέ λάδι τοῦ λέει: «Γίνε λοιπόν γιά πάντα ἕνας ἐπίσκοπος κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ!» Κι' ἀφοῦ τοῦ ἀνακοινωθεῖ τό σύνθημα (Ἐμμα­νουήλ) καί ἡ Ἰερή λέξη (Ἀλληλούϊα), τόν ντύνουν μέ μιά ρόμπα ἀπό ἄσπρο λινό καί τοῦ φοροῦν ἕνα στέμμα κόκκινο μέ 12 ἄστρα πού ἀντιπροσωπεύουν τις 12 πύλες τῆς Νέας Πόλης, τά 12 σημάδια τοῦ Ζωδιακοῦ κύκλου, τά 12 φρούτα τοῦ δένδρου τῆς ζωῆς, τις 12 φυλές τοῦ Ἰσραήλ καί τούς 12 Ἀποστόλους (Scottish Rite Masonry lieustrated, The Complete Ritual, Vol. 2, Pages 26-27, E. Cook Pub­lications, 1974).

Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ τελετή αὐτή εἶναι ἡ Μασονική Ἑωσφορική Ἱερωσύνη, ἀπομίμηση τῆς Ἱερωσύνης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ εἶναι γνωστό ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ὅτι ἡ Ἱερωσύνη ἔχει δοθεῖ ἀποκλειστικά καί μόνο στόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ ὡς ἄνω   λοιπόν τελετή παίρνει τήν Ἱερωσύνη αὐτή ἀπό τόν Ἰ. Χριστό καί τήν δίδει σ' ἕναν ἄνθρωπο ἁμαρτωλό πού φορᾶ ἕνα στέμμα πού μεταξύ τῶν ἄλλων ἀντιπροσωπεύει τά δώδεκα σημεῖα τοῦ Ζωδιακού κύκλου, τήν στιγμή πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καταδικάζει τήν προσφυγή τοῦ πιστοῦ στά Ζώδια, γιά νά γνωρίσει τό μέλλον (Οἰωνοσκοπία, Ἀστρολογία) (Δευτ. 18, 10 - 12)! Ἡ δύναμη τῆς Ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ, δίδεται στό Σατανᾶ, τόν θεό τῆς Μασονίας!

17. Στόν 17^ο Βαθμό: «Ἱππότης τῆς Ἀνατολῆς καί Δύσεως», ἀφοῦ ἔχει ὁλοκληρωθεί ἡ μύηση καί ἀφοῦ ἔχει δοθεῖ στόν μυηθέντα ἡ εἰσητήριος λέξις ΜΥΟΛΥΟΒΑΖ (διαβάζεται ἀπό τό τέλος) = ΖΑ­ΒΟΥΛΟΥΜ καί ἡ ἱερή λέξη ΝΩΔΔΑΒΑ (διαβάζεται ἀπό τό τέλος) = ΑΒΑΔΔΩΝ, ὁ ὑποψήφιος ὁδηγεῖται σέ ἀνυψωμένο θεωρεῖο στά δεξιά τοῦ Ὑπάτου Ἐπιθεωρητοῦ. Ἡ σκηνή ἀναπαριστᾶ τό τέλος τοῦ κόσμου, ὅταν ὅλοι οἱ καλοί μασόνοι παίρνουν τόν μισθό τούς ὁδηγού­μενοι σ’ ἕνα θρόνο στά δεξιά τοῦ Παντεπόπτη, ἔχοντας ἐξαγνιστεῖ ἀφοῦ ἔχουν πλύνει τά ροῦχα τούς, στό αἶμα τους.

Στήν συνομιλία πού ἀκολουθεῖ μεταξύ τοῦ Παντεπόπτη καί τοῦ Πρεσβύτερου Φύλακα, τό βιβλίο μέ τις 7 σφραγίδες πού κανένας δέν μπορεῖ ν' ἀνοίξει (Ἀποκ. 5,4-5), ἔχει διαστρεβλωθεῖ καί παριστάνει «Μιά Στοά τήν ὁποῖα ὁ Παντεπόπτης μόνο ἔχει τό δικαίωμα νά συγκαλεῖ καί νά ἀνοίγει». Ἡ τέταρτη σφραγίδα, ἀναπαρίσταται ἀπό ἕνα κρανίο καί πληροφορούμαστε ὅτι αὐτή εἶναι ἡ εικόνα ἑνός ἀδελφοῦ πού ἀποκλείσθηκε ἀπό τή Στοᾶ!

Ἡ 5^η Σφραγίδα ἀναπαρίσταται ἀπό ἕνα πανί βουτηγμένο στό αἷμα. Ὁ Παντεπόπτης τό ἑρμηνεύει αὐτό ὡς σύμβολο τοῦ χρέους νά χύσουμε τό αἷμα μας γιά τό καλό τῆς Μασονίας (Scottish Rite., ἔνθ. ἀνωτ. 18)! Τί φρικτή διαστροφή τοῦ Ἱεροῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ! Πρῶτα, μονάχα ὁ Ἰ.Χριστός μπορεῖ ν' ἀνοίξει τό βιβλίο μέ τίς 7 σφραγίδες. Ἐδῶ βλέπουμε τήν ἐξουσία αὐτή νά τήν παίρνει ὁ Μασόνος! Αὐτό πράγματι εἶναι τό πνεῦμα τοῦ Ἀντίχριστου! Ἀλλά καί ἕνα ἄλλο στοιχεῖο τῆς σατανολατρείας τῆς Μασονίας ἀποκαλύπτεται στό πρόσωπο τοῦ ἀγγέλου τῆς Ἀβύσσου Ἀβαδδών: «Ἔχουσι βασιλέα ἐπ' αὐτῶν τόν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου. Ὄνομα αὐτώ Ἐβραϊστί Ἀβαδδών, ἐν δέ τῇ Ἑλληνικῇ ὄνομα ἔχει Ἀπόλλύων». (Ἀποκ. 9, 11)!

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω κύριοι τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου ἀποδεικνύεσθε Σατανολάτραι καί Ἑωσφορισταί καί ἐάν μείνετε ἀμεταμέλλητοι ὑπόκεισθε στά ἀναθέματα καί τάς ἀράς τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀφωρισμένοι ἀπό τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ὑπόδικοι καί ἔνοχοι τοῦ πυρός τῆς γεένης. Συνεπῶς ἡ πανηγυρική διακήρυξή Σας ἐφ’ ὅσον ὅπως εἶναι βέβαιον δέν πρόκειται νά ἀπαντήσετε στήν ἐπιστολή μου μέ ὑποχρεώνει: 1. Νά Σᾶς καταμηνύσω στίς ποινικές Ἀρχές τῆς Χώρας γιά συκοφαντική δυσφήμιση τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καί 2. Νά ὑποβάλλω στήν προσεχῆ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νέο ψήφισμα καταδίκης τῆς φρικώδους Μασονίας ὡς ἀποκρυφιστικῆς παγανιστικῆς λατρείας πολεμίου τῆς ἀμωμήτου πίστεως τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Το θεολογικό περιεχόμενο και η υμνογραφία της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου.

πηγή

19ΝΟΕ

Αφιέρωμα στην Εορτή των Εισοδίων.Μέρος Β

                                                                                                  πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.

Θεολογικό περιεχόμενο της εορτής.

————————————————————————————————

Ως προς τον θεολογικό της περιεχόμενο, το νόημα της εορτής των Εισοδίων έχει πολυδιάστατο χαρακτήρα με πλούσιες θεολογικές, σωτηριολογικές, εκκλησιολογικές και ηθικές προεκτάσεις:

α) Η παραμονή της Παρθένου στον ναό κατέχει σημαντική θέση στη ζωή της αφού αποτελεί μία περίοδο καθάρσεως και πνευματικής προετοιμασίας, έτσι ώστε να καταφέρει να ενωθεί με την άκτιστη θεότητα, όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου. Έπρεπε να πραγματοποιηθεί αυτό «διά τό άκοινώνητον τῆς ἁμαρτίας, τό διαυγές τηρηθῆναι ἀγίασμα»(Γεώργιος Νικομηδείας).

Στον ναό η Παρθένος «πρός ὑποδοχήν τοῦ Λόγου ἐξευτρεπίζεται»(Γ.Νικομηδείας) , «ὅπως γέννηται ναός ἡγιασμένος»(Ιωσήφ υμνογράφος). Έτσι η είσοδος της Θεοτόκου στον Ναό αποτελεί προοίμιο και προαναφώνηση του Ευαγγελισμού(Ι.Φουντύλης).

β) Η είσοδος της Θεοτόκου στον ναό και η εγκατοίκηση της σ΄ αυτόν είναι απολύτως φυσική (παρά τις αυστηρές απαγορεύσεις του ιουδαϊκού νόμου) μιάς και ήταν η αγία των αγίων, αυτή που έγινε με την σειρά της ναός και άχραντο κατοικητήριο του Θεού, «Ἰδοῦ ἡ σκηνή τοῦ θεοῦ μετά τῶν ἀνθρώπων»(Αποκ.21,3).

γ) Παράλληλα η είσοδός της ανοίγει τον δρόμο σ΄ όλο το ανθρώπινο γένος για την άνοδο και είσοδό του στα ουράνια και αληθινά Άγια των Αγίων, δίνοντας μας έτσι ο Θεός αξιόπιστα ενέχυρα για την μετέπειτα συμφιλίωση όλων των ανθρώπων μαζί του(Θεοφύλακτος Βουλγαρίας). Έτσι το ανθρώπινο γένος βρήκε στο πρόσωπο της Παναγίας τον τέλειο εκπρόσωπό του για την απαραίτητη συγκατάθεση και συνέργειά του στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας(Ε.Γιούλτση).

δ) Όντας προορισμένη η Παναγία «έκ κοιλίας μητρός» δεν έπρεπε ν΄ ακολουθήσει την συνηθισμένη πορεία των άλλων παιδιών της εποχής της και ν΄ αναλωθεί σ΄ άλλες δραστηριότητες(Αγ.Γρηγόριος Παλαμάς), γι ΄ αυτό πόθησε την ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό και την παραμονή της μέσα στην κατοικία του. Επίσης, επειδή η ί δια επρόκειτο να γίνει η ζωντανή κατοικία του Παμβασιλέα, δεν έπρεπε να είναι σε κοινή θέα, αλλά όπως ο Υιός της ήταν ως άνθρωπος και ως Θεός αθέατος, έτσι και η Παρθένος: ενώ ήταν ορατή πριν εισέλθει στον ναό, απ΄ την στιγμή που κατοίκησε στο άβατο και θείο έδαφος, παρέμενε αθέατη. Αυτός ο παραλληλισμός του βίου της Παρθένου μέσα στον ναό με τον βίο του υιού της και σωτήρα της συναντάται συχνά στους Πατέρες(Ε.Γιούλτση).

ε) Τέλος, σύμφωνα με τον καθηγητή Ι. Φουντούλη, η εορτή αυτή έχει και μία εκκλησιολογική-θεολογική διάσταση. Η Θεοτόκος είναι ο τύπος της Εκκλησίας, όλων των μελών που την αποτελούμε και που δια της σαρκώσεως του Θεού Λόγου σ΄ αυτήν και απ΄ αυτήν γί ναμε ναοί του Θεού του ζώντος, επίγεια κατά χάριν σκηνώματα του επουρανίου Θεού..

Η υμνογραφία των Εισοδίων

Όλα αυτά τα θεολογικά νοήματα που εκτέθηκαν παραπάνω αποκρυσταλλώνονται υμνολογικά και λατρευτικά με θαυ- μαστό τρόπο στην ακολουθία του Εσπερινού και Όρθρου της 21η ς Νοεμβρίου1 καθώς και στον Κανόνα και τα προεόρτια τροπάρια της προηγουμένης ημέρας2. Σε όλο αυτό το υμνολογικό υλικό κυριαρχεί ο χαρμόσυνος τόνος καθώς καλούνται ο ουρανός, η γη, οι άγγελοι και οι άνθρωποι να συμμετάσχουν στην χαρά αυτή. Η εορτή έχει παγκόσμιο και ουράνιο χαρακτήρα γιατί μέσω της Εισόδου της Παρθένου στον Ναό αρχίζει η

πραγματοποίηση των προαιώνιων βουλών του Θεού για την σωτηρία των ανθρώπων.

Συχνά αναφέρονται οι γονείς της θεομήτορος, ο Ιωακείμ και η Άννα, ενώ τονίζεται ότι οι Προφήτες δια συμβόλων και ει κόνων μίλησαν για τα Εισόδια. Στο κέντρο της υμνογραφίας βρίσκεται η Θεοτόκος η οποία υμνείται ως μητέρα του Θεού, άμωμη και αγνή. Η εορτή αποτελεί αφορμή εγκωμίων προς την Θεοτόκο και εξαίρεται ο ρόλος τον οποίο διαδραμάτισε στην απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους: η Παρθένος αναδείχθηκε αγιασμένος ναός του Θεού και κατοικητήριό του και συνεπώς βρίσκεται στον αντίποδα του νομικού ναού ο οποίος εξαφανίσθηκε, ενώ η Θεοτόκος ζει στην συνείδηση των Χριστιανών «εἰς

τόν αἰώνα». Άλλο πρόσωπο το οποίο εξαίρεται είναι ο Αρχιερέας ο οποίος ταυτίζεται απ΄ τους υμνογράφους με τον Ζαχαρία, τον πατέρα του Ιωάννη του Προδρόμου. Αναφέρονται επίσης οι λαμπαδηφόροι παρθένοι , οι οποίες συνώδευσαν την Θεοτόκο κατά την προσέλευσή της στον Ναό.

Από τα παραπάνω λοιπόν παρατηρούμε ότι οι υμνογράφοι της εορτής γνωρίζουν καλά την ιστορία του Πρωτευαγγελίου.

Οι Υμνογράφοι της Εορτής.

α) Γεώργιος Νικομηδείας: Με το όνομά του παραδίνονται στο Μηναίο τα τροπάρια της Λιτής και το προεόρτιο Δοξαστικό των Αίνων. Θεωρείται ότι συνέβαλλε πιο πολύ απ΄ όλους στην διαμόρφωση της ακολουθίας καθώς είναι σχεδόν βέβαιο ότι και τα τροπάρια της εορτής που δεν φέρουν όνομα συνθέτη είναι ποιήματα του. Σ΄ αυτό συμφωνεί και ο Christ ο οποίος τον θεωρεί ως ποιητή όλων των Ιδιομέλων της εορτής (20 και 21 Νοεμβρίου). Ο ίδιος ερευνητής υποστηρίζει ότι ο πρώτος Κανόνας της εορτής πρέπει ν΄ αποδοθεί όχι στον Γεώργιο Νικομηδείας, αλλά σε κάποιον άλλο υμνογράφο με το όνομα αυτό(Π.Τρεμπέλα-Εκλογή).

β) Λέων ο Μαΐστωρ (ή Σοφός) :Συνθέσεις του αποτελούν το Δοξαστικό και το «Καί νῦν» της Λιτής, καθώς και το Δοξαστικό των Αίνων.

γ) Σέργιος ο Αγιοπολίτης: Ποιητής του Δοξαστικού και του «καί νῦν» των Αποστίχων του Εσπερινού.

δ) Ιωσήφ ο Υμνογράφος (ή Ξένος) : με το όνομα Ιωσήφ μας παραδίνεται ο προεόρτιος Κανόνας της 20η ς Νοεμβρίου

ε) Βασίλειος Πηγοριώτης ή Παγουριώτης: είναι ο συνθέτης του δευτέρου Κανόνα της εορτής.

 Περιγραφή της Υμνολογίας της Εορτής

Η Υμνολογία της εορτής αφορά στις ακολουθίες του Εσπερινού και του Όρθρου της κυριωνύμου ημέρας (21ης Νοεμβρίου), καθώς και της προηγούμενης προεορτίου ημέρας. Η ακολουθία της 21η ς Νοεμβρίου, στην οποία θα επικεντρωθεί και η παρούσα υμνολογική εξέταση, είναι φυσικά πλήρης και, εάν τύχει καθημερινή μέρα, ψάλλεται χωρίς την χρήση της Παρακλητικής. εάν τύχει Κυριακή, η Αναστάσιμη ακολουθία

προηγείται της εορτής.

Ακολουθία Μικρού Εσπερινού

Περιλαμβάνει Στιχηρά σε ήχο Α’ κατά τον Πρόλογο «Τῶν οὐρανίων ταγμάτων» τα οποία καταλήγουν σε Δοξαστικό μελοποιημένο σε ήχο πλ. Δ’ . Εις τον Στίχο ψάλλονται Προσόμοια σε ήχο Β’ κατά το «Οἶκος τοῦ Εύφραθά» και η ακολουθία κλείνει με το Απολυτίκιο της εορτής «Σήμερον τῆς εύδοκίας».

Ακολουθία Μεγάλου Εσπερινού

α) Στιχηρά σε ήχο Α, Προσόμοια στον πρόλογο «Ὥ τοῦ παραδόξου θαύματος».

Είναι χαρακτηριστικό ότι όλα τα Στιχηρά των Εσπερινών των Θεομητορικών εορτών έχουν συντεθεί κατά το πρώτο Στιχηρό του Εσπερινού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. αυτό φανερώνει και την μερική εξάρτηση των ακολουθιών των υπολοίπων Θεομητορικών εορτών απ΄ αυτή. Και τα τρία Στιχηρά αρχίζουν με τη λέξη «Σήμερον», τονίζοντας έτσι τον παρόντα λειτουργικό χρόνο και την τέλεση του εορταζομένου θέματος όχι ως ανάμνηση, αλλά ως πραγματικό ενεστωτικό γεγονός.

Ακολουθούν άλλα τρία Στιχηρά σε ήχο Δ’ κατά

το «Ὡς γενναίον έν μάρτυσιν» που μας θυμίζουν τ΄ αντίστοιχα Στιχηρά της Κοιμήσεως. Εδώ αναφέρονται όλα τα πρόσωπα που συνθέτουν το σκηνικό των Εισοδίων, καθώς και ο βασικός συμβολισμός της εορτής: η Παρθένος εισήχθη στον ναό τον νομικό για ν΄ αναδειχθεί ναός αγιασμένος του Θεού15.

β) Δοξαστικό Στιχηρών, Ιδιόμελο σε ήχο πλ. Δ’ . Αναφέρονται εδώ και τα δύο γεγονότα, της παραμονής δηλαδή της Παναγίας στα Άγια των Αγίων και της ανατροφής της από χέρι αγγέλου, τα οποία η Βυζαντινή παράδοση τα δέχεται ως πραγματοποιημένα.

γ) Ιδιόμελα της Λιτής, συνθέσεις του Γεωργίου Νικομηδεί ας και στο τέλος το Δοξαστικό σε ήχο πλ. Α΄, ποίημα του Λέο- ντος Μαΐστορος. Τα Ιδιόμελα του Γεωργίου Νικομηδείας τα βρί σκουμε και ως προεόρτια Δοξαστικά στην ακολουθία της προηγούμενης ημέρας. Τα δύο απ΄ αυτά μας παραδίνονται την 20^η Νοεμβρίου χωρίς συνθέτη, γεγονός που ενισχύει την εκτίμηση ότι όλες οι ανώνυμες συνθέσεις της εορτής είναι ουσιαστικά ποιήματα του παραπάνω υμνογράφου.

Στη συνέχεια το Δοξαστικό του Λέοντος μας αποδίδει σε υπερθετικό βαθμό την χαρμόσυνη και ευφρόσυνη ατμόσφαιρα της εορτής: αφού αρχίζει με την φράση «ἐπέλαμψεν ἡμέρα χαρ- μόσυνος», στην συνέχεια αναφέρεται στην αιτία της χαράς («ἐν ναῶ ἁγίῳ προσάγεται») κάνοντας ένα ρητορικό τέχνασμα («πρό τόκου παρθένος, και μετά τόκον παρθένος»). Παρακάτω παρακινεί όλα τα πρόσωπα της εορτής να μετάσχουν σ΄ αυτό το πανηγύρι και τέλος καλεί όλους τους λαούς να χαρούν «ὅΤι Νἠνέῳξεν ἡμῖν τήν οὐρανῶν βασιλείαν».

δ) Τα Απόστιχα σε ήχο πλ. Α΄ , προσόμοια στο «Χαίροις άσκητικῶν».

Ο πανηγυρικός τόνος συνεχίζεται κι εδώ, καθώς και η αναφορά στα βασικά πρόσωπα της εορτής (Ζαχαρίας, Ιωακείμ και Άννα, λαμπαδηφόρες παρθένες και φυσικά η ίδια η Παναγία). Στο μεν πρώτο Στιχηρό βασικό πρόσωπο είναι ο Ζαχαρίας ο οποίος προφητεύει την λύτρωση του Ισραήλ και την γέννηση του Θεού Λόγου απ΄ την Παρθένο. Στο δεύτερο η Άννα παρουσιάζεται να παραδίδει το τέκνο της ως «ἀνάθημα και εὐώδες θυμίαμα» στο Θεό για να ετοιμασθεί να γίνει «τοῦ Ἰησοῦ κατοικητήριον». Τέλος στο τρίτο, η Παναγία και οι γεννήτορές της σκιρτούν και χορεύουν για τα ακατάληπτα μυστήρια που αξιώθηκαν να γευθούν («…Ἰωακείμ τε, καί ἠ Ἄννα  χορεύοντες.. .», «ἥτις περιχορεύουσα, εἰς θεία σκηνώματα…») .

Αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε και στα τρία είναι η τελική αναφορά τους στο νόημα που έχει η Είσοδος της Παναγίας στον ναό ως προετοιμασία για την ύψιστη αποστολή να γίνει κατοικητήριο του ίδιου του Θεού Λόγου «τοῦ παρέχοντος τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος».

ε) το Δοξαστικό των Αποστίχων σε ήχο πλ. Β’, ποιήμα Σεργίου Αγιοπολίτου.

Ο στενός δεσμός της τιμής προς την Θεοτόκο με την απ΄ αυτήν γέννηση του Σωτήρος Χριστού (κι όχι ανεξάρτητα απ΄ αυτήν) τονίζεται και σ΄ αυτό το Ιδιόμελο (την προεκλεχθεῖσαν.. .εἰς κατοικητήριο τοῦ Παντάνακτος Χριστοῦ, …τήν μητέρα τοῦ θεοῦ γενομένην»). Επίσης καταδεικνύεται και

η στενή σχέση της εορτής των Εισοδίων με την άλλη μεγάλη Θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού αφού ο υμνογράφος μας καλεί «τό χαῖρε σύν τῷ Ἀγγέλῳ ἐκβοήσωμεν. ..»

στ) Απολυτίκιο σε ήχο Δ’ του οποίου το μέλος ταυτίζεται μ΄ αυτό του Απολυτικίου του Ευαγγελισμού. Εδώ ο υμνογράφος υπενθυμίζει τον εισαγωγικό χαρακτήρα της εορτής, ως προοίμιο για την χαρμόσυνη αγγελία που θα της ανακοινωθεί απ΄ τον Αρχάγγελο κατά τον Ευαγγελισμό.

Ακολουθία του Όρθρου

Περιλαμβάνει τα παρακάτω:

α) Καθίσματα: το πρώτο σε ήχο Α’ κατά το «Τόν τάφον σου Σωτήρ», το δεύτερο σε ήχο Δ’ κατά το «Κατεπλάγη Ἰωσήφ» και το τρίτο, μετά τον Πολυέλαιο, σε ήχο πλ.Δ’ κατά το προοίμιο του Ακαθίστου ύμνου «Τό προσταχθέν μυστικῶς».

Εδώ πρέπει ν΄ αναφέρουμε και το Μεσώδιο κάθισμα σε ήχο Δ’ και πάλι

προς τον Πρόλογο «Κατεπλάγη Ἰωσήφ», το οποίο αναφέρεται στην προφητική ρήση του Δαυΐδ απ ΄ το βιβλίο των Ψαλμών «Άπενεχθήσονται τῷ Βασιλεῖ παρθένοι ὁπίσω αὐτῆς».

β) Το Ιδιόμελο μετά τον Πεντηκοστό ψαλμό σε ήχο Β’ .

γ) Ο πρώτος Κανόνας σε ήχο Δ’ , ποιήμα «του κυρίου Γεωργίου» με ακροστοιχίδα. Τα τροπάρια έχουν συντεθεί κατά τους ειρμούς του Κανόνα του Ακαθίστου ύμνου «Ἀνοίξω τό στόμα μου» τους οποίους τους συναντούμε ως μελωδικά και μετρι κά πρότυπα και στους Κανόνες των υπολοίπων Θεομητορικών εορτών. Αυτό δείχνει και την ισχυρή επίδραση που είχε η ακολουθία του Ακαθίστου ύμνου στην μεταγενέστερη Θεομητορική υμνογραφία, καθώς και τον πολύ δημοφιλή χαρακτήρα των ειρμών που μελοποίησε ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Όσον αφορά τον συνθέτη, όπως λέχθηκε και πριν, αν και το όνομα Γεώργιος παραπέμπει στον Γεώργιο Νικομηδείας εντούτοις

μάλλον πρόκειται για άλλον Γεώργιο. Ως προς το περιεχόμενό του αξιοσημείωτο είναι ότι στην η’ ωδή περιέχεται ένας διάλο- γος μεταξύ της Άννας και του Ζαχαρία, ο οποίος απαντάται και στην η’ ωδή του προεορτίου Κανόνα του Ιωσήφ. Αυτό το στοιχείο, καθώς και η χρήση των ίδιων ακριβώς ειρμών δείχνει και την αλληλεπίδραση του ενός από τον άλλον. Επίσης να σημειωθεί και η χρήση εφυμνίου στην Θ’ ωδή, στο τέλος του κάθε τροπαρίου, καθώς και η χρήση ειδικών στίχων ανάμεσα σ΄ αυτά.

δ) Διαφορετικό μετρικό πρότυπο και ήχο έχει ο δεύτερος Κανόνας της εορτής. είναι ποιήμα του «κυρίου Βασιλείου» του Πηγοριώτη και έχει συντεθεί σε ήχο Α’ κατά τους ειρμούς πουαρχίζουν με το «Ωδήν ἐπινίκιον».

Τα πρόσωπα του σκηνικού των Εισοδίων εναλλάσσονται σχεδόν σε κάθε ωδή καθώς και η αναφορά παλαιοδιαθητικών συμβόλων και Προφητών (κατάσκιον όρος, κιβωτός, πύλη αδιόδευτος, Ησαΐας, Δαυΐδ, Αββακούμ). Ακόμη στην Θ’ Ωδή γίνεται αισθητό το σκηνικό της άλλης μεγάλης εορτής του Ευαγγελισμού η οποία συνδέεται στενά με αυτή των Εισοδίων. Ακόμη πρέπει ν΄ αναφερθεί ότι οι Καταβασίες που ψάλλονται στο τέλος της κάθε Ωδής είναι αυτές της εορτής των Χριστουγέννων, οι οποίες μας ανοίγουν και την προεόρτιο περίοδο της μεγάλης αυτής Δεσποτικής εορτής.

ε) Μετά το Εξαποστειλάριο ακολουθούν τα Στιχηρά των Αίνων σε ήχο Α’ κατά τον πρόλογο «Τῶν οὐρανίων ταγμάτων».

Τονίζεται εδώ με επιμονή η πίστη της Εκκλησίας ότι η Παναγία εισήχθη στον ναό γιατί επρόκειτο να γίνει η ίδια ναός του Θεού και ότι με την βιοτή της μέσα σ΄ αυτόν «προεμνηστεύθη τῷ πνεύματι» και γεύτηκε τους καρπούς του.

στ) Στη συνέχεια, το Δοξαστικό των Αίνων σε ήχο Β’, ποίημα του Λέοντος Μαΐστορος. Αφού προβάλλει το εορταζόμενο γεγονός («τῷ ναῷ προσάγεται», «είς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων εἰσάγεται») και την τέλεσή του στον παρόντα χρόνο («Σήμερον») καταλήγει με τον χαιρετισμό που της απηύθυνε ο Άγγελος κατά τον Ευαγγελισμό («χαῖρε.. . εὐλογημένη»)

ζ)  Το Κοντάκιο και τον Οίκο της εορτής τα οποία στην σημερινή λειτουργική πράξη αναγι νώσκονται προ του Συναξαρίου, ανάμεσα στην Στ’ και Ζ΄ Ωδή.

Αξιοσημείωτο είναι το πρώτο πρόσωπο στο οποίο είναι γραμμένος ο Οίκος καθώς και η κατάληξη και των δύο με το ίδιο εφύμνιο, πρακτική συνηθέστατη στην σύνθεση του Κοντακίου και του Οίκου. Το ίδιο εφύμνιο υπάρχει και στο τέλος του προεόρτιου Κοντακίου και Οίκου της 20ης του ιδίου μηνός.

Ιστορικά στοιχεία της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου.

πηγή

18ΝΟΕ

Aφιέρωμα στην Εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου-Μέρος Α

Επιμέλεια:πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου..

Η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου είναι μία απ΄ τις λεγόμενες μεγάλες Θεομητορικές εορτές (μαζί με τις εορτές του Γενεθλίου, Ευαγγελισμού και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) και θεωρείται απ΄ τις πιο σημαντικές λόγω του πολυδιάστατου της σημασίας και του συμβολισμού της.

Συναξάριο Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτη.

Το Συναξάριο της 21ης Νοεμβρίου, όπως καταγράφεται απ΄ τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, αναφέρεται με λεπτομέρεια στο θέμα της εορτής:

«Η Σύναξις της Παναγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένουΜαρίας, ότε αφιερώθη και ανετέθη εν τω ναώ, ούσα τριετής, παρά Ίωακείμ και Άννης των γεννητόρων αυτής. Η εν τω ναώ της θεομήτορος είσοδος εορτήν τοις ευσεβέσιν ειργάσατο θαυμαστήν και παγκόσμιαν, εκ ταύτης της υποθέσεως λαβούσαν άφορμήν».

Ένδον τρέφει σε Γαβριήλ Nαού Kόρη, Ήξει δε μικρόν και το χαίρε σοι λέξων.

Bη Iερόν Mαρίη τέμενος παρά εικάδι πρώτη.

+ H εις τον νομικόν Nαόν της κυρίας Θεοτόκου Eίσοδος, επροξένησεν εις τους Oρθοδόξους Xριστιανούς εορτήν θαυμαστήν και παγκόσμιον. Eπειδή και έγινεν αύτη με παράδοξον τρόπον, και είναι ένα προοίμιον του μεγίστου και φρικτού μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου. Tο οποίον διά μέσου της Θεοτόκου έμελλε να γένη εις τον κόσμον. Έλαβε δε την αφορμήν η εορτή των Eισοδίων διά την υπόθεσιν ταύτην. H παναοίδιμος Άννα, επειδή όλην σχεδόν την ζωήν της επέρασε στείρα χωρίς να γεννήση παιδίον, τούτου χάριν παρεκάλει τον Δεσπότην της φύσεως ομού με τον άνδρα της Iωακείμ, να χαρίση εις αυτούς τέκνον. Kαι αν επιτύχουν του ποθουμένου, ευθύς να αφιερώσουν εις τον Θεόν το γεννηθέν παιδίον. Kαι λοιπόν εγέννησε παραδόξως την πρόξενον γενομένην της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγήν και φιλίωσιν του Θεού μετά των ανθρώπων, την αιτίαν της αναπλάσεως του πεσόντος Aδάμ, και της τούτου εγέρσεως και θεώσεως. Aυτήν λέγω την Yπεραγίαν και Δέσποιναν Θεοτόκον Mαρίαν. Όθεν όταν αύτη έγινε τριών χρόνων, επήραν αυτήν οι γονείς της, και επρόσφεραν κατά την σημερινήν ημέραν εις τον Nαόν. Kαι πληρούντες τας υποσχέσεις οπού έκαμαν, αφιέρωσαν την θυγατέρα αυτών εις τον χαρισάμενον ταύτην Θεόν. Kαι παραδίδουσιν αυτήν εις τους ιερείς, και μάλιστα εις τον τότε Aρχιερέα Ζαχαρίαν. O οποίος ταύτην παραλαβών, έμβασε μέσα εις το ενδότατον του Nαού, όπου μόνος ο Aρχιερεύς μίαν φοράν τον χρόνον εισήρχετο. Kαι τούτο εποίησε κατά βούλησιν Θεού, όστις έμελλε μετά ολίγον να γεννηθή εξ αυτής, διά την διόρθωσιν και σωτηρίαν του κόσμου. Eκεί λοιπόν η Παρθένος διέμεινε χρόνους δώδεκα, τρεφομένη μεν ξενοπρεπώς από τον Aρχάγγελον Γαβριήλ με τροφήν ουράνιον. Aξιουμένη δε της του Θεού εμφανείας, έως ότου επλησίασεν ο καιρός του θείου Eυαγγελισμού, και των ουρανίων και υπερφυσικών εκείνων μηνυμάτων. Tα οποία εμήνυον, ότι ο Θεός ευδόκησε να σαρκωθή από αυτήν φιλανθρώπως, διά να αναπλάση τον φθαρέντα κόσμον υπό της αμαρτίας. Tότε γαρ η Θεοτόκος εξελθούσα από τα Άγια των Aγίων, παρεδόθη εις τον μνήστορα Iωσήφ1, ίνα εκείνος υπάρχη φύλαξ και μάρτυς της παρθενίας αυτής. Kαι ίνα υπηρετήση, τόσον εις τον άσπορον τόκον της, όσον και εις την φυγήν την εις Aίγυπτον, και εις την απ’ εκείνης επάνοδον εις γην Iσραήλ. (Όρα τον εις τα Eισόδια λόγον του Δαμασκηνού, ομοίως όρα και εις τον Mηνιάτην και εις την Σάλπιγγα.)

Ο χρόνος καθιέρωσης της εορτής.

Ο χρόνος καθιέρωσής της στο ορθόδοξο εορτολόγιο δεν είναι δυνατόν να καθορισθεί με βεβαιότητα. Πάντως στην Δύση θεωρείται βέβαιο ότι θεσπίστηκε νωρίτερα, ενώ στην Ανατολή καθυστέρησε να καθιερωθεί 3 επειδή ο πυρήνας της προέρχεται απ΄ τις διηγήσεις των Αποκρύφων Ευαγγελίων. Η θέσπιση της εορτής στις 21 Νοεμβρίου φαίνεται ότι συνδέεται με τα εγκαίνια του ναού που έχτισε στα Ιεροσόλυμα ο αυτοκράτορας Ιουστινι ανός. Πρόκειται για τον ναό της «Αγίας Μαρίας της νέας» ή της «Νέας Εκκλησίας», που χτίστηκε στην κορυφή του λόφου Μορία, δίπλα στην νότια πλευρά του Ναού του Σολομώντα, τα εγκαίνια του οποίου τελέστηκαν το 543 μ.Χ5. Η εορτή λοιπόν καθιερώθηκε αρχικά ως εορτή των εγκαινίων του ναού. Όταν όμως αυτός μετατράπηκε σε τζαμί, μετά την κατάληψη των Ιεροσολύμων από τον χαλίφη Ομάρ το 637 μ.Χ., εξέπεσε η εορτή των εγκαινίων με αποτέλεσμα να ενισχυθεί η εορτή των Εισοδίων, με την οποία ήταν συνδεδεμένος ο Ναός. Άλλωστε σ΄ αυτό συνετέλεσε, σύμφωνα με τονκαθηγητή Ι. Φουντούλη, και η τοποθεσία όπου ήταν χτισμένος ο ναός, δηλαδή στο σημείο όπου πριν βρίσκονταν τα «Άγια των Αγίων», γεγονός που συνέδεσε τη διήγηση του «Πρωτευαγγελίου» με την εορτή των εγκαινίων. Με αυτόν τον τρόπο διαδόθηκε η εορτή στο χριστιανικό κόσμο ως μνήμη της εισόδου της Παναγίας στα «Άγια των Αγίων», και όχι ως εορτή των εγκαινίων, που είχε καθαρά τοπικό χαρακτήρα.

Η εορτή επεκτάθηκε σε ολόκληρο το Βυζάντιο κατά τον 8^ο αιώνα, αφού προηγουμένως καθιερώθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Για πρώτη φορά μαρτυρείται ο εορτασμός των Εισοδίων στην πρωτεύουσα σε δύο λόγους του Γερμανού Α’ Κωνσταντινουπόλεως (640) . Αυτοί αποτέλεσαν πρότυπο για άλλους μεταγενέστερους λόγους, όπως για παράδειγμα για την ομιλία στα Εισόδια του Ταρασίου Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και πηγή έμπνευσης για την εικονογραφική αποτύπωση της σκηνής της εισόδου και της διαμονής της στον Ναό. Μεγάλη είναι και η συμβολή του Γεωργίου Νικομηδείας (9ο ς αι. ) στον οποίο οφείλεται μεγάλο μέρος της υμνογραφίας της εορτής, καθώς και τρεις λόγοι του. Κατά το 10ο αιώνα η εορτή αναφέρεται στο «Τυπικό  της Μεγάλης Εκκλησίας» και στο «Μηνολόγιο» του Βασιλείου Β’, ενώ κατά το 12ο αιώνα η εορτή καθιερώθηκε με αυτοκρατορικό διάταγμα από το Μανουήλ Α’ Κομνηνό το 1166 ως επίσημη αργία, ως «απράκτου», «ὅτι τά εἰς τόν ναόν Εἰσόδια τῆς Θεομήτορος ἐν ταύτῃ πανηγυρίζονται».

Ο Βίος της Θεοτόκου, εκτός απ΄ τις αφηγήσεις των κανονικών Ευαγγελίων για τον Ευαγγελισμό, την επίσκεψη στην Ελισάβετ και τα άλλα περιστατικά της ζωής της που άμεσα συνδέονται με τον βίο και το έργο του Κυρίου, δεν μας είναι γνωστός παρά μόνο απ΄ τις διηγήσεις των Αποκρύφων. αυτά τα κεί μενα ανέλαβαν να συμπληρώσουν τα υπάρχοντα κενά τα σχετικά με την ζωή της Θεοτόκου, την παιδική ηλικία του Κυρίου και άλλα περιστατικά απ΄ τον βίο και το έργο του. Ειδικότερα η διήγηση της Εισόδου της Υπεραγίας Θεοτόκου στον ναό περιέχεται καταρχήν στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου, το οποίο θεωρείται ένα απ΄ τα αρχαιότερα και σημαντικότερα κείμενα της Απόκρυφης γραμματείας. Επίσης η ίδια διήγηση βρίσκεται και στο «Ευαγγέλιον του Ψευδο-Ματθαίου» που συντάχθηκε κατά τον 8ο-9ο αιώνα στα λατινικά, καθώς επίσης και στο «Ευαγγέλιο του Ψευδο-Θωμά» που χρονολογείται μεταξύ 4ο υ και 6^ου αιώνα και το οποίο είναι άγνωστο στην Ανατολή.

Όσον αφορά το Πρωτευαγγέλιο, αυτό μάλλον γράφτηκε στο τέλος του 2ου αιώνα στην Αίγυπτο και σώζεται σε πάπυρο του 5ο υ αιώνα (Pap. Bodmerv) και σε πολλά μεταγενέστερα χει ρόγραφα. Ο τίτλος του είναι: «γέννησις Μαρίας τῆς Ἁγίας Θεοτόκου καί ὑπερενδόξου Μητρός Ἰησοῦ Χριστοῦ»16 ή «τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰακώβου, ἀρχιεπισκόπου Ἰεροσολύμων, τοῦ ἀδελφοθέου, διήγησις περί τῆς γεννήσεως τῆς Παναγίας Θεοτόκου και ἀειπαρθένου Μαρίας»  ή «Ἰστορία Ίακώβου τοῦ ἀδελφοθέου, εἰς τήν γέννησιν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου». Ο τιτλος «Πρωτευαγγέλιον Ιακώβου» βασίζεται σε φράση που υπάρχει στο τέλος του κειμένου: «ἐγώ δέ ὁ Ίάκωβος ὁ γράψας τήν ἱστορίαν ταύτην…» και οφείλεται στον G. Postel που μετέφρασε το κείμενο κατά τον 16ο αιώνα απ΄ τα ελληνικά στα λατινικά.

Επίσης με το θέμα της εορτής των Εισοδίων ασχολείται διεξοδικά και ο μοναχός Επιφάνιος (4ο ς αιώνας) 20, ο οποίος κατά κάποιο τρόπο ακολουθεί την διήγηση του Πρωτευαγγελίου βασιζόμενος και στην μέχρι της εποχής του παράδοση και πίστη της Εκκλησίας.

Η διήγηση των Εισοδίων  από το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου.

ΚΕΦ.Ζ’

1. Τῇ δέ παιδί προσετίθεντο οἱ μῆνες αὐτῆς. Ἐγένετο δέ διετής ἡ παῖς καί εἶπεν Ἰωακείμ τῇ Ἄννᾳ. «Άνάξωμεν αὐτήν έν τῷ ναῷ Κυρίου, ὅπως ἀποδῶμεν τήν ἐπαγγελίαν ἤν ἐπῆγγειλάμεθα, μηπως άποστείλῃ ὁ Δεσπότης έφ’ ἡμᾶς καί ἀπρόσδεκτον γένηται τό δῶρον ἠμῶν». Καί εἶπεν Ἄννα. «’Αναμείνωμεν τό τρίτον ἔτος, ὅπως μή ζητήσῃ ἡ παῖς πατέρα ἤ μητέρα». Καί εἶπεν Ἰωακείμ. «Άναμείνωμεν».

2. Καί ἐγένετο τριετής ἡ παῖς καί εἶπεν Ἰωακείμ. «Καλέσατε τάς θυγατέρας τῶν Ἑβραίων τάς ἀμιάντους καί λαβέτωσαν ἀνά λαμπάδα καί ἔστωσαν καιόμενα, ἵνα μή στραφῇ ἡ παῖς εἰς τά ὀπίσω καί αἰχμαλωτισθῇ ἡ καρδία αὐτῆς ἐκ ναοῦ Κυρίου». Και ἐποίησαν οὕτως, ἔως ἀνέβησαν ἐν τῷ ναῷ Κυρίου. Και ἐδέξατον αὐτήν ὁ ίερεύς1 καί φιλήσας ηὐλόγησεν αύτήν καί εἶπεν:

«Ἐμεγάλυνεν Κύριος τό ὄνομά σου έν πάσαις ταῖς γενεαῖς, ἐπί σοί «ἐπ’ έσχάτου τῶν ἡμερῶν φανερώσει Κύριος τό λύτρον αὐτοῦ τοῖς υἱοῖς Ἰσραήλ».

3. Καί ἐκάθισεν αὐτήν έπί τρίτου βαθμοῦ τοῦ θυσιαστηρίου και ἐπέβαλεν Κύριος ὁ Θεός χάριν ἐπ’ αὐτήν καί κατεχόρευσεν τοῖς ποσίν αὐτῆς καί ἠγάπησεν αὐτήν πᾶς οἶκος Ἰσραήλ.

ΚΕΦ. Η’

1. Καί κατέβησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς θαυμάζοντες καί αἰνοῦντες τόν δεσπότην Θεό, ὅτι οὐκ ἐπεστράφη ἡ παῖς εἰς τά ὀπίσω. Ἦν δέ Μαριάμ ἐν τῷ ναῷ Κυρίου ὡς περιστερά νεμομένη και ἐλάμβανεν τροφήν ἐκ χειρός ἀγγέλου.

Η διήγηση αυτή του Πρωτευαγγελίου δεν είναι πρωτότυπη αλλά έχει τον πυρήνα της στην παλαιοδιαθητική διήγηση για τη γέννηση του Σαμουήλ από την Άννα και τον Ελκανά –με την οποία έχει πολλά κοινά σημεία -όπως επίσης δευτερευόντως και με την διήγηση για τη γέννηση του Ισαάκ απ΄ τον Αβραάμ και τη Σάρρα. Όσον αφορά την ιστορικότητα της, η οποία έχει αμφισβητηθεί λόγω της αποκρύφου προέλευσής της, σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να τη θεωρήσουμε ως μύθο καθαρής φαντασίας αλλά ως ιστορία, έστω και με μυθιστορηματική μορφή.

Ειδικότερα, ο αρχικός πυρήνας του Πρωτευαγγελίου ανάγεται στα μέσα του 2ου αιώνα και είναι ο πλέον αξιόπιστος ιστορικά. Η κατά τον 4ο αιώνα μεταγενέστερη επεξεργασία και διεύρυνση του, που θεωρείται από τη επιστήμη αναμφισβήτητη, είναι που δημιουργεί τις αμφιβολίες. Όσον αφορά τα Εισόδια της Θεοτόκου πρέπει να δεχτούμε ως περιεχόμενη στον πρώτο πυρήνα του Ευαγγελίου την αφιέρωση της Θεοτόκου στον ναό απ΄ τους γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα.

Ενδιαφέρουσα επίσης είναι για την εορτή των Εισοδίων η διήγηση του μοναχού Επιφανίου. Κατ΄ αυτόν, όταν η Παρθένος γίνεται τριών ετών οδηγείται από τους γονείς της στον Ναό. Μετά απ΄ αυτό αναχωρεί και οδηγείται και πάλι σε ηλι κία επτά ετών και τότε αφιερώνεται στον Θεό. Μετά απ΄ τον θάνατο του Ιωακείμ σε ηλικία 80 ετών, η Άννα εγκαταλείπει την Ναζαρέτ, έρχεται στα Ιεροσόλυμα και ζει μαζί με την Μαρία. Μετά από δύο χρόνια πεθαίνει και αυτή σε ηλικία 72 ετών.

Η Μαρία, ορφανή πλέον, δεν απομακρύνεται απ΄ τον Ναό.

Όποτε απαιτείται επισκέπτεται την Ελισάβετ, η οποία κατοικεί κοντά στον Ναό. Μαθαίνει τα Εβραϊκά, και ασχολείται με τις Θείες Γραφές διακρινόμενη για την φιλομάθεια και την εργατικότητά της.

Ως προς την σύνεση και την σοφία, απ΄ την παιδική Της ηλικία ξεχώριζε ανάμεσα στους συνομηλίκους της. Ο Επιφάνιος επίσης μιλάει για καθορισμένο τόπο στον Ναό, στον οποίο παρέμεναν οι παρθένοι ορισμένο διάστημα κάθε μέρα και κατόπιν επέστρεφαν στις κατοικίες τους. Η Μαρία από ανάγκη παρέμενε στον Ναό, φύλαγε το θυσιαστήριο και υπηρετούσε το Ιερατείο. Και ολοκληρώνει την διήγησή του ο Επιφάνιος δίνοντας μία εξωτερική και εσωτερική περιγραφή της Παναγίας.

Σημειώσεις.

Στο πρωτοευαγγέλιο δεν κατονομάζεται ο ιερέας που υποδέχθηκε την παρθένο στο ναό. Στη βυζαντινή παράδοση ταυτίζεται ο ιερέας αυτός με τον Ζαχαρία, πατέρα του Ιωάννη του Προδρόμου. Εξαίρεση αποτελεί ο μοναχός Επιφάνιος, ο οποίος λέγει ότι ο ιερέας που υποδέχθηκε την Θεοτόκο ήταν ο Οδαέ και Βαραχίας ο πατέρας του Ζαχαρία.

Αλλά  και η πληροφορία της διαμονής και διατροφής της Μαρίας στον ναό ελέγχεται  ιστορικά  όπως και η κατά τη βυζαντινή παράδοση είσοδός της στο Άδυτο ή στα Άγια των Αγίων, όπου μόνος ο Αρχιερεύς εισήρχετο «ἄπαξ του ἑνιαυτοῦ».

( Επιφανίου, Λόγος περί του Βίου, PG 120, 122Α, Τσάμη

Θεομητορικόν, σσ. 22-23 και Καραβιδόπουλου, Απόκρυφα, σσ.60-61.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σημειώνει τα εξής για το θέμα αυτό.

Kαι τούτο δε σημειούμεν, ότι ουκ ορθώς γράφει Mελέτιος ο Aθηνών ότι ήτον τόπος χωρισμένος εις τον Nαόν, οπού μόναι αι παρθένοι έμενον και συν αυταίς έμενε και η Θεοτόκος. Kαι αι μεν άλλαι παρθένοι εξήρχοντο μετά την απόλυσιν και επήγαινον εις τον οίκον αυτών. Mόνη δε η Θεοτόκος επροσκαρτέρει εις τον Nαόν. Oυ γαρ εις τον οίκον των παρθένων, αλλ’ εις αυτά τα Άγια των Aγίων εισήλθεν η Θεοτόκος κακεί έμενε τρεφομένη υπό Aγγέλου. Kαι αγκαλά τούτο εφαίνετο άτοπον να εισέλθη γυνή εις το ενδότατον του Nαού, το φαινόμενον όμως αυτό άτοπον εδιώρθωσεν ο Ζαχαρίας. Eίπε γαρ εις τον λαόν, ότι ο Θεός δείχνει εις το έμπροσθέν του κρεμάμενον λογείον, πως θέλει να έμβη η Παρθένος μέσα εις αυτά τα Άγια των Aγίων. Kαι ούτως έπεισε τον λαόν, και έστερξαν να εμβάση την Παρθένον εκεί. Oύτως ο Θεοφύλακτος Bουλγαρίας γράφει εν τω εις τα Eισόδια λόγω του, λύων θαυμασίως το παρά τισι φαινόμενον άτοπον της εις τα Άγια εισόδου της Θεοτόκου. Aφ’ ου όμως η Kυρία Θεοτόκος εγέννησε τον Kύριον, εσυναρίθμησε ταύτην ο Ζαχαρίας ταις εν τω Nαώ προσκαρτερούσαις παρθένοις, ως Παρθένον ούσαν και μετά τόκον, διό και εφονεύθη. Ως λέγει ο Mέγας Bασίλειος εν τω εις την Xριστού γέννησιν λόγω.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΟΝ ΝΑΟ.

         Η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου είναι μια σημαντική θεομητορική εορτή, την οποία εορτάζουν με σεβασμό και λαμπρότητα οι ορθόδοξοι πιστοί σε όλο τον κόσμο. Καθιερώθηκε γύρω στον 6ο αιώνα στην Ιερουσαλήμ με βάση την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας μας. Ο άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων (634-638) κάνει λόγο στα γραπτά του για την εορτή αυτή. Στην Κωνσταντινούπολη καθιερώθηκε γύρω στα τέλη του Ζ΄ ή τις αρ

χές του Η΄ αιώνα. Κατ αυτήν εορτάζεται το γεγονός της εισόδου της Παναγίας μας στο Ναό του Σολομώντος, όταν ήταν τριών ετών.
          Βεβαίως δεν υπάρχουν βιβλικές μαρτυρίες για το γεγονός αυτό. Πληροφορίες αντλούμε από την παράδοση της Εκκλησίας μας, η οποία διέσωσε πάμπολλα γεγονότα, τα οποία δεν ιστορούνται στα Ιερά Ευαγγέλια. Επί τη ευκαιρία θα θέλαμε να τονίσουμε για μια ακόμα φορά πως τα Ευαγγέλια δεν είναι ιστορικά κείμενα με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά είναι κατά κύριο λόγο ιεραποστολικά κείμενα, τα οποία γράφηκαν για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες ιεραποστολικές και ποιμαντικές ανάγκες της αρχαίας Εκκλησίας. Έτσι, λοιπόν, έμεινε έξω από τις ευαγγελικές διηγήσεις το μεγαλύτερο μέρος της επί γης παρουσίας του Κυρίου και της ζωής των άλλων ιερών προσώπων, που σχετίζονται με το έργο της σωτηρίας. Αντίθετα, μέρος αυτών των πληροφοριών διέσωσε η Ιερά Παράδοση, η οποία είναι, όπως γνωρίζουμε, ισόκυρη με την αγία Γραφή.
      Σύμφωνα, λοιπόν, με την Ιερά Παράδοση, οι γονείς της Θεοτόκου Ιωακείμ και ’ννα ήταν άνθρωποι ευσεβείς και δίκαιοι. Ανήκαν στη μικρή εκείνη μερίδα των πιστών και ευσεβών Ιουδαίων, οι οποίοι περίμεναν εναγωνίως την έλευση του Μεσσία. Πάσχιζαν οι ευλαβείς αυτοί άνθρωποι να αποκτήσουν παιδιά, ελπίζοντας πως από τους απογόνους τους θα γεννιόταν ο Μεσσίας.
         Οι γονείς της Θεοτόκου ζούσαν με την προσδοκία της τεκνογονίας, όμως δυστυχώς, ήταν άτεκνοι. Είκοσι ολόκληρα χρόνια επιχειρούσαν να τεκνοποιήσουν χωρίς αποτέλεσμα. Το όνειδος της ατεκνίας και η κατάσταση της μοναξιάς δημιουργούσαν στην ψυχή τους αφόρητη πικρία. Όμως δεν έχασαν την πίστη τους στο Θεό ούτε στιγμή. Είχαν την πεποίθηση πως ο Θεός είναι ο χορηγός όλων των αγαθών και κύρια της τεκνογονίας. Η ζωή τους κυλούσε με προσευχή, νηστεία και έντονη προσδοκία, ότι ο Θεός θα άκουγε τις ικεσίες τους και θα τους ελεούσε εν τέλει.
         Πράγματι, ο Θεός εισάκουσε τις προσευχές τους. Άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στην Αγία ’ννα και της ανήγγειλε το ευχάριστο γεγονός, ότι θα γίνει μητέρα. Το γηραιό ζευγάρι απέκτησε επί τέλους κλήρα. Η ευσεβής γηραιά ’ννα γέννησε ένα χαριτωμένο κορίτσι, το οποίο ονόμασαν Μαρία (εβραϊκά Μαριάμ), που σημαίνει Κυρία. Την ανέλπιστη χαρά τους εξέφρασαν με αίνους και ευχαριστίες στο Θεό. Θεώρησαν το νεογέννητο βρέφος ως δικό Του δώρο και γι αυτό, από την πρώτη στιγμή, το αφιέρωσαν με όλη τους την ψυχή σ Αυτόν
         Η μικρή Μαρία από βρέφος ήταν στολισμένη με χάριτες και ιδιότητες λογικά ανεξήγητες. Φάνηκε από τότε πως ήταν ξεχωρισμένη από το Θεό να υπηρετήσει το σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου. Η σύνεση, η πραότητα, η ταπείνωση και η υπακοή Της κατέπλησσε τους γονείς Της και τον κοινωνικό τους περίγυρο.
         Όταν η Μαρία έγινε τριών ετών, οι ευσεβείς γονείς της αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν την υπόσχεσή τους προς το Θεό, να Του προσφέρουν ως δώρο την αγαπημένη τους θυγατέρα. ’λλωστε, όπως λέει η παράδοση, βρισκόταν σε τέτοια προχωρημένη ηλικία και οι δυο τους, ώστε δεν μπορούσαν πια να φροντίσουν τη μικρή Μαρία. Έτσι όδευσαν προς το Ναό του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ. Εκεί συνάντησαν το συγγενή τους ιερέα Ζαχαρία, πατέρα του Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος ήταν άτεκνος και αυτός ως τότε. Υπηρετούσε με φόβο Θεού το ιερό και προσευχόταν αδιάκοπα να τον ελεήσει ο Θεός και να αποκτήσει και αυτός παιδί με την αγαπημένη του σύζυγο Ελισάβετ.
           Η άφιξή τους στον περικαλλή Ναό γέμισε την ψυχή τους με κατάνυξη και ευλάβεια. Πατούσαν τον ιερό χώρο, όπου η παρουσία του Κυρίου ήταν αισθητή. Οι Ιουδαίοι πίστευαν πως ο Ναός ήταν η κατοικία του Θεού και θρόνος του τα ’για των Αγίων, γι αυτό το διαμέρισμα εκείνο θεωρείτο χώρος δέους και τρόμου. Κανένας δεν έμπαινε εκεί, παρά μονάχα ο αρχιερέας του έτους μια φορά το χρόνο, την ημέρα του Εξιλασμού, για να θυμιάσει, ανυπόδητος, ασκεπής και με ένα λιτό χιτώνα.
            Ο ιερέας Ζαχαρίας τους υποδέχτηκε σε κάποια από τις μεγάλες πύλες της μεγάλης αυλής. Ο λαός δεν επιτρεπόταν να εισέλθει στο Ναό. Μόνο ο αρχιερέας, οι ιερείς και λευίτες εισέρχονταν στον πρόναο και τα ’για, για να προσφέρουν τις καθιερωμένες από το Μωυσή θυσίες και να επιτελέσουν τις τελετουργίες. Ο λαός στεκόταν στην ευρύχωρη αυλή και στις απειράριθμες παρακείμενες στοές, όπου παρακολουθούσε τις θυσίες, τις προσευχές και τις άλλες διάφορες τελετές των ιερέων.
           Με έκπληξη και θαυμασμό παρατήρησαν πως η μικρή Μαρία όχι μόνο δεν έφερε κάποια αντίσταση, όπως ήταν φυσικό, να αποχωριστεί τους γονείς της, αλλά με χαρά ακολούθησε τον σεβάσμιο Ζαχαρία στο Ναό του Κυρίου. Η χάρις του Θεού είχε σκεπάσει κάθε φυσική Της αντίδραση, την είχε καταστήσει ήδη πολύτιμο σκεύος εκλογής. Η παμπάλαια χριστιανική παράδοση αναφέρει πως ο γέρων Ζαχαρίας, κατά θείαν έμπνευση, οδήγησε τη Μαρία στα ’για των Αγίων. Εκεί, στο ιερότατο, θεοσκότεινο και απρόσιτο διαμέρισμα του Ναού εισήλθε για να περάσει τα παιδικά Της χρόνια αμόλυντη από την ανθρώπινη αμαρτία, ως πολύτιμος θησαυρός σε ασφαλές θησαυροφυλάκιο!
            Οι συνθήκες ζωής στο χώρο εκείνο ήταν λίαν δυσμενείς για ένα κοινό θνητό. Όπως είπαμε, βασίλευε πυκνό σκοτάδι και η είσοδος οποιουδήποτε ήταν αυστηρά απαγορευμένη, για τη χορήγηση τροφής. Όμως η μικρή Μαρία δεν ήταν μια οποιαδήποτε κοινή θνητή. Είχε κληθεί από τη γαστέρα της μητέρας Της να γίνει η μητέρα του Θεού. Ο αφιλόξενος χώρος του άδυτου του Ναού μεταβλήθηκε για χάρη Της σε παραδείσιο περιβάλλον. Ουράνιο άκτιστο φως, που μόνο Αυτή έβλεπε, φώτιζε άπλετα και εκτυφλωτικά το χώρο. ’γγελοι του Θεού βρίσκονταν αδιάκοπα κοντά Της και της κρατούσαν συντροφιά. ’λλοι άγγελοι της κουβαλούσαν μυστική ουράνια τροφή και άλλοι την υπηρετούσαν.
           Αυτό κράτησε δώδεκα ολόκληρα χρόνια, μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε χρόνων Της. Τότε ο Ζαχαρίας μαζί με άλλους σεβάσμιους και ευλαβείς ιερείς του Ναού αποφάσισαν να βγάλουν τη Μαρία από τα ’για των Αγίων και να την οδηγήσουν στον κόσμο. Για προστασία την αρραβώνιασαν με τον ευσεβή και μεστό ηλικίας Ιωσήφ, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, διατελούσε σε χηρεία και είχε την προστασία παιδιών του από την πρώτη γυναίκα του. Εγκαταστάθηκαν στην όμορφη και ήσυχη κώμη Ναζαρέτ, όπου εκεί λίγο καιρό αργότερα έγινε ο άγιος Ευαγγελισμός Της.
           Η μεγάλη και παγκόσμια θεομητορική εορτή των Εισοδίων εορτάζεται λαμπρά από την Εκκλησία μας. Οι ιερές ακολουθίες έχουν πανηγυρικό χαρακτήρα. Μεγάλοι υμνογράφοι, όπως ο Γεώργιος Νικομηδίας, Λέων ο Μάγιστρος, Ιωσήφ ο Υμνογράφος, Σέργιος ο Αγιοπολίτης και ο Βασίλειος ο Πηγορίτης συνέθεσαν ύμνους μεγάλης ποιητικής και θεολογικής αξίας. «Χαίρει ο ουρανός και η γη τον ουρανόν τον νοητόν πορευόμενον ορώντες εις θείον οίκον ανατραφήναι σεπτώς» αναφέρει ένας ύμνος. Οι πιστοί κατακλύζουμε τους ναούς και τιμούμε την Αειπάρθενο, η Οποία έγινε αιτία της σωτηρίας μας και μας σκεπάζει κάτω από τις αέναες προσευχές Της στον Υιό Της και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

πηγή

Η ΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ -Ἁγίου Νεκταρίου

Ἁγίου Νεκταρίου

Ἴ­σως πο­τὲ ἄλ­λο­τε ὅ­πως σή­με­ρα δὲν παίρ­νουν τό­σο δρα­μα­τι­κὴ ἐ­πι­και­ρό­τη­τα τὰ λό­για του ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου γιὰ τὴν κλή­ση καὶ ἀ­πο­στο­λὴ τοῦ Ἕλ­λη­να. Ἐ­πι­και­ρό­τη­τα, για­τί ἐ­δῶ καὶ λί­γο και­ρὸ οἱ τύ­χες τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους δι­α­κυ­βεύ­ον­ται στὴν παγ­κό­σμια πο­λι­τι­κὴ καὶ οἰ­κο­νο­μι­κὴ σκα­κι­έ­ρα· καὶ δρα­μα­τι­κή, για­τί μᾶλ­λον οἱ Νε­ο­έλ­λη­νες λη­σμο­νή­σα­με τὴν ταυ­τό­τη­τά μας, τὴν ἰ­δι­αί­τε­ρη ἱ­στο­ρι­κή, θρη­σκευ­τι­κὴ καὶ πο­λι­τι­στι­κὴ φυ­σι­ο­γνω­μί­α μας, τὸν ἴ­διο τὸν ἑ­αυ­τό μας, καὶ θε­λή­σα­με ν᾿ ἀ­κο­λου­θή­σου­με πρό­τυ­πα ξε­νι­κά, ἦ­θος ἀλ­λό­τριο πρὸς τὴ δι­κή μας Πα­ρά­δο­ση καὶ ἐ­θνι­κὴ φυ­σι­ο­γνω­μί­α.

Ὁ ἅ­γιος Νε­κτά­ριος, ὄν­τας ὁ ἴ­διος Οἰ­κου­με­νι­κὸς μὲ τὰ θαύ­μα­τα καὶ τὰ συγ­γράμ­μα­τά του, δὲν παύ­ει νὰ δι­δά­σκει ἐ­μᾶς τοὺς συμ­πα­τρι­ῶ­τες ἐ­πι­γό­νους του γιὰ τὸ οἰ­κου­με­νι­κὸ χρέ­ος ποὺ ἔ­χου­με νὰ ἐ­πι­τε­λέ­σου­με μέ­σα σ᾿ ἕ­ναν κό­σμο ποὺ πα­ρα­παί­ει ζη­τών­τας πνευ­μα­τι­κὰ ἐ­ρεί­σμα­τα προ­κει­μέ­νου νὰ συ­νε­χί­σει νὰ ζεῖ. Ἡ φω­νὴ τοῦ Ἁ­γί­ου εἶ­ναι δια­υγής, κρυ­στάλ­λι­νη, κα­θὼς τὰ λό­για του συ­νι­στοῦν τὸ ἀ­παύ­γα­σμα τῆς κα­τὰ Θε­ὸν σο­φί­ας του καὶ τῆς κα­θα­ρῆς ἀ­πὸ κά­θε ἰ­δι­ο­τε­λῆ προ­σκόλ­λη­ση καρ­διᾶς του. Οἱ Ἅγιοι εἶ­ναι οἰ­κου­με­νι­κοὶ ἄν­θρω­ποι, πέ­ρα ἀ­πὸ ἀρ­ρω­στη­μέ­νους ἐ­θνι­κι­σμοὺς καὶ σω­βι­νι­σμούς. Τὰ ὅ­σα πα­ρα­τί­θεν­ται στὶς πα­ρα­κά­τω γραμ­μὲς προ­έρ­χον­ται ἀ­πὸ δύ­ο μι­κρὲς με­λέ­τες τοῦ Ἁ­γί­ου: «Πε­ρὶ τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς φι­λο­σο­φί­ας ὡς προ­παι­δεί­ας εἰς τὸν Χρι­στι­α­νι­σμὸν» καὶ «Πε­ρὶ τῆς κλή­σε­ως καὶ ἀ­πο­στο­λῆς τοῦ Ἕλ­λη­νος».

Ἀ­πε­ρί­φρα­στα δι­α­κη­ρύτ­τει ὁ Ἅ­γιος ὅ­τι ὁ Ἕλ­λη­νας, μὲ τὴν ἀ­νέ­κα­θεν ρο­πὴ καὶ ἀ­γά­πη του πρὸς τὴν ἀ­ρε­τὴ καὶ τὴ σο­φί­α, ἔ­χει ὡς σκο­πὸ καὶ ἀ­πο­στο­λή του νὰ εἶ­ναι δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος. Λέ­γει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, μὲ τό­νο δι­α­χρο­νι­κό:

«Ἡ φι­λο­σο­φί­α εἶ­ναι ἀ­λη­θῶς ἀ­να­φαί­ρε­το κτῆ­μα τοῦ Ἕλ­λη­νος· δι­α­δι­δο­μέ­νη ἀ­νὰ τὰ Ἔ­θνη προ­ση­λυ­τί­ζει αὐ­τὰ καὶ κα­θι­στᾶ αὐ­τὰ Ἑλ­λη­νι­κά, οὐ­δέ­πο­τε δὲ παύ­ε­ται οὖ­σα Ἑλ­λη­νι­κή… Ἡ Ἑλ­λη­νι­κὴ φι­λο­σο­φί­α προ­ώ­ρι­σται ἵνα κα­τα­στή­σῃ τοὺς πάν­τας Ἕλ­λη­νας· ἐ­γεν­νή­θη ὑ­πὲρ τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ καὶ συ­νε­ταυ­τί­σθη με­τ᾿ αὐ­τοῦ, ὅ­πως ἐρ­γα­σθῇ πρὸς σω­τη­ρί­αν τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος…

Ὁ Ἕλ­λην ἀ­λη­θῶς ἐ­γεν­νή­θη, ἵ­να φι­λο­σο­φῇ· δι­ό­τι ἐ­γεν­νή­θη δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος. Ἀλ­λ᾿ ἐ­ὰν ἡ φι­λο­σο­φί­α ἐ­γέ­νε­το παι­δα­γω­γὸς εἰς Χρι­στόν, ἕ­πε­ται ὅ­τι ὁ Ἕλ­λην, πλα­σθείς φι­λό­σο­φος, ἐ­πλά­σθη Χρι­στια­νός, ἐ­πλά­σθη ἵ­να γνω­ρί­σῃ τὴν ἀ­λή­θειαν καὶ δια­δῶ (=νὰ τὴν δι­α­δώ­σει) τοῖς ἔ­θνε­σιν. Ναὶ· ὁ Ἕλ­λην ἐ­γεν­νή­θη κα­τὰ θεί­αν πρό­νοι­αν δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος· τοῦ­το τὸ ἔρ­γον ἐ­κλη­ρώ­θη αὐ­τῷ· αὕ­τη ἦν ἡ ἀ­πο­στο­λὴ αὐ­τοῦ· αὕ­τη ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ ἐν τοῖς ἔ­θνε­σιν».

Αὐ­τὴ ἦ­ταν ἡ ἀ­πο­στο­λὴ τοῦ Ἕλ­λη­να καὶ προ­τοῦ ἀ­κό­μη γνω­ρί­σει τὸ Χρι­στι­α­νι­σμό. Πο­λὺ πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­φό­του τὸν γνώ­ρι­σε, ὅ­πο­τε ὁ Ἕλ­λη­νας, πα­ρα­τη­ρεῖ ὁ Ἅ­γιος, βρῆ­κε σ᾿   αὐ­τὸν τὸ τέ­λει­ο, τὸ ἰ­δα­νι­κό, βρῆ­κε στὸ Χρι­στι­α­νι­σμὸ ὅ,τι ὁ ἴ­διος πο­θοῦ­σε νὰ μά­θει καὶ ἀ­να­ζη­τοῦ­σε νὰ βρεῖ. Ὁ Χρι­στι­α­νι­σμὸς ἔ­γι­νε ὁ δι­ερ­μη­νέ­ας τῶν αἰ­σθη­μά­των τοῦ Ἕλ­λη­να. Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ὁ Ἕλ­λη­νας τὸν ἐγ­κολ­πώ­θη­κε καὶ τὸν πε­ρι­έ­θαλ­ψε μέ­σα του. «Ὁ Χρι­στι­α­νι­σμὸς ὡς πρῶ­τον δῶ­ρον αὐ­τοῦ ἐ­δω­ρή­σα­το αὐ­τῷ νέ­αν ζω­ὴν· ὁ δὲ Ἕλ­λην ὑ­πε­στή­ρι­ξεν αὐ­τὸν διὰ τῶν ἀ­γώ­νων καὶ τῶν αἱ­μά­των του». Τό­σο στε­νὰ μά­λι­στα συν­δέ­θη­κε ὁ Ἑλ­λη­νι­σμὸς μὲ τὸν Χρι­στι­α­νι­σμό, ὥ­στε «αἱ ἔν­νοι­αι τῶν λέ­ξε­ων Ἑλ­λη­νι­σμὸς καὶ Χρι­στι­α­νι­σμὸς ἐ­γέ­νον­το συ­νώ­νυ­μοι. Ἕλ­λην ση­μαί­νει Χρι­στια­νός, καὶ Χρι­στια­νὸς ση­μαί­νει Ἕλ­λην», δι­ό­τι ὅ­ποι­ος ἐν­στερ­νί­σθη­κε τὶς ἀρ­χὲς τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου, τὸ ὁ­ποῖ­ο μὲ νεύ­ση καὶ δύ­να­μη Θε­οῦ δι­α­δό­θη­κε στὸν κό­σμο κυ­ρί­ως ἀ­πὸ τοὺς Ἕλ­λη­νες, αὐ­τὸς «φρο­νεῖ Ἑλ­λη­νι­κά».

Καὶ ἐ­ξη­γεῖ ποιά εἶ­ναι ἡ οὐ­σί­α τοῦ «φρο­νεῖν Ἑλ­λη­νι­κά»: «…ἡ τε­λεί­ω­σις, ἡ ἀ­νύ­ψω­σις ἀ­πὸ τοῦ ὑ­λι­κοῦ κό­σμου πρὸς τὸν πνευ­μα­τι­κὸν· ὅ­τι ὁ πνευ­μα­τι­κὸς κό­σμος δέ­ον ἐ­στί νὰ ζω­ο­γο­νῇ τὸν ὑ­λι­κὸν κό­σμον, ὅ­τι τὸ πνεῦ­μα ἀ­νάγ­κη νὰ ἐ­πι­κρα­τή­σῃ τῆς ὕ­λης, ὅ­τι οἱ πνευ­μα­τι­κοὶ νό­μοι δέ­ον ἐ­στί νὰ ὦσιν ἰ­σχυ­ρό­τε­ροι τῶν φυ­σι­κῶν νό­μων»…

Ἐ­δῶ τώ­ρα ἂς κα­θρε­φτί­σου­με τοὺς ἑ­αυ­τούς μας. Ἄ­ρα­γε σή­με­ρα τὸ Ἑλ­λη­νι­κὸ ἔ­θνος ἔ­χει ὡς ὕ­ψι­στη ἀρ­χὴ του «τὸ πνεῦ­μα νὰ ἐ­πι­κρα­τή­ση τῆς ὕ­λης;». Αὐ­τὴ τὴ δι­ά­βρω­ση νὰ φο­βη­θοῦ­με. Αὐ­τὴ ποὺ γί­νε­ται διὰ τῶν ὑ­λι­κῶν ἀ­γα­θῶν. Ὅ­ταν ὅ­λη ἡ σκέ­ψη καὶ οἱ προ­σπά­θει­ές μας ὡς ἀ­τό­μων καὶ ὡς ἔθνους κα­τα­τεί­νουν ἀ­πο­κλει­στι­κὰ καὶ μό­νο στὴ δι­α­σφά­λι­ση ὑ­ψη­λῶν χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κῶν δει­κτῶν, καὶ τὴν ἐ­θνι­κή μας εὐ­η­με­ρί­α τὴν ταυ­τί­ζου­με στὴ συ­νεί­δη­σή μας μὲ τὴν ἐ­ξα­σφά­λι­ση κα­τα­να­λω­τι­κῶν ἀ­γα­θῶν καὶ ὑ­λι­κῆς καὶ μό­νο πε­ρι­ου­σί­ας, τό­τε κα­τὰ πό­σο, ἐ­μεῖς οἱ Ἕλ­λη­νες, φρο­νοῦ­με ἑλ­λη­νι­κά; Ἐ­δῶ ἀ­κρι­βῶς δι­α­γρά­φε­ται τὸ χρέ­ος μας. Χρέ­ος νὰ ἀ­να­ζη­τή­σου­με ἄλ­λους δεῖ­κτες στὴν πο­ρεί­α μας, ἂν θέ­λου­με νὰ βγοῦ­με ἀ­πὸ τὴν πο­λυ­ει­δῆ κρί­ση ποὺ μᾶς μα­στί­ζει ὡς ἔθνος καὶ ποὺ μᾶς τὴν πα­ρου­σιά­ζουν ὡς οἰ­κο­νο­μι­κὴ καὶ μό­νο. Δεῖ­κτες πνευ­μα­τι­κοὺς καὶ ὄ­χι ὑ­λι­κούς. Νὰ ἐ­πεν­δύ­σου­με στὴν τρά­πε­ζα τοῦ πνεύ­μα­τος, νὰ δι­α­τη­ρή­σου­με τὴν ἠ­θι­κή μας ἐ­λευ­θε­ρί­α ἀ­πὸ κά­θε πνευ­μα­τι­κὸ ἐ­ξαν­δρα­πο­δι­σμό, ἀ­πὸ κά­θε ὑ­πο­δού­λω­ση τοῦ ἐ­σω­τε­ρι­κοῦ φρο­νή­μα­τος, τῆς ἀ­ρε­τῆς μας.

Ὁ ἅ­γιος Νε­κτά­ριος εἶ­ναι ἀ­πό­λυ­τος στὸ ση­μεῖ­ο αὐ­τό:

Τὸ Ἑλ­λη­νι­κὸ ἔ­θνος, το­νί­ζει, ὀ­φεί­λει, ἔ­χον­τας συ­ναί­σθη­ση τῆς κλή­σε­ως καὶ τῆς ἀ­πο­στο­λῆς του, νὰ ἐρ­γα­σθεῖ «πρῶ­τον ὅ­πως τε­λει­ω­θῇ αὐ­τὸ ἐν τῇ σο­φί­ᾳ καὶ ἀ­ρε­τή… καὶ δεύ­τε­ρον… ὑ­πὲρ τῶν ἀ­δελ­φῶν καὶ τῶν πλη­σί­ον αὐ­τοῦ», συ­νε­χί­ζον­τας ἔ­τσι τὸ ἔρ­γο τῶν προ­γό­νων του τῶν ἀ­να­γνω­ρι­σμέ­νων εὐ­ερ­γε­τῶν τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος. «Ἡ κλῆ­σις καὶ ἡ ἀ­πο­στο­λὴ τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους ὑ­πο­χρε­οὶ πάν­τα Ἕλ­λη­να ἔ­χον­τα συ­ναί­σθη­σιν τῶν ἑ­αυ­τοῦ ἠ­θι­κῶν κα­θη­κόν­των νὰ ἐρ­γα­σθῇ ἐκ­θύ­μως εἰς πλή­ρω­σιν αὐ­τῶν».

Καὶ ἐ­πι­λέ­γει ὁ Ἅ­γιος: «Ἡ πα­τρὶς καὶ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἔ­χει σή­με­ρον ὑ­πὲρ πο­τέ ἀ­νάγ­κην ἀν­δρῶν ἀ­φω­σι­ω­μέ­νων εἰς τὰς ἀρ­χὰς τοῦ σταυ­ροῦ, ἀν­δρῶν ἀ­κα­τα­πο­νή­των, ἀν­δρῶν ζών­των οὐ­χὶ δι᾿ ἑ­αυ­τοὺς, ἀλ­λὰ διὰ τὸ Γέ­νος καὶ τὴν Ἐκ­κλη­σί­αν».

«Ζών­των οὐ­χὶ δι᾿ ἑ­αυ­τοὺς, ἀλ­λὰ διὰ τὸ Γέ­νος καὶ τὴν Ἐκ­κλη­σί­αν!». Εὐ­τυ­χῶς ὑ­πάρ­χουν ἀ­κό­μα Ἕλ­λη­νες ποὺ κα­τα­λα­βαί­νουν καὶ σή­με­ρα τὴν ἔν­νοι­α τῶν λέ­ξε­ων αὐ­τῶν…

πηγή

Προσευχή: Η αναπνοή της ψυχής π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Η αναπνοή της ψυχής είναι η προσευχή. Είναι το μεγάλο

 δώρο του Θεού στον άνθρωπο για να φαίνεται δυνατός 

και να μπορεί να ελπίζει. Κάθε φορά στους Εσπερινούς

 ακούγεται έντονη η φωνή των ψαλτών : 

«Kατευθυνθήτω η προσευχή μου….». Και την ώρα της κοινής λατρείας 

οι προσευχές των πιστών, σαν πνευματικό θυμίαμα, κυκλώνουν τον θρόνο

 του Θεού κι αναφέρουν τα αιτήματά τους και τις αγωνίες τους.

Όλοι οι ύμνοι και όλες οι ευχές της Εκκλησίας είναι αδιάλειπτες 

προσευχές προς τον Κύριο. Άλλοτε τον ευχαριστούμε, άλλοτε 

τον δοξολογούμε, κι άλλοτε τον παρακαλούμε να απαντήσει στα

 αιτήματά μας και να μας χαρίσει τη σωτηρία. Τι μεγάλη τιμή να 

συνομιλεί ο μικρός άνθρωπος με τον μεγάλο Θεό! Ο Χριστός μας 

δίδαξε πώς να προσευχόμαστε και ο Απ. Παύλος παραγγέλλει:

 « Αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Η Εκκλησία μας χάρισε ένα πλήθος από προσευχές, 

που μπορούμε να τις χρησιμοποιούμε στις ώρες της 

προσωπικής προσευχής μας. Μέσα στην εναγώνια αναζήτηση

 του ανθρώπου να πάρει απάντηση στα αιτήματά του και τις 

ανάγκες του, η Εκκλησία ανοίγει το πεδίο της επικοινωνίας 

με το Θεό, που είναι ο πιο γνήσιος διάλογος με

 την αγάπη του Θεού. Μόνο πως για να βρει ο άνθρωπος 

στην προσευχή εκείνο που πρέπει, είναι ανάγκη να ξεκινήσει 

με προϋπόθεση την πίστη. Χωρίς την απόλυτη πίστη στο Θεό, 

η προσευχή είναι μία πράξη χωρίς αντίκρισμα και αποτέλεσμα.

π. γ. στ.

 πηγή