Παρασκευή, Απριλίου 12, 2013

Συναξαριστής της 12ης Απριλιου

Ὁ Ὅσιος Βασίλειος ὁ Ὁμολογητὴς ἐπίσκοπος Παρίου

Ἀπτόητος πρόμαχος τῆς τιμητικῆς προσκύνησης τῶν εἰκόνων ὁ Βασίλειος, ἀποδοκίμασε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις τοὺς ἐπιζήμιους - γιὰ τὴν Ἐκκλησία - εἰκονομάχους αὐτοκράτορες.

Ἡ μεγάλη θεολογική του κατάρτιση σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἐνάρετη ζωή του τὸν ἀνέδειξαν ἐπίσκοπο τῆς πόλης Παρίου στὶς ἀκτὲς τῆς Προποντίδας. Ἡ στάση του ὅμως αὐτὴ ἔναντι τῶν εἰκονομάχων αὐτοκρατόρων ἔγινε αἰτία νὰ διωχθεῖ σκληρά.

Ὑπέστη πολλὰ δεινὰ καὶ πέρασε «ἐν λιμῷ καὶ δίψει, ἐν νηστείαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι», δηλαδή, μὲ πείνα καὶ δίψα, μὲ νηστεῖες πολλὲς φορές, μὲ κρύο καὶ γυμνότητα. Ἀλλὰ ὁ Βασίλειος, ὅπου καὶ ἂν τὸν ἐξόριζαν οἱ αὐτοκράτορες, ποτὲ δὲν ἔχανε τὴν εὐκαιρία νὰ ὑπερασπίζει τὴν Ὀρθοδοξία.

Τέλος, τὸν ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ δεῖ τὸ θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ συγχρόνως τὸ ναυάγιο τῆς εἰκονομαχίας. Ὅταν ἐπέστρεψε στὴν ἐπισκοπή του, τὸν ὑποδέχθηκαν μὲ μεγάλες τιμὲς καὶ ἐκεῖ παρέδωσε εἰρηνικὰ τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς ἱερεὺς τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης, ὁμολογίας διαλάμπεις τὴ αἴγλη, Ἱερομάρτυς ἔνδοξε Βασίλειε, τῶν εἰκονομάχων γάρ, τὴν ἀπάτην ἐλέγχων, πόνοις προσωμίλησας, ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ μεταστᾶς ἐν δόξῃ πρὸς Θεόν, τῶν σὲ τιμώντων, ἀπαύστως μνημόνευε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Βασίλειε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’. Τὴν ὑπέρ ἡμῶν.
Τὴν βασιλικήν, προσάγων ἱερουργίαν, τῷ Παμβασιλεῖ, Βασίλειε θεοφάντορ, ὁλοκάρπωμα θεῖον, τοὺς θείους ἀγῶνάς σου, ἱερῶς αὐτῷ προσέφερες, Ἱεράρχα πανσεβάσμιε, ἐκβοῶν τοῖς προσιοῦσί σοι· Ἡ τῆς Εἰκόνος τιμή, ἀνυψοῦται Χριστῷ.

Μεταφορὰ τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου

Ἡ μετακόμιση ἔγινε ἀπὸ τὴν ἐπισκοπὴ Ζήλα (στὴν Καππαδοκία) στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ ἔτος 942, ὅταν βασιλεῖς ἦταν οἱ Κωνσταντῖνος καὶ Ῥωμανὸς οἱ Προφυρογέννητοι. Κατόπιν ἐναποτέθηκε στὴν ἁγία σορὸ τῶν Χαλκοπρατείων στὶς 12 Ἀπριλίου.

Οἱ Ἅγιοι Δήμης καὶ Πρωτίων

Στοὺς συναξαριστὲς ἡ μνήμη τους ἀναφέρεται χωρὶς ὑπόμνημα.

Στὸ Λαυριωτικὸ ὅμως Κώδικα 70 ἡ μνήμη τους ἀναφέρεται στὶς 19 Μαρτίου, καὶ ὑπάρχουν κάποια βιογραφικὰ στοιχεῖα, ὄχι ὅμως ὁλοκληρωμένα.

Οἱ ἅγιοι αὐτοὶ λοιπόν, ὑπῆρξαν στὰ χρόνια του βασιλιᾶ Μαξιμιανοῦ (286-305) καὶ παρουσιάστηκαν αὐθόρμητα στὸν ἡγεμόνα τῆς χώρας τους καὶ ὁμολόγησαν μὲ θάῤῥος τὸν Χριστό. Ὁ ἡγεμόνας τότε τοὺς γύμνωσε καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδεσε μὲ ἁλυσίδες, τοὺς μαστίγωσε ἀνελέητα μὲ μαστίγια ἀπὸ νεῦρα βοδιῶν καὶ τοὺς χτύπησε μὲ ἀκανθωτὰ ῥαβδιὰ τόσο, ποὺ πετάχτηκαν τὰ σπλάχνα τους ἀπὸ τὴν κοιλιά. Ἔτσι μισοπεθαμένους τους ἔριξε γιὰ 30 μέρες μέσα στὴ φυλακή, χωρὶς νερὸ καὶ ψωμί. Ἀλλὰ ἄγγελος Κυρίου τοὺς ἐπισκέφθηκε, ἴασε τὶς πληγές τους καὶ τοὺς ἔδωσε μπόλικο νερὸ καὶ φαγητό.

Ὅταν ὁ ἡγεμόνας τοὺς κάλεσε μπροστά του καὶ τοὺς εἶδε ὑγιεῖς, ἀντὶ νὰ συνέλθει ἀπὸ τὸ θαῦμα, ῥώτησε τοὺς μάρτυρες μὲ ὀργὴ ἂν ἐπιμένουν στὴ χριστιανική τους πίστη. Αὐτοὶ μὲ μία φωνὴ ἀπάντησαν: «Χριστιανοί ἐσμεν». Τότε αὐτὸς διέταξε καὶ τοὺς ἀποκεφάλισαν καὶ ἔτσι ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμων Ἱερομάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἀρτέμων ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) καὶ ἦταν πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας στὴ Λαοδικεία. Ἕνα χρόνο πρὶν τὸ θάνατό του, μπῆκε στὸ ναὸ τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Σισίννιο καὶ κατέστρεψε τὰ εἴδωλα. Ὅταν ὁ ἄρχοντας τῆς χώρας πληροφορήθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες τὸ γεγονὸς αὐτό, ἀναχώρησε γιὰ νὰ συλλάβει τὸν Ἐπίσκοπο. Ἀρρώστησε ὅμως καὶ κινδύνευσε ἡ ὑγεία του.

Ζήτησε τότε ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο νὰ προσευχηθεῖ γι’ αὐτὸν καὶ τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι ἐὰν ἀποκτοῦσε τὴν ὑγεία του, θὰ τοῦ κάνει χρυσὴ εἰκόνα. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔγινε καλά, ἀναχώρησε γιὰ τὴν Καισάρεια. Καὶ ὅταν βρῆκε στὸν δρόμο τὸν Ἅγιο Ἀρτέμονα, τὸν συνέλαβε, τὸν ἔδεσε καὶ συρόμενο τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακή.

Ἔπειτα προσπάθησε μὲ τὴ βία νὰ τὸν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Ἅγιος ἔμεινε πιστὸς στὴν πατρώα εὐσέβεια, τοῦ ἀπέκοψαν κάποια μέλη ἀπὸ τὶς σάρκες του καὶ τὰ ἕψησαν στὴ σχάρα. Στὴν συνέχεια ἔκαψαν ἕνα λέβητα, γιὰ νὰ ρίξουν τὸν Ἅγιο μέσα σὲ αὐτὸν καὶ νὰ καεῖ.

Δύο ἀετοὶ σήκωσαν τὸν ἄρχοντα καὶ τὸν ἔριξαν μέσα ὅμως στὸ λέβητα. Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμων τελειώθηκε μετὰ ἀπὸ λίγο διὰ ξίφους.

Ἡ Ὁσία Ἀνθοῦσα θυγατέρα Κων/νου τοῦ Κοπρωνύμου

Ἦταν θυγατέρα τοῦ βασιλιᾶ Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου. Γεννήθηκε μέσα στὴν ἀνακτορικὴ δόξα καὶ λαμπρότητα, ἀλλ᾿ αὐτὴ ζήτησε ἀλλοῦ τὴν εὐχαρίστηση καὶ παρηγοριὰ τῆς ψυχῆς της. Μάταια ὁ βασιλιὰς πατέρας της (741-775) θέλησε νὰ τὴν παντρέψει μὲ νέο ποὺ εἶχε ὅλα τὰ πλεονεκτήματα τοῦ γένους, τοῦ κάλλους καὶ τοῦ πλούτου. Αὐτὴ ἔφερε στὴν καρδιά της βαθειὰ τὴν θλίψη, ὅτι ὁ πατέρας της ἦταν ἐχθρὸς τῶν εἰκόνων καὶ δὲν ἤθελε σύζυγο ποὺ εἶχε τὰ ἴδια φρονήματα μ᾿ αὐτόν.

Παρέμεινε λοιπὸν ἄγαμη καὶ χρησιμοποιοῦσε τὸν καιρό της σὲ ἔργα ἐλέους καὶ φιλανθρωπίας. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πατέρα της, μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά της σὲ φτωχούς, φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα καὶ ναούς. Ἡ ἴδια ἔγινε μοναχὴ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ταράσιο.

Στὸ μοναστήρι ἡ ζωή της ἦταν ἀσκητική, γεμάτη ταπεινοφροσύνη καὶ ἀγάπη. Σὲ ἡλικία 52 ἐτῶν ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, σ᾿ ὅλα ἄξια τοῦ ἀμάραντου στεφάνου τῆς αἰώνιας βασιλείας, ἡ παρθένος ἡ σεμνή, ποὺ καταφρόνησε τὶς ψεύτικες λάμψεις καὶ τὶς ἀπατηλὲς τιμὲς τῶν πρόσκαιρων βασιλειῶν τῆς γῆς.

Οἱ Ἅγιοι Μηνᾶς, Δαβὶδ καὶ Ἰωάννης Ἀββᾶδες καὶ Ὁσιομάρτυρες

Μαρτύρησαν ἀφοῦ ἐκτελέστηκαν τοξευόμενοι.

Ὁ Ἅγιος Σέργιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ἡ μνήμη του ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Γεδεὼν στὸ Βυζαντινὸ Ἑορτολόγιο σελ. 91 καὶ τὸ ἔχει πάρει ἀπὸ χειρόγραφο Εὐαγγέλιο (τοῦ Ἁγιοταφίτικου μετοχίου 426), ὅπου καὶ μόνο ἐκεῖ σημειώνεται.

Ὅπως φαίνεται, γινόταν τὸ μνημόσυνό του στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ συγκεκριμένα στὴ Μονὴ τοῦ Μανουήλ, τῆς ὁποίας ἔκανε ἡγούμενος, διότι πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ἀναφέρεται στοὺς Συναξαριστὲς ἡ μνήμη του. Ὁ Σέργιος λοιπόν, καταγόταν ἀπὸ ἐπίσημη οἰκογένεια.

Ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ Πατριάρχη Φωτίου, ἐνάρετος καὶ πολὺ μορφωμένος. Τὸ 999 καὶ σὲ ἡλικία σχετικῶς μεγάλη, κλήθηκε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Βασίλειο τὸν Β´ (976-1025) στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο, σὲ διαδοχὴ τοῦ Σισινίου τοῦ Β´. Κυβέρνησε τὸν πατριαρχικὸ θρόνο θεοφιλῶς γιὰ 20 χρόνια καὶ ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ τὸ 1019.

Ὁ Ὅσιος Νεόφυτος ὁ ἔγκλειστος ποὺ ἀσκήτευσε στὴν Κύπρο

Ἀπὸ τοὺς Συναξαριστὲς ἀγνοεῖται ἡ μνήμη του.

Αὐτὸς ἦταν Κύπριος, ποὺ γεννήθηκε στὰ Λεύκαρα (ἐπαρχία Ἀμαθοῦντος) τὸ 1134. Λόγω τοῦ μεγάλου ἀσκητικοῦ του ἀγῶνα, ἀναδείχτηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἀσκητὲς τῆς Κύπρου. Ἔκτισε τὴν διάσημη Ἐγκλείστρα, ποὺ σῴζεται μέχρι σήμερα, ὅπου πέρασε ὅλη του τὴν ζωὴ μὲ νηστεία, προσευχὴ καὶ μελέτη.

Ἐπίσης ἀναδείχτηκε γλαφυρὸς συγγραφέας καὶ πέθανε εἰρηνικά. Τὸν ἔθαψαν μέσα στὴ σπηλιὰ τῆς Ἐγκλείστρας.

(Ἡ μνήμη του περιττῶς ἐπαναλαμβάνεται, ἀπὸ ὁρισμένους Συναξαριστές, ὡς μάρτυρα καὶ τὴν 28η Σεπτεμβρίου).

Ὁ Ὅσιος Ἀκάκιος ὁ Νέος, ὁ Καυσοκαλυβίτης

Ὁ Ὅσιος αὐτὸς γεννήθηκε στὸ χωριὸ Γόλιτσα τῆς ἐπαρχίας Φαναρίου (Ἀγράφων) στὰ τέλη τοῦ 17ου αἰῶνα.

Προσῆλθε πρῶτα στὴ μονὴ τῆς Σουρβίας (κοντὰ στὴ Μακρινίτσα Βόλου), ὅπου ἐκάρη μοναχός, μετονομασθεὶς σὲ Ἀκάκιο ἀπὸ Ἀναστάσιο ποὺ ἦταν τὸ κοσμικό του ὄνομα. Ἀσκήτευσε στὴ σκήτη τοῦ Καυσοκαλυβίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπως ἀναφέρεται στὴ βιογραφία του, ποὺ συνέγραψε ὁ μαθητής του παπα-Ἰωνᾶς.

Διέπρεψε στὶς ἀρετὲς καὶ ἔγινε σύμβουλος καὶ διδάσκαλος πολλῶν μαρτύρων τῆς πίστης μας. Ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ στὶς 12 Ἀπριλίου 1730.

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος Ἐπίσκοπος Ριαζὰν καὶ Μούρωμ

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἔζησε στὴ Ρωσία μεταξὺ τοῦ 13ου καὶ τοῦ 14ου αἰῶνα μ.Χ. καὶ λόγω τῶν ἀρετῶν του ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Ριαζὰν καὶ Μούρωμ. Ἦταν ἐκεῖνος ποὺ διαπλέοντας θαυματουργικὰ νερό, μετέφερε τὴ θαυματουργικὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Μούρωμ στὴν πόλη τοῦ Ριαζάν. Κοιμήθηκε ὁσίως μὲ εἰρήνη. Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει, ἐπίσης, τὴ μνήμη του στὶς 21 Μαΐου, 10 Ἰουνίου, 3 καὶ 10 Ἰουλίου.

Όλα να τα κάνουμε προσευχή!

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…;». Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αϋπνία. να μη σκέπτεσαι τον ύπνο.

Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…;» κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος...

Όλα είναι μέσα μας, και τα ένστικτα και τα πάντα, και ζητούν ικανοποίηση. Αν δεν τα ικανοποιήσομε, κάποτε θα εκδικηθούν, εκτός και τα διοχετεύσομε αλλού, στο ανώτερο, στον Θεό.

Αντί να στέκεστε έξω από την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον. Έρχεται από δω το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό, δώστε εσείς την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει εκείνος πώς να σας ελεήσει, με τι τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με τη χάρη του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται!

Σας πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σας απαλλάξει ο Ίδιος.

Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα. Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα σ’ αυτά. Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεστε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.

Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες, για να μην παίρνει είδηση το αντίθετο πνεύμα (δηλ. ο διάβολος) και σας βουτάει και σας καθηλώνει και σας βάζει στη στενοχώρια. Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια ν’ απαλλαγείτε από αυτές. Ν’ αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος. Μη λέτε: «Τώρα θα σφιχτώ, θα κάνω προσευχή ν’ αποκτήσω αγάπη, να γίνω καλός κλπ.». Δεν είναι καλό να σφίγγεσαι και να πλήττεις, για να γίνεις καλός. Έτσι θ’ αντιδράσετε χειρότερα. Όλα να γίνονται με απαλό τρόπο, αβίαστα και ελεύθερα. Ούτε να λέτε: «Θεέ μου, απάλλαξέ με απ’ αυτό», παραδείγματος χάριν, τον θυμό, την λύπη. Δεν είναι καλό να προσευχόμαστε ή και να σκεπτόμαστε το συγκεκριμένο πάθος. Κάτι γίνεται στην ψυχή μας και μπλεκόμαστε ακόμη περισσότερο. Ρίξου με ορμή, για να νικήσεις το πάθος και θα δεις τότε πως θα σ’ αγκαλιάσει, θα σε σφίξει και δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτα.

Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας απ’ τα μπερδέματα και τα πάθη.

Από το βιβλίο: Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλιβίτου, Βίος και Λόγοι – Ι.Μ. Χρυσοπηγής Χανίων
πηγή

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ: ΣΤΗΝ ΑΜΟΛΥΝΤΗ

Δέξαι, Δέσποινα, ταχέως τας θερμάς μου ικεσίας,
και προσάγαγε Κυρίω, Κόρη, Μήτηρ του Θεού μου.
Σκέδασον δε τας ενέδρας και το θράσος του εχθρού μου,
και της υψηλής σου δείξον αξιόν με προστασίας,
λύσον συ τας περιστάσεις των εις Σε καταφευγόντων,
αποδίωξον τα στίφη των εμέ καταθλιβόντων.

Συ αφόπλισον, Παρθένε, δυσμενείς μοι πολεμίους
και αλάστορας εχθρούς μου, επιβούλους και δολίους.
Την κατώδυνον ψυχήν μου εκ πληγών και εκ τραυμάτων
δια Σων, αγνή Παρθένε, ανωδύνων ιαμάτων,
σπέυσον ίασαι και σώσον και εκ των αρωστημάτων,
των πολυωδύνων νόσων και παθών μου ανιάτω

Νιγηρίας Αλέξανδρος:Η Ἀνάσταση δέν εἶναι ΜΕΤΑ τόν Σταυρό, ἀλλά ΜΕΣΑ στόν Σταυρό!

Προσαγορευτηριοσ Λογοσ

Μητροπολιτου Νιγηριασ Αλεξανδρου

εκπροσωπου Τησ Α.Θ.Μ. Του Πάπα Καί Πατριάρχου

Αλεξανδρείας Καί Πάσης Αφρικης

κ.κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ Β!

Κατα Την Τελετη Ενθρονισεωσ

Του Σεβασμιωτατου Μητροπολιτου Ακκρασ Κ. Σαββα

ΑΚΚΡΑ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013

Εὐλαβέστατοι πρεσβύτεροι καί Διάκονοι τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας

Ἐξοχώτατοι ἐκπρόσωποι Διπλωματικῶν Ἀρχῶν

Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν ἀρχῶν τῆς Δημοκρατίας

Ἐκπρόσωποι ἄλλων Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν

Εὐσεβέστατε λαέ τοῦ Θεοῦ,

Μοῦ προσδίδει ἰδιαίτερη τιμή τό γεγονός ὅτι κατά τήν κατά τήν σημαντική αὐτή στιγμή τῆς ἱστορίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πού «παροικεί στήν Γκάνα», εὑρίσκομαι ἀνάμεσά σας ἐκπροσωπώντας τόν Σεβαστό Πατέρα μας, τόν Μακαριώτατο Πάπα καί Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καί Πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρο καί τούς ἀδελφούς ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους ἀνά τήν Ἀφρικανική Ἤπειρο. Μεταφέρω σέ ὅλους, κλῆρο καί λαό, τήν πατρική ἀγάπη καί εὐλογία τοῦ Πατριάρχου μας, ἀλλά καί τόν ἀδελφικό ἀσπασμό τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς ἠπείρου.

Σεβασμιώτατε καί ἀγαπητέ ἀδελφέ Μητροπολίτα Ἄκκρας κ. Σάββα,

Θά ἤθελα νά μοιραστῶ μαζί σου κάποιες σκέψεις μου με τήν εὐκαιρία τῆς ἐνθρονήσεώς σου στόν ἀρχιερατικό θρόνο τῆς Ἄκκρας πού καθρεφτίζει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τόσο γιά τήν τοπική Ἐκκλησία, ὅσο και γιά ἐσένα προσωπικά.

Ἔρχεσαι στόν εὐλογημένο τοῦτο τόπο ἀπό μιά ἰδιαίτερα εὐαίσθητη καί τραυματισμένη περιοχή τῆς Ἀφρικῆς, τήν Ρουάντα καί το Μπουρούντι. Ἀπό ἔθνη χαραγμένα μέ μνῆμες ἀγωνίας καί πόνου. Ἀπό τόπους ὅπου στά μάτια τῶν ἀνθρώπων καθρεφτίζεται ἀκόμα ὁ τρόμος τῆς πλέον φρικτῆς γενοκτονίας στήν πρόσφατη ἱστορία τῆς Ἀφρικῆς ἀλλά καί τοῦ κόσμου ὅλου.

Αὐτοί οἱ ἀνθρωποι πού ἔζησες κοντά τους γιά κάποια χρόνια ἀποτελοῦν τούς φύλακες τῆς αὐθεντικῆς μνήμης, ζοῦν γιά νά διηγοῦνται τήν ἱστορία τους ὥστε ἡ ἀλήθεια νά συνεχίζει νά ζεῖ. Δέν πτοήθηκαν, δέν λύγισαν κάτω ἀπό τό βάρος τῆς ἰστορίας. Ἀντίθετα ἔγιναν μάρτυρες θάρρους, πίστης καί ἀποδοχῆς τῆς ἀλήθειας τῆς Ἀναστάσεως, μεταμορφώνοντας τόν θάνατο σέ ζωή.

Αὐτή ἡ μεταμόρφωση, αὐτή ἡ διαδικασία, αὐτή ἡ θεραπεία τόσο τῆς συλλογικῆς ὅσο καί τῆς προσωπικῆς μνήμης μπορεῖ νά συμβεῖ μόνο ὅταν συνειδητοποιήσουμε τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι ΜΕΤΑ τόν Σταυρό, ἀλλά ΜΕΣΑ στόν Σταυρό! Στό Σταυρό Ἐκείνου πού συμφιλίωσε δημιουργία καί Δημιουργό. «Εἰ γάρ ἔχθροί ὄντες κατηλλάγημεν τῶ Θεῶ, διά τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῶ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῆ ζωῆ αὐτοῦ...δι οὖ νῦν τήν καταλλαγήν ἐλάβομεν» (Ρωμ.5:10-11)

Σεβασμιώτατε,

ἀναλαμβάνεις ἐπίσημα τήν ποιμαντορία αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοῦ τοῦ εὐγενοῦς λαοῦ, σήμερα πού ἡ Ἐκκλησία μας προσκυνᾶ τόν Τίμιο Σταυρό, διά τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός κέρδισε γιά μᾶς τήν συμφιλίωση μας μέ τόν Πατέρα.

Πίσω από αὐτή τήν «σύμπτωση» γιά κάποιους χωρίς βαθιά πίστη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καλεῖσαι νά διακρίνεις τό κάλεσμα πού ἀπευθύνει σήμερα τόσο σέ σένα ὅσο καί σέ ὅλους μας, κλῆρο καί λαό, «ὁ καταλλάξας ἡμᾶς ἑαυτῶ διά Ἰησοῦ Χριστοῦ καί δεδωκώς ἡμῖν τήν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Β. Κορ. 5:18).

Tά τελευταῖα χρόνια, βλέπουμε μπροστά μας νά ἁπλώνεται μιά στρατιά ἀνθρώπων βαθιά πληγωμένων. Πληγωμένων ἀπό τήν πολιτική καί πολιτικές, τήν οἰκονομία καί τά ἀποτελέσματα τοῦ ἐπιθετικοῦ καπιταλισμοῦ, τήν ἐκμετάλλευση ἀνθρώπων πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν καί φύσεως, τήν θρησκευτική μισαλοδοξία, τόν ἀθέμιτο καί πολλές φορές βίαιο ἀνταγωνισμό, τίς κάθε εἴδους διακρίσεις, τό ἔλειμμα δημοκρατίας, τήν ἀπουσία ἀληθινῆς καί τίμιας ἡγεσίας, τήν ἀνεργία καί τήν ἔλλειψη στοιχειώδους ὑγειονομικῆς περίθαλψης, τόν ἐθνοκεντρισμό καί τίς ἐθνοκαθάρσεις, τούς πολέμους καί τίς γενοκτονίες. Τό κόστος ὅλων αὐτῶν τῶν καταστάσεων εἶναι τεράστιο: καταστροφή τῆς κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς δομῆς τῶν κοινωνιῶν, ἀπώλεια ἀνθρώπινων ὑπάρξεων, μεγάλος ἀριθμός προσφύγων καί μετατόπιση πληθυσμῶν, ὀρφάνια. Τραυματικές αληθινά ἐμπειρίες, πόνος καί θλίψη, κακία, φοβίες, ἕνας πολιτισμός βίας!

Καλεῖσαι λοιπόν νά κρατήσεις τό Πνεῦμα ζωντανό. Νά ἐργαστεῖς ἀκούραστα καί μέ ὅποιο κόστος, μαζί μέ τόν κλῆρο καί τό λαό αὐτῆς τῆς χώρας, γιά νά μείνει ζωντανό τό προφητικό κάλεσμα τῆς Ἐκκλησίας μας σήμερα. Νά γίνεις ὄργανο καταλλαγῆς καί συμφιλίωσης πού πηγάζει ἀπό τήν βαθιά πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό καί πού περνᾶ μέσα ἀπό τήν μετάνοια, προσωπική καί συλλογική καί τήν συγχωρετικότητα. Καί ὁ Χριστός ἀκούει πρῶτα τήν κραυγή τῶν φτωχῶν καί καταπιεσμένων καί ἀπεργάζεται, Ἐκεῖνος καί πάλι πρῶτος τό μυστήριο τῆς καταλλαγῆς, ἀγκαλλιάζοντας πρῶτα τά θύματα τῶν ὁποίων ἡ ἀνθρωπιά καί ἡ ἀξιοπρέπεια ἔχουν καταστραφεῖ, ἀποκαθιστῶντας τους στήν ὁλότητά τους. Μέσα ἀπό αὐτή τήν πορεία ἡ καταλλαγή γίνεται ἕνα πέρασμα ἀπό μιά κατάσταση εἰρηνικῆς διευθέτησης πραγμάτων στήν ἀποκατάσταση διαρρηχθέντων σχέσεων ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους καί ὁμάδες. Τότε ἐπέρχεται ἡ ἀληθινή θεραπεία, οἱ ἐχθροί μποροῦν νά γίνουν φίλοι, οἱ ἀντίπαλοι συνεργάτες. Τότε ὁ Ἄβελ μπορεῖ νά ξαναπερπατήσει ἄφοβα χέρι μέ χέρι μέ τόν Κάιν.

Εἴθε ὁ λόγος σου νά εἶναι πάντοτε «σκληρός» ὅπως ἡ πνοή τοῦ Πνεύματος στήν ἱστορία. Βοήθησε ἡ παρουσία τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας στήν συγκεκριμμένη κοινωνία νά εἶναι πάντοτε προφητική καί πρωτοποριακή, ἀσυμβίβαστη, καταγγέλουσα πάντοτε τίς κατεστημένες δομές τῆς ἀδικίας καί τίς ἐκμετάλλευσης, πάντοτε διακονῶσα τά πρόσωπα τῶν «ἐλαχίστων ἀδελφῶν». Μήν λησμονεῖς ὅτι πρέπει νά ξαναγίνουμε «αὐτοί πού ἀναστάτωσαν τήν οἰκουμένη» (Πραξ. 17,6)

Στόν δρόμο αὐτό σέ ὁδηγεῖ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ δέν ὁδηγεῖ ποτέ κάποιον ἐκεῖ ὅπου δέν θά τόν κρατήσει. Δέξου μέ εὐγνωμοσύνη τό δῶρο πού ὁ Θεός σοῦ χαρίζει σήμερα. Τόν κλῆρο καί τό λαό αὐτῆς τῆς χώρας μαζί μέ τό Σταυρό τους. «Λάβε τήν παρακαταθήκην ταύτην καί φύλαξον αὐτήν, ἕως τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ’αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν»ἐνθυμούμενος πάντοτε ὅτι γιά κάθε δῶρο πού δίνει ὁ Θεός ζητεῖται εὐθύνη καί ἀπολογισμός.

Τά ἔτη τῆς ἀρχιερατείας σου νά εἶναι πολλά. Ἡ διακονία σου καρποφόρος καί δημιουργική. Πάντοτε νά εἶσαι γιά τούς ἀδελφούς σου,κληρικούς καί λαικούς, τό θέλημα τοῦ Πατρός, ὁ Ὑιός Λόγος ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν, ὁ Παράκλητος, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας στίς καρδιές τους.

πηγή

11 Απριλίου 1985: Ο θάνατος του Ενβέρ Χότζα - δηλώσεις Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανού

ΔΗΛΩΣΕΙΣ
Του Μητροπολίτου Σεβαστιανού για τον θάνατο του Εμβέρ Χότζα

Ο θάνατος του Χότζα και μάλιστα την Μεγάλη Εβδομάδα αποδεικνύει ότι το τέλος των διωκτών του χριστιανισμού είναι πικρόν και ελεεινόν. Επολέμησεν την πίστι με μανία εις την Αλβανίαν, ενόμιζε ότι το όνομα του Εσταυρωμένου θα σβήση με το κλείσιμο των εκκλησιών, να όμως που έσβησε και εξηφανίσθη ο ίδιος.

Ευχόμεθα να διδαχθούν οι διάδοχοι του από το τέλος του, και να αλλάξουν τακτικήν έναντι του ορθόδοξου Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.
Βαρύτατη είναι επίσης τώρα η ευθύνη τόσο της ελληνικής κυβερνήσεως όσο και των κομμάτων της πατρίδας μου. Η κυβέρνησις καλείται να ομιλήση με τους διαδόχους του Χότζα με άλλην γλώσσα και να θέση το θέμα επί άλλης βάσεως. Η βάση αυτή για μας είναι ο πλήρης σεβασμός των διεθνώς ανεγνωρισμένων και απαράγραπτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.

Τέλος ολόκληρος ο Ελληνισμό του εσωτερικού και του εξωτερικού καλείται εις επαγρύπνησιν συνεχή και θερμήν προσευχήν προς τον Αναστάντα Χριστό, όπως συντόμως χαρίση την λύτρωσιν και την Ανάστασιν του ορθόδοξου Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ 12-4-1985

σημείωση: Η 11η Απριλίου το 1985 έπεφτε Μεγάλη Πέμπτη

Και μία αντίδραση του ΚΚΕ τις ίδιες μέρες...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

... Ο Σεβαστιανός ενθαρρυμένος από την κυβερνητική ανοχή συνεχίζει ανενόχλητα τη δράση του στην πόλη μας και στα χωριά της επαρχίας, στα σχολεία, στα οικοτροφεία και στις εκκλησίες.
Καθημερινά οι αντιδημοκρατικές και οι αντικομμουνιστικές δραστηριότητες του αυξάνονται, τα μεγάφωνα καλούν σε συλλαλητήρια και συναγερμούς, οι καμπάνες χτυπούν όλο και πιο συχνά και δυνατά για τους «καταπιεζόμενους αδελφούς της Βορείου Ηπείρου».

Απαιτούμε από κυβερνητικής πλευράς συγκεκριμένα μέτρα αντιμετώπισης της«πολιτικής» του Σεβαστιανού που στοχεύει στο υπονομεύει την προσπάθεια για συνεργασία όλων των λαών στα Βαλκάνια και να περνάει για όλα τα ζητήματα τις πιο αντιδραστικές, σκοταδιστικές και καταδικασμένες στη συνείδηση του λαού απόψεις, όντας το κύριο στήριγμα και ο τοποτηρητής της Δεξιάς στον τόπο μας.

Κ.Ο. ΚΟΝΙΤΣΑΣ του Κ.Κ.Ε.

πηγή

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 12 Απριλίου, ημέρα μνήμης του Οσίου Βασιλείου, του Ομολογητού και Επισκόπου Παρίου.

Απτόητος πρόμαχος της τιμητικής προσκύνησης των εικόνων ο Βασίλειος, αποδοκίμασε με όλες του τις δυνάμεις τους εικονομάχους αυτοκράτορες. Η μεγάλη θεολογική του κατάρτιση σε συνδυασμό με την ενάρετη ζωή του, τον ανέδειξαν επίσκοπο της πόλης Παρίου στις ακτές της Προποντίδας.

Η στάση του όμως αυτή έναντι των εικονομάχων αυτοκρατόρων έγινε αιτία να διωχθεί σκληρά. Υπέστη πολλά δεινά και πέρασε «εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι» (Β' προς Κορινθίους, ια' 27)... δηλαδή, με πείνα και δίψα, με νηστείες πολλές φορές, με κρύο και γυμνότητα. Αλλά ο Βασίλειος, όπου και αν τον εξόριζαν οι αυτοκράτορες, ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία να υπερασπίζει την Ορθοδοξία. Αναφέρεται δε ότι κατά τους χρόνους της βασιλείας του Μιχαήλ του Τραυλού (820 - 829 μ.Χ.) και του Θεοφίλου (829 - 842 μ.Χ.) διέμενε εξόριστος σε κάποιο μικρό νησί προ της Κωνσταντινουπόλεως. Τέλος, τον αξίωσε ο Θεός να δει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας και συγχρόνως το ναυάγιο της εικονομαχίας.

Όταν επέστρεψε στην επισκοπή του, τον υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές και εκεί παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο.

Ο Άγιος Βασίλειος χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο τον μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άγιο Ιγνάτιο Α'.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως ιερεύς του Βασιλέως της δόξης, ομολογίας διαλάμπεις τη αίγλη, Ιερομάρτυς ένδοξε Βασίλειε, των εικονομάχων γαρ, την απάτην ελέγχων, πόνοις προσωμίλησας, υπέρ της αληθείας και μεταστάς εν δόξη προς Θεόν, των σε τιμώντων, απαύστως μνημόνευε.

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

Τῌ ΙΒ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Μνήμη
τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου,
Ἐπισκόπου Παρίου.

Τῇ ΙΒ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
Μνήμη
τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου,
Ἔπισκόπου Παρίου τοῦ Ὁμολογητοῦ.

Χαίρων τελεύτα, Βασίλειε τρισμάκαρ.
Ἐκεῖ γὰρ ἥξεις, οὗ χαρᾶς πλησθῇς ὅσης.
Δωδεκάτῃ Βασίλειε ταφήϊα δύσσαο νεκρός.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἐν ἔτει ἑξακισχιλιοστῷ τετρακοσιοστῷ πεντηκοστῷ,
ἀνεκομίσθη ἡ τιμία Ζώνη τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου
ἀπὸ τῆς ἐπισκοπῆς Ζήλας ἐπὶ τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων,
ἐπὶ Κωνσταντίνου καὶ Ῥωμανοῦ, τῶν Πορφυρογεννήτων,
μετὰ δὲ ταῦτα, ὕστερον μετετέθη ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ τῶν Χαλκοπρατείων
, κατὰ τήν τριακοστὴν πρώτην τοῦ Αὐγούστου μηνός.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
Μνήμη
τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν
Ἀνθούσης, θυγατρὸς Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου.
Ῥίζης δυσώδους καρπὸς εὐώδης μάλα,
Ἀνθοῦσα σεμνὴ γῆς ἀπανθεῖ καὶ βίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
Μνήμη
τῶν Ἁγίων Μαρτύρων
Δήμη καὶ Πρωτίωνος.

Πρῶτος κεφαλὴν Πρωτίων ἀφῃρέθη,
Μεθ' οὗ κάραν προὔτεινε Δήμης δημίῳ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
Μνήμη
τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος
Ἀρτέμωνος.

Εὗρε στεφάνους ἀρτίτμητος Ἀρτέμων
Πρέποντας αὐτοῦ τῇ τετμημένῃ κάρᾳ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
, Μνήμη
τῶν Ἁγίων τριῶν Μαρτύρων
Μηνᾶ, Δαυΐδ, καὶ Ἰωάννου.

Δούλους Θεοῦ τρεῖς Ἀββάδας παθοκτόνους
Τοξεύμασι κτείνουσιν ἀνθρωποκτόνοι.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Πέμπτη, Απριλίου 11, 2013

Μερικές σκέψεις του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη για να προστρέχουμε στην Θεοτόκο με πίστι και θάρρος

(Αορατος Πολεμος Αγιου Νικοδημου του Αγιορειτου)

ΝΑ ΠΡΟΣΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΘΕΟΤΟΚΟ

Θέλοντας να προστρέξης στην Θεοτόκο με πίστι και θάρρος για κάθε σου ανάγκη, μπορείς να το πετύχης όταν σκεφθής: Α΄) Ότι όλα εκείνα τα δοχεία (όπως το γνωρίζεις από την πείρα σου) στα οποία έχει τοποθετηθή μόσχος ή άλλο παρόμοιο άρωμα πολύτιμο, μολονότι δεν υπάρχει μέσα τους το άρωμα, τα αγγεία αυτά διατηρούν την ευωδία του αρώματος εκείνου.

Και όσο περισσότερο χρονικό διάστημα παρέμεινε το άρωμα μέσα στο δοχείο, τόσο περισσότερο τα δοχεία εκείνα διατηρούν την ευωδία” και μάλιστα τόσο περισσότερο ευωδιάζουν εκείνα, όσο περισσότερο παραμείνει το άρωμα μέσα, μολονότι εκείνος ο μόσχος ή το παρόμοιο άρωμα είναι μιας περιοριστικής και περιωρισμένης δυνάμεως. Παρόμοια να σκεφθής ότι και ένας που στέκεται κοντά σε μία μεγάλη πυρκαϊά, διατηρεί την θερμότητα για πολύ καιρό και μετά την απομάκρυνσί του από την φωτιά.

Και επειδή αυτά είναι αληθινά, άραγε από ποιά άρρητη ευωδία φιλανθρωπίας, από ποιά φλόγα αγάπης και από ποιούς λογισμούς ελέους και ευσπλαγχνίας μπορούμε να πούμε ότι είναι γεμάτα τα σπλάγχνα της Θεοτόκου, που για εννέα μήνες κράτησε στα σπλάγχνα της το Χριστό, το ακένωτο μύρο, που κρατεί πάντοτε στο στήθος της και στην αγάπη της, τον Υιό του Θεού, που είναι η ίδια η αυτοαγάπη και το ίδιο αυτοέλεος και αυτοευσπλαγχνία και όχι περιορισμένης δυνάμεως και μικρής διάρκειας, αλλά ατέλειωτης και απεριόριστης;

Έτσι όπως όποιος αγγίζει στα δοχεία που έχουν το μύρο, δέχεται την ευωδία πάνω του, και όποιος πλησιάζει σε μία μεγάλη πυρκαϊά, δεν μπορεί παρά να δεχθή από την θερμότητά της, έτσι και πολύ περισότερο κάθε φτωχός που έχει ανάγκη και πλησιάζει με ταπείνωσι και πίστι στο ουράνιο μύρο, στην φωτιά της αγάπης, του ελέους και της ευσπλαγχνίας, που πάντοτε ευωδιάζει και πάντοτε ανάβει στο στήθος της Παρθένου, οπωσδήποτε θα δεχθή βοήθειες, ευεργεσίες και χάριτες, τόσο περισσότερες, όσο περισσότερο συχνά και με μεγαλύτερη πίστι και θάρρος πλησιάση.

Β΄) Ότι κανένα κτίσμα δεν αγάπησε τόσο τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ούτε συμμορφώθηκε τόσο με το θέλημά Του, όσο η Παναγία του Μητέρα, αφενός μεν διότι τον γέννησε μόνη χωρίς άνδρα, αφετέρου διότι γέννησε μόνο αυτόν και κανένα άλλον, και έτσι δεν μοιράσθηκε καθόλου με άλλον η αγάπη της.

Αν λοιπόν αυτός ο Υιος του Θεού και αγαπητός Υιος της Παρθένου, έδωσε όλη του τη ζωή και όλο του τον εαυτό για τις ανάγκες ημών των αμαρτωλών και έδωσε την μητέρα του ως μητέρα μας και συνήγορο για να μας βοηθά, και μετά από αυτόν αποτελεί μέσον της σωτηρίας μας, Πως και με ποιό τρόπο θα μπορέση κάποτε αυτή η αγαπημένη του μητέρα και δική μας συνήγορος να γίνη αποστάτης της θελήσεως του τόσο αγαπημένου της Υιού και να μη μας βοηθήση;

Γι αυτό αγαπητέ, πρόστρεχε, πρόστρεχε με θάρρος για κάθε σου ανάγκη στην Παναγία Θεοτόκο. Γιατί εκείνη η επιστοσύνη και το θάρρος που δείχνεις σ αυτήν, είναι πλούσια και μακαρία και ασφαλές καταφύγιο και πάντοτε δίνει στην καρδιά σου χάριτες και ελεημοσύνες.

Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό

Σας ελέγχει η συνείδηση, επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας.

Και είναι εύλογο. Γιατί υπακούτε στον εχθρό; Εκείνος είναι που σας παρακινεί:

“Γρήγορα …πιο γρήγορα …”. Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό. Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε.

Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας, που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας.

Πρέπει να ριχθείτε σ’ αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική. Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει, “Κάνε τούτο ή εκείνο”, εσείς να του αποκρίνεστε: “Ξέρω τί θα κάνω. Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από δω!”.

Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή. Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική.

Γι ‘ αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη …

Ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Πηγή / αντιγραφή