ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΒΙΤΑΛΗΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΞΙΣΤΟΡΕΙ ΠΩΣ ΤΟΝ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ....

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΧΕΙ ΒΡΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 17 ΕΤΩΝ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΟΡΑΜΑ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΛΑΙΚΟΣ...

ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΑΠΤΙΖΑΝΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΑΥΡΟΣ!!!
...
ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ,ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ!!!

ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΔΩΣΑ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΣΤΙΣ 25/6/2012,ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ,ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΕΓΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ,ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΕΛΕΣΕΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΒΑΠΤΙΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΕΘΑΝΕΙ,ΓΙΑΤΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΣΕ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΤΑ ΕΙΔΕ ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ!!!

ΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ,ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

ΟΜΩΣ......Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΒΑΠΤΙΣΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ....ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΑΠΤΙΣΤΕΙ...

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΦΑΚΕΛΟ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑ ΣΕ ΑΓΙΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΑΓΙΟΣΥΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΒΙΤΑΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΥΡΙΟ,ΤΟΥ ΕΓΡΑΦΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΕΛΕΣΕΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΒΑΠΤΙΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΕΘΑΝΕΙ .

ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ 300000 ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ...ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΨΥΧΕΣ ΤΗΝ ΕΧΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΒΙΤΑΛΗΣ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!!!

Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΑΥΤΟΣ ΔΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ 25/6/2012---22.30 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΣΠΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ!!

πηγή

ΠΟΙΟΝ ΗΡΩΤΗΣΕΝ Ο ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΕΒΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΕΟΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΝ ΠΑΠΑΝ Τοῦ π. Εὐσταθίου Κολλᾶ,

Τοῦ πρεσβυτέρου Εὐσταθίου Κολλᾶ,

Θεολόγου-Ἐκκλησιαστικοῦ Συνηγόρου

αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μία καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11 πρ. Βλ. Καν. 45 Ἀπ.).

Ἡ ὅλη, μέχρι σήμερα, συμπεριφορὰ καὶ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, καὶ Οἰκουμενικοῦ κ. Βαρθολομαίου ἔναντι τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ Ἐκκλησίας μας, ἔχει δημιουργήσει, καὶ δημιουργεῖ εἰσέτι σοβαρὰ «Κεφαλικὰ» Κανονικὰ παραπτώματα καὶ Ἐκκλησιολογικὰ προβλήματα, ἰδί ως δὲ ἡ τελευταία, λίαν ἀπαράδεκτη Γραφο/Κανονικά, στάση καὶ παρουσία του στὸ αἱρετικὸ Βατικανό, καὶ μάλιστα ὡς ἐκπροσώπου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!

Ἀλήθεια, ποῖον ἐρώτησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, κ. Βαρθολομαῖος, καὶ ἀποτόλμησε νὰ παρουσιαστεῖ στὴν ἐνθρόνιση τοῦ ἀβάπτιστου αἱρεσιάρχη πάπα τῆς Ρώμης; Ἀγνοεῖ ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὅτι στὴν κατὰ Ἀνατολάς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει καὶ βασιλεύει, τὸ Ἁγιογραφικὸ - Ἀποστολικὸ Συνοδικὸ Σύστημα Διοίκησης, καὶ ὄχι αὐτὸ τοῦ ἑνὸς Ἀνδρὸς Ἀρχή, τοῦ αἱρεσιάρχη πάπα τῆς Ρώμης; Πάντως, ἡ κατὰ Ἀνατολάς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, (καὶ αὐτὸ νὰ τὸ βάλλουν μερικοὶ καλὰ στὸ μυαλό τους), δὲν ἔχει ἀνάγκη ἑνὸς δεύτερου πάπα, γιατί στὴν Ὀρθόδοξη κατὰ Ἀνατολάς Ἐκκλησία κεφαλὴ της εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὄχι ἕνας ἄνθρωπος!

Πῶς τόλμησε λοιπόν, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, νὰ ἐναγκαλιστεῖ τὸν αἱρεσιάρχη πάπα, τὸ «δίκερον αὐτὸ τέρας», καὶ νὰ τὸν ἀποκαλέσει «ἁγιώτατον ἀδελφόν;». Πῶς ἀποτόλμησε, αὐτὸ τὸ παπικὸ αἱρετικὸ συναπάντημα νὰ τὸ ἀποκαλέσει «Ἐκκλησία;», Δὲν γνωρίζει πράγματι, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐνανθρώπησε γιὰ νὰ ἱδρύσει ἐκκλησίες, ἀλλὰ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ, καὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ εἶναι ΜΙΑ, ἡ ΚΑΤΑ ΑΝΑΤΟΛΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ; (Β´ Οἰκ. Σύνοδος).

Ἡ παρουσία ἐκεῖ, στὸ αἱρετικὸ Βατικανό, τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὡς ἐκπροσώπου τῆς Ὀρθοδοξίας, (εὐλογώντας μάλιστα ὅλο αὐτὸ τὸ Παπικὸ αἱρετικὸ θρησκευτικὸ συναπάντημα), ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι παρουσιάζεται, ἑκάστοτε, καὶ περιφέρει «τῆδε κἀκεῖσε» τὸ Οἰκουμενικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, εὐτελίζει βάναυσα τὸ κῦρος τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΚΕΙΝΟΥ, «ἥν περιεποιήσατο διὰ τοῦ αἵματος τοῦ ἰδίου», καὶ γίνεται πρόξενος Τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν τοῦ Ζῶντος Θεοῦ!

Ὡς ἐκ τούτου λοιπὸν ὀφείλει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, νὰ δώσει λόγον ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας (=Οἰκουμενικῆς Συνόδου), μὲ τὴν κατηγορία τοῦ «αἱρετίζοντος», καὶ μάλιστα τὸ συντομώτερον δυνατόν, πρὶν μᾶς προλάβουν τὰ χειρότερα, ποὺ ἔρχονται καὶ πρός τοῦτο, οἱ ὑπεύθυνοι Ταγοὶ τῆς κατὰ Ἀνατολάς ΜΙΑΣ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὀφείλουν νὰ ἐνεργήσουν, ἀμελλητὶ, τὰ κατ᾽ αὐτοὺς, σύμφωνα μέ τὶς ἀπαράβατες, ἀμετάθετες καὶ ἀμετακίνητες διατάξεις τῶν Οἰκουμενικῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων. (Καν. Α´, Β´ καί ΣΤ´ Οἰκ. Συνόδου. Πρός Τίτον 3,10-11).

Ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας τῆς Ρώμης ὀφείλει πρῶτα νὰ ἐπιδείξει εἰλικρινῆ μετάνοια ἐπιστροφῆς καὶ μόνον τότε θὰ γίνει δεκτὸς γιὰ συζήτηση ἀπὸ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία,

τὴν ὁποίαν ἐνσυνείδητα περιφρόνησε (1054) καὶ ἔκτοτε «ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος». Μόνον ἔτσι θὰ γίνει ἡ ἐπιστροφή καὶ ὄχι ὅπως, ἴσως τὴν ἔχουν προαποφασίσει(;), καὶ ἐνδεχομένως, προσπαθοῦν μὲ διάφορους θεατρινισμοὺς καὶ τερτίπια νὰ τὴν ἐπιβάλλουν(;), ἐν ἀγνείᾳ βέβαια τοῦ φρουροῦ τῆς πίστεως, πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ! (Ἀπόφαση Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ).

Ἡ Ἐκκλησία ΕΚΕΙΝΟΥ, ἡ κατὰ Ἀνατολάς Ὀρθόδοξος, δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἕνα δεύτερο Πάπα τῆς

Ἀνατολῆς, γιατί ΚΕΦΑΛΗ τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Διό, ὅποιος θὰ ἀποτολμήσει, νὰ μιμηθεῖ τὸ αἱρετικὸ «δίκερο τέρας» τῆς Ρώμης, θὰ «λακτίσει πρὸς κέντρα». Θὰ προσκρούσει σὲ τοῖχο. Στὸ σκληρὸ τεῖχος τῶν πιστῶν Ὀρθόδοξων Χριστιανῶν.

Ὅσο γιὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, ἔτσι ὅπως κατάντησε τὸν τίτλο τῆς ἀποστολῆς του, ὡς Οἰκουμενικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἂν θέλει πράγματι νὰ ἀποκαλεῖται καὶ νὰ εἶναι Οἰκουμενικός τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ὀφείλει νὰ μετανοήσει, εἰλικρινά, γιὰ ὅ,τι ἔχει προκαλέσει μέχρι σήμερα κατὰ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, καὶ νὰ τηρεῖ στὸ ἑξῆς, ἀπαρέγκλιτα, τὸ γεγραμμένον «πηλίκοις Γράμμασιν» Ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ ΠΙΣΤΕΥΩ τῆς κατὰ Ἀνατολάς Μίας τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διαφορετικά, ἂν οἱ ὦμοι του εἶναι ἀδύνατοι πρὸς τοῦτο, νὰ βαστάξουν δηλαδὴ τόσον τὸ βάρος καὶ τὸ ὕψος τῆς μόνης σώζουσας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅσον καὶ τὸ Ὑψηλὸ θεσμὸ τοῦ θρόνου τοῦ ἔνδοξου Φαναρίου, καὶ παρὰ ταῦτα ἐπιμένει νὰ ἀποκαλεῖται Οἰκουμενικός, τότε τοῦ ταιριάζει μᾶλλον περισσότερον ὁ τίτλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Ὑπουργοῦ Προστασίας τοῦ Περιβάλλοντος, καὶ νὰ ἀπαλλάξει τὴν Ὀρθοδοξία μας ἀπό τὴν πολλαπλὴ ζημιογόνα παρουσία του.

ΠΗΓΗ ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ'' ΑΡ. ΦΥΛ. 1971

12/4/1941: Όταν η Γερμανία βύθιζε πλωτά νοσοκομεία! Η τραγωδία του πλοίου ΑΤΤΙΚΗ.

 Τα γερμανικά εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας είναι ατελείωτα. Μπορεί κάποια να

είναι γνωστά εδώ στην Ελλάδα, όπως το Δίστομο ,τα Καλάβρυτα και άλλα πολλά,που 

στοίχισαν ζωές,ξεκλήρισαν οικογένειες,διέλυσαν τη χώρα. 

Υπάρχουν κι άλλα άνανδρα εγκλήματα των Γερμανών με τα οποία έδειξαν ασέβεια στην ανθρώπινη ζωή και στους κώδικες τιμής που σε καιρό πολέμου έχουν τη σημασία τους.

Σαν σήμερα το 1941 οι Γερμανοί βύθισαν το πλωτό νοσοκομείο Αττική στο Κάβο Ντόρο!

Όχι δεν το έκαναν κατά λάθος. Το πλοίο έπλεε κατάφωτο με εμφανή τα σήματα του Ερυθρού Σταυρού! Κι όμως η γερμανική αεροπορία ,η ίδια που είχε εγκληματίσει κατά αμάχων και σε άλλες χώρες τις Ευρώπης - στον ισπανικό εμφύλιο για παράδειγμα - βύθισε το πλοίο που μετέφερε από την Καβάλα στον Πειραιά 11 ασθενείς στρατιώτες, 28 αδελφές νοσοκόμους, 17 στρατιωτικούς γιατρούς με πλήρωμα (αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες) 110 άνδρες. Συνολικά πνίγηκαν 22 άτομα και σκοτώθηκαν 28, μεταξύ των οποίων και ο κυβερνήτης του πλοίου Πλοίαρχος Δημήτριος Μελετόπουλος.

Γι΄ αυτό ο λογαριασμός που πρέπει επιτέλους να πληρωθεί από την Γερμανία είναι υψηλός. Γιατί επί της ουσίας η Γερμανία αλλά και οι συνεργάτες της εδώ στην Ελλάδα δεν πλήρωσαν όσα και όπως έπρεπε.  

πηγη

ΕΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΨΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ..ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ Γ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.
ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΣΤΟ
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ,ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ.ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΕΤΟΣ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΗΤΑΝ ΕΧΘΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΙΩΝ  ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ  ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΕΧΘΕΣ.
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΑΝ ΔΕΙΤΕ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ
ΤΩΝ ΠΡΕΣΒΕΙΩΝ ΤΩΝ 2 ΧΩΡΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΟΤΑΝ
ΑΡΧΙΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ,Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΘΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟ
ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ,ΕΞΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΝΩ ΕΚΚΛΗΣΗ
 ---ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΝΑ ΒΑΠΤΙΣΕΤΕ   ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ---



....ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ Γ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ ΕΝΑ ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ,ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΜΕΣΙΤΕΥΕΙ ΓΙΑ ΕΣΑΣ..

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ  ΠΑΙΣΙΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΤΑΜΕΝΗ,ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ,
ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΕΚΤΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.. ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΝΑ ΒΟΗΘΑΤΕ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΣΑΣ.
Η ΣΕΛΙΔΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ,ΝΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΟΥΜΕ
ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ .


ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΝΗΣΤΕΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΤΕ.
ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ
ΠΑΤΡΙΔΩΝ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ..

πηγή

Δεύτερη μέρα που κουνιέται καντήλι σε Σκήτη του Αγίου Όρους

ROMFEA.GR | Σκεπτικοί είναι πολύ Αγιορείτες τις τελευταίες 48 ώρες, με το θαυμαστό 

γεγονός που συμβαίνει στην Σκήτη της Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος.

Σε επικοινωνία που είχε μοναχός της Σκήτης με την Romfea.gr μας ενημέρωσε, πως

 εδώ και δύο μέρες το καντήλι που βρίσκεται ενώπιον της ωραίας Πύλης στο Καθολικό 

της Αγίας Άννης κουνιέται σταυροειδώς.

Σε ερώτηση αν αυτή την στιγμή συμβαίνει το φαινόμενο αυτό, τόνισε:

 "Δεν μπορώ να το εξηγήσω άλλα αν το δείτε είναι συγκλονιστικό."

ΣΧΟΛΙΟ:

Η παράδοση αναφέρει, αλλά και όπως έχει αποδειχθεί με τα γεγονότα, ότι όταν το

 καντήλι κινείται στις εορτές προμηνύει ευχάριστα γεγονότα, ενώ αντιθέτως... 

όταν κινείται στις καθημερινές ημέρες πιστεύεται ότι αυτό το γεγονός είναι
 ένα προμήνυμα για δυσμενή γεγονότα.
Δε φημιζονται οι Αγιαννανιτες για παραμυθαδες αλλα για σοβαροι γι αυτο και το 
πιστευουμε.Τι θα βγαλη μονο ο Θεος το ξερει.

Τί συμβολίζουν τά σήμαντρα καί τά τάλαντα

Πριν τη διάδοση της καμπάνας ήταν σε χρήση τα σήμαντρα, τόσο στα Μοναστήρια όσο και στους ενοριακούς Ναούς.Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, επανήλθε η χρήση τους, καθώς απαγορεύτηκε ο χτύπος της καμπάνας.Σήμερα είναι σε χρήση μόνον στα Μοναστήρια. Ανάλογα με την Ακολουθία του νυχθημέρου, είναι σε χρήση και το αντίστοιχο σήμαντρο.
Με αυτή την ονομασία αναφέρονται:

α) Το τάλαντο ή χειροσήμαντρο, το οποίο είναι μια μακρόστενη σανίδα που στις άκρες μπορεί να έχει τρείς ή πέντε οπές. Οι τρείς οπές συμβολίζουν τον Τριαδικό Θεό, ενώ οι πέντε οπές, σε σχήμα Σταυρού, τις ανθρώπινες αισθήσεις που πρέπει να είναι σε εγρήγορση.

Ο ήχος συμβολίζει την διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης, τα βήματα του Θεού μέσα στον Παράδεισο, όταν επισκεπτόταν τους πρωτοπλάστους αλλά, και το κάλεσμα του Νώε για την είσοδο των ζώων κατά ζεύγη στην κιβωτό.
Παλαιά Διαθήκη, Γένεση – Κεφάλαιο 3, Στίχοι 8 – 10..«Και άκουσαν τη φωνή τού Κυρίου τού Θεού, να περπατάει στον παράδεισο προς το δειλινό· και ο Αδάμ και η γυναίκα του κρύφτηκαν από το πρόσωπο του Κυρίου τού Θεού, ανάμεσα στα δέντρα τού παραδείσου. Και ο Κύριος ο Θεός κάλεσε τον Αδάμ, και του είπε: Πού είσαι; Κι εκείνος είπε: Άκουσα τη φωνή σου στον παράδεισο, και φοβήθηκα, επειδή είμαι γυμνός· και κρύφτηκα».
Το τάλαντο είναι και μονάδα βάρους καθώς και νομισματική υποδιαίρεση, που χρησιμοποιούσαν οι Αιγύπτιοι, οι Εβραίοι, οι Έλληνες οι Ρωμαίοι.
Το τάλαντο ως μονάδα βάρους, συμβολικά μεταφέρεται και καθορίζει το βάρος των αγαθών έργων και της πίστης για τη σωτηρία της ψυχής.

β) Το μεγασήμαντρο ή κόπανος είναι μια κρεμαστή χοντρή μακρόστενη σανίδα, που έχει και αυτή στις άκρες τρείς ή πέντε οπές, συμβολίζοντας αντίστοιχα τον Τριαδικό Θεό και τις πέντε ανθρώπινες αισθήσεις, οι οποίες πρέπει να είναι σε εγρήγορση. Ο ήχος συμβολίζει την διδασκαλία την Καινής Διαθήκης, την παρουσία του ενανθρωπήσαντος Θεού στην γη και το κήρυγμά Του, καθώς και το δοθέν τάλαντο, το οποίο πρέπει να αξιοποιήσει ο άνθρωπος, σύμφωνα με την παραβολή των ταλάντων.
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο 25, Στίχοι 14 – 30..
«Επειδή, θα΄ρθει σαν ένας άνθρωπος ο οποίος, προκειμένου να αποδημήσει, κάλεσε τους δούλους του, και τους παρέδωσε τα υπάρχοντά του· και σε έναν μεν έδωσε πέντε τάλαντα, σε άλλον δε δύο, και σε άλλον ένα· σε κάθε έναν σύμφωνα με τη δική του ικανότητα· κι αμέσως αποδήμησε. Εκείνος δε που πήρε τα πέντε τάλαντα πήγε, και δουλεύοντας μ’ αυτά, έκανε άλλα πέντε τάλαντα.
Το ίδιο και εκείνος που πήρε τα δύο, κέρδησε κι αυτός άλλα δύο. Εκείνος δε που πήρε το ένα, πήγε και έσκαψε στη γη, και έκρυψε το ασήμι τού κυρίου του. Και μετά από πολύ καιρό έρχεται ο κύριος εκείνων των δούλων, και κάνει λογαριασμό μαζί τους.Και όταν ήρθε αυτός που πήρε τα πέντε τάλαντα, παρουσίασε άλλα πέντε τάλαντα, λέγοντας: Κύριε, πέντε τάλαντα μου παρέδωσες· δες, με βάση αυτά κέρδησα άλλα πέντε τάλαντα. Και ο κύριός του είπε σ’ αυτόν: Εύγε, δούλε αγαθέ, και πιστέ· στα λίγα φάνηκες πιστός, επάνω σε πολλά θα σε καταστήσω· μπες μέσα στη χαρά τού κυρίου σου.
Και καθώς ήρθε κοντά και εκείνος που πήρε τα δύο τάλαντα, είπε: Κύριε, δύο τάλαντα μου παρέδωσες· δες, με βάση αυτά κέρδησα άλλα δύο τάλαντα. Και ο κύριός του είπε σ’ αυτόν: Εύγε, δούλε αγαθέ, και πιστέ· στα λίγα φάνηκες πιστός, επάνω σε πολλά θα σε καταστήσω· μπες μέσα στη χαρά τού κυρίου σου.
Και καθώς ήρθε κοντά και εκείνος που πήρε το ένα τάλαντο, είπε: Κύριε, σε γνώρισα ότι είσαι σκληρός άνθρωπος, θερίζοντας όπου δεν έσπειρες, και μαζεύοντας απ’ όπου δεν διασκόρπισες· και επειδή φοβήθηκα, πήγα και έκρυψα το τάλαντό σου μέσα στη γη· δες, έχεις το δικό σου.
Και ο κύριός του, απαντώντας, είπε σ’ αυτόν: Πονηρέ δούλε και οκνηρέ, ήξερες ότι θερίζω όπου δεν έσπειρα, και μαζεύω απ’ όπου δεν διασκόρπισα· έπρεπε, λοιπόν, να βάλεις το ασήμι μου στους τραπεζίτες· και όταν ερχόμουν εγώ, θα έπαιρνα το δικό μου μαζί με τόκο.
Πάρτε, λοιπόν, απ’ αυτόν το τάλαντο, και δώστε το σ’ αυτόν που έχει τα δέκα τάλαντα. Επειδή, σε όποιον έχει, θα δοθεί, και θα του περισσεύσει· και απ’ αυτόν που δεν έχει, και εκείνο που έχει, θα αφαιρεθεί απ’ αυτόν.
Και τον αχρείο δούλο ρίξτε τον στο εξώτερο σκοτάδι· εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών».Ο κόπανος είναι ένα παλαιό χειρωνακτικό γεωργικό εργαλείο για το αλώνισμα των δημητριακών. Η μετατροπή και χρήση του εργαλείου αυτού από την Εκκλησία συμβολίζει το πνευματικό «αλώνισμα» των ψυχών.

γ) Το αγιοσίδερο είναι μεταλλικό σήμαντρο, που με τον ήχο του συμβολίζει και υπενθυμίζει την σάλπιγγα του Αγγέλου, η οποία θα ακουστεί κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, την φωνή του Θεού που θα αποδώσει στον κάθε άνθρωπο την δίκαιη κρίση Του. Πηγή: Αρχιμ Ισαάκ Τσάπογλου
Βιβλίο: Ηγάπησα, Κύριε, ευπρέπειαν οίκου σου…

Πηγή /  αντιγραφή

Ο Γέρων Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης· «πτωχός εκ πτωχών αλλ’ ευσεβών γονέων» Α -Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Ο Γέρων Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης· «πτωχός εκ πτωχών αλλ’ ευσεβών γονέων»

Ο Γέροντας Ιερώνυμος, γόνος της αγιοτόκου Μικράς Ασίας, είναι ένα πρόσωπο στο οποίο συνυπήρχαν πολλές και σπάνιες αρετές με μοναδικές ικανότητες και χαρίσματα. Ο διψασμένος και πνιγμένος στην αναζήτηση και τα προβλήματά του κόσμος βρήκε τον πατέρα του. Αυτόν που μπορούσε να ακούσει, να κατανοήσει, να αγκαλιάσει, να δώσει κατεύθυνση και λύση, να εμπνεύσει, να μεταγγίσει ελπίδα, φωτισμό, αγάπη, χάρη Θεού. Βρήκε αυτόν που μιλάει με τον σοφό λόγο του, την ενάρετη πολιτεία του, τον θαυμαστό μυστικό κόσμο του.

Πηγή: http://athosprosopography.blogspot.gr/

Από τα σπουδαιότερα, μεγαλύτερα, πιο σημαντικά που έχει να παρουσιάσει στην σύγχρονη ιστορία η Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους είναι το διακριτικό πρόσωπο του για δέκα περίπου χρόνια ηγουμένου της π. Ιερωνύμου. Γόνος της αγιοτόκου Μικράς Ασίας, φυτεύθηκε στο περιβόλι της Παναγίας και της αγιότητος και έδωσε τα άνθη των αρετών και τους καρπούς της αγιωσύνης του στο Μετόχι της Αναλήψεως.

Κάτω από την αγία Τράπεζα του Σιμωνοπετρίτικου παρεκκλησίου της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής ένα μικρό κιβώτιο διαφυλάσσει ως πολύτιμο θησαυρό και μοναδική παρακαταθήκη το υπόλειμμα της επίγειας παρουσίας και την υπόμνηση της ουράνιας πορείας, τα άγια λείψανα του εναρέτου ηγουμένου της.

Πίσω από το ιερό βήμα της «Αναλήψεως» ένα κενό μνήμα περιέχει το λίγο χώμα που αγκάλιασε το ελαφρό από την άσκηση σώμα και απορρόφησε τους τελευταίους ελάχιστους φυσικούς χυμούς ενός ανθρώπου γεμάτου πνεύμα, του αγίου οικονόμου της. Ο κόσμος που μέχρι σήμερα προσκυνά απλά και μόνον τον τόπο του και αναμειγνύει τα δάκρυα και τις προσευχές του με την απαλή αλλά βαθειά ανάμνησή του, επιβεβαιώνει την χάρη του και αποδεικνύει την αγιότητά του. Το άδειο μνήμα είναι γεμάτο από χάρη. Ο απών είναι παρών. Η μνήμη του δεν σβήνει στο παρελθόν· ζωογονεί το παρόν και ζωντανεύει το μέλλον.

Ο πατήρ Ιερώνυμος, κατά κόσμον Ιωάννης Διακογιώργης, γεννήθηκε το 1871, στο Ρεΐζ-Δερέ της Μικράς Ασίας. Στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους προσήλθε στις 28 Οκτωβρίου 1888 και εκάρη μοναχός στις 21 Μαρτίου 1893, Κυριακή των Βαΐων. Τον Φεβρουάριο του 1914 γίνεται προϊστάμενος, στις 11 Απριλίου 1920 χειροτονείται διάκονος, στις 12 Απριλίου του ιδίου έτους πρεσβύτερος και στις 20 Απριλίου 1920, Κυριακή των Μυροφόρων, ενθρονίζεται ηγούμενος της μετανοίας του. Στις 15 Ιουνίου 1931 εξορίζεται στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου και σε τρεις μήνες αποστέλλεται στην «Ανάληψη» Αθηνών. Το έτος 1937 του προτείνεται η επιστροφή στον ηγουμενικό θρόνο της Μονής, αλλά διακριτικά αυτός το αρνείται και σε είκοσι χρόνια, στις 7 Ιανουαρίου 1957 (ανήμερα των Χριστουγέννων με το παλαιό ημερολόγιο), αφήνει την τελευταία του πνοή σ’ αυτόν τον κόσμο. Έζησε 17 χρόνια στην πατρίδα του, την Μικρά Ασία, 43 χρόνια στην Μονή της μετανοίας του, την Σιμωνόπετρα, και 26 χρόνια στην λυχνία του, την «Ανάληψη».

Αυτό είναι το λιτό περίγραμμα της χρονικής διαδρομής ενός αιώνιου ανθρώπου. Πάνω σ’ αυτόν τον σκελετό οικοδομήθηκε η περιπλοκότητα της απλής ζωής του π. Ιερωνύμου και βρήκε έκφραση η μυστική ομορφιά του προσώπου του. Μαζί μ’ αυτό, το μικρό σώμα του με τις ποικίλες ταλαιπωρίες και ασθένειές του και οι σημαντικές και ασήμαντες λεπτομέρειες των γεγονότων της ζωής του συνθέτουν την ορατή εικόνα του που, παρά την απλότητα και σεμνότητά της, προϊδεάζει για κάτι το μεγαλειώδες, για κάτι το μοναδικό, για κάτι το άγιο. Ο πατήρ Ιερώνυμος δεν είναι αγιορείτης προηγούμενος που κάποτε ήταν οικονόμος της «Αναλήψεως». Είναι ο άγιος που και σήμερα οικονομεί την Σιμωνόπετρα και την «Ανάληψη» και πάντα κοσμεί την Εκκλησία.

Ζωή και γεγονότα

Οι ρίζες του π. Ιερωνύμου ήταν Μικρασιατικές. Μεγάλωσε συντροφιά με την βαθειά πίστη και ευλάβεια των γονέων του, την ζωή της Εκκλησίας, τους αγίους, τα ζωντανά σημεία και θαύματα του Θεού, αλλά και την φτώχεια, τις ασθένειες, τις κακουχίες. Οι επισκέψεις στους επιζώντες αγίους -δώδεκα μόλις ετών πηγαίνει στην Χίο και παίρνει την ευχή και την γεύση της προόρασης του οσίου Παρθενίου της Χίου (1815-1883)-, η προσφυγή και ζώσα επικοινωνία με τους μεγάλους αγίους της Εκκλησίας μας και τα προσκυνήματα, η επαφή με τα σαρανταλείτουργα, τις νηστείες και τα λειτουργικά κείμενα -από επτά ετών εγνώριζε τους Χαιρετισμούς απ’ έξω-, η εξοικείωση με τις απαντήσεις και τις παρεμβάσεις του Θεού -ο ίδιος από μικρός είχε θαυματουργικά θεραπευθεί από βαρειές παθήσεις και ασθένειες-, η φυσική κλίση του σε κάθε τι ιερό, εκκλησιαστικό, μοναχικό, τα ιδιώματα και χαρίσματα του χαρακτήρος του -ήταν σοβαρός, ολιγόλογος, βαθύς, ευφυής-, οι ευχές των εκλεκτών γονέων του και πάνω απ’ όλα η χάρις του Θεού, απετέλεσαν τα γερά θεμέλια και τις βάσεις της μετέπειτα αγίας και μοναχικής πορείας του.

Έτσι σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών, έχοντας ξεκάθαρα αισθανθεί την κλήση του, κάνει το μεγάλο βήμα της αυτοεξορίας και αποταγής του. Εγκαταλείπει την ευλογημένη πατρίδα και οικογένειά του και πολιτογραφείται στην κοινωνία των μοναχών. Αφήνει την μικρασιατική χερσόνησο της Ερυθραίας, διαβαίνει την Ερυθρά θάλασσα της ματαιότητος αυτού του κόσμου, «ανταλάσσεται την ουράνιον βασιλείαν της επιγείου» και έρχεται στην χερσόνησο του Αγίου Όρους, που διεισδύει πιο πολύ στον ουρανό απ’ όσο στην θάλασσα, με σκοπό να γευθεί περισσότερο την χάρη του Θεού απ’ όσο να αξιοποιήσει τα πολλά χαρίσματά του.

Η Μονή που τον φιλοξενεί είναι η μονή των συμπατριωτών του από τα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας· είναι η Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, το τολμηρότερο και εντυπωσιακότερο οικοδόμημα του Αγίου Όρους, που μοιάζει σαν γαντζωμένο στον βράχο να προσπαθεί να ανεβεί στον ουρανό.

Στην Σιμωνόπετρα θα μείνει συνολικά 43 χρόνια κάνοντας όλα τα διακονήματα, από αυτό του κελλάρη και του κονακτσή μέχρι και του ηγουμένου, και καλλιεργώντας σε μέγιστο βαθμό όλες τις αρετές από την υπομονή, την ταπείνωση και υπακοή, την αφάνεια και την σιωπή μέχρι την ανυποχώρητη άσκηση και εγκράτεια, την αδιάλειπτη προσευχή, την ανεξικακία, την απαντοχή στις συκοφαντίες, την φιλοπτωχεία και αφιλοχρηματία.

Η επιμέλεια και η προθυμία του είναι απαράμιλλες. Μόλις βρίσκει τον ελάχιστο διαθέσιμο χρόνο, τον αξιοποιεί με μελέτη και πνευματική ενασχόληση στην βιβλιοθήκη της Μονής. Από νωρίς του ανατίθενται υπεύθυνες και κοπιώδεις αποστολές στα μετόχια. Δίχως καμμία ποτέ επιφύλαξη, με παραδειγματική υπακοή, ανταποκρίνεται στα αιτήματα των προϊσταμένων του, περνάει μεγάλα χρονικά διαστήματα εκτός Μονής, απασχολείται με θέματα οικονομικά και διοικητικά, αλλά δεν χάνει ούτε για μια στιγμή την αίσθηση της μοναχικής του κλήσεως ή την ανάγκη της εσωτερικής επικοινωνίας του με τον Θεό.

Όπως γράφει το 1911 σε μνημειώδη επιστολή του από την «Ανάληψη» στον τότε ηγούμενο Ιωαννίκιο: «Εάν δε αποφεύγω μάλλον ή επιποθώ την εν τη ιερά Μετανοία ημών διαμονήν και εξακολούθησιν γνωρίζει ο Θεός την συνείδησιν, οι δε πολλοί λόγοι είναι περιττοί. Είναι αρκεταί, γέροντα, αι λοιπαί μή ακριβείς τηρήσεις των καθηκόντων μου, τάς οποίας αισθάνομαι επιβαρυνούσας με, το δε να προσθέσω και την σωματικήν απομάκρυνσίν μου από την νοσσιάν μας, διότι πνευματική τοιαύτη δεν μοί είναι τόσον εύκολος, μοί είναι υπερμέτρως βαρύ, εάν μή συμφέρον και λόγοι προόδου των της Ιεράς ημών Μονής κτημάτων, υπό τους πατρικούς πάντοτε ορισμούς και διαταγάς Σας, με διαθέσωσι» (22.9.1911).

Αυτή η προσοχή στην ζωή του, ο σεβασμός, η ευγένεια και η τέλεια υπακοή του στην Μονή και στους προϊσταμένους του τον παρακολουθούν μέχρι βαθέος γήρατος. Η μεγάλη προκοπή του στο Μοναστήρι, η επιτυχής διεκπεραίωση των διακονημάτων που του ανατίθενται και κυρίως η σεμνότητα, η πραότητα, και η εν γένει αρετή του τον κάνουν αφ’ ενός μέν πολύ αγαπητό και σεβαστό, αφ’ ετέρου δε, όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, αντικείμενο ζηλοφθονίας και μικροπρέπειας. Απάντησή του είναι πάντοτε η σιωπή και η ανεξικακία.

Εκείνο που πολύ τον στηρίζει είναι η σχέση κοινωνίας που αναπτύσσει με τους αγίους της Εκκλησίας. Η αγάπη του προς τον άγιο Δημήτριο και τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο είχε τις ρίζες της στην παιδική του ηλικία και η αμεσότητά της είχε ως συνέπεια να ζήσει θαυματουργικές θεραπείες με την βοήθεια και των δύο. Έτσι ο άγιος Δημήτριος τον θεράπευσε από επώδυνα πρηξίματα των ποδιών, όταν ήταν μικρός, ο δε άγιος Ιωάννης στην αρχή της μοναχικής του ζωής, το 1897, από κήλη. Αυτό όμως που κυρίως του πρόσφεραν δεν ήταν τόσο η θεραπεία του όσο η αίσθηση της παρουσίας τους. Αυτή η αίσθηση είναι που του καλλιεργούσε την συνεχή επαφή μαζί τους και του έδινε την δύναμη, μέσα στις καθημερινές φροντίδες για την Μονή του, να μην χάνει την επικοινωνία του με τον επέκεινα κόσμο.

Η αγάπη του προς τους αγίους ήταν τόση ώστε ευδόκησε ο Θεός και γνώρισε, όπως προαναφέραμε, λίγο πριν από την κοίμησή του τον ασκητικότατο όσιο Παρθένιο της Χίου, συνδέθηκε δε με προσωπική φιλία με τον άγιο Νεκτάριο, τον άγιο Σάββα τον Νέο της Καλύμνου και τον άγιο Νικόλαο Πλανά.

Αυτή η έντονη αγιοφιλία του βρήκε έκφραση ποιητική μέσα από το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός να ψάλλει και να υμνογραφεί. Έτσι αμέσως μετά την μοναχική κουρά του, το 1893, γράφει «οκτώ κανόνες κατ’ ήχον του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Σίμωνος του Μυροβλύτου» αναπληρώνοντας αυτούς που κάηκαν κατά την πυρκαϊά του 1891. Το 1896, συνθέτει παρακλητικό κανόνα στους αγίους της Μονής, Σίμωνα τον Μυροβλύτη και Μαρία την Μαγδαληνή, που εκδίδει αργότερα, το 1924, μαζί με τις ασματικές ακολουθίες τους και τους οκτώ κανόνες του οσίου Σίμωνος.

Το 1902 γράφει και μελοποιεί ακολουθία του οσίου Εφραίμ του Σύρου και συμπληρώνει διάφορες άλλες ελλειπείς, μεταξύ των οποίων και τις ακολουθίες των αγίων Νεοφύτου και Ιωαννικίου, των οποίων τα ονόματα έφεραν οι γεροντάδες του, του αγίου Ιερωνύμου και της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής.

Την υμνογραφική του δοξολογία συνεχίζει όντας σε εξορία με παρακλητικό κανόνα στον Μέγα Αντώνιο, Χαιρετισμούς στους αγίους Μηνά, Βίκτωρα και Βικέντιο, Παύλο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Σέργιο και Βάκχο, συμπληρώματα σε ακολουθίες άλλων αγίων που τα τίμια λείψανά τους θησαυρίζονται στην Σιμωνόπετρα, ικετηρίους και προσευχητικούς στίχους στον Κύριο, την Παναγία και διαφόρους αγίους και κυρίως με την ανελλιπή καρδιακή συμμετοχή του στις καθημερινές ακολουθίες και την αδιάλειπτη προσευχή.

Η συνύπαρξη πολλών και σπανίων αρετών με μοναδικές ικανότητες και χαρίσματα, όπως ήταν φυσικό, τον ξεχώρισαν μέσα στην αδελφότητα. Ήδη η ακτινοβολία του είχε αρχίσει να γίνεται παναγιορειτική και σιγά σιγά πανελλαδική, η δε αναγνώρισή του σχεδόν καθολική. Για τον λόγο αυτόν, όταν ο τότε καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας και γέροντάς του Ιωαννίκιος, ύστερα από βαρειά ασθένεια εγκατέλειπε αυτόν τον κόσμο, ομόφωνη ήταν η απόφαση των πατέρων της Μονής, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του μακαριστού γέροντος, την σοφή υπόδειξη του λογίου μοναχού Δανιήλ του Κατουνακιώτου αλλά και το κοινό αισθητήριο των αγιορειτών πατέρων, ο π. Ιερώνυμος να εκλεγεί διάδοχός του.

Αξίζει να τονισθεί ότι στην ζωή του ποτέ δεν εζήτησε ούτε πολύ περισσότερο διεκδίκησε κάτι. Πάντοτε περίμενε υπομονετικά και αρνιόταν κάθε τιμή και διάκριση. Γι’ αυτό και αυτός που ήταν γεννημένος ιερομόναχος και πνευματικός, μέχρι την στιγμή της εκλογής του ως ηγουμένου, το 1920, σε ηλικία 49 ετών, παρέμεινε απλός μοναχός. Ενώ τον παρακαλούσαν να χειροτονηθεί αυτός δίσταζε να συναινέσει. Ήλθε λοιπόν η ώρα και υποχρεώνεται πλέον σε χειροτονία. Στις 11 Απριλίου του 1920, χειροτονείται διάκονος και την επομένη πρεσβύτερος και χειροθετείται αρχιμανδρίτης και πνευματικός από τον Μητροπολίτη Κασσανδρείας Ειρηναίο.

Λίγους μήνες μετά την εκλογή του, εξέρχεται από την Μονή και επισκέπτεται την Αθήνα, όπου ως ηγούμενος πλέον λειτουργεί για πρώτη φορά στο αγαπημένο του μετόχι, την «Ανάληψη». Ένα μήνα πριν κοιμηθεί ο αγαπητός και γνωστός του από το 1898 επίσκοπος Πενταπόλεως, ο άγιος Νεκτάριος, αξιώθηκε να τον επισκεφθεί και στο νοσοκομείο, κατά την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, στις 11 Οκτωβρίου 1920.

Έτσι, με τις ευλογίες του αγίου, με τις ευχές της Ιεράς Κοινότητος και όλου του αγιορειτικού κόσμου, κυρίως δε με την σκέπη του προστάτου του αγίου Ιερωνύμου και των εφόρων της Μονής του, αγίας Μαρίας Μαγδαληνής και αγίου Σίμωνος του Μυροβλύτου, σηκώνει το βάρος της ηγουμενίας και τον σταυρό της ιερωσύνης στην ηλικία των 50 περίπου ετών. Και, ενώ ξαφνικά αναλαμβάνει αξιώματα και γίνεται αποδέκτης μοναδικής τιμής, τίποτε δεν αλλάζει στην προσωπική ζωή του. Συνεχίζει να είναι το ίδιο απλός, ταπεινός, καταδεκτικός, ευγενής, ασκητικός, διακριτικός, αφανής και υποχωρητικός, όπως πρώτα. Η ηγουμενία του διακρίνεται από πνευματική καρποφορία, λιτότητα, φιλοξενία και ελεημοσύνη, εργατικότητα, επιμέλεια, και εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

πηγή

Άνθρωπος, δημιουργία και Δημιουργός π. Δημήτριος Στανιλοάε

Ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος, επειδή ο άνθρωπος αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ ολόκληρης της δημιουργίας και του Θεού. Στον άνθρωπο θα συγκεντρωθούν τα πάντα. Ο άνθρωπος έχει από την αρχή μία οντολογική σχέση με την υπόλοιπη κτίση και μία δίψα να τελειοποιήσει αυτήν τη σχέση. Σε αυτόν υπάρχει η ικανότητα να ενωθεί με όλα και έτσι να τα οδηγήσει όλα στον Θεό ενωμένα με τον εαυτό του. Εδώ έγκειται το μεγαλείο του ανθρώπου ως «ιερέως» από ολόκληρη και για ολόκληρη την κτίση ενώπιον του Θεού.

Με την προοπτική αυτής της ενώσεως των κτισμάτων με τον Εαυτό Του -δια του ανθρώπου- έφερε ο Θεός σε ύπαρξη την δημιουργία. Τα μέρη της δημιουργίας είναι μέρη του ανθρώπου και βρίσκουν κοντά του την πλήρη ενότητα. Δεν αποτελούν τέλειο κόσμο παρά μέσω του ανθρώπου και έχοντας άρρηκτη σχέση με αυτόν, αφού δεν είναι ο άνθρωπος μέρος του κόσμου, αλλά τα υπόλοιπα μέρη του κόσμου αποτελούν μέρη του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος δεν είναι ένας μικρόκοσμος δίπλα στον μεγαλόκοσμο ή μέσα στο πλαίσιο του, αλλά ο κυρίως κόσμος, εφόσον δίνει μία πλήρη ενότητα και ένα τέλειο νόημα σε όλα τα στοιχεία της δημιουργίας. Δεν πλαισιώνει ο άνθρωπος την υπόλοιπη δημιουργία ή κάποιο από τα μέρη της ούτε είναι προσαρτημένος σε αυτήν, αλλά αντιθέτως όλα τα μέρη της δημιουργίας πλαισιώνουν τον άνθρωπο και είναι προσαρτημένα σε αυτόν. Και αυτό πραγματώνεται εφόσον όλη η κτίση «ενοποιηθεί» με αυτόν και «ανθρωποποιηθεί». Διότι τα χέρια του ανθρώπου εκτείνονται πέρα από όλες τις διαστάσεις της δημιουργίας, είναι περιεκτικότερος απ’ ότι όλη η άψυχη κτίση αφού φθάνει ως τον Θεό και γίνεται μεσίτης μεταξύ του Δημιουργού και της κτίσεως.

Ο άνθρωπος ανακαλύπτει το νόημα της δημιουργίας ως νόημα που τον καταξιώνει. Το νόημα της δημιουργίας είναι το μέτρο του ανθρώπου, και αυτός ανακαλύπτει το ανθρώπινο νόημα της και τον προορισμό της, κατ’ αρχάς ανθρώπινο και κατόπιν θείο ή καλύτερα θεανθρώπινο. Το πλήρες νόημα της δημιουργίας το ανακαλύπτει ο άνθρωπος, αλλά το ανακαλύπτει μόνο εν Θεώ.

Ο άνθρωπος έχει αυτόν τον ενοποιητικό ρόλο επειδή διαθέτει κοινά στοιχεία με όλη τη δημιουργία. Εξάλλου και η ίδια η κτίση συμβάλλει στη βιολογική υποστήριξη και στον πνευματικό εμπλουτισμό του, αφού μπορεί μέσω αυτής να υψώσει το πνεύμα του στο θεϊκό άπειρο και να επιζητήσει να συγκεντρώσει όλα στον εαυτό του ακόμα και σε αυτό το άπειρο, ή να διαχύσει διά του εαυτού του το θεϊκό άπειρο σε αυτήν. Το ανθρώπινο πνεύμα έχει αυτήν την ενοποιητική δύναμη, επειδή έχει συγγένεια με τήν κτίση· αλλά και επειδή ενώνεται με το θειο Πνεύμα που περιέχει τα πάντα και που δίνει στον άνθρωπο την κατανόηση των πάντων.

Διά του ανθρώπου ο κόσμος ανάγεται στον Θεό

Στη «δυναμική» αυτή ενέργεια της ενώσεως των πάντων, ο άνθρωπος γίνεται το εργαστήρι στο οποίο όλα προσαρμόζονται και αρθρώνονται στο πνεύμα του και μέσω αυτού στον Θεό. Έτσι, γίνεται φανερό ότι ο Θεός δεν κάνει κάτι με τη δημιουργία χωρίς τον άνθρωπο. Θέλει να βλέπει τον κόσμο συγκεντρωμένο στον άνθρωπο, καλλιεργημένο από τον άνθρωπο, ανθρωποποιημένο και αναφερόμενο σε Αυτόν διά του ανθρώπου. Αυτή η ενότητα ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο, καθώς και η ενότητα όλων των πραγμάτων του κόσμου, δεν πραγματοποιείται με μία απλή εξωτερική σύνδεση, αλλά με μία κατανόηση, προεργασία και μεταμόρφωση των πάντων στο μέτρο του ανθρώπου σε σχέση με τον Θεό. Σχετικό παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο προετοιμάζονται τα ξύλα ή οι πέτρες με τα οποία πρόκειται να κατασκευαστεί το σπίτι, στο οποίο θα είναι τοποθετημένα τα παράθυρα που θα ανοίγονται στον εξωτερικό χώρο για να εισέλθει ο αέρας και το φως. Μόνο ο άνθρωπος είναι ανοικτός και ανάγει με το πνεύμα του τον κόσμο στο θεϊκό άπειρο. Μόνο ο άνθρωπος επιζητεί διά της σχετικότητός του να πληρωθεί από το θείο Απόλυτο χωρίς να αναζητεί κάτι άλλο εκτός από αυτό. Και μόνο αυτός επιζητεί την εκπλήρωση αυτής της δωρεάς και για τον κόσμο. Επειδή μόνο το θείο Απόλυτο είναι ταυτόχρονα η υπέρτατη συνείδηση και το φως και εξηγεί τον κόσμο και τον άνθρωπο υπό την ιδιότητα αιτίας και τελικού σκοπού.

Μόνο εν τω Θεώ ο άνθρωπος συμμετέχει στο απόλυτο και βλέπει να ερμηνεύεται και ο κόσμος κατά απόλυτο τρόπο. Βέβαια, δεν κερδίζει μόνο ο άνθρωπος από τον κόσμο, άλλα και ο κόσμος από τον άνθρωπο, διότι όπως «γεμίζει» αυτός από κόσμο, έτσι φωτίζεται και ο κόσμος μέσω αυτού. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τον κόσμο, διότι ο τελευταίος γίνεται οδός προς τον Θεό και προετοιμασία για την κατανόηση του Θεού.

Ο άνθρωπος όμως δεν σταματάει ως αυτό το σημείο. Ο κόσμος δεν έχει την ικανότητα να τον οδηγήσει σε άμεση κοινωνία με τον Θεό. Ο άνθρωπος κατευθύνει τον κόσμο προς τον Θεό. Ο ίδιος είναι που διεγείρει βαθύτερα ερωτήματα και μεγαλύτερες ορέξεις από όσα του δημιουργούν η ύπαρξη και οι απολαύσεως του υλικού κόσμου.

Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος να ξεπεράσει τον κόσμο και αυτός τον βοηθά σε αυτό δια της σχετικότητός του. Όμως μόνο ο άνθρωπος βιώνει τα υπαρξιακά ερωτήματα και αισθάνεται την ανάγκη της υπερβάσεως τους. Ο κόσμος δημιουργεί ερωτήματα, αλλά όχι στον εαυτό του. Αυτός είναι δημιουργημένο αντικείμενο, όχι υποκείμενο διψασμένο για το Άπειρο όπως ο άνθρωπος.

( Περιοδικό ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ τ. 26, Απρίλιος- Ιούλιος 2008 σ. 146-147)

 πηγή

Ο καθένας ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες

Τίποτε δεν παροργίζει τόσο τον Θεό και τίποτε
Δεν απογυμνώνει τόσο τον άνθρωπο από τη χάρη
Ώστε να φτάσει και σε εγκατάλειψη από μέρους του Θεού
Όσο το να κατηγορεί τον πλησίον του
Ή να τον κατακρίνει ή να τον εξουθενώνει.
Και είναι τόσο βαρύτερη η κατάκριση
Από κάθε άλλη αμαρτία, ώστε ο ίδιος ο Χριστός λέει:
"Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι που έχεις στο μάτι σου
Και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι
Που βρίσκεται στο μάτι του αδελφού σου".
Παρομοίασε δηλαδή το αμάρτημα του πλησίον με το σκουπιδάκι, ενώ την κατάκριση με το δοκάρι.
Είναι τόσο κακό το να κατακρίνει κανείς, σχεδόν ξεπερνά κάθε αμαρτία.
Επομένως τίποτε δεν είναι βαρύτερο, αδελφοί μου, ούτε χειρότερο
Από το να καταδικάσουμε ή να εξουθενώσουμε τον πλησίον.
Γιατί να μην προτιμούμε να κατακρίνουμε τον εαυτό μας;
Και εννοώ τα κακά τα δικά μας που καλά τα γνωρίζουμε
Και για τα οποία πρόκειται να δώσουμε λόγο στον Θεό.
Γιατί αρπάζουμε το δικαίωμα της κρίσης του Θεού;
Τι θέλουμε από το πλάσμα του, τι θέλουμε από τον πλησίον;
Τι ζητάμε από τα βάρη του άλλου;
Έχουμε, αδελφοί, τι να φροντίσουμε.
Ο καθείς ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες.
Η εξουσία να δικαιώνει και να καταδικάζει
Ανήκει μόνο στον Θεό που γνωρίζει και την κατάσταση του καθενός και τη δύναμη
Τον τρόπο της ζωής και τα χαρίσματά του, την ιδιοσυγκρασία και τις ικανότητές του
Ανήκει στον Θεό που κρίνει ανάλογα με το καθένα απ΄ αυτά, όπως ο ίδιος μόνος τα γνωρίζει.

πηγή

Η Ανάσταση των νεκρών (του οσίου Θεοφάνη).

Μεγάλος άγιος Πατέρας της Ρωσικής Εκκλησίας,
που μας άφησε πολύτιμο συγγραφικό έργο

Ο όσιος Θεοφάνης απαντά σε επιστολή που έλαβε για το θέμα της ανάστασης των νεκρών. Ας μοιραστούμε τα όσα απάντησε:

«Μου γράφετε ότι δεχτήκατε εχθές επισκέπτες, ότι είχατε μια έντονη συζήτηση μαζί τους, γιατί δεν πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών, και ότι από την συζήτηση αυτή ταραχτήκατε επειδή οι επισκέπτες ήσαν άνθρωποι καλοί.

Αμφιβάλλω αν ήσαν πραγματικά καλοί, διότι τότε δεν θα έλεγαν αντίθετα από αυτά που δίδαξε ο Κύριος. Ο Κύριος είπε: ‘’Πορεύομαι […] και πάλιν έρχομαι’’ (Ιωάννης, 14,3). Και ακόμη: ‘’Έρχεται ώρα εν η πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού, και εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως’’(Ιωάννης, 5, 28-29).

Δεν καθόρισε τον χρόνο της αναστάσεως των νεκρών, βεβαίωσε όμως με το θείο Του λόγο ότι οπωσδήποτε θα γίνει και μάλιστα ξαφνικά: ‘’Ώσπερ η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτως έσται και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου […] φανήσεται το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ […] και όψονται τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής […] Ώσπερ δε αι ημέραι του Νώε, ούτως έσται και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Ώσπερ γαρ ήσαν εν ταις ημέραις προ του κατακλυσμού […] άχρι ης ημέρας εισήλθε Νώε εις την κιβωτόν, και ουκ έγνωσαν έως ήλθεν ο κατακλυσμός και ήρεν άπαντας, ούτως έσται και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου […] Γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται’’ (Ματθαίος, 24, 27-42). Και για να μην αμφιβάλλει κανείς για αυτά προσθέτει: ‘’Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι’’ (Ματθαίος, 24, 35). Αργότερα, κατά την θ. Ανάληψη, παρουσιάστηκαν στους αποστόλους άγγελοι και τους διαβεβαίωσαν: ‘’Ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ’ υμών εις τον ουρανόν, ούτως ελεύσεται ον τρόπον εθεάσασθε  αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν’’ (Πράξεις, 1, 11).

Είναι τόσο σοβαρό το θέμα αυτό στο έργο της σωτηρίας μας. Οι Πατέρες το συμπεριέλαβαν στο σύμβολο της Πίστεως: ‘’Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, κρίναι ζώντας και νεκρούς […]’’. Αλλά και για την ανάσταση περιέχεται η φράσις: ‘’Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών’’.

Ίσως στους καλούς επισκέπτες σας φαίνεται απίστευτη όχι τόσο η Δευτέρα παρουσία του Κυρίου, όσο η ανάστασις των νεκρών. Για τον νου ασφαλώς και τα δύο είναι ακατάληπτα. Εμείς όμως τα πιστεύουμε όχι διότι τα κατανοήσαμε, αλλά διότι έτσι τα δίδαξε ο Κύριος. Ο νους εδώ δεν έχει καμία θέση, αν πραγματικά τα δεχθούμε σαν λόγια του Θεού. Ας διαφωνεί, όποιος διαφωνεί. Ας παραμένει άπιστος, περιμένοντας την τύχη των απίστων.

Ο Κύριος πολλές φορές μιλούσε για την ανάσταση των νεκρών και έλεγχε όσους δεν πίστευαν σε αυτήν. Οι Ιουδαίοι πίστευαν γενικά στην ανάσταση των νεκρών, εκτός από την αίρεση των Σαδδουκαίων. Οι μορφωμένοι της Κορίνθου λογομαχούσαν για την ανάσταση και για αυτό ο απόστολος Παύλος τους έγραψε να πιστεύουν αναμφισβήτητα σ’ αυτή. Στο 15 μάλιστα κεφάλαιο της Α’ προς Κορινθίους επιστολής του παραλληλίζει την κοινή ανάσταση με την ανάσταση του Σωτήρος Χριστού. Κατοχυρώνει την αλήθεια της αναστάσεως του Χριστού αναφέροντας τους μάρτυρες  της αναστάσεως, αυτούς που μίλησαν μαζί Του και Τον ψηλάφησαν αναστημένο και τελικά θέτει το ερώτημα: ‘’Ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πως λέγουσι τινές εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ εστίν;’’ (Α’ Κορινθίους, 15, 12).

Ο Χριστός αναστήθηκε σαν απαρχή της αναστάσεως όλων των νεκρών. Κατά την δευτέρα παρουσία Του θ’ αναστηθούν όλοι οι άνθρωποι. Θα αρχίσει νέα περίοδος, νέα ζωή με νέο ουρανό και γη.

Ο απόστολος συνεχίζοντας γράφει στην επιστολή του ότι όποιος δεν πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών, δεν πιστεύει ούτε στην ανάσταση του Χριστού. Αλλά αν δεν πιστεύουμε στην ανάσταση του Χριστού, τότε όλη η πίστη μας είναι κενή. Βλέπετε λοιπόν πόσο επιζήμιο είναι να μην πιστεύει κανείς στην ανάσταση των νεκρών; Αυτό και τη πίστη του Χριστού αφανίζει  και το έργο της σωτηρίας καταστρέφει.

Σας συμβουλεύω να κλείνετε τα αφτιά σας σε τέτοιες συζητήσεις. Ποιο όφελος να συγκεντρώνετε ασέβειες και να γεμίζετε μ’ αυτές τον νου και την καρδιά σας; Ο Κύριος να σας ευλογεί».

(Από το βιβλίο, ‘’Απάνθισμα επιστολών του οσίου Θεοφάνη του Εγκλείστου’’, ι. Μονής Παρακλήτου).
πηγή