ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ του Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ

«ἔστιν αἰσχύνη ἐπάγουσα ἁμαρτίαν, καὶ
ἔστιν αἰσχύνη δόξα καὶ χάρις.»
( Σοφ. Σειρ. 4,21 ) 

Να όμως ότι δεν είναι τελείως ανοιχτός ο δρόμος προς τον

Πνευματικό, έπειτα από την αναγνώριση των σφαλμάτων

μας και τη συντριβή. Διότι τότε παρουσιάζεται ένα μεγάλο

εμπόδιο: η ντροπή. Αναγνωρίζουν πολλοί ότι έφτιαξαν,

λυπούνται για τη διαγωγή τους, αλλά διστάζουν να

εξομολογηθούν, γιατί ντρέπονται. Δοκιμάζουν ντροπή

και δεν επιχειρούν το σωτήριο λουτρό της Εξομολογήσεως.

Η ντροπή, μάλιστα, κυριαρχεί εντελώς στις περιπτώσεις

των σοβαρών και ειδικότερα των σαρκικών αμαρτημάτων.

Ο σατανάς , αφού δεν κατόρθωσε να εμποδίσει την αυτοκριτική,

αφού απέτυχε να συγκρατήσει τα δάκρυα, τώρα επιτίθεται

με τη ντροπή.

- Πώς να το πω; Πώς θα το ακούσει και πώς θα το

πάρει ο Ιερεύς; Θα χάσει κάθε ιδέα και κάθε εκτίμηση που

μου έχει. Θα εκτεθώ…

Αυτές είναι οι σκέψεις που έρχονται στο νου.

Σκέψεις όμως που οφείλονται σ’ ένα νοσηρό

εγωισμό και μία κακώς νοούμενη αξιοπρέπεια ,

την οποία υποδαυλίζει ο προαιώνιος εχθρός μας,

ο διάβολος, με σκοπό να παρεμποδίσει, με κάθε

θυσία, την απόφαση της μετανοίας που γεννήθηκε

μέσα μας.

Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που γίνεται μία

πάλη μέσα στην καρδιά του ανθρώπου:

Ένας γιγάντιος και τιτάνιος αγώνας.

Κάτι φωνάζει μέσα του να προχωρήσει στην

ηρωική απόφαση, να διώξει το δηλητήριο,

να λάβει τη συγχώρεση. Μα και ο διάβολος

συμμαχώντας με τον εγωισμό ,

κάνει απεγνωσμένη προσπάθεια.

Με μια άλλη φωνή σπέρνει τη ντροπή,

την «προστασία» της αξιοπρέπειας, του καλού

ονόματος. Έτσι, με το φόβο ότι δήθεν

θα εκτεθεί ο χριστιανός ενώπιον του Ιερέως,

ομολογώντας σοβαρότατα πολλές φορές αμαρτήματα,

τον αποτρέπει από τη σωτηρία.

Αν στη σκληρή αυτή μάχη νικήσουν οι δυνάμεις

του σκότους, ω τότε είναι φοβερό!

Ό,τι μέχρι τότε πέτυχε ο άνθρωπος, καταρρέει,

σωριάζεται σε ερείπια. Μάταια η αυτοκριτική, χαμένη

η λύπη. Μένει τώρα έρμαιος στα χέρια του ανθρωποκτόνου

διαβόλου. Η απώλεια και ο πνευματικός θάνατος της ψυχής

δεν είναι μακριά. Η καταστροφή είναι βέβαιη. Θα χαρεί ο

πονηρός και θα λυπηθεί ο άγγελος της μετανοίας.

Αξιοθρήνητος γίνεται τότε ο άνθρωπος!

Εσύ, όμως, αδελφέ, που έχεις την υπομονή να

διαβάζεις τις γραμμές αυτές, μη δώσεις την προτίμησή

σου στις δυνάμεις του κακού. Στην πάλη που γίνεται

μέσα σου, να ταχθείς με το ορθό και να δώσεις

ολόψυχα όλες τις δυνάμεις σου στην επικράτησή του.

Αν αισθανθείς το αίσθημα της ντροπής, σκέψου συνετά

και απόβαλέ το.

Βέβαια, μπορεί να ντρέπεσαι όταν το αμάρτημά σου

είναι βαρύ. Αλλά ανάγκη ντροπής έχει η αμαρτωλή

πράξη και όχι η ομολογία της! Να μείνεις με την

ντροπή και το αίσχος της βρωμερής πράξης σου,

δεν είναι σωστό. Θα πρέπει να ξεπλύνεις τη ντροπή

με την ειλικρινή ομολογία της. «Ου γαρ εστιν εκτός

αισχύνης, αισχύνης απαλλαγήναι», γράφει ο άγιος

Ιωάννης της Κλίμακος ( Λόγος δ΄ ) .

Για να ξεπλυθεί , δηλαδή, μια ντροπή,

μια αμαρτία, θα χρειαστεί να ομολογήσεις

την παρεκτροπή σου, πράγμα που ο κόσμος

το θεωρεί ντροπή. Με τη δεύτερη αυτή ντροπή,

μπορείς να ξεπλύνεις την πρώτη, την καθ’ αυτό

ντροπή.

Έπειτα, καλό είναι να γνωρίζεις , αγαπητέ μου,

ότι ο Πνευματικός δέχεται χιλιάδες ανθρώπων

για Εξομολόγηση. Τα αυτιά του ακούνε κάθε

μέρα πλήθος αμαρτιών, από τις βαρύτερες και

αισχρότερες , μέχρι τις ελαφρότερες και

ηπιότερες. Συνεχώς τον βομβαρδίζουν ομολογίες

σφαλμάτων. Ασφαλώς δε και το δικό σου αμάρτημα

θα το έχει πολλές φορές ακούσει από ομολογίες

άλλων. Βλέπεις, δεν είσαι μόνον εσύ.

Ο σατανάς έχει μεγάλο μερίδιο στη ζωή

και τις πράξεις πολλών ανθρώπων.

Μην τρομάζεις, λοιπόν, με αυτό που

ντρέπεσαι να πεις. Ο Πνευματικός ,

όχι μόνο δεν θα σε παρεξηγήσει,

αλλ’ επειδή σε αγαπά, θα σε

συγχαρεί για την ευθύτητα και ειλικρίνειά

σου, δείγματα της ολοκληρωτικής σου

μεταστροφής.

Ξέρει εκείνος ότι η ντροπή αρμόζει τη

στιγμή που διαπράττεται η αμαρτία.

Τότε είναι απαραίτητη κι όχι όταν

πρόκειται να αποκαταστήσεις τα πράγματα

και να απαλλαγείς από το φορτίο…

(συνεχίζεται)

Από το βιβλίο: «ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»

Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΣΟΥ

ΑΘΗΝΑ 2012

Εκδόσεις: “ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ

Ἡ θεολογική διαθήκη τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκι

Ἀξίζει νά διαβάσουμε τό παρακάτω κείμενο τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκι (1893-1979) πού τό τιτλοφορεῖ ὁ ἴδιος ὡς τήν «θεολογική του διαθήκη». Πρόκειται γιά ἕνα χειρόγραφο πού δέν πρόλαβε νά ὁλοκληρώσει καί βρέθηκε μετά τόν θάνατο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ θεολόγου ἀπό τόν Andrew Blane, ὁ ὁποῖος καί τό δημοσιεύει.

«Σέ μιὰ τόσο ἐπίσημη περίσταση ὅπως αὐτή, μόνο λόγια εὐχαριστίας κι εὐγνωμοσύνης ἁρμόζουν. Πράγματι, εἶμαι βαθιά συγκινημένος ἀπό αὐτό τό γενναιόδωρο δεῖγμα ἀναγνώρισης ποὺ ἡ Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου θέλησε νά μοῦ ἀπονείμει. Ὅμως, ξέρω, προφανῶς καλύτερα ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλο, καί τίς ἀποτυχίες μου καί τά μειονεκτήματά μου. Ξέρω πράγματι ὅτι ἤμουν ἕνας ὀκνηρός δοῦλος ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος. Καί μάλιστα ξέρω πολύ καλά πόσα πράγματα δέν ἔχω κάνει, πράγματα ποὺ ἔπρεπε νά ἔχω κάνει, καί πόσα πολλά πράγματα ἔκανα ποὺ δέν ἔπρεπε νά κάνω.

Δέν ἔλαβα κανονική θεολογική ἐκπαίδευση (παρόλο ποὺ τό φταίξιμο δέν εἶναι δικό μου). Εἶμαι αὐτοδίδακτος στήν θεολογία, κάτι σάν ἐρασιτέχνης, αὐτοδημιούργητος – γιά νά χρησιμοποιήσω μιὰν ἀμερικανική ἔκφραση. Ἐκπαιδεύτηκα γιά νά γίνω καθηγητής ἱστορίας καί φιλοσοφίας.

Ὄντως, τήν ἀκαδημαϊκή σταδιοδρομία μου τήν ἄρχισα ὅταν ἤμουν ἀκόμη στή Ρωσία, πρίν ἀπό πολλά χρόνια, ὡς Ἐπισκέπτης Καθηγητής τῆς Φιλοσοφίας, καί τό μόνο μάθημα ποὺ δίδαξα μ΄ αὐτή τήν ἰδιότητα στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀδησσοῦ ἦταν Φιλοσοφία τῶν Φυσικῶν Ἐπιστημῶν. Τή θεολογία μου δέν τήν ἔμαθα στό σχολεῖο, ἀλλά στήν Ἐκκλησία, μετέχοντας στή λατρεία της. Τήν ἄντλησα πρῶτα ἀπό τά λειτουργικά βιβλία καί, πολύ ἀργότερα, ἀπό τά γραπτά τῶν ἁγίων Πατέρων.

Ὅταν τό 1926 μοῦ προτάθηκε νά διδάξω Πατρολογία στό νεοσύστατο Ὀρθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο τοῦ Παρισιοῦ, ἤμουν ἐντελῶς ἀπροετοίμαστος γιά κάτι τέτοιο. Ἔπρεπε πρῶτα νά μάθω αὐτό ποὺ ἔπρεπε νά διδάξω. Δέν ντρέπομαι γι΄ αὐτό. Πολλοί ἔχουν βρεθεῖ σ΄ αὐτὴ τή θέση. Ἡ φράση αὐτή ἀνήκει, παρεμπιπτόντως, στόν σπουδαιότερο θεολόγο καί ἱεράρχη τοῦ περασμένου αἰώνα, στόν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Φιλάρετο τῆς Μόσχας. Καί αὐτός μάθαινε τά ἀντικείμενά του ἐνῶ τά δίδασκε στήν Ἀκαδημία τῆς Ἁγίας Πετρούπολης.

Ἡ δική μου μέθοδος μελέτης ἦταν πολύ ἁπλή. Τά δύο πρῶτα χρόνια τῆς δουλειᾶς μου ὡς καθηγητὴς στό Παρίσι διάβαζα συστηματικά τά ἔργα τῶν πιό σημαντικῶν Πατέρων, κάποια στό πρωτότυπο, κάποια σέ μετάφραση. Μελέτησα κατά κύριο λόγο πηγές πρίν στραφῶ στή λόγια γραμματεία. Πιθανόν νά εἶναι αὐτός ὁ λόγος ποὺ φαίνομαι τόσο «παλιομοδίτης». Δέν ξεκίνησα μέ τίς «καλύτερες κριτικές», καί γι΄ αὐτό ἡ κριτική οὔτε μέ ζάλισε οὔτε μέ διέφθειρε. Ἀντίθετα, ἐξαιτίας αὐτοῦ ἀπέκτησα ἀνοσία γιά πάντα ἔναντι τῆς ρουτίνας, ἔναντι ἐκείνης τῆς «θεολογίας τῆς ἐπανάληψης» ἡ ὁποία βρίθει ἀπό ἀρχαϊκούς τύπους καί φράσεις, ἀλλά τόσο συχνά τῆς λείπει τελείως τό πνεῦμα ζωντάνιας.

Οἱ Πατέρες μέ δίδαξαν τή χριστιανική ἐλευθερία. Ὑπῆρξαν παραπάνω ἀπό ἁπλοί νομοθέτες• ἦταν ἀληθινοί προφῆτες μέ τήν ἀληθινή σημασία τῆς λέξης – ἀντικρυζαν τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ. (Ἦταν πρωτίστως ἄνθρωποι μέ ἐνόραση καί πίστη). Ἦταν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ὁραματιστές. Αὐτός εἶναι ὁ δρόμος ποὺ μέ ὁδήγησε ἀρκετά νωρίς στήν ἰδέα αὐτοῦ ποὺ τώρα ὀνομάζω «νεοπατερική σύνθεση». Ὀφείλει νά εἶναι κάτι πολύ περισσότερο ἀπό συλλογή Πατερικῶν ρητῶν καί διατυπώσεων. Πρέπει νά εἶναι μία σύνθεση, μία δημιουργική ἐπανεπιβεβαίωση ὅλων ἐκείνων τῶν ἐνοράσεων ποὺ χορηγήθηκαν στούς ἁγίους τοῦ παρελθόντος. Πρέπει νά εἶναι Πατερική, πίστη στό πνεῦμα καί τό δράμα τῶν Πατέρων – ad mentem Patrum. Ἀλλά ταυτόχρονα, πρέπει νά εἶναι καί νεοπατερική, καθώς ἀπευθύνεται στή νέα ἐποχή, μέ τά δικά της προβλήματα καί ἐρωτηματικά. Μ΄ αὐτό τό πνεῦμα καί μ΄ αὐτόν τόν τρόπο ἔγραψα, ἤδη τριάντα χρόνια πρίν, τίς δύο θεολογικές μου ἐργασίες, γιά τό Δόγμα τῆς Δημιουργίας καί τό Δόγμα τῆς Ἀπολύτρωσης, τίς ὁποῖες ἀκόμη θεωρῶ τά μεγαλύτερα ἐπιτεύγματά μου, καί ἴσως τά μοναδικά.

Δυστυχῶς, λίγο ἀργότερα περισπάστηκα. Δέν μπόρεσα νά ἀντισταθῶ στούς πειρασμούς. Ἄφησα τή δουλειά μου πάνω στούς Πατέρες ἡμιτελῆ: ἀπό τούς πέντε προγραμματισμένους τόμους, μόνο δύο ὁλοκληρώθηκαν, κι αὐτοί στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ΄30. Ἀντί νά ὁλοκληρώσω αὐτή τή δουλειά, στράφηκα στή ρωσική θεολογία καί αὐτή ἡ μελέτη ὁλοκληρώθηκε τήν παραμονή ἀκριβῶς τοῦ πρόσφατου πολέμου. Αὐτή ἡ μελέτη, ὅμως, ἀποδείχθηκε ἔργο μᾶλλον ἀποδόμησης παρά οἰκοδόμησης. Τήν ἴδια ἐποχή ἐμπλεκόμουν σέ διάφορες οἰκουμενικές δραστηριότητες, στήν ἀρχή σέ περιορισμένη κλίμακα. Γιά πολλά χρόνια περνοῦσα τίς καλοκαιρινές μου διακοπές στήν Ἀγγλία, ἐξηγώντας τήν Ὀρθοδοξία σέ Ἀγγλικανούς φοιτητές καί λαϊκούς, καί ταξιδεύοντας ἀπό κολλέγιο σέ κολλέγιο καί ἀπό πόλη σέ πόλη. Ἀργότερα ἀναμίχθηκα στή μείζονα οἰκουμενική κίνηση τῆς «Πίστης καί Τάξης».

Δέν μετανιώνω γιά ὅλα αὐτά, γιά αὐτοῦ τοῦ εἴδους τίς «παρακάμψεις». Ἐπίσης ἀπήλαυσα πάρα πολύ τή διδασκαλία, στά χρόνια του πολέμου, στά ρωσικά σχολεῖα δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, στήν Bela Crkva καί στό Βελιγράδι. Ἔμαθα πολλά διδάσκοντας. Καί ἀνακάλυψα ὅτι ἡ διδασκαλία εἶναι, καί πρέπει νά εἶναι, κάτι παραπάνω ἀπό παροχή γνώσης. Ὁ δάσκαλος ἔχει νά διδάξει ζωντανά πρόσωπα, ἀδελφούς καί ἀδελφές του ἐν Χριστῷ, καί νά τούς διδάξει γιά τή ζωή, γιά τήν αἰώνια ζωή ἐν τέλει. Ἀκόμη καί ὡς δάσκαλος, πρέπει κανείς νά παραμένει μαθητής, κάτι ποὺ πράγματι εἶναι ἀναπόφευκτο.

Μοῦ ἀρέσει νά μαθαίνω. Μοῦ ἀρέσει νά παραμένω in statu pupilari [σέ κατάσταση μαθητείας]. Δέν εἶναι μήπως ἡ ἀνώτερη βαθμίδα τό νά εἶσαι μαθητής, μαθητής τοῦ ἑνός καί μόνου Κυρίου, τοῦ μόνου στόν ὁποῖο ἀνήκει δικαιωματικά ὁ τίτλος τοῦ Διδασκάλου; Κανένας μέσα στήν Ἐκκλησία δέν πρέπει νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του δάσκαλο. Ὁ μόνος Διδάσκαλος εἶναι ὁ Χριστός. Ὅμως, καί πόσα ἔχουν μείνει ἀπραγματοποίητα! Ἔγραψα λιγότερα ἀπό ὅσα ὄφειλα ἤ μποροῦσα πιθανόν νά γράψω. Καί τώρα προφανῶς εἶναι πιά πολύ ἀργά. Ἐλπίζω, ὅμως, ὅτι θά μοῦ δοθεῖ ὁ χρόνος νά συντάξω τή «θεολογική διαθήκη» μου καί νά μεταφέρω τή βαθειά μου ἔγνοια γιά τίς μέλλουσες γενιές.


 

Αὐτή ἡ διαθήκη περιλαμβάνει τρία κύρια σημεῖα.

Πρῶτον, ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία πρέπει νά εἶναι μία ἱστορική θεολογία. Ἕνας διακεκριμένος Βρετανός ἱστορικός εἶπε πρόσφατα: «Ὁ Χριστιανισμός εἶναι μία καθημερινή πρόσκληση στή μελέτη τῆς ἱστορίας» (F. Μ. Powicke). Κι ἕνας ἄλλος σύγχρονος ἐρευνητής ὑποστήριξε, πολύ σωστά, ὅτι «ἐμεῖς οἱ χριστιανοί δέν πιστεύουμε σέ ἰδέες, ἀλλά σέ ἕνα Πρόσωπο» (Dom Ansgar Venier) καί αὐτό τό πρόσωπο εἶναι ὁ ἀγαπημένος μας Κύριος καί Σωτήρας, Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ Θεολογία δέν εἶναι διαλεκτική ἐννοιῶν, ἀλλά ὁμολογία πίστης. Ὁ Θεός μας εἶναι Θεός δρῶν, ὁ ὁποῖος δρᾶ στήν ἱστορία, ἀπό τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, συνεχίζει νά δρᾶ στίς ζωές μας καί θά συνεχίζει νά δρᾶ μέχρι ὁ Κριτής νά ἔρθει γιά νά ἐλέγξει ζώντας καί νεκρούς. Ἡ Θεολογία εἶναι ἑπομένως ἡ μελέτη τῶν θείων πράξεων.

Δεύτερον, καθώς μελετᾶμε αὐτές τίς πράξεις τοῦ Θεοῦ ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μέ αὐτό ποὺ ἔχει εὔστοχα περιγραφεῖ ἀπό τόν Gerhardt Kittel ὡς «τό σκάνδαλο τῆς ἰδιαιτερότητας». Ἡ σωτηρία «ἐκ τῶν ἑβραίων ἐστιν» καί κηρύχτηκε στόν κόσμο στήν ἑλληνική γλώσσα. Πράγματι, τό νά εἶσαι Χριστιανός σημαίνει νά εἶσαι Ἕλληνας, ἐφόσον ἡ βασική μας αὐθεντία θά εἶναι γιά πάντα ἕνα ἑλληνικό βιβλίο, ἡ Καινή Διαθήκη. Τό χριστιανικό μήνυμα ἔχει διά παντός διατυπωθεῖ σέ ἑλληνικές κατηγορίες. Αὐτό μέ καμιά ἔννοια δέν σήμανε συνολική πρόσληψη τοῦ Ἑλληνισμοῦ καθαυτοῦ, ἀλλά ἀνατομία τοῦ ἑλληνισμοῦ. Τό παλιό ἔπρεπε νά πεθάνει, τό νέο ὅμως παρέμενε ἑλληνικό: ὁ χριστιανικός Ἑλληνισμός τῆς δογματικῆς μας, ἀπό τήν Καινή Διαθήκη μέχρι τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ἤ μᾶλλον μέχρι σήμερα. Προσωπικά εἶμαι ἀποφασισμένος νά ὑπερασπιστῶ αὐτή τή θέση, καί μάλιστα σέ δύο διαφορετικά μέτωπα: καί κατά τῆς ὄψιμης ἀναβίωσης τοῦ ἑβραϊσμοῦ, καί κατά ὅλων τῶν προσπαθειῶν ἐπαναδιατύπωσης δογμάτων σέ κατηγορίες σύγχρονων φιλοσοφιῶν, εἴτε γερμανικῶν, εἴτε δανέζικων, εἴτε γαλλικῶν (Χέγκελ, Χάϊντεγκερ, Κίρκεργκωρ, Μπέργκσον, Teilhard de Chardin), καί σέ κατηγορίες τοῦ ὑποτιθέμενου Σλαβικοῦ πνεύματος. Ἡ θέση μου, ὁμολογουμένως, χρειάζεται ἀκριβολογία καί ἀνάλυση, ἀλλά αὐτό δέν εἶναι τοῦ παρόντος.

Τρίτο καί τελευταῖο, πρέπει νά θεολογοῦμε ὄχι γιά νά ἱκανοποιοῦμε τή διανοητική μας περιέργεια, θεμιτό καί ἄν εἶναι αὐτό, ἀλλά γιά νά ζοῦμε, νά ἔχουμε ζωή περισσή ἐν τῇ Ἀληθείᾳ, ἡ ὁποία, τελικά, δέν εἶναι ἕνα σύστημα ἰδεῶν, ἀλλά ἕνα Πρόσωπο, ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Στό ζήτημα αὐτό μόνο οἱ Πατέρες μποροῦν νά εἶναι σίγουροι καί ἀσφαλεῖς ὁδηγοί.

Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν ἕνα πρόγραμμα. Εἶναι τό πρόγραμμα βάσει τοῦ ὁποίου ἐγώ πορεύτηκα στό λογικό μου ἐγχείρημα. Τώρα, μόνη μου ἐλπίδα εἶναι ὅτι ὁ Κύριός μας ἀγκαλιάζει ἀκόμη καί τίς προθέσεις μας.

πηγή

Ποιὰ ἡ θέση τῶν παιδιῶν στὴν Ἐκκλησία Μαγδαληνή Μοναχή

Τὰ παιδιὰ στὴν Ἐκκλησία μας εἶναι πλήρη μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ἔχουμε εἰδικὲς ἀκολουθίες γιὰ παιδιά, ἐπειδὴ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἐμπειρία τῶν λειτουργικῶν ἀκολουθιῶν δὲν εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον λογική.

Ἀκόμα κι ἕνα παιδὶ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει ὅλα ὅσα συμβαίνουν μπορεῖ νὰ δεῖ, νὰ ἀκούσει, νὰ ὀσφρανθεῖ, νὰ γευθεῖ, νὰ ἀγγίξει… καὶ νὰ ἀποκτήσει ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δὲν πρέπει νὰ στεροῦμε τὰ παιδιὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐμπειρία· πρέπει νὰ τὰ προετοιμάζουμε ὥστε νὰ ἐκτιμήσουν τὴν ἀξία της, νὰ τὴν περιμένουν μὲ χαρὰ καὶ νὰ συμμετέχουν σ’ αὐτὴν μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ ὅλους τοὺς δυνατοὺς τρόπους.

Οἱ γονεῖς δὲν πρέπει νὰ φορτώνουν ὑπερβολικὰ τὰ παιδιὰ μὲ προσευχὲς μεγάλης διάρκειας στὸ σπίτι ἢ πηγαίνοντάς τα σὲ ὅλες τὶς ἀκολουθίες, ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι θέλουν νὰ συμμετέχουν σ’ αὐτές. Δὲ θὰ θέλαμε νὰ κυριεύει τὰ παιδιά μας ἡ τεμπελιά, ὅταν πρόκειται νὰ πᾶνε στὴν ἐκκλησία, ἀλλά, ἂν στὰ μάτια τους ἡ ἐκκλησία δὲν εἶναι παρὰ μία βαρετὴ ὑποχρέωση, εἶναι πιθανὸν νὰ ἐπαναστατήσουν ἐναντίον της.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν καθημερινὴ πρωινὴ καὶ βραδυνὴ προσευχὴ τῆς οἰκογένειας, εἶναι δύσκολο νὰ ὁρισθεῖ συγκεκριμένη χρονικὴ διάρκεια. Οἱ ἡλικίες καὶ οἱ χαρακτῆρες τῶν παιδιῶν μπορεῖ νὰ διαφέρουν καὶ οἱ ψυχικὲς διαθέσεις τους νὰ μεταβάλλονται ἀπὸ μέρα σὲ μέρα. Τὸ βασικὸ εἶναι νὰ δίνουν οἱ γονεῖς τὸ παράδειγμα, χωρὶς ἐπίδειξη, τῆς τακτικῆς προσευχῆς ὡς φυσικοῦ τμήματος τῆς ἡμέρας καὶ τὰ παιδιὰ νὰ βλέπουν πὼς ὠφελοῦνται ἀπ’ αὐτὴν. Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ συμβουλεύονται τὸν πνευματικό τους πατέρα γιὰ κάθε παιδί τους καὶ ἀκόμα νὰ μοιράζονται τὶς ἐμπειρίες τους μὲ ἄλλους γονεῖς. Ὅταν τὰ παιδιὰ ξέρουν νὰ διαβάζουν, προτιμοῦν συχνὰ νὰ λένε τὶς προσευχὲς τους μόνα τους, μπροστὰ στὶς δικές τους εἰκόνες ἢ στὸ οἰκογενειακὸ εἰκονοστάσι. Ἐπίσης ἀρέσει στὰ παιδιὰ νὰ συμμετέχουν στὴν ἀνάγνωση, ὅταν ὅλη ἡ οἰκογένεια προσεύχεται μαζί. Εἶναι δυνατὸν ἀκόμα νὰ πάρουν κάποιες κατευθυντήριες γραμμὲς ἀπὸ τὸν πνευματικό τους, ἴσως καὶ ἕναν σύντομο κανόνα προσευχῆς, ἂν μποροῦν νὰ τὸν «σηκώσουν». Ἡ εἰλικρινὴς καὶ τακτικὴ προσευχὴ εἶναι πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ τὴν ποσοτικὰ μεγάλη προσευχή. Εἶναι καλύτερα γιὰ τὸ παιδὶ νὰ ἔχει ἕναν πολὺ σύντομο «κανόνα» (ἔστω καὶ λίγων λεπτῶν)· μπορεῖ βέβαια, νὰ αὐξήσει τὸ χρόνο τῆς προσευχῆς μόνο του, ἀνάλογα μὲ τὴν ἔμπνευσή του. Οἱ ὑπενθυμίσεις γιὰ προσευχὴ δὲ θὰ εἶναι ἀπαραίτητες, ἂν τὸ παιδὶ ἔχει ἀποκτήσει τὴ συνήθεια νὰ προσεύχεται καὶ ἔχει ἀντιληφθεῖ πόσο ἀναγκαῖο εἶναι νὰ ζητοῦμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι σίγουρο πάντως πώς, μὲ τὸ νὰ εἴμαστε συνεχῶς πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ παιδιοῦ γιὰ νὰ τοῦ ὑπενθυμίζουμε «τὸ καθῆκον τῆς προσευχῆς», δὲ θὰ τὸ βοηθήσουμε σὲ καμμιὰ περίπτωση. Γιὰ τὰ παιδιὰ τῆς προσχολικῆς ἡλικίας οἱ τακτικὲς προσευχὲς πρέπει νὰ θεωροῦνται ὡς στόχος ἀλλὰ οἱ γονεῖς δὲν πρέπει νὰ ἀνησυχοῦν, ἂν αὐτὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθεῖ καθημερινά. Μία σύντομη προσευχὴ δίπλα στὸ κρεβάτι μὲ τὸν ἕνα ἢ καὶ τοὺς δύο γονεῖς εἶναι σὲ πολλὲς περιπτώσεις εὐκολότερο νὰ πραγματοποιηθεῖ, καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ προσευχὲς πρὶν καὶ μετὰ τὸ φαγητό.

Εἶναι ἀδύνατον νὰ δοθεῖ ἕνας γενικὸς κανόνας, ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀκολουθιῶν, τὶς ὁποῖες θὰ πρέπει νὰ παρακολουθοῦν τὰ παιδιά. Κάθε περίπτωση ἀπαιτεῖ σκέψη καὶ προσευχὴ καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν καθοδήγηση ἑνὸς πνευματικοῦ πατέρα. Τὸ βασικὸ εἶναι νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ χριστιανοὶ γονεῖς δὲν θὰ πρέπει νὰ αἰσθάνονται ἔνοχοι, ἂν γιὰ χάρη τῶν παιδιῶν τους, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν τὰ ἴδια πνευματικὰ μέτρα μ’ αὐτούς, εἶναι ἀναγκασμένοι νὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία λιγότερο τακτικὰ ἀπ’ ὅ,τι θὰ ἤθελαν. Δὲν πρέπει νὰ κατηγοροῦμε οὔτε νὰ μνησικακοῦμε ἐναντίον τῶν παιδιῶν μας· εἶναι προτιμότερο νὰ τὸ δεχθοῦμε, ἀφοῦ ἀφορᾶ, μακροπρόθεσμα, τὸ καλὸ τῶν παιδιῶν καὶ τὴ σωτηρία τους. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις, γονεῖς ποὺ ἔχουν ἀποδεχθεῖ μία τέτοια κατάσταση, αἰσθάνονται πιὸ κοντὰ στὸ Θεό, γεύονται τὴ χάρη Του συχνότερα ἀπ’ ὅτι πρίν, ὅταν παραμελοῦσαν τὴν οἰκογένειά τους γιὰ νὰ παρακολουθήσουν πολλὲς φορὲς τὴν ἑβδομάδα τὶς ἀκολουθίες ἢ ἔφερναν τὰ παιδιὰ τους πιὸ συχνὰ ἀπ’ ὅ,τι ἔπρεπε στὴν ἐκκλησία. Ἡ ζωὴ τῶν παιδιῶν μας γίνεται καὶ δική μας ζωή· αὐτὴ εἶναι ἡ κένωσή μας ὡς γονεῖς καὶ αὐτὴ θὰ μᾶς φέρει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. «Κάθε τι στὴν ὥρα του»· ὅταν τὰ παιδιὰ μας γίνουν ἀνεξάρτητα θὰ ἔχουμε περισσότερο χρόνο γιὰ νὰ παρακολουθοῦμε τὶς ἀκολουθίες τῆς ἐκκλησίας ὅπως καὶ ὅσο θέλουμε.

Σὲ κάθε ἀκολουθία «παρατιθέμεθα ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ». Ἂν δὲν μποροῦμε νὰ νηστέψουμε ἢ νὰ μελετήσουμε ἢ νὰ πᾶμε στὴν ἐκκλησία, ὅσο θὰ θέλαμε, πρέπει νὰ ὑπενθυμίζουμε στὸν ἑαυτό μας ὅτι ἡ ζωὴ τῆς προσευχῆς πρέπει νὰ εἶναι γνήσια, ὄχι τεχνητή. Ὅταν ζοῦμε ρεαλιστικὰ καὶ ἐμπιστευόμαστε ἐνεργὰ τὴ ζωή μας στὸν Θεό, μᾶς χαρίζεται ἡ ἐμπειρία τῆς Θείας Πρόνοιας στὴ δική μας συγκεκριμένη κατάσταση.

Τὸ χρόνο ποὺ ἀφιερώνουμε – καὶ πρέπει νὰ βρίσκουμε χρόνο – γιὰ κατὰ μόνας προσευχὴ καὶ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὸ χρόνο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ περάσουμε μὲ τὴν οἰκογένειά μας. Ὁ,τιδήποτε κάνουμε ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· αὐτὸ σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ κάνουμε ὅ,τι συμφωνεῖ μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς στὴ δική μας συγκεκριμένη προσωπικὴ περίπτωση. Ἂν ἔχουμε παιδιά, τὸ ἱερὸ ἔργο τοῦ γονέα θὰ μᾶς ἁγιάσει τόσο, ὅσο καὶ ἡ νηστεία, ἡ ἀτομική μας προσευχὴ καὶ ἡ μελέτη. Χρειαζόμαστε διάκριση γιὰ νὰ βροῦμε τὸ μέτρο τῆς καθημερινῆς μας προσευχῆς στὴν ἡσυχία- μόνοι μὲ τὸν θεὸ- ἀποφεύγοντας τὰ ἄκρα. Δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε τὴν οἰκογένειά μας ὡς δικαιολογία γιὰ νὰ μὴ βρισκόμαστε ποτὲ μόνοι μὲ τὸν Θεό, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ ἀνάγκη μας γιὰ ἀπομόνωση νὰ χρησιμεύει ὡς δικαιολογία γιὰ νὰ ξεφεύγουμε ἀπὸ τὶς οἰκογενειακές μας ὑποχρεώσεις.

Τὰ παιδιὰ ποὺ αἰσθάνονται πλήξη στὴν ἐκκλησία, θὰ τὴν ξεπεράσουν εὐκολότερα, ἂν δὲν φοβοῦνται νὰ μιλήσουν γι’ αὐτήν. Μποροῦμε νὰ τὴν ἀναφέρουμε ὡς πειρασμὸ, ὁ ὁποῖος ἐνοχλεῖ καὶ τοὺς μεγάλους. ( Τὰ παιδιὰ τοὺς βλέπουν νὰ κοιτάζουν τὸ ρολόι τους, νὰ κουβεντιάζουν…) . Μποροῦμε ἐπίσης νὰ ἐνθαρρύνουμε τὰ παιδιὰ νὰ μιλοῦν στὸ Χριστὸ γιὰ τὰ προβλήματα καὶ τὶς χαρὲς τους κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀκολουθίας, ἂν εἶναι κουρασμένα καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὴν παρακολουθήσουν – κι ἀκόμη νὰ τοῦ μιλοῦν γιὰ τὴν πλήξη τους καὶ νὰ ζητοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τὰ βοηθήσει νὰ αἰσθανθοῦν τὴν ἀκολουθία. Ὅταν «δὲν μποροῦμε νὰ προσευχηθοῦμε» πρέπει νὰ τὸ ἐξομολογούμαστε πρῶτα στὸν Θεό, ἐπειδὴ εἶναι σύμπτωμα πνευματικῆς ἀσθένειας. Τὰ μικρὰ παιδιὰ μποροῦμε νὰ τὰ βγάζουμε λίγο ἔξω, νὰ τοὺς δίνουμε κάτι νὰ δοῦν ἢ νὰ κρατήσουν, νὰ τοὺς ἐξηγοῦμε τί συμβαίνει ἢ νὰ τοὺς δείχνουμε κάτι μέσα στὸ ναό. Ὅταν ἡ ἀκολουθία εἶναι πολὺ μεγάλη, μποροῦμε νὰ τὰ φέρνουμε στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ παρακολουθήσουν μόνο ἕνα μέρος της. Οἱ ψάλτες, οἱ ἀναγνῶστες, ὅσοι ὑπηρετοῦν στὸ ναὸ ἢ συμμετέχουν στὴν κοινὴ προσευχὴ πρέπει νὰ ἐκτελοῦν τὸ διακόνημά τους μὲ τρόπο ἀντάξιο τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἐμπνέουν τοὺς παρόντες καί, πάνω ἀπ’ ὅλα, νὰ μὴ διώχνουν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τὰ παιδιὰ ἢ τοὺς ἄλλους παρόντες ποὺ δὲν εἶναι σταθερὰ μέλη τῆς ἐκκλησίας. «Ὃς δ’ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῆ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῆ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης».

Ἡ δύναμη τῆς συνήθειας Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

Ἡ δύναμη μιᾶς ριζωμένης στὴν ψυχὴ συνήθειας εἶναι ἴση μὲ τὴ δύναμη μιᾶς φυσικῆς ἰδιότητας. Ὁ μαθητὴς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὀφείλει νὰ ἀποκτήσει καλὲς συνήθειες καὶ νὰ ἀποφεύγει τὶς ἄτοπες. Νέε μου! Νὰ εἶσαι συνετὸς καὶ προνοητικός. Στὰ χρόνια τῆς νεότητάς σου φρόντισε μὲ ἐπιμέλεια νὰ ἀποκτήσεις καλὲς συνήθειες. Ἔτσι, στὴν ὥριμη καὶ στὴ γεροντική σου ἡλικία θὰ χαρεῖς τὸν πλοῦτο ποὺ σχεδὸν ἄκοπα ἀπέκτησες στὴ νεανική.

Μὴ θεωρήσεις ἀσήμαντη τὴν ἐκπλήρωση μιᾶς κακῆς ἐπιθυμίας σου, ὅσο μικρὴ κι ἂν φαίνεται αὐτή. Κάθε ἐπιθυμία, ὅταν ἐκπληρώνεται, βάζει τὴ σφραγίδα της στὴν ψυχή. Καὶ τὸ σφράγισμα αὐτὸ κάποτε εἶναι τόσο δυνατό, ποὺ γίνεται ἀρχὴ μιᾶς καταστροφικῆς συνήθειας.

Μήπως γνώριζε ὁ χαρτοπαίκτης, ὅταν ἄγγιζε τὰ χαρτιὰ γιὰ πρώτη φορά, πώς ἡ χαρτοπαιξία θὰ τοῦ γινόταν πάθος; Μήπως γνώριζε ὁ μέθυσος, ὅταν ἔπινε τὸ πρῶτο του ποτήρι, πώς ἔκανε τὴν ἀρχὴ τῆς αὐτοκτονίας του; Ἤ μήπως δὲν εἶναι ἀργὴ αὐτοκτονία αὐτὴ ἡ θλιβερὴ συνήθεια, ποὺ καταστρέφει καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα;

Μιά ἀπρόσεκτη ματιὰ ὄχι σπάνια πληγώνει τὴν καρδιά. Ἀλλεπάλληλες ματιὲς τόσο βαθαίνουν τὴν πληγή, ὥστε αὐτὴ πολὺ δύσκολα ἐπουλώνεται μὲ πολυχρόνιες προσευχές, ἀσκήσεις καὶ δάκρυα.

Παιδαγωγοὶ καὶ δάσκαλοι! Μεταδῶστε στοὺς νέους καλὲς συνήθειες καὶ ἀποτρέψτε τους ἀπὸ κακές, ποὺ τοὺς ὁδηγοῦν σὲ μεγάλες συμφορές.

Οἱ κακὲς συνήθειες ἁλυσοδένουν τὸν ἄνθρωπο, τοῦ στεροῦν τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, τὸν κρατοῦν βίαια στὸν δύσοσμο βάλτο τῶν παθῶν.

Γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἀρκετὴ μία καὶ μόνο κακὴ συνήθεια, γιατί αὐτὴ ἀνοίγει συνεχῶς τὴ θύρα τῆς καρδιᾶς σ’ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα καὶ σ’ ὅλα τὰ πάθη.

Μάθε νὰ εἶσαι σεμνός. Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ μιλάει ἐλεύθερα ἤ καὶ ν’ ἀγγίζει ἀκόμα τὸν πλησίον χωρὶς μεγάλη ἀνάγκη. Ἡ καλὴ συνήθεια τῆς σεμνῆς διαγωγῆς ἐξασφαλίζει εὔκολα τὴ μεγάλη ἀρετὴ τῆς ἁγνείας. Οἱ ἄλλοι, βλέποντας τὴ σεμνότητά σου, θὰ εἶναι μπροστά σου συνεσταλμένοι, εὐλαβικοί, θὰ ἔλεγα, ὅπως μπροστὰ στὴν εὐωδία τῆς ἁγιοσύνης.

Ἀπὸ τίποτ’ ἄλλο δὲν κινδυνεύει τόσο ἡ ἁγνεία ὅσο ἀπὸ τὴ συνήθεια τῆς παρρησίας, τῆς θρασύτητας, τῆς ἐλεύθερης συμπεριφορᾶς, ποὺ ἀθετεῖ τοὺς κανόνες τῆς μετριοφροσύνης.

Μάθε νὰ εἶσαι συγκρατημένος καὶ στὴ λήψη τροφῆς. Ἔτσι, τόσο τὸ σῶμα σου ὅσο καὶ ὁ νοῦς σου θὰ ἔχουν ὑγεία, δύναμη καὶ ζωντάνια -ἐφόδια ἀπαραίτητα καὶ στὸν ἀγώνα γιὰ τὴ σωτηρία καὶ στὶς διάφορες ἐγκόσμιες ἀσχολίες.

Ἡ λαιμαργία δὲν εἶναι παρὰ μία κακὴ συνήθεια. Εἶναι ἡ ἄκριτη καὶ ἄμετρη ἱκανοποίηση μιᾶς διεστραμμένης ἀπὸ τὴν ἀλόγιστη χρήση φυσικῆς ἐπιθυμίας.

Μάθε νὰ τρῶς ἁπλά. Οἱ ἁπλὲς τροφὲς γι’ αὐτὸν ποὺ τὶς συνήθισε εἶναι πιὸ γευστικὲς καὶ ὁπωσδήποτε πιὸ ὑγιεινὲς ἀπὸ τὶς ἐξεζητημένες.

Πόση εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία καὶ πόση ἡ ψυχικὴ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου ποὺ συνήθισε στὴν ἁπλὴ τροφή, ὅσο μηδαμινὴ κι ἂν φαίνεται αὐτὴ ἡ συνήθειά του! Ἀλλὰ καὶ ὑλικὰ πόσο κερδίζει ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀρκεῖται στὰ λιτὰ γεύματα! Ὄχι μόνο πολὺ λιγότερα χρήματα ξοδεύει γιὰ τὴ διατροφή του, ἀλλὰ καὶ πολὺ λιγότερο χρόνο χάνει καὶ πολὺ λιγότερες μέριμνες ἔχει. Ἄν, μάλιστα, εἶναι φτωχός, δὲν πιέζεται ἀπὸ τὴ φτώχεια του.

Εἶναι δύσκολο τὸ πέρασμα ἀπὸ τὰ πολυτελή γεύματα στὰ ἁπλά. Πολλοὶ ἀναγκάστηκαν ἀπὸ τὶς συνθῆκες νὰ τὸ κάνουν ἀπότομα καὶ ἄκαιρα. Ἔτσι, ὅμως, κλονίστηκε ἡ ὑγεία τόσο τοῦ σώματος ὅσο καὶ τῆς ψυχῆς τους. Αὐτὴ τὴ συμφορὰ θὰ τὴν εἶχαν ἀποφύγει, ἂν συνετὰ καὶ ἔγκαιρα εἶχαν ἐθιστεῖ στὴ λιτὴ διατροφή.

Ἐκεῖνος ἰδιαίτερα ποὺ ποθεῖ ν’ ἀφιερωθεῖ στὴ διακονία τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴ λιτὴ διατροφὴ ὠφελεῖται πάρα πολύ. Γιατί μπορεῖ νὰ κατοικήσει σὲ μίαν ἀπόμακρη τοποθεσία, ἀποφεύγοντας τὶς συχνὲς ἐπαφὲς μὲ ἄλλους ἀνθρώπους καί, γενικότερα, τὰ αἴτια τῆς νοητικῆς διασπάσεως, καὶ νὰ ἀφοσιωθεῖ στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσευχή.

Ὅλοι οἱ ἅγιοι εἶχαν συνηθίσει νὰ τρῶνε καὶ μετρημένα καὶ ἁπλά. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴν καθημερινή του τροφὴ δαπανοῦσε ἐλάχιστα χάλκινα νομίσματα.

Ἂς ἔρθω τώρα στὸ πάθος τῆς μέθης. Τί φοβερὸ πάθος! Εἰσχωρεῖ βαθιὰ στὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, μὲ τὴ συγκατάθεση τῆς ἐπιθυμίας, ἀποκτώντας ἀπὸ τὴ συνήθεια, ὅπως εἴπαμε, τὴ δύναμη φυσικῆς ἰδιότητας.

Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ φυλάγεται ὄχι μόνο ἀπὸ τὴ μέθη ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὑπέρμετρη χρήση τοῦ κρασιοῦ, ποὺ φλογίζει τὴ σάρκα καὶ ξεσηκώνει τὶς αἰσχρὲς ἐπιθυμίες. «Νὰ μὴ μεθᾶτε μὲ κρασί, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀσωτία», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (1). Ἐπιτρέπεται ἡ χρήση τοῦ κρασιοῦ σὲ πολὺ μικρὴ ποσότητα. «Νὰ χρησιμοποιεῖς καὶ λίγο κρασί», συμβουλεύει ὁ ἴδιος ἀπόστολος τὸν Τιμόθεο, «γιὰ τὸ στομάχι σου καὶ γιὰ τὶς συχνές σου ἀσθένειες» (2). Ὅποιος, ὅμως, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβληθεῖ στὸν ἑαυτό του καὶ νὰ πίνει μὲ μέτρο, καλὰ θὰ κάνει νὰ ἀποφεύγει τελείως τὸ κρασί.

Ὁ ἀββὰς Ποιμὴν ὁ Μέγας εἶπε: «Δὲν χρειαζόμαστε τίποτ’ ἄλλο παρὰ νηφάλιο νοῦ» (3). Τὸ κρασί, ὡστόσο, ὅπως εἶναι γνωστό, ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν νοῦ τὴ νηφαλιότητά του, τὸν σκοτίζει καὶ τὸν ἐξασθενίζει. Ὅταν, λοιπόν, ὁ ἀγωνιστὴς βρίσκεται ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ κρασιοῦ, στὸν σκοτισμένο καὶ ἐξασθενημένο νοῦ του εἰσβάλλουν εὔκολα οἱ νοητοὶ ἐχθροί. Καὶ ὁ νοῦς, μὴν ἔχοντας τὴ διαύγεια καὶ τὴ δύναμη νὰ παλέψει μαζί τους, παρασύρεται, δεμένος ἀπὸ τὸ κρασί, στὸ βάραθρο τῆς ἁμαρτίας! Ἔτσι, μέσα σὲ μιά στιγμή, πᾶνε χαμένοι μακροχρόνιοι ἀγῶνες, καθὼς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα φεύγει μακριὰ ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλό. Νὰ γιατί ὁ ἀββὰς Ἠσαΐας ὁ ἀναχωρητὴς εἶπε ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ τὸ κρασί, ποτὲ δὲν θὰ ἀξιωθεῖ νὰ λάβει καί, ἂν λάβει, νὰ διατηρήσει πνευματικὰ χαρίσματα (4). Αὐτὰ τὰ χαρίσματα, γιὰ νὰ παραμείνουν στὸν ἄνθρωπο, ἀπαιτοῦν διαρκή καθαρότητα, πού εἶναι δυνατὴ μόνο μὲ τὴ διαρκή νηφαλιότητα.

Ἡ φιλαργυρία, ἡ ὀργή, ἡ ἀλαζονεία, ἡ ἀναισχυντία εἶναι πάθη τῆς ψυχῆς, ποὺ σχηματίζονται ἀπὸ τὴ συγκατάβαση τῆς φθαρμένης μας φύσεως πρὸς τὶς κακὲς ροπές. Τὰ πάθη ἑδραιώνονται, αὐξάνονται καὶ ὑποδουλώνουν τὴν ψυχὴ μέσω τῆς συνήθειας.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία, ὅσο κι ἂν αὐτὴ θεωρεῖται φυσιολογικὴ γιὰ τὸν μεταπτωτικὸ ἄνθρωπο. Μακάριος εἶναι ὁ νέος ἐκεῖνος πού, μόλις ἡ ἐπιθυμία κάνει μέσα του τὴν πρώτη της ἐμφάνιση, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι δὲν πρέπει νὰ τῆς παραδοθεῖ καὶ θὰ τὴ χαλιναγωγήσει μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ φρόνηση. Ἡ ἐπιθυμία ποὺ χαλιναγωγεῖται στὰ ἀρχικά της στάδια, προβάλλει ἀπαιτήσεις ὅλο καὶ πιὸ ἀσθενεῖς, ὥσπου τελικὰ ὑποτάσσεται στὸν νοῦ, ἁλυσοδένεται ἀπ’ αὐτὸν καὶ κατευθύνεται σάν σκλάβα του. Ἀπεναντίας, ἡ ἐπιθυμία πού ἱκανοποιεῖται ἔστω καὶ μιά φορά, ἐντείνει καὶ αὐξάνει τὶς ἀπαιτήσεις της. Καὶ ὅταν ὁ λογικὸς νοῦς τῆς παραχωρεῖ τὴν ἐξουσία του πάνω στὸν ὅλο ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀφήνει νὰ ἱκανοποιεῖται συχνὰ καὶ μακροχρόνια, αὐτὴ τελικὰ καταντᾶ τύραννος καὶ ἀφανιστής τόσο τοῦ σώματος ὅσο καὶ τῆς ψυχῆς.

Ὅλα, γενικά, τὰ πάθη ἀναπτύσσονται στὴν ψυχή μας, ὅταν τοὺς δείχνουμε συγκατάβαση. Ἡ συγκατάβαση, ὅταν ἐπαναληφθεῖ πολλὲς φορές, δημιουργεῖ συνήθεια. Καὶ ἡ συνήθεια κάνει τὸ πάθος ἰσχυρὸ κυρίαρχό μας. Γι’ αὐτὸ ὁ ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος εἶπε: «Νὰ φοβᾶσαι τὶς κακὲς συνήθειες περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς» 5, δηλαδὴ τοὺς δαίμονες.

Ἄν, μόλις ἐμφανιστεῖ μέσα μας ἁμαρτωλὴ ἐπιθυμία, τὴν ἀρνηθοῦμε, στὴν ἑπόμενη ἐμφάνισή της θὰ εἶναι πιὸ ἀδύναμη, ὥσπου τελικὰ θὰ σβήσει. Ἄν, ὅμως, τὴν ἱκανοποιήσουμε, θὰ ἐπιστρέψει λίγο ἀργότερα μὲ μεγαλύτερη δύναμη. Καὶ ὅσο τὴν ἱκανοποιοῦμε, τόσο δυναμώνει, τόσο μεγαλύτερη ἐξουσία ἀποκτᾶ πάνω στὴν προαίρεσή μας, αἰχμαλωτίζοντάς την σιγὰ-σιγά, ὥσπου τελικὰ γεννᾶ τὴ συνήθεια.

Τὰ ἁμαρτήματα ποὺ διαπράττουμε ἀπὸ συνήθεια, ὅσο βαριὰ κι ἂν εἶναι, μᾶς φαίνονται ἐλαφριά. Τὸ καινούργιο ἁμάρτημα τὸ φοβᾶται ἡ ψυχὴ καὶ δὲν ἀποφασίζει σύντομα νὰ τὸ διαπράξει.

Τὰ πάθη εἶναι συνήθειες κακές, οἱ ἀρετὲς εἶναι συνήθειες καλές. Ἐδῶ, βέβαια, ἐννοοῦμε τὰ πάθη καὶ τὶς ἀρετὲς ποὺ ἔγιναν συνήθειες στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴ διαγωγή του, μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του. Γιατί ὑπάρχουν πάθη καὶ ἀρετὲς ποὺ ἀποτελοῦν ἔμφυτες ἰδιότητες τοῦ ἀνθρώπου, ἰδιότητες μὲ τὶς ὁποῖες αὐτὸς γεννιέται.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ εἶναι ὅσο τὸ δυνατὸ περισσότερο ἐλεύθερος ἀπὸ κακὲς συνήθειες, οἱ ὁποῖες τὸν ἐμποδίζουν νὰ πλησιάσει τὸν Χριστό. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πρέπει ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες νὰ ἀπομακρύνεται, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ ὅλες ὅσες ὁδηγοῦν ἄμεσα ἤ ἔμμεσα στὴν ἁμαρτία, ὅπως εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ἡ τρυφή, ἡ μαλθακότητα, ὁ περισπασμός.

Καμιὰ φορά μιά ἀσήμαντη συνήθεια μᾶς δένει τὰ πόδια καὶ μᾶς κρατᾶ στὴ γῆ, ἐνῶ θὰ μπορούσαμε νὰ ἤμασταν στὸν οὐρανό!

Νέε μου! Σοῦ ἐπαναλαμβάνω τὴ σωτήρια συμβουλή: Ὅσο βρίσκεσαι ἀκόμα μέσα στὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, φεῦγε μακριὰ ἀπὸ τὶς κακὲς συνήθειες σὰν ἀπὸ δεσμὰ καὶ φυλακή. Ἀπόκτησε καλὲς συνήθειες, μὲ τὶς ὁποῖες διατηρεῖται, ὑποστηρίζεται καὶ σφραγίζεται ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία.

Ἐσύ, πάλι, ποὺ σὲ ὥριμη ἡλικία ἀποφάσισες νὰ ὑπηρετήσεις τὸν Χριστὸ καί, δυστυχῶς, ἔχεις ἤδη ἀποκτήσει πολλὲς ἁμαρτωλὲς συνήθειες ἤ ἔχεις, ἔστω, ἐθιστεῖ στὴ μαλθακὴ ζωὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ψυχή σου εἶναι ἐξασθενημένη, ἐσύ, λοιπόν, πρέπει μὲ ἀνδρεία νὰ μπεῖς στὸν ἀγώνα ἐναντίον τῶν συνηθειῶν σου. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ τὶς ἀποβάλεις.

Ἡ ἀποφασιστικὴ προαίρεση, ἐνισχυμένη ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ, μπορεῖ νὰ νικήσει καὶ τὶς πιὸ ἰσχυρὲς συνήθειες.

Στὴν ἀρχὴ ἡ συνήθεια ἀντιστέκεται σθεναρὰ σ’ ἐκεῖνον ποὺ θὰ θελήσει ν’ ἀποτινάξει τὸν ζυγό της, καὶ φαίνεται ἀνίκητη. Μὲ τὸν καιρό, ὅμως, ὅσο τὴν πολεμᾶς, κι ἂν δὲν ὑποτάσσεται, πάντως ἐξασθενίζει, ὥσπου τελικὰ νικιέται.

Ἂν στὴ διάρκεια τοῦ πολέμου συμβεῖ καμιὰ φορά, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο, νὰ νικηθεῖς, μὴν ταραχθεῖς καὶ μὴν ἀπελπιστεῖς. Ρίξου πάλι στὴ μάχη!

Ὁ σκληρὸς ἀγώνας τοῦ ἀνθρώπου ἐναντίον τῶν κακῶν του συνηθειῶν λογαριάζεται γιὰ μαρτύριο. Καὶ ὁ νικητὴς σ’ αὐτὸν τὸν ἀγώνα στεφανώνεται μὲ τὸ στεφάνι τῶν ὁμολογητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ νόμου Του.

Ὁ πολυέλεος καὶ παντοδύναμος Κύριος μᾶς δέχεται ὅλους, ὅταν Τὸν πλησιάζουμε. Ἁπλώνει τὸ χέρι Του γιὰ νὰ μᾶς κρατήσει, ὅταν ἀπὸ ἀδυναμία κινδυνεύουμε νὰ πέσουμε. Γι’ αὐτό, κι ἂν ἀκόμα ἤσουν ὁλόκληρος μέσα στὶς κακὲς συνήθειες, κι ἂν ἀκόμα ἤσουν σφιχτὰ ἁλυσοδεμένος ἀπὸ τὰ πάθη, μὴν ἀπελπίζεσαι! Μπορεῖς ν’ ἀποκτήσεις τὴν ἐλευθερία σου! Ξεκίνησε τὸν ἀόρατο πόλεμο, ἀγωνίσου γενναῖα χωρὶς διαλείμματα καὶ ὑπόμεινε μὲ ταπείνωση τὶς ἧττες σου. Μὲ τὶς ἧττες διαπιστώνουμε ἐμπειρικὰ πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε. Αὐτὴ ἡ διαπίστωση μᾶς φέρνει πιὸ κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ μᾶς κρατᾶ σταθερὰ κοντὰ σ’ Ἐκεῖνον, τὸν μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ νικήσει τὴν ἁμαρτία σ’ ὅσους εἰλικρινὰ ἐπιθυμοῦν νὰ τὴ δοῦν νικημένη μέσα τους. Ἀμήν.


1.Ἐφ. 5:18.
2. Α΄ ΤΙμ. 5:23. 
3. Τὸ Γεροντικόν. Ἀββὰς Ποιμήν, ἀπόφθεγμα ρλε΄.
4. Πρβλ. ὅ.π.. ΙΣΤ΄, η΄.
5. Ὅ.π., ΝΗ΄, 12.


πηγή

Συναξαριστής της 11ης Απριλίου

Ὁ Ἅγιος Νικήτας ὁ Νέος Ἱερομάρτυρας 
 

 

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Νικήτας γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1760 - 1770 μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἤπειρο. Ἄλλοι συγγραφεῖς θεωροῦν ὅτι ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα τοῦ Πόντου καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῶν Λαζῶν. Τὴν ἐκδοχὴ αὐτὴ στηρίζουν κυρίως στὴν Ἀκολουθία τῶν Ἁγιαννανιτῶν, ποὺ ἐγράφη τὸ 1840 - 1850 μ.Χ. ἀπὸ τὸν μοναχὸ Ἰάκωβο τῆς Νέας Σκήτης καὶ στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῶν Λαζῶν τοῦ Πόντου, καθὼς καὶ στὴ λειψανοθήκη τοῦ Ἁγίου ἐπὶ τῆς ὁποίας ἀναγράφεται «Τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Νικήτα τοῦ Λαζοῦ». Γιὰ τοὺς γονεῖς καὶ συγγενεῖς του Ἁγίου δὲν γνωρίζουμε τίποτα τὸ σπουδαῖο. Ξέρουμε μόνο πὼς ἦταν κρυπτοχριστιανοί.

Ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ μαρτυρίου του δὲν μᾶς εἶναι γνωστὸ ἂν ἀρνήθηκε στὴν ἀρχὴ τοῦ βίου τοῦ τὸν Χριστὸ καὶ ἔγινε Μωαμεθανὸς στὶς Σέρρες. Πάντως, γίνεται λόγος γιὰ τὴν περιτομὴ τὴν ὁποία ὑπέστη ὁ Ἅγιος.

Ὁ Ἅγιος ἔγινε μοναχὸς στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ἐκεῖ ἄρχισε τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες ζώντας μὲ νηστεία, ἀγρυπνία καὶ προσευχή. Ἀργότερα χειροτονήθηκε διάκονος καὶ πρεσβύτερος στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, τὴν καλούμενη Ρωσική. Καταληφθεῖς ἀπὸ τὸν πόθο τοῦ μαρτυρίου περιερχόταν τὰ περίχωρα τῶν Σερρῶν καὶ τῆς Δράμας καὶ κήρυττε ἐνώπιον τῶν Τούρκων τὸν Χριστὸ ὡς ἀληθινὸ Θεό. Ἡ ἀπόφασή του ἦταν νὰ χύσει τὸ αἷμα του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ γλυκύτατου Ἰησοῦ.

Ὁ Ἅγιος Νικήτας ἐξομολογήθηκε στὸν προηγούμενο ἱερομόναχο Κωνσταντῖνο τοῦ μετοχίου τῆς Παναγίας τῆς Ἡλιοκαλλης καὶ μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἀφοῦ πέρασε ἀπὸ τὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, πῆγε ὕστερα στὸ τζαμὶ τοῦ Ἀχμὲτ Πασᾶ. Στὸ τζαμὶ αὐτὸ ἔμενε ἕνας ἱεροδιδάσκαλος τῶν Τούρκων μαζὶ μὲ τοὺς ἱεροσπουδαστές του. Ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητὲς αὐτοὺς ἦταν χωλὸς καὶ στὰ δύο πόδια. Ὁ Ἅγιος Νικήτας τοῦ εἶπε ὅτι θὰ θεραπευθεῖ, ἐὰν πιστέψει στὸν Χριστό.

Ὁ νεαρὸς Τοῦρκος ἀνέφερε ἀμέσως στὸν διδάσκαλό του τὸν λόγο ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος. Ἔτσι ὁ Ἅγιος συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε στὸ βοεβόδα τῶν Σερρῶν, ὁ ὁποῖος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν φλακίσουν. Κατὰ τὸν χρόνο τῆς φυλακίσεώς του ὑπέστη πολλὰ καὶ φρικώδη βασανιστήρια. Τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου τοῦ ἔτους 1808 μ.Χ. ὁ Ἰσοὺχ μπέης διέταξε νὰ ἐκτελεσθεῖ ἡ ἀπόφαση τοῦ θανάτου τοῦ Ἁγίου Νικήτα, τὸν ὁποῖο κρέμασαν στὴν τοποθεσία Τζεριὰχ - Παζάρ. Κοντὰ στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἦταν ὁ ναὸς τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ. Τὴν ἴδια νύχτα τοῦ μαρτυρίου ὁ διάκονος τοῦ ναοῦ βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλί του καὶ εἶδε ἕνα μεγάλο φῶς νὰ λάμπει σὲ ὅλη τὴν γύρω περιοχή. Τὸ λείψανο τοῦ Μάρτυρος ἔμεινε κρεμασμένο στὴν ἀγχόνη τρεῖς ἡμέρες. Τὴν Τρίτη της Διακαινησίμου, τὸ βράδυ, δόθηκε στοὺς Χριστιανοὺς ἡ ἄδεια νὰ κατεβάσουν τὸ ἱερὸ λείψανο καὶ νὰ τὸ ἐνταφιάσουν στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Σερρῶν.

Ὁ Ἅγιος στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου του, στὶς Σέρρες, τιμᾶται σὰν Πολιοῦχος. Γιορτάζεται δὲ πανηγυρικὰ τὴν Κυριακή του Θωμά.
 

---

Ὁ Ἅγιος Ἀντίπας ἐπίσκοπος Περγάμου

 

Ἦταν ἐπίσκοπος Περγάμου τῆς Μ. Ἀσίας καὶ κυβέρνησε τὴν ἐκεῖ Ἐκκλησία μὲ πολὺ ζῆλο καὶ ἀγάπη Χριστοῦ.

Ἀξίζει, ἐδῶ, νὰ ἀναφέρουμε ὅτι τὸ ἔργο τοῦ Ἀντίπα στὴν Πέργαμο ἦταν πολὺ δύσκολο. Διότι ἡ πόλη αὐτὴ ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κέντρα εἴδωλολατρείας. Θρόνο τοῦ σατανᾶ τὴν ὀνομάζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψη.

Ἀλλὰ ὁ μαχητὴς ἐπίσκοπος προχώρησε τὸ δρόμο του μὲ ἐπιμονή, ὑπομονὴ καὶ μὲ τὴν θεία χάρη ἐμφύτευσε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ πολλὲς καρδιὲς ἀνθρώπων. Ἡ πορεία αὐτὴ τοῦ Ἀντίπα προκάλεσε ὀργὴ στοὺς εἰδωλολάτρες τῆς Περγάμου.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ Δομιτιανὸς κίνησε διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, φέρνουν τὸν Ἀντίπα μπροστὰ στὸν τότε διοικητή. Καὶ ὅλοι μαζί, φιλόσοφοι καὶ Ἱερεῖς τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας, προσπάθησαν μὲ διάφορα φιλοσοφικὰ ἐπιχειρήματα νὰ τὸν πείσουν νὰ ἀλλαξοπιστήσει.

Ὁ Ἀντίπας με τὴν θεία φώτιση ἀντέταξε τόσο ἰσχυρὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ κυριολεκτικὰ τοὺς κατατρόπωσε. Τότε διατάχθηκε ὁ θάνατός του, μέσα σὲ πυρωμένο χάλκινο βόδι, ὅπου οἱ γέρικες σάρκες τοῦ Ἀντίπα ἔλιωσαν, ἀλλὰ ἡ ψυχή του μετέβη δίπλα στὸ θρόνο τοῦ Χριστοῦ.
Μάλιστα, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στὴν Ἀποκάλυψη ἀναφέρεται στὸν Ἀντίπα μὲ τὴ φράση: «Ἀντίπας ὁ μάρτυς μου ὁ πιστός».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Μυροβλήτην τὸν θεῖον καὶ Μαρτύρων τὸν σύναθλον, τὸν πανευκλεῆ Ἱεράρχην καὶ Περγάμου τὸν πρόεδρον, τιμήσωμεν Ἀντίπαν οἱ πιστοί, ὡς τάχιστον καὶ μέγαν ἰατρόν, τῆς δεινῆς ὀδόντων νόσου, καὶ πρὸς αὐτὸν ἀπὸ ψυχῆς βοήσωμεν· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τὸν Ἱεράρχην καὶ κλεινὸν Μεγαλομάρτυρα, Τὸν πολιοῦχον τῆς Περγάμου τὸν πανάριστον Καὶ ἐχθροῦ κοινοῦ ἀντίπαλον τὸν Ἀντίπαν Κατὰ χρέος εὐφημήσωμεν ἐν ᾄσμασιν Ὡς τοὺς πάσχοντας ὀδόντας θεραπεύοντα· Πόθῳ κράζοντες, χαίροις, Πάτερ τρισόλβιε.

Μεγαλυνάριον
Ὁ Περγάμου πρόεδρος καὶ φρουρός, καὶ τῆς εὐσεβείας, θεορρήμων ὑφηγητής, ὁ τῶν Ἀποστόλων, ὁμόχρονος καὶ σύμπνους, τιμάσθω μοι Ἀντίπας, ὁ ἱερόαθλος.

---

 

Οἱ Ὁσίες Τρυφαίνη καί Ματρώνα

Στοὺς Συναξαριστὲς ἀναφέρεται μόνο ἡ μνήμη τῆς Τρυφαίνης τῆς ἐν Κυζίκῳ.

Στὸν Λαυριωτικὸ ὅμως κώδικα 170 μνημονεύονται καὶ οἱ δυό.

Αὐτὲς ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Κύζικο καὶ ἀπὸ μικρὲς ἐπιθύμησαν τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τῆς ἀρετῆς. Ἔτσι ἀφοῦ σὲ μεγάλο βαθμὸ σκληραγώγησαν τὴν σάρκα καὶ τὸ πνεῦμα τους, ἀπόκτησαν μεγάλες ἀρετὲς καὶ ἀπεβίωσαν εἰρηνικά.

---

 

Ὁ Ὅσιος Φαρμούθιος

Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

 

Ὁ Ἅγιος Μαρτινιανὸς ὁ Μάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Μαρτινιανὸς ἄθλησε στὴν Ρώμη. Δὲν ἔχουμε περισσότερες λεπτομέρειες γιὰ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου.

---

 

Ὁ Ἅγιος Βάκχος ὁ Ὁσιομάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Βάκχος ἀσκήτεψε στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Σάββα καὶ τελειώθηκε μαρτυρικὰ κατὰ τὸν 8ο αἰώνα μ.Χ.

---

 

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος τοῦ Βρυλέεφ

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος τοῦ Βρυλέεφ ἔζησε στὴ Ρωσία κατὰ τὸν 15ο αἰώνα μ.Χ. Ἔγινε μοναχὸς τῆς μονῆς Ζέλεζνϊυ – Μπορόκ, ποὺ ἦταν στὴν ἐπαρχία τῆς Κοστρόμα, διετέλεσε μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ζέλενι – Μπὸρ καὶ ἀργότερα ἀσκήτεψε στὴν ἔρημο Βρυέεφ, ὅπου ἵδρυσε μονὴ πρὸς τιμὴν τῶν Εἰσοδίων τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Κοιμήθηκε ὁσίως μὲ εἰρήνη καὶ ἐνταφιάσθηκε στὸ ναὸ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου.

---

 

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος τοῦ Ζελέζνϊυ – Μπορόκ

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος τοῦ Ζελέζνϊυ – Μπορὸκ γεννήθηκε στὸ Γκάλιτς, στὴν περιοχὴ τῆς Κοστρομὰ καὶ ἦταν υἱὸς οἰκογένειας Βογιάρων. Ἐκάρη μοναχὸς στὴ μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου τοῦ Ραντονὲζ καὶ ἀργότερα ἀσκήτεψε σὲ μονὴ τῆς Μόσχας. Κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 1442.

---

 

Ὁ Ὅσιος Καλλίνικος

Ὁ Ὅσιος Καλλίνικος τῆς Τσέρνικα ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες πνευματικὲς μορφὲς τοῦ 19ου αἰῶνος μ.Χ.

Γεννήθηκε στὸ Βουκουρέστι, στὶς 7 Ὀκτωβρίου τοῦ 1787, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους, τὸν Ἀντώνιο καὶ τὴν Φλοάερα, καὶ τὸ κατὰ κόσμον ὄνομά του ἦταν Κωνσταντίνος. Ἡ μητέρα του σὲ μεγάλη ἡλικία ἔγινε μοναχὴ καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Φιλοθέη. Ὁ πόθος του γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ἡ δίψα του γιὰ προσευχὴ ὁδηγοῦσαν τὰ βήματά του στὴ μονὴ τῆς Τσέρνικα, ἐνῷ ἦταν ἀκόμη μαθητὴς στὸ Βουκουρέστι. Τὸν Μάρτιο τοῦ ἔτους 1807 ἀποφάσισε νὰ ἐγκαταλείψει ὁριστικὰ τὸν κόσμο καὶ νὰ μονάσει. Στὶς 12 Νοεμβρίου τοῦ 1808 ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Καλλίνικος. Τὸν ἑπόμενο μῆνα, ὁ Βούλγαρος Ἐπίσκοπος τῆς Βράτα, ποὺ κατέφυγε στὸ Βουκουρέστι λόγω τῶν Τούρκων, τὸν χειροτόνησε διάκονο στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Τσέρνικα.

Ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, ὁ νεαρὸς μοναχὸς ἄρχισε τοὺς μεγάλους πνευματικοὺς ἀγῶνες, τὴν ἄσκηση, τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή, τὴ νηστεία, τὴν ἐργασία καὶ τὴν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Τὸ ἔτος 1812 ἀπεστάλη μαζὶ μὲ τὸν πνευματικό του στὴ μονὴ τοῦ Νεάμτς, προκειμένου νὰ ζητήσει βοήθεια γιὰ τὴν ἐπιδιόρθωση τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Τσέρνικα, ὁ ὁποῖος εἶχε καταστραφεῖ ἀπὸ σεισμό. Μὲ αὐτὴ τὴν εὐκαιρία ἐπισκέφθηκε καὶ τὰ ἄλλα μοναστήρια τῆς Μολδαβίας.

Τὸ ἔτος 1813 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στὸ ναὸ Μπάτιστε ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Διονύσιο Λούπου, τὸν μελλοντικὸ Μητροπολίτη τῆς χώρας καὶ τὸ ἔτος 1815 διορίσθηκε οἰκονόμος τῆς μονῆς. Τὸ 1817 ἀναχώρησε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος μὲ σκοπὸ νὰ διδαχθεῖ τὴν μοναχικὴ ζωὴ τῶν Ἀθωνιτῶν Πατέρων καὶ νὰ ὠφεληθεῖ πνευματικὰ ἀπὸ τὴν πνευματική τους ἐμπειρία καὶ ἄσκηση.

Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς, Δωροθέου, στὶς 14 Δεκεμβρίου 1818, ἡ μοναστικὴ κοινότητα τῆς Τσέρνικα ἐξέλεξε ἡγούμενο τὸν Ἱερομόναχο Καλλίνικο, χάρη στὴν ξεχωριστὴ ἀσκητικὴ βιοτή του, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀφοσίωσή του στὸ μοναχισμό. Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια ἔλαβε καὶ τὸ ὀφφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτου.

Τὰ τριάντα δύο χρόνια τῆς ἡγουμενίας του ἀποτέλεσαν περίοδο πνευματικῆς ἀκμῆς γιὰ τὴ μονή. Κατασκευάσθηκαν προσκυνητάρια, κελλιὰ καὶ ἐργαστήρια γιὰ τὰ ἐργόχειρα τῶν μοναχῶν. Ὅσοι γνώριζαν γράμματα ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν ἀντιγραφὴ πολύτιμων χειρογράφων καὶ ἔργων Πατέρων καὶ ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων. Ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν αὐξανόταν σημαντικά. Τὸ 1838 ἐγκαταβιοῦσαν στὴ μονὴ τριακόσιοι μοναχοί, ἐνῷ τὸ 1850 ἦσαν τριακόσιοι πενήντα.

Ὁ ἡγούμενος Καλλίνικος διακρίθηκε κυρίως γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴν ἀγάπη του πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς πάσχοντες, καθὼς καὶ πρὸς τούς πρόσφυγες ποὺ ἔβρισκαν στὸ μοναστήρι καταφύγιο καὶ τροφή. Ἐπίσης ἵδρυσε ἕνα σχολεῖο γιὰ τὰ παιδιὰ τῆς περιοχῆς καὶ ἀνέλαβε τὴν κατασκευὴ καὶ ἀνακαίνιση πολλῶν ναῶν καὶ προσκυνηταρίων. Ὁ Ἅγιος Καλλίνικος ἦταν τόσο ἐλεήμων πού, ὅταν δὲν εἶχε τίποτα νὰ προσφέρει, ἔδινε τὰ δικά του ἐνδύματα καὶ κλαίγοντας ἱκέτευε τοὺς συνεργάτες του νὰ μαζέψουν χρήματα, γιὰ νὰ ἔχει νὰ τὰ μοιράζει στοὺς φτωχοὺς καὶ στοὺς πάσχοντες.

Τὸ ἔτος 1850, ὕστερα ἀπὸ σαράντα τρία χρόνια στὸ μοναστήρι, ὁ ἡγούμενος Καλλίνικος κλήθηκε νὰ ἀποδεχθεῖ τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα. Ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἀρνηθεῖ, τελικὰ ὑπέκυψε στὶς παρακλήσεις τοῦ βοεβόδα Μπάρμπου – Στίρμπεϊ, καὶ στὶς 15 Σεπτεμβρίου τοῦ 1850 ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Ρίμνικ – Βίλτσεα. Ἡ χειροτονία του σὲ Ἐπίσκοπο ἔγινε στὶς 26 Ὀκτωβρίου τοῦ 1850 στὸ μητροπολιτικὸ ναὸ τοῦ Βουκουρεστίου. Ἐπειδὴ ἡ ἐπισκοπικὴ ἕδρα τοῦ Ρίμνικ εἶχε καταστραφεῖ ἀπὸ πυρκαγιά, ἡ ἐνθρόνιση ἔγινε στὶς 26 Νοεμβρίου στὴν Κραϊόβα.

Σὲ αὐτὴ τὴν ἐπισκοπὴ ἡ κατάσταση ἦταν πολὺ δύσκολη. Γιὰ δέκα χρόνια ἡ Μητρόπολη διευθυνόταν ἀπὸ τοποτηρητές, ἡ ἕδρα καὶ ὁ καθεδρικὸς ναὸς εἶχαν καταστραφεῖ, οἱ ἱερεῖς ἦσαν ἐλάχιστοι καὶ ἀμόρφωτοι, ἐνῷ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σχολεῖο εἶχε κλείσει λόγῳ τῆς ἐπαναστάσεως τὸ 1848.

Ὁ νέος Ἐπίσκοπος ἀφοσιώθηκε ἀμέσως μὲ αὐταπάρνηση καὶ δύναμη στὴν ἀποστολή του. Χειροτόνησε καλοὺς καὶ εὐλαβεῖς κληρικούς, τὸ 1851 ἐπανίδρυσε τὸ ἐκκλησιαστικὸ σχολεῖο τῆς Κραϊόβα καὶ τὸ 1854 τὸ μετέφερε στὸ Ρίμνικ, ἐνῷ παράλληλα ἵδρυσε σχολὲς γιὰ τὴν κατάρτιση ἱεροψαλτῶν.

Τὸ ἔτος 1854, ἀφοῦ ἡ ἕδρα τῆς ἐπισκοπῆς μεταφέρθηκε στὸ Ρίμνικ, ξεκίνησε τὴν ἀνοικοδόμηση ἑνὸς νέου ναοῦ. Μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1859 – 1864 ἔκτισε μὲ δικές του δαπάνες ἕνα νέο ναὸ στὴ σκήτη Φρασινέι, ὅπου εἰσήγαγε τοὺς κανόνες τῆς μοναχικῆς πολιτείας τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Φιλότεχνος καὶ φιλομαθὴς ὁ Ἅγιος ἵδρυσε, τὸ 1860, τυπογραφεῖο, στὸ ὁποῖο ἐκδίδονταν ἐκκλησιαστικὰ καὶ διδακτικὰ βιβλία καὶ τὸ ὁποῖο παρεχώρησε στὴν πόλη Ρίμνικ μὲ τὸν ὅρο τὸ ἥμισυ τῶν εἰσοδημάτων νὰ διατίθεται γιὰ τὴν συντήρηση τῶν σχολείων καὶ τῶν φτωχῶν μαθητῶν καθὼς καὶ τῆς σκήτης Φρασινέι.

Ὁ Ἐπίσκοπος Καλλίνικος ὑπῆρξε καὶ γνήσιος πατριώτης. Ὡς Ἐπίσκοπος ἔλαβε μέρος στὶς διεργασίες τῆς Δημόσιας Συνελεύσεως τῆς χώρας καὶ διαδραμάτισε σημαντικὸ ρόλο στὴν ἕνωση τῆς Μολδαβίας καὶ τῆς Τσόρα Ρομανεάσκα. Τὴν ἄνοιξη τοῦ ἔτους 1857 ἀπέστειλε ἐγκύκλιο πρὸς ὅλους τοὺς ἡγουμένους καὶ ἱερεῖς, διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦσε νὰ τελεσθοῦν σὲ ὅλους τοὺς ναούς, Ἀκολουθίες καὶ προσευχὲς γιὰ τὴν ἕνωση τοῦ Ρουμανικοῦ λαοῦ.

Ὁ Ἅγιος Θεὸς τὸν εὐλόγησε καὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Πολλοὶ ἀσθενεῖς, ποὺ ἐπικαλοῦνταν τὶς προσευχὲς τοῦ Ἁγίου, θεραπεύονταν.

Σὲ μεγάλη ἡλικία καὶ ἐνῷ ἦταν ἀσθενής, ὁ Ὅσιος ἀποσύρθηκε στὴ μονὴ τῆς Τσέρνικα, τὸν Μάιο τοῦ 1867, ἀναθέτοντας τὴν προσωρινὴ διοίκηση τῆς Ἐπισκοπῆς στὸν ἀρχιμανδρίτη Γρηγόριο. Ἡ τότε κυβέρνηση, ὡς ἔκφραση ἐκτιμήσεως καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου, ἀρνήθηκε τὴν ἀποχώρησή του ἀπὸ τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο. Ἔτσι ὁ Ἅγιος παρέμεινε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, πατέρας καὶ πνευματικὸς ὁδηγὸς τοῦ ποιμνίου του.
Ὁ Ὅσιος Καλλίνικος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 1868 καὶ ἐνταφιάσθηκε στὸ ναὸ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Ὅσιος εἶχε χτίσει.

---

 

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος κτήτορας τῆς Ἱ. Μονῆς Χρυσοστόμου τῆς Κύπρου

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος ὑπῆρξε ὁ κτήτορας καὶ ὁ πρῶτος ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοστόμου στὴν Κύπρο, ποὺ κτίστηκε τὸ 1091
(Παρισινὸς Κώδικας 402 Coislin).

---

 

Ὁ Ὅσιος Βαρσανούφιος

Ἀρχιμ. Ἱ. Μονῆς «Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος» (Ῥῶσος, + 1576).

Πού λέτε ότι θα βρίσκεται ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς τον Ιούνιο του 2013;

Α. Σε κάποια επίσκεψη στο εξωτερικό, προωθώντας τα εθνικά μας συμφέροντα;
Β. Στο Μαξίμου με "σηκωμένα μανίκια" και όρεξη για δουλειά;
Γ. Σε διακοπές;
ή Δ....

Σε ένα παγκόσμιο Ιουδαϊκό Συνέδριο (AJC) προώθησης των συμφερόντων των Σιωνιστών ανά τη Γη; 

και φυσικά η Απάντηση είναι το (Δ).

Στις αρχές Ιουνίου λοιπόν ο Σαμαράς θα βρεθεί στο μεγαλύτερο εβραϊκό συνέδριο της Αμερικής, με άλλες "εξέχουσες" παγκόσμιες προσωπικότητες... Ενδεικτικά μόνο να σας πούμε πως αν ανατρέξετε σε παλαιότερες συνδριάσεις της AJC (εδώ) θα καταλάβετε τη θεματολογία..
"Προς μια Νέα Τάξη Πραγμάτων", "Ο ρόλος του Σιωνισμού στην Παγκοσμιοποίηση",, "Ε.Ε., ΗΠΑ και Σιωνισμός". 
Όπως καταλαβαίνετε από το συγκεκριμένο Forum έχουν παρελάσει όλοι οι Σιωνιστές..Νεντανιάχου, Πέρεζ, Ολμπράιτ, Ρόμνει. 
Αν ανατρέξετε δε σε παλαιότερες συναντήσεις, π.χ. 2002 η θεματολογία γίνεται άκρως "σκληροπυρηνική ιουδαϊκή", "Οι Σιωνιστές στην πρωτοπορία της αλλαγής", "Οι προκλήσεις για το Σιωνισμό". Βέβαια υπάρχει η "γαρνιτούρα" όπως π.χ. Ανθρώπινα Δικαιώματα, BRICS, και άλλα τέτοια, πάντα όμως με την..."περιούσια" οπτική. 
Τώρα τι δουλειά έχει θα αναρωτηθείτε Έλληνας πρωθυπουργός σε αυτό το παγκόσμιο εβραϊκό forum...

Τα συμπεράσματα... δικά σας! 
Είχε δώσει πιστοποιητικό "υπακοής" ο Σαμαράς στους εβραίους από τότε που εκλέχτηκε πρωθυπουργός. 
Λογικό ήταν να τους "τιμήσει" τώρα με την παρουσία του.

Πηγή  /  αντιγραφή

«θα κοιμηθούμε ένα βράδυ και το πρωί θα ξυπνήσουμε και δε θα έχουμε τίποτε»

Στην Κύπρο συνέβει ήδη. Η σειρά μας τώρα... 

«...θα κοιμηθούμε ένα βράδυ και θα τα έχουμε όλα, και το πρωί θα ξυπνήσουμε και δε θα έχουμε τίποτε»

Πολύτεκνος οικογενειάρχης στις αρχές τού 2008 σε συζήτηση με τον π. Σεραφείμ τον ρώτησε:

- Γέροντα, έχω κάποιες οικονομίες. Να αρχίσω να κτίζω κάτι για τα παιδιά; Τι Να κάνω;
- Όχι, παιδί μου, Να ασχοληθείς μέ τη γη, για να ζήσεις τα παιδιά σου. Γιατί, να, θα κοιμηθούμε ένα βράδυ και θα τα έχουμε όλα, και το πρωί θα ξυπνήσουμε και δε θα έχουμε τίποτε.

Σε συνέχεια τού διαλόγου αυτού ο π. Σεραφείμμ είχε γράψει στο βιβλίο του «Ρήματα Ζωής», πού κυκλοφόρησε το 2008, λίγο μετά το θάνατό του, τα ακόλουθα: «Όλοι διαισθανόμεθα ότι τα χρόνια της αφθονίας και τού πλούτου γρήγορα θα παρέλθουν και ο άνθρωπος θα ευρεθεί σε εποχές πόνου, πένθους, υστερήσεως και συμφορών».

Από το βιβλίο: πατήρ Σεραφείμ Δημόπουλος (1937-2008).
«Ένας ασκητής μέσα στο σύγχρονο κόσμο».
Έκδοση Συλλόγου «Ιωάννης ο Χρυσόστομος» Λάρισα 2011

πηγή  &  πηγή

Προσφέρουμε στο Θεό το πιο καθαρό...

- Γέροντα, οι αδελφές να καίνε στα κελλιά όσα κεριά θέλουν;

- Ας κάψουν, να καή και ο διάβολος. Εδώ καίγεται ο κόσμος όλος. Μόνο να έχη νόημα το κεράκι που θα ανάψουν· να συνοδεύεται με προσευχή.

Όταν αφεθή κανείς στον Θεό, είναι μεγάλο πράγμα. Εμείς τρώμε γλυκούς καρπούς και προσφέρουμε την ρητίνη των δένδρων στον Θεό με το θυμιατήρι. Τρώμε το μέλι και προσφέρουμε στον Θεό το κερί, και αυτό συχνά το ανακατεύουμε με παραφίνη. Ένα κερί προσφέρουμε στον Θεό από ευγνωμοσύνη για τις πλουσιοπάροχες ευλογίες Του, και αυτό να το μουρνταρεύουμε; Που να μας ζητούσε ο Θεός να Του προσφέρουμε το μέλι! Φαντάζομαι τότε τι θα κάναμε! Η ζουμιά θα δίναμε η λίγο ζαχαρόνερο. Ο Θεός να μη μας πάρη στα σοβαρά! Σε όλα μπορεί να κάνη κανείς οικονομία εκτός από την λατρεία στον Θεό. Στον Θεό θα προσφέρη το πιο καθαρό, το πιο καλό.

– Γέροντα, ο κόσµος δεν καταλαβαίνει εύκολα ότι είναι ανευλάβεια να καίµε κεριά από παραφίνη.

– Να πήτε στον κόσµο: «Για την υγεία σας δεν κάνει να καίτε κεριά από παραφίνη στους Ναούς». Έτσι θα το σκεφθούν λιγάκι αυτό. Αν είναι και µικρός ο Ναός, τότε είναι που πάει να σκάση κανείς. Καλύτερα να ανάψουν ένα µικρό κεράκι και να είναι γνήσιο παρά ολόκληρη λαµπάδα µέ παραφίνη. Πολλοί στις Εκκλησίες γι᾽ αυτό ζαλίζονται και λιποθυµούν. Να είναι µικρός ο Ναός και να καίγεται όλη αυτή η παραφίνη!… Και να ήταν µόνον αυτό; Λάδια, που δεν τρώγονται, θέλουν να τα βάλουν στα κανδήλια! Που φθάνουν οι άνθρωποι! Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι το λάδι που θα χρησιµοποιούσαν στον Ναό έπρεπε να το φτιάχνουν από ελιές που µάζευαν πάνω από τα δένδρα και όχι από αυτές που έπεφταν κάτω. Μήπως ο Θεός έχει ανάγκη από αυτό το λάδι η από το θυµίαµα; Όχι, αλλά συγκινείται ο Θεός, γιατί είναι µιά προσφορά, µέ την οποία εκφράζεται η ευγνωµοσύνη και η αγάπη του ανθρώπου προς Αυτόν. Στο Σινά µού είχε κάνει εντύπωση: Οι Βεδουίνοι δεν έχουν, οι καηµένοι, τίποτε να προσφέρουν. Και βλέπεις, µαζεύουν κανένα πετραδάκι που λίγο διαφέρει από τα άλλα, τόσο µικρούτσικο, η, αν βρουν σε καµµιά ρωγµή δύο-τρία φυλλαράκια, τα παίρνουν, ανεβαίνουν επάνω στην πέτρα που χτύπησε ο Μωυσής µέ το ραβδί του και βγήκε το νερό και τα αφήνουν εκεί. Η οι µητέρες που θηλάζουν πάνε και στάζουν λίγο γάλα εκεί, µέ τον λογισµό: «Να µού δίνη γάλα ο Θεός, για να θηλάζω τα παιδιά µου»! Βλέπεις τι ευγνωµοσύνη έχουν! Δεν είναι µικρό πράγµα. Και εµείς τι κάνουµε! Θα µάς κρίνουν αυτοί οι άνθρωποι. Αφήνουν εκεί πάνω ξυλαράκια, φυλλαράκια, πετραδάκια… Έχει ο Θεός ανάγκη από αυτά; Όχι, αλλά βοηθάει ο Θεός, γιατί βλέπει την αγαθή καρδιά, την αγαθή διάθεση. Έτσι εκφράζεται η αγαθή προαίρεση!!!

(Απόσπασμα από το βιβλίο, «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι, τ. Β´ – Πνευματική αφύπνιση», εκδ. Ι. Ησυχαστ. “Ευαγγελιστής Ιω. Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999, σελ. 149-151)

πηγή

"Αν είσαστε στο εξωτερικό, αμέσως να γυρίσετε στην Ελλάδα..."

"Αν είσαστε στο εξωτερικό, αμέσως να γυρίσετε 

στην Ελλάδα, η Ελλάδα δεν θα πάθει σχεδόν τίποτε..."

Ο ΓΕΡΩΝ ΣΙΜΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

ΑΠΟ ΤΟ 1975 ΕΒΛΕΠΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ

 ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

 

 

 

 

Ο μακαριστός όσιος γέροντας Σίμων Αρβανίτης υπήρξε ο πρώτος μου πνευματικός όταν ήμουν 5 ετών! Η προσωπική μου μαρτυρία είναι ότι ήτο άγιος άνθρωπος, σε διαρκή σχέση με τον Χριστό και τους Αγίους του, ιδιαιτέρως με τον Άγιο Παντελεήμονα του όποίου το μοναστήρι έκτισε ο ίδιος στην Ν. Πεντέλη.

Το 1975 (τότε περίπου χρονολογούνται και οι παραπάνω προρρήσεις του) είχε πεί στην αδελφή μου ότι όταν θα γίνει ο πόλεμος, οι πιστοί θα βλέπουν τους αγίους ζωντανούς και θα τους βοηθάνε. "Αν είσαστε στο εξωτερικό, αμέσως να γυρίσετε στην Ελλάδα, η Ελλάδα δεν θα πάθει σχεδόν τίποτε..." της είχε πεί τότε επειδή επρόκειτο να μείνει με την οικογένειά της για κάποια χρόνια στη Αγγλία.

Την αγία του ευχή να έχουμε και να πρεσβεύει στον Χριστό για μας και την Ελλάδα μας.

πηγή

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΙΠΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΡΓΑΜΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 11 Απριλίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Αντίπα του Επισκόπου Περγάμου.

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Αντίπας έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διομιτιανού (81 - 96 μ.Χ.). Ήταν σύγχρονος των Αγίων Αποστόλων, οι οποίοι και τον χειροτόνησαν Επίσκοπο της Εκκλησίας της Περγάμου, όταν ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ήταν εξόριστος στην Πάτμο. Στην Αποκάλυψη ο Άγιος Αντίπας αποκαλείται από τον Απόστολο Ιωάννη πιστός ιερέας και μάρτυρας (Αποκάλυψη Ιωάννου, β' 13).

Ως αρχιερέας της Εκκλησίας της Περγάμου, ποίμανε το λογικό του ποίμνιο με κάθε ευσέβεια και αρετή. Όντας Επίσκοπος Περγάμου και ενώ ήταν πολύ γέρος, συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες, όταν οι δαίμονες παρουσιάσθηκαν σε αυτούς και τους είπαν ότι δεν μπορούν να κατοικούν στον τόπο εκείνο εξαιτίας του Αντίπα.

Γι' αυτό οδηγήθηκε στον ηγεμόνα και εξαναγκάστηκε με βία να αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνος (ο ηγεμόνας) κατέβαλε κάθε προσπάθεια να πείσει τον Άγιο να αρνηθεί τον Χριστό, λέγοντάς του ότι τα παλαιότερα είναι πολυτιμότερα, ενώ εκείνα που εμφανίζονται πρόσφατα δεν έχουν καμία αξία. Του είπε δηλαδή ότι η θρησκεία των εθνικών, η ειδωλολατρία, είναι παλαιά, αυξήθηκε διά μέσου των αιώνων και έχει πολλούς οπαδούς, γι' αυτό και είναι πολύ σπουδαιότερη από την πίστη των Χριστιανών, που εμφανίσθηκε τελευταία και έχει πολύ λίγους πιστούς. Στο επιχείρημα αυτό του ηγεμόνος ο Άγιος απάντησε με την ιστορία του Κάιν.

Είπε δηλαδή σε αυτόν, ότι η αδελφοκτονία του Κάιν, αν και αυτός είναι πολύ αρχαιότερος, προκάλεσε και προκαλεί τον αποτροπιασμό σε άπειρα πλήθη ανθρώπων και ουδείς ευσεβής άνθρωπος τη ζηλεύει. Ο ηγεμόνας εξοργίσθηκε πάρα πολύ από την απάντηση του Αντίπα και τότε έδωσε εντολή να τον ρίξουν σε ένα πυρωμένο χάλκινο ομοίωμα βοδιού, όπου τελειώθηκε ο βίος του, το έτος 92 μ.Χ.

Το ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στην Εκκλησία της Περγάμου και αναβλύζει αενάως μύρο και ιάσεις, η δε Σύναξή του ετελείτο στο πάνσεπτο Αποστολείο του Αγίου και πανευφήμου Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου, κοντά στην Μεγάλη Εκκλησία.

Ναός του Αγίου Αντίπα υπήρχε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη και έτερος, επίσης, κείμενος μεταξύ των χωρίων Αγίου Στεφάνου και Ρηγίου (Κιουτσούκ - Τσεκμετζέ).

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.
Μυροβλύτην τον θείον και μαρτύρων τον σύναθλον, τον πανευκλεή ιεράρχην και Περγάμου τον πρόεδρον, τιμήσωμεν Αντίπαν οι πιστοί, ως τάχιστον και μέγαν ιατρόν, της δεινής οδόντων νόσου, και προς αυτόν από ψυχής βοήσωμεν· Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού πάσιν ιάματα.

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή